Informatie - Vaderschap bij scheiding
 

Adviezen | Advocaat | Bank | Belastingen | Bestaansmiddelen | Detective | Deurwaarder | Echtelijke woning
Echtscheiding door onderlinge toestemming | Erfenis | Gezinnen | Gezinswoning | Gevoelens | Gevolgen echtscheiding
Geweld | Hulpverlening | Huwelijksplichten | Huwelijksstelsel | Jongeren na echtscheiding | Jurisprudentie Justitiehuizen | Kerk | Leven na scheidingNieuwe gezinsvormen | Nieuwe relatie | Nieuw-samengestelde gezinnen
Notaris | Omgangsrecht | Onderhoudsgelden | Onderwijsaangelegenheden | Ouderlijk gezag | Ouder-naam
Ouderschapsbemiddeling | Overlijden | Overspel | Procedure | Relaties | Samenwoning | Scheidingsbemiddeling Vaderschap bij scheiding | Vereffening en verdeling | Wetgeving | Woonstvergoeding

Artikels :

- Nederland heeft primeur met eerste hoogleraar vaderschap
- Een man die zijn man kan staan
- 100 VADERS
- Vaderschapsbeleving
- Rob van Altena - een eerbiedwaardige vader (30-10-2012)
- Vaders in onderzoek - Hans Van Crombrugge 5-6-2012
- De onmacht van de vaders. Vaders strijden voor hun kinderen - Medea, lied van Joop Visser
- De betekenis van het vaderschap (Yvon Dallaire)
- Vaders schrijven boeken over hun (v)echtscheiding
- Vaderschap versus stiefvaderschap - Opinie en visie | 24-3-2010
- Proces tegen stiefouder is kwalijke zaak (Persbericht Plusouder 11-3-2010)
- Vaderschap na echtscheiding in het nieuwe afstammingsrecht
- De papaverklaring: Verklaar je vader
- Vader...dag
- Johan Anthierens was "gelukkig gescheiden" en een heel bijzondere vader voor zijn dochter Eva en zijn zoon Benjamin
- Vaders doen er niet toe, kinderen zijn de dupe: de macht van moeders is grenzeloos
- De situatie van het vaderschap bij (echt)scheiding
- Vaders in soorten. Verslag studiedag HIG Schaarbeek - 15 november 2002
- Een sterke vaderfiguur maakt het verschil voor de kinderen
- Vaderdag - vaderschap
- Liefde, scheiden, vaderschap (bij architect Bob van Reeth)
- Biologische vader, wettelijke vader ? - Erkenning van een kind
- Zorgende of verdienende vaders ? en moeders ? (Column Joep Zander)
-
Overleden vader stelt bevooroordeelde familierechtbank verantwoordelijk voor zijn zelfmoord
- Engelstalige boeken over de hedendaagse vaderproblematiek
Omhoog
 

Nederland heeft primeur met eerste hoogleraar vaderschap

13 april 2016

Socioloog Renske Keizer (32) heeft een bijzondere fascinatie voor vaders. Met die fascinatie als uitgangspunt komt er nu wetenschappelijk onderzoek dat gericht is op de rol en invloed van vaders. Wat betekent een vader voor kinderen en onder welke omstandigheden is de invloed van vaders het grootst? Daar is nog maar weinig over bekend, en daar moet de allereerste hoogleraar vaderschap verandering in gaan brengen. 
Op vrijdag 15 april 2016 sprak Renske Keizer haar oratie uit als hoogleraar vaderschap aan de Universiteit van Amsterdam, een primeur voor Nederland én de rest van de wereld. De titel van de oratie: 'Waar staat papa? Over grenzen denken'.

Renske Keizer is te gast. 

NPO Radio 1 – 13’20”

http://www.radio1.nl/item/352366#

VADERSCHAPSHOOGLERAAR RENSKE KEIZER: NEDERLAND MOET NOG HEEL WAT INLOPEN OP ANDERE LANDEN

Op het gebied van ouderschap lopen we in vergelijking met andere Westerse landen hopeloos achter. We zien onszelf in Nederland als vooruitstrevend, maar de realiteit is, zelfs na talloze emancipatiegolven, dat vrouw zorgt voor de kinderen en de man voor het geld. De verklaring daarvoor, zegt hoogleraar vaderschap Renske Keizer, ligt deels in de Tweede Wereldoorlog.

Renske Keizer is socioloog aan de Erasmus Universiteit en bijzonder hoogleraar vaderschap aan de Universiteit van Amsterdam. Ze doet onderzoek de invloed van institutionele en culturele context op de relatie tussen vaderschap en de ontwikkeling en levensuitkomsten van kinderen en families.

Studio Erasmus is de maandelijkse talkshow van de Erasmus Universiteit, waarin de brug wordt geslagen tussen wetenschap en maatschappij. Deze editie werd op dinsdag 10 februari 2015 opgenomen in de Rotterdamse Schouwburg en wordt geproduceerd door SG Erasmus, het bureau voor publieke wetenschap en cultuur van de Erasmus Universiteit Rotterdam.

TV-Interview met Renske Keizer 14'

 
 
Omhoog
 

Een man die zijn man kan staan


Ek hou van 'n man wat sy man kan staan;

ek hou van 'n arm wat 'n slag kan slaan;

'n oog wat nie wyk;

wat 'n bars kan kyk;

en 'n wil wat so vas soos 'n klipsteen staan!

J. Celliers



Ik hou van een man die zijn man kan staan;

ik hou van een arm die een slag kan slaan;

een oog dat niet wijkt;

dat een barst kan kijken;

en een wil die vast als een rots staat!

J. Celliers





 
Omhoog
 

100 VADERS





Toevallig valt mij uit mijn bibliotheek een boekje met een kartonnen omslag in handen. Ik kijk wanneer het uitgegeven is. Het moet al dateren van 2006. Het is bij Lannoo gepubliceerd en draagt als titel 100 VADERS DE HONDERD MOOISTE VADERGEDICHTEN, samengesteld & ingeleid door Ronny De Schuyter & Peter Theunynck.
Omdat de vaderthematiek mij blijft boeien begin ik erin te bladeren en een aantal gedichten te lezen. Dat voert me naar het WOORD VOORAF WELKOM IN HET RIJK VAN DE VADER... En dat treft mij.





'De titel 100 vaders is een knipoog naar De zeven vadertjes van de Zweedse Pija Lindenbaum (uitg. Querido). Dat prentenboek ontdekte de contextueel therapeute Marleen Heylen in een tweehandsshop, toen ze aan haar manuscript van 'In de naam van de vader', over de relatie tussen vaders en zonen werkte. Op één van de tekeningen in het prentenboek zit een kind aan de ontbijttafel samen met een grote stevige moeder en zeven kleine vadertjes, die met hun voetjes niet eens bij de grond kunnen. Dat beeld hielp Heylen om greep te krijgen op de vader. 'Moeders zijn aan-wezig: met heel het wezen ter beschikking,' zo vertelt ze in De Standaard (26.10.05)
'Vaders zijn tegen-woordig: ze stellen hun aanwezigheid in woorden en gebaren die meer gefragmenteerd zijn, nu eens hier, dan weer daar.'

Is die gefragmenteerde vader dan minder belangrijk? Helemaal niet. Met de kinderen rollebollen in de tuin, verhalen vertellen, Risk spelen, kokkerellen, zoon of dochter aan de rand van het veld aanmoedigen, bergen met hen beklimmen, kinderen aan een fiets leren sleutelen, de passie voor diepzeeduiken bijbrengen.. het zijn allemaal kleine, maar inspirerende daden die van groot belang kunnen zijn voor de verdere ontwikkeling van een kind. Vaak zijn het precies die dingen die ze zich later nog van hun ouders herinneren.'

Het boekje omvat honderd gedichten van honderd verschillende dichters uit Nederland en Vlaanderen uit de 20ste en 21ste eeuw met honderd verschillende facetten van het vaderschap... 'Zo zijn er nog tientallen echo's, parallellen en doorkijkjes te ontdekken in deze vaderbloemlezing' menen de samenstellers van dit boekje.

Eén enkel gedichtje uit de bundel...

Spreken met vader

 

Vader, wij hebben u begraven en de grond erkend
zacht om te slapen, zacht om te vergeten:
zand dat vervloeit en water, ongeweten,
herinnering en droefheid voormaals onbekend.

Gij zult niet eenzaam zijn, maar slapen slapen
met sterren 's avonds een onblusbaar vuur
en, rond uw eiland, het traagstromend water.
De bomen wuiven tijdeloos en ieder uur.

Gij zult niet eenzaam zijn. De bloemen en de kruiden
werden maar even in hun bloei gestuit
en elke lente loopt de wingerd uit
wanneer de jonge wind keert van het zuiden.

Gij zult niet eenzaam zijn: de nachtegaal zal fluiten.

 

Anton van Wilderode

 

Ghislain Duchâteau



 
Omhoog
 

Vaderschapsbeleving

Vader zoon

Soms doe ik zijn schoenen aan. Dan sta ik dus in zijn schoenen.
Ooit kon ik zijn twee voetjes in één hand houden. Als ik ze schudde, schaterde hij het uit. Nu zwem ik in zijn maat.
Hij zal nooit mijn schoenen aandoen. Hoe graag hij vroeger ook iets van mij wilde aantrekken, om groter te lijken, nu valt hij nog liever dood. Bovendien, ze zijn te klein. Ik zou knellen.

En dan loop ik dus een dag in zijn schoenen. Hij weet van niks, hij is op school. Of op kamp. Ik zou ook eens graag eens een dag op school of op kamp in zijn schoenen lopen. Van al die uren die hij inmiddels in klassen, refters, op speelplaatsen, in tenten, in bossen of bij kampvuren heeft gesleten, heb ik er nooit één meegemaakt.
Ik weet niet wie hij daar is.
Uiteraard zou hij zich schamen als ik er ineens stond, zeker in zijn schoeisel. ‘Dag jongen, ik kom eens naar je leven kijken.’ Dan worden we beiden onsterfelijk belachelijk.

En toch, als ik in zijn Nike’s schuif, hoop ik op iets. Dat ik op de een of andere miraculeuze manier even zijn leven kan leiden. Dat ik niet zomaar in zijn sporen loop, maar dat ik werkelijk even hém kan zijn. Dat ik zijn onmatige muiltjes aantrek en in zijn bestaan stap.
Vanzelfsprekend is dat onmogelijk.
Veel verder kom ik niet dan dat ik het best gezellig vind in zijn sneakers. Binnen de paar minuten heb ik de zweetvoeten van weleer. Toen heetten ze Kickers, nu Nike.
En ook toen mocht het niets anders zijn, want anders waren we niet anders, ook al leken we ons allemaal te bewegen in een spiegelzaal.

En toch, er schuilt een zekere magie in die geschoeide uren. Al zal ik dan nooit één tel doorbrengen in zijn hoogsteigen dagen, door mijn eigen dag te slijten in zijn schoenen denk ik me dichter bij hem. Ik denk aan waar hij overal leeft, waar hij zich begeeft wanneer hij de vertrekken verlaat waar hij thuis hoort te zijn, waar hij fietst in de nacht na een feestje, wanneer ik al lang slaap in mijn burgerbestaan, waar zijn kuiten sporten op de pleintjes van de stad, waar hij voet zet om dingen te doen die ik helaas en gelukkig nooit zal weten.
Van dat bestaan, buitenshuis, op die pleinen, in andere kamers dan de onze, langs straten waarvan ik de naam niet eens ken, in hoeken en kanten die zijn mooiste jaren vormgeven, heb ik maar een vaag idee, zoals uiteindelijk ook van zijn bestaan nabij.
Of hij nu verdwijnt in de plattegrond van zijn uitgangsleven of zichtbaar in de woonkamer hangt, altijd blijft het raadsel: dat hij het raadsel is dat ik heb gemaakt. In de schoot van weer een ander raadsel.

En dan doe ik dus in zijn knaloranje reservepaar de dingen van mijn dagen. Haal er brood en sigaretten in, maak het ontbijt erin klaar, loop er onbegrijpelijk veerkrachtig mee door het huis, schrijf er deze woorden in en doorsta later op de dag zijn meewarige grijns.
Het belachelijkste van mijn onderneming is mijn stille trots. Bijna had ik tegen de winkelierster gezegd: kijk, dat zijn zijn schoenen. En terwijl ik dit schrijf, gloeien ze om mijn voeten, als droeg ik een trofee.

Zijn kleurrijke schoeisel, dat me in mijn gevorderde leeftijd aardig ontsiert, wekt sentiment in mij. Hoe weekhartig kan het ouderschap ons krijgen.
En terwijl deze koele gedachte mij bezoekt, bekruipt me tegelijk het verlangen dat hij het ooit zal begrijpen. Hoe ik het ook nog altijd niet begrijp, na al zijn groei in mijn bestaan, wat hij in mij heeft aangericht.
Waarom ik sommige dagen zo graag even zijn schoenen instap, waarom hij nooit op stap kan gaan zonder dat hij mij heel even verbijsterd achterlaat.
En hoe ik het ongetwijfeld nog altijd niet zal begrijpen wanneer ik hem voorgoed zal lossen, als een duif die misschien af en toe nog eens zal terugkeren, uit instinct, uit nestdrift of uit het geheugen. En in zonderling schoeisel.

Bernard Dewulf

11 januari 2014

 

Vader - dochter

Het belangrijkste gebeurt achter mijn rug. Dat heb ik nu wel door.

Ruim tien jaar geleden schreef ik over haar: 'Een-twee-drie is ze vijf geworden'. Ik stelde vast dat er razendsnel een vrouw groeide in mijn huis. En dat ik haar nooit volledig zou zien. Want als alles goed ging, zou haar middelpunt mijn verdwijnpunt zijn.

Intussen zou ik kunnen herhalen: een-twee-drie is ze vijftien geworden. Toen ik onlangs even wegkeek zelfs zestien.

En nu zat zij dus een ochtend verbijsterend volgroeid op dezelfde stoel van toen, gebogen over het immer zoemende schermpje van haar eigen wereldje, terwijl ik nog even naast haar op dezelfde stoel van toen nog altijd dezelfde krant las. Want de mens is op zijn haar na natuurlijk geen haar veranderd.

***

In de krant ging het over de paradox van het ouderschap. 'De vreugde van het opvoeden,' las ik, 'openbaart zich in de herinnering.' Ik herhaal: de vreugde van het opvoeden openbaart zich in de herinnering.

Dat was toch even nadenken.

Het herinnerde me aan een zin van de filosoof Cornelis Verhoeven: 'Wij zijn laatkomers in onze eigen geschiedenis.' Alsof wij ons hele bestaan eigenlijk in de file van ons geheugen staan.

***

En toen keek ik dus op naar de zestien dagelijkse jaren naast mij, bijna zesduizend dagen, die achter mijn krommende rug, terwijl ik vooraan zichtbaar vergrijsde, klaarblijkelijk een gloednieuw vrouwenlichaam hebben beraamd.

Nog wel in mijn eigen huis.

Die van wiegende vlechtjes een zee van lang haar hebben gemaakt. Van bengelende beentjes soevereine kuiten. Van het eerste alfabet een stille lezeres. Van een knuffel een iPod.

Van een schootkind een schoot.

Niets aan haar leek mijn verbaasde blik te zien. En misschien was hij ook niet te zien, terwijl zij onverstoorbaar haar berichtjes een mij onbekende wereld in tikte. En glimlachte om onzichtbare tegenberichten.

En passant gooide ze even, als een korte wervelwind door een stil dorp, haar eindeloze haar het geheugen van de ochtend in.

Dan keek ze toch even op naar het heden. Vroeg afwezig aan het aanwezige ouderschap of alles oké was en ging vervolgens gewoon door met haar hoogsteigen, onderen anderen door mij opgevoede leven.

***

En nu dus moest ik geloven dat 'de vreugde van het opvoeden' zich openbaart 'in de herinnering'.

En ik geloofde het meteen.

Nog zie ik haar leren lezen, rekenen en schrijven. Nog zie ik haar eindelijk alleen de onverlaatbare straat uit fietsen. Nog zie ik haar veel later de eerste, grondeloos verlegen jongen binnenleiden.

In ons eigen, heilige huis.

Nog hoor ik haar mij eindelijk uitlachen. Als was ik ineens een verdwaalde meneer geworden in haar drukbevolkte paradijis.

***

En hoe graag ik het ook allemaal terugzie, hoezeer ik haar ook denk te herkennen in intussen duizend herinneringen, tegelijk weet ik nog altijd niet wie ik heb opgevoed.

En nooit zal ik het weten. Dat weet ik nu stilaan wel.

Want hoe langer ik haar dagelijks opvoed, hoe levendiger zij een vermoeden wordt. Hoe zienderogener zij de vrouw in haar opvoert, hoe minder ik begrijp van de opvoering.

En zo is het goed.

En hoe meer zij op haar eigen benen in de wereld staat, hoe verderaf zij zwaait wanneer ze alweer eens weggaat. Op haar eigen benen. Op haar reusachtige fiets. In haar dagelijks uitdijend, chattend, schoolgaand en uitgaand bestaan. Van weggaan en zwaaien.

En zo is het goed.

***

En als ik heb geprobeerd om het allemaal van nabij te volgen, ogen en geheugen wijd open, de armen zo ver mogelijk gespreid, de liefde dagelijks voorhanden en ook de straffen altijd klaar, en zonder ooit een ochtend- of een avondzoen over te slaan - toch is het allemaal, de hele tijd, elke lopende dag, terwijl zij mij dagelijks wat verder verliet, allemaal, als het gerucht van een verhaal, allemaal blijkbaar achter mijn rug gebeurd.

Dat heb ik nu stilaan wel door. Hoewel.

Bernard Dewulf

13 juni 2015

 
 
Omhoog
 

Rob van Altena  -  een eerbiedwaardige vader

In Joep Zanders weblog van 28 oktober 2012 ‘Vader van vader’ http://joepzander.wordpress.com/2012/10/28/vader-van-vader/  
eert Joep Zander Rob van Altena als vader.

“Toen ik in een tekst voor de vaderdagtrofee m/v Rob van Altena niet alleen schrijver, vertaler en activist noemde, maar ook ‘vader’, werd dat er door de klaarblijkelijke dienstdoende secretaris aanvankelijk uitgewist. Onterecht, wellicht is dat onrecht voor een vader die zich zozeer inzette ook als vader van zijn kinderen. Elk jaar onderneemt hij een paar keer de reis naar Zwitserland om misschien een glimp van dochter en kleinkinderen op te vangen. Als muzikant had ik hem in genoemde tekst geloof ik nog niet eens aangestipt.
Ik denk dat met bijgaand filmpje deze nestor van de Nederlandse vaderbeweging, deze begaafde schrijver, vertaler, nog veel meer, en vooral dus vader, eer wordt betuigd. De tekst is van zijn broer Ernst van Altena, en gaat dus over hun beider vader.”

Bekijk en beluister Rob van Altena, die samen met Joep Zander het vaderliedje zingt (4’52”).

 
 
Omhoog
 

Vaders in onderzoek

Er wordt steeds meer onderzoek verricht naar wie vaders zijn, wat ze al dan niet anders doen dan moeders, en wat dat betekent voor de ontwikkeling van de kinderen. Al dat onderzoek overzien is haast onmogelijk en ook het formuleren van eenvoudige besluiten en inzichten is een onbegonnen zaak. Zoals dé vader niet bestaat en er vele soorten vaders zijn, zo bestaat dé vader-kindrelatie evenmin. Er zijn verschillende contexten waarin vaders elk op hun manier met kinderen omgaan, met velerlei dimensies die niet zomaar samenvallen. Maar laten we toch aan de vooravond van Vaderdag proberen om enkele lijnen te trekken.

Lees de hele tekst van Hans van Crombrugge

 
 
Omhoog
 

De onmacht van de vaders
Vaders strijden voor hun kinderen


Vaderschap
Vaderschap


Elk derde huwelijk wordt ontbonden -
het getal van de scheidingen van samenwoningssituaties niet meegerekend.
Dikwijls begint een verbitterde strijd om de kinderen -
met ongelijke wapens, zoals vele vaders menen.

Zelfs als hun een zorg- en omgangsrecht wordt toegestaan, hebben vele mannen problemen om dat gerealiseerd te krijgen.

Medea

Lied van Joop Visser

Hij kan z'n vader niet meer zien
Hij kan z'n vader niet meer horen
Hij kan z'n vader wel vergeten
Hij heeft z'n vader al verloren
Omdat z'n vader plundert
Omdat z'n vader moordt
En omdat z'n vader niet meer van 'm houdt
Omdat z'n vader slecht is
Omdat z'n vader weg is
En gewoon omdat z'n moeder met een andere is getrouwd



Drie, vier, vijf, zes, zeven jaar
Je weet ervan, je laat 't maar
Met je hele maatschappij
Sta je d'r bij en kijkt ernaar
Naar de rechten van een kind
Dat door een moeder wordt bemind
En dat met liefde wordt bedrogen
Drie, vier, vijf, zes, zeven jaar



Ze mag haar vader niet meer zien
Haar vader mag niet bij haar komen
Ze mag haar vader niet meer zien
Ze durft niet eens meer van hem te dromen
Omdat haar vader drinkt, omdat haar vader slaat
En omdat haar vader niet meer van haar houdt
Omdat haar vader ruzie maakt
Je weet wel hoe dat gaat
En gewoon omdat haar moeder met een ander is getrouwd



Drie, vier, vijf, zes, zeven jaar
't Gebeurt zo vaak, je laat 't maar
Met je hele maatschappij
Sta je d'r bij en kijkt ernaar
Naar de rechten van een kind
Dat door een moeder wordt bemind
En dat met liefde wordt verkwanseld
Drie, vier, vijf, zes, zeven jaar



Duizenden kinderen willen niet met hun vader praten
Duizenden kinderen voelen zich in de steek gelaten
Met de schaamte, met de schuld
Met de angst en met der pijn
Om een vader die niet meer van je houdt
En weten dat dat onzin ins
En weten dat dat leugens zijn
Maar leugens van een moeder die je altijd hebt vertrouwd



Drie, vier, vijf, zes, zeven jaar
Zonder keuze, laat me maar
Met je hele maatschappij
Sta je d'r bij en kijkt ernaar
Naar de onmacht van een kind
Dat door een moeder wordt bemind
En dat door liefde wordt gegijzeld
Drie, vier, vijf, zes, zeven jaar
Naar de onmacht van een kind
Dat door een moeder wordt bemind
En dat met liefde wordt verminkt
Drie, vier, vijf, zes, zeven jaar

 

 
Omhoog
 

De betekenis van het vaderschap (Yvon Dallaire)






Uit het tiende hoofdstuk van het boek "HOMME et fier de l'être" van de Canadese relatiepsycholoog Yvon Dallaire
'Un père, pour quoi faire?'







De werkelijke functie van de vader

Volgens psychologen manifesteert de vaderlijke functie zich op vijf specifieke gebieden:

1. De bescherming. In het verleden, als gevolg van zijn fysieke kracht, was deze bescherming voornamelijk beperkt tot externe fysieke gevaren: de holbewoner moest de zijnen beschermen tegen andere  mannen en tegen allerlei andere roofdieren. De man van de eenentwintigste eeuw wordt er steeds meer toe geroepen om daarbij een emotionele veiligheid te verzekeren, niet alleen voor zijn kinderen maar ook voor zijn vrouw (dit is trouwens een van de belangrijkste eisen van de moderne vrouw). Zijn vrouw en kinderen willen kunnen blijven rekenen op hem. Daartoe moet hij uiteraard aanwezig zijn, zowel fysiek als psychologisch, en moet hij in deze functie gewaardeerd worden.

2. De opvoeding . De vader moet zijn kinderen helpen zelfcontrole te leren verwerven, hij moet hun leren afstand te doen  van de onmiddellijke inwilliging van hun behoeften en verlangens, hij moet hun geduld bijbrengen. Het moet hen vooral helpen hun agressiviteit te kanaliseren in de richting van een positieve en constructieve expressie ervan. Het is vanzelfsprekend dat hij daarbij ook hij beter leert zijn eigen behoeften en zijn eigen agressie te beheren. Al doende leert men, zegt het spreekwoord.

 3. De initiatie . De vader heeft ook als functie om het kind menselijk te leren handelen tegenover de ontgoocheling en het gemis om het in de volwassenenwereld en de sociale wereld te integreren, zoals dat gebeurde in de initiatierituelen bij zogenaamd "primitieve" volksstammen. De vader maakt het kind vertrouwd met de regels van de maatschappij. Daarzonder zou een sociaal leven onmogelijk zijn. Het miskennen van zijn verantwoordelijkheid op dit niveau is waarschijnlijk grotendeels de oorzaak van de steeds maar toenemende jeugdcriminaliteit. Kinderen worden delinquenten, omdat ze blijven geloven dat hun alles is toegelaten en dat de anderen hun ten dienste staan (zoals de moeder dat deed).

4. De scheiding . De moderne vrouw vraagt de man van de eenentwintigste eeuw de vrouw te begeleiden in alle stadia van de zwangerschap, bevalling en de zorgen voor het kind en ik geloof dat deze ondersteuning een uitstekende manier is om het gevoel voor het vaderschap te ontwikkelen. Maar ik blijf met nadruk bevestigen dat het ook de functie is van de vader het kind te scheiden van de moeder en de moeder van het kind en niet een heilige Drievuldigheid te vormen waar elkeen zijn identiteit verliest. Zo zorgt de vader voor de overleving en de ontplooiing van het kind; zo zorgt de vader voor de overleving en de ontplooiing van de vrouw die in de moeder leeft.

5. De afstamming . De familienaam aan het kind gegeven is van minder belang, het moet er zich van bewust zijn dat het een vader en een moeder heeft. Het moet ook weten dat het  deel uitmaakt van een geslacht dat een geschiedenis heeft. Het moet zich verbonden voelen met de mensheid, het is onderdeel van de grote menselijke familie. Traditioneel verliep de afstamming langs de vaderlijke lijn; ze verzekerde de vader dat hij een zoon of dochter had en ze verzekerde het kind - of het een zoon of dochter was - dat het wel degelijk een vader had, deze vader.

...

De gevolgen van de afwezige vader

Wat gebeurt er als de vader die functies niet vervult? Wat gebeurt er als hij niet betrokken raakt in de driehoek vader-moeder-kind? Wat gebeurt er wanneer de vader psychologisch afwezig is? Wat zijn de gevolgen van de toename van de eenoudergezinnen onder leiding van moeders alleen? Wat gebeurt er als, om wat voor reden dan ook, de man niet in staat is om zijn vaderlijke functie uit te oefenen?

Dan gebeurt wat wij vandaag overal om ons heen zien voorkomen. Dat is onder meer:

- De moeders proberen de functie van de vermiste vader te vervullen, wat de ambivalente houding van de kinderen ten opzichte van hun vader en moeder beklemtoont .
- Kinderen kleven thuis aan hun moederkloek.
- Delinquentie en landloperij van de jongeren nemen toe.
- Adolescenten laten nooit hun gevoel van almacht los en blijven geloven dat hun alles is toegelaten, dat ze het middelpunt van het universum zijn
- Het fenomeen van de schooluitval neemt toe en sociaal-emotionele problemen worden sterker, vooral bij jongens.
- Adolescenten blijven eeuwig adolescenten bij gebrek aan een positief vadermodel.
- De consumptie van soft- en harddrugs ligt hoger in eenoudergezinnen.
- Het aantal echtscheidingen groeit aanzienlijk en er ontstaat een echtscheidingsindustrie ten voordele van psychologen, bemiddelaars, advocaten, rechters, magistraten, maatschappelijke werkers, makelaars in onroerend goed, bestuurders ...
- Kinderen en jongeren plegen steeds meer moorden.
- De jongens psychologisch door hun moederkloek aangetast worden mannen die bang zijn zich aan een vrouw te binden, net zoals meisjes die seksueel belast werden de moeilijkheid ervaren zich later als volwassenen seksueel te ontwikkelen.
- 35% van de mensen leven nu alleen omdat ze de kunst van het delen niet geleerd hebben noch die van het onderhandelen die eigen is aan het leven als koppel.
- Zelfmoordcijfers nemen schrikbarend toe onder mannen en adolescenten.
- Huiselijk geweld wordt een ware epidemie.

Het volledige hoofdstuk Un père, pour quoi faire ? is in het Frans te lezen op de website 2Parents.net


 
Omhoog
 

Vaders schrijven boeken over hun (v)echtscheiding

Lijstje ons bezorgd door onze Nederlandse vriend Rob van Altena

  • Voorlopige lijst van boeken, geschreven door een vader na een ongewilde (v)echtscheiding om de kinderen. Meest autobiografisch, soms uit zijn mond opgetekend door een schrijver of journalist(e).
  • Verzamelboeken, dus met meer vaderverhalen, zijn aangeduid met (v).
  • Na ongelijke strijd heeft de vader tenslotte meestal alle contact met de kinderen verloren, alleen bij uitzondering niet.  
  1. Alain Teister, Mijn pappie is enkel een foto, 1975
  2. Frank Onnen, En toen zaten we met de brokken, 1978
  3. Mireille Cottenjé (v), 13 mannen van tafel, 1978
  4. Erik Rijks, Omgang moet, 1988
  5. Jacques Huinck, Echtscheiding als broodbeleg, 1990
  6. Paul Koeck, Notaris X, 1990
  7. Tjerk Bakker, Omgangsonrecht, 1994
  8. Samensteller Jessica Durlacher (v), Vaders - Verhalen van hun dochters, 1995
  9. Gerrit C. van Bijsterveld, Ik wil mijn kinderen zien, 1996
  10. Peter v.d.Wiel, De gescheiden man, 1998 
  11.  Robert J. Blom (v), Gescheiden!, 1999
  12.  Hans Dorrestijn, Finale kwijting, 2000
  13.  Rob Reekers, Chantana waar ben je?, 2001
  14.  Maarten Legène, Vaders bestaan niet, 2004
    (verbeterde versie van Hoe steel ik een kind?, 1999)
  15. Joep Zander (v), Gemist vaderschap, 2006
  16.  Patrick van Rijn, Weg van Lila, 2007
  17.  idem, Vaderstad, 2009
  18.  Victor Barlo, En de kinderen dan…, 2009
  19.  Michel Van Keer, Tranen in de stilte, 2009
  20. Herman Stevens, Vaderland. Het land waaruit niemand terugkeert, 2010

Twintig titels. Aanvullingen welkom

 
 
 

Vaderschap versus stiefvaderschap - Opinie en visie | 24-3-2010

Maakt een bloedband het verschil? Ik denk dat het per persoon weer verschilt. Ik zal niet zeggen dat het hebben van een bloedband je een goede vader maakt en het tegendeel zal ik ook niet beweren. Ik ben er sowieso huiverig voor een oordeel te vellen over de levens, dromen en drijfveren van anderen. Ik kan wel vertellen over mijn leven. ...

Ik ben moeder van twee kinderen en daarnaast ben ik stiefmoeder van een derde kind. Ik ben gescheiden van de vader van mijn twee kinderen, en heb altijd de band tussen mijn kinderen en hun vader willen stimuleren. Tijdens ons huwelijk was hij altijd druk met zijn werk en eigen leven, en liet de zorg voor de kinderen aan mij over, ‘omdat ik dat toch beter kon’. Hij had geen band met hen en stak ook geen tijd in hen, deed geen moeite om iets op te bouwen. Pas na de scheiding is daar verandering in gekomen, toen hij de kinderen drie weekends per maand voor zich alleen had en ik er niet was om op terug te vallen.

Hij ontwikkelde een band met de kinderen door de tijd die ze samen doorbrachten, een band die er niet logischerwijs was door de bloedband. Nu vinden de kinderen het fijn om naar hun vader te gaan, al vinden ze de overgang elke keer weer moeilijk.

Mijn huidige man leerde mij kennen met twee kinderen. Drie voor de prijs van één, zullen we maar zeggen. Dat was zo, en hij sloot hen meteen in zijn hart. Zelf is hij ook vader van een jongetje, wat hij bijna niet ziet, ondanks advocaten en rechtszaken. Of misschien wel dankzij ...

Wij zijn een gezin en als mensen aan ons vragen hoeveel kinderen we hebben, is ons antwoord: drie (en een vierde op komst). En zo voelt het ook.

Hij is voor mijn kinderen ‘papa 2’, een titel die hij zelf van de kinderen heeft gekregen en ik denk dat dat alles zegt. Hij is hun tweede vader en zal nooit proberen zich op de eerste plaats te werken. Wij zijn een team samen, ouders van ons bijzondere gezin. We geven hun vader alle ruimte, omdat hij dat verdient. Ik ben van hem gescheiden, mijn kinderen niet.

Als je op Wikipedia de term ‘stiefouder’ opzoekt, krijg je de volgende definitie: 'Stief' betekent oorspronkelijk 'beroofd van de bloedband', 'iets missend'. Dat geeft al aan dat de term ongelukkig gekozen is.

‘Vaderschap’ levert op Wikipedia het volgende op: Vaderschap is de relatie tussen een man en zijn kind. Deze relatie heeft emotionele, sociale, juridische en biologische componenten.

In die zin kan een stiefvader nooit de vader vervangen, want behalve dat hij een deel van de kosten nu voor zijn rekening neemt en in die zin, wettelijk gezien, financieel mede-verantwoordelijk voor hen is, emotioneel zeer betrokken is en van ze houdt als van zijn eigen zoon, zal hij nooit de biologische vader kunnen worden. Maar hij zal de laatste zijn om de vader van mijn kinderen te bestempelen als de ‘zaadschieter’. Dat heeft alles met respect te maken.

Ik denk dat het de kunst is als stiefouder je ruimte in te nemen in het gezin, naast je partner te staan ook in opvoedingstaken en tegelijk te beseffen dat de kinderen een vader hebben, die een grote plek in hun levens inneemt en hem die plaats ook gunnen.

Kinderen in een loyaliteitsconflict plaatsen of een te grote plek voor jezelf opeisen als stiefouder is schadelijk voor de kinderen. Het is een plek die je kan verdienen, op een waardevolle en eervolle manier. Liefde van kinderen is onvoorwaardelijk, maar wel in volledige vrijheid en onafdwingbaar.

J.K.

Bron: http://vaderkenniscentrum.blogspot.com/2010/03/460.html

 
 
Omhoog
 

Proces tegen stiefouder is kwalijke zaak (Persbericht Plusouder 11-3-2010)


Gisteren lazen we in de media hoe een gescheiden moeder in Australië een rechtszaak aanspant tegen de nieuwe partner van haar ex-man, omdat die zich overal uitgeeft voor “mama”.

Dit is een kwalijke zaak, die zo gemakkelijk te vermijden valt. Elke rechtszaak is in dergelijke gevallen immers een verloren zaak. Kinderen zouden niet moeten kiezen tussen ouders en stiefouders. Wanneer volwassenen dit verwachten, gaan zij voorbij aan het belang van het kind en negeren zij de nood van elk kind aan loyaliteit en geborgenheid.

Vzw Plusouder streeft ernaar bij ouders, stiefouders en professionelen het belang aan te tonen van evenwichtige relaties in nieuw samengestelde gezinnen. Hierbij kan de nieuwe partner best een positie innemen waarin zij/hij zorg en warmte aanbiedt, zonder in de plaats van de ouders komen te staan. In dergelijke nieuw samengestelde gezinnen betekent de aanwezigheid van de nieuwe volwassene een meerwaarde, een surplus.

De wijze waarop een stiefouder zich voorstelt, hangt vaak en vooral af van hoe het kind dit beleeft en zelf aan de omgeving voorstelt. Niet de titel, maar de relatie met ouders en stiefouders is hierbij belangrijk.

Vzw Plusouder wil toenemend aanwezig zijn in de maatschappelijke discussie over kinderen in nieuw samengestelde gezinnen om modellen en voorbeelden aan te reiken van “good practice” betreffende kinderen in nieuw samengestelde gezinnen en de positie van alle getrokken volwassenen daarbij.

Dirk Vos
Bestuurder vzw Plusouder
Plaanstraat 50
9810 Eke
0472/83.84.62

www.plusouder.be

 
Omhoog
 

Vaderschap na echtscheiding in het nieuwe afstammingsrecht

Vraag van een kandidaat-vader:

Dag,

Kunt u mij zeggen hoe lang ik moet wachten na mijn echtscheiding om met kinderen te beginnen met mijn nieuwe partner zonder problemen te krijgen met de gemeente i.v.m. de naam en dergelijke?

Dank bij voorbaat


Mvg.

X.

Beste kandidaat-vader,

In het familierecht bestaat o.m. de betwisting van moederschap en de vaststelling van vaderschap.

Dat ligt vast in het Burgerlijk Wetboek Titel VII artikels 312 - 335. Voor de nieuwe bepalingen van de afstamming verwijs ik naar :

http://www.elfri.be/NL/Juridische%20informatie/Familierecht/ 

Ik kopieer daaruit art. 316bis BW:

"De vaststelling van vaderschap binnen het huwelijk

De regel:

De vader is de mannelijke echtgenoot van de moeder

De uitzonderingen (art. 316bis B.W.)

Vier categorieën van kinderen hebben bij de geboorte principieel niet langer de echtgenoot van de moeder tot juridische vader:

  1. het kind geboren meer dan 300 dagen na de beschikking van de voorzitter in kortgeding die overeenkomstig artikel 1280 van het Gerechtelijk Wetboek in het kader van de voorlopige maatregelen tijdens de echtscheidingsprocedure op grond van bepaalde feiten (nu in de huidige echtscheidingswet: op grond van onherstelbare ontwrichting van het huwelijk – red.), de echtgenoten machtigde een afzonderlijke verblijfplaats te betrekken, of meer dan 300 dagen nadat de rechter de overeenkomst tussen de echtgenoten heeft bekrachtigd met betrekking tot het betrekken van een afzonderlijke verblijfplaats overeenkomstig artikel 1258 paragraaf twee Gerechtelijk Wetboek.
  2. het kind geboren meer dan 300 dagen na de neerlegging van het verzoekschrift met het oog op een echtscheiding door onderlinge toestemming bedoeld in artikel 1288 bis Gerechtelijk Wetboek
  3. het kind geboren meer dan 300 dagen na een door de vrederechter overeenkomstig artikel 223 B.W. uitgesproken vonnis waarbij de echtgenoten gemachtigd worden een afzonderlijke verblijfplaats te betrekken en minder dan 180 dagen na de datum waarop deze maatregel verstreken is, of nadat de echtgenoten feitelijk zijn herenigd.
  4. het kind geboren meer dan 300 dagen na de datum waarop de echtgenoten blijkens het bevolkingsregister, het vreemdelingenregister op het wachtregister, op verschillende adressen zijn ingeschreven, voor zover ze nadien niet opnieuw zijn ingeschreven op het zelfde adres.

Deze uitzonderingen zijn slechts toepasselijk op de kinderen die geboren werden na de inwerkingtreding van de wet van 01-07-06 (De nieuwe bepalingen betreffende de afstamming treden in werking op de door de Koning nader te bepalen datum en uiterlijk op 1 juli 2007). Op de kinderen geboren voor deze datum is deze uitzonderingsregel niet toepasselijk en is enkel de algemene regel van toepassing. ..."

Het komt er vooral op neer dat een kind geboren 300 dagen na de feitelijke scheiding van vroegere echtgenoten niet de (vroegere) echtgenoot van de moeder als juridische vader heeft. De afloop van de echtscheidingsprocedure als dusdanig speelt hier dus niet mee.

Met mijn vriendelijke groeten

G.D.
11-11-2007

Zie ook de rubriek Informatie - Wetgeving:

1 JULI 2006. — Wet tot wijziging van de bepalingen van het
Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het vaststellen van de
afstamming en de gevolgen ervan

 
 
Omhoog
 

De papaverklaring: Verklaar je vader

Vaders maken steeds meer tijd voor hun gezin. Dat blijkt uit onderzoek naar de tijdsbesteding van de Vlaming. Toch blijven oudercontacten, huiswerk begeleiden, de school opvolgen… grotendeels mamazaken. Zo zit een gemiddelde Vlaamse vader elke week drie keer minder lang (33 minuten) naast het huiswerk van zijn kind dan zijn partner (102 minuten). Ook bij opvoedingskwesties houden vaders zich meer afzijdig dan moeders. De papaverklaring is een aanzet voor ouders, leraren en integratiewerkers om te praten over de plaats van vaders thuis en op school. En dat vaders het statement tekenen. Deze maand verspreidt Klasse voor Ouders in 700 000 gezinnen een papa-verklaring. Daarmee kunnen vaders aan de slag om zichzelf in acht punten vader te verklaren. Twintig BV’s (Bekende Vaders) tekenden al en trekken de actie op gang.
 
In negen vreemde talen
Dezelfde papaverklaring wordt in negen talen vertaald in de instapbrief voor anderstalige ouders. Die instapbrief hoort bij het maandblad Klasse voor Ouders. Meer dan duizend leraren, schoolopbouw- en integratiewerkers gebruiken de instapbrief in hun werking met kansengroepen in Vlaanderen. De vaderverklaring is in het Frans, Engels, Duits, Spaans, Arabisch, Turks, Russisch, Kroatisch en Pools vertaald.
 
Steeds minder mannen in onderwijs
De verklaar-je-vader-actie staat in het aprilnummer van Klasse voor Ouders. Dat is een papa-special met vaderportretten en actieve doetips. Zo zijn er nieuwe cijfers over de terugval van het aantal mannelijke leraren. In het gewoon basisonderwijs heeft een kind nu nog minder dan 1 kans op 5 om bij een meester in de klas te zitten. In het secundair is nog 2 leraren op 5 een man. Voorts geeft Hans Van Crombrugge, docent Gezinspedagogiek aan het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen en zelf vader van vier kinderen, tips aan scholen om huiswerk mannelijker te maken en ouderactiviteiten te ontwikkelen die ook vaders aanspreken.
 
De papaverklaring:
Verklaar je vader
  1. Wij vaders willen niet alleen op feestdagen vader zijn, maar het hele jaar door genieten van onze kinderen. Wij smeren niet alleen op zondag de broodjes.
  2. Wij vaders willen niets missen van de snelle ontwikkeling van onze kinderen. Wij kunnen voorlezen, puzzelen, neuzen snuiten en staartjes maken.
  3. Wij vaders vinden de opvoeding van onze kinderen onze verantwoordelijkheid. Wij moedigen onze zonen en dochters aan om zelfstandig en avontuurlijk in het leven te staan.
  4. Wij vaders willen er zijn om onze kinderen te knuffelen, troosten, gerust te stellen bij klein en groot verdriet. Wij geven hun een veilig en warm nest.
  5. Wij vaders willen werk, vrije tijd en gezin combineren. Zieke kinderen of de eerste schooldag zijn ook een mannenzaak.
  6. Wij vaders interesseren ons voor school en de talenten van onze kinderen. Wij oefenen mee de sommen en schuiven aan bij het oudercontact.
  7. Wij vaders spelen met onze kinderen. Wij stimuleren hen en geven kansen om nieuwe dingen te leren kennen.
  8. Wij vaders willen actief en gelijkwaardig bijdragen aan het groot worden van onze kinderen. In makkelijke en moeilijke momenten.
 
Deze Bekende Vaders tekenden de papaverklaring al:
Dirk Draulans (journalist, bioloog in De Laatste Show), Christophe Lambrecht (presentator Stu Bru, DJ Lambibambi), Marc Coessens (dokter Frank in Wittekerke), Chris Janssens (voetballer bij Lierse)  Robbie McEwen (wielrenner), Axl Peleman (muzikant en televisieman), Gert Verhulst (vader van Samson en Studio 100), Nic Balthazar (televisiemaker, filmcriticus), Hans Van Crombrugge (docent gezinspedagogie aan het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen), Gène Bervoets (acteur, specialiteit: Gentse waterzooi koken), Frédéric Dupré (voetballer Standard), Tony Sergeant (voetballer Zulte Waregem), Tom Steels (wielrenner), Pieter Loridon (basketbalspeler, Ster op de Dansvloer 2007), Jan Verheyen (filmregisseur, presentator), Bart Van Avermaet (Waldek in Thuis), Urbanus…
 
Hoeveel tijd per week besteedt de gemiddelde ouder aan activiteiten met zijn kinderen?
ten minste 1 kind tussen 6 en 12 jaar

  Man Vrouw
Verzorging
(wassen, aankleden, in bed leggen…)
1u28min 5u25min
Opvolging huiswerk 33min 1u42min
Ontspanningsactiviteiten 1u53min 2u45min
(Cijfers uit het TOR-tijdsbudgetonderzoek 2004) http://www.tijdsonderzoek.be

Klasse voor Ouders is een initiatief van het ministerie van Onderwijs en Vorming. Nagenoeg alle ouders met kinderen tussen 2,5 en 14 jaar krijgen het blad deze maand gratis in hun bus.

Bron: Klasse 17 april 2007
 
 
Omhoog
 

Vader...dag

In het jaar van de vader
In de maand van vaderdag

Vaderdag!

Een feestdag voor vaders van vroeger,
vaders die-zo-lekker-ruiken,
vleesbradende vaders,
veilig-bij-vaders-achterop-vaders,
vaders die eigenlijk geen echte vaders zijn,
tuinierende vaders,
stil-want-vader-slaapt-vaders,

vaders die niet aan vaderdag doen,

vaders die met ma of vriendin gevlucht zijn,
dat-had-je-niet-moeten-doen-vaders,
klussende vaders,
je-zult-me-wel-weer-vergeten-vaders,

echte vaders!


 
Omhoog
 

Johan Anthierens was "gelukkig gescheiden" en een heel bijzondere vader voor zijn dochter Eva en zijn zoon Benjamin.

°22 augustus 1937 - † 20 maart 2000

Naar aanleiding van de publicatie van Johan Anthierens' nagelaten werk op 5 september 2003 geven wij hier enkele merkwaardige teksten , die deze fantast en bijzondere persoonlijkheid direct karakteriseren hoe hij schreef en hoe hij was.

12 mei 1976 "Gelukkig gescheiden"

In de katholieke Gazet van Antwerpen lees ik dat in 1975 per dag dertig huwelijken ontbonden werden, een elfduizend bootjes die officieel schipbreuk leden. Dat herinnert me weer aan mijn uitspraak in de eerste aflevering van de Wies Andersen Show, waarin ik mezelf voorstelde als die en die, gelukkig gescheiden, vader van twee kinderen, et cetera, et cetera. Nooit hebben twee woordjes uit mijn mond zoveel deining verwekt, twee woordjes waar ik tot mijn bittere of zoete einde blijf achter staan. Velen hebben de uitspraak als een uitval naar mijn ex-vrouw geïnterpreteerd, maar dat was niet de bedoeling. Het zou uitermate onfatsoenlijk zijn geweest als ik van een massamedium misbruik had gemaakt om mijn ex zo'n veeg uit de pan te geven.

Waarom heb ik mij als een ,,gelukkig gescheiden'' man aangediend? Uit protest tegen de huichelachtige manier waarop in televisieshows en -spelen de cultus van het huwelijk wordt opgevoerd, waarbij je de overtuiging wordt opgedrongen dat huwelijken per definitie gelukkig zijn en er buiten dat sacrament geen heilvol gedrag denkbaar is. In de Wies Andersen Show onderstrepen alle getrouwden dat ze 'gelukkig getrouwd' zijn, bij voorkeur met de eczema-verwekkende term 'gelukkig gehuwd'.

Ik heb het ook gezegd om gescheidenen een hart onder de riem te steken. Hoe talrijk ze ook zijn, ze leven in de schaduw van de getrouwden. Huwelijkspartners draven op in normale tv-programma's, gescheiden mensen en samenwonenden zijn voer voor tragische enquêtes, schnabbelprogramma's voor psychiaters en andere professionele lulkoekenbakkers.

Jonge mensen trouwen hals over kop, want hen wordt ingespoten dat iedere huwelijksboot waterdicht is. Cijfers en statistieken tonen aan dat dit geschriftverlakking is. Gelukkige huwelijken bestaan, maar zijn, eerder dan de regel, uitzonderingen.

Ben ik tegen het huwelijk? Nee. Ik zie het huwelijk als de minst manke vorm van samenleven. Wie alleen leeft, verloedert en verluist en eet op ongeregelde tijdstippen, en de meeste naasten zijn zoals ik te individualistisch ingesteld om schik te hebben in een commune. Ik mag er niet aan denken, één handdoek voor zeven gezichten, pruimenjam voor alleman en ik vergeet opzettelijk het bad en de plee en er is toch altijd iemand die door zijn neus snuift of jouw scheerapparaat gebruikt en nat achterlaat.

Ik ben voor trouwen en voor hertrouwen als de eerste poging een faux pas is gebleken. Je moet niet verzuren aan elkaars zij en bang zijn voor de avond omdat je op elkaar uitgekeken bent. Geen huwelijken met kussen als kortsluitingen, je moet altijd opwippen van warmte wanneer je elkaar halfweg de huiskamer tegenkomt en als zij afwast moet je haar schuimende gummihandschoen in je nek durven leggen. Een omstrengeling boven in het vaatwater dobberende koffieschotels is een bewijs dat elk afscheid een aanloop naar een weerzien is.

Van een dochter en een zoon
moet je houden, altijd, altijd, altijd
en in elke omstandigheid
Johan Anthierens

MINNEBRIEF AAN EVA (fragmenten)
Voor Eva's 12de verjaardag

[...]

Wat remt mij af in mijn omgang met jou, waarom zijn er die zeggen dat ik meer op je broer gesteld ben, dat ik sentimenteel een onderscheid maak tussen mijn twee kinderen. Die zeggen dat ik mij te gemakkelijk kritisch uitlaat over jou, dat in mijn armen Benjamin voorrang heeft. Enkele dagen geleden merkte jij op, in een bui van vrijmoedigheid, dat ik een nerveuze vader ben. Deed je dat maar meer, dochter, mij niet sparen. Nu je het zei, heb ik in mijn hart gekeken en je hebt gelijk, een zenuwpees is geen gemakkelijke gezel. Mijn interne nervositeit begint zich naar buiten uit te manifesteren en dat is voor niemand leuk. Wellicht is het de vermoeidheid en zal Portugal die uitvlakken, deze illusie houden wij vooralsnog aan.

Dat veel mij ergert, is een ander verhaal, het rechtvaardigt niet dat ik als vader geduld tekort schiet. Het minste dat er aan Benjamins racefiets dient gesleuteld te worden, voel ik mij op stang gejaagd en moet ik de opwelling onderdrukken het rijwiel te lijf te gaan; als je mij een defecte rolschaats ter verpleging overhandigt, maak ik mij er met een doorzichtig foefje van af. Zolang toestanden achterwege blijven, mag ik jullie graag tegen mij aantrekken, maar ik blijf een pa van weinig nut. Op school gaat het probleemloos, jij studeert spelenderwijs en komt ieder trimester met een buit hoge onderscheidingen naar huis. Bij mij overweegt dan de opluchting op een gewettigde fierheid: blij dat ik niet hoef te adviseren. De meeste schooltaken waar jij voor staat, zijn mij niet toevertrouwd, zelfs de geheimtaal van de grammatica gaat mijn niveau te boven. Benjamin is er wat dat betreft beroerder aan toe, studeren is voor hem een last en op mij mag hij niet rekenen om te leren rekenen. Gelukkig heeft hij zijn moeder en kun jij terugvallen op Elisabeth wanneer je met open vragen van je Koninklijk Atheneum thuis komt.

In de pedagogische aanpak ben ik een uitgesproken stoethaspel. Jullie mogen alles zien wat binnen bedtijd op de buis komt, jullie mogen alles lezen wat rondslingert en levensvragen ga ik niet uit de weg, maar dat is nog geen vrijbrief tot volwassenheid. Ik ben kreupel in het warm draaien van een dialoog omdat ik zo gauw met het idee zit dat er met ons diapason iets loos is. Wij lopen in de pas, maar niet parallel.

[...]

Jullie zullen ten eeuwige dage op mij een beroep kunnen doen, wat mij niet belet nu en dan van een kinderloos bestaan te dromen, hart en handen vrij hebben om met het volle leven te stoeien, te bratsen, te ravotten, zonder veel verantwoordelijkheid. Jullie twee hebben mijn polsen geboeid, met rozentwijgen weliswaar, maar toch. Jullie bezetten mijn hart zoals arbeiders een fabriek. Mijn grote angst is jullie ooit te zien lijden, ongelukkig te weten. Ik kan nu al voorbarig bars doen tegen jongens die jou ooit zullen treiteren, die met jou ooit een spelletje willen spelen. Om van de dagelijkse gevaren niet te gewagen, ik durf haast niet te kijken als je broer en jij de straat oversteken. Begrijp een beetje dat ik daarom gebeten ben op hen die lichtzinnig een kind op de wereld zetten, zoals ik, twaalf jaar geleden, negen jaar geleden. Kinderen, die hun ouders op de wereld komen hinderen, zoals Kor Van der Goten zingt, zijn dik gezaaid en in Helsinki werd over de Rechten van het Kind niet gerept en in de UNO-assemblee worden jullie niet gehoord, jullie zijn minder in tel dan Liechtenstein. Van kinderen wordt over het algemeen maar één ding verwacht, dat ze zo rap mogelijk volwassen worden.

[...]

Jij en Benjamin liggen mij zo nauw. Benjamin zie ik minder omdat hij bij zijn moeder blij is, vandaar dat ik hem soms verwen als hij onder ons dak vertoeft. Daar heb jij geen moeite mee, dat weet ik. Weet je, hij is zo gek-naïef, die bijna negenjarige broer, ik heb hem drie hete zomeravonden lang over sinterklaas moeten onderhouden. Ongeveer iedereen heeft Benjamin al verklapt wie sinterklaas is, wat zijn rotsvaste geloof in de heilige baas hoegenaamd niet aantast, ook niet in volle zomer. Ik bracht hem naar bed en lag naast hem, geheel gekleed, en moest over de sint vertellen, wat hij in dit dood seizoen uitvoert in Spanje. Ik porde mijn fantasie aan en hij luisterde ademloos, zijn arm om mijn hals gekluisterd. Hij legde me toen uit dat zwarte Piet niet zwart is, maar zich met roet insmeert terwille van de kinderen. Aan die wetenschap knoopt je broer geenszins de bedenking als zou Piet wel eens denkbeeldig kunnen zijn.

Jullie zijn oogappels, maar met zonen spring ik meer ontspannen om dan met dochters, ik kan met jou bezwaarlijk een potje voetbal spelen. Mannen en vrouwen zijn uit een aparte houtsoort gesneden, Benjamins geheimpjes kan ik delen, die van jou -- ik hoop dat je er hebt -- zal ik respecteren, spring er zuinig mee om.

17 augustus 1977, bewerkt voor de bundel Onder anderen

HEULEN MET EEN VEULEN (fragmenten)
Voor Benjamins 9de verjaardag

[...]

Benjamin, de straffe hand van november striemt en geselt de vensters van de huizen, de regen roffelt een ruwe rapsodie, de elementen transponeren de landerijen in een spons. Daar heb jij geen weet van, je bent van een mediterraanse vrolijkheid, je lacht met schorre stembanden, je schept genoegen in het genoegen voor het genoegen ervan en als je niet lacht (en niet schreit) liggen je ogen op vinkenslag om plezier te vangen, zoals de kat de muis. Dwaze zoon, lome scholier, kom hier, je bent de tenen van mijn voet, de vingers aan mijn hand, wanneer ik 's ochtends mijn ogen opsla, streel ik je kilometers verwijderde warrige krullen.

Wij gaan een beetje als bannelingen met elkaar om, jij woont bij je moeder van wie ik gescheiden leef, om de twee weken slaap jij onder mijn dak, twee nachten op veertien. Zolang je er niet bent, hink ik op vele gedachten, mijn gevoelens zijn gemuilband, de tijd is een gevangenis, de dagen zijn tralies en aan de telefoon vraag ik hoe het met je gaat en wat je vandaag op school hebt gegeten. Ik denk dus veel aan je en met de lange weekends en tijdens de vakanties probeer ik wat dagen van je moeder af te snoepen. Wat ik mis, is je af en toe bij mij in bed hebben, ik mis de warmte van de welp in zijn slaap, je tussen de lakens tegen mij aantrekken, met mijn kuiten tegen de palm van je voet schurken, je verfrommelde pyjamakleren rechttrekken in je slaap, met vlakke hand de temperatuur tussen je schouderbladen meten. Terwijl jij regelmatig ademt en op je droomeiland verwijlt. Terwijl jij koers zet naar de sterren. Onder je oksel doordringen met mijn hand en een vinger leggen op het kloppen van je hart.

[...]

In de beroerde periode, toen we prik en koffie dronken en de smaak van gal was, zijn we samen voor de realiteit gevlucht. Het initiatief ging van jou uit, jij bedacht voor ons drie fantasienamen, jij was Merriko en ik Tsjebal en Eva was Tsjaaina. Wij waren, jij en ik, een kruising van cowboys en roofridders en Tsjaaina moest almaar uit klauwen van onverlaten worden gered. Eva vond het flauwekul dus opereerden wij onder ons beidjes. Wij lagen in hinderlagen, strompelden door zoutmijnen, werden aan handen en voeten gekneveld en belaagd door een mierenkolonie. We voerden verrassingsaanvallen uit op postkoetsen en trapten saloondeuren in en trokken ons ijlings terug voor kogels die ons om de oren floten. Nu kruipen wij van langsom minder in die huiden, wat een gezond teken is. Toch blijft er een afspraak voor over negen jaar, wanneer jij achttien zult zijn en ik negenenveertig. Dan laten wij een baard groeien, ik koop een Landrover en samen schuimen wij het Vlaamse land af, met ieder een been dat aan zijn kant uit de wagen bungelt. We stoppen bruusk op een willekeurige plek en gaan daar met de lokale mens kouten, hoed in de nek, in onze baard krabbend. We wissen het zweet van het voorhoofd en babbelen met de inlander over de groei van de veldvruchten, over de prijs van de prei, over het kroppen van het witlof, en of het een goed jaar zal zijn voor de Plechtige Heilige Communies. We banjeren door het dorp, dat van ons is, we laten ons neerzakken op de ijzeren stoeltjes van een caféterras. We kijken naar de lucht, strijken door onze baard, krabben aan de knieschijf, boeren achter het handje en drinken een pul bier op de gezondheid van de streekbrouwer. Wanneer we opstappen, haalt het dorp verlicht adem, we hebben iets vriendelijk-dreigends over ons, we zijn een vader en zoon, de vader getaand, de zoon slank en lenig, met een onheilspellende glimlach over zich.

Zo'n afspraak hebben wij lopen, twee nobele bastaarden in het vredige achterland, hun schreden richtend naar waar het pluis is en daar een brandgeur achterlaten. Gekke deal is dat, ik spaar voor een Landrover en als jij zeventien bent en dit toevallig leest, heb je nog een vol jaar om te leren unheimlich glimlachen. Je weet, voor ik het vergeet, dat ik na mijn dood mijn ziel aan de maan afsta. Als je dan in een lastig humeur bent, een vrouw heeft op je hart getrapt of je had een aanrijding zonder voorrang, denk dan aan mij, ga naar de slaapkamer en scheur het gordijn open, je ziet mij in de voorbijschuivende maan. Bij volle maan kun je dit proza in het licht van mijn ziel herlezen.

Veulen van mij, sta toe dat ik je als een vader-vampier zachtjes in de hals bijt. Je bent mijn kippenvel, je bent mijn dagdroom, je bent mijn 'wordt vervolgd', je bent een heel ander iemand in een totaal omgeslagen wereld, je bent de wimpers van mijn weemoed, je bent mijn verjongingskuur, je bent mijn eer en geweten, je bent een kadet van de fameuze voetbalploeg Racing White Daring Molenbeek, je bent een hartenblok aan mijn been, gelukkige verjaardag.

Je wordt nu negen, gefeliciteerd. Als ik een Franse vader was zou ik zeggen, vive l'an neuf!

23 november 1977, bewerkt voor de bundel Onder anderen

ZOONLIEF

Maandag 17 februari. Ik heb een dochter en een zoon met elk hun persoonlijkheid. Eva is rustig doende een bedaard bestaan te boetseren, de contouren ervan ogen met de dag bevalliger. Benjamin is een zachtmoedige marginaal, allergisch voor administratieve papiercultuur met een hekel aan gezette tijden en klokvaste werkdiscipline. De 23-jarige leeft als Robin Hood in betonbars Brussel en ik ben bang dat ik de uitkomst van die kleine stadsguerrilla kan voorspellen. Vannacht om halfdrie belt mijn zoon mij op vanuit een Brussels politiebureau waar hij wordt vastgehouden voor een niet betaalde automobielboete. Dwars door een sneeuwbui rijd ik naar het bureau waar een hofdiender mijn reïncarnatie tot zijn spijt niet meegeven kan. Men wil van een computerbestand vernemen of de genaamde A. nog meer op zijn politiekerfstok heeft en 's nachts slaapt de computerdirigent. Dus keer ik onverrichter zake terug voor nog een hazenslaapje tijdens hetwelke ik droom dat Benjamin met een Poolse autodief op de vuist gaat.

Maandagmorgen halfacht nieuwe telefoon: als ik vijfduizend frank meebreng, vertrekt zoonlief met een schone lei. Alleen tastbare munt wordt geaccepteerd, betaalkaart of cheque is aan de ordedienst niet besteed. Dat wordt wachten tot een bankkantoor in de buurt om negen uur zijn dagelijkse ruilhandel aanvangt. Op het bureau leidt men mij een gang door die uitgeeft op een ruime kamer met in de hoek een hok waarin opgesloten: Benjamin. Voor het eerst zie ik met eigen ogen iemand achter de tralies: mijn zoon. Ik denk aan vogels en aan schilder Chagall. Ik denk: als Marc Chagall nog leefde, zou hij de jongen met zijn joodse voornaam vleugels geven. Ik deponeer mijn kind bij zijn huidige domicilie en maak een afspraak voor later op de dag bij mij thuis. En dan zitten wij daar, leggen de lege handen in elkaar en frunniken aan zijn toekomst. Dat onze genegenheid wederzijds is, maakt de zaak er niet lichter op. ,,Toen ik op de politiebrits lag'', vertelt Benjamin, ,,droomde ik dat jij en ik op een eiland zaten, een aards paradijs. Op een dag ging jij van het eiland af, en ik bleef achter. Dan werd ik wakker van slotgemorrel, sloeg de ogen op en zag jou daar staan, met regen op je jas.'' Van een dochter en een zoon moet je houden, altijd, altijd, altijd en in elke omstandigheid.

Uit: Madiwodo, zondagochtendprogramma op Radio 1, 23 februari 1992

BRIEF AAN BENJAMIN

Brussel, 10 juli 1996

Beste Benjamin,

Gisteren zag ik op het televisiekanaal Arte een Duitse documentaire over enerzijds een 30-jarige vrouw die van haar heroïneprobleem probeerde af te komen door middel van een kuur bij de boeddhisten in een klooster in Thailand en anderzijds een 20-jarige man die het in Duitsland zelf probeerde via de methadon-manier. De boeddhistische aanpak was, tot mijn verbazing, zeer brutaal, zeg maar: hardhandig, en leidde in het geval van de vrouw tot een negatief resultaat. Meteen na haar terugkeer, herviel zij. Bij de jonge man was het resultaat ook niet bijster overtuigend, waaruit ik voor mezelf de conclusie trok dat De Sleutel de vergelijking met die twee methodes prima kan doorstaan. Maar ik heb misschien makkelijk praten. In de documentaire werd overigens nog eens gesteld dat, als hij of zij het zelf niet wil, niemand ter wereld bij machte is om een drugsverslaafde te genezen.

A propos, de Franstalige redactie van Reader's Digest werkt aan een artikel over drugsverslaafden en hun ouders en vraagt of jij en ik daarin over onze bevindingen willen spreken. Dat zou onder een schuilnaam gebeuren. Ik heb gezegd dat ik het wil doen, en de vraag ook aan jou zou voorleggen. Ik heb voorgesteld dat onder mijn echte naam te doen, voor de geloofwaardigheid. De journaliste was het ermee eens dat een getuigenis onder een verzonnen naam ook gemakkelijk onecht overkomt.

Denk er eens over na, en vraag misschien aan de begeleiding van De Sleutel wat die ervan denkt?

De zomer is ziek, juli heeft bronchitis. Onder mijn venster is het monster van de Zuidkermis weer in volle groei. Zaterdag barst het beest los. Aan die kermis ervaar ik het sterkst hoe de tijd vliegt. Elk jaar, als ze de kramen eind augustus afbreken, denk ik: bon débarras, ik ben ervan af. Met het gevoel er voorgoed van verlost te zijn. En voor ik het weet is het weer lente en pasen en nog wat later bedenk ik vol schrik: Het is niet mogelijk! Straks staan ze er weer, slaat de kermis weer toe!

Goede zoon, geef de vechtlust niet op. Goeie dagen, kwade dagen: werk aan de komst van de nieuwe beaujolais Benjamin Anthierens. Onthou dat ik alle dagen in gedachten bij je ben en dat er in K een kleine jongen groot wordt. En Sarah je in haar hart meedraagt.

Tot gauw. Kus.

Papa

JOHAN ANTHIERENS, Leve mij. Niemands meester, niemands knecht. Autobiografische teksten (bezorgd door Brigitte Raskin i.s.m. Karel Anthierens, Van Halewyck, Leuven, 720 blz., 29 euro)




Johan Anthierens een taalvirtuoos, een ongeneeslijke rebel, een echte geus of een onbetrouwbare aansteller - een fenomeen in de Vlaamse journalistiek - een controversiële televisievedette - had een tijd een eigen satirisch weekblad - schreef een smaadschrift over België - een boekje over Elsschot - een ode aan Jacques Brel (Jonas Mortier)



En toen hij stierf schreef Eric Vandenwijngaerden het volgende gedicht over hem :

Johan

een zwerver zwijgt

Onder jouw hoedrand-nog
- republikeinse grijns -
zag ik een evenbeeld:
jij hield niet langer
mensen spiegels voor,
ook in jouw weke schim
woekerde pijn,
werd passie
in de kiem gesmoord.

Waar het om gaat is...

waartoe dit alles dient?
Dit leven is geen leven
meer, maar strijden
om in waardigheid te gaan;
jij, scherpe Johan, hebt
uiteindelijk vermoeid, de wapens
afgestaan, je ziel verpand:
je woorden in bewaring
meegegeven met de tijd.

Ik zie de hoedrand nog,
te vroeg, in spijt
een schaduw over jouw gelaat.

© Eric Vandenwijngaerden - 21 maart 2000
(Gepubliceerd met de uitdrukkelijke toestemming van de auteur)

Website van de dichter : http://users.pandora.be/eric_vdwgd./


 
Omhoog
 

Vaders doen er niet toe, kinderen zijn de dupe: de macht van moeders is grenzeloos

Dorien Pessers

Vrouwen beslissen van wie ze kinderen willen krijgen en of ze nog iets met de verwekker te maken willen hebben. Het doorgeschoten familierecht richt zich niet meer op gezinnen maar op individuen, ten koste van vaders en vooral kinderen.

In het familierecht van veel Europese landen hebben zich in de afgelopen vijfentwintig jaar revolutionaire veranderingen voltrokken. Niet het klassieke heteroseksuele gezin is nog de hoeksteen van het familierecht, maar het individu dat naar eigen seksuele en morele voorkeur bepaalt of en hoe het een gezin zal stichten: heteroseksueel of homoseksueel, biologisch of kunstmatig, tijdelijk of duurzaam. Door de opmerkelijke snelheid van de veranderingen ontstaat de indruk dat er van maatschappelijke consensus sprake was. Die indruk is onjuist. Het was vooral - in de woorden van de Franse sociologe Evelyne Sullerot - de ,,bulldozergeneratie van `68'' die, eenmaal aan de macht, deze veranderingen wist af te dwingen. Deze generatie gaf blijk van een aversie tegen het traditionele gezin, dat onderdrukkend voor vrouwen en kinderen, reactionair en `systeembevestigend' werd gevonden. Niet het verschil, maar de gelijkheid tussen de seksen zou uitgangspunt van het familierecht moeten worden. Niet institutionele dwang, maar persoonlijke keuzevrijheid, niet onmondigheid, maar mondigheid van kinderen. Persoonlijke, seksuele en relationele zelfbeschikking werden de nieuwe beginselen van het familierecht.

In Nederland vond de ik-generatie vooral in D66 een politieke partij die van individuele zelfbeschikking haar pointe d'honneur maakte. Buiten het parlement was het de rechterlijke macht die voor de `doorbraakjurisprudentie' zorgde. Het rechtspolitiek activisme ging gepaard met dédain voor degenen die zich op het traditionele, op bloedverwantschap gebaseerde, gezin beriepen. Niet de bloedband, maar liefde en verantwoordelijkheid maakten iemand tot ouder. Ook mocht nauwelijks worden gewezen op het belang van vaders voor de socialisatie van kinderen; dat zou een verkapt pleidooi voor herstel van het patriarchale gezin inhouden. Hetzelfde gold voor het belang van het kind: ook dat werd als een heimelijk reactionair argument afgedaan. Zelfs een beroep op het belang van het gezin als zodanig werd als not done beschouwd. Kortom, elk belang dat het individu in zijn vrijheid zou beperken, werd als niet terzake doende van tafel geveegd.

Aldus werd het familierecht gedemonteerd en aangepast aan de verlangens van seksuele en relationele zelfbeschikkers. Van de institutionaliserende en symboliserende functie van het familierecht is weinig over. Steeds meer lijkt het familierecht op een gereedschapskist waarmee burgers - mede dankzij de medische biotechnologie - hun eigen verwantschapsrelaties en stambomen in elkaar kunnen knutselen.

Tot een jaar of vijfentwintig geleden was de kern van het familierecht het huwelijk. Antropologisch gezien een buitengewoon intelligent instituut. Het huwelijk smeedt immers niet alleen, via een horizontale as, een man en vrouw aaneen (en daarmee twee families), maar ook, via een verticale afstammingsas, de generaties. Huwelijk en afstamming hangen dus onverbrekelijk samen. Kinderen worden vanaf hun geboorte ingevoegd in een duurzaam en genealogisch verband dat identiteit, veiligheid en zekerheid verschaft. Dit genealogische systeem is een referentiesysteem, dat het leven van het kind in een - zowel naar het verleden als naar de toekomst gericht - tijdsperspectief plaatst. Het bestaan van het kind verwijst naar het leven van zijn voorouders, zijn ouders en naar zijn eigen plaats in de keten van generaties.

In het nieuwe familierecht ontbreekt de aandacht voor dit institutionele karakter van het huwelijk, dat zo bevorderlijk is voor de onvoorwaardelijke invoeging van kinderen, voor hun identiteit en voor de familiale cohesie. Huwelijkse en niet-huwelijkse vormen van ouderschap zijn vrijwel aan elkaar gelijk gesteld. Deze juridische gelijkwaardigheid kan echter niet verhullen dat grote ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, tussen vaders en moeders, en tussen kinderen is ontstaan. Het is de zelfbeschikkende moeder die bepaalt of en zo ja onder welke voorwaarden zij een man zal toelaten tot het vaderschap. Kiest zij voor een vaste relatie met een man en staat zij toe dat hij het kind erkent? Of kiest zij voor een one night stand in de hoop dat daaruit een kind zal worden geboren? Kiest zij voor een relatie met een vrouw met wie zij door middel van spermadonatie een kind krijgt? Staat zij toe dat haar vriendin het kind adopteert? Of kiest zij ervoor alleen een kind te krijgen, van een anonieme spermadonor, of van een bekende spermadonor, aan wie zij nu en dan omgang met het kind toestaat? In het nieuwe familierecht lijkt de macht van de ongehuwde moeder grenzeloos.

Buiten het huwelijk is er geen man die vanzelfsprekend de juridische vader wordt over het kind dat hij heeft verwekt. Zelfs niet nu dankzij DNA-onderzoek het biologische vaderschap met honderd procent zekerheid is vast te stellen. Sterker nog, op hetzelfde moment is sprake van een bizarre fragmentatie van het vaderschap. Het familierecht kent inmiddels twaalf categorieën vaders: de biologische, de sociale, de juridische vader; de stiefvader, de adoptievader, de stiefouderadoptievader; de verwekker, de verwekker die als partner toestemming heeft gegeven voor kunstmatige inseminatie; de anonieme spermadonor, de bekende spermadonor, de goed bekende spermadonor; en ten slotte de dode vader met wiens ingevroren sperma post mortem een kind is verwekt. Overigens is ook het moederschap aan fragmentatie onderhevig. Negen juridische categorieën figureren er: de biologische, de sociale, de juridische moeder; de stiefmoeder, de adoptiemoeder, de stiefouderadoptiemoeder; de lesbische `meemoeder', de draagmoeder, en de genetische moeder. Afstammings- en gezagsrelaties, omgangsrechten en onderhoudsplichten verschillen per categorie.

In dit doolhof van meervoudig ouderschap moet het kind zijn plaats zoeken. Zal het langs genealogische lijnen worden ingevoegd en zo ja welke? Wie zijn zijn ouders eigenlijk, zijn biologische, juridische of sociale ouders? En wie zijn zijn grootouders, neven en nichten: de verwanten van zijn genetische ouders, van zijn sociale of van zijn juridische ouders? Met het oog op deze chaotische situaties is het idee geopperd niet langer in termen van gezin en bloedverwantschap te spreken, maar in termen van `biografisch netwerk' en `sociale omgeving'. Illustratief in dit verband is het voorstel dat in Frankrijk door de invloedrijke organisatie van homoseksuele ouders is gelanceerd: reik van staatswege aan het kind een livret de l'enfant uit, waarin staat wie zijn genetische ouders zijn, met wie het familierechtelijke betrekkingen onderhoudt, en door wie het wordt verzorgd.

Er is één troost voor het kind. Worden de keuze-arrangementen van zijn ouders al te gek, dan is op de achtergrond van het familierecht nog het beginsel van `het belang van het kind' aanwezig dat ter correctie van ouderlijke willekeur door wetgever of rechter kan worden toegepast. Wat in het belang van het kind is, wordt echter niet door juridische argumenten bepaald, maar door pedagogen en psychologen die per jaar en per nieuw verschenen boek van mening blijken te veranderen. Daarnaast kunnen kinderen een beroep doen op enkele nieuwe `rechten van het kind'. Deze hebben dezelfde functie: het kind beschermen tegen zelfbeschikkende volwassenen. Zo heeft het kind het recht gekregen om in omgangsconflicten te worden gehoord en om informatie te krijgen over zijn biologische herkomst. Het heeft zelfs het recht gekregen om het vaderschap van zijn juridische vader te ontkennen, opdat het alsnog zijn eigen, alternatieve stamboom kan opbouwen! Deze tragische compensatierechten van het kind maken in één oogopslag duidelijk hoe antagonistisch de verhoudingen tussen de seksen en tussen de generaties zijn geworden als gevolg van de individuele keuzevrijheid van volwassenen.

In het nieuwe familierecht tekent zich een samenleving af waarin ouders hun kinderen kiezen, en kinderen hun ouders. Verantwoordelijkheidsrelaties worden naar eigen keuze en tot nader order aangegaan. Het is de vraag hoe stabiel deze `gekozen' gezinnen kunnen zijn. Ligt het niet voor de hand dat in deze familiale netwerken een concurrentiestrijd tussen de vele ouders uitbreekt? Dat iedereen een bedreiging voor iedereen wordt? En bestaat niet het risico dat vaders en kinderen de dupe worden van de nieuwe almacht van vrouwen inzake voortplanting en afstamming?

Het is historisch gezien opmerkelijk hoe snel de patriarchale macht die 2000 jaar het familierecht heeft beheerst, is vervangen door een matriarchale macht, althans waar het gaat om niet-huwelijks ouderschap. Dat is niet alleen te verklaren uit de introductie van anticonceptie. Waarschijnlijk speelt ook de verzwakkende sociale positie van vaders een rol. Een proces dat zich - vanaf de eerste staatsinterventies in het gezin, eind negentiende eeuw - in rap tempo voltrekt. Vooral de beide wereldoorlogen zijn van bijzondere - en tragische - betekenis geweest. De Eerste Wereldoorlog richtte een enorme slachting aan onder vaders, zonen en broers. De achtergebleven vrouwen namen het werk van mannen over. Hoewel zij na de oorlog weer naar huis en haard terugkeerden, was de kiem voor hun emancipatie gelegd. Hun kinderen groeiden op in vaderloze gezinnen. Vijfentwintig jaar later werden de vaderloze zonen naar het front gestuurd. Weer vijfentwintig jaar later kwamen hún zonen - mede naar aanleiding van de oorlog in Vietnam - in opstand tegen de laatste restanten van de vaderlijke autoriteit. Na de Tweede Wereldoorlog liet de westerse geschiedenis nog enkele politieke vaderfiguren zien in de personen van Churchill, De Gaulle, Adenauer en misschien Brandt. Maar daarna zijn er geen leiders van vaderlijk formaat meer geweest. De populairste politieke leiders, zoals Kennedy, Clinton, Bush jr. of Fischer, zijn - althans voor hun generatiegenoten - typische zonen. Ook in het bedrijfsleven, waar de captains of industry de mannelijke helden werden van de naoorlogse kapitalistische samenleving, verloren ondernemers aan vaderlijk en moreel gezag. De genadeklap aan de vaderlijke en morele autoriteit van ondernemers werd afgelopen jaar uitgedeeld door de boekhoudschandalen in het Amerikaanse bedrijfsleven en, hier in Nederland, door Ahold.

Vanaf het einde van de negentiende eeuw speelde ook de gestage emancipatie van vrouwen een rol. In 1919 kregen vrouwen kiesrecht. In 1956 werd de gehuwde vrouw handelingsbekwaam verklaard. In de jaren zeventig en tachtig hadden de belangrijkste gelijkheidsoperaties in het familierecht plaats en werd de vaderlijke macht vervangen door het ouderlijk gezag, door man en vrouw gemeenschappelijk uit te oefenen. Zelfs de zo symbolische naamgeving door de vader aan zijn kinderen is niet meer vanzelfsprekend. Beide ouders beslissen tegenwoordig of de uit hun huwelijk geboren kinderen de achternaam van de vader of van de moeder zullen dragen.

Naarmate de emancipatie en arbeidsparticipatie van vrouwen vorderden, verloren mannen hun exclusieve positie als kostwinner en daarmee hun exclusieve vertegenwoordiging van de buitenwereld. Op scholen zijn vrouwelijke leerkrachten oververtegenwoordigd. Zij domineren daar de socialisatie van jongens. Ook zijn de morele referenties veranderd. De moeder staat nog altijd voor lichamelijkheid, liefde, troost en geborgenheid. Maar waar verwijst de vader nog naar in een samenleving waarin een patriarchale verantwoordelijkheidsethiek zelfs bij de politieke, sociale en economische elite is verdwenen?

Daar komt bij dat de visuele cultuur feminiene en homoseksuele manbeelden heeft geïntroduceerd. Seksuele ambivalentie wordt als verleidelijke optie gepresenteerd. Mannen poseren in mannenondergoed, met mannenparfums en mannenmake-up. In de reclame wordt de vader met een kind aan de borst afgebeeld, of als een homo domesticus aan het fornuis of aan de afwas. Jonge vaders verkeren, blijkens hun egodocumenten in de vorm van vaderboeken en vaderwebsites, in verwarring over hun rol. Onbegrijpelijk is voorts de bereidheid van talloze mannen om als spermadonor te fungeren. Kennelijk heeft het vaderschap voor hen geen morele of sociale betekenis, en maakt het hen niet uit in welke schoot hun zaad zal ontkiemen.

De afstand die mannen - gedwongen en vrijwillig - hebben gedaan van hun patriarchale macht, heeft niet geleid tot evenwichtige sekseverhoudingen. Zelfs de liefde is er niet door verrijkt. Liefdesidealen als onvoorwaardelijkheid, overgave of opoffering komen in het nieuwe liefdesvocabulaire niet meer voor. Er lijkt zelfs een taboe op te rusten. Populaire tijdschriften als Opzij, Elle en Marie Claire, talkshows als die van Oprah Winfrey, en therapeutische zelfhulpboeken brengen allemaal een boodschap van dezelfde, calculerende, strekking: ,,Bemin niet te veel. Investeer niet te veel. Investeer vooral in jezelf. Concentreer je op jezelf, op wat jij zélf wenst en belangrijk vindt. Ontwikkel je assertiviteit. Leer eerst van jezelf te houden. Blijf op je hoede en houd je emoties en seksualiteit toch vooral in eigen beheer. Blijf onder alle omstandigheden je eigen leven leiden.''

De taal der liefde is er een geworden van achterdocht en narcisme. Zij vormt de werkelijkheid waarin liefdesrelaties zakelijke onderhandelingshuishoudingen worden, waarin partijen vanaf het eerste moment van de relatie anticiperen op het laatste moment ervan, waarin partijen - mede daarom - zo weinig mogelijk van hun eigen leven en onafhankelijkheid willen prijsgeven, waarin bijna een op de drie huwelijken in echtscheiding eindigt, en waarin de zoektocht naar nieuwe liefdesrelaties rusteloos wordt voortgezet.

Wat betekent de zelfbeschikkingsideologie voor het leven van kinderen? De tot-nader-order-verhoudingen tussen de seksen maken dat het kind één ding zeker weet: niets is meer zeker. De gelukkige relatie van zijn ouders kan worden ontbonden zodra één van zijn ouders geen emotionele bevrediging meer vindt in de ander. Gaan zijn ouders scheiden, dan moet het kind maar afwachten wie de nieuwe vriend van mama, wie de nieuwe vriendin van papa zal worden. Welke stiefbroers en stiefzusjes zullen de nieuwe relatie binnenkomen? Welke nieuwe afspraken, codes en gebruiken zullen er in het nieuwe gezin gaan heersen? Het is onduidelijk aan wie het kind loyaal moet zijn: aan zijn stiefvader en stieffamilie, door wie het zo hartelijk wordt ontvangen of aan de familie van zijn echte vader en moeder. Aan wie moet het kind zijn tijd besteden? Op wiens of wier verjaardagen moet het verschijnen? Aan wie moet het de mooiste geschenken geven? Met wie zal het kind op vakantie gaan? Omdat tijd en geld schaars zijn, zal het kind prioriteiten moeten aangeven. Hoe kan het kind die motiveren?

Omgekeerd spelen die problemen ook. Aan wie geeft de vader voorrang: aan zijn biologische kind met wie hij slechts kort onder één dak heeft gewoond, of aan zijn sociale kind of stiefkind met wie hij al jaren een gezinsleven leidt? Aan wie zullen grootouders hun bezit nalaten, aan hun biologische of ook aan hun sociale kleinkinderen?

De opmars van de biotechnologie zet de vervreemding tussen de seksen en de generaties voort. Het is mogelijk een kind te krijgen zonder seksueel contact met de andere sekse. In geval van anonieme donaties is er zelfs geen enkel persoonlijk contact meer nodig. De andere sekse is nog slechts instrumenteel van belang: als leverancier van sperma, eicellen of een embryo.

De vraag rijst of we in een samenleving willen leven waarin de verhoudingen tussen de seksen calculerend en instrumenteel worden. Waarin vooral zelfbeschikkende vrouwen mannen reduceren tot hun genetisch materiaal. Waarin het vaderschap geen specifieke morele referenties meer heeft. En waarin het genealogisch belang van het kind met voeten wordt getreden. Er zou al veel zijn gewonnen indien ouderlijke verantwoordelijkheid niet alleen verantwoordelijkheid jegens het kind, maar ook jegens de andere ouder zou omvatten.

Dorien Pessers

NRC Handelsblad van 20-12-2003 Pagina 17 Opinie & Debat Opinie

De auteur van dit artikel Prof. dr. mr. D.W.J.M. Pessers doceert aan de Vrije Universiteit van Amsterdam

 
Omhoog
 

De situatie van het vaderschap bij (echt)scheiding

- Wanneer echtscheiding in een ruziënde relatie tussen vader en moeder in een gezin aan de orde komt, wordt evenwel het vaderschap van de man bedreigd.

- Ruziënde huwelijkspartners blijven niet bij elkaar voor de kinderen. Integendeel is het zo dat het voor de kinderen bijzonder nadelig is dat zij voortdurend de ruzies van hun ouders moeten beleven.
- Bij de scheiding worden doorgaans de kinderen onder de hoede van de moeder geplaatst. Het is nog steeds een schande voor vrouwen dat ze bij scheiding de kinderen toegewezen zien aan hun vaders. Wij weten nochtans dat vaders gelijkwaardig hun ouderschap kunnen uitoefenen met dat van de moeders.
- Moeders weten door hun hechte binding met de kinderen dat ze als het ware een onbeperkte macht hebben over het al dan niet contact van de kinderen met de uitwonende vader. Door de vijandschap die de scheiding veroorzaakt kiezen moeders er dan ook vaak voor om geen omgang meer toe te laten van hun kinderen met de vaders. Als ze werkelijk doorbijten, dan is het fataal zo, dat vaders geen toegang meer hebben tot hun kinderen en dat hun vaderschap als het ware "bevroren" wordt.
- Wij weten intussen dat het vaderschap en het moederschap van gelijkwaardige betekenis zijn voor de kinderen. Bij scheiding hebben de kinderen en ook elk van de ouders respectievelijk recht op een duurzame vader-kind-relatie en moeder-kind-relatie. Omwille van de traditionele verheerlijking van het moederschap evenwel wordt dat vaderschap ook in de wettelijke en procedurele beschikkingen in de verdrukking gedrumd. Kinderen zien hun vaders niet meer, vaders krijgen heel beperkt omgangsrecht met hun kinderen, zodat hun inbreng in de opvoedingssituatie met hun kinderen volledig of grotendeels verdwijnt. Vaders worden dus als het ware ontzet uit hun volwaardig vaderschap.

- Hoe gaat het dan in zijn werk als de verstandhouding tussen ouders met kinderen fundamenteel verstoord is ?

Moeders halen kinderen naar zich toe, verstoren het bestaande vaderbeeld bij die kinderen, halen de vader psychologisch neer : hij is een dictator; met hem kun je niet praten, hij luistert niet - onnoemelijke beschuldigingen naar de vader toe in zijn afwezigheid naar de kinderen uitgebracht zonder enig verweer van die vader endoctrineren die kinderen, zodat zij die vader psychisch gaan verwerpen. Bij scheiding betekent het dat de kinderen zeggen : wij willen niet naar de papa gaan - hij is gevaarlijk, hij slaat ons.
Dat opstoken veroorzaakt dan wat Prof. Gardner van de Columbia University USA genoemd heeft het PAS-syndroom of het ouderverstotingssyndroom. De term zegt het zelf: een kind vertoont binnen een ziektebeeld het verschijnsel van de verstoting van een ouder. Het kind wil dan met de ouder waar het niet bij woont letterlijk nooit meer iets te maken hebben. Die stoornis bij het kind heeft te maken met hysterie, in de ergste gevallen met paranoia.
Voor het PAS van Gardner zijn drie factoren nodig :
1. de vechtscheiding
2. de programmering van het kind door een van beide ouders tegen de andere ouder in
3. t.g.v. de vorige factoren een actief optreden van het kind zelf : de ouderverstoting.

Acht duidelijke symptomen maken al in het beginstadium het syndroom herkenbaar:
1. minachtingscampagne tegen de andere ouder
2. zwakke of absurde reden daarvoor
3. geen ambivalente gevoelens : de ene ouder is alleen maar goed, de andere alleen maar slecht
4. ongeloofwaardige 'eigen mening'
5. reflexmatige steun aan de zorgouder in het ouderconflicht
6. afwezigheid van schuldgevoelens
7. letterlijk citeren van onbegrepen woorden
8. uitbreiding van de vijandschap naar de familie van de gehate ouder.
In zijn ernstigste vorm is het PAS uitgesproken pathologisch en wordt het onomkeerbaar. Vaders mogen dan voor de rest van hun leven het contact met hun kinderen definitief vergeten.

- Hoe staan de rechtbanken tegenover de omgangsregeling met de kinderen?

Vaak wordt beslist in overeenstemming met de besluiten van een sociaal-deskundig onderzoek van een sociaal-assistente. Met opstokerij van de kant van de moeders houden rechters niet in het minst rekening. Als dat didactoriale vaderbeeld kan worden overgebracht in de beeldvorming bij de rechter betekent dat weinig of geen omgangsrecht. Kent de rechter het toch toe, dan wordt het onuitvoerbaar. Met opgestookte kinderen die geen enkel gezag meer van hun vader aanvaarden is bij een mogelijk bezoek niets, maar dan ook niets aan te vangen. De vaders geven het dan best om hun eigen zieleheil en het heil van die onvertogen kinderen op. Gardner pleit bij detectie van het PAS dat de rechters daar heel streng tegenover oordelen naar de moeders toe die hun kinderen zo opstoken en wenst dat er effectieve gevangenisstraffen tegen hen worden uitgevaardigd omwille van die meer dan geringe misdaad.

- Wat is tegen dat alles aan te vangen vanwege de kant van de verongelijkte vader?

* Tegen heug en meug in toch het bezoekrecht afdwingen is verder traumatiserend naar de kinderen toe. Een deurwaarder inschakelen om ze af te halen is bijzonder frustrerend en mag nu niet meer.
* Afstand nemen van de kinderen en ze laten waar ze zijn, bij de moeder is mogelijk. Laat de kinderen met rust, maar laat blijken dat ze welkom zijn en dat je als vader beschikbaar blijft voor als ze een beroep op hem willen doen. Soms komen ze terug, als ze bijvoorbeeld in psychische nood verkeren, soms zie je ze nooit meer terug, herken je ze fysiek ook niet meer na verloop van jaren.
* Een andere mogelijkheid dateert van zeer recente tijd : een beroep op het POB, het project ouderschapsbemiddeling met medewerking van het Parket. Sinds 1 april 2000 wordt in elk van de Belgische gerechtelijke arrondissementen een dergelijk project opgezet. Het functioneert voor Limburg in Hasselt binnen de schoot van het Medisch Opvoedkundig Bureau. De medewerking van het parket is noodzakelijk. Op vrijwillige basis krijg je meedoen van boosaardige moeders niet op gang ; er is zachte druk noodzakelijk vanwege het parket. Dat gebeurt via de wet op de Strafbemiddeling. Weigering omgangsrecht is een misdrijf, hoort dus thuis in de correctionele sfeer en de bemiddelingsassistent kan op basis van een klacht weigering omgangsrecht beide ouders op verzoek uiteraard van de verongelijkte vader via een document, een bemiddelingsconvenant tot medewerking brengen voor oplossing en begeleiding van de problematiek. De assistent kan dat zelf doen, maar kan ook doorverwijzen naar het MOB - POB in Hasselt waar Leen Billion en Ann Pipeleers die bemiddeling dan voor hun rekening nemen. Op dit moment zijn er wachtlijsten van maanden. Bij succes wordt de relatie met de vader genormaliseerd en ontstaat er een regelmatig contact. Bij mislukking wordt opnieuw naar het parket gerapporteerd en moet de bemiddelingsmagistraat de zaak ter hand nemen, wat hij doorgaans niet doet, zodat de zaak voor de vader definitief verloren is.

- Conclusie:

Wij concluderen : het vaderschap in deze tijd blijft bedreigd, maar moet nieuwe kansen krijgen.

Een heroriëntering van de verhouding werkinzet - inzet voor de kinderen kan de nieuwe vaders creëren, die alleszins in een tweeouderrelatie in een democratisch gezin een bijzondere gelukkige en evenwichtige relatie weten uit te bouwen naar hun kinderen toe tot en met de aanwezigheid bij de bevalling en de verzorging van de baby's toe met vaderschapsverlof en verder als speelkameraad en grote voorbeeld voor de kinderen. Dat kan een basis zijn voor groot geluk in het gezin : zowel de kinderen als beide ouders en de ouders in hun onderlinge relatie worden in een democratische participerende relatie in een hechte band met inlevingsvermogen en diepgaande regelmatige aandacht tot gelukkige gezinsbeleving gebracht.

Anderzijds kan een gelijkaardige gelukkige situatie ook ontstaan in een éénouderrelatie waarbij de kinderen of bij de moeder of bij de vader wonen, maar ook bij wisselend verblijf van de kinderen in een co-ouderschapsregeling. Vaders kunnen even goed voor de kinderen zorgen, kunnen even goed een diepe voldoening schenkende affectieve band met hun kinderen hebben en onderhouden. Dat kan alleen maar de opvoeding ten goede komen tot evenwichtige relatievaardige volwassenen die later zelf de verantwoordelijkheid voor kinderen kunnen opnemen.


Ghislain Duchâteau
Voordracht 18 mei 2000

 
Omhoog
 

Vaders in soorten

VERSLAG VAN DE STUDIEDAG 'VADERS IN SOORTEN'
Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen, Schaarbeek, 15 november 2002

Het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen nam dit jaar het lovenswaardige initiatief om een boek samen te stellen over alle actuele onderwerpen en studies die met vaderschap te maken hebben. Een week na de persvoorstelling van het boek 'Vaders in soorten' vond een studiedag plaats, die door honderden geïnteresseerden werd bijgewoond. De verschillende auteurs (allen professoren of hooggeschoolde wetenschappers) gaven een presentatie van hun onderzoeken en bevindingen. Als vertegenwoordigers van BGMK hadden Geert Van den Meerschaut en ik de eer deze dag bij te wonen. Hieronder vindt u de samenvatting van de verschillende presentaties.

Gaby Jennes, directrice van het HIG, somde in haar voorwoord de doelstellingen op van het boek en deze studiedag: vaders valoriseren, hen feliciteren met hun engagementen en rol, hen oproepen om hun verantwoordelijkheden ten volle op te nemen, hen meer inzicht te geven in hun vaderschap en een genuanceerd beeld op te hangen over vaderschap in het algemeen.

Hans Van Crombrugge van de Universiteit Gent, die mede sprak in naam van Danny Verstraeten van het HIG, belichtte het vaderschap in een historisch perspectief. De maatschappij verlangt duidelijk naar 'nieuwe vaders'. Deze voorstelling zet zich af tegen het beeld van 'oude vaders', maar dit beeld is slechts één van de vele vaderbeelden in de geschiedenis. Het 'oude vader'-beeld bestaat uit de afwezige vader, die het gezag vertegenwoordigt. Deze vader is door anderen in deze positie geplaatst, de 'stok achter de deur'. Moeder luistert naar vader om het goede voorbeeld aan de kinderen te geven. Vader wordt geïdentificeerd met het kostwinnerschap sinds de Franse Revolutie en de industrialisatie. In deze periode wordt het werk en het gezinsleven gescheiden. De Staat moet samen met de moeder instaan voor de opvoeding van de kinderen. Vaderschap bekomt in de literatuur van die tijd een negatieve connotatie. Toch willen een aantal van die vaders ook wel betrokken zijn bij hun kinderen, maar ze kunnen hun gevoelens niet tonen uit vrees om zwak of kwetsbaar over te komen.
Zij willen vooral aanwezig zijn en betrokken en verzorgend omgaan met hun kinderen. Het is juist tegen dit vaderbeeld dat de 'nieuwe' vaders zich willen afzetten. In de Oudheid is het beeld van de vader anders. Hij beschikt over leven en dood, maar hij bewijst zijn voorvaderen een dienst en eert de naam van zijn familie, als hij goed voor zijn kinderen zorgt.
De renaissance is de laatste periode dat vaders duidelijk aanwezig en betrokken zijn. Het model van de liefde in die tijd is net de vader-zoon relatie.
De rol van het christendom is dubbelzinnig. God is vader, maar anderzijds moet de aardse vader streng zijn.
Gezag wordt vandaag niet meer ontleend aan de afstandelijkheid, maar integendeel aan de betrokkenheid van de vader.
H. Van Crombrugge besluit dat je nu pas man wordt door een verantwoordelijke vader te zijn. Maar je moet niet alleen betrokken zijn, je moet ook beschikbaar zijn. Dit laatste ontlokt de meeste gescheiden vaders natuurlijk onwillekeurig de gedachte dat hun dan ook de tijd gegund moet worden om met hun kinderen te kunnen omgaan…

De Engelse doctor in de psychologie Joan Raphael-Leff besprak de beleving van vaderschap tijdens de zwangerschap en na de geboorte. Ze onderscheidt drie types van vaders: de participerende, vermijdende en reciproque vader. Terwijl de eerste twee types elkaars tegenpool zijn, is het reciproque type meer gericht op zelfreflectie: hij is zich bewust van zijn eigen beperkingen tijdens de zwangerschap van de vrouw. Hij handelt volgens de situatie, zonder al te veel voorbereiding. Prof. Raphael-Leff moest niet veel overtuigingskracht aan de dag leggen om de toehoorders duidelijk te maken dat het inderdaad gaat om onbewuste processen die moeilijk te beschrijven zijn…
Ze beschreef de vele emoties die de toekomstige vader kan ondergaan tijdens de zwangerschap van zijn vrouw. De betrokkenheid wordt groter na de bevalling: de papfles heeft daartoe aanzienlijk bijgedragen, omdat dit de vader dichter bij de baby brengt.

In een derde bijdrage lichtten drie wetenschappers Bea Van den Bergh (Centrum voor Bevolkings- en Gezinsstudiën), Lieven De Rycke (Kinderrechtencommissariaat) en Nancy Van Ranst (HIG) hun onderzoeksresultaten toe onder de titel 'Communicatie en opvoedingswaarden: vaders anders dan moeders?'
Een eerste reeks vaststellingen draait rond het verschl tussen vaders en moeders inzake tijdsbesteding en tijdsdruk. Een belangrijk gegeven is dat niet het geslacht, maar vooral het feit of men al dan niet voltijds werkt, uitmaakt of mensen tijd overhouden voor gezin en vrije tijd.
Nancy van Ranst besprak het verschil in bezorgdheid en opvoedingstaken. Vaders maken zich het meest zorgen over ongezonde eetgewoonten, moeders eerst en vooral over drugs. Vaders maken zich in het algemeen wel altijd meer zorgen over hun zonen dan over hun dochters.
De meeste zorgen in de leefsituatie van jongeren maken ouders zich over maatschappelijke thema's als criminaliteit, verkeersonveiligheid, geweld op TV/video,… Het minst zorgwekkend vinden de ouders kinderrechten en voor- en naschoolse opvang. De accenten liggen bij vaders (b.v. gebrek aan sport en beweging) wel anders dan bij moeders (b.v. respect voor de ouders, van de ouders houden, lief zijn, …).
Vaders vinden vooral voor hun dochters belangrijk dat ze lief en rustig zijn. Moeders vinden voor hun dochters vooral belangrijk dat ze verantwoordelijkheid kunnen dragen.

Doctor in de psychologie B. Van den Bergh behandelde communicatie en acceptatie. De ouders zijn in het algemeen positiever over de acceptatie van het kind door de ouder dan het kind zelf. In tegenstelling tot de betrokken ouders beoordeelt het kind de communicatie positiever bij ouders met een zware dagtaak. De spreekster besluit hieruit dat ouders met een zware dagtaak zich minder moeten beladen met schuldgevoelens. Uit de studie blijkt dat moeders het dikwijls te complex zien, terwijl vaders misschien wat meer moeten 'moederen'. Ze pleit in dat verband ook voor een meer gelijke verdeling inzake vol- en deeltijds werken, zorg en huishouden, participatie in sportclubs, sociale en culturele activiteiten, enz.
Tenslotte wees ze erop dat de communicatie tussen kind en ouder in een eenoudergezin gemiddeld even positief is als in een klassiek twee-oudergezin.

Na de middag besprak Dimitri Mortelmans van de Universiteit Antwerpen de tranformatie van een man in een vader. Hij overliep de evolutie door de tijd van de ideale rol van vader : patriarch, morele opvoeder, kostwinner tot de verzorger van vandaag. Op sociologisch vlak start de man in diverse rollen van partner, werknemer, enz. Hij gaat over in de nieuwe rol van aanstaande vader en vervolgens 'kersverse' vader. Nieuwe rollen brengen onvermijdelijk conflicten met zich mee :

  • Zijn partnerrelatie wijzigt. Man en vrouw moeten de gemeenschappelijke betekenisgeving een nieuwe gestalte geven. De interne communicatie maar ook de interne machtsverhoudingen staan onder druk. Toch blijkt uit onderzoek naar de beslissingsmacht binnen het koppel dat de veranderingen beperkt blijven na de geboorte van het kind.
  • Mannen blijken na de geboorte meer overuren te moeten presteren. Zelfs de zgn. nieuwe mannen vervallen snel terug in het traditionele rollenpatroon als de vrouw bevallings- en ouderschapsverlof neemt. Slechts 2 % van de mannen gaat minder dan voltijds werken na de geboorte van hun kind.
  • Zelfs de fysieke gezondheid lijdt onder de komst van de kleine spruit. De jonge vaders blijven wel mentaal sterk.

Als de wetenschappers de transitie van de vaders bekijken over verscheidene jaren, stellen ze gelukkig vast dat de meesten meer tevreden zijn dan voorheen.

Simonne Vandewaerde van het HIG had het over 'vaders in ouderschapsverlof in Vlaanderen'. Ouderschapsverlof in Vlaanderen is mogelijk sinds 1998. In absolute cijfers stijgt het aantal mannen in loopbaanonderbreking snel, maar in relatieve cijfers blijven ze een kleine minderheid van 6 % van de mensen die voor dit stelsel kiest.
Onderzoek leert ons dat deze groep mannen vooral hoger geschoolden zijn van wie de partner eveneens een hogere opleiding genoot. Zij blijven voornamelijk thuis voor het eerste kind. Arbeiders blijken bijna nooit voor ouderschapsverlof te kiezen. Het belangrijkste motief dat mannen voor ouderschapsverlof doet kiezen is de zorg voor het gezin. De meeste vaders benadrukken de positieve effecten van de onthaasting. De omgeving reageert meestal positief, maar toch maakte 12 % van de werkgevers problemen bij de aanvraag.

Vincent Duindam van de Universiteit van Utrecht lichtte toe dat in Nederland dubbel zo veel mannen met kinderen minder dan voltijds gaan werken als in Vlaanderen. Daarmee bedraagt dat cijfer in Nederland nog altijd maar 4 % van het totale aantal.
Op basis van gezondheidsindicatoren ziet hij een optimum bij 30 uren werken per week voor de man en 20 uren voor de vrouw. Hij pleit ervoor het traditionele rollenpatroon niet te veel om te keren.
Uit zijn eigen ervaring somt hij de voordelen van het zorgend vaderschap op: een rechtstreekse relatie met de kinderen, een completer leven (onthaasting, geen slaaf van je werk) en een betere relatie met je partner. Hij stelde vast dat in bijna alle gevallen de vrouwen hierover vooraf duidelijke afspraken maakten met hun man: zelfs dikwijls was de grotere participatie van de man een voorwaarde om kinderen te krijgen.

Guido Vaes van de EHSAL belichtte vaders in het human-resource-beleid van private ondernemingen. In echte consultantterminologie gaf hij zijn visie op de balans tussen werk en gezinsleven. Voor kaderleden zijn de hoge resultaatsverwachtingen een grote uitdaging, waarvan de gevolgen voor de vaderrol niet te onderschatten zijn. De praktijk zou echter leren dat de combinatie werk-ouderschap niet problematisch is, maar sterk afhankelijk is van de sturende persoonlijkheid van de betrokkene. Degenen die het niet aankunnen dienen zich maar terug te trekken, onder het motto (uiteraard in het Engels) 'If you can't stand the heat, stay out of the kitchen'.

Mevrouw Geenen, adjunct-kabinetschef van minister Vogels, besloot de studiedag met bedenkingen over de mate waarop het beleid via maatregelen kan ingrijpen in het privé leven van de mensen. Ze stond stil bij de paradox dat de werknemers minder arbeidsuren en veel meer verlof hebben dan vroeger, maar onder de tijdsdruk bezwijken en schreeuwen om onthaasting. Ze haalde o.a. als reden aan dat de vrouwen nu ook aan hun carrière werken en niet meer de buffer zijn voor het drukke beroepsleven van de man. Daarom pleit de minister voor een regeling waarbij de mensen tijdelijk een stap terug kunnen doen uit hun beroepsleven afhankelijk van de levensfase waarin zij zich bevinden. De vergrijzing van de bevolking zal heel wat gevolgen met zich meebrengen: zo zullen we allen langer moeten werken. Het combineren van gezin en arbeid moet daarom bevorderd worden. Bovendien heeft iedereen recht op een goede kwaliteit van leven. De standaard loopbaan is voorbij gestreefd. Aangezien flexibiliteit op de werkvloer dikwijls moeilijk te combineren valt met de vele taken die het gezin met zich meebrengt, moeten ook de mogelijkheden van het tijdelijk schorsen of verminderen van de arbeidsactiviteit uitgebreid worden.
Mevrouw Geenen somde de krachtlijnen van het beleid van de minister op :

  • Arbeid in het perspectief van een 'levensloopbaan'
  • Gelijkekansenbeleid ten gunste van de zwakkere groepen op de arbeidsmarkt
  • Keuze uit tijdskredieten: loopbaankrediet, zorgkrediet en opleidingskrediet
  • Bevordering van de diensteneconomie, die op dat vlak meer mogelijkheden toelaat.

De vertegenwoordigster van de minister sloot haar toespraak af met een stevig pleidooi voor een mensvriendelijke arbeidsmarkt en een gezinsvriendelijk personeelsbeleid.
Tijdens de pauzes stelde BGMK zijn dienstverlening voor aan de geïnteresseerde aanwezigen.

Het boek 'Vaders in soorten' is uitgegeven bij de uitgeverij Lannoo, telt 300 bladzijden en kost 18,95 euro. Een aanrader voor al wie zich in deze materie wil verdiepen…

Hans Cieters - Lid van de Raad van Bestuur (van BGMK)

Uit : Hoop ! 25ste jaargang nr. 1 - januari-februari 2003 blz. 12-14.

 
Omhoog
 

Een sterke vaderfiguur maakt het verschil voor de kinderen

Eigentijdse vader
vroeg geleerd
oud gedaan

 

Vaderlijke aandacht vergroot kans op academisch succes

Vaders die hun kinderen regelmatig voorlezen en ze op familie-uitstapjes meenemen, spelen een belangrijke rol in het latere academische succes van hun kinderen. Dat is het belsuit van een onderzoek dat de Britse krant The Times gisteren (7 februari 2003) publiceerde.

Een onderzoek onder 17.000 kinderen toonde aan dat jongeren meer kans maken om te slagen in universitaire toelatingsexamens als ze werden grootgebracht door een sterke vaderfiguur die tijd maakte om met hen te spelen en te lezen. De resultaten gelden ook voor kinderen van gescheiden ouders en voor kinderen met stiefvaders, vertelt Eirine Flouri, psycholoog aan de universiteit van Oxford en medeauteur van het onderzoek. "Het verbaasde ons dat de structuur van het gezin weinig uitmaakt. De aanwezigheid van een sterke vaderfiguur maakt het verschil."

Flouri zegt dat er vier criteria zijn om de betrokkenheid van een vader met zijn kinderen te meten :

  1. "Een betrokken vader leest aan zijn kind voor,
  2. maakt uitstapjes,
  3. is geïnteresseerd in de opvoeding
  4. en gaat evenveel met zijn kind om als de moeder."

De voordelen voor de geestelijke gezondheid die het opgroeien met een betrokken vaderfiguur met zich brengt, uiten zich vooral bij meisjes in hun tienerjaren. Adolescente jongens met een betrokken vaderfiguur blijken minder moeilijkheden met het gerecht te krijgen. En tieners die een hechte band met hun vader voelden, hebben tevens meer kans op een bevredigend huwelijk in de toekomst.

Belga
zaterdag 7-2-2003

 

 
Omhoog
 

INFORMATIE - VADERSCHAP BIJ SCHEIDING


Vaderdag - Vaderschap


Vaderdag valt op de 2e zondag van juni. Verwacht zou mogen worden, dat op die dag de geesten bijzonder verlicht worden, m.a.w. dat de kans ontstaat dat iedereen die met het ouderschap wordt geconfronteerd tot heldere en eventueel nieuwe inzichten komt omtrent het vaderschap. Daartoe willen wij hier ons kleine steentje bijdragen.
Die zondag van juni wordt "vader" in het zonnetje gezet. De kinderen leren op school een gedichtje voor vader, de handelaars zorgen weer voor een hele voorraad cadeautjes voor de vaders. Dat zou ervoor moeten zorgen, dat die vaders zich op die dag ook bijzonder gelukkig zouden voelen. Wij willen meedoen en delen in de vreugde van de vaders die op die dag door hun kinderen gevierd worden. Wij wensen op vaderdag dat alle vaders ook diep in hun diepste gemoed met ontroering mogen beleven, dat ook hun bijdrage in de opvoeding en de beleving van hun genegenheid speciaal door de kinderen in een attentie extra op prijs wordt gesteld.

Maar op vaderdag gedenken wij ook de vergeten man. Gescheiden vaders krijgen op vaderdag al dan niet hun kinderen op bezoek. Als die kinderen komen, dan kunnen ze vader eren met hun attenties. Als de kinderen vervreemd zijn en niet komen, dan zijn vaders die dag vergeten mannen. In plaats van gedeelde vreugde, betekent die dag dan miskenning en innerlijke pijn, dat zij er weer eens niet bij zijn.
Jaren geleden probeerden vadergroeperingen dat voor alle vaders goed te maken en organiseerden hun gezamenlijk vaderfeest meestal in het Antwerpse, op de kaaien of ergens anders. Dan liepen vaders voor hun kinderen. Nu doen we dat niet meer. Nu bezinnen we ons liever op de manier waarop het vaderschap in de maatschappij wordt bekeken en hoe naar die opvattingen wordt gehandeld.

Waar het moederschap steeds maar weer verheerlijkt wordt, weten wij hoe het vaderschap dikwijls miskend wordt. Wij weten hoe rechters bijna blindelings voorlopige maatregelen uitvaardigen in hun vonnissen waarbij vaders uitwonend worden en waarbij ze maar heel beperkte tijd bij hun bloedeigen kinderen mogen doorbrengen. Dat betekent een enorme beknotting van de mogelijkheden van vaders om hun volwaardige bijdrage te leveren in de opvoeding van hun kinderen. De wet van 1995 bepaalt nochtans dat de gezamenlijke uitoefening van het ouderlijk gezag het principe is, maar gelijkwaardig ouderschap vloeit daar doorgaans in de praktijk niet uit voort. Ook nu nog menen zoveel magistraten dat moeders hun kinderen beter kunnen opvoeden dan vaders dat kunnen. Ook nu zijn er moeders en daarbij vele mannen die nog altijd die overtuiging toegedaan blijven.

Vele recente wetenschappelijke onderzoeksresultaten wijzen nochtans overduidelijk uit dat vaders evengoed de verzorgingsfunctie kunnen waarnemen als moeders. Wij propageren dan ook krachtdadig gelijkwaardig ouderschap voor moeders en vaders.
Dat betekent evenwel dat in deze evoluerende tijd vaders toch een beter evenwicht zullen moeten zoeken tussen hun zingeving in het werk en hun aandacht en tijdsbesteding voor hun kinderen. Een jonge generatie van NIEUWE VADERS doet dat al. Zij nemen hun deel voor hun rekening in de verzorging van de kinderen en zij besteden veel meer tijd aan het samenzijn met hun kinderen, aan wie ze grotere genegenheid schenken en in wie ze zich dan ook veel beter kunnen inleven. Dat komt de stabiliteit van de gezinssituatie ten goede en niet alleen de kinderen zijn er gelukkiger om, ook de moeders van die kinderen appreciëren dat en houden meer van hun mannen-vaders.

Claire Rayner drukte het zo uit in haar bespreking van het boek van Adrienne Burgess "The Making of the Modern Father" : "Het wordt hoog tijd dat we vaders de kans geven terug te komen". Wij sporen vele vaders aan om daarvoor de nodige inspanning te leveren. Laat dat het uitgangspunt zijn voor een gelukkiger en veelvuldiger beleefde vaderdag in de toekomst.

Ghislain Duchâteau


 
Omhoog
 

LIEFDE, SCHEIDEN EN VADERSCHAP

Bob van Reeth is een geëerd architect en urbanist. Hij werd officieel aangesteld als Vlaams bouwmeester.
In een rapportage komt hij aan het woord over de tien gebeurtenissen die hem hebben veranderd. Nummer 7 is "Liefde, scheiden en vaderschap".

"Mijn jongste zoon is intussen twintig. Ik ben van zijn moeder gescheiden. Van een scheiding hou je altijd littekens over. Ik heb er al twee achter de rug. Je moet voor een stuk toegeven dat datgene waarvoor je alles had willen geven, een mislukking is geworden. Op een zeker moment gaat het niet meer, om duizend en een redenen. Dat suddert zo'n tijdje. Dan ga je uit elkaar, je probeert het eerst 'voor even' en dat 'even' wordt definitief. Wat volgt, is spijt. Omdat je elkaar pijn hebt gedaan. Maar het heeft me niet bang gemaakt.

Ik leef opnieuw samen met een vrouw. Ik beschik over die ongelooflijke naïviteit dat het deze keer de echte keer is. Ik heb altijd het gevoel dat ik voor altijd bij iemand wil zijn, wil blijven. Ik geloof altijd weer opnieuw in de liefde. Bob is altijd weer op zoek naar dat ideaal. In die queeste besef ik ook wel dat geen mens groot genoeg is voor een ander. Ik vrees dat ik een romanticus ben. Ik ben zelfs sentimenteel. Te sentimenteel.

Mijn kinderen uit mijn twee huwelijken betekenen veel voor mij. Mijn tweede vrouw had al een dochter toen wij trouwden, ook haar beschouw ik als mijn kind. Het opgroeien van Wim, de zoon uit mijn tweede huwelijk, heb ik heel bewust meegemaakt. Ik ben daarin bij mijn eerste zoon, Jan, tekortgeschoten. Toen hij geboren werd, was ik zo bezig met mijn werk dat ik hem heel weinig tijd gegeven heb. Jan is nu dertig. Ik heb hem een hele tijd niet gezien. Dat vond ik erg, daar heb ik onder geleden. Jan zei op een bepaald moment: 'Ik ben weg. Ik ga reizen.' Hij vertrok. Jaren zonder Jan. Nu zie ik hem meer dan vroeger. Het is een van de belangrijkste gebeurtenissen uit mijn leven: de terugkeer van een verloren zoon.

Hij heeft mij grootvader gemaakt. Een kleindochter. En dan doe je van die onnozele dingen, dan ga je met een meisje van vijf uitgelaten naar de zoo, dan sta je in een speelgoedwinkel te twijfelen welke beer je zou kopen.

Ik heb een beetje het vadergevoel dat Randy Newman op zijn laatste plaat beschrijft. Hij zegt over de kinderen: 'As much as I love them, I love to see them go.' Hoe graag ik mijn kinderen ook zie, ze mogen ook vertrekken. Ze hebben hun eigen televisie, ze hebben hun eigen leven."

april 2000


 
Omhoog
 

Biologische vader, wettelijke vader ? - Erkenning van een kind

Als van een ongehuwd koppel de partner als wettelijke vader beschouwd wil worden, dan moet hij het kind officieel erkennen. Zo'n erkenning gebeurt op de burgerlijke stand van het gemeentehuis en gebeurt kosteloos.

Dankzij de wijziging van de afstammingswet - waardoor kinderen officieel erkend kunnen worden - in 1987, is de term 'onwettig kind' in onbruik geraakt. Kinderen van ongehuwde ouders worden niet langer anders behandeld dan die van gehuwde koppels.

De erkenning van een kind kan gebeuren op drie momenten:

1. Voorafgaand aan de geboorte
Veel ongehuwde ouders kiezen ervoor om hun kind al voor de geboorte te laten erkennen. Er wordt een akte van erkenning opgesteld, die door de moeder mee ondertekend wordt. Vanaf het moment dat het kind geboren wordt, is de erkenner de officiële vader. Het kind kan ook zijn naam dragen, als dat bij de erkenning beslist werd.
2. Bij de geboorteaangifte
De erkenningsakte van het kind kan ook tegelijk met de geboorteaangifte opgesteld worden, al wordt in het algemeen aangeraden om de erkenning en de naamskeuze al voor de geboorte te regelen.
3. Na de geboorteaangifte
Elk kind dat juridisch geen vader heeft, kan op latere leeftijd nog erkend worden. Voor minderjarigen is de toestemming van de moeder vereist. Vanaf 15 jaar moet het kind ook zelf toestemming geven. Als het kind meerderjarig is, is alleen zijn toestemming nodig.

25 april 2002


 
Omhoog
 

Zorgende of verdienende vaders ? en moeders ?

Onder de titel "Wachten tot papa thuiskomt" schrijft op 12 november 2002 Veerle Beel in haar wekelijkse kroniek Stokvis in "De Standaard" omtrent vaderschap en ouderschap. Zij begint haar artikel als volgt :

Zorgende vaders: ze zijn nog dun gezaaid. Uit diverse onderzoeken bleek al dat de overgrote meerderheid van vaders een voltijdse baan heeft, en dat mannen zelfs meer gaan werken zodra ze kinderen krijgen. Misschien daarom dat de communicatie met hun tienerkinderen niet zo vlot verloopt als die van moeders.


Hieronder de column van Joep Zander voor "Op gelijke voet" (directie emancipatiezaken ministerie szw Nederland) van dit kwartaal oktober- december 2003

Ongelijke voeten

Onderzoek toont aan dat zorgende vaders nog steeds stuiten op onwil van moeders om delen van die zorg los te laten.

Als we vroeger op het veldje voor ons huis een potje gingen voetballen, werd er eerst "gepoot" (Amsterdams: "opraaien"). Dat hield in dat de aanvoerders van de twee te vormen teams zich uit elkaar lieten slingeren en vervolgens door het tussenplaatsen van hun voeten naar elkaar bewogen. Degene die het laatst een hele voet in de lengte of breedte tussen kon plaatsen had gewonnen en mocht beginnen een teamgenoot te kiezen. Meisjes voetbalden zelden mee, laat staan dat ze wel eens aanvoerder waren. Maar als ze mee hadden gedaan hadden ze een objectief voordeel gehad. Voeten van vrouwen zijn namelijk kleiner dan die van mannen en passen dus sneller ergens tussen. Op ongelijke voet is (positieve discriminatie!) dan een voordeel.

Zelf was ik niet altijd even thuis in de stoere jongensspelletjes. Ik kan mij van mijn kleuterschooltijd herinneren dat ik soms zelfs prettiger in de meisjeszandbak speelde. Vreemd genoeg gebeurt het me nu nogal eens dat diezelfde vrouwenwereld zich op een heel mannelijke wijze tegen mij keert als ware ik de vertegenwoordiger van alles wat vies en voos, want mannelijk, is. Toen ik onlangs voor een meeting met uitsluitend vrouwen meldde dat ik dat zo voelde, werd ook maar meteen opgemerkt dat iets voelen geen argument is. Ik dacht dat de tweede emancipatiegolf daar onder andere juist over ging. Overigens…… ook rationele argumenten zijn voorhanden.

Onderzoek toont aan dat zorgende vaders nog steeds stuiten op onwil van moeders om delen van die zorg los te laten. Dit geldt vooral voor de dagelijkse zorg voor kinderen. Vaders die meer zorgen komen eerder in scheiding en maken vervolgens minder dan hun traditioneel ingestelde seksegenoten kans op voortzetting van hun zorgend vaderschap. Als vernieuwers en voorlopers worden bestraft omdat ze beoordeeld worden naar de normen van de gemiddelde man dan wordt de vooruitgang geblokkeerd.

Gevoelens van mannen worden dikwijls als afwijking gezien. Vaderschap is volgens de encyclopedie Encarta dan ook gedefinieerd als juridisch en biologisch. Vaders, mannen in het algemeen, worden geacht hun verstand te gebruiken en niet hun gevoel.

Willen we vasthouden aan het oude emancipatiedoel om vrouwen meer buitenshuizige zorgtaken (arbeid) te laten verrichten, dan zal dus ook expliciet moeten worden gestreefd naar het opheffen van de discriminatie van mannen en vaders in het bijzonder.

Willen we het hier en daar vastgelopen emancipatieproces weer vlottrekken dan is het hoognodig om binnen het beleid van de directie emancipatiezaken aandacht te besteden aan de positie van mannen.

Inmiddels (zie emancipatiemonitor) is de gecombineerde belasting van mannen (uren zorg plus uren werk) groter dan die van vrouwen. Je kunt dus ook niet meer in het algemeen stellen dat mannen meer ruimte moeten maken voor vrouwen om buitenshuis te gaan werken door meer binnenshuizige zorgtaken over te nemen. Juister zou zijn om te stellen dat vrouwen meer ruimte moeten scheppen voor mannen om te zorgen door een relatief groter deel van de betaalde arbeid op zich te nemen.

Vrouwen zouden moeten leren de strijd van vaders voor het op zich nemen van de zorg voor kinderen te respecteren als een emancipatoire strijd. Ze zullen moeten accepteren dat ze niet de enige verantwoordelijke zijn voor huis en kinderen en daarom verantwoordelijkheid en taken bij mannen moeten laten. Het zou goed zijn als vrouwen inzien dat het voor hun eigen emancipatie en het welzijn van kinderen noodzakelijk is dat ze mannen ondersteunen als ze vechten tegen discriminatie van hun vaderschap.

Er zijn landen waar de overheid zich ook verantwoordelijk voelt voor de veranderingen die op dit terrein noodzakelijk zijn. In de aanbevelingen van de interactieve campagne "Mannen worden er beter van en vrouwen ook" zitten inmiddels een groot aantal aanbevelingen die achterstanden en discriminatie van mannen te lijf gaan. Het is te hopen dat deze in concreet beleid worden omgezet, zodat Nederland niet blijft achterlopen op dit terrein. Op gelijke voet; dat heeft meer voeten in de aarde dan we veelal dachten. Laten we opnieuw genuanceerd kijken naar mannelijkheid en vrouwelijkheid vrouwzijn en manzijn.

Wist u trouwens dat "manzijn" op dit moment door mijn word-tekstcorrector rood wordt onderstreept en "vrouwzijn" niet?

Voor mensen die meer achtergrondinformatie bij deze column zoeken verwijs ik naar de internet-referentiepagina op http://joep.nl.nu/ogv

Joep Zander

0570-621784

http://www.joep.nl.nu
http://www.papa.nl.nu

 
Omhoog
 

Overleden vader stelt bevooroordeelde familierechtbank verantwoordelijk voor zijn zelfmoord

Dode mannen kunnen
geen zelfmoord meer uitschreeuwen

2 februari 2003
PERSMEDEDELING

Donderdag 23 januari 2003 pleegde opnieuw een vader zelfmoord. Mark Edward Dexel, 42 jaar, koos de enige uitweg die sommige vaders kunnen vinden als ze gemarteld worden door het kwalijkst bevooroordeelde gerechtelijk systeem dat Canada ooit gekend heeft.

Uit wanhoop dat hij zijn zoon nooit meer zou terugzien, hing hij zich op in een motel in Kamloops.

De dag voordien had Mark aan zijn vriendin en aan andere vrienden van de lokale steungroep "Ouders uit gebroken gezinnen" ("Parents of Broken Families") verteld, dat hij in Vancouver zijn ouders ging bezoeken. Deze onverwachte tragedie was een bittere slag voor zijn vriendin, zijn familie en zijn vrienden van "Ouders uit gebroken gezinnen". Ze heeft niet-hoedegerechtigde oudergroepen in heel Canada geschokt en verontwaardigd.

Het is een rondspokende echo van de dood van Darren White in Prince George twee jaar geleden.

Vrijdag vond men Marks lichaam met een nota waarin hij de rechters en advocaten in het bijzonder en ook de onrechtvaardigheid van het systeem van de familierechtbank in het algemeen verantwoordelijk stelt. Die woensdag had Mark ook aan een vriend in de groep meegedeeld, dat het de eerste verjaardag was sedert hij zijn 3-jarig zoontje voor het laatst gezien had. Mark voegde daaraan toe dat hij op 29 januari opnieuw voor de rechtbank moest verschijnen. Zijn verschijningen voor de rechtbank overspannen een heel jaar en bij al die verschijningen heeft Mark helemaal geen verlichting verworven voor zijn acute pijn dat hij op boosaardige wijze buitengesloten werd uit het leven van zijn zoontje.

De spanningen van het tegenwerkend rechtssysteem, de vernedering van de wantoestand op de rechtbank tegenover hem en het hulpeloos verlangen naar zijn verdwenen zoon, gecombineerd met een dodelijke depressie brachten Mark ertoe afstand te nemen van de marteling. Het is een ervaring die vele niet-hoedegerechtigde vaders moeten doorworstelen als ze in handen komen van de echtscheidingsindustrie, maar Marks ervaring was bijzonder brutaal en meedogenloos.

Mark was zich bewust van de invoering van Wet C-22, een voorziene wetgeving die het familierechtsysteem nog controversiëler maakte en geen hoop biedt op de toekomst voor gescheiden gezinnen. Hij had gehoopt dat het parlementaire rapport van de twee verenigde partijen over de hervorming van de echtsscheidingswet een meer evenwichtige status zou hebben geboden aan vaders bij de familierechtbank. Het verraad aan deze belofte door het federale parlement speelde hem door de geest op het ogenblik dat hij zijn wanhoopsdaad ten overstaan van zijn gevecht overwoog.

Mark wou een liefdevolle vader van zijn vijf kinderen zijn en had alle reden om te blijven leven. Hij was actief betrokken in de levens van zijn kinderen uit vorige relaties. Hij had vriendschappelijke afspraken met de moeders om zijn kinderen te ontmoeten. Hij verdiende zijn kost met een eigen zaak die houten meubels maakte en ook als verkoper van computers. Toch dwongen de spanningen en de tijd vereist voor de procesvoering hem zijn werk op te geven in zijn inspanningen om zijn kleine jongen opnieuw in zijn leven te betrekken.

Iedereen die hem kende, beschreef hem als een minzaam man die dikwijls op de rechtbank verscheen om anderen te ondersteunen. Hij liep gebukt onder een onverantwoorde uitspraak van een rechter tijdens een vorige zitting, die Mark vertelde dat elke toegang tot zijn kind afhing van zijn vroegere echtgenote en haar advocaat. Mark beschouwde die man als een gewetenloos rechterlijk ambtenaar die ervoor gezorgd had dat hem alle toegang tot zijn kind werd ontzegd. Zelfs als het de rechter toegestaan was op wettige wijze zulke commentaar uit te brengen, geeft dat een beeld weer van hoe ongevoelig en totaal zonder begrip van de noden van kinderen en hun ouders het rechtssysteem in werkelijkheid is. Toch scheen Mark nog hoop te hebben en ging hij nog steeds naar de rechtbank om zijn hoop bevestigd te zien.

Het aantal zelfmoorden is verviervoudigd bij vaders na scheiding of echtscheiding. Het is makkelijk te begrijpen hoe deze stresserende ervaring bijzonder vernietigend overkwam voor deze toegewijde vader, die geen misdaad beging, geen schade toebracht, maar toch zelfmoord pleegde.

Ouders, grootouders en kinderrechtenadvocaten stellen de regering daarvoor verantwoordelijk en voor alle andere zelfdodingen die gebeurden als resultaat van de weigering om het huidige systeem te hervormen. Groepen van gescheiden ouders zijn bitter in het besef dat als de voorgestelde hervormingen in 1998 waren ingevoerd, toen ze werden voorgesteld en aanbevolen in het rapport van de verenigde senaatscommissies onder de titel "In het belang van de kinderen" (For the Sake of the Children), dan zou het leven van Mark niet verwoest zijn en zijn vijf kinderen zouden nog altijd hebben kunnen genieten van de liefde en de zorg van hun beminnende vader.

Daarbij werden aan de regering na de dood van Darren White studies aangeboden die een verband legden tussen het controversieel rechtssysteem met zelfmoorden van ouders die daardoor bedrogen werden. Het is onvergeeflijk voor de regering dat ze dat bloedvergieten niet doet ophouden en het leed dat daaruit volgt en het onherstelbaar verlies voor de kinderen, in het bijzonder omdat die tragedies zich dagelijks herhalen in heel Canada.

Wet C-22 wordt bij niet-hoedegerechtigde ouders begrepen als een bedrog veroorzaakt door gevestigde belangen binnen de regering en ze is de bron van grote boosheid tegen de Minister van Justitie voor zijn verraad. Bij deze tragische maar voorspelbaar onvermijdelijke gelegenheid kunnen groepen in heel Canada zich aansluiten bij het verdriet dat Marks familie, zijn kinderen en zijn vrienden nu lijden en hun vernieuwde boosheid uitdrukken voor de medeplichtigheid van de federale regering door deze onrechtvaardigheid in de wet te bestendigen.

Aan Mr. Cauchon, Justitieminister van Canada :

Wij, als grootouders, ouders, tweede echtgenoten en kinderrechtenorganisaties over heel Canada zeggen :

Stop politieke spelletjes te spelen met de harten, de zielen en de geesten van onze kinderen en houd op hun ouders in het verderf te storten. Doe de echtscheidingsindustrie ophouden onze kinderen uit te buiten. Let op hun welzijn; dat is uw plicht.

Voor meer informatie (in het Engels) neem contact op met :

Todd Eckert (250) 554-1418 or 250-314-7722

President Parent and Child Advocacy Coalition

Past President of Parents Coalition of British Columbia

Member Parents of Broken Families

Spokesman for the Drexel family (by their permission)

And, Personal Friend of the late Mark Edward Dexel

“We will miss you always.”

http://members.fortunecity.com/dexel/temp.htm

I would urge you to drop a few lines to those responsible for Marks demise :

- The Federal Minister of Justice

The Honourable
Martin Cauchon

http://canada.justice.gc.ca/en/mag/

- The Premier of British Columbia HON. GORDON CAMPBELL

http://www.gov.bc.ca/prem/

- HON. GEOFF PLANT ATTORNEY GENERAL

of British Columbia http://www.gov.bc.ca/prem/popt/exec/plantg.htm

- And of course the Judges I know the name of one, Judge Blair

The Supreme Court of British Columbia

223 - 455 Columbia Street. Kamloops, B.C. V2C 6K4

And what is the memory that's valued so highly
that we keep it alive in that flame?
What's the commitment for those who have died,
when we cry out they have not died in vain?
We have come this far always believing that
justice would somehow prevail.
This is the burden, this is the promise,
and THIS is why we will not fail.

-- Peter Yarrow

(Nederlandse vertaling uit het Engels Ghislain Duchâteau 6-2-2003)

 

 
     
Omhoog
 

Boeken in het Engels die de problematiek van de hedendaagse vaders behandelen

Je kan je ze aanschaffen via de volgende URL :

http://www.amazon.com/exec/obidos/ASIN/1585420751/ancpr/102-6846962-3398534

 
 
Laatste update : 26 april 2016 | Vragen welkom bij : Webmaster Top | Home