De Nederlandse “kinderombudsman” in gesprek met Sinterklaas 14-11-2009

De Sint pauzeerde, keek wat rond, bijna schrikachtig en vervolgde toen met een gedempte stem: “ In werkelijkheid is mijn baan eigenlijk helemaal niet zo leuk meer. De pieten werken het hele jaar hard om cadeautjes te maken voor kleine kinderen om hun Sinterklaasfeest zo blij mogelijk te maken. De pieten en ik doen ons uiterste best om de juiste cadeautjes bij de juiste kinderen te krijgen. Maar zij krijgen ze helaas niet altijd. En dat is niet altijd mijn schuld! Het is een grote zorg. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een ouderwetse fijne verjaardag had.”

Een beetje verwonderd vroeg ik: “Maar cadeautjes geven met Sinterklaas, op uw verjaardag is toch zeker ontzettend leuk?”

“Ja,  dat is het ook maar het probleem is”, legde de Sint uit, “veel kinderen wonen niet meer thuis. Veel kinderen zijn uit huis geplaatst of wonen niet meer met hun vader/moeder samen door een (echt) scheiding. Ik lever de cadeautjes af, maar de kinderen zijn er gewoon niet.
Elk jaar in januari krijg ik duizenden brieven van kinderen die vragen wat er met hun cadeautjes is gebeurd en waarom zij met Sinterklaas hun vaders, moeders, grootouders en familie niet mochten zien.”
“Het is allemaal erg deprimerend”,  vervolgde de Sint. “Veel kinderen (teveel) hebben het extra moeilijk in deze maanden.” “Ja ook in Nederland worden de rechten van kinderen nog altijd geschonden,” vertelde de Sint verder met een brok in zijn keel. “Ze worden van hun ouders/familie, oma's en opa's gescheiden door oorlogen, uithuisplaatsingen, weggehouden na een (echt)scheiding of moeten bijvoorbeeld zwaar werk doen, worden gediscrimineerd, moeten vluchten of krijgen te maken met lichamelijk of psychisch geweld. Zie bijvoorbeeld de economische crisis, natuurrampen, oorlogen maar ook maatschappelijke problemen hebben grote gevolgen voor de leefsituatie van kinderen. Ze kunnen niet naar school, hebben niet genoeg eten, drinken of krijgen te weinig medische hulp. En nog erger: er zijn ook miljoenen kinderen in ontwikkelingslanden die geen schoon drinkwater, scholen of gezondheidszorg hebben. Het Verdrag voor de Rechten van het Kind is er juist voor om alle volwassenen (regeringen, lidstaten) maar ook ouders, te houden aan hun belofte om deze kinderen een betere toekomst te geven. Je zou mijn baan niet willen hebben, geloof me! “ zei de Sint.
“Maar het is nu eenmaal de tijd van opgewektheid en vreugde.
Hier, neem een pepernoot."

“Dank U Sinterklaas”, zegde ik nu met een brok in mijn keel. “En nog een fijne verjaardag, Sinterklaas.”

“En een fijne Sinterklaas voor jou ook”, zei de Sinterklaas treurig.
Ik nam afscheid en keek nog eens om naar de Sint en zwaaide.
Maar verbeeldde ik het me of zag ik werkelijk een traan rollen over de wang van de Sint, richting zijn baard?
Ik wachtte niet af of dat werkelijk zo was. Ik pakte mijn boodschappen en liep richting de motor.

Dat was mijn ontmoeting met de echte Sint en zijn pietermannen in Spanje.
Gelukkig zijn er veel kinderen die niets hoeven te missen en hun beide ouders en grootouders wel om zich heen hebben bij het Sinterklaasfeest. Maar sta ook eens stil bij de oneindig vele kinderen, de ouders en de grootouders die dat geluk niet hebben. Fijne feestdagen.

J.Aalders

Echtscheidingsboerderij voor mannen opent haar deuren

Bron: KSU Uitgeverij Alimentatie.nl

Jeugdzorgbeleid in Nederland en scheiding n.a.v. het debat over de gezinsnota Rouvoet (5-10-2009)

Wij weten dat bij scheiding de vaders bijzonder in het nadeel zijn in Nederland.
Er is manifest een verschil in machtsverhouding tussen moeders en vaders m.b.t. de relatie met de kinderen als de ouders uit elkaar gaan. De kinderen worden meestendeels bij de moeders gedomicilieerd met een omgangsregeling met de vaders. Zoals ook in België krijgen dan de vaders enorme moeilijkheden om de contacten te handhaven met hun bloedeigen kinderen. Na één jaar is al een heel percentage kinderen van hun vaders vervreemd. Vaders die hun verantwoordelijkheid willen opnemen en gedwongen zijn om te vechten voor het behoud van en de toepassing van een omgangsregeling worden door de rechtbanken en de instanties voor de jeugdzorg in heel vele gevallen in de kou gezet.

Het belang van het kind wordt vaak geïnterpreteerd als ‘rust voor het kind’ en onder dat voorwendsel wordt aan vaders het omgangsrecht ontzegd gedurende een bepaalde periode. Dat leidt uiteraard tot vervreemding en dikwijls tot blijvende onmogelijkheid voor de vaders om nog enig contact te hebben met hun kinderen. Voor de kinderen betekent dat het verlies van hun vader en de daarbij horende familie.

Die toestanden zijn in Nederland schering en inslag. Nooit werd er door de Nederlandse overheid opgetreden om die dramatische situaties effectief te verhelpen. Bijzonder softe en wollige discussies en debatten in het Nederlandse parlement geven een schijn van aandacht voor de problematiek, maar een grondige aanpak van de mistoestanden blijft tot dusver uit. Gaat Minister Rouvoet uiteindelijk verandering brengen in die maatschappelijke scheefgroei? Wij kijken uit naar zijn beloofde bijkomende nota.

De media lijken die toestanden niet te doorzien en spelen in op de ijle woordenstroom van de politici.
We schrijven dit n.a.v. het parlementair debat in de Nederlandse 2e Kamer op maandag 5 oktober 2009 rond de gezinsnota van Minister André Rouvoet.

Wij illustreren dit debat met enkele documenten:

- een artikel in het (Christelijk betrokken) Nederlands Dagblad 6-10-2009
“Gezinsnota is een ideologische doorbraak” Piet H. de Jong.
Reactie van het Vaderkenniscentrum (Peter Tromp) en een interview van Jan Van Baelen met Peter Tromp
van het Vaderkenniscentrum in Nederland
- een artikel in het Reformatorisch Dagblad “Tweede Kamer eens met bemiddeling echtscheiding” 6-10-2009.

‘Gezinsnota is een ideologische doorbraak’

De Kamer besprak maandag de Gezinsnota van minister André Rouvoet. Hij stelde vast dat zijn nota een ideologische doorbraak tot stand heeft gebracht. Het duidelijkst bleek dat in het spreken over de negatieve gevolgen van echtscheiding.
Aan het eind van een urenlang debat over de nota 'De kracht van het gezin' kon minister André Rouvoet (Jeugd en Gezin) met een tevreden gezicht zijn conclusie trekken. Als VVD en SGP vinden dat de minister met de gezinsnota een tegendraads verhaal heeft afgeleverd dan ,,zie ik dat als een ideologische doorbraak''. Waarop Van der Vlies (SGP) er haastig op liet volgen: ,,Dit is een goed begin''.
Dat het gezin als zodanig door dit kabinet op de kaart is gezet, en de minister zich bij alles wat er op dat gebied in het kabinet langskomt als ,,gezinstoets'' ziet, behoort tot die doorbraak, vindt Rouvoet. Het verschil met eerdere gezinsnota's is vooral merkbaar in het denken over echtscheiding en de nare gevolgen daarvan. Een paar jaar geleden werd er nog lacherig gedaan toen Joël Voordewind pleitte voor vormen van conflictbemiddeling in huwelijken die onder spanning staan. Dat is nu wel over. CDA-woordvoerder Madeleine van Toorenburg wilde haar uitdaagster Koster Kaya (D66) grif toegeven dat de ,,koers is verlegd'' wat haar betreft. Als gevolg van scheidingen spelen zich vaak ,,megadrama's af'', vertelde ze, daarbij puttend uit haar vroegere ervaring als directeur van een justitiële jeugdinrichting. Tachtig procent van de bewoners van die inrichting kwam uit een gebroken gezin. ,,De tijd om hier politiek correct mee om te gaan is voorbij'', zei Van Toorenburg. PvdA-Kamerlid Samira Bouchibti had het moeilijker met haar vroegere paarse vrienden in het spreken over echtscheiding. Ze wilde liever niet het woord 'preventie' gebruiken, maar vond het wel goed als een ouderpaar bij elkaar blijft met hulp van conflictbemiddeling. De PvdA'er legde meer nadruk op het belang van 'omgangshuizen' als de scheiding eenmaal een feit is. Meer dan een op drie huwelijken strandt immers, constateerde Bouchibti.
Minister Rouvoet erkende dat er ten opzichte van eerdere kabinetten sprake is van een trendbreuk. ,,We hebben oog voor de schaduwzijden van de echtscheiding.'' De overheid mag er niet in berusten dat kinderen vaak schade oplopen als gevolg van de scheiding van hun ouders. Tegelijk is de rol van de overheid beperkt, erkende de bewindsman.
Hij was zeer te spreken over de zogeheten 'eigen kracht centrale'. Dat is een mogelijkheid om ouders toe te rusten hun verantwoordelijkheid voor en in het gezin waar te maken. De praktijk van de eigen kracht benadering in andere landen heeft uitgewezen dat het werkt. Met die aanpak kan voorkomen worden dat problemen in een gezin groter worden en er professionele hulp moet worden ingeroepen. Kamerlid Voordewind (ChristenUnie) kondigde alvast aan dat hij bezig is om via een amendement te regelen dat de eigen kracht benadering wettelijk wordt verankerd. CDA en PvdA lieten blijken daar niet onwelwillend tegenover te staan. Ook de minister is er positief over.
Voordewind diende tijdens het debat een notitie in 'Een goed gezin is het halve werk'. Daarin bepleit hij verdere stappen om het gezinsbeleid vorm te geven. Van der Vlies wees zijn collega erop dat zijn fractie zes jaar geleden al een gezinsnotitie uitbracht met dezelfde titel. Rouvoet zegde de Kamer toe komend voorjaar met een vervolgnotitie te komen. Daarin gaat hij nader in op de omgangsregeling na een scheiding zoals co-ouderschap. Op verzoek van VVD, SP, D66 en SGP gaat hij ook in op de financiële positie van gezinnen. Volgens SP en SGP worden eenverdieners met een gezin veel zwaarder belast dan tweeverdieners.
Rouvoet deed maandag een oproep aan werkgevers en werknemers om een keurmerk te ontwikkelen voor gezinsvriendelijke bedrijven. Hij is ervan overtuigd dat investeringen van bedrijven in een gezinsvriendelijk beleid zichzelf terugverdienen.
De bewindsman liet in antwoord op vragen van de PvdA weten niets te voelen voor een padagogische tik. De Nederlandse wetgever heeft dat, sinds enige tijd, ook verboden. ,,Dan helpt het niet als mensen met gezag, zoals een imam of een dominee, zich in hun preken daarover anders uitlaten, stemde Rouvoet het PvdA- Kamerlid toe.

Reactie Vaderkenniscentrum (06 oktober 2009 10:12)

Het debat in de Kamercommissie voor Jeugd en Gezin over de Gezinsnota van minister Rouvoet gisteren gevolgd hebbend, heeft ook mij (weliswaar voorzichtig, want een zwaluw maakt op dit terrein toch zeker nog geen zomer) blij verrast door de trendbreuk en de andere toonzetting waarin er over de gevolgen van (echt)scheiding voor kinderen, ouders en vaders gesproken werd.

Minister Rouvoet komt inderdaad eer toe deze trendbreuk met de gezinsnota van dit kabinet op de politieke agenda te hebben gezet en overtuigde ook in een zakelijke en open verdediging van de nota.

Maar ook mv. Koser Kaya (D66) en mv. Dezentje (VVD) droegen een steentje bij en verrastten mij door aandacht te vragen voor de verbetering van resp. de fiscale regelgeving en de woonruimteregelingen voor zorgende co-ouders om beiden meer evenwichtig tegemoet te kunnen komen en de huidige discriminatie in de regelingen aan te passen. Wat betreft de aanpassing van de woonruimteregeling voor scheidende ouders gingen B&W en de gemeenteraad van Amersfoort hen daarin al als eerste voor.

Blij verrast was ik verder met de inbreng van Joel Voordewind (CU) die het vaderschap verder op de politieke agenda zette en een voorstel van het OCAN (Stichting Overlegorgaan Caribische Nederlanders) tot een vaderschapswet overnam en verdedigde, ondermeer om de povere registratie van vaderschap te verbeteren. Bij onze Britse buren in het Verenigd Koninkrijk werd deze aangepaste vaderschapswetgeving al enkele jaren terug ingevoerd door de Labourpartij, dus Nederland loopt wat dat betreft ook achter.

Teleurstellend was eigenlijk alleen de inbreng in het debat van mv. Bouchibti (PvdA) en mv. Langkamp (SP). Beiden besloten, om aanleunend tegen oude wensen van de Raad voor de Kinderbescherming en mv. Quik-Schuijt (oud-kinderbeschermer en nu SP-senator), de "omgangshuizen" maar weer eens van stal te halen. Deze omgangshuizen zijn een eufemisme voor twee uurtjes per twee weken omgang voor vaders met hun kinderen in een gesloten hok onder toezicht van twee jeugdzorgjuffrouwen, een in elke hoek, en zijn de nieuwe poging van de kinderbescherming en de jeugdzorg om een vinger in de voor deze organisaties terecht afbrokkelende "scheidingspap" te krijgen. Omgangshuizen worden algemeen afgewezen door de organisaties van gescheiden ouders, zowel in Nederland als daarbuiten. Zij vormen een nieuwe poging om de zorg voor kinderen door hun vaders te marginaliseren en bureaucratiseren en onder curatele van kinderbescherming en jeugdzorg te plaatsen, leveren geen enkele bijdrage en kosten alleen opnieuw veel geld, hebben geen enkel nut, dragen niet bij aan het in de wet verankerde gelijkwaardige ouderschap en leiden tot discriminatie van vaders. Nergens goed voor dus.

Minister Rouvoet alle succes toewensend op de ingeslagen weg,

Peter Tromp
Vaderkenniscentrum

Een interview over het debat van Jan Van Baelen met Peter Tromp (ongeveer 9 minuten)

***

Tweede Kamer eens met bemiddeling echtscheiding

06-10-2009 11:16 | Redactie politiek

DEN HAAG – Minister Rouvoet voor Jeugd en Gezin krijgt steun vanuit de Tweede Kamer voor zijn plan om ouders die willen scheiden, bemiddelingshulp aan te bieden.

Dat bleek maandag tijdens een overleg in de Tweede Kamer over de gezinsnota van de minister. CDA, ChristenUnie en SGP zijn warm voorstander van de conflictbemiddeling. De PvdA zal er zich niet tegen verzetten. De hulp is niet verplicht, maar als ouders het wensen, kunnen ze deze krijgen.
Volgens de bewindsman heeft zijn nota „een trendbreuk” in het denken tot stand gebracht, met name als het gaat om echtscheidingen. Tot nu toe dacht de overheid vooral vanuit het belang van het individu, terwijl nu de belangen van het kind centraal staan. Rouvoet erkende wel dat de rol van de overheid bij het voorkomen van scheidingen beperkt is.

Een uitgebreid debat over echtscheiding ontstond er gisteren overigens niet. Dat kwam omdat Rouvoet gisteren een aparte notitie over echtscheidingen toezegde. De bewindsman zal die begin volgend jaar naar de Kamer sturen, waarna er een Kamerdebat komt.

In de nota zal de bewindsman onder meer ingaan op de omgangsregeling en omgangshuizen voor ouders en kinderen ná een scheiding. Een Kamermeerderheid van PvdA, VVD en SP vindt dat de minister daar in zijn gezinsnota te weinig aandacht voor heeft.

Op verzoek van SP en SGP gaat de bewindsman in de nota ook in op de financiële positie van gezinnen. Deze fracties vinden het onjuist dat eenverdieners met een gezin soms tientallen procenten meer belasting moeten betalen dan tweeverdieners met eenzelfde salaris. Rouvoet wilde gisteren niet inhoudelijk op de kwestie ingaan, omdat staatssecretaris De Jager hierover vorige week schriftelijke vragen heeft beantwoord en SP en SGP al hebben aangekondigd dat ze hierover binnenkort vervolgvragen gaan stellen.

De Kamer staat positief tegenover de introductie van eigenkrachtconferenties. Dat zijn bijeenkomsten van familieleden en andere betrokkenen rondom een probleemgezin. Tijdens zo’n bijeenkomst bekijken de betrokkenen wat zij kunnen doen om het gezin te helpen. Daardoor is er minder professionele hulp nodig. In het buitenland zijn met dergelijke conferenties goede resultaten bereikt.

Rouvoet wijst pedagogische tikken door opvoeders af. PvdA-Kamerlid Bouchibti was verontrust door uitspraken van een predikant en een imam dat het slaan van kinderen een goede zaak is. „Geweld hoort niet thuis in de opvoeding”, aldus het Kamerlid.

ChristenUnie-Kamerlid Voordewind vindt dat kinderen van een alleenstaande moeder gemakkelijker te weten moeten komen wie hun vader is. Jongens die hun vader niet kennen, komen volgens Voordewind –die vertelde dat zijn ouders ook zijn gescheiden– tekort in hun emotionele ontwikkeling. Minister Rouvoet erkende dat het belangrijk is dat vaders hun verantwoordelijkheid bij de opvoeding nemen. Maar het is volgens hem nogal lastig om dit bij wet te regelen. Voordewind wees erop dat andere landen hiervoor ook oplossingen hebben. In het uiterste geval kan de overheid DNA-tests verplichten.

Meer stellen uiteen door snelle scheiding - in de media op 23 juli 2009

In 2008 heeft het aantal echtscheidingen in ons land weer een sprong gemaakt: 35.366 stellen gingen uit elkaar, of vijfduizend meer dan een jaar voordien.

• Velen hebben bewust op nieuwe wet gewacht.
• Vijftien jaar geleden ook piek door wetswijziging
• Snel scheiden lost niet al het gebekvecht op.

BRUSSEL |  Het aantal echtscheidingen nam in 2008 met een zesde toe (plus 17,6 procent). De stijging is het grootst in het Brussels Gewest en Wallonië, maar is in Vlaanderen toch ook opvallend. Het aantal huwelijken bleef min of meer stabiel: het waren er vorig jaar 45.613. In Vlaanderen deed zich een lichte stijging (plus 1,4 procent) voor, in Wallonië een lichte daling en in Brussel een iets sterkere daling. Er waren ook iets minder huwelijken tussen twee mensen van hetzelfde geslacht: 1.092 tegen 1.150 in 2007.

De dienst statistiek van de FOD Economie wijt de flinke stijging van het aantal echtscheidingen onder meer aan de nieuwe echtscheidingswet, die vanaf 1 september 2007 in werking trad. ‘O ja, veel mensen hebben op die wetswijziging gewacht. En wij, advocaten, maanden hen ook aan om dat te doen’, zegt de Leuvense advocate Liliane Versluys.

De nieuwe wet maakt dat stellen zonder meer gescheiden worden verklaard als ze een jaar apart hebben gewoond. Vroeger was dat twee jaar. Ook moet er geen schuld meer worden bewezen, wat velen als een opluchting hebben ervaren.

‘Getuigenverhoren die de andere in diskrediet moesten brengen, leidden vroeger tot ellenlange procedures”, zegt de Aalsterse advocate An Van de Steen. ‘En het was zo pijnlijk voor iedereen. Ook voor ons, advocaten. De meest onnozele zaken kwamen daar boven en werden door de tegenpartij als beledigend ervaren. Goed dat dat niet meer hoeft!’

Ook nieuw aan de wet is dat het debat over het onderhoudsgeld voor de minst bedeelde partner losgekoppeld is van de scheiding zelf. Het gevolg daarvan is dat velen wel snel scheiden, maar daarna blijven ruziën, zegt Versluys. ‘Men heeft zich van slagveld vergist. Men dacht dat de nieuwe wet de echtscheidingsmisère ging oplossen, maar dat is niet per se het geval. Stellen ruziën voor de scheiding over de kinderen en wie in het huis mag blijven, en na de scheiding beginnen ze een procedureslag over de verdeling van de goederen. En die kan nog altijd lang aanslepen omdat die procedures niet aan wettelijke termijnen gebonden zijn.’

Veertien jaar geleden was er ook een piek zichtbaar in de echtscheidingsgrafiek. Ten gevolge van de wet op het gezamenlijk uitoefenen van het ouderlijke gezag, steeg het aantal scheidingen met een forse klap van goed 22.000 in 1994 naar bijna 35.000 in 1995. Het jaar daarop was er een terugval, maar de curve zakte nooit meer terug naar het niveau van voor 1995. Het is dus uitkijken naar het cijfer voor dit jaar.

Veerle Beel in De Standaard 23-7-2009.

Bekijk en beluister de video (43") rond dat thema. Klik hier

Waarom we meer en sneller scheiden - Rozengeur en donderwolk DS 19 maart 2009

> Er zijn meer (tweede) huwelijken
> Zien scheiden doet scheiden
> Cijfers zeggen niets over samenwonenden

Slechts 42 procent van de echtparen die in 2007 getrouwd zijn, zal in 2057 bij leven en welzijn zijn gouden bruiloft vieren. Meer dan de helft is tegen dan dus gescheiden. Dat blijkt uit een studie die de FOD Economie gisteren op haar website publiceerde. Het is een voorspelling, waarschuwen de onderzoekers, en ze geldt alleen als de 'scheidingsomstandigheden' tussen 2007 en 2057 niet veranderen.

Toch mag het duidelijk zijn: het huwelijk-voor-het-leven verliest terrein in ons land. Zo liep in de jaren zestig één op de tien huwelijken op de klippen. In 2007 is maar één op de twee paren die in 2001 hun bruiloft vierden nog altijd in de echt verbonden. Belgen scheiden niet alleen meer, ze scheiden ook sneller. In 2007 maakten echtparen die drie jaar getrouwd waren het meeste kans om te scheiden. Halfweg de jaren negentig had de groep met het hoogste risico nog acht jaar huwelijk achter de kiezen.

'Het is geen nieuws dat er meer scheidingen zijn in België. Het is een trend die al jaren bezig is', zegt Dimitri Mortelmans, professor Sociologie aan de Universiteit van Antwerpen. 'De laatste jaren zitten ook de trouwcijfers in de lift. Er wordt dus niet alleen meer gescheiden, maar ook weer meer getrouwd in België.'

Mortelmans ziet in die stijgende trouwcijfers een belangrijke - maar gedeeltelijke - verklaring voor de stijgende echtscheidingscijfers. 'In die groeiende groep trouwers zitten ook een heel pak mensen die voor een tweede of een derde keer in het bootje stappen. Uit onderzoek is al gebleken dat dat soort huwelijken minder standvastig is en dat ze dus vaker uitmonden in een echtscheiding.'

Over waarom Belgische koppels (sneller) uit elkaar gaan, is nog weinig wetenschappelijk onderzoek gedaan, zegt Mortelmans. 'We zijn momenteel met een grootschalig onderzoek bezig dat de redenen moet blootleggen. Internationaal zien we dat het argument “we zijn uit elkaar gegroeid, het populairst is', zegt Mortelmans.

Juridische oorzaken voor de cijfers van de FOD Economie zijn er alvast niet. Die cijfers lopen tot en met 2007. De wet is in dat jaar weliswaar versoepeld, maar hij was pas op 1 september 2007 van kracht. 'Na september zijn wel meer mensen gescheiden, maar heel wat mensen hebben in de eerst negen maanden van dat jaar hun scheiding uitgesteld tot de wet er was. Gemiddeld heeft de wet dus geen invloed gehad op 2007', zegt Frederik Swennen, hoofddocent familierecht aan de Universiteit Antwerpen.

'Scheiden is en blijft een erg
pijnlijke en moeilijke zaak,
elke keer opnieuw'

Hoe komt het dan wel dat steeds meer mensen sneller scheiden? Relatiebemiddelaar Rika Ponnet ziet heel wat jongeren op haar sofa met hetzelfde probleem worstelen. 'Over seks zijn ondertussen alle taboes verbroken, maar in veel gezinnen wordt niet over relaties gesproken', zegt Ponnet. 'Dat komt omdat het onderwerp bij de ouders gevoelig ligt. Ze zitten zelf in een slechte relatie of hebben een scheiding achter de rug. Kinderen uit gebroken gezinnen groeien vaak op zonder voorbeeld van een evenwichtige relatie tussen een volwassen man en vrouw. Via de media - maar vaak ook via hun ouders - krijgen ze alleen het ideaalbeeld voorgeschoteld. Het enige beeld dat ze van het huwelijk hebben, is een onrealistisch beeld en fel geromantiseerd.'

'Als ze aan een relatie beginnen, komen ze slecht beslagen op het ijs. Ze hebben niet gezien hoe het moet. Daarom kiezen ze hun partner op basis van de verkeerde redenen en verbinden zich veel te snel aan die persoon. Bovendien geven ze er bij de eerste grote crisis de brui aan. Want hun relatie voldoet niet meer aan hun verwachtingen.'

Ontgoocheling is ook voor echtscheidingsbemiddelaar Diana Evers een kernwoord bij de echtscheidingen die ze begeleidt. 'We leven in een samenleving die alles belooft en waarin we alles snel kunnen hebben of kopen', zegt Evers. 'Een duurzame relatie vraagt tijd. Het is typisch bij paren dat ze zeggen dat ze uit elkaar gegroeid zijn of dat ze allebei andere verwachtingen koesterden. Het is ook veel lastiger om nu in een relatie te staan dan pakweg veertig jaar geleden. Partners hebben vaak elk een eigen carrière, ze hebben ook een sociaal leven dat ze moeten onderhouden, hun gezin... Het gaat bovendien ook allemaal sneller en sneller. Dat legt enorm veel stress op de schouders van die jongeren. En hun relatie leidt daaronder.'

Evers benadrukt wel dat de meeste jongeren 'niet lichter over het huwelijk gaan'. 'Het is absoluut niet zo dat jongeren oppervlakkiger met het huwelijk omgaan of dat ze gemakkelijker scheiden. Ze nemen die relatie nog wel degelijk ernstig. Het blijft een erg pijnlijke en moeilijke zaak. Elke keer weer.'

En België is in Europa een koploper als het op echtscheidingen aankomt. Mortelmans belooft op dat gebied wel beterschap. 'We zijn nu met een inhaalbeweging bezig ten opzichte van de Scandinavische landen, de vroegere koplopers. Daar zien we nu veel minder echtscheidingen.' De reden is niet zo rooskleurig. 'Mensen gaan er meer samenwonen. En ook dat zal in België gebeuren: doordat er nog minder huwelijken zullen zijn, zullen er ook minder mensen scheiden. Hoeveel mensen er dan nog uit elkaar gaan, zal dan niet meer terug te vinden zijn in de officiële cijfers van de FOD Economie, want samenwonenden staan niet allemaal in de statistieken.'

Valerie Droeven

Bron: De Standaard - Opinie en Analyse - donderdag 19 maart 2009 |18

Een familierechtbank op komst?

Sinds meer dan twintig jaar is er in parlementaire kringen sprake van de creatie van een familierechtbank. Een aantal wetsvoorstellen werden daartoe ingediend, maar nog geen enkel is tot dusver in bespreking genomen.

De bedoeling van een familierechtbank zou  o.m. zijn bij geschillen tussen echtgenoten of samenwonenden, die doorgaans uitmonden in een scheiding, dat één en dezelfde rechter de hele aangelegenheid zou volgen en daarover beschikken. Op dit ogenblik zijn daarbij verscheidene rechtbanken betrokken: de vrederechter, de jeugdrechter, de rechter bij de rechtbank van eerste aanleg. Als alle aspecten van een scheiding door dezelfde rechter worden onderzocht, behandeld en beslist zou dat een aanzienlijke procedurele vereenvoudiging betekenen. De verenigingen die zich met scheiding inlaten in dit land, zijn ook al jaren voorstander van de oprichting van een dergelijke familierechtbank. Die rechtbanken bestaan ook in het buitenland zoals in Duitsland en in het Verenigd Koninkrijk. De berichten die ons bereiken uit die landen omtrent de afwikkeling van scheidingen en hun verwante problemen zoals de verblijfs- en alimentatieregelingen voor de kinderen wijzen nochtans niet in de richting dat een familierechtbank beter zou functioneren dan de rechtbanken hier in de huidige situatie.

Midden augustus 2007 beleven we het langdurig formatieberaad op Hertoginnendal rond een regeerakkoord voor de komende regering. Heel wat aspecten van het politiek beleid worden gelijktijdig of achtereenvolgens aan de orde gesteld om tot afspraken daarover te komen. Ook een hervorming van justitie staat op de agenda en blijkt al tot enige voornemens te leiden. Zo zou de nieuwe regering met de meerderheidspartijen in de komende legislatuur overgaan tot een groepering van de rechtbanken die nu apart werken. De arbeidsrechtbank, de rechtbank van koophandel en de rechtbank van eerste aanleg zouden omgevormd worden tot een eenheidsrechtbank. Die uitgebreide rechtbank zou vele kamers bevatten, niet alleen een kamer voor burgerlijke aangelegenheden en strafzaken e.a. maar ook een familiale rechtbank. Daarover zou onder de onderhandelaars van de respectieve partijen al een akkoord bestaan.

De justitieminister zal de initiatieven moeten nemen om de gerechtelijke hervorming via het parlement te realiseren. Dan zou ook de familierechtbank eindelijk wel eens geïntroduceerd kunnen worden in ons gerechtelijk systeem. In dat geval zullen wij vanuit onze positie als belangengroeperingen de ontstaansgeschiedenis van dichtbij blijven volgen. Dat houdt in of de belangen van de recht zoekenden inderdaad beter gediend worden via de nieuwe familierechtbank dan wel of het weer een louter structurele hervorming wordt los van humaniseringsaspecten waaraan rechtbanken toch voor ons blijvend behoefte hebben. Hoe zal de familierechtbank dan beter functioneren? Zal een procedure sneller en efficiënter verlopen? Zal de rechter de aangelegenheid grondiger en diepergaand overwegen en betere vonnissen uitspreken? Zal de billijkheid in geschillen meer en beter aan bod komen? We vragen ons dat alles af. In elk geval zijn we ervan overtuigd, dat de rechtbanken en zeker een mogelijke familierechtbank dichter bij de recht zoekenden moeten komen en op basis van een verbeterde wetgeving ook menselijker uitspraken met een grondige motivering van de beslissingen moeten doen.

Op 2 juni 2009 komen de justitieminister en de staatssecretaris voor familieaangelegenheden naar buiten met een verklaring dat de familierechtbank er komt wellicht nog op het einde van het jaar 2009. Daarover publiceert Veerle Beel in De Standaard van 3 juni 2009 het volgende artikel:

Eén rechtbank voor familiezaken

• woensdag 03 juni 2009 
• Auteur: Veerle Beel

BRUSSEL - Nog voor het eind van het jaar moeten er overal familierechtbanken komen, die alle geschillen tussen een echtpaar en ook alle jeugdzaken behandelen. Het project maakt deel uit van de grote reorganisatie van Justitie.

Wie een echtscheiding inzet, passeert vaak eerst langs de vrederechter, die zich uitspreekt over voorlopige maatregelen. Vervolgens wordt de scheiding zelf uitgesproken door de rechtbank van eerste aanleg. Duiken er later nog geschillen op over het verblijf van de kinderen, dan kan een van de ouders een procedure tegen de ex-partner opstarten voor de jeugdrechter. Al die rechtbanken stellen telkens een nieuw dossier op, waarbij de een soms de ander hindert.

Vanaf volgend jaar moet dat anders, zeggen de minister van Justitie, Stefaan De Clerck (CD&V), en de staatssecretaris van Gezinszaken, Melchior Wathelet (CDH). Zij bereikten een akkoord met de sector om familierechtbanken op te richten. Het gaat om een nieuwe sectie binnen de rechtbanken van eerste aanleg die alles inzake gezin en kinderen bundelt: ook de problematische opvoedingssituaties (pos) en de zaken tegen jongeren die een crimineel feit hebben gepleegd.

'Er is lang en grondig over gedebatteerd met jeugdmagistraten, advocaten, academici en vele anderen. Iedereen is het erover eens dat dit voor de burger coherenter, simpeler en duidelijker zal zijn. In het najaar hopen we het ontwerp te bespreken in de parlementen en we mikken op afronding tegen het eind van het jaar', zeggen de ministers.

EEN DOSSIER. Per gezin zal er maar één gerechtelijk dossier meer zijn, dat zoveel mogelijk door dezelfde rechter wordt behandeld. Ook dringende zaken komen voor diezelfde rechter.

SPREEKRECHT. Kinderen vanaf 12 jaar krijgen in deze familierechtbanken spreekrecht: wanneer een tiener erom vraagt, moét hij/zij door de rechter gehoord worden. Dat is tot nu enkel het geval voor de jeugdrechter, en bijvoorbeeld niet in een echtscheidingszaak voor de rechtbank van eerste aanleg. Kinderen jonger dan twaalf jaar kunnen hun mening geven als de rechter oordeelt dat ze over het vereiste onderscheidingsvermogen beschikken.

En iedere partij krijgt toegang tot het proces-verbaal van deze hoorzitting. Wathelet: 'Nu mogen betrokkenen dat verslag enkel lezen in één lokaaltje, zonder dat ze iets mogen overschrijven of kopiëren. Je moet al over een olifantengeheugen beschikken om alles te onthouden.'

JEUGDADVOCATEN. De rechter moet de jongere wijzen op zijn recht om zich te laten adviseren en bijstaan door een gespecialiseerd advocaat. De ministers hopen dat de advocaten zich bijscholen tot jeugdadvocaten. De Clerck: 'In sommige arrondissementen worden daar nu al opleidingen voor georganiseerd. Die moeten veralgemeend worden.'

BEMIDDELING. Meer aandacht voor bemiddeling is, bovenop de jeugdadvocaten en het spreekrecht, een wens die hulpverleners al jarenlang naar voren schuiven. Ook deze wens wordt in dit wetsontwerp ingewilligd.

De Clerck: 'We willen mensen niet verplichten tot bemiddeling, want zoiets werkt maar als je het allebei wil. Maar bemiddeling en verzoening moeten zeker prioriteiten zijn in de familierechtbanken. Rechters zullen de partijen proberen te verzoenen en als dat niet lukt, zullen ze hen zoveel als mogelijk naar een bemiddelingsrechter verwijzen. Er bestaan al veel bemiddelingsinitiatieven buiten de rechtbanken, maar we willen dat ook de rechtbanken zelf er meer aandacht aan besteden.'

VREDERECHTERS. Vrederechters verliezen hun familiale bevoegdheden, maar krijgen er andere bij, verzekert De Clerck. 'Onder andere alle materies inzake onbekwaamheid (onder meer van geesteszieken) en kwesties inzake armoede en schuldenlasten. Dit zijn de rechters die bij problemen in hun kanton ter plaatse kunnen gaan. Die nabijheid is waardevol en het is een kwaliteit die we ten volle willen blijven uitspelen.'

En JDW in de Gazet van Antwerpen van 2 juni 2009 schrijft over de inhoud van de komende wet:

"Er komt één familierechtbank

Er komt één familierechtbank om alle geschillen binnen het gezin te beslechten, behalve als er misdrijven worden gepleegd. Dat liet staatssecretaris voor Gezinsbeleid Melchior Wathelet (cdH) dinsdag weten.

Een wetsontwerp is er nog niet, maar wel al een akkoord binnen een technische werkgroep van magistraten. Wat staat in hun voorstel?

* Iedere rechtbank van eerste aanleg krijgt een JEFA-afdeling om de jeugd- en familiezaken te behandelen. Die heeft drie kamers: een familiekamer voor alle burgerlijke zaken binnen het gezin (echtscheiding, voorlopige maatregelen rond alimentatie of bezoekrecht...), een jeugdkamer (voor minderjarigen in problemen, geesteszieke en criminele minderjarigen) en een specifieke kamer voor criminele boefjes die naar de strafrechter voor volwassenen of naar assisen worden gestuurd. Intrafamiliaal geweld en incest blijven zoals nu bij de strafrechter.

* Iedere familie krijgt één dossier. Bij de jeugdkamer krijgt iedere minderjarige één dossier.

* In vier gevallen wordt hoogdringendheid verondersteld: in geschillen over het ouderlijk gezag, over gescheiden verblijfplaatsen van de echtgenoten, over de verblijfsregeling voor de kinderen en over het recht op persoonlijk contact met de kinderen. De procedure wordt in deze zaken veel sneller en soepeler. Bovendien blijft dezelfde rechter altijd bevoegd.

* Ook voor ruzies over onderhoudsuitkeringen blijft altijd dezelfde rechter bevoegd.

* Als de rechter problemen behandelt waar kinderen bij betrokken zijn, is de zitting met gesloten deuren.

* Minderjarigen hebben het recht om gehoord te worden vanaf het moment dat ze het vereiste onderscheidingsvermogen hebben, maar zeker vanaf 12 jaar.

* Minderjarigen krijgen recht op een advocaat.

* De bevoegdheden van de vrederechters worden uitgebreid. Nu zijn ze bevoegd voor alle geschillen tot 1.860 euro. Dat bedrag wordt geïndexeerd."

Wij kijken nu uit naar het wetsontwerp daarvoor van de regering. Mocht de regering in de herfst van dit jaar ontslag nemen en worden er nieuwe verkiezingen uitgeschreven, dan zouden de plannen voor de oprichting van een familierechtbank opnieuw kunnen worden opgeborgen. Zekerheid over die hervorming hebben we pas als het wetsontwerp door het parlement wordt goedgekeurd en de nieuwe wet in het Belgisch Staatsblad wordt gepubliceerd. We kijken uit en wachten af.

Ghislain Duchâteau

5 juni 2009

Nederlandse ouders vluchten naar België uit vrees voor uithuisplaatsing van hun kinderen

Op 5 maart 2009 kwam in NETWERK een rapportage over het vluchtfenomeen naar België van ouders die geen uithuisplaatsing aanvaarden van Nederlandse instanties als Bijzondere Jeugdzorg, Raad voor Kinderbescherming e. a.

Minister Rouvoet van Nederland en de Vlaamse minister van Jeugdzorg Veerle Heeren zullen daarover overleggen.

In de media is er al heel wat te doen geweest over dit ophefmakend probleem.
Is de vlucht terecht? Moeten de politici daarover een akkoord sluiten? Moet er geen dringende aanpak komen van het onverantwoord optreden in vele gevallen van de Bijzondere Jeugdzorg, van de Raad voor Kinderbescherming?

Is de Belgische aanpak veel menselijker en rationeler en laten we dan ook best de Nederlandse ouders met hun kinderen rustig in België verder leven?

De volgende internetadressen geven bij opening een ruim beeld van wat de media rond die problematiek hebben gebracht.
Vaak komt daarbij het standpunt van de biologische ouders nog onvoldoende aan de orde.

Hier zijn dan de internetadressen.

- Netwerkuitzending pagina 1

- Netwerkuitzending pagina 12

- Netwerkuitzending pagina 22

- Netwerkuitzending de vlucht van Deon en Tessa

- De totaal van iedere realiteit ontbrekende reacties van de Nederlandse politici:
De Kamer reageert op de uitzending

- Reactie minister Rouvoet, van hetzelfde gehalte:
Schriftelijke reactie Rouvoet

- Zoals de Vlaamse TV hetzelfde verhaal bracht:
Programma Koppen 12 maart 2009

- En het Vlaamse VRT-forum

- En dan toch maar weer naar Nederland, het Eindhovens Dagblad

- De uitzending van NETWERK van 10 maart 2009 over de zoektocht van haar kind dat 'jeugdzorg' kreeg...

- Laat Nederland eens overgaan tot een GOEDE JEUGDZORG!!
De werkgroep Jeugdadvocaten en de Faculteit voor Rechtsgeleerdheid van de Erasmusuniversiteit van Rotterdam organiseren daarover een congres op vrijdag 24 april 2009 : http://www.frg.eur.nl/zorgomdejeugdzorg. Interactie met het publiek wordt beloofd. Deelname is gratis, maar inschrijving is wel vereist.

Meer 'dwaze' (=verongelijkte) vaders naar de rechtbank

DEN HAAG - Het aantal rechtszaken van gescheiden vaders tegen hun ex-vrouw over het niet nakomen van de afspraken om de kinderen te zien, gaat komende tijd fors stijgen.

Dat voorspellen familierechtsdeskundigen, de Raad voor de Kinderbescherming en belangengroepen voor gescheiden ouders. Zij baseren hun veronderstelling op twee recente rechtszaken waarbij moeders tot taakstraffen zijn veroordeeld omdat zij de omgangsregeling van hun kinderen met de vader frustreerden.
De afgelopen weken hebben al bijna twintig mannen aangifte gedaan, zegt het Vader Kenniscentrum. Ook de Stichting Ouders Zonder Omgang (Stozo) weet al van meerdere aangiftes. Tot nu toe klaagden vaders vaak dat zij met lege handen stonden als moeders de afspraken over de kinderen niet nakwamen. Volgens de wet behouden zowel vader als moeder het ouderlijk gezag over hun kinderen. In de praktijk wordt de hoofdzorg echter meestal toegewezen aan de moeder. Als moeders kwaad wilden, konden zij tot nu toe de omgangsregeling belemmeren. Aangiftes van vaders werden door het openbaar ministerie vaak niet in behandeling genomen.
De Raad voor de Kinderbescherming denkt dat de rechtszaken een preventieve werking kunnen hebben. ,,Nu er jurisprudentie is gaan we ervan uit dat advocaten deze weg vaker zullen bewandelen'', zegt een woordvoerder van de raad. Hij erkent dat vaders tot nu toe vaak aan het kortste eind trokken wanneer moeders de boel frustreerden.
Ook bestuurslid Paul de Gier van de vereniging van Familierecht Advocaten Scheidingbemiddelaars verwacht dat er nog veel meer aangiften volgen. ,,Gescheiden vaders zoeken naar mogelijkheden om hun kinderen te zien. Het is bijzonder dat nu twee keer een taakstraf aan moeders is opgelegd omdat zij de omgangsregeling niet nakwamen.''
Belangengroepen raden gescheiden vaders die al jaren overhoop liggen met hun ex aan om aangifte te doen. ,,Ik verwacht een flinke stijging van het aantal aangiftes'', zegt Arthur Ross van Stozo.

Bron: Nederlands Dagblad 9-3-2009

Reactie van Vaderkenniscentrum in Nederland

Adviespunt Aangifte Onttrekking voor omgangsouders (vaders èn moeders) ingesteld

Op een tweetal punten een matig en verwarrend artikel.

Door vaders die na scheiding contact willen blijven onderhouden met hun kinderen in de kop allemaal weg te zetten als "dwaze vaders" stigmatiseert en discrimineert dit artikel nodeloos. Het zou betekenen dat in de huidige scheidingscultuur de helft van alle Nederlandse vaders als dwaas moet worden bestempeld. Een "dwaze" suggestie. Kinderen hebben immers recht op beide ouders, ook na scheiding. Het is ook direct in het belang van kinderen, dat zij toegang blijven houden tot hun vaders en de andere helft van hun families.

Daarmee komen we tot de kern van een tweede omissie in uw artikel: De onjuist beschreven ontwikkeling in het recht. Het zijn namelijk niet vaders, die meer zullen gaan procederen bij de rechter, maar het is juist het Openbaar Ministerie dat omgangsfrustratie door zorgouders meer gaat vervolgen bij de strafrechter op grond van aangiftes van onttrekking door omgangsouders bij de politie bij omgangsfrustratie.

De afgelopen 40 jaar werd omgangsfrustratie en het weghouden van de kinderen bij de andere ouder door zorgouders (meestal moeders) in de Nederlandse permissieve laissez-faire cultuur steeds oogluikend en zonder ingrijpen toegestaan. Omgangsouders (meestal vaders) en hun kinderen konden tot nu toe nergens terecht bij het niet nakomen van de door de familierechter bij de scheiding beschikte regelingen.

En juist daaraan lijkt nu een einde te zijn gekomen. Het zijn politie en Openbaar Ministerie die zich nu eindelijk ook openstellen voor het opnemen en vervolgen van meldingen door omgangsouders van onttrekking en omgangsfrustratie door zorgouders om daarmee paal en perk stellen aan de inmiddels bij zorgouders gegroeide cultuur van volstrekte minachting voor de familierechtspraak op het gebied van de door de rechter beschikte ouderschap- en omgangsregelingen na scheiding.

Overigens staat het - in de per 1 maart 2009 van kracht geworden nieuwe scheidingswet - nu ook aan de familierechter zelf open om direct de assistentie van OM en politie in te roepen bij het afdwingen van de nakoming van de door de rechter beschikte ouderschapsregelingen bij de scheiding.

Dat politie en OM in het strafrecht nu meer gaan vervolgen en procederen, wanneer de door de familierechter beschikte ouderschapsregelingen door moeders niet worden nagekomen, zal inderdaad een belangrijke preventieve werking kunnen hebben. Wel grappig dat juist de kinderbescherming dat hier opmerkt, waar het nu juist dezelfde kinderbescherming was die de afgelopen 40 jaar als verantwoordelijke instantie vaders en kinderen in de steek liet en op dit punt nog geen deuk in een pakje boter wist te slaan.

Inmiddels is bij het Vaderkenniscentrum nu het Adviespunt Aangifte Onttrekking voor omgangsouders (vaders èn moeders) ingesteld, waar ouders wel terecht kunnen voor informatie en inlichtingen.

Peter Tromp
Vaderkenniscentrum

Wet voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding - hoofdpunten -
van toepassing in Nederland vanaf 1-3-2009

Deze wet treedt op 1 maart 2009 in werking. De wet beoogt een bijdrage te leveren aan het verminderen van de (echt)scheidings- en omgangsproblematiek.
In de nieuwe wet zijn de volgende hoofdpunten opgenomen:

• De ouders zijn verplicht een ouderschapsplan te voegen bij een verzoek tot echtscheiding, beëindiging van een geregistreerd partnerschap of scheiding van tafel en bed. Deze verplichting geldt ook voor samenwonende ouders die gezamenlijk het gezag over hun kinderen uitoefenen.
• De ouders maken in het ouderschapsplan over drie onderwerpen in ieder geval afspraken: zorgverdeling, kinderalimentatie en informatie-uitwisseling over belangrijke aangelegenheden met betrekking tot de persoon en het vermogen van de minderjarige kinderen.
• De ouderlijke verantwoordelijkheid wordt nader omschreven:
• Een kind heeft recht op gelijkwaardig ouderschap na scheiding;
• Een ouder is verplicht om de ontwikkeling van de band van zijn of haar minderjarig kind met de andere ouder te bevorderen;
• De ouder die niet het gezag uitoefent, heeft niet alleen een recht maar ook de verplichting tot omgang.
• De rechter kan, als het belang van het kind zich hier niet tegen verzet, op verzoek een dwangmiddel in de beschikking opnemen. Een dwangmiddel kan bijvoorbeeld een dwangsom zijn. Dit wordt dan vastgelegd in de beschikking tot vaststelling van een zorgregeling of hoofdverblijfplaats.
• De rechtbank start met de behandeling van het verzoek tot vaststelling van een zorgregeling, hoofdverblijfplaats of informatie binnen zes weken na indiening.
• Het is niet meer mogelijkheid om een huwelijk in een geregistreerd partnerschap om te zetten. Hierdoor is het scheiden langs de weg van de ‘flitsscheiding’ onmogelijk.

De nieuwe wet is gepubliceerd in Staatsblad 500 van 2008 en treedt door middel van Staatsblad 56 van 2009 in werking.

Meer informatie

• Vanaf 1 maart ouderschapsplan verplicht bij scheiding

Flitsscheiding afgeschaft

Met de komst van de Wet bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding is de mogelijkheid voor flitsscheiding afgeschaft. Lees meer hierover in het onderdeel ‘Veelgestelde vragen flitsscheiding’.

Meer informatie

• Afschaffing van de flitsscheiding

Bron: http://www.justitie.nl/

Vanaf 1 maart 2009 ouderschapsplan verplicht in Nederland

PIONIER 'JOINT CUSTODY' JIM COOK in de VS OVERLEDEN

Jim Cook staat links op de foto met Warren Farrell rechts
in het midden zit Dr. Ned Holstein

Met een zekere bewogenheid vernemen we het overlijden op zaterdag 21 februari 2009 in de Verenigde Staten van James (Jim) Cook. Eind jaren 1970 is Jim Cook opgestaan om bijna alleen de beweging voor ‘joint custody’, het gezamenlijk ouderlijk gezag, in de Verenigde Staten te promoten. Zijn optreden was doorslaggevend voor de staat Californië, om in 1979 een sterk statuut voor gezamenlijk ouderlijk gezag tot stand te brengen. 

Daarna trok hij gedurende jaren na elkaar in de Verenigde Staten van staat tot staat om de waarden van het gezamenlijk ouderlijk gezag te propageren. Hij was heel overtuigd van de onderzoeksresultaten daaromtrent, die hij in een klare diplomatische typisch Californische stijl wist voor te stellen voor verschillende wetgevende lichamen, besturen en commissies. Eerder had hij persoonlijk aan den lijve ondervonden wat het betekent verwikkeld te zijn in een strijd om het ouderlijk gezag voor zijn eigen zoon.  Het was later een zegen voor de hele wereld dat hij zo fervent de verdediging pleitte voor het gezamenlijk ouderlijk gezag.

Wij herinneren ons zijn komst naar België in het begin van de jaren 80, het interview dat dr. Jacques Vandeput van hem kon afnemen in Antwerpen, de krachtige uiteenzetting van zijn ideeën tijdens een vergadering van een vereniging van gescheiden mannen.

Een bijzonder verdienstelijk man is heengegaan. Wij gedenken hem met respect en met dankbaarheid. Door hem heeft de idee van het gezamenlijk ouderlijk gezag – joint custody - in vele landen ingang gevonden. Vele kinderen van gescheiden ouders zijn door het toedoen van Jim Cook ondanks de scheiding gelukkig met hun beide biologische ouders verder door het leven gegaan.

Reacties op het overlijden en de persoonlijkheid van Jim Cook.
Reactions about his passing away and about Jim Cook's personality.

Ghislain Duchâteau

De nieuwe website Twee huizen voor kinderen, jongeren en gescheiden ouders

Wanneer hun ouders uit elkaar gaan, hebben kinderen vaak vragen of kunnen ze hun gevoelens niet echt uiten. Op een nieuwe website, www.tweehuizen.be , kunnen kinderen en hun ouders terecht voor vragen en advies.
Elk jaar moeten 35.000 minderjarige kinderen een wettelijke scheiding van hun ouders meemaken. Hoewel de kinderen direct betrokken partij zijn, voelen ze zich vaak verloren en niet betrokken in het echtscheidingsproces.

Vlaams minister van Welzijn en Gezin Steven Vanackere (CD&V) gaf het Vormingscentrum Opvoeding en Kinderopvang (VCOK) de opdracht om hier iets aan te doen. Het resultaat is een folder en een nieuwe website, voor zowel kinderen, jongeren en ouders: www.tweehuizen.be

"Als ouders apart gaan wonen...dan verandert het leven", zo staat er op de site te lezen. In verschillende rubrieken kan iedereen terecht met zijn vragen. Kinderen kunnen zo luisteren naar het verhaal van leeftijdsgenootjes die ook gescheiden ouders hebben.

Er is ook een "verblijfskalender" ontwikkeld, waarop kinderen de dagen kunnen aanduiden die ze bij mama of papa verblijven. Dat moet helpen om kinderen meer te betrekken bij de verblijfsregeling die ouders uitwerken.

Ouders bijvoorbeeld kunnen een in een schematische voorstelling zien wat hen te wachten staat als ze apart gaan wonen.

HET PROFESSORENFILMPJE van de website Twee huizen

Bron: De Redactie/VRT 20-10-2008

Vechten op de rug van je kinderen
- REPORTAGE: Snel scheiden heeft een keerzijde DS 22-11-2007
LEUVEN - Reportage Gerechtsgebouw

Dinsdagnamiddag in het Leuvense gerechtsgebouw: tientallen ex-partners schuiven aan voor de jeugdrechtbank. 'Ja, we zijn met onderlinge toestemming gescheiden. Toén kwamen we nog overeen.'

'Opgeven ligt niet in mijn aard. Als je in fout bent, zwijg je. Als je recht in je schoenen gaat, ga je ervoor. Het is niet mijn bedoeling mijn dochters ongelukkig te maken, maar niemand wordt graag gebruikt als pispaal. Ik ben hun vader, ik heb recht op respect. Daarom heb ik deze zaak aangespannen tegen mijn ex.'

Bram (42) is een van de velen die op dinsdagnamiddag naar het Leuvense gerechtsgebouw zijn gekomen. Hij heeft bij de scheiding in 2000 verblijfsco-ouderschap afgesproken, maar heeft zijn dochters al ruim een jaar niet meer gezien. De voorbije zeven jaar vochten zijn ex en hij nog twee zaken voor de rechtbank uit. Allemaal op de rug van de kinderen. 'Erg,' zegt Bram, 'dat verstandige mensen als wij ons eigen vlees en bloed gebruiken om onze gram te halen op onze ex.'

Het is druk in het gerechtsgebouw. Aan de ene kant van de gaanderij op de eerste verdieping, troepen tientallen advocaten in toga bijeen. Hun cliënten moeten aan de overkant wachten. De kloof tussen de burger en justitie is hier reëel.

Om 14 uur gaat de deur van de rechtszaal open en worden de eerste namen afgeroepen. Het zou wel eens laat kunnen worden: er staan 35 zaken op de rol. Het aantal mensen dat na een echtscheiding opnieuw naar de rechter stapt, neemt toe.

'Een merkwaardige tegenstelling', zegt de Leuvense advocate Liliane Versluys. 'Meer dan 80 procent kiest voor een scheiding in onderlinge toestemming. Helaas betekent dat niet dat al deze mensen het goed met elkaar kunnen vinden. Men kan nog altijd ruzie maken over de kinderen.'



Diane (43) is na twintig jaar huwelijk gescheiden. 'Het waren zeker geen twintig slechte jaren', verzucht ze. 'Maar bij momenten was het vreselijk heftig. Ik ben vaak met een blauw oog of blauwe plekken naar het werk gegaan.'

Drie maanden lang verstopte ze het huurcontract van haar nieuwe appartement onder de voetmat in haar auto. En op een dag, toen haar ex naar zijn werk was vertrokken, verhuisde ze bijna alle meubels uit hun huis naar dat appartement. 'Ach ja, die antieke meubels waren van mij, gekregen van mijn ouders.' Ze liet hem alleen een tafel en wat stoelen. 'En een servies om koffie te kunnen drinken.' Ze onderdrukt een lachbui: 'Dat was wel stout van mij, ja.'

Ondanks de feiten is Diane met onderlinge toestemming gescheiden. 'Mijn advocaat raadde mij dat aan. We hebben toen verblijfsco-ouderschap afgesproken, maar dat heeft nooit goed gewerkt. Door mijn weekendbaan kon ik onze zoon niet op het afgesproken uur afhalen. Er ontstond altijd heibel over.'

Uiteindelijk heeft hun zoon ervoor gekozen bij zijn vader te wonen. 'Geen rancune daarover', zegt Diane. 'Ik begrijp dat. Mijn ex is in ons huis blijven wonen, daar heeft onze zoon zijn vrienden. Maar nu moet ik alimentatie betalen en vraagt hij 200 euro per maand. Dat is voor mij te veel. Ik vraag de rechter dat bedrag te halveren.'

Haar ex is niet in het gerechtsgebouw, zijn advocaat heeft laten weten dat de man deze keer niet opdaagt. Dat hoeft ook niet: het zijn de advocaten die in de rechtszaal pleiten, niet de cliënten.

Dan toch even slikken: 'Het is nooit fijn om naar hier te komen. Ik heb vannacht slecht geslapen. Weet je, ik vraag me soms af of mijn ex weet wat hij mij aandoet. Hij heeft me mijn leven afgepakt, mijn huis, mijn kind. Nu wil hij ook mijn inkomen controleren. '

'En welke boodschap geven we hiermee aan ons kind? Hij mag van zijn vader zelfs niet meer naar mij komen. Hij doet het stiekem toch. En ik, ik speel nu de kapotte plaat: altijd blijven herhalen dat hij welkom is wanneer hij maar wil. Zo'n relatie heb ik nu met mijn zoon. Dat kan voor hem toch ook niet goed zijn?'



Mark komt uit de rechtszaal als een tevreden man: 'Het was mijn eerste keer hier en hopelijk ook mijn laatste keer. Mijn vriendin en ik gaan uiteen, we hebben twee kindjes. Zij maakt bezwaar tegen een tweeverblijfsregeling.'

'Er is nu een wet die zegt dat die regeling de voorrang krijgt, maar toen ik vanmorgen van mijn advocaat de conclusies van de tegenpartij toegestuurd kreeg, sloeg de schrik me om het hart. Ik was zwaar onder de indruk. Maar zelf heb ik ook een goeie advocaat ingehuurd. Hij is ten strijde getrokken en ik denk dat we het gaan halen.'

Heeft hij daarbinnen een signaal in die richting gekregen? 'Nee, die rechters absorberen alles als een spons. Het is nu wachten op hun oordeel, dat ze op 11 december bekendmaken.'

Ook Annick (33) komt tevreden buiten. 'Je kon de spanning daarbinnen voelen, het moest snel-snel. Mijn zaak zou eerst niet worden gepleit, vandaar. Ik heb een zoon van zes. Mijn ex heeft ons verlaten en is nu voor de derde keer getrouwd. We hadden eerst verblijfsco-ouderschap, maar nu zijn nieuwe vrouw zwanger is, heeft hij laten weten dat hij liever een klassieke bezoekregeling wil.'

Of ze dat erg vindt? 'Ik? Helemaal niet. Ik ben er héél blij om. Maar wat goed is voor de mama, is pijnlijk voor het kind. Want mijn zoon denkt nu dat zijn papa hem niet meer graag ziet. Je hoort zo vaak hoe moeders de kinderen afpakken van hun ex'en. Ik heb de rechters verzocht er rekening mee te houden dat de vraag van mijn ex zelf komt. Ze hadden niet veel tijd maar ik heb toch de kans gekregen om dat te zeggen.'



In de gaanderij staat ook al uren een man alleen te wachten: hij heeft een dik dossier onder de arm. Jean is 31 en wil zijn kind zien. 'Mijn vriendin heeft me laten zitten toen het kind drie maanden was. Toen ik hem ging bezoeken, gaf ze niet thuis. Het was zogezegd mijn weekend niet, maar dat was het wél. Nu mag ik hem alleen zien onder toezicht in een bezoekruimte. Anderhalf uur om de twee weken. Is dat fair?'

Helemaal aan het andere eind van de open ruimte, in een hoek, zitten zijn ex-vriendin en haar moeder op een bank. 'Wat een leugenaar', zegt de grootmoeder van het kind van deze rekening. 'Toen hij haar met die kleine liet zitten, had hij geen compassie. Ik heb zes maanden op de bank geslapen om haar en de kleine onderdak te geven. Wel, wij hebben nu met hem ook geen compassie.'

'Hij wil meer bezoek en minder alimentatie', zegt de ex. 'Papa denkt dat hij met 200 euro de wereld verzet. Weet hij wel wat een paar schoentjes kost? De kleine vindt het trouwens niet leuk om naar die bezoekruimte te gaan. Ik heb mijn ex al voorgesteld om van zijn rechten als vader af te zien, maar dat wil hij ook niet. Tja.'



Ondertussen tikt de klok voort. Om vijf uur staat Diane nog altijd te wachten. Ook Bram is nog niet binnen geweest. 'Spijtig dat er hier geen koffielokaal of een koffieautomaat is. Dat zou het wachten toch een beetje verzachten.' Voor de zenuwen is al dat wachten ook niet goed: 'Ik weet niet wat ik mag verwachten. Ik ben tenslotte 'maar' de vader. Ik kan mijn tienerdochters niet dwingen om af en toe naar mij te komen. Maar als ik niets zou ondernemen, zou het ook niet goed zijn.'

Eindelijk, om halfzes, is het zijn beurt. Het loopt tegen zessen aan als Bram, zijn ex en hun beider advocaten weer buiten komen. Er zijn nog drie zaken na deze.

'Man', zucht Bram. 'Wat ze allemaal naar mijn hoofd hebben geslingerd. Ze hebben mij op alle mogelijke manieren zwart proberen te maken. Mijn advocate heeft de tijd gehad alle aanvallen te weerleggen. Ik heb gezwegen. Je moet daar zitten en op je tanden bijten. Nu hopen dat recht geschiedt. Die wijze mensen daarbinnen zullen wel weten wat in deze recht en krom is zeker?'

Veerle Beel

Kinderen uit scheiding willen hun vader meer zien

BRUSSEL - Driekwart van de jongeren die kind zijn van gescheiden ouders, woont bij de moeder en ziet de vader minder dan gewenst.

Zes op de tien jongeren verkiezen voor zichzelf een regeling waarbij ze bij hun moeder wonen in combinatie met een bezoekregeling met de vader. Dat is de regeling die de meesten nu ook hebben en het is volgens de jongeren ook de regeling die veruit de voorkeur van hun moeder geniet. Alleen, veel jongeren vinden dat ze hun vader niet vaak genoeg zien.

Bijna 20 procent van deze jongeren verkiest een tweeverblijfsregeling. Ruim 10 procent zou liefst bij vader wonen en een bezoekregeling met moeder hebben. Nog eens ruim 10 procent zegt een andere regeling te verkiezen, maar preciseert niet welke. Er is geen verschil in voorkeur tussen jongens en meisjes. Wel blijkt dat jongeren met een tweeverblijfsregeling (9 procent) daar erg tevreden over zijn.

De cijfers komen uit de eindverhandeling van Els Swijns en Sofie Vanhoudt, die zopas aan de KU Leuven afstudeerden als pedagoog. Professor Lieve Vandemeulebroecke was hun promotor. Het duo stelde een uitvoerige vragenlijst over verblijfsregelingen na echtscheidingen op en kon die door 118 studenten laten invullen. Dat was niet eerder gedaan in Vlaanderen.

Het gaat om 90 meisjes en 28 jongens. Allemaal jongeren van wie de ouders hun huwelijk lieten ontbinden voor de kinderen naar de middelbare school gingen.

Een kleine meerderheid van 54procent zou een andere regeling verkiezen dan nu. Nu woont driekwart bij moeder. Elf jongeren, of 9 procent, wonen bij hun vader en evenveel wonen in twee huizen, de zogenaamde tweeverblijfsregeling. Enkele jongeren wonen alleen, of in een pleeggezin, of bij hun oma.

Ruim een vijfde weet niet hoe de verblijfsregeling tot stand kwam. De helft zegt dat de ouders hierover samen tot een akkoord zijn gekomen. Ongeveer een derde zegt dat de rechter heeft beslist. Toch werden slechts 18 jongeren door de rechter gehoord. Meestal hadden ze daarbij het gevoel dat er ook rekening werd gehouden met hun wensen.

Iets meer jongeren, maar nog steeds een minderheid, hebben het gevoel in deze kwestie door hun ouders te zijn gehoord en ook hier geven ze aan dat er meestal rekening werd gehouden met hun wensen. De overgrote meerderheid werd echter niet gehoord.

Verblijfsregelingen blijven vaak in de tijd constant. Toch deed er zich bij een op de drie respondenten, meestal voor ze 13 waren, een verandering voor, meestal op hun eigen verzoek. Als de verandering zich voordeed op vraag van de moeder, geven jongeren overwegend aan dat er bij die beslissing geen rekening werd gehouden met hun wensen.

Wanneer jongeren wordt gevraagd welke regeling zij de beste vinden voor kinderen van verschillende leeftijden, duidt de meerderheid een tweeverblijfsregeling aan. Al zeggen ze over kinderen tot twee jaar dat die meer contact met hun moeder moeten hebben.

Jongeren van gescheiden ouders tot slot voelen meer verbondenheid met hun moeder en meer woede ten opzichte van hun vader. Dat komt doordat de verbondenheid toeneemt en de woede afneemt naarmate ze hun ouder meer zien.

De kersverse pedagogen stellen voor om meer onderzoek te doen naar de toepassing en de opvolging van het hoorrecht. Ze wijzen ouders met scheidingsplannen erop dat het belangrijk is om te communiceren met hun kinderen en goed naar ze te luisteren.


Veerle Beel

De Standaard - Binnenland zat.14-zond.15 juli 2007 (gebaseerd op een Belgabericht)

Sabine Vander Elst stuurt haar ontvoerde dochter Maëliss in Duitsland vanuit de cyberruimte een hartstochtelijke verjaardagsbrief en vraagt nadrukkelijk hem te publiceren op blogs en websites (in verscheidene talen)

In het Nederlands

Mijn lieve Maëliss, mijn lieve “onbekende” dochter,

Op 2 juni word je 14 jaar en al zes jaar lang heb ik het geluk niet gekregen om je in mijn armen te nemen.

Geen enkel nieuws heb ik van je sinds je ontvoering, maar de acht eerste jaren  toen wij samen hebben geleefd waren alleen maar geluk, vreugde en liefde.

In de grond van mijn hart blijf je mijn dochtertje van 7-8 jaar die me verder laat leven met prachtige herinneringen.
Het meisje dat je nu geworden bent is mij onbekend. Het is niet zo, dat ik je niet graag groot zou zien worden, niet dat ik je wilde verlaten of wilde vergeten, maar omdat een onrechtvaardige Europese rechtspraak en een menselijk egoïsme er anders hebben kunnen over beslissen.

Misschien komt er een dag dat je eraan denkt me te komen opzoeken en me wilt terugzien. Mogelijk zul je daar bang voor zijn. Ikzelf ben ook bang voor je, maar ik hou van je. En zelfs als het leven van ons beiden twee verschillende en gekwetste mensen heeft gemaakt, dan zou ik toch nooit het geluk kunnen vergeten dat ik dankzij jou heb kunnen beleven.

Wat er ook gebeurt, ik wil dat je weet dat ik van je hou en dat ik altijd zal blijven houden van het leuke kleine meisje dat je was en ik zal heel blij zijn het grote meisje terug te zien dat je nu bent geworden.
Op dit ogenblik heb ik noch het recht om je te omhelzen, om je in mijn armen te nemen, om je met mij mee te nemen om samen nog die mooie momenten te delen zoals dat vroeger was. Ook heb ik het recht niet meer om je verjaardagsfeestje te organiseren.

Dan blijft er me niets anders over dan je zoals elk jaar op een of andere manier enkele woorden toe te sturen:

Gelukkige verjaardag, mijn lieve grote dochter!

Je mama…je echte

Sabine

http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/

En français

Ma chère Maeliss, ma chère « fille inconnue »,

  Le deux juin tu auras 14 ans, et cela fera aussi six ans que je n’ai plus eu le bonheur de te serrer dans mes bras.
Aucune nouvelle de toi, depuis ton rapt, mais les huit premières années  que nous avions vécues ensemble n’ont été que bonheur, joie et amour.

Dans le fond de mon cœur, il reste une petite fille de 7-8 ans qui continue à me faire vivre de merveilleux souvenirs.
La jeune fille que tu es devenue m’est inconnue. Non pas que je ne voulais pas te voir grandir, non pas que je voulais t’abandonner ou t’oublier, mais parce qu’une injustice européenne et un égoïsme humain ont pu en décider ainsi.

Peut être qu’un jour tu penseras à venir me voir et me rencontrer. Peut être que tu en auras peur.
J’ai aussi peur que toi, mais je t’aime. Et même si la vie avait fait de nous deux personnes très différentes et blessées, je ne pourrai jamais oublier tout le bonheur que j’ai pu vivre grâce à toi.
Quoi qu’il arrive, je veux que tu saches que j’aime et j’aimerai toujours la petite fille merveilleuse que tu étais et je serai heureuse de rencontrer la grande fille que tu es devenue.

Pour l’instant je n’ai ni le droit de t’embrasser, ni de te serrer dans les bras, ni de t’emmener avec moi pour partager des moments merveilleux comme par le passé. Je n’ai pas le droit non plus de t’organiser un anniversaire.
Alors il ne me reste, comme chaque année, qu’à te laisser d’une manière ou d’une autre, quelques mots :                                    

Joyeux anniversaire ma jolie grande fille !  
Ta maman…la vraie

http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/

Al zes jaar vecht een Belgische vrouw om haar kinderen terug te zien
Depuis six ans, une femme belge lutte pour revoir ses enfants

NEDERLANDS

LIBANON

door Patricia KHODER | 22/05/2009

Nancy André is 22 keren in zes jaar naar Libanon gereisd

MAATSCHAPPIJ
Nancy André is een vrouw met karakter. Al zes jaar vecht deze Belgische vrouw, gehuwd met een Libanees, om haar kinderen terug te zien, die door hun vader werden ontvoerd. In een tijdsbestek van zeven jaar is Nancy André 22 keren naar Libanon getrokken met de hoop er enkele ogenblikken samen te zijn met haar kinderen. Te vergeefs.

Nancy André el-Khoury laat nooit de armen zakken. Wilskrachtig en doorzettend worstelt deze Belgische specialiste in de psychomotoriek al zes jaar om haar zes kinderen terug te zien, die door hun Libanese vader werden ontvoerd. Ze klopt daarbij aan op alle deuren zonder tot dusver concrete resultaten te bereiken.
Maar Nancy heeft besloten niet los te laten. In België heeft ze een vereniging gesticht die ze “Solidarité rapt parental” (Solidariteit ouderlijke ontvoering) heeft genoemd. Die verleent hulp aan vrouwen en mannen van wie de kinderen door de echtgeno(o)te werden ontvoerd. In Libanon heeft ze besloten tussen te komen bij kinderen in dat land door geschenken uit te reiken aan de meest hulpbehoevenden.

Meer nog, ze was gaste bij verscheidene Franse en panarabische televisieketens en haar verhaal werd door de pers herhaaldelijk onder de aandacht gebracht. Haar wedervaren gelijkt op dat van tientallen anderen, dat van die Europese vrouwen die met buitenlanders gehuwd zijn en die op een of andere dag hun kinderen nooit meer zien terugkeren naar Europa na een vakantie in het land van hun vader.

En zoals vele andere vrouwen in een dergelijke situatie vecht Nancy. Zij wil gewoon dat haar kinderen weten dat zij nog altijd van hen houdt, dat ze ze liefheeft. “Als de kinderen ontvoerd worden door een van de echtgenoten is er dikwijls ook wat men noemt een oudervervreemding. De persoon die het kind ontvoert schildert van zijn andere echtgenoot een duivels en verkeerd beeld voor dat kind dat reageert en de ouder die veraf is afwijst”, verklaart ze. “Het is mijn tweeëntwintigste verblijf in Libanon sinds zes jaar. En als ik nog naar dit land kom, dan is het om mijn kinderen niet definitief te verliezen”, voegt ze eraan toe.

Zoals gewoonlijk heeft Nancy tijdens haar laatste verblijf in Libanon haar kinderen niet gezien. Zij heeft nochtans aanplakbrieven opgehangen niet ver van de wijk waar die nu wonen in een voorstad van Beiroet. “Op de affiche heb ik ons huis in België gezet, mijn foto en één zin: “Mijn kinderen, het belangrijkste is onzichtbaar voor de ogen, ik hou van jullie. Mama Nancy”, zegt ze en wat later voegt ze eraan toe: “Ik wil dat ze zich mij herinneren, dat ze weten dat ik er altijd zal zijn voor hen”.

Onder de bommen in juli

En Nancy André weert zich. Tot op dit ogenblik te vergeefs. Tijdens de julioorlog in 2006 is ze gekomen terwijl de bommen neerkwamen met de hoop haar kleintjes te zien, hen te beschermen, dicht bij ze te zijn. Maar zij is er niet in geslaagd ze te zien.

Nancy heeft dan besloten naar Libanon te komen om hulp te bieden. Toen ze in België is teruggekeerd, is ze begonnen speelgoed te verzamelen voor de kleine Libanezen die het slachtoffer waren van de oorlog. Zij heeft zelfs een oproep gelanceerd op de Belgische televisie en is erin geslaagd haar landgenoten ertoe te brengen meer dan 2000 speelgoedjes bij elkaar te brengen, die zij heeft overgemaakt aan de kinderen via de vereniging Kafa. Ze is ook naar Zuid-Libanon gegaan om de cadeaus aan de kinderen te geven die wonen in Kherbet Selm, Tebnine, Bint Jbeil en Rmeich.
In de loop van dat jaar heeft de voorzitter van de Belgische vereniging Solidarité rapt parental ook speelgoed overgemaakt aan 250 kinderen van het ‘Children’s Cancer Center’

Nancy André heeft in 2008 haar actie voortgezet met cadeaus in te zamelen bij de Belgische gezinnen en heeft die speciaal met Kerstmis naar Libanon verzonden. Die activiteit doet een beroep niet enkel op Nancy maar ook op haar zuster en haar moeder, die de cadeaus sorteren en inpakken en die ook hopen de zes kinderen die door hun vader werden ontvoerd, terug te zien.

Nancy heeft Arabisch geleerd met de bedoeling haar taak te vergemakkelijken haar kinderen terug te vinden. Zij weet dat zij niet zal aflaten tot zij haar doel bereikt heeft.
Vorige maand was Nancy in Beiroet. In juni keert zij er nog eens terug. Zelfs al bevestigt ze dat ze aanvoelt in een gevangenis te leven, toch wil ze tijdens de ruimte van een kort verblijf in de hoofdstad dezelfde lucht inademen als haar kinderen en dat al ziet ze die niet.

Bron: L’Orient LE JOUR – LE QUOTIDIEN LIBANAIS D’ EXPRESSION FRANCAISE 22-5-2009

(Vertaling uit het Frans naar het Nederlands Ghislain Duchâteau 22-5-2009)

***

FRANS

LIBAN

Depuis six ans, une femme belge lutte pour revoir ses enfants

Par Patricia KHODER | 22/05/2009

SOCIETE
Nancy André est une femme de caractère. Depuis six ans, cette Belge mariée à un Libanais se débat pour voir ses enfants, enlevés par leur père. En l'espace de sept ans, Nancy André est venue 22 fois au Liban dans l'espoir de rester quelques instants avec les siens. En vain.

Nancy André el-Khoury ne baisse jamais les bras. Volontaire et tenace, cette psychomotricienne belge lutte depuis six ans pour revoir ses six enfants enlevés par leur père libanais, frappant à toutes les portes sans jamais avoir des résultats concrets.

Mais Nancy n'a pas décidé de lâcher prise. En Belgique, elle a fondé une association qu'elle a baptisée « Solidarité rapt parental », accordant de l'aide aux femmes et aux hommes dont les enfants ont été enlevés par le/la conjoint(e). Au Liban, elle a décidé d'intervenir auprès des enfants du pays, offrant des cadeaux aux plus démunis.

De plus, elle a été l'hôte de plusieurs chaînes de télévision françaises et panarabes, et son histoire a été couverte à diverses reprises par la presse. Son parcours ressemble à des dizaines d'autres, celui de ces femmes européennes épousant des étrangers, et qui un beau jour ne voient plus jamais leurs enfants rentrer en Europe après des vacances passées au pays de leur père.

Et comme beaucoup d'autres femmes dans sa situation, Nancy se bat. Elle veut simplement que ses enfants sachent qu'elle tient toujours à eux, qu'elle les aime. « Quand les enfants sont enlevés par l'un des conjoints, souvent il y a aussi ce qu'on appelle une aliénation parentale. La personne qui enlève l'enfant dépeint une image diabolique et erronée de son conjoint devant cet enfant qui réagit et rejette le parent qui est loin », explique-t-elle. « C'est mon vingt-deuxième séjour depuis six ans au Liban. Et si je viens encore dans ce pays, c'est pour que je ne perde pas mes enfants à jamais », ajoute-t-elle.

Comme d'habitude, lors de son dernier séjour au Liban, Nancy n'a pas vu ses enfants. Elle a pourtant collé des affiches non loin du quartier où ils habitent actuellement dans une banlieue de Beyrouth. « J'ai mis sur l'affiche notre maison en Belgique, ma photo et une phrase : « Mes enfants, l'essentiel est invisible pour les yeux, je vous aime. Maman Nancy », dit-elle, ajoutant aussitôt : « Je veux qu'ils se souviennent de moi, qu'ils sachent que je serai toujours là pour eux. »

Sous les bombes de juillet

Et Nancy André se démène. Jusqu'à présent, en vain. Durant la guerre de juillet 2006, elle est venue sous les bombes dans l'espoir de voir ses petits, de les protéger, de rester près d'eux. Mais elle n'a pas réussi à les voir.
Nancy a alors décidé de venir en aide au Liban. Rentrée en Belgique, elle s'est mise à faire la collecte des jouets pour les tous les petits Libanais victimes de la guerre. Elle avait même lancé un appel à la télévision belge, réussissant à mobiliser ses compatriotes et à rassembler plus de 2 000 jouets, qu'elle avait remis aux enfants notamment par le biais de l'association Kafa. Elle s'était également rendue au Liban-Sud pour remettre des cadeaux aux enfants qui habitent Kherbet Selm, Tebnine, Bint Jbeil et Rmeich.
Au cours de cette année-là, la présidente de l'association belge Solidarité rapt parental avait remis également des jouets destinés à 250 enfants du Children's Cancer Center.

Nancy André avait poursuivi son action en 2008, collectant des cadeaux auprès des familles belges et les envoyant au Liban, notamment à Noël. Cette activité mobilise aussi bien Nancy que sa sœur et sa mère, qui trient et emballent les cadeaux et qui espèrent aussi revoir les six enfants enlevés par leur père.

Nancy a appris à parler arabe, souhaitant se faciliter la tâche pour retrouver les siens. Elle sait qu'elle ne lâchera pas prise avant d'arriver à ses fins.

Le mois dernier, Nancy était à Beyrouth. En juin, elle reviendra encore. Même si elle affirme se sentir vivre dans une prison, elle veut, l'espace d'un court séjour dans la capitale, respirer le même air que ses enfants, et cela même si elle ne les voit pas.

Source: L’Orient LE JOUR – LE QUOTIDIEN LIBANAIS D’ EXPRESSION FRANCAISE

Nieuw boek van Joep Zander over ouderverstoting van de pers op 12 februari 2009

VerPASseerd Ouderschap, loyaliteitsmisbruik en ouderverstotingssyndroom

Het is de (veel uitgebreidere) opvolger van het uitverkochte boek “Ouderverstotingssyndroom in de Nederlandse context”

176 bladzijden, full-colouromslag, prijs 12,50 excl verzendkosten

Beknopt gekarakteriseerd :

“Kinderen die beweren een van hun ouders niet meer te willen zien, die haat
ontwikkelen naar een ouder zonder dat daar een reële grondslag voor is, is dat
normaal? De Amerikaanse psychiater Gardner vindt van niet. Ouderverstoting
treedt veelal tegelijkertijd op met een uit elkaar groeien van twee ouders en in
een context van een rechtsstaat die ouders diskwalificeert en soms uit elkaar
drijft.

Het syndroom (Parental Alienation Syndrome) is een door Gardner, en in zijn
voetsporen vele andere wetenschappers, uitvoerig gedocumenteerde
psychiatrische stoornis die haar sporen van verwoesting reeds heeft
achtergelaten. Hij bepleit maatregelen van verplichte bemiddeling en therapie
tot gezagswijziging en gevangenisstraf.

In een tiental artikelen en enkele praktijkillustraties schetsen prominente
gedragswetenschappers zoals Prof. Van Gijseghem, juristen als Peter Prinsen
en de Belgische senator Guy Swennen een omvattend beeld van de inzichten en
ontwikkelingen, toegespitst op de Nederlandse en Belgische situatie. In een
interview laten we Prof. Hoefnagels aan het woord, die de grondlegger is van
scheidingsbemiddeling in Nederland en zich herhaaldelijk over het
Ouderverstotingssyndroom heeft uitgelaten.

Net als Gardner zelf deed, bespreken wij de ziekmakende politieke en juridische
structuren uitvoerig, maar er worden ook oplossingen aangereikt.
De in dit boek aangesneden kwesties hebben betrekking op ontwikkelingen in
de westerse samenleving die de vraag opwerpen, of we te maken hebben met
onderontwikkelde gebieden waarin fundamentele mensenrechten niet relevant
lijken te zijn. Mensenrechten die nota bene het hart van de samenleving raken;
humane opvoedingsrelaties met kinderen.

Dit boek kan een eyeopener zijn voor veel ouders en kinderen die
ouderverstoting aan den lijve meemaken. Het boek biedt heel geschikt
materiaal voor professionals in de hulpverlening en voor academische studie
van het verschijnsel.”

Inhoudsopgave

·  Salomon in de boot; inleiding – Joep Zander
·  Nederlandse woorden voor en bij het begrip Parental Alienation Syndrome – Joep Zander-
·  Voor mijn vader, nu in mijn hart; ervaring van een kind -anoniem-
·  Het ouderverstotingssyndroom (PAS); een algemene inleiding – Rob van Altena-
·  De belangrijkste controverses over ouderverstoting -Hubert van Gijseghem-
·  “Dr. Gardner, I presume?”; rechter en psychiater ontmoeten elkaar -Peter Prinsen-
·  Recente ontwikkelingen in België - Guy Swennen en Ghislain Duchâteau-
·  De gelukkige huisvrouw, een boekbespreking -Peter Prinsen-
·  “Ze hadden me moeten dwingen” Interview met een, eens, verstotende moeder -Emiel Smulders-
·  Tegen ouderverstoting en ouderwegkrassing -Wim Theunissen-
·  Ik wil jou wél in mijn leven! Een moeder die haar kinderen kwijtraakte - Emiel Smulders-
·  Pragmatisch herstelbeleid in plaats van separatiebeleid -Erik van der Waal
·  Vergelijking van onderzoeken en cijfers over ouderverstoting -Joep Zander en Wim Orbons-
·  Vader, moeder, economie en staat als belangen in de opvoeding; geschiedenis -Joep Zander-
·  Paradoxale toewijzing; Een gesprek met Peter Hoefnagels -Emiel Smulders en Joep Zander
·  Biografie bij de notaris; Een gedicht – Peter Hoefnagels
·  Literatuur- en internetverwijzingen
·  Over de auteurs

De presentatie vond plaats op 14 maart 2009 in Amersfoort met een lezing van de Belgische senator en medeauteur Guy Swennen.

Verkoop

Open brief aan de Europese Parlementsleden (Ndl.)
Lettre ouverte aux membres du Parlement Européen (Fr.)
Open letter to the Members of European Parliament (Engl.)
Lettera Aperta per gli parlamentari di Europa (It.)

Dag iedereen,

Hieronder staat de open brief die verzonden werd naar meer dan 2000 personen, Europese volksvertegenwoordigers, verantwoordelijken voor ministeries, verantwoordelijken inzake kinderrechten…

Deze brief is erg belangrijk. In de eerste plaats laat hij toe tot de kern van het probleem door te dringen. Verder omdat hij u een video voorstelt die aantoont met welke gruwelijke methodes het Duitse Jugendamt kinderen steelt van hun ouders.

Hieronder vindt u de tekst in vier talen: Nederlands, Frans, Engels, Italiaans.

U hebt de alle toelating om dit bericht volledig over te maken aan uw politieke contacten, aan uw contacten met journalisten en de brief met de video op uw websites te publiceren die betrekking hebben op de verdediging van het kind.

Wij kregen de toestemming van de vader om deze video op de websites te plaatsen die verband houden met de kinderrechten; als u dus het welzijn van het kind op uw site of op uw blog verdedigt. Het is aan u om de video openbaar te maken. Voor de volledige brief geven wij u vanzelfsprekend ook deze toelating.

Sabine Vander Elst
Pascale Gallez

_________________

Bonjour à tous,

Ci-dessous, notre lettre ouverte qui a été envoyée à plus de 2000 personnes, membres du parlement européen, responsables de ministères, responsables aux droits de l'enfance, ....

Cette lettre est importante. Tout d'abord parce qu'elle permet de faire le point. Ensuite parce qu'elle va vous faire découvrir une vidéo qui démontre par quelles méthodes cruelles le Jugendamt Allemand vole des enfants aux parents.

Ci-dessous vous trouverez le texte en 4 langues: Néerlandais, Français, Anglais, Italien.

Vous avez le droit de faire suivre ce message complet à vos contacts politiques, à vos contacts journalistiques et de faire placer cette lettre et/ou cette vidéo sur des sites qui touchent à la défense de l'enfant.

Nous venons de recevoir l'autorisation du papa de faire placer cette video sur les sites concernant les droits des enfants, donc si vous défendez le bien de l'enfant sur votre site ou sur votre blog. Vous êtes en droit de placer la vidéo. Pour la lettre complète nous vous donnons bien entendu aussi cette autorisation.

Merci à tous

Sabine Vander Elst
Pascale Gallez

Nederlands

Europees Parlement en Jugendamt – tijd om te handelen!

Beste Leden en Collega’s,


Zoals u allen weet werden er meer dan 200 verzoekschriften gericht aan het Europees Parlement die het Jugendamt en zijn houding tegenover de Mensenrechten betreffen.

Blijkbaar weet het Europees Parlement niet hoe met deze aangelegenheid om te gaan, omdat de Duitse autoriteiten weigeren op onze vragen te antwoorden.

Er werd een nieuw onderzoek ingesteld door sommige leden van het Europees Parlement. Tijdens dat onderzoek zijn er moelijkheden ontstaan, toe te schrijven aan het feit dat sommige van onze collega’s niet zozeer onze kinderen proberen te beschermen, maar wel het Duitse systeem. Als gevolg daarvan werd door die collega’s heel wat ondernomen om het onderzoek stop te zetten.

Vooraleer daarmee verder te gaan vraag ik u met aandrang de volgende website te raadplegen http://www.die-akte-nina.com:80/
… en meer in het bijzonder de video te bekijken die op de website verschijnt.

Het Jugendamt onttrok een kind aan een Duits gezin omdat de moeder een postnatale depressie begon te krijgen en… omdat de vader, daar het zijn eerste baby was, beslist  niet in staat was voor het kind te zorgen… Dat is de redenering van het Jugendamt.

Verder weigert het Jugendamt zich te onderwerpen aan een belissing van de Duitse rechtbank die de terugkeer van het kind naar de vader vordert.

Dan komt de a-m video, waarin we kunnen zien dat de medewerker van het Jugendamt beslist een ouder te beroven van al zijn ouderlijke rechten en de baby in adoptie te sturen, terwijl de vader zichzelf  en zijn gezinsrechten probeert te verdedigen.

Bekijk alstublieft de video.

U zult ook opmerken dat de heer Helmut Petzina, directeur van de sociale diensten van Stuttgart-Bad Cannstatt (de stad waar dit gebeuren zich afspeelt), verklaart op een nooit gehoorde elegante manier:

"Europäischer Gerichtshof für Menschenrechte? – Ich kenne solche Schweinereien nicht!"
„Europees Hof voor de Rechten van de Mens? – Ik ken dat soort zwijnerijen niet!“

Het is de hoogste tijd dat de leden van het Europees Parlement deze aangelegenheid ter hand nemen zelfs nu de hooggeachte voorzitter Duitser is.

Dank u voor uw aandacht

Sabine Vander Elst 
http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/

Pascal Gallez
http://antoinekailouisghislain.skynetblogs.be/

Met de steun van:
http://www.karin-jaeckel-autorin.de/
http://www.sosraptsparentaux.org/
http://www.goudi.be/
http://www.figlinegati.it/
www.problemamt.de
www.dyskryminacja.de

In bijlagen

Project of resolution by MeP Rogalski
Freshfield report, to Mr McMillan Scott, vice president of the EP

Français

Parlement Européen et Jugendamt : il est temps d’agir!

Chers membres et collègues,

Comme vous le savez, le PE a reçu plus de 200 pétitions concernant le Jugendamt, et sa manière très particulière de gérer les droits humains.

Il semble que le PE ne sache que faire à ce propos, puisque les autorités allemandes ne répondent pas à nos questions.

Une nouvelle étude a été initiée par certains membres du PE. L’étude est difficile à boucler, car certains de nos collègues n’essaient pas tant de protéger les enfants d’Europe que le Système Allemand.

En conséquence, ces collègues ont fait tout ce qu’ils pouvaient pour faire arrêter cette étude.

Avant de lire plus loin, je vous prie de consulter le site web suivant :

http://www.die-akte-nina.com

… et, spécifiquement, de regarder la vidéo qui apparaît sur le site.

http://www.die-akte-nina.com/stute.htm

Si le lien est corrompu, essayez:
http://video.google.de/videoplay?docid=4277878202921887030&ei6APVSOX4PIXA2AL

Le Jugendamt rapte un enfant, dans une famille allemande, car la mère souffre d’un “baby blues” et parce que… vu qu’il s’agit un premier-né, il est évident que le père ne sera pas capable de s’occuper du bébé. C'est ainsi que raisonne le Jugendamt.

Par la suite, le Jugendamt refuse d’appliquer un jugement allemand, demandant le retour du bébé chez le père.

Arrive alors cette video, au cours de laquelle nous voyons qu’un employé du Jugendamt décide de retirer tous les droits à un parent et de faire adopter l’enfant, car le père a tenté de se défendre, et de protéger ses droits parentaux.

S’il vous plaît, regardez cette vidéo.

Sur le site, vous pourrez aussi noter l’élégante formule de Mr Helmut Petzina, directeur des services sociaux de Stuttgart-Bad Cannstatt (c’est là que l’affaire a lieu):

"Europäischer Gerichtshof für Menschenrechte? – Ich kenne solche Schweinereien nicht!"
„La Cour Européenne des Droits de l’Homme ? Jamais entendu parler de cette cochonnerie ! "

Il est temps que les membres du PE s’intéressent à la problématique, même si notre président est Allemand.

Pourrait-on, par ailleurs, demander à l’UEN d’accepter la question orale de notre collègue Polonais Rogalski, demandant un débat en plénière, à propos du Jugendamt ?

Merci pour votre attention.

Sabine Vander Elst
http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/

Pascal Gallez
http://antoinekailouisghislain.skynetblogs.be/

Avec le soutien de:
http://www.karin-jaeckel-autorin.de/
http://www.sosraptsparentaux.org/
http://www.goudi.be/
http://www.figlinegati.it/
www.problemamt.de
www.dyskryminacja.de

En pièce attachée

Project of resolution by MeP Rogalski
Freshfield report, to Mr McMillan Scott, vice president of the EP

English

European Parliament and Jugendamt – time to act !

Dear Members and Colleagues,

As you know, over 200 petitions were sent to the EP, concerning the Jugendamt and its attitude concerning Human Rights.

Apparently, the EP does not know how to deal with the matter, as the German authorities refuse to answer our questions.

A new enquiry was initiated by some members of the EP. Some difficulties are arising in the running of that enquiry, due to the fact that some of our colleagues are trying not so much to protect our children, but to protect the German system. Consequently, a lot was done by those colleagues, to stop the enquiry.

Before going any further, I please ask you to consult the following website
http://www.die-akte-nina.com:80/ 
… and, specifically, to watch the video appearing on the website.

The Jugendamt took a child away from a German family because the mother started a bout of « baby blues » and… because the father, as it was a first baby, was certainly not able to take care of the child… That is Jugendamt reasoning.

Further, the Jugendamt refuses to accepts a German court decision asking for the return of the baby to the father.

Then, comes the a-m video, during which we can see that the employee of the Jugendamt decide to rip a parent off all his parental rights, and send the baby into adoption, as the father tried to defend himself and his family rights.

Please watch the video.

You will note, too, that Mr Helmut Petzina, director of the social services of Stuttgart-Bad Cannstatt (the town where the case is taking place), declares, in an ever so elegant way:
"Europäischer Gerichtshof für Menschenrechte? – Ich kenne solche Schweinereien nicht!"
„European court for Human Rights? Never heard of such a shit!”

It is high time that the members of the EP take the matter in hand, even if our esteemed president is German.

Thank you for your attention.

Sabine Vander Elst 
http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/

Pascal Gallez
http://antoinekailouisghislain.skynetblogs.be/

With the support of:
http://www.karin-jaeckel-autorin.de/
http://www.sosraptsparentaux.org/
http://www.goudi.be/
http://www.figlinegati.it/
www.problemamt.de
www.dyskryminacja.de

Attached :

Italiano

PE e Jugendamt : è tempo di agire!

Egregi Membri e Colleghi,

Come sapete, più di 200 petizioni sono state spedite al Parlamento Europeo, in merito allo Jugendamt ed al suo atteggiamento per quanto riguarda i Diritti dell’Uomo.

Apparentemente, il PE non sa come trattare questo argomento, visto che le autorità tedesche rifiutono di rispondere alle nostre domande.

Una nuova inchiesta è stata iniziata da alcuni membri del PE. Durante questa inchiesta si stanno presentando alcune difficoltà dovute al fatto che alcuni colleghi stanno cercando di proteggere il sistema tedesco invece di proteggere i nostri figli. Di conseguenza, questi colleghi stanno facendo molto per fermare l’inchiesta.

Prima di andare oltre, Vi prego di visitare questo sito Internet
http://www.die-akte-nina.com
ed in particolare modo di guardare il video che appare sul sito.
http://www.die-akte-nina.com/stute.htm

O:
http://video.google.de/videoplay?docid=4277878202921887030&ei6APVSOX4PIXA2AL

Lo Jugendamt ha portato via un bambino dalla sua famiglia tedesca perchè la madre ha avuto una “depressione post-parto” e perchè il padre, in quanto la bambina era la sua primogenita, non era assolutamente in grado di prendersi cura di lei. Questo è il ragionamento dello Jugendamt.

Inotre, lo Jugendamt non accetta la decisione di un Tribunale tedesco che chiede la restituzione della bambina al padre.

Ecco quindi il video durante il quale possiamo vedere che gli impiegati dello Jugendamt decidono di depredare un genitore dai suoi diritti genitoriali e di mandare la bambina in adozione, mentre il padre cerca di difendere se stesso ed i diritti della propria famiglia.

Vi preghiamo di guardare il video.

Potrete inoltre notare che Mr Helmut Petzina, direttore dei servizi sociali di Stoccarda-Bad Cannstatt (la città dove si svolge il caso) dichiara, molto elegantemente:

"Europäischer Gerichtshof für Menschenrechte? Ich kenne solche Schweinereien nicht!"
“Il Tribunale Europeo per i Diritti dell’Uomo ? Non ho mai sentito parlare di porcherie di questo genere!”

E’ veramente ora che i membri del PE prendano in mano la faccenda, anche se il nostro stimato presidente è tedesco.

Potremmo, ad ogni modo, chiedere all'UEN di accogliere l'istanza verbale fatta dal Membro del PE Rogalski, chiedendo un dibattito plenario in merito allo Jugendamt.

Grazie per la Vostra attenzione

Sabine Vander Elst   
http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/

Pascal Gallez
http://antoinekailouisghislain.skynetblogs.be/

Con la cooperazione di :
http://www.karin-jaeckel-autorin.de/
http://www.sosraptsparentaux.org/
http://www.goudi.be/
http://www.figlinegati.it/
www.problemamt.de
www.dyskryminacja.de

Allegati :

Project of resolution by MeP Rogalski
Freshfield report, to Mr McMillan Scott, vice president of the EP

Vlaams Parlement keurt het decreet goed dat instemt met het verdrag over de bevoegdheid, het toepasselijk recht, de erkenning, de tenuitvoerlegging en de samenwerking op het gebied van ouderlijke verantwoordelijkheid en maatregelen ter bescherming van kinderen, opgemaakt in Den Haag op 19 oktober 1996

Op 19 november 2008 heeft de plenaire vergadering van het Vlaamse Parlement Stuk 1680 goedgekeurd: het decreet dat het Verdrag van Den Haag ratificeert. Dat verdrag regelt de transnationale bescherming van minderjarigen, o.a. bij ontvoering door één ouder.

- Het volledig dossier kan online opgevraagd worden via onderstaande pdf (8,46 Mb):

http://jsp.vlaamsparlement.be/docs/stukken/2007-2008/g1680-1.pdf 

- Bijkomend document (143 kB):

http://jsp.vlaamsparlement.be/docs/stukken/2007-2008/g1680-2.pdf 

- Overzicht van de parlementaire procedure:

http://www.vlaamsparlement.be/Proteus5/showParlInitiatief.action?id=519516

Schriftelijke verklaring van Europees volksvertegenwoordiger Boguslaw Rogalski over discriminatie op grond van afkomst - 20-10-2008

EUROPEES PARLEMENT

2004 2009

SCHRIFTELIJKE VERKLARING

ingediend overeenkomstig artikel 116 van het Reglement
door Boguslaw Rogalski

over discriminatie op grond van afkomst

Vervaldatum: 5.2.2009

0089/2008

Schriftelijke verklaring over iscriminatie op grond van afkomst

Het Europees Parlement,

–    gelet op artikel 12 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en artikel 21 van het Europees Handvest van de grondrechten,

–    gelet op artikel 24 van het Handvest van de grondrechten,

–    gelet op artikel 116 van zijn Reglement,

A.  overwegende dat de Commissie een advies heeft uitgebracht waarin wordt bevestigd dat de Duitse jeugdzorginstelling Jugendamt discriminerende praktijken bezigt,

B.   overwegende dat de medewerkers van het Jugendamt de mensenrechten wijdverbreid schenden, waarbij zij buitenlandse ouders die zijn gescheiden van hun Duitse echtgenoot het contact met hun kinderen ontzeggen of dit beperken, en steun geven aan ontvoeringen van kinderen door ouders,

C.  overwegende dat er circa 250 klachten over het Jugendamt zijn ingediend bij de Commissie verzoekschriften,

1.   veroordeelt het handelen van het Jugendamt, dat kenmerken vertoont van discriminatie op grond van afkomst;

2.   veroordeelt het verbieden en beperken van het contact van ouders met hun kinderen in de moedertaal van een der buitenlandse ouders;

3.   wijst erop dat opvoeding volgens de voorschriften van het Jugendamt leidt tot xenofobie, intolerantie en discriminatie op grond van ras en nationaliteit;

4.   is van mening dat een meertalige en multiculturele opvoeding uitsluitend een positieve invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen en in de geest van de Europese Unie is;

5.   roept de Commissie op resoluut op deze kwestie te reageren teneinde verdere discriminatie van buitenlandse ouders te voorkomen;

6.   verzoekt zijn Voorzitter deze verklaring, met de namen van de ondertekenaars, te doen toekomen aan de Duitse regering, de Commissie en de Raad.

Verzoek tot ondertekening vanwege de ouderverenigingen

aan de 14 Vlaamse leden van het Europees Parlement

Hooggeachte mevrouw de Europese Volksvertegenwoordiger,
Hooggeachte heer Europees Volksvertegenwoordiger,

Wij Nederlandstalige ouders uit België en ouders van buitenlandse nationaliteit verheugen ons over de schriftelijke verklaring van de Europese volksvertegenwoordiger Boguslaw Rogalski en ondersteunen ze krachtig. Wij roepen met aandrang alle Europese volksvertegenwoorigers en hierbij zeker ook de Vlaamse Europese parlementairen op deze verklaring vastberaden te ondertekenen.

Ook Duitse ouders en ouders van andere landen ondersteunen de verklaring van de heer Rogalski.
Daarbij is te overwegen dat er in een aantal gevallen kinderen uit België naar Duitsland werden ontvoerd en dat de achtergebleven Belgische ouders sinds jaren de toegang tot hun kinderen in Duitsland werd ontzegd enkel omdat ze geen Duitsers zijn. Dat is voor een groot deel toe te schrijven aan de discriminatoire beslissingen van het Duitse Jugendamt.  

De Duitse bondsregering heeft tot dusver geweigerd een verandering in de attitude en de handelingen van de Duitse afdelingen van het Jugendamt op te leggen.

Wanneer wij willen dat onze kinderen opnieuw hun rechten verkrijgen, wanneer wij wensen dat Duitsland eindelijk de internationale verdragen en verordeningen respecteert, dan moeten wij nu gemeenschappelijk handelen!

Wij zijn de heer Boguslaw Rogalski, lid van het Europees Parlement,  bijzonder erkentelijk om zijn inzet  en zijn werk meer in het bijzonder voor zijn tussenkomst inzake internationale kinderontvoeringen door één ouder.  Wij willen er alles op zetten dat zijn initiatieven succes zouden kennen en wij vragen u omwille van het belang van de kinderen u daarbij aan te sluiten door zijn verklaring mee te ondertekenen.

U vindt de Nederlandstalige versie van de verklaring van Europees volksvertegenwoordiger Boguslaw Rogalski in de bijlage bij dit bericht.


Ghislain J.J. Duchâteau
Samenwerkingsverband van Ouder- en Belangenverenigingen bij Scheiding
(SOBS)

Eendrachtlaan 3 – 3500 Hasselt
Tel.: 0032(0)11 22 86 25
E-post: info@goudi.be
Website Goudi – http://www.goudi.be

Website Boguslaw Rogalski in het Pools

Verdwenen kinderen - ontvoerd naar Duitsland - Opsporingsbericht Antoine

Opsporingsbericht :

Antoine Gallez/ Antoine Kamran/ Antoine Camran/ Antonio Kamran/ Kai Kamran/ Denis Kamran...

zouden één en dezelfde persoon zijn, de zoon van Pascal Gallez, die door zijn moeder al 12 jaar geleden ontvoerd werd

Pascal Gallez vecht al jaren om zijn zoon terug te vinden…

Een nieuw verontrustend bericht vandaag brengt ons ertoe zijn situatie wereldkundig te maken, want geen enkele instantie, geen enkele rechter, geen enkele verantwoordelijke maakt zich bezorgd om zijn verdwijning

Op 17 juli 2008 werd Pascal opgeroepen voor de rechtbank van Frankfurt binnen het raam van een omgangsrecht dat hij al sinds 12 jaar nastreeft.

De rechter die het dossier behandelt,  heeft Antoine nooit gezien.

De 13e advocaat van de moeder die aanwezig was op die zitting, heeft Antoine nooit ontmoet.

Het Jugendamt dat Antoine « beschermt », heeft het kind niet meer teruggezien sinds op zijn minst 4 jaar.

Advocaat Ernst, die door de Duitse rechtbank werd aangeduid om Antoine te vertegenwoordigen, heeft Antoine sinds op zijn minst 4 jaar niet meer gezien.

Men weet niet of Antoine nog in leven is. Niemand weet om het even wat over dat kind, zelfs niet of hij naar school gaat. Het blijkt niet dat Antoine echt belangrijk is. Het lijkt wel belangrijk dat Pascal geen nieuws over zijn zoon kan krijgen. Wat hebben de Duitse overheden te verbergen?

Al jaren beweert de moeder voor de rechtbank dat het kind in het buitenland verblijft, en dat is voldoende voor het Jugendamt en de Rechtbank om alles op zijn beloop te laten….

Onlangs hebben wij vernomen dat Antoine nog steeds in Duitsland zou wonen, maar dat de moeder nog eens de identiteit van het kind heeft veranderd. Op het ogenblik zou hij Denis Kamran heten. Als dat waar is, zou dat zijn vierde naamsverandering zijn. Een naamsverandering die wellicht onwettig is.

Als wij op u een beroep doen, dan is dat in de hoop dat iemand ons zou kunnen helpen de waarheid te ontdekken en de vader opnieuw gerust te stellen. Omdat noch de Belgische overheden, noch de Duitse overheden zich door deze verdwijning aangesproken voelen, vragen wij aan iedereen ons hun steun en hun hulp te verlenen om Antoine terug te vinden.

http://antoinekailouisghislain.skynetblogs.be

Donderdag 30 oktober 2008 verscheen in het Franstalige dagblad "La dernière heure" een artikel rond de verdwijning van de zoon van Pascal Gallez "Mon fils est-il vivant?" ("Leeft mijn zoon nog?") Het begint als volgt:

Le fils de Pascal a été enlevé par sa mère allemande, il y a 11 ans. La justice lui répond qu’on ne retrouve plus sa trace.

(De zoon van Pascal werd door zijn Duitse moeder 11 jaar geleden ontvoerd.
Justitie antwoordt hem dat men zijn spoor niet meer terugvindt.)

Lees hier het vervolg van het artikel

Ondersteun de hierboven staande Verklaring van Europees Volksvertegenwoordiger B. Rogalski, opdat er nooit meer gevallen kunnen voorkomen zoals dat van Antoine.

Contact: info@goudi.be

ACTIE « Veranderen van versnelling » !
voor het Kabinet van de heer Jo Vandeurzen
op woensdag 15 oktober 2008 te 14 uur

« S.O.S Rapts Parentaux. » vzw

Persmededeling

Sinds de heer Jo Vandeurzen Minister van Justitie is geworden, is de situatie van de ouders die het slachtoffer zijn van een ouderlijke ontvoering steeds maar erger en erger geworden.

Ondanks herhaaldelijke interpellaties en vragen in de Kamer en de Senaat en ondanks zijn belofte de ouders te ontvangen speelt de minister de onzichtbare man.

De situatie is nu op een dood punt terechtgekomen en de ouders hebben beslist de minister van Justitie een lesje te geven van behoorlijk gedrag met als thema
veranderen van versnelling en hoe van dood punt over te gaan tot een maximum toegelaten snelheid!!

De ouders gaan dan ook gewapend met een versnellingsbak hun lesje opzeggen op de trappen van het Ministerie van Justitie
Zij zullen van de gelegenheid gebruik maken om de heer minister een open brief te overhandigen met een herhaling van de belangrijkste punten van hun methode om van versnelling te veranderen.

Wanneer? Op woensdag 15 oktober te 14 uur
Waar? Aan het Kabinet van de heer Jo Vandeurzen
Ministerie van Justitie
Waterloolaan 115, 100 Brussel

Zal de heer Vandeurzen er aankomen om zijn achterstand in te halen, zal hij de aankomstlijn overschrijden als winnaar of zal hij willekeurig stilvallen in de paddocks van het ministerie?

U zult het RECHTSTREEKS aan de weet komen vanaf 14 uur, in de Grote Prijs van het Ministerie van Justitie!!!

Voor uitgebreidere informatie, neem contact op met

Madame Kouhmane Sultana : 02/763 23 17 – GSM : 0494/41 54 84
e-mail: sosraptsparentaux@hotmail.com

_______________

Open brief

Brussel, 15 oktober 2008.

Per drager

Mijnheer de Minister van Justitie,

Vandaag staan de ouders die slachtoffer zijn van een onwettige overbrenging van hun kind (eren) voor de deur van uw kabinet, niet om u gelukwensen over te maken, maar om uw gebrek aan belangstelling of van miskenning van de problematiek die betrekking heeft op ouderlijke ontvoeringen, aan te klagen.

Met u aan het commando van de Federale Openbare Dienst van Justitie BEWEEGT ER NIETS ! Wij zijn opnieuw aangeland op het dode punt en de stap achteruit lijkt niet meer ver weg te zijn !

De ouders die gegroepeerd zijn rond SOS Rapts Parentaux komen u een versnellingsbak van een auto aanbieden.

Hij staat ook ongelukkig genoeg in dood punt…

Zou u na meer dan een jaar aan het bewind u kunnen verbinden om naar een versnelling over te schakelen?

Om het u gemakkelijk te maken in gang te schieten, geven wij u een verklarende notitie:

Eerste versnelling
Ga uit het dode punt. Dat lijkt me pietluttig als uitleg maar de realiteit van de feiten toont ons dat die toepassing voor sommigen nog een mysterie blijft.

Tweede versnelling
Verstrek aan de diensten van de Centrale Autoriteit die het Federaal Contactpunt beheren de middelen om te functioneren en omschrijf duidelijk de rol en de bevoegdheden van elkeen.

Derde versnelling
Informeer ons over de precieze bevoegdheden die u hebt overgemaakt aan uw Staatssecretaris van het gezin

Vierde versnelling
Sta een ontmoeting toe met u aan de vertegenwoordigers van de vereniging SOS Rapts Parentaux en aan andere ouders die hen vergezellen met het doel een werkagenda samen op te stellen

Vijfde versnelling
Houd u aan de verbintenissen die hebt gemaakt met uw parlementaire collega’s, de heren Procureur, Lahssaini en Crucke en met mevrouw Van Cauter…

Om uw agenda niet te overladen die nu al heel goed gevuld is (maar niet met de naam van onze kinderen), hebben wij besloten om u geen plankgas te laten geven met een versnellingsbak met 6 versnellingen.

Zeker zal uw hart van “goede huisvader” onze klachten willen aanhoren en dat de invloedrijke minister die u bent ons een nieuwe adem geeft in deze moeilijke problematiek. Wij verblijven, Mijnheer de Minister, ter beschikking om samen vooruit te gaan.
Goede reis !
                              
                                                                                                                             De voorzitter,
                                                                                                                             Sultana Kouhmane

________________________

Communiqué de presse

Rapts Parentaux :

ACTION « Changement de vitesse » !
Devant le Cabinet de Monsieur Jo Vandeurzen
Le Mercredi 15 Octobre 2008 à 14h00

Depuis que Monsieur Jo Vandeurzen est arrivé au SPF Justice, la situation des parents victimes d’un rapt parental n’a cessé de se délabrer.

Malgré les différentes interpellations à la Chambre et au Sénat et malgré sa promesse de rencontrer les parents, Monsieur le ministre joue à l’homme invisible.

La situation étant au point mort, les parents ont décidé de donner au ministre de la Justice une petite leçon de conduite avec pour thème : le changement de vitesse ou comment passer du point mort à une vitesse maximale autorisée !!

Les parents iront donc munis d’une boîte de changement de vitesses
prodiguer leur leçon sur les marches du SPF Justice

Ils en profiteront pour remettre une lettre ouverte au ministre de la Justice reprenant les principaux points de leur méthode d’embrayage.

Quand ? Le mercredi 15 octobre 2008 à 14h00
Où ? Au Cabinet de Monsieur Jo Vandeurzen
SPF Justice
Bd de Waterloo 115, 1000 Bruxelles

Monsieur Vandeurzen arrivera-t-il à rattraper son retard, franchira-t-il la ligne d’arrivée vainqueur ou s’arrêtera-t-il en panne de volonté dans les paddocks du ministère ?

Vous le saurez EN DIRECT, dès 14h, au Grand Prix des SPF !!!

Pour de plus amples renseignements, contactez :

Madame Kouhmane Sultana : 02/763 23 17 – GSM : 0494/41 54 84
e-mail: sosraptsparentaux@hotmail.com

_______________________


Lettre ouverte


Bruxelles, le 15 Octobre 2008

Par porteur

Monsieur le Ministre de la Justice,

En ce jour, des parents victimes du déplacement illicite de leur(s) enfant(s) sont devant la porte de votre cabinet, non pour vous féliciter, mais pour se plaindre de votre manque d’intérêt ou de méconnaissance de la problématique relative aux rapts parentaux.

Avec vous aux commandes du Service Publique Fédéral Justice, PLUS RIEN ne bouge !
Nous sommes revenus au point mort et la marche arrière ne semble pas être très loin !

Les Parents, regroupés autour de SOS Rapts Parentaux, sont venus vous offrir le changement de vitesses d’une automobile.

Il est, malheureusement, aussi, au point mort….

Après plus d’an an aux commandes, pourriez-vous engager la vitesse ?

Afin de faciliter le démarrage, voici une notice explicative :

Première vitesse:
Quitter le point mort. Cela semble futile comme explication mais la réalité des faits nous montre que la pratique reste encore un mystère pour certains.

Deuxième vitesse:
Donner les moyens de fonctionner aux services de l'Autorité Centrale qui ont la gestion du Point de Contact Fédéral « Rapt Parental » et définir clairement le rôle et les compétences de chacun.

Troisième vitesse :
Nous informer sur les compétences exactes que vous avez déléguées à votre secrétaire d’Etat  à la famille

Quatrième vitesse:
Rencontrer les représentants de l'association SOS Rapts Parentaux accompagnés d’autres parents concernés afin de mettre en place un agenda de travail.
 
Cinquième vitesse:
Tenir les engagements que vous avez pris vis-à-vis de vos collègues parlementaires, MM Procureur, Lahssaini et Crucke, Mme Van Cauter…
Afin de ne pas surcharger votre agenda déjà bien rempli (mais pas du nom de nos enfants), nous avons décidé de ne pas vous faire plancher sur une boîte à 6 vitesses.

Certains que votre cœur de « bon père de famille » entendra nos doléances et que le Ministre d’influence que vous êtes donnera un souffle nouveau à cette difficile problématique, nous restons,  Monsieur le Ministre, à votre écoute pour, ensemble, aller de l’avant.

Bonne route !

La Présidente,
Sultana Kouhmane

De manifestatie

Dag, 

De manifestatie heeft plaats gegrepen zoals die voorzien was.
  
De leden van sosraptsparentaux en hun voorzitter Sultana Kouhmane kregen het gezelschap van
- Senator J.P. Procureur
- Christine V, moeder van wie de zoon door Duitsland werd gekidnapt
- Nancy André van solidaritéraptsparental, met 6 kinderen die door Libanon werden ontvoerd
- Bibiane, van wie 3 kinderen in Libanon worden vastgehouden
- Jacques, vertegenwoordiger van de associatie Capenfance
- Pascal Gallez en Sabine Vander Elst
 
In het kort geformuleerd zijn de vertegenwoordiger van de Minister van Justitie, de heer Leo De Bock en de kleine cheffin van de Belgische Centrale Autoriteit naar ons toegekomen op het voetpad voor het ministerie. Zij hebben de voorzitster van de organiserende vereniging van de actie beluisterd, Sultana Kouhmane.

De vertegenwoordiger heeft beloofd onze eisen aan de minister over te maken. De goede trouw van deze vertegenwoordiger kan niet in twijfel worden getrokken, maar… die van de anderen… want onze eisen kennen ze al heel lang…
 
Zij hebben de verandering in snelheden en de open brief aan de minister met zich meegenomen. Die brief kan hem als gebruiksaanwijzing dienstig zijn.

Ik stel voor vanavond of morgen te kijken naar de eindafrekening van sosraptsparentaux op hun website die beslist vollediger zal zijn http://www.sosraptsparentaux.org/
 
Morgen kunt u ook in La Meuse een artikel lezen over de zaak van Christine V.

Foto’s staan ook te uwer beschikking vanaf 17 uur op de site site
http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/

RTB radio was ook aanwezig.
 
Dank u

Mededeling van Sabine Vander Elst – 15 oktober 2008 te 16.25 uur.

________________________

Wat ons rest van onze kinderen: hun versleten schoentjes!!	De groep actievoerders met de ingepakte versnellingsbak
De kabinetsmedewerker aanhoort Sultana Kouhmane van Sosraptsparentaux	Hij neemt de open brief in ontvangst en belooft hun eisen aan de minister over te maken

La Manifestation                                                                                              

Bonjour,
 
La manifestation a eu lieu comme prévu.
 
Les membres de sosraptsparentaux et sa présidente Sultana Kouhmane ont été réjoints par
- le Sénateur JP Procureur 
- Christine V, maman dont le fils a été kidnappé par l'Allemagne
- Nancy André de solidaritéraptsparental, 6 enfants raptés par le liban
- Bibiane, dont 3 enfants sont retenus au Liban
- Jacques, représentant de l'association Capenfance.
- Pascal Gallez et Sabine Vander Elst...
 
En bref, le représentant du Ministre de la justice et la petite cheftaine de l'autorité centrale belge sont venus nous retrouvés sur le parvis du ministère. Ils ont écouté la présidente de l'association organisatrice de l'action, Sultana Kouhmane.
 
Le représentant a promis de faire part de nos renvendications au ministre. La bonne foi de ce représentant n'est pas mise en doute, mais... celle des autres... car nos revendications, ils les ont depuis bien longtemps...
 
Ils ont emporté avec eux le changement de vitesses et la lettre ouverte adressée au ministre, lettre qui peut bien lui servir de mode d'emploi.
 
Je vous propose de regarder ce soir ou demain le compte rendu de sosraptsparentaux sur leur site qui sera certainement plus complet. http://www.sosraptsparentaux.org/
 
Demain dans la Meuse vous pourrez aussi lire un article sur l'affaire de Christine V.
 
Photos seront aussi à votre disposition à partir de 17H00 sur le site
http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/ 
 
RTB radio était aussi présent.

Merci à vous
 
Sabine Vander Elst

"Staatssecretaris Wathelet trekt ten strijde tegen internationale kinderontvoeringen" (website De gezinnen)

1-10-2008

Wanneer een ouder zijn kind(eren) ontvoert, is dit emotioneel bijzonder zwaar, zowel voor de kinderen in kwestie als voor de andere ouder.

Om de schadelijke gevolgen van die schrijnende situaties te bestrijden zijn er internationale overeenkomsten uitgewerkt.
Zo is er enerzijds het Verdrag van ’s-Gravenhage inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale kinderontvoering dat op 1 mei 1999 in werking is getreden.
Er is ook de Verordening Brussel IIbis dat sinds 1 maart 2005 van kracht is en het Europees Verdrag van Luxemburg dat voorziet in een erkenningsprocedure van Belgische rechterlijke beslissingen in het buitenland dat echter nog slechts in beperkte gevallen van toepassing is.
Tot slot heeft ons land bilaterale akkoorden afgesloten met Marokko en Tunesië.
De wet van 10 mei 2007, die van kracht is sinds 1 juli 2007, beoogt de tenuitvoerlegging van de diverse internationale instrumenten.

Lees meer

Walgelijke ouderlijke ontvoering door Duitsland : “België” beslist het kind terug te geven aan zijn grootvader-ontvoerder

Een mama, Christine V., die in Luik woont roept ter hulp.

25 september 2008

Haar zoon Matthieu werd tien jaar geleden door zijn vader ontvoerd, daarna door zijn vaderlijke grootouders, Duitsers. Matthieu was toen 11 maanden oud.
De kidnapping werd als dusdanig erkend, de vader heeft in de gevangenis gezeten, daarna is de grootvader op zijn beurt 4 maanden in de gevangenis opgesloten.
De moeder beschikt over een bewakingsrecht sinds mei 2000, zonder daarbij te rekenen dat er in het vonnis is opgenomen dat elke dag die niet gerespecteerd wordt inzake de terugkeer van het kind dat een dwangsom van 5000 euro zou meebrengen voor de overtreder. De moeder heeft haar kind nooit teruggevonden en vanzelfsprekend werden de dwangsommen ook niet uitgekeerd.

Op vandaag werd beslist dat het kind naar zijn moeder gebracht zou worden. De Duitsers kenden de moeder een omgangsrecht toe van één dag, de eerste sinds 10 jaar.
De moeder doet navraag bij Child Focus dat belast is met het dossier. Child Focus heeft haar aangeraden het kind te houden en het niet terug te geven.
Child Focus daarenboven hevelt eenzijdig de bevoegdheid van het vervolg van deze “terugkeer” over naar de vereniging Sosraptsparentaux. Sultana Kouhmane, voorzitter heeft een gesprek met de moeder. Ze komen samen het volgende overeen: het kind woont al sinds 10 jaar in een ontvoerend gezin waarbij wel te verstaan het kind al sinds zijn prille jeugd gemanipuleerd zou zijn. Het is zeker dat men zich niet kan verwachten dat het kind zou aanvaarden bij de moeder te blijven.

Het kind komt deze morgen bij de moeder aan. Het treft er zijn zus en zijn kleine broer aan. Zij spelen samen, maar de grootvader-ontvoerder blijft de hele dag voor de deur van de moeder staan. Als de moeder zich voorneemt om met het kind te gaan wanden, is de grootvader daar en verbiedt buiten te komen, daarna stemt hij ermee in op voorwaarde dat hij met hen mee zou gaan. De moeder is het daarmee eens, om de mogelijkheid te krijgen voor de allereerste keer in haar leven met haar zoon te gaan stappen.

Het uur van de terugkeer komt dichterbij en de moeder roept Sultana. De moeder is wanhopig, zij heeft met haar zoon niet kunnen praten, omdat hij enkel Duits kent en zij enkel Frans. Zij heeft het gevoelen dat zij niets heeft kunnen delen met haar zoon.
Sultana Kouhmane verwittigt mij dat de moeder mij gaat opbellen, zodat ik met het kind zou kunnen praten in het Duits, om de boodschappen te vertalen die de moeder aan haar zoon wil overbrengen. Op dat ogenblik is er nog geen sprake van het kind te houden.

Op het einde van de middag besluit de moeder eindelijk de raad te volgen die zij van Child Focus heeft gekregen om het kind te houden. Zij steunt zich op het feit dat zij al 8 jaar het bewakingsrecht heeft, dat de ontvoering erkend werd, en dat zij het leven met het kind al 10 jaar heeft moeten missen. Zij wil niet nog eens een keer dat er jaren voorbij gaan zonder dat ze haar kind zou kunnen terugzien. De moeder belt mij dan op, het kind huilt, zij weet niet wat aan te vangen. Ik geef me er rekenschap van dat de situatie verschrikkelijk is en dat die moeder alleen staat voor die situatie. Child Focus heeft raad gegeven maar is er niet om de situatie voor zijn rekening te nemen zoals het ze op die manier gecreëerd heeft…
Ik stel haar dan voor dat ik met het kind aan de telefoon zou praten. De jongen huilt maar kalmeert tamelijk snel. Wij komen overeen dat ik zou overkomen om als tolk op te treden.
Ik ben er omstreeks 18.20 u. aangekomen, het kind vertelt me zijn leven of wat het meent dat zijn leven is geweest. “Mijn ouders hebben me verlaten, mijn grootouders hebben me gered  en ik had verder een soort kanker in mijn hoofd.” En om het te bewijzen wijst het kind naar een lidteken van een centimeter op zijn voorhoofd.  Dan voegt hij er overigens nog aan toe dat tot op de dag van vandaag dat lidteken hem nog altijd veel pijn doet. Dat hele verhaal hebben zijn grootouders-ontvoerders hem verteld.

Hij zegt dat hij naar Duitsland wil terugkeren, want hij heeft een hond aan wie hij beloofd heeft hem nooit in de steek te laten.
Ik stel hem voor dat we dat aan de moeder uitleggen. Hij gaat akkoord. Zijn moeder luistert naar wat ik vertaal, zij is verwonderd over deze geschiedenis waarbij het kind anderhalf jaar gehospitaliseerd is geweest en waarvan de jongen zegt dat hij het zich heel goed herinnert.

De moeder heeft nauwelijks de tijd om op haar beurt met hem te praten, ik vertaal, maar op dat ogenblik komt de politie van Luik aan, vergezeld door de grootvader-ontvoerder, bijgestaan  door zijn advocaat. De politie kondigt aan de moeder aan dat zij de opdracht gekregen hebben het kind terug te nemen en het aan de grootvader terug te geven. De moeder toont dan haar bewakingsrecht, haar vonnis en alles wat nodig is om haar geloofwaardigheid te bewijzen. Men antwoordt haar dat de bevelen van hogerhand komen.
Ik vraag dan aan de politie dat zij ons de tijd zouden geven om de Centrale Autoriteit te contacteren die belast zou zijn met het dossier.
De oudste politieagent aanvaardt, maar vraagt me op te schieten. Sultana contacteert dan op mijn verzoek de Centrale Autoriteit om hun de feiten uit te leggen.

Mevrouw André van de Centrale Autoriteit roept de moeder en vraagt haar wie bij de Centrale Autoriteit belast is met het dossier. De moeder die aangegrepen is door de emotionele situatie en ook door het feit dat de Centrale Autoriteit al lang geen teken van leven meer heeft gegeven, komt er niet toe zich de naam van de verantwoordelijke voor het dossier te herinneren. Mevrouw André haakt in zonder de moeder te kunnen helpen. De politieagenten kondigen nu aan dat het tijd is. De moeder smeekt hen om nog 10 minuten met haar kind te kunnen spreken, nu er voor één keer toch een vertaalster aanwezig is. De politieagenten aarzelen en tijdens hun aarzeling raad ik de moeder aan om toch met het kind te praten en ik vertaal. Ze spreekt de mooiste liefdeswoordjes uit naar het kind, die van een verscheurde moeder. Dan komt ze naar beneden en geeft het kind terug. Ik blijf bij haar op de tweede verdieping. Op dat ogenblik belt Mevrouw Paul van de Centrale Autoriteit. Ze wil met de moeder praten. Ik leg haar uit dat ze beneden is en bezig is met het kind terug te geven. Mevrouw Paul maant me aan de moeder door te geven, ik loop de trappen naar beneden in de mening dat mevrouw Paul goed nieuws bracht of op zijn minst een goede oplossing. Beneden kom ik bij de twee politieagenten die de moeder omringen en die door de grootvader en zijn Belgische advocaat berispt wordt. Ik dring aan. De jongste van de politieagenten blaft me aan. Ik leg uit dat Mevrouw Paul nummer één is van de Centrale Autoriteit. Zij antwoorden me dat ik bezig ben de wet te overtreden, dat ik mij aan hun gezag moet onderwerpen. Ik buig even over en met een vlug gebaar leg ik de telefoon in de handen van de moeder en zeg haar “neem aan, spreek”.

De politieman maakt me duidelijk dat ik weerstand bied aan het gerecht. Het leek zelfs dat de jongste van de politieagenten me daarna wilde overbrengen naar het commissariaat en dat de oudere zich verzet heeft tegen deze kleine voorlopige aanhouding.
Het kind van 11 jaar is dan onder de ogen van de politieagenten en van de moeder met de grootvader vertrokken, in de passagierszetel, zonder veiligheidsgordel.
De vertegenwoordigers van het gerecht, zelfs de advocaat van de moeder, hebben de moeder aangeraden nooit meer contact op te nemen met Child Focus, met sosraptsparentaux, en met mijzelf, want wij zouden nefast zijn en heel slechte raadgevers, (er werden zelfs pikantere uitdrukkingen gebruikt, maar ik bespaar ze u). De Centrale Autoriteit die niet precies wist waaruit het dossier bestond, heeft beloofd morgen het dossier op te pakken, mooi gebaar. Maar is dat niet te laat, als men weet dat Duitsland nooit ontvoerde kinderen teruggeeft?

Mijn punten van kritiek :
1. De moeder heeft al lange tijd geen nieuws van de Centrale Autoriteit. Dankzij Sultana Kouhmane overigens heeft men de naam van de dossierverantwoordelijke kunnen terugvinden: de beruchte Mevrouw Lambreth…
2. De bezoek van het kind werd door niemand ondersteund, noch door een vertaler, noch was er psychologische hulp, noch om het even wie was er.
3. De uitoefening van het omgangsrecht werd gecontroleerd door de grootvader-ontvoerder, wat het kind zelf heeft kunnen zien en wat dus geen gezonde omgangssfeer heeft toegelaten en wel te verstaan: de omstandigheden van het weerzien werden hier nog eens gesaboteerd.
4. België heeft op geen enkel ogenblik de moeder hulp geboden, zelfs niet in de toepassing van een gerechtelijk beslissing. Men had toch alle kansen om eindelijk een kind terug te brengen dat naar Duitsland werd ontvoerd.
5. Child Focus heeft op het laatste moment de zaak overgemaakt aan sosraptsparentaux en dus naar ik achteraf begreep zonder de Centrale Autoriteit daarvan op de hoogte te brengen.
6. De houding van de juridische actoren van heden ten dage betekende voor de moeder een enorme psychologische geweldpleging.
7. De politieagenten begrepen eens te meer niet het belang en de bevoegdheid van de Centrale Autoriteit. Dus pleegt men in zeker opzicht inbreuk op de rechten van de moeder in het licht van de Verdrag van Den Haag. Is het dan niet voorzien dat alle Belgische politiediensten die Belgische Autoriteit in verband met internationale kinderontvoeringen kennen?
8. Nu België het kind terugbezorgt aan Duitsland, betekent dat dan niet dat België heeft beslist de juridische bevoegdheid in deze zaak aan Duitsland over te laten, dat zich van de internationale overeenkomsten niets aantrekt en daardoor zelf de moeder veroordeelt het kind nooit meer terug te zien?

De moeder vraagt uitdrukkelijk dat men haar zou helpen, dat men het dossier zou doorgronden, opdat haar uiteindelijk iets menselijks zou worden teruggegeven, zowel aan haar als aan haar kind.
De moeder heeft haar instemming gegeven dat haar zaak op het internet verspreid wordt.

Sabine Vander Elst

Omhoog

______________________

Ecoeurant, rapt parental par l'Allemagne: la "Belgique" décide de rendre l'enfant au grand père rapteur.

Une maman, Christine V., qui habite Liège appelle au secours.

Le 25 septembre 2008.

Son fils Matthieu a été kidnappé il y a 10 ans par son père, puis par ses grands parents paternels, allemands. Matthieu avait alors 11 mois.
Le kidnapping a été reconnu comme tel, le père a été en prison, puis ce fut dernièrement au tour du grand père de faire un séjour de 4 mois en prison pour kidnapping.
La maman détient un droit de garde depuis mai 2000, sans compter qu'il est stipulé dans son jugement que chaque jour qui n'est pas respecté, quant au retour, est accompagné d'une astreinte de 5000 euro. La maman n'a jamais retrouvé son enfant, et bien entendu les astreintes ne sont pas non plus respectées.

Aujourd'hui il a été décidé que l'enfant serait conduit chez sa maman, les allemands lui accordaient une journée de visite, la première depuis 10 ans.
La maman interroge Child Focus qui est en charge du dossier. Child Focus lui aurait conseillé de garder l'enfant, de ne pas le rendre.
Child Focus de plus transfère unilatéralement la compétence du suivi de ce « retour » par sosraptsparentaux. Sultana Kouhmane, la présidente s'entretient avec la maman.
Elles s'accordent ensemble sur le point suivant: l'enfant vit depuis 10 ans dans une famille rapteuse qui bien entendu aura manipulé l'enfant depuis sa tendre enfance. Il est certain qu'on ne peut s'attendre à ce que l'enfant accepte de rester chez elle.

L'enfant arrive ce matin chez sa maman. Il découvre sa soeur et son petit frère. Ils jouent ensemble, mais le grand père rapteur reste toute la journée devant la porte de la maman. Lorsque la maman envisage de sortir se promener avec l'enfant, le grand père est là et interdit la sortie, ensuite l'accorde mais à condition qu'il puisse les accompagner. Ce qui sera donc accordé par la maman, pour avoir la possibilité de marcher pour la première fois de sa vie avec son fils.

L'heure de rendre l'enfant approche et la maman appelle Sultana. La maman est désespérée, elle n'a pu parler avec son fils, vu qu'il ne connaît que l'allemand et elle que le français. Elle a le sentiment qu'elle n'a rien partagé avec son fils.
Sultana Kouhmane me prévient que la maman va me téléphoner, afin que je puisse m'entretenir avec l'enfant en Allemand, pour traduire les messages que la maman souhaite faire à son fils. Il n'est pas encore question de garder l'enfant.


En fin d'après midi, la maman décide finalement de suivre le conseil qu'elle dit avoir reçu de Child Focus, de garder l'enfant. S'appuyant sur le fait que depuis 8 ans elle a la garde, que le kidnapping a été reconnu, et qu'il lui manque 10 ans de vie avec son enfant: Elle ne souhaite pas, qu'encore une fois, des années vont s'écouler sans qu'elle puisse revoir cet enfant.
La maman me téléphone alors, l'enfant pleure, elle ne sait pas quoi faire, je me rends compte que la situation est terrible et que cette maman est bien seule devant cette situation. Child Focus a donné des conseils, mais n’est pas là pour pas assumer les situations qu’il crée ainsi…
Je lui propose alors de me laisser parler au téléphone avec l'enfant. Il pleure mais se calme assez vite. On se met d'accord lui et moi pour que je vienne pour jouer les interprètes.
Je suis arrivée vers 18H20, l'enfant me raconte sa vie, enfin ce qu'il croit être sa vie: « Mes parents m'ont abandonné, ce sont mes grands parents qui m'ont sauvé d'ailleurs j'avais un style de cancer au cerveau »,. L'enfant me montre même pour le prouver une petite cicatrice de un cm sur son front. Il ajoute ensuite que d'ailleurs encore aujourd'hui cette cicatrice lui fait extrêmement mal. Toute cette histoire ce sont les grands parents rapteurs qui la lui ont racontée.

Il dit vouloir rentrer en Allemagne car il a un chien à qui il a promis de ne jamais l'abandonner...
Je lui propose qu'on explique ceci à sa maman. Il est d'accord. Sa maman écoute ce que je traduis, elle est surprise de cette histoire d'hospitalisation qui aurait duré un an et demi, dont il dit se souvenir très bien.

La maman a le temps à peine de lui parler à son tour, je traduis, mais c'est alors que la police de Liège débarque accompagnée du grand père rapteur, accompagné de son avocat.
La police annonce à la maman qu'ils ont l'ordre de reprendre l'enfant et de le rendre au grand père. La maman présente son droit de garde, son jugement et tout ce qu'il faut pour prouver de sa bonne foi. On lui répond que les ordres viennent d'en haut.
Je demande alors à la police de nous donner le temps de contacter l'autorité centrale qui serait en charge du dossier.
Le policier le plus âgé accepte, mais me demande de faire vite. Sultana contacte alors l'autorité centrale à ma demande pour leur exposer les faits.

Madame André de l'autorité centrale rappelle la mère et lui demande qui à l'autorité centrale est en charge du dossier. La mère prise dans une situation émotionnelle et aussi du fait que l'autorité centrale n'aurait plus donné signe de vie depuis longtemps n'arrivait pas à retrouver le nom de la responsable du dossier. Madame André raccroche sans pouvoir aider la maman.
Les policiers annoncent que c'est l'heure. La maman supplie de lui donner 10 minutes pour parler à son enfant, vu que pour une fois elle a une traductrice sous la main. Les policiers hésitent, pendant leur temps d'hésitation, je conseille la maman de parler malgré tout, que je vais traduire. Elle lui dit les plus beaux mots d'amour, ceux d'une maman déchirée.
Ensuite elle descend et remet l'enfant. Je reste chez elle. Au deuxième étage. C'est alors que Madame Paul, de l’Autorité Centrale, téléphone. Elle veut parler à la maman. Je lui explique que celle ci est en bas, entrain de remettre l'enfant. Madame Paul me somme de lui passer la maman, je cours alors les marches, pensant que Madame Paul a une bonne nouvelle ou du moins une bonne solution, et arrivée en bas, je me retrouve avec deux policiers qui entourent la maman qui est en train de se faire sermonner par le grand père et son avocat belge… J'annonce aux policiers que Madame Paul veut parler à la maman. Les policiers refusent. J'insiste. Le plus jeune des policiers m'engueule. J'explique que Madame Paul est la numéro un de l'autorité centrale. Ils me répondent que je suis en train d'enfreindre à la loi, que je dois obéir à leur autorité. Je me penche et d'un geste rapide je mets le téléphone entre les mains de la maman, et lui dit « prend le, parle ».

Le policier me fait savoir que je fais obstruction à la justice. Il paraîtrait même que le plus jeune des policiers a souhaité m'embarquer ensuite au commissariat et que le plus âgé se serait opposé à cette petite garde à vue.
L'enfant de 11 ans sous les yeux des policiers et de la maman est parti avec le grand père, siège passager, sans ceinture.

Les représentants de justice, même l'avocate de la mère, ont conseillé la maman de ne plus jamais prendre contact avec Child Focus, avec sosraptsparentaux, et avec moi même, car nous serions néfastes et très mauvais conseilleurs, ( d'autres expressions plus croustillantes ont même été citées, mais je vous les épargne). L'autorité centrale ne sachant pas exactement de quoi était fait le dossier, a promis de prendre le dossier demain en main, beau geste. Mais n'est ce pas trop tard, quand on sait que l'Allemagne ne rend jamais les enfants raptés?

Mes critiques:
1. La mère n'aurait pas de nouvelle de l'autorité centrale depuis longtemps. D'ailleurs grâce à Sultana Kouhmane on a pu retrouver le nom de la responsable du dossier: la trop fameuse Madame Lambreth…
2. La visite de l'enfant n'a été en aucun cas soutenu par quiconque, pas de traducteur, pas d'aide d'un psychologue, rien du tout.
3. Le droit de visite d'un jour a été contrôlé par le grand père rapteur, ce que l'enfant lui même a pu voir et donc n'a  pas permis une ambiance saine, bien entendu: les conditions des retrouvailles, ici encore ont été sabotées.
3. La décision de justice qui donne le droit à la maman de garder son enfant n'a jamais été appliquée correctement, puis ce que le retour n'a jamais eu lieu. Pire encore, en Allemagne, pendant des années, la maman n'a eu que rarement le droit de voir son enfant, avec ce qu'on appelle là bas « un droit de singe » - un droit de visite, sous surveillance, de trois heures par mois, si l'enfant est présenté au rendez vous.
4. La Belgique n'a pas un seul instant assisté la maman, même pas dans l'application d'une décision de justice. Alors qu'on aurait pu avoir toutes les chances de récupérer enfin un enfant kidnappé vers l’Allemagne.
5. Child Focus a refilé l'affaire en dernière minute à sosraptsparentaux, et donc d'après ce que je comprends sans informer l'autorité centrale belge.
6. L'attitude des acteurs juridiques de ce jour ont été d'une violence psychologique énorme envers de la maman victime.
7. Les policiers encore une fois ne comprenaient pas l'importance et la compétence de l'autorité centrale, donc ont fait opposition en quelque sorte aux droits de la maman en vue de la convention de la Haye. N'était il pas prévu que toutes les polices de Belgique connaissent cette autorité belge dans le cadre des rapts parentaux?
8. En remettant l'enfant aux Allemands, la Belgique aurait elle décidé de remettre la compétence juridique à l'Allemagne, qui s’assoit sur les conventions, et de ce fait ne condamne t-elle pas, elle même, la mère de ne plus jamais revoir l'enfant?

La maman demande qu'on lui vienne en aide, qu'on fasse connaître son dossier pour qu'enfin quelque chose d'humain puisse enfin lui être rendu, à elle et à son enfant.  La maman a donné son autorisation à ce que l'on diffuse son affaire sur internet

Sabine Vander Elst

Succes bij de opsporing naar de kleine Alexander Frymus (Nederlands, Frans, Engels)

Met groot genoegen kunnen wij u meedelen dat dankzij de inspanningen van velen de kleine Alexander Frymus is teruggegeven aan zijn moeder en nu sinds 19 september 2008 met haar in Polen verblijft.

Ook buiten de officiële instanties hebben wij heel veel inspanningen gedaan in deze zaak, die nu na zovele maanden tot een goed resultaat is gebracht.

Alexander Frymus	Alexander Frymus

Dank aan iedereen die ons heeft bijgestaan in de inspanningen om deze dubbele wederrechtelijke ouderlijke ontvoering ongedaan te helpen maken.

Met genoegen publiceren wij hier in het Nederlands, Frans en het Engels het bericht van Sabine Vander Elst en Pascal Gallez die in België de belangen van de moeder hebben behartigd.

Nederlands:

20-9-2008 17 :29

Dag allemaal,

Alexander, de Poolse baby die door zijn vader werd ontvoerd, is terug bij zijn moeder. Wij danken alle personen die deze actie hebben ondersteund en die zoveel energie hebben gestoken in de verdediging van de zaak van de moeder.

Wij danken de Belgische politie die het opsporingswerk in handen heeft genomen en de onderzoeksrechter die heel kort geleden uiteindelijk het dossier heeft toegezonden gekregen en ook Alexander heeft teruggevonden. Daarbij ook danken wij de Centrale Poolse Autoriteit.

Wij stellen het op prijs heel bijzonder de heer Jean Paul Procureur en de Eurovolksvertegenwoordiger Rogalski de bedanken voor hun tussenkomsten en hun steun.

Ook willen wij zeker bedanken : Goudi, sosraptsparentaux, Figlinegati, wakkere burgers, sosenfants en alle andere websites en verenigingen die hebben meegewerkt.

Sabine Vander Elst en Pascal Gallez

P.S. Sabine Vander Elst verdient naast de Belgische politiediensten zeker een bijzondere dank voor de kapitale rol die zij heeft gespeeld om de kleine Alexander rechtmatig te doen terugkeren bij zijn moeder.

Ghislain Duchâteau

Frans | Français

20-9-2008 17 :29

Bonjour à tous!!!

Alexandre, le bébé polonais kidnappé par son papa est de retour chez sa maman. Je remercie toutes les personnes qui ont soutenu cette action et qui ont déployé autant d'énergie pour défendre la cause de la maman.

Nous remercions la police belge pour avoir pris en main le travail de recherche et le juge d'instruction qui dernièrement a pu enfin recevoir le dossier et ainsi retrouver Alexander ainsi que l'autorité centrale Polonaise.

Nous tenons à remercier tout particulièrement Monsieur Jean Paul Procureur et  l'Euro Député Rogalski pour leurs interventions et leur soutien.

je souhaite bien sûr aussi remercier: Goudi, sosraptsparentaux, Figlinegati, citoyens attentifs, sosenfants, et tous les autres sites et associations qui ont collaboré.

Sabine Vander Elst et Pascal Gallez

P.S. Sabine Vander Elst à coté des services policiers Belges mérite sans doute un remerciement spécial pour le rôle capital qu’elle a joué pour faire rendre d’une façon légitime le petit Alexander à sa mère.

Ghislain Duchâteau

Engels | English

20-9-2008 17 :29

Greetings to all,

Alexandre, the Polish baby who was kidnapped by his father is now back to his mother. Thank you to all the people who helped for the return of the child.

We thank the Belgian police who did all the research and the Public Prosecutor who finally got the file and could thus find Alexander. Thank to the Polnish CA as well.

A big "Thank you" too, to Mr Procureur and to the MeP Rogalski, for their fantastic help.

And, of course, thank you to Goudi, sosraptsparentaux, Figlinegati, Citoyens Attentifs, sosenfants, and all the other websites and associations who collaborated in the return of Alexander

 Sabine Vander Elst  et Pascal Gallez

P.S. Sabine Vander Elst is the first person next to the Belgian police services who deserves our great gratitude for her capital role in the legitimate return of the little Alexander to his mother.

Vreugdevolle en ontroerende terugkeer van de drie ontvoerde dochtertjes uit Spanje

De drie meisjes, die door de moeder wederrechtelijk naar Spanje werden ontvoerd, zijn woensdag 13 augustus 2008 op de Rechtbank in Madrid  opnieuw aan de vader toevertrouwd. Christophe en zijn partner Wiske hebben er heel lang en heel hard moeten voor vechten, om het zover te krijgen.

In de laatste procedurele fase werden zij bijgestaan door de Belgische Centrale Autoriteit en door de Belgische Ambassade in Spanje.

Zij keren donderdag 14 augustus per vliegtuig terug naar Kortessem in Limburg.
Wij zijn samen met Christophe en Wiske heel blij dat een moeilijke situatie nu toch in de beste orde is opgelost en dat de kinderen bij hun vader en zijn partner een gelukkige toekomst tegemoet kunnen gaan.

Wiske was erbij en vertelt het verhaal van de overhandiging van de kinderen aan de vader.

“Vandaag om precies 12 uur was het dan zover.
Wij moesten weer aan die lift wachten, gewoon vreselijk.
Twee mensen van de Belgische ambassade waren bij ons alsook drie politiemannen en 2 psychologen.
En toen ineens ging de liftdeur open en daar stonden dan de drie meisjes met hun moeder en hun oom.
Christophe zei niks meer,  keek alleen maar en wist precies niet goed wat doen.
Zijn oudste dochter riep dan luid..."Papa!"
Ik zei toen tegen hem dat hij naar zijn kinderen moest gaan en meteen werd hij hartelijk omhelsd door alle drie de kinderen.
Het was een heel emotioneel moment.
Ik kon mijn tranen niet bedwingen en kreeg van een politieman een zakdoek.
Christophe moest daarna met zijn kinderen en ex-vrouw apart bij de psychologen gaan.
Het duurde amper een kwartiertje toen zijn ex-vrouw naar buiten kwam.
Ze gaf me een hand en zei iets in het Spaans, ik verstond het niet, meteen erna ging ze huilend de lift in.
Zo een vijf minuten later kwam Christophe naar buiten met de kinderen.
Met de kinderen aan zijn handen kwam hij naar me toe.
Ik kreeg meteen een kus en een stevige omhelzing van alle drie de kinderen.
We werden even alleen gelaten, een moment waar we heel lang op hebben gewacht en dat ik nooit vergeten zal.
 
We vroegen of we nog lang moesten blijven.
Dat was niet nodig, zei iemand van de ambassade.
Zij zorgden voor een taxi en namen afscheid.
De overdracht van de kinderen was kort en zonder enig probleem.
Ondertussen hebben we ons al goed geamuseerd met hen.  
Morgen gaan we naar huis, we hopen dat alles vlot zal verlopen in de luchthaven, alhoewel... dat zal niet meteen iets zijn waar we vannacht wakker van zullen liggen.”

Christophe en Wiske landden donderdagnamiddag 14 augustus omstreeks 15 u. op het vliegveld van Zaventem. Ze werden o.m. verwelkomd door Sabine Vander Elst en Pascal Gallez. Beiden deelden in de vreugde om de hereniging van het gezinnetje.

Christophe met zijn drie dochtertjes geland op Zaventem

De drie prinsesjes

Ontwikkelingen in de internationale kinderontvoeringen door gescheiden ouders - 21 juli 2008 **

Sedert 21 mei 2008 Sabine Vander Elst en Pascal Gallez hun kruistocht van Brussel naar Straatsburg tegen de kinderontvoeringen afrondden met de overhandiging van hun petitie met enkele duizenden handtekeningen aan de voorzitter van de petitiecommissie van het Europese Parlement om de strikte toepassing te eisen van de internationale verdragen rond die thematiek, is er weer heel wat te melden.

Op 20 juni 2006 kregen we van Dr. Wilfrid von Boch-Galhau uit Duitsland, specialist m.b.t. het oudervervreemdingsprobleem, een persbericht van de vereniging ‘Interessenverband Unterhalt und Familienrecht' omtrent een enquête uitgaande van het Europese Parlement rond de omgangsweigering. Het onderzoek strekt zich nu uit over verscheidene Europese landen als Duitsland, Frankrijk, Spanje, Zweden en Polen. De vragenlijst van het E.P. omvat  de omvang en de situatie van ouders die na scheiding hun kinderen niet meer zien en daardoor alle contact met die kinderen verloren hebben. De lijst wordt afgesloten op 31 juli 2008 en is enkel bestemd voor de Europese instanties. Ze is bereikbaar via de volgende koppeling:
http://www.isuv.de/img/isuv/umfrage_ep07.pdf

Intussen is de kleine Alex, zoon van een Poolse moeder, die vervreemd wordt door zijn vader precies door die vader in België gekidnapt en tot op dit ogenblik onvindbaar. Een persoonlijk gesprek met de vader over het omgangsrecht voor de ontvoering ondervond ik als onmogelijk.

Evelyne Gebhardt werd tijdens een tegensprekelijk debat in Frankfurt op 10 juli op de korrel genomen door verscheidene actievoerders omdat zij als Europese bemiddelaarster ondoeltreffend optreedt bij kinderontvoeringen en omdat zij de vreselijke Duitse situatie dienaangaande negeert. De interventies daartegen werden op hun beurt niet beantwoord.

Op donderdag 17 juli 2008 heeft het Europese Hof van de Rechten van de Mens België veroordeeld, omdat het de beslissingen van de Italiaanse rechtbank niet heeft uitgevoerd waarbij het ouderlijk gezag werd toevertrouwd aan twee Italiaanse vaders over respectievelijk hun twee kinderen bij eenzelfde moeder, die de beide kinderen naar Hasselt in België heeft meegenomen. Het was een inbreuk op art. 8 van het Europees Verdrag dat een normaal gezinsleven waarborgt. België moet aan elk van beide vaders 20.000 euro morele schadevergoeding betalen en daarbij ook aan elk 15.000 euro kostenvergoeding.

Christophe en Wiske die voor het verzoekschrift van Sabine Vander Elst en Pascal Gallez zowel in Hasselt, in Sint-Truiden als in Tongeren honderden handtekeningen verzamelden kregen het bericht uit Spanje dat de drie dochters van Christophe definitief (?) aan hem werden toegewezen. Op 17 juli vertrokken ze naar Madrid met de hoop de kinderen naar huis te kunnen brengen in België. In Madrid moest nog een zitting plaatsgrijpen voor de rechter en als de moeder de kinderen niet zou meebrengen, dan zou de rechter onmiddellijk een dwangbevel uitvaardigen om de kinderen te gaan halen en ze met Christophe mee te geven. De moeder kon evenwel nog tegenargumenten inbrengen bij de rechtbank. Op het allerlaatste ogenblik deed ze dat ook via een nieuwe raadsman. Dat betekende dat er een nieuw onderzoek, vertalingen en allerhande moest gebeuren voor de rechter in een nieuwe zitting zijn uiteindelijke beslissing bekend zou maken. Christophe en Wiske zijn diep ontgoocheld naar huis gekeerd zonder de kinderen. Over enkele weken hopen ze het toch nog tot een goed einde te brengen en de kinderen uit Spanje mee naar huis te krijgen.

Intussen heeft Sabine Vander Elst bij de Waalse kinderrechtencommissaris Bernard De Vos haar beklag gedaan over de ellende van de internationale kinderontvoeringen meer bepaald de plaatsingen van kinderen die door het Duitse Jugendamt  weggenomen worden van hun ouders. Duitsland werd al veroordeeld door het Europees Hof van de Rechten van de Mens. Sabine Vander Elst beklemtoonde daarbij dat er onmenselijke situaties worden gecreëerd door dat Duitse Jugendamt en dat het internationale contacten heeft. Zij stelde daarbij ook dat de landelijke wetgeving volledig moet worden uitgeput vooraleer je met een klacht naar het Europees Hof van de Rechten van de Mens kunt trekken. De Duitse rechtbanken rekken de landelijke procedures tot in het oneindige om de Europese rechtspraak te voorkomen.

Sinds mevrouw Frieda Brepoels, Europees parlementslid, Sabine Vander Elst en mijzelf op donderdag 8 maart heeft ontvangen om de problematiek over de vervreemding van kinderen zowel op nationaal als internationaal vlak te aanhoren, heeft zij niet stil gezeten. Zij was aanwezig op woensdag 21 mei 2008 in Straatsburg bij de overhandiging van het verzoekschrift. Zij heeft zich diepgaand onderhouden met de Belgische ouders die daar aanwezig waren en heeft hun beloofd ze daadwerkelijk te helpen voor zover dat mogelijk is. Zij heeft contacten gehad met andere Europese parlementsleden over de thematiek om te overleggen wat ertegen ondernomen kan worden. Op maandag 28 juli heeft zij met de afgevaardigde van de Vaste Vertegenwoordiging van Duitsland in het Europese Parlement een afspraak om te praten over de problemen met het Jugendamt. Op 14 mei 2008 diende zij een schriftelijke vraag in bij de Europese Commissie en de Raad m.b.t. de kinderontvoeringen bij gescheiden ouders en de gebrekkige toepassing door bepaalde lidstaten van de Europese regelgeving terzake. De Commissie bevestigt in haar antwoord in de eerste plaats dat het in het belang is van ieder kind om beide ouders na een scheiding regelmatig te blijven zien en zij uit haar bezorgdheid over het verschijnsel van internationale overbrenging van minderjarigen. Zij beschrijft ook de correcte toepassing van de toepasselijke verordening. In dat verband werd er op 19 juni 2008 via het Europees justitieel netwerk in burgerlijke en handelszaken een vergadering belegd voor de vertegenwoordigers van de centrale autoriteiten van de lidstaten belast met de uitvoering van dit communautaire instrument. Het antwoord vermeldt ook dat de verordening slechts opnieuw moet worden herzien met eventuele voorstellen voor wijziging in 2010 en 2011. Maar intussen blijft de correcte toepassing uit en moeten de vele verongelijkte ouders op hun honger blijven zitten na de ontvoering van hun kinderen door de andere ouder.

Nadien heeft Sabine Vander Elst ook de ophefmakende video op Youtube aan Frieda Brepoels overgemaakt over het optreden en de mislukkingen of de onmenselijke bejegening van ouders door het Duitse Jugendamt. De video duurt behoorlijk lang, maar is bijzonder instructief. Hier is de koppeling ernaartoe:
http://video.google.com/videoplay?docid=-1487171997103156347&hl=de.
Intussen blijkt het Jugendamt ook jacht te maken op zwarte en bruine kinderen in Duitsland.  Zie het artikel La chasse aux enfants noirs et métisses en Allemagne.

Verder blijven de berichten maar toestromen van ouderlijke ontvoeringen van kinderen naar het buitenland. Een paar dagen geleden kwam er een telefoontje uit Spanje van een vader van wie zijn kind naar België is ontvoerd en dat in België op dit ogenblik spoorloos is. Er is ook het zoontje Solal, dat nu voor de derde keer werd ontvoerd. Eerst naar Frankrijk, dan naar Israël en nu nog eens in Israël. Nog steeds staat het bericht van de verdwijning van Vader Otto met zijn drie dochters Godelieve, Gerda en Truke op de website van Child Focus. De kinderen verdwenen met hun vader op 5 januari 2008 uit Deurne Antwerpen. Na drie maanden maakte Child Focus de verdwijning publiek bekend. De vader zou met zijn dochters doorheen het zuiden van Europa trekken, maar ondanks alle opsporingen werd het viertal nog niet teruggevonden. Een publieke televisieoproep van de moeder heeft evenmin resultaat opgeleverd. We kunnen nog andere situaties  van ontvoeringen van kinderen door hun gescheiden ouders aanhalen. Ze blijven voorkomen. De Conventie van Den Haag van 1980 en de Europese Verordening Brussel II blijven intussen voor een deel dode letter. Er gaapt een diepe kloof tussen de teksten en de werkelijkheid van de toepassing. Tot dusver werd bij mijn weten nog geen enkel kind ondanks de bepaling in Brussel II binnen de 6 weken na zijn ontvoering teruggebracht naar zijn rechtmatige ouder. De strijd voor correcte toepassing moet onverminderd worden voortgezet.

Tot slot verwijzen we hier nogmaals naar het onderzoek van Freshfields Bruckhaus Deringer in 2006 - zie verder op deze pagina Onderhoud van ouders met Mevrouw Frieda Brepoels, Europees Parlementslid op donderdag 6 maart 2008 in het Europees Parlement in Brussel.
Tijdens dat onderzoek werden de volgende wettelijke en praktische moeilijkheden in verband met de toepassing aangewezen.

Wettelijke:
- de definitie van foutieve verwijdering of vasthouden van een kind
- het ontbreken van de definitie van “het gewoon verblijf” van een kind
- gevallen van her-ontvoering
- conflicten in de rechtsspraak
- schending van het recht van een kind tot toegang tot zijn beide ouders
- verhindering of complicatie inzake de terugkeer toe te schrijven aan vertragingen in de rechtsprocedures en de praktijk van het aantekenen van beroep
- de rol van de betrokken autoriteiten met betrekking tot de jeugd (Kinderbescherming, Jugendamt enz. / rol ook van de begeleider bij de procesvoering
- het ontzeggen tot toegang tot het dossier bij de Centrale Autoriteit
- het miskennen van een effectieve toegang tot de Rechtbank

Praktische:
- administratieve vertragingen (Centrale Autoriteit, politie, Jeugdautoriteiten)
- de timing van de beslissing en haar communicatie naar de ouders toe
- tekortkomingen bij het invoeren van het contactrecht / de rol van de Jeugdautoriteit en andere gezagsorganen.
- communicatie tussen de achtergebleven ouder en het kind.

De strijd tegen de ouderlijke kinderontvoeringen naar het buitenland moet zich op die moeilijkheden toespitsen, om in concreto tot betere resultaten te komen.

Ghislain Duchâteau

21 juli 2008

** Sabine Vander Elst, die bijzonder krachtig ijvert tegen de kinderontvoeringen heeft vandaag 22-7-2008 nog een uitvoeriger en gedetailleerder rapport geschreven in het Frans over de recente ontwikkelingen. U kan 'Désarticulation Européenne' lezen door hier te klikken

Father's Day - korte Amerikaanse film

Father's Day

Vader en moeder zijn uit elkaar. Ze hebben een dochtertje. Het kindje gaat van vader naar moeder na het bezoek. De vader verwijt de moeder allerlei. Helen, de moeder begint na te denken. Haar eigen vader is toen zij zelf nog zo ’n meisje was weggegaan uit het gezin. Sindsdien heeft Helen geen contact meer met haar vader. Zij krijgt bericht dat hij ernstig ziek is en niet lang meer zal leven. Zij ziet in flitsen terug hoe haar vader met haar als kind heel liefdevol omging. Maar hij ging weg… Het dochtertje van Helen begint haar vragen te stellen over haar eigen vader. Hij is toch mijn grootvader en hij is niet dood zoals je altijd hebt verteld. Het meisje maakt nu voor haar grootvader een grote tekening met hem en haar erop in zijn tovertuin. Helen zegt dat hij geen tovertuin heeft. Op vaderdag rijden Helen en haar dochtertje naar de plaats waar de vader alleen woont. In een café in de buurt informeert zij naar haar vader. Heeft hij gedronken. Nooit een druppel, zegt de cafémeid. Dan rijdt Helen met haar dochtertje naar het huis waar haar grootvader binnen in de zetel zit. Helen blijft bij de auto staan. De oude man komt uit zijn zetel naar de ingang. Daar krijgt hij de tekening van zijn kleinkind. Hij ziet zijn eigen dochter in de verte staan en wuift naar haar…

Het is een film onder de directie van Laurence Dunmore en hij duurt 10.59 minuten. Er zit een besprekingstekst op de website met vragen om aan de hand daarvan na te denken en te praten over de film.

Verzoening? …

Father's Day

Sterk aanbevolen, maar je moet de Engelstalige film driemaal bekijken

G.D.

Video sulla paternità - imperdibile (bocelli/padreseparato)

Video over het onuitwisbaar vaderschap
(bocelli/padreseparato)

Slachtoffers van het Jugendamt - in het Europese Parlement

Voorafgaande video: hoorzitting in het Europese Parlement over het Jugendamt:
klik hier

Kennisgeving van het overleg aan de verenigingen en ouders die slachtoffer zijn van de Duitse familiewetten en van het Jugendamt

Betreft de plenaire zitting van 14 januari 2008 in het Europees Parlement

De CEED op 17 en 18 december vertegenwoordigd door Olivier Karrer en Sophie Lavier, vergezeld door Pascale Gallez en Sabine Vander Elst heeft in het Europees Parlement de bijeenkomst bijgewoond van LIBE.

De CEED heeft een tekst voorgesteld met kritieken en feiten die u hier bijgevoegd vindt. Die tekst heeft de belangstelling opgewekt bij vele afgevaardigden.
Het Franse Europarlementslid Mevrouw Descamps heeft de CEED ontvangen.
Olivier Karrer en Sophie Lavier hebben de gelegenheid gekregen de strijd te verklaren van ouders die het slachtoffer zijn van het Duitse familierechtssysteem.
Dat systeem druist regelrecht in tegen de Europese wetgeving en tegen de rechten van de mens.

De vice-president van het Europees Parlement, de heer Edward McMillan Scott heeft de eisen beluisterd die het CEED heeft aangedragen en die ondersteund werden door Sabine Vander Elst en Pascal Gallez. De vice-president heeft al vele jaren belangstelling voor het probleem. Hij heeft het principe aanvaard van een tussenkomst van zijnentwege tijdens de voltallige zitting in januari 2008 over het onderwerp van de ouders die slachtoffer zijn van Duitsland.

Hij heeft er nota van genomen dat het CEED tussenkomt niet alleen voor binationale kinderen die door Duitsland worden vastgehouden voor de buitenlandse ouders die het slachtoffer zijn (wij hebben de strijd van de Poolse ouders en andere ouders die niet ter plaatse konden komen in herinnering gebracht), maar ook voor de Duitse
kinderen en ouders die het slachtoffer zijn van het systeem van het Jugendamt en van de Duitse familiewetten.

De groep van Poolse ouders kreeg reeds de toezegging van een tussenkomst van een Pools Europarlementslid om hen te vertegenwoordigen op de algemene zitting.
Wij verwachten de steun van een Belgisch Europarlementslid. De heer Deprez werd al verscheidene jaren geleden op de hoogte gebracht. Alle Belgische vertegenwoordigers hebben vorige week een boodschap gekregen die hen over de situatie inlicht.

Gisteren hebben wij een vluchtige ontmoeting gehad met Mevrouw Ries, die ons in januari 2008 zou moeten ontvangen.
In LIBE (LIBE= Committee on Civil Liberties, Justice and Home Affairs) stemmen de vertegenwoordigers amendementen zonder het probleem van het Duitse familierecht te kennen, zelfs zonder zich te kunnen inbeelden wat er zich in Duitsland afspeelt.

Twee voorbeelden
1. Amendement 1 van Evelyne Gebhardt werd verworpen. Dat amendement stelde
twee punten voor: “het recht van het kind te concretiseren om twee ouders te
hebben doorheen de regelmatige persoonlijke verhoudingen en van het directe
contact met zijn  beide ouders” en “de verplichte samenwerking met de centrale
autoriteiten…” Vele amendementen werden in twee delen opgesplitst opdat
de stemmen in overeenstemming zouden zijn met de voorgestelde punten.
In dit amendement werd het gedeelte “twee ouders hebben” uiteindelijk verworpen
wellicht omdat het tweede gedeelte de centrale autoriteiten aanbelangde.

Wij begrijpen dat het niet nog meer macht wil geven aan de centrale autoriteiten,
als gevolg van de klachten van  ouders van bepaalde Europese landen, maar het feit
het recht van het kind op twee ouders niet te willen stemmen betekent de facto
het Duitse onrecht en het systeem van de Duitse familiale wetten te onderschrijven,
die in 36, 37 en 38 ontstaan zijn en die nog altijd van toepassing blijven. Dat laat
Duitsland toe het kind te ontvoeren en het weg te houden van zijn buitenlandse
ouder of van zijn beide Duitse ouders.

2. Amendement 140 van Mevrouw Jeanine Hennis Plasschaert
(Nederlandse Eurovolksvertegenwoordiger) werd aangenomen, maar die stemming was buitengewoon gevaarlijk. Het zou het ontstaan kunnen veroorzaken van een
gelijkaardig artikel aan art. 13 bis van het Verdrag van Den Haag en aldus de Duitsers toelaten opnieuw kinderen te ontvoeren met het “wettelijke” excuus al eerder genoemd art. 13 bis, en waarvoor de argumenten in geen enkel geval werden onderzocht of bekritiseerd  door de landen met de ouders-slachtoffers.

Daarom suggereren we met aandrang dat de Europarlementairen een bijkomend
onderzoek aanvragen alvorens te stemmen. Het bijkomend onderzoek zou over
de volgende punten handelen:

1. Het belang van het kind werd in Duitsland op een heel bijzondere manier ingevuld.
De uitdrukking “het belang van het kind” heeft in Duitsland een verschillende betekenis ten opzichte van de andere landen van Europa. Wij wensen dat het onderzoek die verschillen voor de parlementsleden zou onderlijnen.

2. Het Jugendamt respecteert de rechten van de mens niet. De ouders-slachtoffers zouden gedocumenteerde bewijzen moeten kunnen aanvoeren van de schending van de rechten van de mens in Duitsland. Het onderzoek zou de bedoelingen van het Europese Parlement moeten kunnen vergelijken met die van het systeem van het Duitse Jugendamt en hun verenigbaarheid moeten overwegen.

3. Het Jugendamt handelt op grond van de Duitse wetten in de hoedanigheid
van derde ouder.
Dat is volledig tegenstrijdig met de Europese wetgeving en met de wetten die het
Europese parlement in de toekomst hoopt tot stand te brengen.
Om u de gelegenheid te geven vertegenwoordigd te worden in die plenaire zitting
door vertegenwoordigers die bereid zijn ons te verdedigen, vragen wij u deel te nemen aan de enquête en haar zo vlug mogelijk terug te sturen (voor de 4de januari 2008) op het volgende adres victimesdujugendamtaupe@hotmail.com