Informatie - Relaties
 

Adviezen | Advocaat | Bank | Belastingen | Bestaansmiddelen | Detective | Deurwaarder | Echtelijke woning
Echtscheiding door onderlinge toestemming | Erfenis | Gezinnen | Gezinswoning | Gevoelens | Gevolgen echtscheiding
Geweld | Hulpverlening | Huwelijksplichten | Huwelijksstelsel | Jongeren na echtscheiding | Jurisprudentie | Justitiehuizen | Kerk | Leven na scheiding | Nieuwe gezinsvormen | Nieuwe relatie | Nieuw-samengestelde gezinnen
Notaris | Omgangsrecht | Onderhoudsgelden | Onderwijsaangelegenheden | Ouderlijk gezag | Ouder-naam
Ouderschapsbemiddeling | Overlijden | Overspel | Procedure | Relaties | Samenwoning | Scheidingsbemiddeling | Vaderschap bij scheiding | Vereffening en verdeling | Wetgeving | Woonstvergoeding

Artikels :

- Eerst samen blijven (voor de kinderen), daarna toch scheiden
- Richt je bij je partnerkeuze op emotionele verbondenheid met de ander
- Eerste hulp bij relatie-ongelukken - Caroline Franssen - boekpublicatie 2014
- Blijvende en oprechte zorg voor onze kinderen na scheiding via een ouderschapscontract
- Tips voor je nieuwe relatie na de scheiding
- Breken met je ouders – de moeilijkste scheiding - 24-11-2013
- Familieband - ‘Skypen, oké. Een familiefeest? Nee, bedankt’ - 16-4-2013
- Van oude vrijster tot happy single - Termen voor alleenstaanden - Renzo Verwer -14-2-2013
- De utopie van de ideale man - Dirk Draulans
- Spanning en rust in relaties
- Singles
- Zin in relatie - Encounter Vlaanderen
- Wat alleenstaanden graag willen en denken
- 'Nieuwe levens, nieuw geluk' 3e boek van gesprektherapeute Martine Mingelinckx
- Wat doe je als je kinderen je nieuwe partner niet accepteren?
- 'Over lakens en geluk' 2e boek van gesprektherapeute Martine Mingelinckx
- De dood van de ware Jacob - 3 april 2010
- Vijftigers zoeken partner online - 29-12-09
- Machoman pronkt met valse waarden
- Liefdestips.be
- Gelukkig gescheiden
- "Ga vreemd met je geliefde" - Portret van prof.dr. em. Alfons Van Steenwegen
- Interview met Alfons Van Steenwegen n.a.v. zijn nieuw boek LIEFDE NA VIJFTIG
- Kostbare vriendschappen
- Oudere mensen zoeken steeds meer een nieuwe relatie
- "Verliefdheid is een oogziekte", prof. emeritus dr. Alfons Van Steenwegen
- Me Tarzan, you Jane - opinie-artikel in HP De Tijd van Theo Richel over de actuele relatiebeleving
- Gescheiden ouders, gescheiden kinderen
- Duurzame relaties anno 2004
- 'Voor je het weet zit je te liegen en te bedriegen'
De schadelijke gevolgen van internetseks

- Hoe het internet je huwelijk kan bedreigen

 
Omhoog
 

Eerst samen blijven (voor de kinderen), daarna toch scheiden

Het artikel van Griet Plets gaat uit van de situatie van An.

De aanhef luidt:
‘Ik word met die man niet oud, geen sprake van. Maar zolang de kinderen me nodig hebben, blijf ik.’
Veel koppels blijven samen voor de kinderen, maar als die het huis uit zijn, dan komt er dikwijls toch een scheiding.

Ook voor dat artikel in DS Weekblad van 27 juni 2015 worden de ervaringen van Rika Ponnet in haar eigen praktijk aangehaald.

An: “Maar mocht hij ongelukkig zijn geweest na de scheiding, en eenzaam, dan had ik me schuldig gevoeld.”

‘Het is een factor die sterk wordt onderschat, vindt relatietherapeute Rika Ponnet: het schuldgevoel dat met een scheiding gepaard gaat. Vaak worden de kinderen als argument-om-te-blijven genoemd, maar ze zijn zelden de enige reden, stelt Ponnet. Koppels zonder kinderen gaan verhoudingsgewijs vaker uiteen dan stellen met kinderen, maar de verschillen zijn niet bijzonder groot. “Het zou een devaluatie zijn van wat een echtscheidingsproces is: zeggen dat veel stellen louter en alleen voor de kinderen samenblijven. Uiteengaan, of net blijven, is veel complexer, en haast altijd een gevoelsbeslissing, merk ik in mijn praktijk. Achteraf halen mensen er rationele argumenten voor aan, om hun keuze voor de buitenwereld en zichzelf te verantwoorden. Zeggen dat je twintig jaar in een ongelukkig huwelijk bent gebleven vanwege de kinderen, is makkelijker dan toe te geven dat je bang was voor de stap. Of voor het verdriet dat je zou veroorzaken.”

Doet dat niet de ouders als An tekort, die hun kinderen bijvoorbeeld co-ouderschap willen besparen? Die op de tanden bijten omdat ze er oprecht van overtuigd zijn dat de impact minder groot is zodra hun kinderen zelfstandig zijn. “Ik loochen niet dat kinderen een bindende factor zijn”, zegt Ponnet. “Ik zeg wel dat het ook om de gevoelens van de ouders gaat. Veel koppels weten pas als de kinderen weg zijn: met die man of vrouw word ik niet oud. Of ze zeggen voor de kinderen te wachten, maar hebben zélf die jaren nodig voor ze echt kunnen beslissen. Onderschat niet hoezeer een scheiding als een falen wordt gevoeld. Mensen voelen zich mislukt, ze vragen zich af wat ze hun kinderen, hun ouders, hun partner aandoen. Het is vaak lastig leven met dat schuldgevoel.”.

Zei ze daarom ooit in een interview: samenblijven voor de kinderen is zo gek nog niet? Oh nee, haast ze zich te zeggen. “Ik pleit wel voor een realistischer beeld van relaties en het gezinsleven. Laten we eerlijk zijn: de kans dat een vrouw van 46 met drie kinderen en maat 44 ooit een Hollywoodleven leidt, is nihil. Ik ben ervan overtuigd dat iemand sowieso de stap zet als de limieten zijn bereikt. Is de situatie onhoudbaar, dan is scheiden een vorm van zelfbehoud. Moeilijker wordt het als het wél nog leefbaar is, maar niet veel meer dan dat. Wat verwacht je nog, wat kan nog als je vijftig bent?”  …

“Single vrouwen van vijftig voelen zich vaak uitgerangeerd”, zegt Rika Ponnet. “Zelfs vrouwen van veertig zijn in ons relatiebureau al een ‘moeilijke groep’. Ze hebben vaak de zorg voor de kinderen en veel mannen willen geen vrouw die daar voltijds mee bezig is. Nogal wat vrouwen die op latere leeftijd scheiden, voelen zich eenzaam. Zolang ze nog aan het werk zijn, of kinderen thuis hebben, slorpt dat hun aandacht op. Maar volgt het pensioen, dan blijft vaak niet veel over.”

Nog enkele uitspraken van vrouwen binnen het bestek van dit artikel.
- “Het is mijn plicht te blijven, toch zeker tot ze een diploma hebben, en op eigen benen staan. Dat is nog zes jaar, ja – dan is het voor mij wellicht te laat”
- “Ik ben hem dankbaar dat hij een goede vader is, maar ik zie hem niet graag. En dat maakt me bang. Als we oud zijn en hij zit kwijlend in z’n zetel, zal het me niet lukken voor hem te zorgen”.

Een bedenking tot slot: Hoe voelen mannen met kinderen tegenover hun vrouwen met wie de relatie niet vervullend is? Blijven ze ook tot de kinderen het huis uit gaan? Hebben zij ook de negatieve gevoelens die we in het artikel bij vrouwen gelezen hebben? (GD)

Rika Ponnet is relatiebemiddelaar en auteur van het boek ‘Blijf bij mij’.

 

 
Omhoog
 

Richt je bij je partnerkeuze op emotionele verbondenheid met de ander

Het belangrijkste inzicht waar ik afgelopen jaar in mijn relatiebemiddelingspraktijk rond heb gewerkt, is dat we veel te veel gefocust zijn op de zaken waarin we verschillen en waarin we meer op elkaar zouden moeten lijken. Mensen denken dat hun relatie een perfecte match moet zijn, waarin zoveel mogelijk gelijkloopt. Dat valt niet te bereiken, dus zijn ze ongelukkig. Terwijl die focus op overeenkomsten en verschillen eigenlijk niet zo interessant is. Waar het wel om draait, is een gevoel van emotionele verbondenheid, van afstemming. De vraag is niet hoe hard je verschilt, de vraag is hoe goed je erin slaagt om verbondenheid te doen ontstaan en voortbestaan. In veel relaties is dat best haalbaar, veel haalbaarder dan jezelf te veranderen tot je bent zoals de ander, of dan te verwachten van de ander dat hij of zij zich verandert voor jou.

Ik heb in mijn praktijk dit jaar koppels gehad bij wie de zaken mooi evolueerden nadat ze die knop hadden omgedraaid. En ik denk dat we het niet alleen bij relatieproblemen voor ogen moeten houden. Ook singles die zoeken naar een partner, staren zich vaak blind op cv’s en foto’s: welke gemeenschappelijke hobby’s hebben we, heeft hij interesses die mij niet liggen, ziet zij eruit zoals ik het droom? Die benadering wordt versterkt door de websites en apps die we nu hebben om een match te vinden, waar de nadruk altijd weer ligt op beelden en gelijkenissen, en ze is niet contactbevorderend. Het is natuurlijk moeilijk om software te ontwikkelen waarmee je kunt nagaan of iemand, los van jullie verschillende bezigheden en interesses, een geschikte levenspartner kan zijn. Daarom raad ik iedereen aan om het online contact te beperken, zo snel mogelijk in het echt met iemand af te spreken en uiteraard op zo’n afspraak geen lijst met eisen af te vinken. Probeer ontvankelijk te zijn, aan te voelen in hoeverre er een connectie is.

Mijn voorstel geldt niet alleen voor liefdesrelaties. Ik vind dat onze samenleving en onze media te veel gefocust zijn op verschilpunten. Dat vond ik de jongste maanden vooral heel storend in het debat over werkgevers en werknemers. We zetten onze eigen identiteit in de verf en wijzen alle punten aan waarin de ander van ons verschilt. En daar verkrampen we dan in. Het resultaat is polarisering. Maar verschil betekent niet dat je geen verbondenheid kunt tot stand brengen, geen bruggen kunt slaan. Kijk naar Adil El Arbi, een nieuwe, ‘andere’ Belg die ondanks die merkbare verschillen toch geweldig goed aardde in De slimste mens en uitgroeide tot een publiekslieveling.

Ik wil niet ontkennen dat er problemen zijn, of suggereren dat we elkaar maar een knuffel te geven hebben om ze op te lossen. Verschillen veroorzaken problemen. Verbondenheid zorgt ervoor dat we die verschillen beter dragen, net als de problemen die eruit voortvloeien. Relaties – liefdesrelaties maar ook andere – gaan niet ten onder door te veel verschil, maar altijd door een tekort aan verbondenheid.

Rika Ponnet


 
Omhoog
 

Eerste hulp bij relatie-ongelukken

Caroline Franssen - boekpublicatie 2014
Uitg. Scriptum

In iedere relatie loop je tegen kleine en grotere relatieongelukken aan. Om er een paar te noemen: Je voelt je afgewezen door je partner. Wat je vroeger zo leuk aan de ander vond, is nu ronduit irritant. De eens zo passionele verhouding is bijna ongemerkt een broer-en-zusrelatie geworden. Je hebt ontdekt dat je partner is vreemdgegaan. Zo’n ongeluk hoeft niet het einde van je relatie te betekenen. Met een beetje inspanning zijn veel relatieongelukken op te lossen. Als je de tips en aanbevelingen uit dit boek ter harte neemt, komt je relatie er zelfs beter, warmer en liefdevoller uit. Of je vindt eindelijk de moed om een relatie die je uitput, te verbreken.
Eerste Hulp Bij Relatieongelukken geeft tips voor de reanimatie van je relatie en voor het plakken van snelle pleisters. Ook krijg je tips voor een meer diepgaande communicatie met je partner, want hechten helpt. Dit boek geeft mannen en vrouwen handvatten voor het emotiemanagement dat een liefdesrelatie vraagt. Ook wie al helemaal tevreden is met de relatie kan in dit boek nog slimme ingrepen ontdekken om de relatie intiem en sprankelend te houden.

Caroline Franssen is de uitvinder van de Relatie APK®. Daarmee tilt ze stellen in een dagdeel naar het volgende niveau in hun relatie. Ze is een heldere, doortastende relatiecoach die honderden mannen en vrouwen weer met elkaar heeft weten te verbinden.

Lees gratis het voorwoord en het eerste hoofdstuk


Uitg. Scriptum - € 18,95

De website van relatiecoach Caroline Franssen: http://www.carolinefranssen.nl/


 
Omhoog
 

Blijvende en oprechte zorg voor onze kinderen na scheiding via een ouderschapscontract

Hoe geef je een kind de nodige binding in verbrokkelende tijden?

We kunnen ons niet voorstellen in welke vorm de volgende generatie zich zal binden, zegt Lut Celie. Maar van een ding zijn we zeker: kinderen en jongeren willen blijvend graag gezien worden door wie ooit voor hen koos. Misschien moeten ouders zich voor een blijvende zorg engageren.

Wie is Lut Celie?

Integratief psychotherapeut. Werkt bij De Bleekweide.


Wat? In de toekomst zullen tussen de opties ‘samenblijven’ of ‘scheiden’ nog veel schakeringen opduiken. We mogen daarbij niet vergeten rekening te houden met de stem van het kind.

Er zijn van die kwesties die prangend blijven. Eentje luidt: wat zijn de gevolgen van scheidingen annex co-ouderschap voor de volgende generatie? Recent onderzoek van de VUB heeft aangetoond dat kinderen van gescheiden ouders bij wie een regeling voor co-ouderschap werd uitgewerkt, zelf minder zin hebben om later te trouwen (DS 15 oktober) .

Vele partners worstelen vroeg of laat met hun ‘verbinding’ en stellen zich de vraag of ze definitieve keuzes moeten maken. Sommigen geraken er samen uit, anderen worden nog verder uiteengedreven, met een scheiding tot gevolg. In het eerste geval, waarbij de ouders samen in proces gaan en weer tot een relatie komen, kan dat een voorbeeld zijn voor de kinderen. Het toont dat er kan ‘gewerkt’ worden aan een relatie en dat niet elke moeilijkheid meteen tot ontbinding van een relatie hoeft te leiden. Dat je niet snel moet vluchten als het (even) niet lukt.

Als er tussen mensen zo veel verschillen en fricties opduiken dat de relatie voortzetten schade berokkent, ook aan de kinderen, dan heeft het geen zin om bij elkaar te blijven. In kille, liefdeloze relaties kunnen kinderen grote emotionele kwetsingen oplopen. Dan is de vraag legitiem of kinderen niet beter af zijn als ze zich na een scheiding in twee nesten kunnen hechten. Die hechting heeft veel kans op slagen als het ouderschap door de oorspronkelijke partners wordt opgenomen. In het boek Scheiden in meervoud (waar zowel UA, UGent, VUB als KU Leuven aan meewerkte) staat te lezen dat het welbevinden van kinderen daarmee samenhangt. Als de ouders, in goed overleg met elkaar, hun plicht tot opvoeding opnemen in een overeenkomst met de plusouders erbij, krijgen kinderen en jongeren meer kans om zich veilig te settelen.

Vooralsnog blijft onze maatschappij redeneren vanuit de bekende (tegengestelde) modellen: samenblijven of scheiden, co-ouderschap of geen co-ouderschap. Tegelijk stel je vast hoe steeds meer scheidende (jonge) koppels naar systemen zoeken die bij hen passen. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zullen die systemen ook beter werken als er rekening wordt gehouden met de stem van de kinderen.

Ideale wereld

In een ideale wereld vervagen oude tegenstellingen en groeit een nieuw model om samen te leven, niet vanuit verwijdering maar vanuit verbondenheid. De hamvraag is welke gevolgen die nieuwe modellen hebben. Onderzoekers moeten nagaan wat de volgende generatie zal meedragen na de breuken – of de ‘brokken’ – die wij in onze generatie hebben gemaakt. Zijn we brokkenpiloten geweest? Dragen wij schuld voor het feit dat we anders dan onze voorouders enorm veel verwachten van een relatie? Wat er ook van zij, we zijn met zijn allen vooral zoekend. Zoekend naar wat de beste oplossingen zijn voor onze kinderen.

Maar wat vangen we aan met de vaststelling dat een heleboel kinderen die in co-ouderschap opgroeiden minder gelooft in het huwelijk? Zou het niet kunnen dat zo’n ongeloof bij de hele jonge generatie leeft? Zij hebben de globale worsteling van hun ouders met relaties opgemerkt. Hun ouders voelden zich vaak geperst tussen die twee uitersten: de gebetonneerde relaties van vroeger versus de ‘brokkenpiloten’ van nu. Zou het kunnen dat de jongeren van vandaag daarom besluiten om voorlopig geen te definitieve banden te smeden?

Genderverschuivingen

Wat de jongeren uiteindelijk zullen kiezen als ze eenmaal een relatie hebben, kunnen wij niet inschatten. Er zijn genderverschuivingen aan de gang. Niet alleen op de werkvloer en in de politiek, maar ook in de kleine gezinskern is het doorbreken van die rollen nog steeds geen evidentie. Ook daar evolueren zaken nog, ook daar botst het nog vaak, met gevolgen voor die relatie.

Het is aan de volgende generatie(s) om die gendertoenadering in perspectief en uitvoering te brengen. Welke relaties zullen zij als werkbaar en als vervullend zien? Samenwonen, pas huwen op je veertigste? Kinderen in een gemeenschap grootbrengen? Of wie weet bedenkt de generatie na ons modellen waarbij wij ons nu zelfs niets kunnen voorstellen.

Wellicht zal het om meer gaan dan over al dan niet huwen. Hoe bouw ik rondom mij een kern waarbinnen ik me gelukkig voel en graag gezien weet, dat wordt de kernvraag.

Van een zaak zijn we alvast zeker: kinderen en jongeren willen blijvend graag gezien worden door wie ooit voor hen koos. Zij die deze ouderliefde hebben moeten ontberen, zeggen in hun taal en via hun signalen dat ze dat gevoel missen. Is het geen idee dat partners die gaan samenwonen of huwen, behalve samenlevingss- en huwelijkscontracten ook ouderschapscontracten zouden maken? Waarbij men zich ertoe verbindt om na een breuk het ouderschap in overleg op te nemen? De boedel verdelen, dat krijgen we blijkbaar geregeld. Waarom kunnen we ons dan niet op voorhand tot blijvende en oprechte zorg voor onze kroost engageren? Is dit geen mooie bouwsteen waarop onze volgende generatie alvast verder kan bouwen?

Lut Celie

 
Omhoog
 

Tips voor je nieuwe relatie na de scheiding


Je in een nieuwe relatie storten na je scheiding is nooit een goed idee. Natuurlijk wil je dat je nieuwe relatie slaagt. Wie vanuit wanhoop met een nieuwe partner in zee gaat start vanuit een onevenwicht. Beter is het jezelf de tijd te geven om je stabiliteit terug te vinden. Dan heb je veel meer kans op slagen. En bespaar je je opnieuw verdriet en pijn. Relatiecoach Mieke Mievis legt je het haarfijn uit.


Ga eerst in je kracht staan

Na een scheiding start je best pas met een nieuwe relatie als je weer helemaal in je kracht staat. Niet omdat je nood aan een partner hoog is. En daarbij is 'tijd' het sleutelwoord. Je hebt heel je scheiding afgewerkt, je bent door de rollercoaster van emoties gegaan. Uiteindelijk krijg je het gevoel dat alles weer wat stabiel is. Dan pas is het moment om een nieuwe relatie te beginnen. Zo begin je een relatie immers vanuit een evenwicht.

Daarom is 'noodzaak' nooit een goede zaak

De partner voelt immers hoe afhankelijk je bent en zal daarop afknappen Een relatie vanuit noodzaak beginnen is sowieso een slecht idee. Toch gebeurt het vaak genoeg: mensen storten zich snel in een nieuwe relatie, omdat ze niet alleen willen zijn, omdat ze in financiële nood zitten, omdat ze seksueel te gefrustreerd raken, omdat ze hulp nodig hebben bij de opvoeding van hun kinderen, omdat ze weer 'gewoon' willen zijn... Deze 'noodrelaties' lopen zelden goed af. De partner voelt immers hoe afhankelijk je bent en zal daarop afknappen of daar misbruik van maken.

Laat schuldgevoel los

Schuldgevoel is iets wat je jezelf aanpraat. Je kan dat best loslaten voor je een nieuwe relatie aangaat. Voor de een vraagt dat meer tijd dan voor de ander. Het gaat hier zoal over de vraag door wie zijn schuld de scheiding er is gekomen. Het heeft geen zin om daar nog mee bezig te zijn. Alleen om te leren naar de toekomst toe.
Maar ten tweede hoeft men zich ook geen schuldvraag te stellen als je een nieuwe partner tegenkomt. Jij hebt uiteraard recht op geluk. Je hoeft je niet schuldig te voelen wanneer je een nieuwe partner hebt.

Hoe ga je om met angst?

Het aangaan van een nieuwe relatie gaat soms ook gepaard met gevoelens van angst. Angst om hoe de ex gaat reageren op de nieuwe relatie en hoe die ex zijn/haar emoties hierover laat meespelen in het opvoeden van de kinderen.
Het enige wat je kan doen is aan je kinderen duidelijk maken dat jij er bent voor hen, ook al is er opnieuw iemand nieuw in je leven.

Kies voor je nieuwe relatie en steek er energie en tijd in

Investeer in je nieuwe relatie. Zeker wanneer je allebei kinderen hebt is het niet makkelijk om de agenda zo te laten kloppen dat er nog wat tijd voor jullie alleen is. En dat is echt wel noodzakelijk.

Leid tegelijkertijd je eigen leven!

Daarnaast is het belangrijk dat je je eigen leven behoudt. Cijfer jezelf niet weg. Cijfer jezelf niet weg. Heel wat singles die na een scheiding in een nieuwe relatie stappen hebben te veel schrik dat ook deze relatie zal mislukken. Daarom gaan ze allerlei eigen hobby's, gewoontes,.. aan de kant zetten in de hoop dat de nieuwe partner bij hen gaat blijven. Dat werkt niet. Spreek dus op voorhand goed af hoeveel je verwacht dat de ander investeert en waartoe je zelf bereid bent.

Doe niet te naïef en te romantisch.

Een nieuwe relatie na een echtscheiding is niet makkelijk. Je kan vaak niet onmiddellijk aan de hele wereld vertellen hoe verliefd je bent, de introductie bij je kinderen vraagt tijd, je familie en vrienden moeten wennen aan een nieuwe partner in je leven. Aanvaard dus, dat het niet makkelijk zal zijn en dat niet iedereen altijd even blij zal reageren. Tegen je nieuwe partner kan je ook maar beter eerlijk zijn over de reacties die je krijgt.

Niet elk kind wil een nieuwe papa of mama.

Niet elk kind gaat de nieuwe partner even makkelijk aanvaarden. En er zijn kinderen die het de nieuwe partner behoorlijk moeilijk kunnen maken. Zie en erken dat gedrag van je kinderen. Spring niet dadelijk in hun verdediging. Je kan je kinderen wel begrijpen, maar sommige kids kunnen echt erg vervelend doen en dat gedrag moet begrensd worden. Daarom is het belangrijk dat je ook aan je kinderen duidelijk maakt dat je nieuwe partner wel degelijk een deel van het gezin wordt en niet zomaar een bijrolletje speelt.

Je nieuwe partner is niet je ex.

Je nieuwe liefde is een uniek persoon. En het heeft geen zin om hem of haar te vergelijken met je ex. Lijkt het jou ook niet vreselijk dat alles wat jij doet, denkt of zegt constant zou vergeleken worden met zijn of haar ex? Niets lijkt me zo erg dan dat je nieuwe partner je doen, denken en zeggen constant vergelijkt met je ex. Jij bent zijn/haar ex niet, hebt een eigen persoonlijkheid, een eigen karakter en een eigen manier om in een relatie te staan. En zo is het uiteraard ook omgekeerd.

Samenhokken?

Dat doe je best niet dadelijk of impulsief. Wacht er gerust lang genoeg mee, je zal zelf wel voelen wanneer het juiste moment gekomen is. En als je dan samen die grote nieuwe stap zet, neem die stap dan ook samen. Probeer samen een nieuwe woonst te zoeken, koop samen wat nieuwe spulletjes, richt samen het huis verder in… Maak tegelijkertijd ook 'zakelijke' afspraken nu alles in harmonie is over wiens eigendom nieuwe spulletjes worden. Er zijn koppels die elk jaar opnieuw gaan samenzitten om te bekijken wat gezamenlijk is aangekocht en wat zogezegd van wie is. Als alles goed gaat kan dat een 'leuk' moment zijn. Voordeel is dat dit duidelijk is, ook al blijf je een heel leven samen.
Wanneer iemand anders in je leven komt, is het misschien niet slecht om ook met zijn/haar regels rekening te houden. Het is misschien een uitstekende gelegenheid om de 'huisregels' eens te vernieuwen.


Relatiedeskundige Mieke Mievis

Relatiedeskundige Mieke Mievis werkt als coach voor een datingsite. Je hoort en ziet haar regelmatig in de media, ze schrijft een rubriek in 'Nina' en heeft al 3 boeken op haar naam staan.


Bron: Seniorennet.be

 
Omhoog
 

Breken met je ouders – de moeilijkste scheiding
24-11-2013

In DS Weekblad van zaterdag 24 november 2013 publiceert Ann-Sofie Dekeyser haar reportage ‘Zonder moeder ben ik gelukkiger’ (blz. 24-30). Al op de voorpagina van dat blad stond de aankondiging “Breken met je familie VOOR MIJ BESTA JE NIET MEER”.

De aanhef is sensibiliserend voor het thema:

‘Vader, moeder zult gij eren.’ Een vriendschap kun je beëindigen, van je partner kun je scheiden. Maar wat als de relatie met je ouders je leegzuigt? Waarom bestaat er niet zoiets als ex-mama’s of ex-papa’s? ‘Ik zie hen nog altijd graag, al wou ik dat het niet zo was.’

Zoals gebruikelijk is bij dergelijke artikels hangt de journaliste haar verhaal op aan enkele ‘getuigenissen’, zoals dat doorgaans wordt genoemd. Dat zijn de verhalen van de belevenissen van vrijwillige getuigen, die doorgaans ook anoniem willen blijven, maar die dan onder een schuilnaam veelal een voornaam ten tonele worden gevoerd. Die ‘getuigenissen’ moeten de lezers treffen, aangrijpen en hen meevoeren met het ongelukkige verhaal van de vertellers. Soms wordt een bedenking of een conclusie terloops in het verhaal verweven.

Het boeiendst evenwel in een dergelijke magazinetekst is wat deskundigen in de materie als hun opinie naar voren brengen. Die worden dan doorgaans woordelijk geciteerd. In deze reportage is dat Claire Wiewauters, psychotherapeute verbonden aan het Kenniscentrum Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen – HU Brussel. Haar werden de volgende vragen voorgelegd: ‘Met je ouders heb je de dichtst mogelijke genetische band, je deelt DNA. Maar als het daar ophoudt? Als de liefde en warmte ontbreken? Vallen bloedbanden door te knippen?’ Wiewauters meent van niet. ‘Je blijft willens nillens biologisch met elkaar verbonden.’ Al nuanceert ze meteen: ‘Maar soms is een effectieve contactbreuk nodig om je plaats te bepalen tegenover je ouders, om als volwassene een onafhankelijkheidspositie te verwerven. Als contact alleen verdriet en frustratie oplevert, kan het nodig zijn te breken. Het is een illusie dat liefde genoeg is om voor beide partijen gezond te zijn.’

We citeren verder. - Sommige deskundigen beweren dat het verbreken van een ouder-kind-relatie nooit zal leiden tot een opluchting, dat het vroeg of laat weer oprispt. Ook Wiewauters stelt dat een contactbreuk sowieso het best wordt gevolgd door een herstel. ‘Je draagt beide ouders genetisch in je, ze zijn het fundament van je persoon. Het ultieme verwerpen van je ouders, betekent eigenlijk het amputeren van een deel van jezelf. Om je eigen identiteit te vervolledigen, is erkenning van die band noodzakelijk. Al kan dat betekenen dat je als volwassen kind een gepaste afstand moet vinden in het contact en zelf grenzen moet stellen: wat wil ik nog van die mensen en wat wil ik niet meer.’

Is het ouderschap dan een verworden privilege eens je kinderen hebt verwekt? Heb je als vader of moeder recht op contact met je kind? ‘Goed ouderschap biedt verbinding en ruimte voor autonomie’, legt Wiewauters uit. ‘De meeste breuken ontstaan, omdat het evenwicht tussen die twee volledig zoek is. Of ouders zijn te aanwezig – te dominant, te veeleisend – of ze verwaarlozen hun kind. Vertrouwen en loyauteit moet je verwerven, er is ook ouderschap dat niet goed genoeg is.’ – (blz. 27)

Biedt deze aanbreng (h)erkenning en begrip of stellen wij er ons kritisch tegenover op? De bloedband en de relatie kind-ouder zijn twee entiteiten die berusten op diep werkende psychologische krachten en die zowel geluk als ongeluk kunnen impliceren. Dat beseffen vaders die hun kinderen niet meer te zien krijgen na scheiding maar al te goed.

Ghislain Duchâteau


 
Omhoog
 

Familieband - ‘Skypen, oké. Een familiefeest? Nee, bedankt’ - 16-4-2013

Zelf ben ik door mijn echtscheiding mijn beide kinderen kwijt geraakt al zo vele jaren geleden. Steeds heb ik mij afgevraagd wat de juiste betekenis is van de bloedband van ouders en kinderen. Het verhaal van Nathalie De Brabanter (25) in DS Weekblad van zaterdag 13 april 2013 met bovenstaande titel over haar zoektocht naar haar biologische ouders en haar reacties daarop doet mij weer alert denken aan mijn verloren eigen dochter en zoon.


Nathalie De Brabanter, met haar Roemeense authentieke naam Andreea Dumitrascu, is in onrustige tijden als heel klein kind in Roemenië van haar ouders vervreemd en in Vlaanderen geadopteerd door pleegouders die zij op volwassen leeftijd als haar echte ouders beschouwt. Zij is nu een zelfstandige zelfbewuste jonge vrouw die vanuit haar persoonlijk aanvoelen aankijkt op haar relatie met haar Roemeense familie. Zij heeft internetcontacten met haar broer en weet hoe haar moeder er nu uitziet, kent geen Roemeens en wil de familie in Roemenië op een zekere afstand houden.





Hoe stelt zij dat?

“Zij maken geen deel uit van mijn intieme kring? We zijn vreemden voor elkaar.” Als zij naar het trouwfeest zou gaan van haar broer: “Bovendien zou ik er mijn ouders mee kwetsen.”

En haar moeder?

“ ‘Wil je je biologische moeder ontmoeten?’ Dat is de vraag die mensen mij nu stellen. Wel, ik weet het niet. Misschien. Ooit. Voorlopig heb ik genoeg aan haar foto en wat tekst op een scherm. Ik heb me haar heel vaak voorgesteld, met donker haar en lichte ogen om iets te noemen, maar ik heb nooit een ideaalbeeld van haar gecreëerd. Wel kon ik me niet voorstellen dat het zo’n typisch Roemeense vrouw zou zijn: klein, dik en met een sjaal rond het hoofd. En dat is ze ook niet. Maar mooi is ze evenmin, en aangezien ik op haar jongere versie lijk, zie ik het ergste al gebeuren.

Zolang ik leef, zal ik bij het woord “moeder” nooit aan die vrouw denken. Ze heeft me niet opgevoed, ze heeft niet voor me gezorgd toen ik ziek was, ze heeft me niet geleerd om trots te zijn, ze heeft geen ruzie met me gemaakt en ik heb me ook niet tegen haar verzet! Allemaal dingen die van mijn adoptiemoeder mijn enige échte moeder maken. Tot de dood. De band met mijn ouders (haar adoptieouders) is onverbrekelijk.”

Zo ziet Nathalie de situatie nu. Ze vond haar ouders terug via Facebook.


G.D.



 
Omhoog
 

Van oude vrijster tot happy single - Termen voor alleenstaanden - Renzo Verwer -14-2-2013

Deze dagen rond Valentijnsdag gaat het veel over alleenstaanden.
Of singles. Of vrijgezellen. Of hoe je ze ook noemt, want er bestaan– en bestonden – nogal wat uiteenlopende
termen voor mensen zonder partner.

Een overzicht.

Heel leuk artikel met toch ook informatie.

G.D.


 
Omhoog
 

De utopie van de ideale man

Waarom vallen zoveel vrouwen systematisch voor foute mannen? Omdat ze schipperen tussen veiligheid en avontuur?

Het is opvallend – zelfs beangstigend – hoeveel vrouwen zich erover beklagen dat ze op foute mannen vallen. Het betreft zowel dames die bezwijken voor marginale kunstenaars en vergelijkbare types, die dus kiezen voor een non-conformistisch leven terwijl ze hunkeren naar een normaal gezin, als dames die voor een veilige man gekozen hebben, maar vaststellen dat ze wegkwijnen omdat er geen avontuur in hun levensverhaal zit. De ene kiest te rationeel, de andere niet rationeel genoeg.

Steevast hoor je hoe moeilijk het is om uit die trieste situatie te geraken, omdat ze hun veiligheid niet durven op te geven, of omdat ze er maar niet in slagen zich te binden aan een ‘veilige’ man. Ze zitten met een patroon waarvan ze geen afstand kunnen nemen. En ze zoeken allemaal naar de ideale mix, de perfecte cocktail, een man die alles combineert wat ze zouden willen. Blijkbaar zijn die mannen voor de meeste vrouwen een utopie – iets van een andere wereld dan hun dagelijkse realiteit.

Er zijn tientallen regels naar voren geschoven die vrouwen zouden volgen bij het kiezen van een partner, maar in feite omhelst partnerkeuze een mengeling van te veel factoren om er een solide systeem uit te kunnen distilleren – als het gemakkelijk zou zijn, zouden alle vrouwen op dezelfde mannen vallen. Er zijn niet alleen de schoonheidsaspecten (bij vrouwen minder belangrijk als keuze-element dan bij mannen), maar ook onbewuste aantrekkingskrachten, zoals hormonale overeenkomsten die je meestal niet beheerst, en elementen uit je persoonlijke voorgeschiedenis die je in de armen van een bepaald type drijven, waarbij sommigen zich wel en anderen zich niet afzetten tegen hun verleden.

Volgens een recent artikel in het vakblad BMC Public Health hebben mensen de neiging partners te kiezen met een vergelijkbare sociaaleconomische status. Maar in feite heb je er belang bij om hoger te mikken, want de gecombineerde status van beide helften van een koppel bepaalt hun gemiddelde gezondheidsgevoel: hoe hoger iemands status, hoe gezonder hij of zij is (of zich voelt).

Dat vrouwen graag hoog mikken, is bekend en begrijpelijk. Als het om een huwelijk gaat, kiezen vrouwen pragmatischer dan wanneer ze een minnaar nodig hebben. Een bemiddelde man biedt in principe een betere uitvalsbasis voor een gezin met een grote kans dat kinderen er succesvol in opgroeien. Helaas zijn de avontuurlijke types zelden de beste keuze als het om een stabiele gezinssituatie gaat. Lang geleden waren die avontuurlijke jongens wel wenselijk, toen ze nog niet in eerste instantie als vader moesten fungeren, maar als jager die het voor een vrouw (en haar kinderen) gemakkelijker kon maken om aan goed voedsel te geraken.

Vrouwen zijn in de loop van onze prehistorie, nadat wij actief vaderschap hadden geïntroduceerd om de kans op overleving van onze baby’s te verhogen, wel tégen testosteron gaan selecteren, tegen te agressieve mannen, maar blijkbaar is die hang naar avontuur niet helemaal uit de software in hun hoofd verdwenen. Succesvolle vrouwen, die geen man nodig hebben om comfortabel te leven, blijken minder geneigd om ‘voorzichtig’ (in functie van de kinderen) te kiezen.

Een prangend probleem lijkt ook dat nogal wat mannen niet door hebben dat seks voor vrouwen, als gevolg van de ontwikkeling van efficiënte anticonceptiemiddelen, meer op genot toegespitst is geraakt dan op voortplanting, waardoor ze het zich naar vrouwennormen dikwijls te gemakkelijk maken (lees: zich er te snel vanaf maken). In onze cultuur die sterk op onmiddellijk genot ingesteld is geraakt, leidt dat tot frustraties en spanningen. Een seksuele match wordt steeds meer een belangrijke match in een relatie.

Als het een troost mag zijn: de New Scientist publiceerde een leuk artikel met als basisstelling dat ook in andere diersoorten dan de mens vrouwen voor de verkeerde mannen kunnen vallen. Jonge korhoenvrouwtjes, bijvoorbeeld, weten nog niet goed hoe ze de beste man moeten kiezen, en kiezen te snel, voor ze goed geëvalueerd hebben, waardoor ze niet de beste genen in hun jongen krijgen – maar zij moeten natuurlijk niet met de mannen samenleven, ze hebben alleen hun zaad nodig. Anderzijds zijn er muizen waarvan de vrouwtjes de keuzeproblematiek opgelost hebben door te paren met alle mannetjes in hun buurt. Ze hebben wel een stok achter de deur, want ze beschikken over een mechanisme waarmee ze in hun baarmoeder jongen van minder gewenste mannetjes selectief kunnen aborteren, zonder dat die weten dat ze niet voor het vaderschap zijn uitverkoren.

Het is evident dat ook veel mannen systematisch voor verkeerde vrouwen vallen. Maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Dirk Draulans

19 januari 2013


 
Omhoog
 

Spanning en rust in relaties







“Lees dit boek en je zult de liefde begrijpen”, staat op de achterflap van “Blijf bij mij. Hoe we in relaties strijden voor macht en intimiteit”, 2012 Lannoo Tielt van relatiedeskundige Rika Ponnet.

 

 

Het boek staat nu al weken in de top-10 van de non-fictionlijst van de Standaardboekhandels in Vlaanderen. Rika Ponnet die samen met haar man het relatiebureau Duet leidt laat haar boek vooral berusten op de hechtingstheorie van de Amerikaanse psycholoog John Bowlby. Zelf heeft ze door haar contacten in haar bureau een jarenlange ervaring rond de inhoud en de wezenheid van relaties opgebouwd. Praktijkvoorbeelden leggen de dieperliggende oorzaak van relatieproblemen bloot en tonen aan hoe de hechtingsstijl determinerend is voor de relatie.
Voor lezers kan die praktische gerichtheid ook voordeel opleveren, omdat je eruit kunt leren hoe je je relatie beter kunt aanpakken.

In het dagblad De Standaard gaf relatiedeskundige Rika Ponnet op vrijdag 28 september 2012 een boeiend interview onder de titel ‘Je valt niet op de verkeerde, je kiest ervoor’. Het laatste gedeelte behandelt de vraag: Welk advies zou u jongeren geven die net twintig zijn? Ponnets antwoord is boeiend en belangrijk voor velen om eens wat dieper na te denken over de gang van zaken in relaties.

Hier is dat uittreksel.

“Het is niet iets waar je jongeren over adviseert. Het start wanneer ze geboren worden. Als je tegen je dochter zegt dat ze zich niet mag laten doen, maar je laat in je relatie wel over je heen lopen, dan zal ze toch vooral dat laatste onthouden. Ook de manier waarop ouders onderling, en met hun kinderen, in conflict gaan, is erg bepalend. Ik vind dat wij niet genoeg over onze relaties praten. Authentiek communiceren over de struikelblokken in ons leven en over de goeie momenten, dat zou veel voor jongeren kunnen betekenen. Het kan hun inzichten bieden, realistische beelden van hoe we met vallen en opstaan vorm geven aan dat aspect van ons leven. Maar concrete adviezen, nee, daar lopen ze van weg.”
“Authentiek communiceren is ook het sleutelwoord in relaties waarin een niet-veilige hechtingsstijl spelbreker is. Je denkwijze en gevoel toelichten bij de ander haalt de lont uit veel explosief materiaal. Leg uit waarom je aandacht nodig hebt, of tijd voor jezelf. Laat je niet verleiden tot een spel van aantrekken en afstoten, maar probeer je te tonen zoals je bent. Dan kom je al een heel eind.”

En anders blijf je oorlog voeren?

“Die strijd die ontstaat vanuit verschillende hechtingsnoden, verzandt vandaag heel vaak in een echte machtsstrijd, dé basis van bijzonder veel echtscheidingen ook. Vaak wordt die strijd herleid tot man-vrouwtegenstellingen, het Venus-en Marsverhaal. Dat gaat voorbij aan de kern van de zaak.”
“Als Lien thuiskomt van de supermarkt en zegt dat de boodschappen in de koffer staan, en Raf haalt die er niet uit, dan is dat niet omdat hij het niet begrepen heeft. Hij heeft er dan gewoon geen zin in. Het is een deel van hun machtsstrijd die zich op vele fronten kan herhalen: hoeveel tijd Raf aan zijn werk besteedt, hoeveel seks ze hebben, wie er bepaalt wat er met het geld gebeurt, of wat de kinderen moeten doen… In elke relatie speelt die strijd zich af. Hoe veiliger gehecht, hoe makkelijker men tot compromissen komt. Hoe onveiliger gehecht, hoe vaker conflicten zich blijven herhalen, en hoe minder vaak men er een oplossing voor vindt. Uiteindelijk kiezen velen dan voor een breuk.”
“Jonge mensen voelen dat steeds beter aan en proberen het risico op een machtsstrijd op voorhand al uit de weg te gaan. Zo zie ik de laatste jaren soms vrouwen die al vrij vroeg kozen voor een kind, zonder man. Sommigen zeggen letterlijk: “Dat is dan toch al van de baan, hierover hoef ik niet meer te onderhandelen.” Ook zeggen ze: “Over mijn kind zal mijn toekomstige partner in elk geval niets te zeggen hebben.” Zo neem je op voorhand al terrein in, vanuit de onmacht om samen tot een beslissing te komen. Van een machtsstrijd gesproken!”








Blijf bij mij, Rika Ponnet
Lannoo, 176 blz. € 19, 99

 

 

 

 


G.D.


 
Omhoog
 

Singles

‘Een Belg op de vijf is single’, stond onlangs in de krant. Dat is een grote groep. Het is ook evident dat jongeren als singles aan hun relatieleven beginnen.

Maar laten we het even hebben over de singles vanaf zowat dertig. Hoe gaat het met hen? Zijn die singles gelukkig? Leven singles alleen omdat ze willen alleen leven? Of leven ze alleen omdat ze niet kunnen samenleven? Of leven ze alleen, omdat ze geen partner kunnen vinden of houden? Daar vernemen we in dat recente onderzoek niets over. Toch zijn dat precies de belangrijke vragen. Want ze hebben gevolgen voor de opvoeding.

Worden onze jongeren opgevoed om single te worden, of leren ze samen te leven? Het is duidelijk dat wie geleerd heeft goed voor zichzelf te zorgen nog de vaardigheden mist om voor een partner te zorgen. Als men in de opvoeding te veel de nadruk legt op de zelfrealisatie, vergeet men dat de meeste mensen met een partner leven.

Niets is zo erg als vrijgezellen in het huwelijk. Ze zien een samenleefrelatie als een middel om eigen wensen en verlangens te vervullen. Ze parasiteren consumerend de relatie. Of zoals een jong kaderlid van een internationaal bedrijf over zijn vrouw zei: ‘Ik heb eruit gehaald wat er uit te halen is! Nu zoek ik mij een ander’.

Slechts wie in staat is om te geven, is in staat om samen te leven. Slechts wie in staat is om te geven, is werkelijk volwassen geworden. Krijgend consumeren is typisch voor het kind.

De capaciteiten om samen te leven met een partner moeten in onze opvoeding opnieuw meer ontwikkeld worden. Opvoeden tot singledom is goed maar niet genoeg.

Jongeren zouden moeten leren en ervaren dat gevende liefde deugd doet. Jongvolwassenen die tot gevende liefde in staat zijn, kunnen dan kiezen of ze met iemand willen samenleven of ze single willen blijven. Ze maken meer kans op tevredenheid in hun leven.

Alfons Vansteenwegen (Pellenberg)

7 november 2011

 
Omhoog
 

Zin in relatie - Encounter Vlaanderen

WAT IS ENCOUNTER?

Heb jij zin in warme contacten, in een goede relatie met wie naast je leeft?
Dan heeft Encounter Vlaanderen iets voor jou!
Goede, diepgaande relaties met vrienden, familie, geliefde, partner, ... je kan er aan werken. Geef jezelf een cadeau en knijp er een weekend tussenuit! Alleen of met je lief of partner. Neem de tijd om nieuwe wegen te verkennen. Ga op avontuur.

Doorleefde verhalen

Laat je inspireren door het verhaal van de weekendgevers. Ze vertellen het leven van alledag, hun eigen zoektocht naar zin in relatie. Het is herkenbaar en werkt aanstekelijk. Je voelt jezelf op dreef komen om je eigen zoektocht in kaart te brengen, je eigen koers te bepalen. Wedden dat je verrast zal zijn?

Voor iedereen

Encounterweekends zijn er voor jong en oud, single en samen, getrouwd en samen-wonend. Ontdek er meer over op deze website en surf naar de agenda voor data.
De weekends worden gegeven vanuit een christelijke invalshoek. Ook mensen met een andere levensovertuiging zijn welkom en kunnen er zich perfect thuis voelen.


VISIE VAN ENCOUNTER

Encounter streeft vanuit een christelijke inspiratie naar een open en communicatieve samenleving, waar mensen zelfontplooiing en geluk kunnen realiseren in hun relaties. In de visie van encounter staat de communicatievorm “dialoog” centraal, als instrument om met “het anders zijn van de andere” zo om te gaan dat het een bron van verrijking en energie wordt.

Missie

Encounter is een christelijk geinspireerde vrijwilligersorganisatie die gelooft in de kracht van een open en eerlijke communicatie.
Encounter reikt mensen instrumenten aan om te bouwen aan hun ontwikkeling als persoon en aan hun relatie met anderen.

Wat we doen:

Het programma van encounter bestaat uit weekends op maat van verschillende doelgroepen:jongeren, alleenstaanden, senioren, mensen die in een duurzame relatie leven of hierrond plannen hebben.
Daarnaast zijn er mogelijkheden tot verdieping en uitwisselings in vervolgweekends, dialooggroepen, gemeenschapsontmoetingen en thema-avonden.
Ook mensen met een andere dan de christelijke levensovertuiging zijn bij encounter van harte welkom.

Alle verdere informatie over weekends, ontmoetingen, groepen, thema-avonden…
op de website: http://www.zininrelatie.be/index.html




 
Omhoog
 

Wat alleenstaanden graag willen en denken

Single maakt niet gelukkig

Enquête haalt de mythes onderuit

Het cliché van de ‘happy single' klopt niet. Slechts één op de vijf Vlaamse alleenstaanden is gelukkig en driekwart is op zoek naar een vaste relatie. Dat blijkt uit een enquête in samenwerking met de universiteit van Leuven.

Voor de Grote Singles Enquête werden 1.044 Vlamingen ondervraagd, van wie ongeveer de helft alleenstaand. Het gaat om een enquête waarvoor Singles, een commercieel bureau dat activiteiten voor singles organiseert, de handen in elkaar sloeg met AFC, een adviesorganisatie ondersteund door de KU Leuven.

De eerste resultaten halen het cliché van de happy single zwaar onderuit. Amper één op de vijf Vlaamse singles noemt zichzelf gelukkig. Bij de jongere alleenstaanden is het geluksgevoel zelfs nog kleiner: amper één op de zeven singles onder de 35 jaar omschrijft zichzelf als gelukkig.

Christine Delbeke van Singles is verrast door dat resultaat. ‘Mensen die zich bij ons inschrijven, lijken aan de buitenkant altijd gelukkig. Maar blijkbaar is er een discrepantie tussen hoe ze zich voordoen en hoe ze zich werkelijk voelen. Alleenstaanden willen niet uitstralen dat ze zich niet goed voelen en op zoek zijn.'

Achter die blije façade schuilt dus blijkbaar veel onzekerheid. In het online-onderzoek geven de singles aan dat ze zich zorgen maken over de toekomst. Ze zijn bang dat ze niet de juiste partner zullen ontmoeten en dat ze alleen oud zullen worden. Drie op de vier alleenstaanden zijn op zoek naar een vaste relatie.

Dat die zoektocht vaak moeizaam loopt, verklaart Christine Delbeke door de té hoge eisen van de hedendaagse singles. ‘Ze leggen de lat veel te hoog. Daardoor maken ze zichzelf ongelukkig. Het heeft alles te maken met een veranderend maatschappijbeeld. Vroeger koos een vrouw een partner omdat die voor haar zorgde. Vandaag moet haar partner ook intelligent, grappig en verzorgd zijn, moet hij dezelfde interesses hebben en moet het klikken met de vriendinnen. Ook mannen zijn veel kieskeuriger. Heel het plaatje moet kloppen terwijl die verwachting onmogelijk is.'

Nog een opvallend resultaat in de enquête: speeddaten en internetdaten zijn absoluut niet populair. Internetdaten heeft zelfs een zeer negatieve perceptie (bijna 46 procent). Hoe komt dat? ‘De meerderheid van mijn klanten heeft het geprobeerd, maar heeft negatieve ervaringen', zegt Christine Delbeke, zaakvoerster van Singles. ‘Het internet is zo'n grote visvijver dat het erg moeilijk is om een partner te vinden met wie het klikt. Vandaag willen mensen liever het toeval een kans geven en vertrekken vanuit vriendschap. Daarom verkiezen ze de spontaniteit en het echte leven.'

E.B.


De visie van alleenstaanden

• 82 procent van de singles doet aan daten. Eén op de vijf dus niet.

• Daten gebeurt met het oog op een relatie. Vijfmaal meer mannen dan vrouwen zijn uit op een kus, een intiem moment, of een onenightstand.

• Daten wordt het liefst spontaan gedaan, via vrienden, familie en online.

• Belangrijkste afknappers zijn uiterlijk en rookgedrag. Vrouwen kijken iets meer naar financiële status, stem en studieniveau, mannen iets meer naar uiterlijk.

• 70 procent van de alleenstaanden is meer dan twee jaar single, 40 procent meer dan vijf jaar.

• Alleen oud worden en de juiste partner niet tegenkomen zijn de grootste angsten bij de alleenstaanden. Eén op de drie singles vreest vrijheid te verliezen door een partner.

• Drie op de vier alleenstaanden zoeken een vaste relatie. Vanaf 55 jaar neemt die drang af.

• Zes procent van de onderzochte alleenstaanden had nooit een relatie.

• Singles vinden het uiterlijk belangrijker dan niet singles. Eén op de vier alleenstaanden is ontevreden over zijn/haar uiterlijk.







 
Omhoog
 

'Nieuwe levens, nieuw geluk' 3e boek van gesprektherapeute Martine Mingelinckx

Het nieuwe boek verschijnt in februari 2011.






Een relatiebreuk zet je eigen leven en dat van je gezin op zijn kop. Geestelijk, materieel en financieel laat elke scheiding haar sporen na, en praktisch moeten er heel wat dingen geregeld worden. Dit boek helpt je om je leven weer in balans te brengen.

Grijp je kans op nieuw geluk met beide handen aan en stap zonder ballast in een nieuwe relatie. Alle stappen naar het vinden, opbouwen en in stand houden van nieuw samengesteld geluk komen uitvoerig aan bod in “Nieuwe levens, nieuw geluk”.

Samengestelde gezinnen hebben specifieke problemen, die een eigen aanpak vergen. Maar het leven in een nieuw samengesteld gezin hoeft daarom niet moeizaam te verlopen. Met vele voorbeelden van mensen die uit elkaar gingen en weer het geluk vonden in een nieuw gezin. Dit boek is een van de weinige op de markt waarin de problematiek van nieuw samengestelde gezinnen uitvoerig wordt besproken.








Paperback 180 blz.
14 x 22 cm.
Prijs : 17,50 euro

Uitgeverij Linkeroevers Antwerpen
ISBN 978 90 5720 388 6
rubriek geestelijke gezondheid
NUR 777

leverbaar vanaf  februari 2011
in de boekhandel of via online boekensites

Meer informatie op de website van Martine Mingelinckx


 
Omhoog
 

Wat doe je als je kinderen je nieuwe partner niet accepteren?

Jaloezie van kinderen tegenover de nieuwe partner is normaal. Boze reacties, slaande deuren, giftige opmerkingen of complete onverschilligheid horen er in het begin bij.

Toch mag dit alles voor de moeder of vader geen reden zijn om niet aan een nieuwe relatie te beginnen. Dat is althans de mening van *John Gray in Mars & Venus.
Sterker, nog meent Gray. De jaloerse reacties zijn een reden te meer om aan een nieuwe relatie te beginnen, omdat dit het kind helpt om zijn eigen verlies van een ouder onder ogen te zien.

Totdat ouders iemand nieuw mee haar huis meebrengen, blijven vele kinderen hopen dat het ooit toch wel weer goed tussen hun papa en mama komt en dat ze weer gaan samen wonen.

Toon de liefde voor je nieuwe partner in het bijzijn van je kinderen.

Wanneer alleenstaande ouders een serieuze relatie krijgen, beschermen ze hun kinderen vaak door hun affectie voor de nieuwe partner als onbeduidend voor te doen. Dit lijkt misschien een goed idee omdat de ouder wil zeggen dat de kinderen op de eerste plaats komen maar eigenlijk is het dat niet.

Het is beter dat je de nieuwe partner ophemelt en net de goede kwaliteiten onderstreept. Je geeft de kinderen zo een reden om de nieuwe indringer aardig te vinden.

Kinderen zijn er over het algemeen best tevreden mee dat ze mama of papa alleen voor zichzelf hebben. Als ze horen, zien en merken dat de nieuwe partner hun moeder of vader gelukkig maakt, dan zullen ze deze persoon gaan accepteren.

Vermijd reacties van kinderen tegenover de nieuwe partner.

Wanneer een kind een hekel heeft aan de bemoeienissen van de stiefouder, kun je proberen om speciale momenten met zoon of dochter in te lassen, zonder de aanwezigheid van de nieuwe partner. Zo toon je de kinderen dat je ook tijd voor hen maakt en dat zij belangrijk blijven.

Volgens Gray zijn woedeaanvallen van kinderen tegenover de nieuwe partner vaak niet persoonlijk bedoeld. Doorgaans is het kind nog altijd boos omdat de ouders gescheiden zijn en reageert het de woede op de nieuwe partner af.

Als ouder hoef je dan ook niet persé te willen aantonen hoe goed de nieuwe partner is, maar eerder het kind te helpen bij het uiten van haar gevoelens van verlies m.b.t. de scheiding.

Hetzelfde geldt voor jaloezie. “Hoe minder een kind de scheiding verwerkt heeft, des te jaloerser het uit de hoek kan komen”, zegt Gray. “We moeten daarom vooral de kinderen helpen met de jaloezie en hun verlies om te gaan.”

* John Gray's website: http://home.marsvenus.com/


 
Omhoog
 

De dood van de ware Jacob

Auteur: Guinevere Claeys, illustratie Debora Lauwers

Teerhartigen slaan de bladzijde misschien maar beter meteen om. Liefhebbers van romantische komedies ook. Want er is zorgwekkend nieuws uit relatietherapeutische middens: de ware jakob is een leugen, en nog een gevaarlijke ook. Mister Right is (nu echt) dood. Leve Mister Good Enough.

‘De verliefdheid is een beetje over.’

‘Echt? Hoe komt het?’

‘Een paar afknappers.’

‘Zoals.’

‘Hij had nog nooit van Edward Hopper gehoord. Om maar iets te zeggen.’

‘En dan?’

‘Kom nu. Drieëndertig jaar, en nog nooit van Edward Hopper gehoord? Dat kan de man van mijn leven dan toch niet zijn? Hij moet mij net dingen kunnen bijleren!’

En dus blijft ze zoeken. Want hij loopt daar vast en zeker ergens rond. De man die de Amerikaanse kunstenaar Edward Hopper kent, niet te snel eet, niet te traag praat, niet te veel parfum gebruikt, niet te weinig sport, niet te macho is, maar zich toch — als het moet — van een oermannelijke kant laat zien. De man die openstaat voor haar ideeën, maar ook aanvoelt wanneer hij net weerwerk hoort te bieden. De man die kan dansen (maar niet te janetterig), die kan koken (maar niet te pedanterig), die haar auto kan depanneren (en daarna weer Nescio voortleest), die kan huilen (maar ook niet te lang). En ja, dat ook: de man die de vrouwelijke anatomie tot op de zenuw kent. En die als een Jimi Hendrix weet te bespelen.

Elke is dertig intussen. En gelooft nog altijd dat hij morgen plots om de hoek zal staan. Hij. Met hoofdletter. De Ware. En er zal geen twijfel mogelijk zijn. Ze zullen in elkaars ogen kijken, en glimlachen. ‘Dan toch. Hier ben je dan toch.’ En alles zal op zijn plaats vallen. Iedereen zal ontroerd toekijken. Edward Hopper niet het minst.

Een fijne meid, Elke. Een sterke vrouw. Hoogopgeleid, een carrière die veelbelovend uit de startblokken is geschoten. En een uitstraling die hoofden doet omdraaien. Geduldig, dat zeker ook. En niet bang om alleen te zijn. Zo’n vrouw die alles heeft om haar droomprins te vinden. En net daar wringt het schoentje.

Dat zegt de Amerikaanse journaliste Lori Gottlieb, de schrijfster van het boek Marry him: The case for settling for Mr. Good Enough. Het boek, dat al de bestsellerlijst van The New York Times haalde, is een pleidooi voor nuchterheid in de partnerkeuze. Voor meer realiteitszin: Mister Second Best is beter dan Mister Nobody. ‘Wacht niet op perfectie, want je zult eeuwig blijven wachten. Maak je geen zorgen om passie of een intense verbondenheid. Want als je het fundament wilt gieten voor een gezin, dan is settelen de enige manier. En settelen met de man die niet perfect lijkt maar wel goed genoeg, zal je op de lange termijn gelukkiger maken dan wie trouwt in volle verliefdheid en met grote verwachtingen. Want die raakt jaar na jaar alleen maar meer ontgoocheld.’

Een domper op de feestvreugde, die boodschap van Gottlieb. Het is als horen van je ouders dat Sinterklaas niet bestaat. Je vermoedde dat wel al een tijdje, maar je wilde er niet op ingaan: je was nog niet klaar voor een wereld zonder Sinterklaas. Net zo weet iedereen het ook wel, dat de ware jakob eigenlijk een leugen is. Of beter: een leugentje. Want eentje om bestwil. Een zoethoudertje in dit tranendal. Om tegen beter weten in te geloven, om dit hele bestaan iet of wat zin te geven.

FEMINISME VERNEUKT LIEFDESLEVENS

De Siberisch koude boodschap van Gottlieb veroorzaakte in de Angelsaksische wereld een heuse heisa. De Mr. Good Enough-theorie schoot nogal wat gepassioneerden in het verkeerde keelgat. Zeker in deze Sex and the city-tijden waarin vrouwen meedogenloos selectief te werk gaan en enkel door de knieën gaan voor De Ene. De kranten stonden vol furieuze tegenaanvallen op deze ‘verbitterde, gefrustreerde, tragische vrouw’. De website Feministing noemde Gottliebs boek zelfs ‘schaamteloze antifeministische porno’. Wellicht zal het vooral de titel zijn van hoofdstuk drie, die de feministes zwaar op de maag lag: ‘Hoe het feminisme mijn liefdesleven verneukte.’

‘Als sociale beweging is het feminisme fantastisch’, zegt Gottlieb daarover in de Britse krant The Guardian. ‘Maar veel vrouwen zijn opgegroeid met het idee dat het ook feministisch is te geloven dat we alles en iedereen kunnen krijgen. In die zin heeft het feminisme onze ego’s opgeblazen tot onwerkelijke proporties. In films en series zien we vrouwen elkaar aanmoedigen om de lat hoger en hoger te leggen. We zijn ervan overtuigd dat vroeg of laat de man zal komen die pas echt inziet hoe uniek en fantastisch we zijn. Terwijl de meesten onder ons toch maar vrij ordinair zijn, hoor.’

Gottlieb kijkt daarbij in eigen boezem. ‘Ik ben nu een veertiger en nog altijd dik tegen mijn zin alleen. Als ik zie wie ik allemaal door de vingers heb laten glippen. Omdat hij te saai was, te klein, te onbeleefd tegen de obers, niet intellectueel genoeg, of een knullige naam had. Dan kan ik mezelf wel voor het hoofd slaan. Het is zo tekenend voor deze tijd: we worden altijd maar kieskeuriger en vallen over de meest triviale details. Terwijl we de echte, belangrijke zaken uit het oog verliezen die een relatie op lange termijn doen werken. Als ik als twintiger of dertiger minder geobsedeerd was geweest door Mister Perfect, dan zat ik nu wellicht in een gelukkig huwelijk. En intussen tikt die klok. Want hoe ouder ik word, hoe minder aantrekkelijk. Al was het maar omdat jongere vrouwen vrolijker zijn, minder verbitterd, minder wanhopig hunkeren naar een huwelijk. En o ja: ze zijn ook nog vruchtbaar.’

VROUWEN WILLEN EEN GEZIN

Als dat klinkt als paniekzaaierij, dan is dat wellicht omdat het dat ook is. Gottlieb wil het vrouwendom wakker schudden. ‘Vind een man. EEN man. Giet dat fundament. En begin aan dat gezin. Voor het te laat is.’ Ze weet dat het geen fijne waarheid is. ‘Weten is wel vaker angstaanjagend. Maar weten is vooral ook macht. We moeten ophouden te poseren voor onafhankelijke, sterke vrouwen die het allemaal perfect in ons eentje beredderen. Wat een theater. We zijn vrouwen. We willen een gezin.’ Dixit een knappe, gesofisticeerde, hoogopgeleide, vrijgevochten vrouw.

In de Verenigde Staten zijn ze ondersteboven van het doodsbericht van de ware. In Vlaanderen? Waar de voeten doorgaans toch steviger in de klei plakken? ‘Ik geloof wel in de ware’, zegt Annemie, 30 en moeder van twee. ‘Maar voor mij is de ware niet Mister Perfect. Waarom zou ik perfectie eisen als ik zelf niet perfect ben? Niemand blijft bovendien eeuwig verliefd. Dat lijkt me trouwens heel vermoeiend. Mijn man, met wie ik al twaalf jaar samen ben, is voor mij de ware. Waarom? Omdat het werkt tussen ons. We kennen elkaar, we weten wie we zijn, waar we naartoe willen. We kunnen onredelijk zijn tegenover elkaar, zolang we dat achteraf maar toegeven. En ja, misschien zijn er nog wel mannen met wie het zou kunnen werken. Mooiere, sportievere, intelligentere. Ongetwijfeld wel. Maar dat interesseert me niet. En dat maakt mijn man daarom niet minder de ware. We hebben elkaar ontmoet op de juiste plaats en op het juiste moment. En we zijn gelukkig samen. Dat is dat.’

Ja, er zijn Annemies, maar er zijn ook Elkes. Volgens de Vlaamse seksuoloog Alexander Witpas symboliseren de twee perfect de opsplitsing tussen de satisfiers en de optimizers, een marketingtypologie. ‘Optimizers mikken op het allerhoogste. Ze stoppen heel veel energie in het keuzeproces, want ze willen de allerbeste optie. Satisfiers kiezen iets waar ze genoegen mee nemen. Ze maken snel keuzes, gaan met stevige tred vooruit, kijken minder vaak om. Opvallend is dat de satisfiers achteraf gelukkiger zijn met hun keuze dan de optimizers. In die zin ga ik grotendeels akkoord met Gottlieb. Wachten op de ware, dat zal zelden iemand gelukkig maken. Het zal nooit goed genoeg zijn.’

DE NUMMER TWEE

Mogen vrouwen de lat dan niet meer hoog leggen? ‘Natuurlijk wel’, zegt Alexander Witpas. ‘Maar ze moeten misschien realistischer zijn in hun criteria. Ik denk dat de lijstjesreflex — "hij moet dit en dat wel, dit en dat niet" — een neveneffect is van het internetdaten. Alsof we onze ideale partner altijd en overal à la carte te kiezen hebben. Wel vind ik dat Gottlieb nogal kort door de bocht gaat als ze het over het singlebestaan heeft. Het is een idee dat ik de laatste tijd wel vaker in de media zie opduiken: dat vrijgezellen ongelukkiger zijn dan mensen die een relatie hebben. Ik ben er zeker van dat ook veel mensen in een slechte relatie zitten, en dat die ongelukkiger zijn dan vrijgezellen. Een relatie is geen garantie op geluk. Bovendien merk ik dat vrouwelijke vrijgezellen gelukkiger worden met hun keuze naarmate ze ouder worden.’

Is verliefdheid dan eerder een vloek dan een zegen? ‘Er is uiteraard niets mis met hopeloos verliefd te zijn. Maar probeer wel op tijd de nevel te laten optrekken. Meer dan één onderzoek heeft al aangetoond dat stevige, langdurige relaties in rechtevenredige verhouding staan met de mate waarin de partners dezelfde dingen willen. En niet willen. Kinderen, bijvoorbeeld. Dat ze het min of meer eens zijn over de woonplaats. Over geld. Seks. De mate van betrokkenheid van de (schoon)familie. Enzovoort. Uiteraard kun je het nooit over alles roerend eens zijn. Maar hoe meer verschillen, hoe moeilijker de relatie. Dat is meer van tel dan een verliefdheid als een blikseminslag.’

Gottliebs pleidooi doet denken aan Joe Jackson en zijn mooie, snikkende nummer ‘Be my number two’. Hoe ging zijn bede alweer? ‘Could you be my number two, me and number one are through. There won’t be too much to do, just smile when I feel blue.’ Intriest, die verzuchting. Of dat dachten we toch. Want nu blijkt hij net de kortste weg naar het geluk, die nummer twee. Mister Second Best. Mister Good Enough. Met boogschietende Cupido’s heeft het dan allang niets meer te maken. Met prinsen en witte paarden evenmin. Met Edward Hopper al helemaal niet.

LORI GOTTLIEB

* 42 jaar.
* Schrijfster en columniste voor (onder meer al) The New York Times en Time.
* In haar jongste boek, Marry him: The case for settling for Mr. Good Enough, verhaalt ze openhartig hoe ze als late dertiger met de (noodgedwongen) hulp van de spermabank moeder werd. Hoe ze daarna opnieuw begon te daten, in de hoop een kindminnende George Clooney te vinden die haar gerijpte levenswijsheid en gesuste biologische klok zou waarderen. Maar anders dan dat van Bridget Jones loopt haar dagboek niet goed af. Ze is nog altijd vrijgezel en ziet het als haar missie om jonge vrouwen voor dezelfde fout te behoeden.

www.lorigottlieb.com

3 april 2010

 




 
Omhoog
 

Vijftigers zoeken partner online

Steeds meer Belgen gebruiken het internet als een kanaal om een partner te zoeken. En dat geldt voor alle leeftijden. Zo vinden de vijftigplussers in groten getale hun weg naar het onlinedaten.

Ze hebben een computer en ze hebben internet. Waarom dan niet e-daten? Ook Marc en Liliane vonden elkaar online. 'We hebben veel geluk gehad.'

De online relatiedienst Parship meldde gisteren dat hij een vertienvoudiging vaststelt van het aantal mensen uit deze leeftijdsgroep. Het gaat zowel om gescheiden mensen als om mensen die hun partner verloren.


Ook Liliane Praats en Marc Gobbens vonden elkaar online. Ze waren respectievelijk 56 en 57 toen ze anderhalf jaar geleden een ontmoetingswebsite gebruikten.

Marc was twee jaar geleden weduwnaar geworden. 'Ik was van plan naar een huwelijksbureau te stappen, maar ik wilde het eerst eens op internet proberen. Uit nieuwsgierigheid. Bij Rendez-Vous.be kon dat voor een klein bedrag
(36 euro per jaar, red.) Maar ik vond niet wat ik zocht. Dergelijke sites hebben een slechte naam, mannen zouden er alleen een pleziertje zoeken, geen serieuze relatie. Ik wilde er al een punt achter zetten, toen ik Liliane vond. Echt op de valreep. Het was mijn eerste contact en meteen klikte het.'




'Ik had drie afspraakjes gehad, maar dat was telkens niks geworden', vertelt Liliane, die gescheiden is in 1985. 'Ik had het al opgegeven. Liever alleen dan iemand “hebben om te hebben,.'

'Mijn omgeving porde me aan het eens online te proberen, maar ik geloofde er niet in. Op een zondagmiddag ben ik dan toch wat lukraak op Rendez-Vous beginnen zoeken, voorzichtig, met een schuilnaam. En dan stoot ik, boem, op Marc. De eerste maand mailden we elkaar. Toen begon ik te voelen: dit kan iets worden. Pas daarna hebben we elkaar in levenden lijve ontmoet. Spannend. Maar het ging meteen goed.'

Je moet je profiel opstellen, punten opgeven die kunnen matchen met die van een ander... Is dat onlinedaten niet erg zakelijk? Liliane: 'Het heeft wel wat van een paard verkopen: alle goede punten opsommen. Ik ben wel wat romantischer aangelegd dan dat. Bij ons heeft het mailen toch de doorslag gegeven.'

'Tja, 't is een beetje een markt,' geeft Marc toe, 'maar je gaat niet af op uiterlijk, wel op iemand die bij je past, qua karakter en interesses. Of dat nu online of via een bureau gebeurt, dat komt op hetzelfde neer. Een bureau doet een filtering, online moet je zelf je huiswerk maken.'

Of ze het aan andere vijftigers aanraden? 'Ik wel', zegt Marc. Liliane blijft sceptischer. 'Er zit veel kaf tussen het koren. Maar het is een nieuw kanaal. Waarom zou je er geen gebruik van maken als cafés of disco's niets voor jou zijn?'

Parship meent dat in alle vrijheid en discretie een levensgezel zoeken op het lijf geschreven is van vijftigers. Zij hebben vaak al lange relaties achter de rug en na een scheiding of het overlijden van een partner is op zoek gaan naar een nieuwe relatie niet evident.

Mieke Mievis, seksuologe en singlescoach van Parship, ziet nog verklaringen voor het groeiende succes van onlinedaten bij vijftigers. 'Veel meer mensen hebben thuis een pc en internetaansluiting en de vijftigplussers hebben daar in toenemende mate mee leren werken. Bovendien wordt het verenigingsleven heel wat individueler beleefd: lopen, fitnessen, een cursus volgen. Dansavonden en andere ontmoetingsplaatsen voor vrijgezellen lokken dan weer minder deelnemers.'

'Er wordt ook steeds meer gescheiden, ook bij vijftigplussers. Sommigen van hen hebben het financieel niet breed en moeten meer gaan werken. Ze hebben dan ook geen tijd meer om op de versiertoer te gaan. Voor hen is het internet ideaal.'

Volgens Mievis waren de vijftigers al geruime tijd klaar voor de onlinediensten. 'Maar de datingsites waren niet aangepast aan hun verwachtingen. Ze waren te openlijk met veel foto's, en gebruikten een te directe taal.'

Y.T.

Relatiesites:

- Parship

Vind de partner die echt bij je past

- Rendez-vous.be


 
Omhoog
 

Machoman pronkt met valse waarden



(Fragment uit "Sterke mannen aanvaarden hun beperkingen" Bo Coolsaet in Neos Magazine 29ste jg. 3e trimester 2009)

 

 


Kennelijk voelt de 'liefdeskoning' zich eerder watcho - een kwetsbare, ietwat angstige man - dan macho. Of niet?

Bo Coolsaet:" Door geen van beide termen voel ik me aangesproken. Zeker niet door het macho-fenomeen. Dat zijn doorgaans zwakke, angstige mannen, opgegroeid in gezinnen met een dominante moeder en een kwetsbare vader. Veel jongere mannen, ook in topfuncties, gedragen zich angstig en onzeker, maar wel agressief, omdat hun vader geen gezag aan de dag legde. Ze puttten kracht uit een waanbeeld dat ik omschrijf als het pauwstaartfenomeen en het gevolg is van onze prestatiecultuur. Veel mannen én vrouwen pronken met ornamenten, maar vliegen kunnen ze niet. In een lang vervlogen verleden waren spieren en kracht essentieel. Sinds pakweg vijfduizend jaar geleden staan geld en economische aspecten voorop. De man, die zich almaar meer bedreigd voelde door de verleidingskracht van de vrouw, creëerde een waanbeeld van zichzelf en geloofde uiteindelijk dat hij werkelijk was wie de anderen dachten dat hij was. Hij pronkte met waarden die hij niet had. Een kwestie van perceptie dus, zoals we dat nu noemen. Maar vandaag is er een kentering op gang gekomen. Voor velen is de huidige economsiche crisis overigens zeer welkom als shocktherapie, ze geeft aanleiding tot loutering.

Wat is eigenlijk een sterke man? Iemand die beseft en aanvaardt dat hij angstig is. Pas als dusdanig kan hij voluit liefhebben en teder zijn. Overigens is dit het voordeel van ouder worden: je hebt dan niet meer die tomeloze prestatiedrang en je kan relativeren en jezelf zijn, en ook tijd nemen voor en aandacht schenken aan je partner. De laatste dertig jaar van ons leven zijn trouwens ideaal om elkaar lief te hebben, want vanaf je vijftigste wordt het meestal rustiger in het gezin en op het werk.

Ook als je ouder wordt, moet je voorzichtig omspringen met 'ornamenten' zoals plastische chirurgie. Of dergelijke lapmiddelen voor de man echt nodig zijn om de schoonheid van de vrouw te imiteren en haar te behagen, dat is zéér de vraag. Bewuste vrouwen zijn veel gevoeliger voor mannen die zichzelf zijn en de eigenheid van hun partner respecteren.

Gaandeweg groeien mannen en vrouwen naar elkaar toe, zowel fysiek als emotioneel, dat is een fascinerende evolutie. De polarisering van de seksen heeft afgedaan. Mannen die niks van een superman hebben, zijn minstens evenwaardig aan of misschien zelfs waardevoller dan de zeer gespierde types. En voor de vrouwen geldt hetzelfde. Al spreiden vrouwen vandaag veel vaker leiderschap en agressiviteit tentoon. Het verschil in de machtspiramide is dat de vrouw nooit bereid was om haar identiteit prijs te geven - ze wilde altijd zichzelf blijven - terwijl mannen met dat eerder genoemde waanbeeld zaten opgescheept. Ik vind het zeker verrijkend dat er veel vrouwen aan de politieke of economsiche macht komen. Want naar mijn smaak moeten de 'opgeblazen mannenbastions' verdwijnen."



 
Omhoog
 

Liefdestips.be

Waarom val ik op mannen die gered moeten worden?
Sommige mensen kiezen voortdurend een partner uit die problemen heeft. Het is alsof zij hen aantrekken en waarschijnlijk doen zij dit...
Meer lezen...>>

Hoe weet ik of hij me leuk vindt? 10 signalen die verraden dat hij verliefd op je is
Valt hij nu echt op mij of beeld ik me dat maar in? Zou ik voor hem meer zijn dan een gewone vriendin?
Hoe kun je nu te weten...
Meer lezen...>>

Hoe ervaren mannen en vrouwen vrijen en seksualiteit?
Op het vlak van liefde, genotsbeleving en seksualiteit, zitten mannen en vrouwen net iets anders in elkaar. In welke mate zijn we verschillend,...
Meer lezen...>>

Uitgebluste relatie, begin bij jezelf
Denk je dat je relatie op een dood spoor zit? Is de passie weg? Heb je te weinig tijd aan je partner besteed? Dan is het hoog tijd om...
Meer lezen...>>

Bindingsangst: als de verre toekomst niet meteen hoeft
Terwijl de een niet kan wachten met trouwen, moet de ander er juist niet aan denken om samen te gaan wonen. Bindingsangst is het gevoel dat je vrijheid verdwijnt als je een relatie aangaat. Slecht verwerkte emoties zouden aan de basis liggen maar hoeven voor jou noch je partner een belemmering te vormen om de relatie alsnog voort te zetten. Stap voor stap weliswaar.
Meer lezen...>>

Bron: nieuwsbrief@hulporganisaties.be - Jaargang 7 - nr. 299 - 27/11/2008



 
Omhoog
 

Gelukkig gescheiden

Ex-partners maken elkaar het leven zuur en lopen een blikje om als ze elkaar in de verte zien. Ja, toch? Dat het écht anders kan, bewijzen deze koppels, die nog (of opnieuw) een opperbeste verstandhouding met elkaar hebben.

Heidi en Hendrik

BESLOTEN IETS LANGER DAN EEN JAAR GELEDEN OM APART TE GAAN WONEN.  DE ECHTSCHEIDIGNSPROCEDURE IS NOG IN VOLLE GANG. MAAR DAT BELET HEN NIET OM OP EEN NEUTRALE MANIER MET ELKAAR OM TE GAAN.

HEIDI: “We zijn vijf jaar getrouwd geweest, maar in totaal hebben we vijftien jaar een relatie gehad. We kennen elkaar dus al wel even. Ik heb de stap gezet om apart te gaan wonen, omdat ik me niet meer goed voelde in de relatie. Maar onze verstandhouding is altijd wel goed gebleven.”
HENDRIK:  “Het is niet zo dat we nog de beste maatjes zijn, maar wat voor zin heeft het om elkaar de duvel aan te doen? Uiteindelijk lijden toch vooral de kinderen daaronder. En ook voor jezelf en voor elkaar kun je beter wat water bij de wijn doen en de situatie aanvaarden zoals ze is. Het leven is veel te kort om je moe te maken met ruzien.”
HEIDI:  “We kennen elkaar ook al zo lang, we hebben altijd goed met elkaar kunnen opschieten en we hebben gemeenschappelijke vrienden. Waarom zouden we dat allemaal moeten opgeven omdat de relatie spaak loopt? Trouwens, zelfs als we het wilden, zouden we elkaar niet volledig kunnen mijden. Jef (7) en Nieke (5) zijn nog klein. We kunnen ze moeilijk elke week zonder tekst en uitleg bij elkaar droppen. We wonen ook nog altijd dicht bij elkaar. Vooral voor de praktische zaken is dat gemakkelijk. Als de kinderen iets nodig hebben wat nog in het andere huis ligt, bellen we elkaar op of we sturen een e-mail en we komen het gewoon bij elkaar ophalen. Daarom hebben we ook een sleutel van elkaars huis. We proberen op zaterdagavond ook bij elkaar te blijven eten. Dan kunnen we rustig de week overlopen, bespreken wat er allemaal gebeurd is op school en bekijken welke afspraken er voor de kinderen gemaakt zijn.”
HENDRIK: “Het zou gek zijn om bij de deur te stoppen en te zeggen: ‘Hier zijn de kinderen, hier zijn hun spullen, tot volgende week!’”
HEIDI: “We zijn momenteel allebei alleen, maar als er op een dag nieuwe partners komen, zou ik het jammer vinden als dat onze verstandhouding zou vertroebelen.”
HENDRIK: “We moeten toch in de eerste plaats aan Jef en Nieke denken. Voor toekomstige partners zal dat misschien wat lastig zijn, maar het is nu eenmaal niet anders. En met de tijd zal het contact tussen ons ook wel minder frequent worden. Je bouwt elk een nieuw leven op en de kinderen worden ouder en zelfstandiger. Als ze eenmaal naar de middelbare school gaan of op kot zitten, zal er minder overleg nodig zijn tussen ons. We zullen wel zien hoe het loopt.”

***

 

Monique en Jan

PLANNEN IN DE ZOMER EEN GROTE BARBECUE VOOR FAMILIE EN VRIENDEN. ZE HEBBEN DAN OOK VAN ALLES EN NOG WAT TE VIEREN: ZE GAAN ALLEBEI MET PENSIOEN, ZE WORDEN BUREN EN ZE ZIJN DIT JAAR 27 JAAR GELUKKIG GESCHEIDEN.

MONIQUE: “Jan en ik waren ongeveer twee jaar samen toen we moesten trouwen omdat ik zwanger was. De relatie verliep van bij het begin met vallen en opstaan, dus het was even slikken toen we beseften dat er een kind op komst was.”
JAN: “Achteraf gezien hebben we er geen moment spijt van gehad dat we samen een kind hebben gekregen. We hebben een fantastische zoon en twee prachtige kleindochters. Maar op dat moment…”
MONIQUE: “Acht jaar later zijn we gescheiden. Het lukte ons niet om onder één dak te wonen. Onze karakters botsten te erg. Als koppel pasten we gewoon niet bij elkaar.”
JAN: “Als Serge er niet geweest was, waren we elkaar na de scheiding waarschijnlijk helemaal uit het oog verloren, maar nu moesten we wel contact houden. Het eerste jaar verliep dat nog wat stroef door de nasleep van de scheiding. Maar na verloop van tijd zijn de laatste wrijvingen weggeëbd en zijn we goede vrienden geworden. Omdat we beiden weinig familie hebben, bleven we dus voor een stuk op elkaar aangewezen. Als er iets was met Serge, vroegen we raad aan elkaar, als er een gaatje in de muur geboord moest worden, belde Monique mij op. Al die dingen hebben ongetwijfeld ook een rol gespeeld in onze vriendschap. We woonden ook op een boogscheut van elkaar, dus Serge kon vrij van de één naar de ander gaan. In die tijd was dat een uitzonderlijke situatie. We deden eigenlijk aan co-ouderschap avant la lettre, want juridisch gezien was daar nog helemaal geen sprake van. Monique had het hoederecht en er stond op papier hoe vaak en wanneer ik Serge mocht zien, maar we hebben ons daar nooit aan gehouden. We hebben nu gelukkig een nieuwe partner die geen graten ziet in onze verstandhouding. Het klikt tussen ons allemaal en dus gaan we geregeld samen iets eten of we trekken er eens met zijn vieren een weekendje op uit.”
MONIQUE: “We hebben nu elk een appartement gekocht in hetzelfde gebouw. Dat zal alle bezoekjes en feesten nog makkelijker maken. Het is een bewuste keuze geweest om die appartementen te kopen. Wij wilden voor het eerst gaan samenwonen en zij hadden ook zin om te verhuizen. Toen zijn we op die twee appartementen gestuit en we vonden het alle vier een schitterend idee om buren te worden.”
JAN: “De omgeving kan het niet goed vatten. Als ik vertel dat ik met mijn ex in hetzelfde gebouw ga wonen en daar nog zelf voor gekozen heb ook, verklaren ze me voor gek.”
MONIQUE: “Ik krijg ook voortdurend zulke reacties. De meeste mensen gaan ervan uit dat je voor de rest van je leven haat en nijd blijft koesteren tegenover elkaar als je gescheiden bent. Maar wij zijn dus het ultieme bewijs dat het ook anders kan. Het is toch niet omdat je niet kunt samenleven dat je geen vrienden kunt zijn? We hebben het allemaal goed voor elkaar. En om dat allemaal nog eens extra in de verf te zetten, geven we binnenkort onze barbecue. Ambiance verzekerd!”

***


Carine en Dirk

WAREN 17 JAAR GETROUWD TOEN WE INZAGEN DAT ZE TE VEEL UIT ELKAAR GEGROEID WAREN OM NOG HET GELUKKIGE KOPPEL TE BLIJVEN DAT ZE IN HET BEGIN VAN HUN HUWELIJK WAREN. TWEE JAAR GELEDEN BESLOTEN ZE TE SCHEIDEN.

CARINE: “In het begin van onze relatie waren we het ideale koppel, we vulden elkaar perfect aan. We hebben ook nooit slaande ruzie gehad of zo. Maar op een gegeven moment zijn we elk onze eigen weg gegaan. Ik besefte dat ik dingen miste en ben op zoek gegaan naar hobby’s. Na lang aarzelen heb ik me bij een koor aangesloten en dat heeft eigenlijk alles in gang gezet. Het was een soort bewustwordingsproces dat komaf heeft gemaakt met het volgzame huisvrouwtje.”
DIRK: “Ik heb haar daar ook in gesteund. Ik wist dat ze met het idee speelde om iets voor zichzelf te gaan doen en ik vond dat positief. Achteraf kreeg ik dan reacties uit mijn omgeving dat het mijn eigen schuld was dat ze is weggegaan, omdat ik haar zelf heb weggestuurd. Maar zo zie ik het helemaal niet. Het zou hopeloos oneerlijk geweest zijn als ik haar in die dingen had tegengehouden, vind ik.
Ons gezin heeft nooit vierkant gedraaid. Het was een perfect bedrijf. Alleen de relatie erachter is uitgedoofd. Als dit vijftig jaar eerder was gebeurd, was de relatie waarschijnlijk niet geëindigd in een scheiding, maar in een verstandshuwelijk. Dat zou nog veel grotere frustraties hebben meegebracht dan nu het geval is geweest. Nu heeft het ook even geduurd, maar op dit moment kan ik eerlijk zeggen dat ik gelukkig ben. Toen we uit elkaar gingen, dacht ik dat mijn wereld instortte. Ik vreesde dat ik het nooit zou redden alleen en ik was erg boos op Carine. Je moet in die emotioneel zware periode ook nog allerlei praktische zaken regelen: de verdeling van het huis en de meubelen, het co-ouderschap van de kinderen enzovoort. Je bent verplicht die dingen samen te doen op een moment dat je het liefst zo ver mogelijk uit elkaars buurt blijft.”
CARINE: “Maar we hebben het op een volwassen manier doorstaan. Alleen echt praten was er in het begin niet bij. We hebben het verschillende keren geprobeerd, maar die pogingen draaiden steevast uit op ruzie. Daarom hebben we toen beslist om het een poosje te laten rusten. Pas na verloop van tijd hebben we de draad weer opgepakt en vanaf dat punt is het steeds beter gegaan. We verwijten elkaar niets meer. De verstandhouding die we nu hebben, heeft tijd nodig gehad om te groeien, maar eigenlijk is ze op dit moment stukken beter dan op het eind van ons huwelijk.”
DIRK: “Ik zou ze zelfs vriendschappelijk noemen de laatste tijd, en daar ben ik blij om. We zullen nooit meer een relatie hebben, samen, maar we blijven de ouders van elkaars kinderen en dat is een band die je nooit helemaal kunt wegstrepen. Zoals de zaken nu staan, kunnen we de opvoeding van onze kinderen op een aangename manier voortzetten, zonder voortdurend gekibbel. Alle belangrijke dingen, zoals zakgeld en studies, regelen en beslissen we samen. Co-ouderschap kan niet lukken als je elkaar het licht in de ogen niet gunt.”

Uit Feeling, juni 2005 – nummer 5/238.



 
Omhoog
 

"Ga vreemd met je geliefde" - Portret van prof.dr. em. Alfons Van Steenwegen



Alfons Vansteenwegen

De Vlaamse seksuoloog en relatietherapeut Alfons Vansteenwegen (65) ontving een prestigieuze prijs in Utrecht.

 

,,Ga vreemd met je geliefde.'' Met die oproep bedankte de seksuoloog en relatietherapeut Alfons Vansteenwegen het publiek toen hij afgelopen weekend als eerste Vlaming de prestigieuze Nederlandse seksuologieprijs Van Emde Boas-Van Ussel in ontvangst nam. De gelauwerde is professor-emeritus aan de KU Leuven en leidde jarenlang het Instituut voor Seksuologie aan die universiteit.

- Meer en merkwaardige informatie van Alfons Vansteenwegen vind je op de website van BASO vzw.: OVER TROUW EN ONTROUW
- Ook op BASO vzw: Echtscheiding heeft invloed op volgende generaties -
video VTM
met prof. Vansteenwegen aan het woord daarover.

februari 2007


 
Omhoog
 

Interview met Alfons Van Steenwegen n.a.v. zijn nieuw boek LIEFDE NA VIJFTIG

De kinderen zijn het huis uit, het pensioen komt dichterbij, en je wordt grootouder. Hoe ga je dan met elkaar om, en met de liefde? 'Het is de leeftijd waarop we eindelijk weten dat we de ander niet meer kunnen veranderen', zegt de relatietherapeut Alfons Vansteenwegen, zelf 65.

U houdt met dit nieuwe boek 'Als liefde zoveel jaar kan duren', een pleidooi voor langdurige relaties. Het is bijna een missie intussen, of niet?

'Zeker. Ik ben ervan overtuigd dat de lange duur van een relatie zin heeft, daar zit waarde in. Ik ontmoet in mijn praktijk vooral mensen van die leeftijd. Logisch, want je cliënteel groeit met je mee. En daar zijn evengoed mensen bij met een langdurige tweede relatie.'

'De christelijke traditie hecht veel belang aan een eenmalige langdurige relatie, maar ik kan me niet voorstellen dat er geen genade schuilt in een tweede huwelijk. Je kunt aan het eind van je leven tweemaal dertig jaar getrouwd zijn, en die beide huwelijken hebben betekenis gehad. De fout die mensen soms maken is te zeggen dat de eerste keer niets was, niets betekende. Het was wel iets, en het is mislukt en men is opnieuw begonnen. Dat verdient ook respect.'

Het leven van vijftigplussers verandert aanzienlijk: ze zijn ineens weer meer op elkaar aangewezen. Is het dat wat de liefdesrelatie op deze leeftijd speciaal maakt?

'Er zijn natuurlijk al die omgevingsfactoren die veranderen: de kinderen het huis uit, het pensioen dat nadert, de komst van kleinkinderen, het verlies van je rol als ouders, dat een zeker rouwproces inhoudt. Maar het is vooral de leeftijd waarop verandering onmogelijk wordt.'

'Op jongere leeftijd ervaren we nog een grote bekeringsdrang ten aanzien van onze partner: hij of zij is niet helemaal zoals je zou wensen en je rekent erop dat je daar nog beweging in krijgt. Eens boven de vijftig weten we allemaal dat dat een illusie is. (lacht).'

Het is ook de leeftijd waarop de meeste affaires voorbij zijn, zegt u.

'Over affaires en de verwerking daarvan schreef ik eerder samen met Maureen (Luyens, nvdr.), mijn vrouw, een boek. Dat is typisch iets voor de middenleeftijd, zo rond een jaar of 45. Op dat moment heeft men wel nog grote dromen, de illusie dat alles kan veranderen, en dat je ook nog van partner kunt veranderen bijvoorbeeld.'

'Hoewel ik de indruk heb dat daar nu minder scheidingen van komen dan vroeger, omdat mensen meer samenblijven vanwege de context: de kinderen, het huis, hun gezamenlijke geschiedenis.'

Niet zo lang geleden raakte nochtans bekend dat het aantal scheidingen bij vijftigplussers is toegenomen.

'Voor deze generatie van vijftigplussers was scheiden op jonge leeftijd bijna onmogelijk, ze hebben dus tot nu gewacht. Ik voorspel dat de stijging van scheidingen na zulke lange huwelijken niet zal duren. Het is cohortegebonden, zoals wij dat noemen.'

'Al heb ik geen antwoord op de vraag: wat als we almaar langer leven? Kunnen we wel zo lang bij één persoon blijven? Ik vind het mooi als het kan. Het is ook een kwestie van geluk hebben met elkaar.'

In uw boek staan ontstellende voorbeelden van hoe stellen struikelen over onnozelheden.

'Als u de man bedoelt die zich ergert aan het feit dat zijn vrouw de zonneklep in de auto steeds naar beneden doet en weer naar boven als de zon achter de wolken verdwijnt: dat ben ik. Ik weet het, het is onnozel. We hebben allemaal van die kleine ergernissen ten opzichte van elkaar.'

'Wanneer er geen kinderen meer zijn die de aandacht afleiden, worden die conflicten soms op scherp gesteld. Het gevecht over het openen van de frigo dat ik beschrijf, is bijvoorbeeld veel erger omdat daar echt lichamelijk vechten aan te pas komt. Dan is het geen futiliteit meer, maar een drama.'

Wat moeten echtparen weten om daar beter mee om te gaan?

'Je moet niet steeds op elkaars terrein komen. Ieder heeft zijn manier om met de dingen om te gaan. Het probleem is dat we vaak de uitvoering van een taak aan de partner doorgeven, maar niet de controle erover. Dan krijg je permanente conflicten. Bijvoorbeeld wanneer een vrouw zegt dat het gras maaien de taak van haar man is, maar zij blijft er hem steeds op wijzen dat het tijd om eraan te beginnen.'

'In een relatie moet je voldoende afstand kunnen nemen, om terug dichterbij te kunnen komen.'

'Zeker voor deze levensfase, waarin mensen vaak kleiner gaan wonen, wordt het belangrijk om ook een materiële vluchtheuvel te hebben. Een eigen werkkamer, of een kelder waarin je kunt knutselen. Of anders zoek je een hobby of word je lid van een vereniging buitenshuis.'

U noemt het ook: mentaal scheiden.

'Men valt van zijn stoel als ik het zo noem, maar wanneer ik het uitleg, begrijpen de meeste mensen het wel. Het zijn vooral de bemoeienissen, die kwaal van het hakketakken op elkaar, die we moeten afleren. Bemoeienissen zijn een teveel aan liefde: “Ik wil jouw geluk bewerken over je hoofd heen,. Iedereen die het zelf al eens ondervonden heeft, weet hoe kregelig je daarvan wordt.'

'Anderzijds hoef je je partner ook niet aldoor te sparen, dat is evengoed een slecht begrepen vorm van liefde. Het is ergens tussen die twee vuren dat je elkaar moet vinden. Want je wilt natuurlijk wel betrokken blijven op elkaar. Je wilt niet eindigen zoals in het pijnlijke gedicht 'Het huwelijk' van Willem Elsschot: “Maar doodslaan deed hij niet,...,'

Hoe zit het met de seks op die leeftijd?

'Een merkwaardige paradox: de frequentie daalt, maar de tevredenheid stijgt. De media besteden heel veel aandacht aan seks, maar ik lees bijvoorbeeld zelden dat een deel van de ouderen minder seks heeft, en daar toch tevreden over is.'

'Ik lees ook nooit dat de zin in seks niet synchroon verloopt, en dat er dus altijd verleiding voor nodig is. Over seks kun je niet onderhandelen: als jij nu dit doet, doe ik straks de afwas. Zo werkt dat niet, omdat je ook dat lijf moet meekrijgen.'

Verleiden betekent ook dat de ander zich moet laten verleiden.

'U heeft gelijk, zich laten verleiden is ook een opening maken. Die ander moet er ook aan willen meewerken. En als de ander niet meer wil, tja, dan zal de een wat meer moeten masturberen. Dat is ook een oplossing. Deze generatie is misschien nog grootgebracht met de doodzonde van de masturbatie, maar iedereen doet het hoor, en iedereen doet het vaak. Het is heus geen kwestie van pubers en soldaten op kamp.'

't Klinkt niet allemaal zo vrolijk, wat u over liefde op latere leeftijd vertelt.

'Het is de leeftijd van het aanvaarden, en hoewel ik zei dat veranderen nu niet meer kan, is aanvaarding zelf misschien wel de grootste verandering. Als de druk wegvalt om de ander te modeleren naar jouw ideaal, als je kunt houden van die ander zoals hij is, kun je je enorm opgelucht voelen. Het gaat ook met rouw gepaard hoor, er wordt soms bij gehuild. Toegeven dat je de ander niet kunt geven wat die zo graag zou willen, horen dat je partner niet het initiatief tot seks kán nemen, ook al zou je dat zo graag eens willen: dat doet pijn, maar het is ook mooi. Het verandert je relatie, het brengt mensen dichter bij elkaar.'

Alfons Vansteenwegen, Als liefde zoveel jaar kan duren, genieten van je relatie na 50, blz. 161.

Uitg. Lannoo


B.V.

5 oktober 2007 .


 
Omhoog
 

Kostbare vriendschappen

Jan Kerkhofs 'Trouw'


In zijn brieven aan Lucilius noemde Seneca ‘de liefde de gekheid van de vriendschap’ en ‘de vriendschap de wijsheid van de liefde’. Jan Kerkhofs, pastoraaltheoloog en emeritus professor aan de KU Leuven, ging in zijn boek Trouw (Lannoo, Tielt, 2004) uitvoerig op die uitspraak in. Veroverings- en bezitsdrang horen volgens Kerkhofs niet in vriendschap thuis, en evenmin de wil om één te worden. Elke ontmoeting met een vriend of vriendin is dan ook veeleer discreet en terughoudend, wat dan weer de kwetsbaarheid vermindert en de trouw bevordert. Want vriendschap mag misschien wel minder broos zijn dan liefde, toch zijn ook voor haar trouw en duurzaamheid absolute voorwaarden.

Kerkhofs benadrukte in zijn boek ook het belang van creatieve vriendschappen voor de samenleving. Niet toevallig, in het kader van The European Values Study (EVS) deed hij de voorbije decennia onderzoek naar de betekenis en het belang van vriendschappen. Daaruit bleek telkens weer dat vriendschap, na gezin en arbeid, een van onze belangrijkste bekommernissen is. Verwonderlijk is dat niet. De spirituele kracht van vriendschap brengt mensen samen. De banden die daardoor ontstaan, zijn vaak als een web: teer, maar toch sterk genoeg om een ander te bereiken en onze eenzaamheid te doorbreken. Kortom, vriendschap blijft levensbelangrijk, ook in een samenleving waarin de ‘ik-cultuur’ almaar dominanter wordt.

Vandaar wellicht dat het thema vriendschap op aardig wat belangstelling kan rekenen. Niet langer alleen vanuit literair-historische, sociaal-psychologische of wijsgerige hoek, maar ook vanuit de sociologie. Zo publiceerde het gezaghebbende vakblad American Sociological Review recentelijk een bijdrage over ‘Social isolation in America’. Onderzoekers wijzen er daarin op dat Amerikanen almaar minder vrienden hebben.

Omdat het woord vriendschap een rekbaar en beladen begrip is, stelden ze vragen als ‘met wie praat je over je persoonlijke problemen?’. Dat leverde gegevens op over – excuses voor het sociologische jargon – ‘de belangrijkste, vaak gecontacteerde interpersoonlijke omgevingen die mensen gebruiken voor gezelligheid en advies, alsook voor sociaal-emotionele en instrumentele steun’. In mensentaal zijn dat ‘onze vrienden’.

Volgens de onderzoekers praten de Amerikanen nu met minder mensen over hun persoonlijke ervaringen en emoties dan twintig jaar geleden. In 1985 had 75 procent van de Amerikaanse bevolking meer dan één belangrijke gesprekspartner; in 2004 was dat nog maar 56 procent. Betekent dit dat vriendschappen schaarser zijn geworden en dat daardoor de onderlinge verbondenheid is afgezwakt – zoals onder anderen de bekende Britse socioloog Frank Furedi bij hoog en bij laag beweert? Journaliste Ellen de Bruin legde die vraag voor aan vier Nederlandse sociologen die daarnaar onderzoek hebben verricht.

Uit haar verslag daarover in NRC/Handelsblad blijkt dat onze noorderburen geen redenen hebben om de alarmbel te luiden, ook al blijkt uit een in oktober verschenen rapport van het Sociaal en cultureel planbureau dat Nederlanders de jongste dertig jaar almaar minder tijd aan hun vrienden besteedden. Vooral de wederzijdse bezoekjes verminderden aanzienlijk. Die vaststelling roept bij Beate Völker gelijkenissen op met wat in Amerika gebeurt, al waarschuwt ze tegelijk dat de kreet dat we aan vriendschappen inboeten, de kop opsteekt bij elke uitvinding zoals de telefoon en het internet.

Anderen merken op dat mensen die in de stad leven, hoegenaamd niet minder vrienden hebben dan vroeger, integendeel. ,,In de stad vind je altijd wel iemand die bij je past,’’ benadrukt Henk Flap. ,,Als je een vreemde smaak hebt wat vrienden betreft, kun je die in een dorp niet bevredigen, maar in een stad vaak wel.’’ Hij gelooft niet dat het internet onze contacten oppervlakkiger maakt: ,,Het internet heeft vermoedelijk een vergelijkbaar effect als vroeger de telefoon,’’ meent hij.

Gerald Mollenhorst vindt dan weer dat de hedendaagse mens er niet minder vriendschappen op nahoudt, maar dat veel van die vriendschappen nog maar één functie vervullen: vrienden op het werk, vrienden met wie je sport en anderen met wie je naar de bioscoop of op café gaat. Voor Cas Wouters tot slot kiezen we ook in vriendschappelijke relaties voor kwaliteit: ,,De ruimte om zelf te bepalen met wie je intiem wil zijn, is enorm gegroeid. Vriendschap is een eersteklasrelatie geworden, waar mensen hoge eisen aan stellen.’’


Robert Sapolsky, een gerenommeerd neuroloog en hoogleraar aan de universiteit van Stanford, voorspelde in The next fifty years dat onze samenleving er over een halve eeuw alleen maar droeviger op wordt. Hij verwees daarbij naar twee cruciale ontwikkelingen: enerzijds het stijgend aantal depressies onder adolescenten en jongvolwassenen en, anderzijds, het feit dat belangrijke stressfactoren aan het begin van ons leven het risico op depressies in de volwassenheid doen toenemen. Volgens Sapolsky is het zaad van de wanhoop in de volgende generatie al gezaaid en zijn nieuwe antidepressiva en geneesmiddelen daartegen niet opgewassen. Als hij het bij het rechte eind heeft, wordt vriendschap er alleen maar kostbaarder op en is ze misschien wel het beste vaccin tegen de wisselvalligheden van het leven.

Bert Claerhout

Tertio 355 - 29 nov. 2006 p. 2


 
Omhoog
 

Oudere mensen zoeken steeds meer een nieuwe relatie

Alleenstaande zestig- en zeventigplussers zoeken in contactadvertenties meer naar een partner.

In contactadvertenties aarzelen zestig- en zeventigplussers niet langer mee te delen dat ze op zoek zijn naar een geschikte partner. Op sommige dagen is de groep van de senioren zelfs evenveel of meer vertegenwoordigd in de rubriek van de zoekertjes. En ook bij huwelijksbureaus komen ze meer over de vloer.

Volgens Rika Ponnet, zaakvoerster van huwelijksbureau Duet, is de opvallende aanwezigheid van de senioren in de advertenties het gevolg van een dubbel fenomeen. De jongere generatie zoekt niet meer langs de weg van de advertenties op papier een partner, maar vindt een geliefde via het internet.

,,En de jongste twee jaar stellen we ook vast dat bij de oudere generatie het taboe steeds meer wegvalt om op latere leeftijd toch opnieuw een partner te zoeken. Ouderen zijn ook steeds minder sociaal omkaderd. Kinderen hebben minder tijd om langs te komen, omdat ze zelf al een druk leven hebben. Die ouderen redeneren dat ze in die omstandigheden evengoed een partner kunnen zoeken. Een goed gezelschap om samen te genieten.''

Volgens Ponnet zijn de zestig- en zeventigplussers niet echt meer op trouwen uit, willen ze in de meeste gevallen zelfs niet samenleven. ,,Ze geven de voorkeur aan een lat-relatie. Dat kan dan wel afwisselend een paar dagen bij de man, een paar dagen bij de vrouw zijn, maar samenwonen zien ze niet zitten.''

,,Ik heb misschien nog tien jaar te gaan, waarom zou ik alleen blijven?''

,,Ben jij lieve, intelligente, verzorgde ADAM (+/-65j), vrij, niveau, niet-roker. Dito optimistische EVA zoekt je.''

Het is een van de vele zoekertjes waarmee zestig- en zeventigplussers opnieuw op zoek gaan naar een partner. Volgens het Nationaal Instituut voor de Statistiek (NIS) stappen weduwnaars gemiddeld op de leeftijd van 64 weer in het huwelijksbootje, en weduwen als ze 59 zijn.

De senioren die opnieuw een relatie willen beginnen, rukken ook op in het klantenbestand van de huwelijksbureaus, al blijft dat volgens Rika Ponnet, zaakvoerster van Vlaanderens grootste kantoor, nog wel een klein percentage. Feit is volgens haar wel dat de senioren niet meer alleen willen blijven. Uit de advertenties blijkt overigens dat het merendeel van de zoekenden niet langs een agentschap wil passeren.

Ponnet stelt dat met de huidige generatie senioren een andere mentaliteit is ontstaan. ,,Het is de groep die eerst huwde, dan een huis bouwde, dan kinderen grootbracht, die onderweg nog niet van mekaar scheidde, en dan plots geconfronteerd werd met de dood van een van de partners. Ze zijn dan weduwe of weduwnaar en zitten met de vaststelling ,,dit is het nu'.' Precies die laatste vaststelling accepteren ze niet meer. Ze redeneren dat ze als oudere persoon misschien toch nog wel tien jaar te gaan hebben en vragen zich af waarom ze alleen zouden blijven.'' Volgens Ponnet is het ook de eerste generatie senioren die over voldoende middelen beschikt en graag op reis gaat. ,,En reizen doe je liever niet alleen.''

De meeste advertenties van de oudere zoekers staan in de rubriek ,,vriendschap''. Die vriendschap sluit volgens Ponnet een intieme relatie helemaal niet uit. ,,Ze zijn zeker seksueel nog actief en hebben ook nog altijd dezelfde gevoelens. Het zal misschien allemaal niet meer zo fel zijn, maar ze stippen het intieme in hun zoektocht naar een partner toch als zeer belangrijk aan. Ook oudere mensen worden nog graag geknuffeld en aangeraakt.''

Dat de contactadvertenties hoog scoren bij de 60- en 70-plussers heeft ook te maken met het geïsoleerde bestaan van nogal wat senioren. Ze werken niet meer en lang niet iedereen heeft een goed sociaal netwerk of vriendenkring uitgebouwd. Volgens Ponnet wijzen de advertenties ook op een ander, gigantisch probleem. ,,Vanaf vijftig wordt dat probleem zelfs enorm, we zitten dan met veel meer vrouwen dan mannen. In de groep van de zeventigers kan één man zelfs zes tot zeven vrouwen krijgen. Een tekort aan mannen dus, een overaanbod aan vrouwen.'' Sommige kinderen stimuleren hun ouders om nog opnieuw in zee te gaan en willen volgens Ponnet oprecht dat ze nog enkele gelukkige jaren beleven. Anderen trachten dan weer zo'n nieuwe partner te dwarsbomen, omdat ze hem of haar als jager op de spaarcenten van ma of pa zien.

Volgens Ponnet is er voor de relaties tussen de oudere kandidaten echter nog een belangrijker hindernis. ,,Het is de groep die voor de Tweede Wereldoorlog werd geboren en volgens een heel klassiek rollenpatroon heeft geleefd. De vrouw had daarin de zorgende en opvoedkundige rol. ,,Eigenlijk hebben die vrouwen hun hele leven gemoederd. En dat zijn ze nu wel beu, ze willen niet meer een soort verpleegster zijn voor hun nieuwe partner. Veel mannen van die leeftijd verlangen dat nochtans opnieuw, want ze hebben niet anders gekend. Ze willen voor tv zitten en wat wandelen, dat is het dan. Die vrouwen daarentegen willen reizen. Ik zie dat fenomeen overigens opduiken bij veel vrouwen rond de 55. Ze hebben in hun gezin geïnvesteerd, de kinderen zijn het huis uit en ze redeneren dat ze nu hun vrijheid terug hebben en wat ze gemist hebben weer moeten inhalen. Ze reizen of gaan naar de open universiteit. De mannen daarentegen willen het wat rustiger aan doen. Het is heel moeilijk om die leeftijdscategorieën met mekaar te matchen.''

F.G.

29 okt. 2006


 
Omhoog
 

"Verliefdheid is een oogziekte", prof. emeritus dr. Alfons Van Steenwegen

INTERVIEW. Alfons Vansteenwegen, de auteur van 'Liefde is een werkwoord'

Zijn bestseller, Liefde is een werkwoord, stevent af op 100.000 verkochte exemplaren. Nu hij met emeritaat gaat, hoopt professor Vansteenwegen meer tijd te hebben voor boeken, lezingen en relatieadvies aan paren.

L iefde is een werkwoord is zijn bekendste. Maar er waren ook nog Liefde na verschil, Liefde vraagt tijd en Ondanks de liefde, over ontrouw. Dat laatste boek, dat hij samen met zijn vrouw Maureen Luyens - ook een relatietherapeute - schreef, komt binnenkort in het Duits uit, onder de titel Trotz aller Liebe . Professor Alfons Vansteenwegen (65) is nog niet uitgepraat, maar nu hij met emeritaat gaat, moet hij wel het lesgeven aan de universiteit vaarwel zeggen. Hij zal het missen.

,,Twee uur lang een auditorium van 250 studenten boeien, ik doe dat doodgraag. De studenten voelen goed het verschil aan tussen wie vanuit de praktijk spreekt en wie niet. Ik kon elke les bij wijze van spreken met een nieuwe casus illustreren. En de universiteit begint daar gelukkig ook het belang van in te zien.''

Samen met Maureen en nog een ander therapeutenechtpaar behoorde hij tot de eersten die de relatie- en sekstherapieën van de beroemde seksuologen Masters en Johnson in Vlaanderen introduceerden. ,,Ruim dertig jaar geleden zagen we veel taboes. Door de grote onwetendheid ging er op seksueel vlak veel mis. Dat kon je verhelpen met goede informatie. Er was toen ook nog veel schaamte onder de mensen. Ook daar kun je vrij goed aan werken in therapie. Nu zien we almaar meer paren die zich melden met een gebrek aan seksueel verlangen. Ze vinden het 'allemaal zo saai', zeggen ze. Logisch: wat moet je nog als je alles hebt en als alles kan? Dat is de tol van de vrijheid.''


Verwachten we vandaag te veel van een relatie?

,,We hebben veel te hoge verwachtingen en tegelijk banaliseren we de liefde. Is ons gevoel over? Dan is de relatie ook over. Dat horen en lezen we toch overal. Het is voor mij een merkwaardige tegenspraak: relaties worden sneller opgebroken dan vroeger, maar het 'gevoel' wordt heel hoog ingeschat.''

,,Soms denk ik dat het ons goed zou doen om af en toe eens terug te denken aan lang geleden, toen een huwelijk een samenwerkende vennootschap was, gericht op de voortplanting. Het intieme was veel minder belangrijk. Je leefde samen en je overleefde.''


Ja, maar dat was daarom toch niet beter?

,,Scheiden was toen uit den boze, maar nu is het misschien te vanzelfsprekend. We streven ons persoonlijke geluk na, maar in een lange relatie ben je niet voortdurend intens en gepassioneerd gelukkig. Gevoel speelt wel degelijk een rol: door de jaren heen is het de thermometer van je relatie. Het basisgevoel moet goed zitten. Maar het misverstand is vaak dat mensen onder 'gevoel' de passie verstaan, die na de eerste fase van verliefdheid voorbijgaat.''

,,Daarom denk ik dat sommigen vandaag te onbesuisd tot een relatiebreuk overgaan. Zeker als er kinderen zijn. De laatste tijd ben ik nogal verontrust door studies die wijzen op de negatieve gevolgen voor de kinderen. Ze hebben meer psychologische problemen, ze leven vaker in armoediger omstandigheden. Ze gaan later zelf ook meer scheiden. Vinden we het niet te vanzelfsprekend, vraag ik mij af, dat zoveel kinderen wekelijks hun koffer pakken en verhuizen?''


U noemt de mogelijkheid dat ze 'zelf ook scheiden' een van de potentiële nadelen voor de kinderen. Sommigen zullen daar een moreel oordeel in zien, dat ze afwijzen.

,,Zoals ze alle waarden afwijzen, waardoor alles een grijze zee wordt. Waarom ons nog moe maken met zin zoeken in seks en relaties? Of ze zeggen dat 'alleen katholieken' die vraag nog stellen. Dat geloof ik niet. Ik meen dat veel denkende mensen daarmee begaan zijn. Ik denk ook dat de meeste mensen in een relatie stappen met de bedoeling die te behouden.''


Is het kalf eigenlijk niet al verdronken als een paar beslist om in therapie te komen? Of is dat een vooroordeel?

,,Er zit iets van waarheid in: men wacht doorgaans te lang om in therapie te komen. Paren weten natuurlijk ook dat wij geen advocaten zijn. Willen ze echt scheiden, dan gaan ze meteen naar die beroepsgroep. Toch kan het voorvallen dat een van beiden mentaal al te ver weg is. Soms is therapie een voorwendsel: men laat de partner bij een therapeut achter, zodat die niet alleen zou zijn. Of men wil kunnen zeggen dat men al het mogelijke heeft gedaan. Zulke motieven worden bij het begin van een therapie wel besproken, hoor.''

,,Ik zou stellen aanraden om hulp te zoeken als een probleem blijft hangen, als de partners er zichzelf altijd opnieuw in vastrijden. Het advies is hetzelfde als voor de anticonceptiepil: beter een jaar te vroeg dan een dag te laat.''


Is het doel van therapie stellen bij elkaar te houden?

,,Ons eerste doel is de maximalisatie van elke partner. Ons tweede doel is dat ze ofwel beter samenblijven, ofwel beter scheiden. Sommigen komen tot de conclusie dat ze vroeger verkeerd gekozen hebben. Of dat ze toch niet bij elkaar passen. Soms is dat terecht. De vraag is: welke criteria hanteren ze? Willen ze het perfect passende paar zijn? Dat zou wel eens lelijk kunnen tegenvallen. Na de eerste verliefdheid vallen we allemaal van ons voetstuk. En wat is 'te veel van elkaar verschillen'?''


Liefde maakt blind, zegt het spreekwoord. Professor Lode Roose, een expert in hoofse lyriek, doceerde vroeger dat liefde juist helderziend maakt: je ziet iets in iemand wat anderen niet zien, of wat je eerder niet zag.

(lacht) ,,Juist. We hebben het hier over verliefdheid en dat is in elk geval een oogziekte. Je ziet méér, je ziet zelfs dingen die er niet zijn. Je ziet de ander zoals je hem of haar zou wensen. Het is een illusie die vroeg of laat in gruzelementen valt. Van de andere kant is het ook een grote kracht, een sterke energie, die mensen over de drempel heen en naar elkaar toe jaagt. Verliefdheid is nodig om een relatie te beginnen, maar mijn stelling is juist dat de relatie maar echt begint waar de verliefdheid ophoudt.'

,,Dan kun je komen tot een langdurige betrokkenheid. We moeten het relatiegeluk verbreden tot een algemeen tevredenheidsgevoel. Het is niet permanent, niet altijd zo intens, maar het is 'goed genoeg'. Het leidt ertoe dat je je kunt vergenoegen in de kinderen die opgroeien, of in een reisje dat je samen onderneemt. Het leidt er ook toe dat je altijd weer de confrontatie wilt aangaan met de ander.''


Is liefde dan een gevecht?

,,Het is leren omgaan met verschil, en dat is best lastig. Ik heb dat geleerd in mijn werk met paren, en ik zie het nu ook in de samenleving: je moet eerst de verschillen zien, ze mogen benoemen en ze kunnen aanvaarden. Dan pas kun je tolerant zijn en liefhebben. Het is een illusie om te zeggen dat we allemaal gelijk zijn: zwart is niet blank en de koran is niet hetzelfde als de bijbel. Maar ze zijn wel gelijkwaardig.''

,,Juist wanneer we het verschil ontkennen, ontstaat er onverschilligheid. Ik pleit daarentegen voor 'verschilligheid': de ander erkennen in zijn anders-zijn leidt er ook toe dat je niet aan elkaar voorbijloopt, maar dat je de ander ziet en dat je betrokken raakt op elkaar.

Toch worstelen veel mensen met de aandrang om hun partner te veranderen of te modelleren naar het eigen ideaalbeeld.

,,Vroeger zat therapie ook in die richting. Als je dat en dat deed, zou je partner wel veranderen. Sinds een jaar of tien ligt het accent meer op het aanvaarden van de onveranderbaarheid der dingen. We hebben allemaal onveranderlijke kenmerken. Waarom die per se willen 'oplossen'? Een vrouw die erg dynamisch is, zal van haar trage man nooit een energieke kunnen maken. Voor een man die van stiptheid houdt, is het misschien ook makkelijker om te leren aanvaarden dat zijn vrouw veel tijd nodig heeft.''

,,Het is belangrijk om in te zien dat ook goede stellen nooit alles oplossen. Je kunt 's morgens aan tafel een dispuut hebben, dat niet uitgepraat is tegen dat je naar je werk moet. Dat blijft dan op tafel liggen, en er gebeurt verder niets mee.''


U bent getrouwd met een relatietherapeute: is dat een voordeel?

,,De klassieke vraag na elke lezing! De waarheid is dat het in twee richtingen speelt. Ik kan met een stel werken dat een groot probleem heeft en 's avonds bij het naar huis rijden vaststellen dat wij dat ook hebben, maar er helemaal geen punt van maken. Dan prijs ik mij gelukkig. Ik kan ook zien hoe anderen het de moeite vinden om te werken aan een bepaald aspect van hun relatie, en dan bedenken dat ik dat jammer genoeg niet doe.''

,,Er is in feite niets moeilijkers dan twee psychologen in therapie hebben: ze kennen het hele arsenaal, ze weten ook beter hoe ze elkaar, soms heel subtiel, kunnen kwetsen. Ik heb zulke stellen al uit elkaar zien gaan. Maar als Maureen en ik een goed huwelijk hebben, met de moeilijkheden en de deugd die daarbij horen, dan is dat niet alleen het gevolg van onze kennis en inspanningen, maar ook van een portie geluk. Je moet geluk hebben. Het is niet allemaal eigen verdienste.''

,,Ik koppel het wel terug naar de verliefdheid uit de beginjaren, die de basis legt. Er spelen bij verliefdheid veel onbewuste factoren mee, maar die zijn daarom niet ongefundeerd.''


De populaire wetenschap zegt dat verliefdheid een kwestie van hormonen is.

,,Alsof het alleen maar dat zou zijn! Meestal giet men er dan nog een portie evolutietheorie bij ook: de man zou maar zo lang bij zijn gezin blijven tot het kind op eigen benen staat. Kijk, tegen dat simpele sciëntisme van de media kom ik in verzet. Zoals ik eerder in deze krant zei: We zijn meer dan een waterzak met genen. Ja, natuurlijk gebeurt er iets in ons lichaam als we vlinders in de buik voelen. Maar om het nu daartoe te reduceren...''


Maar is de mens wel gemaakt om voor altijd bij één ander te blijven?

,,Samenblijven op zich betekent niets. Het is niet omdat iets lang duurt, dat het goed is. Het kan om pathologisch samenklitten gaan: sommige stellen die beter uit elkaar kunnen gaan, blijven veel te lang samen. Ik denk nu aan situaties van huiselijk geweld.''

,,Toch kan er ook heel veel deugd en diepgang zitten in een langdurige relatie. De confrontatie die je altijd weer aangaat, houdt je wakker en verkwikt je persoonlijkheid. Natuurlijk wordt het na enkele jaren wat voorspelbaar, maar de originaliteit van die combinatie tussen die twee mensen, en geen andere, blijft bestaan. Ook als het eens wat moeilijker gaat en je tijdelijk door de woestijn moet. Niet iedereen hoeft dat te vinden, maar volgens mij zit daar een waarde in.

Bij het afscheid van professor Vansteenwegen publiceren zijn collega's een liber amicorum onder de titel 'Als liefde niet volstaat. Over hulp aan koppels'. Het verschijnt bij LannooCampus en kost 24,95 euro.


B.V.

5 juni 2006

 
Omhoog
 

Me Tarzan, you Jane

Opinie-artikel in het weekblad HP De Tijd van Theo Richel over de rollen tussen mannen en vrouwen in huwelijk en samenwoning. De Nederlandse regering wil dat vaders zorgen, maar ze geeft vaders geen substantiële ondersteuning daarvoor, terwijl moeders moeten gaan werken. Dat mondt voor die financieel zelfstandige moeders uit in een situatie van eenzaamheid, omdat zij op wat latere leeftijd onbetrouwbare partners zijn geworden. De auteur die in de Nederlandse context zelf uitgebreid de zorgrol van de vader heeft uitgeprobeerd en beleefd, concludeert dat hij zijn zonen wil duidelijk maken dat ze opnieuw kostwinners moeten worden en dat zijn dochters van jongsaf kinderen moeten krijgen en thuisblijven of indien nodig part time baantjes moeten invullen. Dat is de allerbeste opvatting om je gezin bij elkaar te houden en niet alleen en beklagenswaard te eindigen.

De overheid vindt nog steeds dat moeders moeten werken en dat vaders de helft van de thuistaken op zich moeten nemen.
Maar dat werkt niet. Pleidooi voor het klassieke rolpatroon.

Om het volledige artikel in PDF-vorm te lezen:

Klik hier

HP De Tijd, Theo Richel, 13 augustus 2004

Het is aanbevelenswaardige lectuur voor de actuele situatie van de relatiebeleving.

G.D.

 
Omhoog
  Gescheiden ouders, gescheiden kinderen

Jaarlijks krijgen ruim 35 duizend kinderen te maken met de echtscheiding van hun ouders – een voetbalstadion vol. Zij ervaren al jong dat relaties vervelend kunnen eindigen. Wat betekent dat later voor hun eigen liefdesleven ?

‘Vijf jaar na de scheiding konden ze eindelijk zonder ruzie met elkaar omgaan’, vertelt Sharon (17) over haar ouders, die uit elkaar gingen toen ze twaalf was. ‘ik merk dat ik door de scheiding erg ongelukkig ben, en dat ik veel mensen wantrouw. Mijn vriend is mijn steun, zonder hem ben ik niks.’ De ouders van Laura (20) scheidden toen ze veertien was: ‘Ik ben me meer bewust van wat er mis kan gaan. Daarom durf ik eigenlijk geen relatie aan. Als ik een relatie heb, verloopt het contact meestal stroef. Omdat ik onzeker ben en niks durf.’

Uit onderzoek blijkt dat kinderen van gescheiden ouders anders omgaan met intieme relaties dan kinderen uit een ongebroken gezin. Ze verslijten meer korte relaties, hebben hun eerste vriend(innetje) op jongere leeftijd, verzamelen meer seksuele partners en beginnen eerder aan geslachtsgemeenschap. Ze scheiden ongeveer twee keer zo vaak als kinderen uit een goed huwelijk. Behalve hun gedrag, is ook hun kijk op intieme relaties anders. Kinderen uit een gebroken gezin kunnen meer moeite hebben om relaties aan te gaan en geloven niet zo snel dat een relatie stabiel en trouw kan zijn. Door deze onzekerheid hebben ze een grotere kans op een oppervlakkige, of juist een zeer serieuze verhouding. Op het gebied van conflicten, communicatie en vertrouwen ondervinden ze meer problemen. Ze hebben minder vaak trouwplannen en schatten hun echtscheidingsrisico’s hoger in.

Verkeerd voorbeeld
Kinderen van gescheiden ouders denken anders over relaties, omdat ze zijn opgegroeid met een verkeerd ouderlijk relatiemodel. Mensen leren van hun ouders hoe partners met elkaar omgaan, hoe ze ruzie maken en ruzie oplossen. Kinderen nemen de negatieve conflicthantering van hun ouders over en gebruiken deze in hun eigen volwassen relaties. Ze slagen er minder goed in om ruzie op een constructieve manier op te lossen. Dit geldt met name voor vrouwen. Kinderen gaan na de scheiding namelijk vaak bij hun moeder wonen en meisjes kopiëren het gedrag van de moeder sneller dan jongens. Laura: ‘Mijn moeder maakte vaak negatieve opmerkingen over mijn vader. Als ik van een weekend bij m’n vader terugkwam, durfde ik daar niet over te praten, anders was de sfeer zo weer verpest. Helemaal als ik over zijn vriendin begon.’

Een andere oorzaak voor het afwijkende gedrag van kinderen uit een gebroken gezin, is de verstoorde ouder-kindrelatie. De band tussen ouder en kind speelt een belangrijke rol bij de ontwikkeling van zelfvertrouwern en bij het aangaan van een succesvolle intieme relatie. Door een scheiding neemt het vertrouwen in een liefdesrelatie af, tenzij het kind een goede band met de ouders heeft en houdt. Helaas is de band met de ouders meestal verzwakt voor, tijdens en na de scheiding. Vooral als één ouder – vaak de vader – vertrekt. Bovendien zijn de ouders tijdens de scheiding grotendeels op zichzelf gericht. Ze hebben minder aandacht voor de kinderen en zijn vaak niet zo verdraagzaam.

Veel kinderen kunnen dit niet plaatsen en zoeken de schuld bij zichzelf. Door deze emotionele onzekerheid kunnen ze eigenschappen ontwikkelen die negatief uitwerken op hun eigen relatie. Denk bijvoorbeeld aan minder zelfvertrouwen, jaloezie en bindingsangst. Sharon onderschrijft dit. ‘Ik wantrouw heel veel mensen. Daarom bind ik me liever niet. Dan heb ik het vooral over vriendinnen. Ik doe liever dingen alleen en sluit me af voor anderen.’

Volgens Ineke Swarte, psycholoog, komen de relationele problemen echter niet alleen door het slechte voorbeeld van de ouders, en de zwakke band met hen. ‘Aangeboren eigenschappen spelen ook een rol. Niet elk kind uit een gebroken gezin komt namelijk in de problemen. Het is afhankelijk van de persoonlijke veerkracht van het kind zelf. Een kind met van nature een extraverte persoonlijkheid kan zich beter uiten en zal over het algemeen beter door een moeilijke periode heen komen dan een introvert kind.’

Hoop voor later
Is er ondanks deze treurig stemmende resultaten nog hoop? Volgens de Amerikaanse psycholoog David Mahl wet. Hij onderzocht het gedrag van kinderen uit gebroken gezinnen en vond drie typen: kopieerders, zwoegers en verzoeners.

Kopieerders praten na de scheiding nauwelijks over de situatie en herhalen het gedrag van hun ouders (onbewust) rechtstreeks in hun eigen relaties. Bij deze groep is de kans groot dat hun eigen intieme relatie later ook strandt.

Zwoegers worstelen met de scheiding en ontvangen weinig emotionele ondersteuning van hun ouders. Ze praten openlijk over de breuk, maar weten niet precies wat ze moeten overnemen uit de relatiemodellen van hun ouders. Ze zijn zich bewust van de invloed die de scheiding van hun ouders heeft op hun eigen relatie. Ze vinden een goede communicatie met hun partner erg belangrijk, maar in de praktijk lukt dit lang niet altijd.

Verzoeners hebben de scheiding geaccepteerd. Ze houden een goed contact met de ouders. Zij zien de breuk als een leermoment en hebben er iets van opgestoken. Doordat ze de relatie van hun ouders analyseren, zijn ze zich eerder bewust van signalen die duiden op relatieproblemen. Daarbij kunnen ze kenmerken onderscheiden die geassocieerd worden met een succesvolle relatie. Zo wordt het mogelijk om een andere koers te varen dan de ouders.

Niet elk kind uit een gebroken gezin is dus veroordeeld om het voorbeeld van de ouders te volgen. Zelfs als het uit een zeer conflictueus gezin komt en een zwakke band heeft met de ouders, kan het later een goede, duurzame relatie opbouwen. Daarvoor is het nodig dat het kind de band van de ouders als een negatief voorbeeld ziet en dat slechte rolmodel aan de kant zet. Ook moet het opnieuw betekenis geven aan de voorbeeldfunctie van de ouders. Bijvoorbeeld door te accepteren dat mensen vaak geen ideale ouders zijn. Dan kan de scheiding uiteindelijk toch iets opleveren.

Hilde Schreur

ZO BEPERKT U DE SCHADE

Zes tips voor ouders die hun kind zo min mogelijk willen laten lijden onder de scheiding.

1. Houd uw kind buiten conflicten, praat nooit negatief over de andere ouder. Uw kind mag niet het gevoel krijgen dat het partij moet kiezen.
2. Maak duidelijk dat de scheiding niet de schuld is van uw kind. Vertel allebei dat u van uw kind blijft houden, ook al houdt u niet meer van elkaar.
3. Als u vertrekt, maak dan duidelijk dat dit niets met uw kind te maken heeft. Hou zo goed mogelijk contact, op een manier die prettig is voor het kind.
4. Handel de scheiding goed af en creëer zo snel mogelijk een nieuwe conflictarme gezinsomgeving. Als u er samen niet uitkomt, zoek dan hulp bij bijvoorbeeld een bemiddelaar.
5. Probeer in goed overleg samen te zorgen voor uw kind.
6. Geef uw kind genoeg aandacht, sta open om over de valkuilen van uw huwelijk te praten. Een goede communicatie kan voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt.

MEER INFORMATIE

- http://members.multimania.nl/kigo/ [website voor kinderen van gescheiden ouders]

- http://www.psychotherapie.pagina.nl

- http://www.echtscheiding.pagina.nl

- http://www.geestelijke-gezondheidszorg.pagina.nl

- http://www.praktijkswarte.nl

TEKST : HILDE SCHREUR

Bron : PSYCHOLOGIE MAGAZINE JULI/AUGUSTUS 2004 blz. 32-33.

 
Omhoog
 

Duurzame relaties in deze tijd

Het is goed even stil te staan bij de betekenis van het woord relatie de dag van vandaag. Onze samenleving, en wij in die samenleving, veranderen voortdurend. Steeds meer Belgen leven alleen. Jongeren beginnen later aan een relatie. Ze willen langer van hun jeugd genieten alvorens zich te binden. Het klassieke twee-oudergezin met kinderen komt steeds minder voor. Het aantal gescheiden mensen in ons land blijft stijgen. Het alleen-zijn, al dan niet met kinderen, is vaak slechts een overgangsfase tussen twee relaties. Zowel mannen als vrouwen gaan in hun leven niet één, maar verschillende langdurige relaties aan. Wat ligt nu aan de basis van al deze veranderingen in onze maatschappij? Visie ging te rade bij CAW Sonar en sprak er met Danny Beliën van het team Relatie en Welzijn.

Wat is er nu zo anders dan pakweg 30 jaar geleden ?

Danny : "De emancipatie van zowel man als vrouw heeft voor heel wat veranderingen gezorgd. Zelfstandigheid en zelfontplooiing worden steeds belangrijker.
Om gelukkig te zijn verlangen we nog steeds naar een duurzame relatie en kinderen. Maar daar bovenop is ook de kans tot persoonlijke ontwikkeling, en een boeiende job een belangrijke rol gaan spelen in de zingeving van ons leven".

Is er een formule voor een goede relatie ?

Danny: "Voordurend hard werken aan je relatie is de boodschap. Dat vraagt inspanning en creativiteit van beide kanten.
Mensen hebben nu meer verwachtingen ten aanzien van een relatie en de partner. In onze relatie zijn we voortdurend op zoek naar een evenwicht tussen de rol als partner/ouder, de job en ruimte voor onszelf.
We stellen ook meer eisen aan onszelf. We willen de perfecte partner zijn, perfect zijn op het werk, de kinderen de beste opvoeding geven, een perfecte gezondheid hebben, ...
Dat brengt heel veel stress en drukte met zich mee. Met het gevaar dat partners mekaar voorbijlopen. In al die drukte is het nodig om regelmatig even stil te staan. Het is belangrijk dat er gepraat kan worden en dat je binnen je relatie je emoties durft te uiten.
Doe je dat niet, dan vervreemd je van elkaar en dreigt je relatie leeg te lopen".

Maakt dat alles een relatie dan ook niet kwetsbaarder?

Danny: "Inderdaad. Het maakt het boeiender, maar tegelijk is de kans dat het ergens misloopt ook groter.
Een relatie doorloopt verschillende fases. De verliefheid, uitbouwen van een carrière, kleine kinderen, tieners, kinderen die het huis verlaten, opnieuw alleen met je partner.
Overgang van de ene fase naar de andere kan leiden tot een crisis. Bijvoorbeeld als de kinderen het huis verlaten moet je samen op zoek naar een nieuw evenwicht binnen je relatie. En dat gaat niet altijd vanzelf. Soms moet er ook gevochten worden voor een relatie.
Wanneer je er als partners echt niet meer uit geraakt kan een crisis leiden tot een scheiding. Maar een scheiding betekent altijd lijden. Tijdens het rouwproces is er het schuldgevoel van heb ik wel hard genoeg gevochten. Zeker als er kinderen zijn.

Als een relatie afgebroken wordt, is het ook erg belangrijk dat je kan loskomen als partner. Toch nog ouder zijn, en mekaar ook in die rol blijven erkennen. Alleen zo kunnen de kinderen openlijk houden van beide ouders".


Uit het weekblad Visie nr. 04 van 6 februari 2004 p. 17.

 

 
Omhoog
 

'Voor je het weet zit je te liegen en te bedriegen' -
De schadelijke gevolgen van internetseks

ANTWERPEN - Interview DE SCHADELIJKE GEVOLGEN VAN INTERNETSEKS
Eens surfen naar een pornosite, inloggen op een erotische chatroom: voor je het bouw je een geheim seksleven uit, zegt Hannie Van Rijssingen. 'Van internetseks gaat een enorme aanzuigkracht uit.'

 
In een loft boven het Antwerpse 'hoerenpaleis' Villa Tinto geeft de Nederlandse Hannie Van Rijssingen duiding bij haar boek Onzichtbare ontrouw, over de invloed van porno en internetseks op partners, kinderen en gezinnen. Terwijl beneden de mannen bij tientallen voorbij de vitrines schuiven op zoek naar instant-bevrediging. Vindt ze dat geen provocerende plek, gezien de ellende die ze in haar boek beschrijft? 'Jaaa', zegt ze nadenkend. 'Ja, dat is het geloof ik wel.' En dan vraagt ze: 'Vind je het echt zo'n hoop ellende?'

Van Rijssingen is seksuologe en relatietherapeute en ziet in die hoedanigheid steeds meer mensen, vooral mannen, met een verslaving aan porno of seks op het internet. Ze schreef dit boek in eerste instantie voor hun partners, omdat die de grond onder hun voeten voelen wegschuiven als ze ontdekken wat hun man allemaal op het internet uitvreet.

Vroeger bestond porno ook. Waarom is het nu zoveel erger?

'Het is veel en veel toegankelijker geworden. Op allerlei gewone sites staan nu erotische hoekjes waarop je kunt doorklikken. Het is zo gemakkelijk. En er gaat een enorme aanzuigkracht van uit: wie ermee begint, dreigt erin meegesleept te worden. Zo ken ik een man die begon met gewone porno en per toeval op kinderporno uitkwam. Hij walgde toen van zichzelf, maar het had ook iets spannends, waardoor hij het bleef doen. Andere mannen staan er 's nachts voor op, of blijven 'savonds uren bezig en geraken nooit meer op tijd in bed. Je hoeft er geen moeite voor te doen, het is vaak gratis - niet altijd - en je hoeft ook niet eerst een praatje te slaan zoals je met je vrouw hoeft te doen. Er zijn ook mannen die via internetseks op zoek gaan naar contacten in real life. Zo bouwen ze een geheim seksleven uit. Voor je het weet zit je te liegen en te bedriegen.'

Zelf denken ze: dat is van mij alleen. U bestrijdt dat.

'Kijk, ik heb het niet over mannen die eens een keertje iets opzoeken om bij te masturberen. Maar als het de plaats inneemt van seks met en tijd voor je vrouw, van aandacht voor je kinderen, dan is er meer aan de hand. Als het je hele denken beheerst, dan is het een verslaving. En zoals met alle verslavingen geldt dat het in wezen niet draait om de seks, maar om het feit dat deze mannen vluchten voor verantwoordelijkheden die bij de volwassenheid horen: de verantwoordelijkheid om een attente man te zijn, een aandachtige vader, een goede werknemer, enzovoort. Dan gaat hun hele omgeving eronder lijden.'

U zegt dat vrouwen te tolerant zijn. Hoe zou dat komen?

'Omdat ze geen preutse trut willen zijn. Binnen gezinnen gebeurt hetzelfde wat in de samenleving gebeurt: men minimaliseert er de kwalijke gevolgen van porno. Ik wil vrouwen aansporen hun intuïtie, hun aanvoelen, hun knagende onvrede over de gang van zaken serieus te nemen. In mijn praktijk zie ik veel partners van wie ik hoor dat ze al jaren met zo'n sudderend gevoel van “hier klopt iets niet, rondlopen. Ze hadden het wel met hun man aangekaart, maar hij ontkende of minimaliseerde. Uiteindelijk komen de mannen die ik zie, toch door hun vrouw bij mij terecht. Zij heeft hen voor de keuze gesteld: of je doet er iets aan, of ik ga bij je weg. En dan hoor ik zo'n man ook zeggen: “Goed dat ze dat gedaan heeft, want er was geen houden meer aan,.'

Op welke manier beïnvloedt de internetseks ook de relatie?

'Er zijn vrouwen die vertellen dat ze het niet wisten, maar ondertussen merkten ze wel dat de seks dwingender werd. Een “nee, accepteerde hij niet meer - en zo zijn ze niét begonnen. Wat ik ook hoor, is dat hij ongevoeliger wordt voor wat zij nodig heeft. Ineens vraagt hij voortdurend naar pijpen of anale seks, want “iedereen doet dat toch,. Op zich is er niets mis met die seksuele handelingen, maar als het alleen om die handelingen draait, en niet meer om de verbinding tussen twee mensen, dan gaat er iets fout. Of ze werken altijd hetzelfde stramien af, omdat ze dat op pornosites zo zien. Ik noem dat het hitsigheidsmodel voor seks, dat minder vervullend is als het verbindingsmodel. Terwijl vrouwen die verbinding meestal zo nodig hebben voor ze - ook letterlijk - opengaan.'

Maar de mannen beleven er intussen wel veel plezier aan, of niet?

'Ik vraag ze in therapie om te beschrijven wat ze ondergaan wanneer ze aan internetseks doen. En het is schrijnend hoe weinig dat is! Ze hebben enorme kicks nodig om iets te voelen, altijd meer kicks, en het is zo voorbij. Triest hoor, en het raakt hen meestal ook wel wanneer ik hen dat zeg. Een jongeman die vroeger verslaafd was, zei me over zijn herstel: “Als je meer kent, ga je niet meer voor minder,. Denk aan alcoholverslaafden: het maakt ze niet uit wat ze drinken, als het maar veel is. Terwijl het zoveel meer deugd doet om te genieten van één goed glas wijn. Dat is ook zo met seks: wanneer die voor beiden prettig en vervullend is, wordt er ook veel minder gezeurd over de frequentie. Als het echt goed is, doet het er niet zo toe hoeveel of weinig het gebeurt.'

Beantwoorden de internetseksers aan een bepaald profiel?

'Het zijn vaak mannen die zich onvoldoende betrokken voelen bij het gezin. Ze hebben dat zelf niet in de gaten, maar als ik doorvraag, blijkt dat ze aan internetseks doen op momenten dat ze zich gefrustreerd voelen. Het is een manier om hun stress weg te werken. Soms zijn het managers die dit doen vlak voor een belangrijke vergadering. Vaak zijn het mannen die niet goed kunnen praten over emoties, die dat uit de weg gaan. Het is een geheel van gestoorde omgang met zichzelf.'

Vrouwen schamen zich, zegt u, om het probleem aan te kaarten omdat ze denken dat ze er zelf schuld aan hebben.

'Onterecht. Een seksverslaafde is juist erg egocentrisch bezig: het draait alleen om zijn eigen behoeften.'

Belangrijkste voorwaarde voor herstel?

'Echt kijken en luisteren naar de pijn van je partner, wat ontzettend moeilijk is maar nodig om samen verder te kunnen. Vrouwen moeten op hun beurt leren om zich niet op het herstel van hun partner te storten, maar om onder ogen te zien wat dit gedrag met henzelf en hun kinderen doet. Dat niet wegcijferen. Er zit niets anders op dan het gesprek daarover met elkaar aan te gaan.'


_________

Onzichtbare ontrouw, 135 blz., 12,50 euro, uitgeverij Gotmer.

www.hannievanrijssingen.com

________


B.V.

28 sept. 2008 .


 
Omhoog
 

Hoe het internet je huwelijk kan bedreigen

Nog even en het internet wordt de belangrijkste vorm van ontrouw. Tenminste, dat beweert toch Beatriz Avila Mileham. Deze dame deed voor haar scriptie aan de Universiteit van Florida onderzoek naar getrouwde mensen die veel chatten. Hoe langer hoe meer mensen zoeken blijkbaar on line contact met anderen via het net. En ook getrouwde mensen doen dat, bijvoorbeeld op www.marriedandflirting.net of in de Married and Flirting groups van Yahoo. Microsoft draagt een steentje bij met bijvoorbeeld http://groups.msn.com/MarriedandFlirting. De onderzoekster deed vorig jaar diepte-interviews met 86 mensen die actief waren in dergelijke chatboxen. En blijkbaar zien velen dergelijke chatboxen als een onschuldige manier om wat spanning in hun leven te brengen. Er gaan immers geen aanrakingen of ontmoetingen mee gepaard, en je hoeft ook niet meer naar obscure hotels te trekken. De meeste chatters vinden dan ook niet dat ze ontrouw zijn. Als je het aan hun echtgenoten vraagt, denken die er meestal wel anders over. Maar gewoonlijk weten ze weinig over het chatgedrag van hun partners. Die kruipen vaak achter hun computer als hun wederhelft al onder zeil ligt.

Van de 86 participanten aan het onderzoek waren er 26 die een echt afspraakje hadden met iemand uit de chatbox. Maar slechts twee hadden uiteindelijk een echte affaire. Toch blijken er regelmatig huwelijken spaak te lopen nadat een van beide partners ontrouw heeft gepleegd via internet. Je hebt daar natuurlijk de kwestie van de kip en het ei, en je kan je natuurlijk de vraag stellen of het feit dat een van beide voor zijn pleziertjes het internet op trekt, niet al een uiting is van een slecht lopende relatie. Beatriz Avila Mileham raadt je in alle geval aan om bij het begin van een relatie niet alleen te bespreken hoe je staat tegenover het krijgen van kinderen, maar ook wat je denkt over on line daten en chatten.

Als afsluiter wil ik je toch nog dit verhaal meegeven. Het verscheen in juli in de media. Of het om een stadslegende gaat, kon ik niet achterhalen, maar het klinkt vrij onwaarschijnlijk : de Taiwanees Huang Tzu-heng heeft vorige maand zelfmoord gepleegd omdat zijn vriendin haar internetgeliefde verkoos boven hem. Niets nieuws onder de zon, ware het niet dat die internetgeliefde eigenlijk een alter ego was van hemzelf. Hij wou testen of zijn vriendin hem wel trouw was en begon on line met haar te daten als Mr. J. Na een tijdje kwam het meisje Huang Tzu-heng vertellen dat ze verliefd geworden was op iemand anders, namelijk Mr. J. en dat ze hem wou verlaten. Dat was te veel voor Huang Tzu-heng en hij pleegde dan maar zelfmoord door houtskool te verbranden in zijn kamer.

- Marian Kin -
Hoofdredacteur

Redactioneel artikel uit Clickx Magazine van 12 augustus 2003 - nr. 47

Nota van de redactie :

Dat "het internet je huwelijk kan bedreigen" is helemaal niet denkbeeldig. De bevindingen van Beatriz Avila Mileham uit de bovenstaande tekst zijn ook de bevindingen van mensen die in de hulpverlening staan hetzij als professionelen hetzij als ervaringsdeskundigen. In de gesprekken komt vaker en vaker tot uiting dat één van de huwelijkspartners naar een echtscheiding toe evolueert of zijn of haar beslissing tot scheiden versnelt door internetcontacten zoals hierboven beschreven worden. De gerichtheid naar de nieuwe andere doet de bestaande relatie afbrokkelen tot de onvermijdelijke verbreking van de band volgt. Het verschijnsel komt niet alleen maar een enkele keer voor, maar neemt hoe langer hoe meer toe. Maar het internet is niet de boosdoener, alles ligt immers in de hand van de betrokken internetgebruiker. Men moet weten wat men doet, men moet weten wat men feitelijk wil.

G.D.


 
Omhoog
 
     
Laatste update : 30 juni 2015 | Vragen welkom bij : Webmaster Top | Home