Informatie - Nieuwe relatie
 

Adviezen | Advocaat | Bank | Belastingen | Bestaansmiddelen | Detective | Deurwaarder | Echtelijke woning
Echtscheiding door onderlinge toestemming | Erfenis | Gezinnen | Gezinswoning | Gevoelens | Gevolgen echtscheiding
Geweld | Hulpverlening | Huwelijksplichten | Huwelijksstelsel | Jongeren na echtscheiding | Jurisprudentie Justitiehuizen | Kerk | Leven na scheidingNieuwe gezinsvormen | Nieuwe relatie | Nieuw-samengestelde gezinnen
Notaris | Omgangsrecht | Onderhoudsgelden | Onderwijsaangelegenheden | Ouderlijk gezag | Ouder-naam
Ouderschapsbemiddeling | Overlijden | Overspel | Procedure | Relaties | Samenwoning | Scheidingsbemiddeling Vaderschap bij scheiding | Vereffening en verdeling | Wetgeving | Woonstvergoeding

Artikels
- Richt je bij je partnerkeuze op emotionele verbondenheid met de ander
- Hoe en wanneer stel je je nieuwe partner voor aan je kinderen -
- Mama's nieuwe vriend

- Bouwen aan een nieuwe relatie
 

oktober 2010

Ze komt niet, ze gaat niet

Ze komt niet, ze gaat niet.
Overal en nergens.
De vrouw waar ik van hou.

Ze geeft mij haar lichaam
als ik haar hart wil.
Ze geeft mij haar hart
als ik haar lichaam begeer.
Ze wil wat ze niet kan krijgen
en schenkt wat niet van haar verwacht wordt.

Ze is simpel als de vrede
als ze met mij is.
Als ze vertrekt
wordt ze moeilijk als de oorlog.

Ze is de schorpioen en de blote voet,
de traan en de druppel dauw
en ik hou van haar.

Ergens in augustus vorig jaar,
nadat we gevreeën en gedoucht hadden,
zei ze, terwijl ze haar haren droogde:
‘Ik denk dit keer serieus
om in je hart te blijven.’

Ik heb haar nooit meer gezien.

 

Rodaan Al Galidi

 

 
Omhoog
 

Hoe en wanneer stel je je nieuwe partner voor aan je kinderen?

NVT - Ik heb sinds een half jaar een latrelatie. Ik heb mijn kinderen heel vroeg in de relatie betrokken en zij hebben mijn vriend vlot aanvaard. Hij blijft het steeds opnieuw uitstellen om mij voor te stellen aan zijn kinderen. Hij denkt er veel over na maar vreest hun reactie. Hoe en wanneer stel je een nieuwe partner voor aan je kinderen? Beter een leuk moment van een half uur dan de flop van een geforceerd weekend waarin het allemaal móet gebeuren.

'Heb eens een beetje geduld!' Hoe dikwijls zeggen we dat niet tegen kinderen? Maar volwassenen zijn er zelf geen kei in. Ik ben blij dat je je durft af te vragen hoe snel je kinderen kunt betrekken bij een nieuwe relatie, want er wordt veel te weinig bij stilgestaan.

Kinderen hebben hun eigen tempo om zich de scheiding van ouders eigen te maken. In het algemeen mag je ervan uitgaan dat het gaat om een langzaamaanactie. Ze doorlopen opeenvolgende fasen, van verdoofd door de schok dat het écht is, tot opstand tegen die gedachte en verdriet over al die miserie. Dat zijn niet zomaar grillen, het is de normale weg die ons lichaam nodig heeft om erge dingen te verwerken. Het is een periode van rouw. Er zijn kinderen die dat op korte tijd lijken weg te werken. Dat is vaker het geval als het leven vóór de scheiding een kleine hel was. De rust die plots binnenwaait door het vertrek van een ouder, kan een verademing zijn. Maar vele mensen scheiden beheerst. Er is vooral herrie tussen hen onderling, en de kinderen hebben geen gemene scènes meegemaakt. In dat geval moet het kind nog beginnen aan de verwerking de dag dat de deur dichtvalt.

En dan zijn er nog de kinderen die het snel líjken te verwerken, en dat zijn er jammer genoeg heel veel. Dit zijn de kinderen die het allemaal in hun maag gesplitst krijgen, van wie verwacht wordt dat ze er snel gelukkig uitzien (want 'jullie vinden toch ook dat het veel leuker is zonder papa') en die snel voorgesteld worden aan een nieuwe partner (een mevrouw 'die je echt niet mama hoeft te noemen, maar als jullie dat spontaan doen, zou het leuk zijn'). Een gescheiden ouder die snel terug op vrijersbenen loopt, straalt dat uit en is niet alleen blind voor het nieuwe lief maar ook voor de blik van de kinderen. Maar voor de jeugd is het moeilijk om dat 'nieuwe vrijen' te plaatsen. Want ineens komen daar een pak vragen op hun af. Zal mijn man later ook blij zijn als hij van mij af raakt? Is het dan toch niet waar dat ik echt een vrouw zal vinden die de enige en liefste van de wereld is? Zal mama mij straks ook inruilen en de dochter van die man liever zien?

Liefde: kinderen leren ervan door te kijken naar volwassenen. Gaan we er slordig mee om, dan maakt hen dat bang. Als stiefouders opvoedproblemen hebben met de stiefkinderen, draait het vaak over niet aanvaard worden. Ze worden geboycot, ze krijgen gemene woorden toegeworpen als hun partner er niet is, of er ontstaan pijnlijke conflicten tussen de kinderen onderling. Vaak wordt dáár de prijs betaald voor de versnelling die in het begin veel te hoog stond. Met jonge kinderen kan je een beetje doen wat je wilt, ze kunnen zich nog niet echt verzetten. Maar tieners maken de rekeningen wel op.

Slow food is een modeterm uit de keuken, slow love is wat ik je aan te bevelen heb. Laat het allemaal rustig groeien. Natuurlijk mag dit niet betekenen dat hij niet over jou praat met zijn kinderen, dat is net heel hard nodig. Ze moeten weten dat hij een relatie heeft en dat hij naar je toe komt. Door ze niet meteen met jou te confronteren maar gelijktijdig wel over je te vertellen, kan hij nieuwsgierigheid opbouwen. Contact leg je met puzzelstukjes, beter een leuk moment van een half uur dan de flop van een geforceerd weekend waarin het allemaal móet gebeuren.

Of voel je terecht aan dat hij nog niet zeker is dat hij echt voor jou zal kiezen? Ook dat is niet ongewoon. Mensen die een nieuwe vaste relatie met kinderen willen aangaan, denken daar best grondig over na. Want de kans op opnieuw scheiden is groter dan in een eerste relatie. Kinderen die dergelijke jojosituaties moeten meemaken, worden bang om zich aan mensen te hechten. Alsof ze van dan af steeds weer meteen het gevoel hebben: 'Een vriend? Geloof er niet in, straks is hij misschien weer weg.' Dat maakt het leven moeilijker. We moeten zuinig omspringen met wat de liefde aankan.

A.P.

6-2-2010.


 
Omhoog
 

Mama's nieuwe vriend

achtergrond/kindermishandeling

Ter inleiding:

Heel vele stiefvaders zijn goed voor de kinderen van hun nieuwe partner. De goede relatie van die kinderen met de nieuwe man in huis is een basis voor de duurzaamheid van de nieuwe relatie van hun moeder en voor het nieuw samengestelde gezin. Toch moeten we niet uit het oog verliezen dat de nieuwe man in huis, de zogenaamde stiefvader, ook wel eens in een aantal gevallen een ernstig risico voor de kinderen betekent. Daarvan getuigen de gezinsdrama's van de laatste jaren in Nederland en ook in België.

G.D.



“Hemeltergende machteloosheid dat is wat veel gescheiden vaders voelen als ze twijfels hebben over de manier waarop de nieuwe vriend van hun ex zich gedraagt ten opzichte van de kinderen. Bestaat er zoiets als een ‘stiefrisico’?. Vaders worden als opvoeder gewoon niet serieus genomen..’

Door Ellen de Visser

Mama’s nieuwe vriend

Op zaterdag 30 juli 2005 schrijft Kinty Rongen een brief aan zijn ex-vriendin waarin hij haar waarschuwt voor haar nieuwe vriend Avi. Navraag in de buurt heeft hem veront- rustende informatie opgeleverd over de oud-militair uit Israël: hij gebruikt drugs en kan vreselijk agressief zijn. Rongen vreest voor het welzijn van zijn twee kinderen.

De buurvrouw van het stel heeft hem verteld dat er vaak wordt geschreeuwd, dat de politie regelmatig langskomt, dat zijn 4-jarige dochtertje laatst voor straf in de regen op het balkon moest staan.

Maandagmiddag 1 augustus hoort Kinty 's middags op de televisie dat in Tolbert twee jonge kinderen zijn vermoord. Hij belt naar de politie, vraagt of die twee kinderen toevallig Damaris en Daniël heten. Hij moet meteen komen. Als hij aankomt bij de woning in Tolbert zijn politieagenten bezig in de gang; waar de bloederige sleepsporen hem alle hoop ontnemen. Damaris (4) en Daniël (2) blijken gruwelijk afgeslacht.

Als hij twee dagen later terugkeert naar het huis, 'om te voelen wat daar moet zijn gebeurd', vindt hij in de brievenbus zijn eigen brief. Hij was de postcode vergeten, zijn waarschuwing kwam een dag te laat.

Hij betwijfelt of het veel zou hebben uitgemaakt. 'Meneer, u heeft het allemaal voorspeld', zegt de buurvrouw hem na het drama, huilend. Maar bij Bureau Jeugdzorg en het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) waren zijn voorspellingen niet overgekomen. Op het laatst had hij medewerkers bedreigd, hij geeft het maar eerlijk toe. Hij was er bijna met de auto naar binnen gereden, de toegang tot het gebouw was hem zelfs al ontzegd. Zijn meldingen bleken niet urgent genoeg.

Zijn slechte naam zal vast van invloed zijn geweest. Hij bracht zijn jeugd door in kindertehuizen, hij was alcoholist, zat in de gevangenis. Zelf zegt hij: 'Ik mag dan mijn streken hebben, maar ik ben een goede vader.' En zo staat het er ook in een rapport van de Kinderbescherming uit 2003: Hij is 'te goeder trouw, zal de kinderen geen haar krenken" is zijn emoties echter niet goed de baas.'

Afwerende reacties

Maar bij de afwerende reacties op zijn bezorgdheid speelt vooral een ander, ongrijpbaar verschijnsel een rol, beseft hij: het primaat van het moederschap. Welke instantie hij ook belde, steeds kreeg hij te horen dat hij vast zijn scheiding niet had verwerkt, dat al het gedoe niet in het belang van de kinderen was, dat hij rustig moest afwachten. Een vader, die in verband met nog lopende procedures anoniem wil blijven, zegt het zo: 'Als gescheiden vader moet je met angst in je hart toekijken wie je ex in huis haalt. Stel dat je kinderen worden overgeleverd aan een pedofiel of aan een agressieveling. Je kunt er niets tegen beginnen.'

In de woonkamer van zijn Groningse nieuwbouwhuis zit Kinty Rongen verloren op de leren bank te midden van dozen vol herinneringen: honderden foto's, kopieën van alle kaartjes die hij zijn kinderen ooit stuurde, de pamfletten die hij ophing om ze te vin- den, de dossiers van de Kinderbescherming, een tas vol condoleancekaartjes. 'Je moet weten dat ik tegen dit gesprek heb opgezien', zegt hij. 'Mijn hele dag is nu kapot, dat moet je begrijpen. Maar ik doe dit voor andere vaders. Misschien dat mijn verhaal iets verandert.'

Advocaat Peter Prinsen, die jarenlang de zaken behartigde van gescheiden vaders, spreekt over 'hemeltergende machteloosheid'. Vaders die bezorgd zijn over de nieuwe vriend van hun ex worden steevast verdacht van bijbedoelingen, zegt hij stellig. 'Het zal wel niet zo'n vaart lopen, zeggen instanties dan, vader zal moeder wel in een kwaad daglicht willen stellen.' Vaders, zegt Prinsen, worden als opvoeder gewoon niet serieus genomen. 'Natuurlijk gaan ze dan soms door het lint. Het zit toch in je genen dat je zulke heftige gevoelens krijgt als je merkt dat het slecht gaat met je kind?'

Het allerergste is nog, zegt hij, dat als het fout gaat Jeugdzorg er altijd weer miljoenen bij krijgt om wachtlijsten weg te werken of zo. 'Laten ze gewoon eens wat beter naar vaders luisteren.'

Echt fout gaat het een, soms twee keer per jaar. Acht kinderen werden, voor zover bekend, de afgelopen zes jaar (mede) door hun stiefvader omgebracht. Onder hen Rowena Rikkers (augustus 2001) en Savanna (september 2004). Hoe vaak stiefkinderen worden mishandeld, is onduidelijk. Psycholoog Toon Verheugt, die onderzoek doet naar kinderdoding, kan alleen maar zeggen dat mannen eerder geneigd zijn stiefkinderen te mishandelen. Vrouwen doen dat vooral met hun eigen kinderen.

Door onderzoekers wordt de positie van stiefkind vaak als risicofactor voor mishandeling en seksueel misbruik genoemd. Het is een taboe-onderwerp, beseft psycholoog Martine Delfos, vanwege al die stiefouders die wel enorm hun best doen. Maar 35 jaar ervaring heeft haar geleerd dat aan stiefouderschap specifieke gevaren kleven en dat die onder ogen moeten worden gezien. Daarom durfde ze het aan om in haar boek Weekendvaders/Wie kent vaders?, dat binnenkort verschijnt bij uitgeverij SWP, een hoofdstuk op te nemen over 'het stiefrisico' .

Dat risico heeft vooral te maken met de niet vanzelfsprekende relatie tussen kind en stiefouder, zegt ze. 'Een biologisch eigen kind voelt altijd nabijer. Een stiefrelatie, daar ligt een bom onder. Stiefouders kunnen hun nieuwe partner niet aan zich binden als ze de kinderen niet accepteren en de kinderen moeten het met hen doen als ze de relatie met hun eigen ouder willen behouden. Na zeven jaar brengt de stiefouder het hooguit tot intieme vreemde.'

Biologische vader

De stiefvader heeft vaak als bijkomend probleem dat zijn autoriteit slecht wordt geaccepteerd, aldus Delfos. Hij ziet de biologische vader soms als een bedreiging van zijn relatie en kan jaloers zijn op de band die zijn vrouw ooit met die man had. 'Stiefouders kunnen soms niet of nauwelijks de kinderen uit een vorige relatie verdragen', schrijft Delfos. Niet altijd hoeft de stiefvader de dader te zijn, onderstreept psycholoog Cees Hoefnagels. In een stiefgezin is de cohesie gemiddeld minder dan in een biologisch gezin en dat gebrek aan stabiliteit maakt kinderen vatbaarder voor gevaren, zegt hij. Ook de voorgeschiedenis van de kinderen, die een scheiding achter de rug hebben, speelt een rol: ze zijn aandacht tekort gekomen, ze kunnen moeilijker hanteerbaar zijn.

'Er is iets heel ergs met me gebeurd maar ik mag niets aan jou vertellen, want dan komt mijn moeder in de gevangenis. 'Steeds als Rob zijn dochtertje ziet, eens in de zoveel tijd, komt ze met hetzelfde vreselijke verhaal. Het meisje heeft last van ernstige constipatie, de huisarts vermoedt misbruik. Op school ontstaan gedragsproblemen. 'Jij had beloofd te helpen maar jij doet niks', zegt ze. 'Papa's kunnen niet helpen hè?' Zijn relaas is opgetekend in Gemist Vaderschap van pedagoog Joep Zander, een boek over 'de penibele positie van het vaderschap'. 'Vaderschap is een onvoorwaardelijke opvoedingsrelatie tussen een vader en een kind', zegt Zander. 'Stiefvaderschap doorbreekt dat dikwijls en ongelukken zijn het gevolg.'

Twaa1f meldingen doet Rob bij het Meldpunt Kindermishandeling. Ook de buurvrouw belt, en de kroegbaas die het kind 's avonds laat in zijn café ziet rondscharrelen. Maar wat de vader ook onderneemt om zijn kind weg te krijgen bij zijn ex en haar nieuwe vriend, het haalt niets uit en werkt zelfs contraproductief. 'U moet leren met de moeder op te schieten', zeggen de instanties hem. 'Ze schilderen je af als een of andere engerd die een gelukkig kind bij de moeder zou proberen weg te kapen.'

Bij gescheiden vader Harald duurt het veel langer voordat hij de problemen in zicht krijgt omdat de kinderen jaren hun mond houden. Totdat hij deze zomer ontdekt dat het jongste kind extreem is afgevallen en nauwelijks nog eet. 'Het begon al te kokhalzen zodra we de ontbijttafel dekten en leefde de hele dag op twee hapjes brood en een lepel tomatensoep.'

Hoge woord

Op een avond komt het hoge woord eruit: mama's nieuwe vriend slaat, schopt, en straft op wrede wijze en mama staat erbij en doet niets. Die avond schrijven ze allebei een brief aan de rechtbank over wat er bij hen thuis voorvalt: 'Beste rechter, ik wil u vragen of dit kan ophouden.' Vader Harald zoekt voor de jongste psychische hulp.

De psycholoog van de crisisdienst noteert dat sprake is van een 'futloos en somber' kind dat nauwelijks antwoord op vragen kan geven. Hij adviseert de Kinderbescherming onderzoek te laten doen en het in een veilige omgeving te plaatsen zodat snel met hulpverlening kan worden begonnen. Maar het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling reageert. 'U moet niet zo emotioneel zijn', krijgt hij te horen. 'U voert een ouderlijke strijd, daar worden uw kinderen de dupe van.' Tijdens de rechtszaak over de omgangsregeling wordt zijn bezorgdheid van tafel geveegd. Moeder zegt dat hij de kinderen manipuleert, zo blijkt uit de stukken, de rechter vraagt waarom hij geen aangifte heeft gedaan. Aangifte is zinloos, zegt de politie, zijn verhaal kan hooguit als melding worden opgeslagen. De politiebeambte noteert: 'De aangifte zal hoogstwaarschijnlijk niet leiden tot een veroordeling, omdat er in deze geen bewijs is en de verdachten hoogstwaarschijnlijk zullen ontkennen.' Pas na aandringen van zijn advocaat, kan hij alsnog op het bureau terecht. De twee kinderen worden apart gehoord. De rechercheur constateert dat hun verhalen sterk met elkaar overeen komen. De kinderen vertellen dat ze na de aangifte helemaal niet meer naar huis durven, omdat ze bang zijn voor straf.

Zonder dat hun vader het weet, bellen ze samen met de buurvrouw alle instanties af die ze kunnen bedenken. 'Ik stond er huilend bij', zegt die. 'Niemand kon of wilde wat voor ze doen.' De rechtbank bepaalt dat de kinderen terug moeten.

Nu de politie het AMK heeft ingelicht, heeft Jeugdzorg alsnog besloten onderzoek te gaan doen. Hoewel dat nog enige tijd kan gaan duren, is vader Harald toch voorzichtig met informatie. Foto's, brieven, namen, alles mocht aanvankelijk in de krant maar inmiddels is zijn ex op de hoogte van zijn acties en vreest hij voor het welzijn van zijn kinderen.

'Als mama niet meer boos is gaan we wel wat leuks voor jou kopen'

Bij hem thuis hangt op de kastdeur een groot papier met huisregels: 'Ik mag mijn mening geven. Ik hoef niet bang te zijn. Ik hoef niet te huilen als er niets is.' De laatste keer dat hij de kinderen zag, vond hij ze apathisch. Hij vermoedt dat ze veel voor hem achterhouden. Ik heb er slapeloze nachten van.'

Dat de strijd van een vader soms tot succes kan leiden, bewijst het verhaal van Rob, die zijn dochter sinds kort bij zich heeft wonen. 'Ik heb haar voor de poorten van de hel 'weggesleept', zegt hij. Het boek waarin hij figureerde heeft volgens hem beslist een rol gespeeld. Auteur Joep Zander zegt dat alle vestigingen van de Kinder- Bescherming een exemplaar hebben aangeschaft. Niet dat hij veel fiducie heeft in het leereffect: 'De Kinderbescherming ziet fouten moeilijk onder ogen.'

Rob zegt dat pas na publicatie van zijn verhaal naar hem werd geluisterd. De gezinsvoogd erkent nu de problemen bij moeder thuis. Omdat hij nog altijd vreest voor tegenwerking wil ook hij zijn naam veranderd zien. Straks, als alles rustiger is, wil hij bekijken hoe hij de Kinderbescherming en het AMK kan aanpakken.

Die weg van de genoegdoening gaan meer vaders, met dit verschil dat hun kinderen niet meer leven. Martin Huisman, de vader van Rowena Rikkers, deed aangifte tegen medewerkers van de Kinderbescherming, toen hij na de moord op zijn oudste dochter moest vechten om het gezag over zijn jongste. Chiel Grishaver klaagde vijftien jaar na de dood van zijn 3-jarige dochter Anoeska de artsen en politieagenten aan die volgens hem moeten hebben geweten van de stelselmatige mishandelingen die zij moest ondergaan. Anoeska werd uiteindelijk gedood door haar stiefvader en begraven onder de Euromast. Kinty Rongen heeft een schade- claim ingediend tegen de man die zijn kinderen ombracht en wil ook 'Jeugdzorg' aansprakelijk stellen. De inspectie Jeugdzorg schreef twee maanden na het drama dat fouten zijn gemaakt. Maar, constateert de Inspectie: Bureau Jeugdzorg heeft 'in zijn evaluatie van deze casus al aan aantal verbeterde voornemens geformuleerd'.

Rongen gelooft niet meer in gerechtigheid: 'Ik heb zoveel moeite voor mijn kinderen gedaan maar ik heb gewoon verloren.'

Bezoekregeling

In zijn nek heeft hij hun namen laten tatoeëren: links Damaris, rechts Daniël. Anderhalf jaar voor hun dood heeft hij ze voor het laatst gezien, omdat hun moeder de bezoekregeling blokkeerde. De vele tientallen kaartjes die hij ze stuurde, getuigen van de groeiende wanhoop over die gedwongen scheiding. Op de verjaardagskaart voor Daniël: 'Lieve jongen, als alles weer rustig is en mama niet meer boos is, gaan we wel wat moois voor jou kopen.' Tijdens de rechtszaak moest hij aanhoren dat zijn zoontje getuige is geweest van de moord op zijn zusje. Hij vluchtte in paniek naar de badkamer, maar kreeg de deur niet op slot. 'Dat jochie moet zo veel angst hebben gehad.' Die beelden probeert hij weg te duwen., 'Ik leef onder de oppervlakte, anders word ik gek.' Hij was begonnen aan een studie psychologie, maar de boeken heeft hij opgeruimd, 'Ik ben nu psycholoog uit ervaring.' Als hij door Groningen loopt, krijgt hij gevraagd en ongevraagd advies over hoe hij de draad weer kan oppakken. Maar hij zegt: 'Wie wil mij nu nog wat vertellen in het leven?'

Zie de Nederlandse Volkskrant van zaterdag 21 oktober 2006.


 
Omhoog
 

Bouwen aan een nieuwe relatie

Het relationeel leven aan het begin van de 21e eeuw staat onder turbulentie. Er is meer vrije beweging van relaties. Dat maakt uit dat de groep alleenstaanden aangroeit: dat zijn er in België al ruim 1.300.000.

Vroeger beloofde men elkaar trouw tot aan de dood. Nu is dat eerder tot de één de ander niet meer graag ziet.

Enkele decennia geleden hadden de leden van een gezin er alle belang bij, om het gezin te bestendigen, ook al zou men er zich niet goed bij voelen. Maar de maatschappij nam ondertussen vele van de bindende zorgtaken van het gezin over: er kwam een goed uitgebouwd net voor kinderopvang, er kwamen bejaardenhomes, de school werd een partner in de opvoeding, er ontstond een pensioenstelsel, een wettelijk minimuminkomen, de vrouw kan zich sociaal en beroepsmatig ontplooien en de kinderen kregen rechten en werden mondiger.

Het werd gemakkelijker om in scheiding te gaan. In een gezin ligt er tegenwoordig minder nadruk op zakelijkheid, meer op intimiteit. Een goed socio-emotioneel klimaat, het zich goed voelen van ieder individu in het gezin krijgt groot belang.

Indien spanningen onhoudbaar en onoplosbaar worden, kan men de samenlevingsrelatie ontbinden. Toch lijkt mij dit gebeuren, waarbij zovele koppels in scheiding gaan, van tijdelijke aard. Het kan hoogstens nog een paar generaties aanhouden. Er zijn drie hoopgevende zuilen in aanbouw, om een relatie te bestendigen. Wie denkt dat het voor hem binnen een paar generaties al lang te laat zal zijn, kan deze fundamenten voor een gelukkige, duurzame relatie, versneld realiseren:

1.je vorige relatie verwerken,

2. een stevige individualiteit verwezenlijken en

3. communicatievaardig worden.

***

(1) Je vorige relatie heb je met je ex-partner en met je eigen ouders. Een echtscheiding dient verwerkt te worden. Rouwen is een proces en heeft tijd nodig.

Er zijn rouwtaken. Eerst dient men de scheiding te formaliseren, de handtekening te zetten, uit mekaars buurt blijven. Noch hunkerende liefde, noch haatgevoelens zijn een goede raadgever.

In een tweede rouwtaak gaat men doorheen verdriet, woede, angst, onzekerheid, hunkering en eenzaamheid.

In een derde fase (die taken lopen veelal door elkaar) dient men na de scheiding te reorganiseren. Zo moet iemand nog leren auto rijden, een ander leren strijken.

In een andere fase is alles in de herinnering geplaatst en zal men klaar zijn om te herinvesteren in een nieuwe relatie naar de toekomst.

Het is een paradox, maar het is precies door de vele echtscheidingen in deze tijd, dat we leren omgaan met verlies en de rouwtaken daarin.

De relatie die je ouders hadden is ook van belang voor jouw relatie. Welk rolmodel kreeg je voorgeschoteld? Welk relatievoorbeeld kreeg je van je ouders, en indien dat een eerder negatief beeld draagt, kan jij dat constructief ombuigen tot een open sfeer van respect en gesprek?

Tot slot is een laatste vraag over ons verleden eveneens van belang : welke grenzen werden in mijn jeugd voor mij getrokken, grenzen van waaruit mijn verlangens groeiden. Hoe sterk zijn mijn verlangens, en maken ze mij noodzakelijk afhankelijk van mijn nieuwe partner ? Zo is er die kapster uit de omgeving van Gent die van haar ouders te weinig aandacht kreeg. Zij eiste die aandacht overmatig van haar man op. Dat is geen probleem van de relatie, het probleem ligt bij haar. Zij dient daaraan te werken. We moeten een probleem van de partner bij de partner kunnen laten.

***

(2) Een tweede zuil in een geavanceerde relatie is een gezonde individualiteit. Onze grote samenleving en dus ook het gezin als microgemeenschap en afspiegeling ervan, gaat over een lange periode van socialisering (grote volkeren, religies, kerk-staat, landen) naar individualisering. We zitten nu in een scharniermoment in de evolutie. Het individu staat centraal en wordt mondig.

Een individu kan een heel instituut in vraag stellen. We denken maar aan Ann en Eefje en de eenheidspolitie. Maar zo is het ook in een gezin. Ieder kan zijn of haar mening, wens uiten vanuit een gevoel. Zwijgen voor de lieve vrede, om de partner niet te kwetsen, of goedbedoelde verdoezelingen zijn ouderwets. Je durft een conflict scherp stellen. Je komt samen tot besluiten. Je hebt naast het relatieleven een goed uitgebouwd privé-leven en beroepsleven. Zo wil je bijvoorbeeld niet dat je partner, buiten het jaarlijks feest, meegaat naar de duikclub, en je hebt je eigen plek in huis. Met andere woorden, je weet wat je wilt.

Individualiteit mag je ook niet over het paard tillen. Bij het oplossen van relatieproblemen moet er vaak water in de wijn worden gedaan. Je gaat dan toch maar eens mee op reis naar dat koude land waar je partner zo gek op is. Maar volgend jaar staat jouw zonnig Spanje op het programma.

Na voldoende tijd samen word je milder, het slijt allemaal wat. Na een tijd van scheiding hoor je mensen wel eens zeggen: het was toch nog zo slecht niet met mijn ex. Ook hier hebben we dezelfde paradox: we kunnen best wat meer individualiteit in de relatie tonen, maar het is precies door de scheiding dat we als het ware verplicht worden die ruggengraat te verwezenlijken.

***

(3) Een derde en laatste voorwaarde voor een duurzame relatie is communicatievaardigheid.

Communicatie is luisteren naar en spreken met elkaar. Een negatieve spiraal van communicatie is ruzie maken. Ruzie brengt bijna nooit een oplossing. Ruzie is er om te kwetsen en om gelijk te halen. Indien je partner daar in overgaat, blijf je best zo neutraal mogelijk en zie je dat niet als een aanval op je, maar als een ontlading van stress (op een jammerlijke manier).

Echt luisteren is actief luisteren. Je luistert naar de binnenkant van de partner, wat die voelt en denkt. Je onderbreekt niet, geeft geen pasklaar advies (kleren horen aan de kapstok, niet op een stoel), stelt je eigen verhaal uit (ik vind dat we toch beter maar naar Spanje op reis gaan, want…), kijkt de partner in de ogen, kruist de benen en de armen niet, knikt met het hoofd (ook al ga je niet akkoord, dat kan je straks zeggen) en parafraseert (je zegt dat je vindt dat ik van de woonkamer een museum maak).

Dan is het jouw beurt om te spreken. Je zegt helder wat je denkt (voorbereiden!) en voelt, je gaat uit van de realiteit, van de feiten (die kraan lekt al twee weken), je generaliseert niet (ik krijg nooit aandacht van je), je haalt geen oude koeien uit de stal ('t was verleden jaar ook al van dat) en je geeft ik-boodschappen (ik voel me onrustig als er dagelijks kleren op de stoelen hangen, klinkt beter dan, jij hangt altijd maar die kleren op de stoelen).

Na het actief luisteren en spreken kies je beiden voor de win-win-oplossing. Een voorstel waar beiden achter staan (oké, mijn kleren hang ik niet meer op de stoelen in de woonkamer, maar in de slaapkamer kan het nog wel, hé). Met actief luisteren en spreken heb je tot doel bij je partner de binnenkant te accepteren, terwijl je hoopt de buitenkant tot enige verandering te brengen.

***

Het lijkt wellicht allemaal wat veel na het lezen van deze vaardigheden. Toch is het zo dat je wellicht al heel wat van die relatievoorwaarden in mindere of meerdere mate realiseert. Doorgaan dus! Het is vooral heel hoopgevend dat het onderwijs met onze kinderen ten volle de weg van individualiteit en communicatievaardigheid inslaat.

Nog een paar generaties voor u eraan toe bent ?

Niet na het lezen van dit artikel !!!!

Johan Thienpondt

Psychoanalyticus

Relatiebegeleiding

Uit het tijdschrift Hoop ! 23e jg. nr. 4 - april 2001 p. 10-11

 
 
 
     
Laatste update : 5 januari 2015| Vragen welkom bij : Webmaster Top | Home