Ouderontvoeringen
 

Versplinter hem niet
de spiegel van de hoop

zolang er nog hartslag is
de ader zijn weg nog weet
in het labyrint

het bloed niet omkeert
zijn vloed

Germain Droogenbroodt

In de stroom van de tijd p. 157


 

Artikels


INTERNATIONALE KINDERONTVOERINGEN - OUDERVERVREEMDING

- Wetsvoorstel ter voorkoming van internationale kinderontvoeringen door een ouder
- Actie tegen het beleid van het Duitse Jugendamt
Action against the policy by the German Jugendamt
Action contre la politique du Jugendamt allemand

- Cijfers over ontvoeringen van kinderen door een ouder bekend - 13-4-2013
- 'Ambassades moeten ontvoerde kinderen helpen' - visie vanuit Nederland op ouderlijke kinderontvoeringen
- Erwin en Astrid hebben geen enkel contact meer met hun Franse moeder...
- Blijvende steun aan Dominique Salloum in Reims voor hereniging van hem en van zijn dochters
Soutien permanent à Dominique Salloum à Reims pour la réunion avec lui et de ses filles.

- Fotoreportage van de manifestatie van vrijdag 3 juni 2011

- Vademecum internationale kinderontvoeringen

- “Ouderlijke ontvoeringen: Welke oplossingen voor de ouders in nood?
Colloquium Belgisch Parlement 17 december 2010

- Preventie internationale kinderontvoering door een ouder - perstekst Child Focus 12 juli 2010

- " Mijn kind... ons kind!" preventiegids internationale kinderontvoering - Child Focus 17 juni 2010

- Lezersbrief 'Ik ben blij voor Katja en haar vader' Algemeen Dagblad (Nl.) 9 maart 2010

- Studie “Internationale kinderontvoering door ouders vanuit en naar België in 2007-2008”  28-02-2010  Thalia Kruger

- Ongelijke beoordeling (m/v) van kinderontvoerders in Nederland (door Rob van Altena, februari 2010)

- Voorstel van resolutie en wetsontwerp over ouderlijke ontvoeringen van kinderen naar het buitenland - Senator Christine Defraigne - 4 februari 2010

- Ouderlijke ontvoeringen naar het buitenland opnieuw volop in de actualiteit

- Sabine Vander Elst stuurt haar ontvoerde dochter Maëliss in Duitsland vanuit de cyberruimte een hartstochtelijke verjaardagsbrief en vraagt nadrukkelijk hem te publiceren op blogs en websites (in verscheidene talen)

- Al zes jaar vecht een Belgische vrouw om haar kinderen terug te zien (Ned. versie)
Depuis six ans, une femme belge lutte pour revoir ses enfants (Franse versie)

- Open brief aan de Europese Parlementsleden (Ndl.)
Lettre ouverte aux membres du Parlement Européen (Fr.)
Open letter to the Members of the European Parliament (Engl.)
Lettera Aperta per gli parlamentari di Europa
(It.)

- Vlaams Parlement keurt het decreet goed dat instemt met het verdrag over de bevoegdheid, het toepasselijk recht, de erkenning, de tenuitvoerlegging en de samenwerking op het gebied van ouderlijke verantwoordelijkheid en maatregelen ter bescherming van kinderen, opgemaakt in Den Haag op 19 oktober 1996

- Schriftelijke verklaring van Europees volksvertegenwoordiger Boguslaw Rogalski over discriminatie op grond van afkomst - 20-10-2008

- Verdwenen kinderen - ontvoerd naar Duitsland - Opsporingsbericht Antoine

- "Staatssecretaris Wathelet trekt ten strijde tegen internationale kinderontvoeringen" (website De gezinnen)

- Walgelijke ouderlijke ontvoering door Duitsland : “België” beslist het kind terug te geven aan zijn grootvader-ontvoerder.
Ecoeurant, rapt parental par l'Allemagne: la "Belgique" décide de rendre l'enfant au grand père rapteur.
- Succes bij de opsporing naar de kleine Alexander Frymus (Nederlands/Français/English)
- Vreugdevolle en ontroerende terugkeer van de drie ontvoerde dochtertjes uit Spanje
- Ontwikkelingen in de internationale kinderontvoeringen door gescheiden ouders
- Europees verzoekschrift en mars
-
Report on the Father Congress in Karlsruhe, May 3rd and 4th 2008 - Notes, comments and links
By Ulf Andersson

- Onderhoud van ouders met Mevrouw Frieda Brepoels,
Europees Parlementslid op donderdag 6 maart 2008
in haar kantoor in het Europees Parlement in Brussel

- Kruistocht tegen oudervervreemding van senator Guy Swennen Ned. /Frans
- Slachtoffers van het Jugendamt in het Europees Parlement


Sir Winston Churchill

 
Omhoog
 

Wetsvoorstel ter voorkoming van internationale kinderontvoeringen door een ouder

Wetsvoorstel tot wijziging van het Burgerlijk Wetboek, de wet van 19 juli 1991 betreffende de bevolkingsregisters en de identiteitskaarten en tot wijziging van de wet van 8 augustus 1983 tot regeling van een Rijksregister van de natuurlijke personen alsmede het koninklijk besluit van 10 december 1996 betreffende de identiteitsstukken en -bewijzen voor kinderen onder de twaalf jaar, ter voorkoming van internationale kinderontvoeringen door een ouder.

Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers

Parlementair Document 53 Ko622 – dateert van 18 november 2010

huidig lidCorinne, De Permentier MR (AUTEUR)
huidig lidJacqueline, Galant MR (AUTEUR)
huidig lidDenis, Ducarme MR (AUTEUR)


COMMISSIE KAMER


BINNENLANDSE ZAKEN, ALGEMENE ZAKEN EN OPENBAAR AMBT

Aangenomen in de Commissie op 1 april 2014.

SAMENVATTING

Dit wetsvoorstel gaat in op het vraagstuk van de internationale kinderontvoeringen door een ouder.
Het volstaat niet de daders van dergelijke ontvoeringen nóg strengere strafrechtelijke sancties op te leggen. Niet alleen kunnen zij zich aan die sanctie onttrekken door terug te keren naar hun land van herkomst dat hen niet zal uitleveren, maar bovendien maakt de sanctie niet noodzakelijk een einde aan de ontvoering van het kind en verscherpt zulks het conflict tussen de ouders nog meer.

Daarom strekt dit wetsvoorstel ertoe de controles aan de buitengrenzen van de Schengenruimte te
vergemakkelijken, door op de chip van de identiteitskaart van het kind te vermelden onder welke voorwaarden het een buitengrens van het Schengengebied mag overschrijden.


Zowel de ouder bij wie het kind het hoofdverblijf heeft als de omgangsgerechtigde ouder kunnen vragen om de voorwaarden om over de grens van een Schengenland heen te mogen reizen op te nemen op het elektronisch gedeelte van de identieitskaart van het kind.

Discriminerend voor de omgangsgerechtigde ouder is dat hij zijn reisverbod moet aanvragen via gerechtelijke weg, terwijl de ouder bij wie het kind gedomicilieerd is dat enkel als administratieve formaliteit kan vragen.

We hebben de indruk dat dit wetsvoorstel niet het hele probleem zal oplossen, maar toch in een aantal gevallen kan helpen ouderontvoeringen te voorkomen.

Wij kijken uit naar de verdere behandeling van dit wetsvoorstel.

http://www.dekamer.be/FLWB/PDF/53/0622/53K0622001.pdf




 
Omhoog
 

Actie tegen het beleid van het Duitse Jugendamt
Action against the policy by the German Jugendamt
Action contre la politique du Jugendamt allemand

Bericht van donderdag 25 april 2013

Nederlands / Dutch

Beste Medestanders,


Het Duitse 'Jugendamt' blijft zijn inhumaan beleid tegenover ouderontvoeringen van ouders in binationale situaties nog steeds handhaven. Dat duurt al jaren en jaren zo. Zittingen in het Europees Parlement hebben daarin nog geen veranderingen gebracht. Wordt een kind wederrechtelijk vanuit een land naar Duitsland ontvoerd, dan grijpt het Jugendamt in en de achterblijvende ouder kan hemel en aarde bewegen, hij wordt weggeveegd uit het leven van zijn kind en kan doorgaans ook geen toegang meer krijgen tot het ontvoerde kind. Zijn ouderschap wordt hem of haar onverbiddelijk afgenomen. Een kind of kinderen op die manier moeten afgeven, is meer dan schrijnend.
Juridisch gezien handelt het Duitse Jugendamt tegen alle regels van de internationale verdragen.
De officiële autoriteiten van de landen van waaruit die kinderen ontvoerd worden, reageren nooit adequaat om louter politieke redenen, om Duitsland als handels- en diplomatieke partner niet voor het hoofd te stoten.

Daarmee blijven ouders hun kinderen kwijt raken door toedoen van het Jugendamt in Duitsland.

Uit Frankrijk komen nu ook weer heftige reacties. Of zij een verandering kunnen bewerkstelligen is heel onzeker.
In dat land is er nu een vereniging gesticht al sinds 2011 die zich verzet tegen deze wantoestanden. Het is de "Association des parents et des enfants victimes de l'Allemagne". Het is de "Vereniging van ouders en kinderen die slachtoffer zijn van Duitsland". Het is beslist aan te bevelen voor wie Frans leest, de website van die vereniging te bezoeken. De gevallen die er besproken worden spreken voor zichzelf. Het nieuws op die website is actueel en heel relevant.

Bezoek de site: http://www.enfants-otages.eu/ 

In Rome is er op 22 april een merkwaardig toneelstuk opgevoerd "Kindeswohl" of "Welzijn van het kind".
Daarover bericht de site als volgt. Ik heb de Franse tekst in het Engels en het Nederlands vertaald.

Op 22 april 2013 te 21 u. in het theater Manzoni, een van de grootste toneelzalen in Rome, heeft men ‘Kindeswohl’, opgevoerd. Letterlijk betekent die titel “welzijn van het kind”. Dat stuk is de vrucht van een jaar opzoekingswerk van zijn beide auteurs onder wie Livia Bonifazi die, in januari vorig jaar een artikel heeft gelezen over een boek dat door een Italiaanse vrouw is geschreven van wie de twee kinderen door hun Duitse vader werden ontvoerd. Ze werd geboeid door dat verhaal en begon dan die opzoekingen.

In het artikel verschijnt de naam van een institutie, het “Jugendamt”, een structuur die door Himmler in 1939 in het leven werd geroepen en die vandaag nog steeds bestaat. Het “Jugendamt” komt op belissende wijze tussen elke keer als het gaat over beslissingen over het lot van kinderen van binationale koppels (Duits en niet-Duits) die scheiden. Zij ontdekte eveneens dat in alle gevallen, het hoederecht over de minderjarigen werd toegekend aan de Duitse ouder of het nu de vader of de moeder was en dat volkomen los van de leeftijd van het kind. Tezelfdertijd werd de andere ouder “geschrapt” en met hem of haar zijn taal, zijn familie en de cultuur van zijn land.

Ook de Franse blog "Nos enfants otage de l'Allemagne" ("Onze kinderen gegijzelden van Duitsland") streeft heftig dezelfde doeleinden na: die mistoestanden te hekelen door informatieverstrekking daarover. Wie Frans leest kan deze blog bezoeken. We geven twee koppelingen door naar relevante situaties.

http://blogs.mediapart.fr/blog/gutcho

http://blogs.mediapart.fr/mot-cle/jugendamt

Ook de videofilmpjes zijn in het beschreven perspectief bijzonder onthullend.

Op de website van radio "La voix de la Russie" verschijnt vandaag een artikel met verwijziging naar de opvoering van de monoloog in het theater Manzoni in Rome. De ophef in Italië is groot.
Gevallen uit andere landen worden eveneens in die tekst aangereikt.
Je bereikt het artikel op die website via deze koppeling:
http://french.ruvr.ru/2013_04_24/Le-bien-naitre-de-l-enfant-de-Madame-Taubira/

Blijvende aandacht voor deze mensonterende toestanden zijn noodzakelijk. Alle initiatieven die daartegen ingaan, verdienen onze ondersteuning.

Met mijn vriendelijke groeten


Ghislain Duchâteau

info@goudi.be 



Engels / English

Dear Supporters,

The German “Jugendamt” is still continuing its inhuman policy towards parental abductions in binational situations. It is already lasting for years and years. Sessions about that matter in the European Parliament haven’t brought changes yet. When a child against the legal regulations is abducted from a country to Germany, the Jugendamt interferes and the remaining parent can act as much as is in his possibilities, he is wiped out from his child’s life and mostly he can’t get access anymore to his abducted child. Parenthood is implacably taken away from him or her. To be obliged to surrender a child or children in this manner is more than harrowing.
Judicially the German Jugendamt acts against all regulations of international treaties. The official authorities of the countries from which those children are abducted never react adequately because of political considerations to avoid opposing Germany as a trade or diplomatic partner.

So parents still loose their children by that Jugendamt policy in Germany.

From France again heavy and fierce reactions appear. Wether they can produce changes is really uncertain.
In that country since 2011 an association is founded resisting and fighting those abuses. It is the
"Association des parents et des enfants victimes de l'Allemagne" meaning « Association of parents and children victims of Germany ». For those supporters who read French we definitely advise to visit the association’s website. The cases presented speak for themselves. The news on that website is of current interest and relevant.

Visit the site:http://www.enfants-otages.eu/

On the 22th of April in Rome a remarkable theatre peace is performed « Kindeswohl” or “Welfare of the child”.  The message on the site about that event reads as follows. I translated the French text in English and Dutch.

On the 22nd of April 2013 at 21 o’clock in the theatre Manzoni, one of the largest theatre locations in Rome, ‘Kindeswohl’, was performed. Literary the title means “welfare of the child”. That peace is the result of a one year research by both of its authors. Among them is Livia Bonifazi who in january of the previous year read an article about a book written by an Italian woman whose two children were kidnapped by their German father. Livia Bonifazi was fascinated by that story and began her research.

In the article the name of an institution appears, the “Jugendamt”, as structure which in 1939 was created by Himmler and which today is still existing. The “Jugendamt” interferes in a definite way each time when decisions have to be made about the destiny of children in binational couples (German and non-German) who divorce or separate. She also found out that in all cases custody over minor children was attributed to the German parent whether it is the father or the mother and independently of the child’s age. At the same time the other parent is scrapped and with him or her its language, family and its country’s culture.

There is a French blog as well called “"Nos enfants otage de l'Allemagne" (“Our children hostages of Germany”) vehemently fights for the same purposes: to criticize those abuses by providing information about them. A French reading person can visit that blog. We provide two links towards relevant situations.

http://blogs.mediapart.fr/blog/gutcho

http://blogs.mediapart.fr/mot-cle/jugendamt

Two video films are in that respect especially revealing.

On the website of “La voix de la Russie” today appears an article referring to the monologue performance in the Manzoni theatre in Rome. It provokes a great fuss in Italy.
Cases from other countries are provided in that text.
That article can be reached by this link:
http://french.ruvr.ru/2013_04_24/Le-bien-naitre-de-l-enfant-de-Madame-Taubira/

Remaining and permanent attention to those degrading situations is necessary. All initiatives against them deserve our support.

Kind regards

Ghislain Duchâteau

info@goudi.be 





Français / French / Frans

Le 22 avril 2013 à 21 heures, au théâtre Manzoni, un des plus grands théâtres de Rome, on y a joué « Kindeswohl », littéralement « bien-être de l’enfant ». Cette œuvre est le fruit d’une année de recherches de ses deux auteurs dont Livia Bonifazi qui, en janvier de l’année dernière, a lu un article sur un livre écrit par une femme italienne dont les deux enfants ont été enlevés par son mari allemand. Elle s’intéresse à cette histoire et commence alors ses recherches.
Dans l’article apparaît le nom d’une institution, le « Jugendamt », une structure créée par Himmler en 1939 qui sévit encore aujourd’hui. Le « Jugendamt » intervient de manière déterminante chaque fois qu’il s’agit de décider du sort des enfants des couples binationaux (allemand et non allemand) qui se séparent. Elle découvre également que dans tous les cas, le droit de garde des mineurs est toujours confié au parent allemand, père ou mère, indépendamment de l’âge de l’enfant. Simultanément, l’autre parent est « effacé » et avec lui, sa langue, sa famille et la culture de son pays.

Association des parents et des enfants victimes de l'Allemagne

http://www.enfants-otages.eu/
_______________

Blog Nos enfants en otage de l’Allemagne

http://blogs.mediapart.fr/blog/gutcho

http://blogs.mediapart.fr/mot-cle/jugendamt


Article sur le site web de la radio « La voie de la Russie » à propos de la pièce de théatre à Rome : http://french.ruvr.ru/2013_04_24/Le-bien-naitre-de-l-enfant-de-Madame-Taubira/

Une attention permanente envers ces abus abominables est nécessaire. Toutes les initiatives qui combattent cettes attitudes allemandes méritent notre soutien inconditionnel.

Avec mes salutations amicales

Ghislain Duchâteau

info@goudi.be 




 
Omhoog
 

Cijfers over ontvoeringen van kinderen door een ouder bekend - 13-4-2013

Als antwoord op een schriftelijke vraag van Peter Logghe (Vlaams Belang) gaf minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet voor 2008 tot en met 2012 een reeks interessante cijfers vrij.

In 2011 zijn in ons land 241 ontvoeringen van minderjarigen door een ouder geregistreerd. Dat aantal zit sinds 2008 (170 feiten) in de lift. In 2009 werden er 209 feiten vastgesteld en in 2010 214. In de eerste 6 maanden van 2012 werden er slechts 96 feiten geregistreerd.

Ook het aantal pogingen tot ouderlijke ontvoering steeg in de periode 2009-2011 van 19 tot 39. In 2008 werden 31 pogingen geregistreerd en in het eerste semester van 2012 17. In 2011 werden ook 139 andere ontvoeringen van minderjarigen en 107 pogingen tot vastgesteld. In 2010 was dat respectievelijk 93 en 104 en in de eerste 6 maanden van 2012 68 en 72. Het totaal aantal ontvoeringen (met inbegrip van de pogingen) van minderjarigen steeg in de periode 2008-2011 van 435 tot 526 (253 in de eerste 6 maanden van 2012).

De toename van het fenomeen is duidelijk. Het is nu van belang om de achtergronden van deze gebeurtenissen en feiten te onderzoeken en te kijken of er geen doeltreffende maatregelen genomen kunnen worden om het aantal ontvoeringen terug te dringen.  

Het gaat hier doorgaans wel over ouderontvoeringen van eigen kinderen bij een echtscheiding of een scheiding van de ouders, waaromheen veelal een internationale context te plaatsen is. Over de oplossing van de bekende gevallen worden geen cijfers gegeven. De Centrale Autoriteit van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, een federale dienst bij het Ministerie van Justitie, Child Focus en persoonlijk initiatief kunnen doortastend ingrijpen om aan individuele gevallen een rationele oplossing te geven. Jammer genoeg komt in een aantal gevallen nooit een oplossing met terugkeer of hernemen van het contact met de achtergebleven ouder. Die ziet in die gevallen zijn ontvoerde kinderen niet meer terug.


 
Omhoog
 

'Ambassades moeten ontvoerde kinderen helpen' - visie vanuit Nederland op ouderlijke kinderontvoeringen

De Nederlandse overheid moet meer dienstverlenend optreden in gevallen van internationale kinderontvoering. Er wordt nu te veel gekeken naar diplomatie en economische zaken. Dat zegt Els Prins, directeur van het Centrum Internationale Kinderontvoering.

'Nederlanders in het buitenland moeten weten dat er altijd een veilige plek voor ze is op een ambassade. Niet om te overnachten, maar wel om snel een oplossing te vinden voor een ontvoeringszaak.
Volgens Prins moeten ambassades en consulaten zich eenduidiger gaan opstellen, en allemaal op dezelfde manier hun werk doen. 'Het hangt nu te veel af van de vraag of er in zo'n ambassade of consulaat iemand zit die zich echt sociaal maatschappelijk opstelt.' In kinderontvoeringszaken is dat van groot belang, vindt de directeur.


Ouders

In de meeste gevallen van internationale kinderontvoering gaat het om één van de ouders, die de kinderen tegen de zin van de ander meeneemt naar het buitenland. Vaak is dat het land waar die ouder oorspronkelijk vandaan komt.
'Het beeld van een man die uit de struiken springt en de kinderen beetpakt, klopt niet. In zeventig procent van de gevallen gaat het bovendien om de moeder, en niet om de vader', zegt Prins. 'Ook gaat het maar in een beperkt aantal gevallen om een ontvoering naar een Islamitisch land.'


Incidenten

Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft richtlijnen opgesteld, waar alle ambassades en consulaten zich aan moeten houden. Maar de praktijk is soms anders, zegt Prins. 'Het gaat gelukkig niet veel mis, maar er zijn wel incidenten geweest. En dat is heel vervelend voor de ouders en de kinderen die het betreft.'
Prins wijst naar de kwestie van Sara en Ammar, de Nederlandse kinderen die bijna een half jaar noodgedwongen onderdak kregen in de Nederlandse vertegenwoordiging in Syrië. 'Zo'n ambassade is daar natuurlijk niet op berekend. Dat moeten we niet weer hebben, zullen ze gedacht hebben. We moeten daar serieuzer naar kijken', vat Prins de gedachte van Buitenlandse Zaken samen.


Op de stoep

'In Egypte is vorig jaar tegen een moeder gezegd dat ze maar even buiten op de stoep moest wachten.  Ook werd er om paspoorten gevraagd, terwijl de vader die had ingenomen. Het ging om een gijzelingszaak, dus er was haast bij', zegt Prins. Volgens haar werd de moeder met haar kinderen in eerste instantie niet binnengelaten.
'Gelukkig had ze niet alleen contact met Buitenlandse Zaken, maar ook met ons centrum. Alleen hebben niet alle ouders dat, dus we weten niet om hoeveel gevallen dit is voorgekomen. We zijn er ook wel uitgekomen, maar zo merk je wel dat de kwestie in Syrië effect heeft gehad op de manier van werken bij de ambassade.'


Geen instructie

Het ministerie van Buitenlandse Zaken zegt in een reactie dat ouders van ontvoerde kinderen 'welkom zijn en zo goed mogelijk worden bijgestaan'. Er is volgens een woordvoerder 'geen sprake van een instructie om deze ouders niet binnen te laten'.
Wel zegt het ministerie dat het geen taak is om opvang te verzorgen. 'Ambassades zijn kantoorgebouwen en de medewerkers zijn niet opgeleid om kinderen te begeleiden en hun schoolopleiding te verzorgen.' Ook wijst het ministerie erop dat het probleem met het ouderlijk gezag niet wordt opgelost door de kinderen onderdak te bieden in een ambassade.


Den Haag

Directeur Prins van het Centrum Internationale Kinderontvoering beaamt dat laatste. Ze heeft wel moeite met het feit dat veel zaken alleen via Den Haag lopen. 'Ambassades vinden het vervelend als wij ze rechtstreeks bellen. Ze verwijzen naar het ministerie, en willen dat we onze zaken daar regelen. Dat is een interne regel waar ik moeite mee heb. En als het me niet snel genoeg gaat, dan trek ik gewoon bij de ambassade zelf aan de bel.'

Niels Erkens

Radio-interview van 55’ - onderaan de tekst - met heel veel informatie en invalshoeken

Bron: Radio Nederland Wereldomroep – 10 september 2011


 
Omhoog
 

ERWIN - ASTRID

Erwin en Astrid hebben geen enkel contact meer met hun Franse moeder...
Erwin 7 ans et Astrid 5 ans n’ont plus aucun contact avec leure maman française…

Nederlands

Erwin werd in 2003 en Astrid in 2005 geboren. Hun moeder is Française en hun vader Frans-Duits (door de Duitse administratie beschouwd als Duitser). Het gezin leefde in Duitsland tot op de dag dat hun vader hun moeder met geweld bedreigde, haar thuis aan de deur zette. Zij is met de kinderen naar Frankrijk gevlucht, zij werd met hen naar Duitsland teruggestuurd in een gerechtelijke samenwerking van Frankrijk en Duitsland met toepassing van het Verdrag van Den Haag. Dan heeft het Duitse gerecht haar aanhoudend bestookt en haar boetstraffelijk vervolgd voor kinderontvoering.

Erwin en Astrid konden naar aanleiding van de echtscheiding bij hun moeder blijven op voorwaarde dat zij Duitsland niet zouden verlaten behalve voor korte bezoeken aan hun grootouders waarbij de toelating van hun vader (of de rechter) telkens noodzakelijk was. Zij kregen niet het recht een kleuterschool te volgen noch een Frans-Duitse school (een Duitse school kregen ze toegewezen door een gerechtelijke beslissing). Ze moesten zich schikken naar een leven waarbij al hun bewegingen werden gecontroleerd en tot een levensminimum werden beperkt (hun moeder heeft nooit de erkenning gekregen van haar Franse universitaire diploma’s en werd teruggezet in de sociale bijstand.

Vanaf september 2010 heeft hun Duitse vader geweigerd om ze naar hun moeder te laten gaan. De rechters en de Duitse autoriteiten hebben in overeenstemming met een gerechtelijke beslissing zich borg gesteld voor een ouderlijke ontvoering en verbieden zonder reden elk contact van de kinderen met hun moeder (met inbegrip van de hele Franse familie).

Het uitgebreide verhaal is te lezen op de blog van de vereniging Erwin en Astrid www.erwinetastrid.fr

***

Français

Erwin est né en 2003 et Astrid en 2005. Leur mère est française et leur père franco-allemand (considéré comme allemand par les administrations allemandes). La famille vivait en Allemagne, jusqu'au jour où leur père menaça leur mère de violence, la mettant à la porte de chez elle. Réfugiée en France avec ses enfants, elle a été renvoyée avec eux en Allemagne par la coopération judiciaire franco-allemande (Convention de La Haye), où la justice allemande n'a cessé de la harceler, la poursuivant au pénal pour enlèvement de ses enfants.

Erwin et Astrid ont pu rester avec leur mère lors du divorce, à condition qu'ils ne quittent pas l'Allemagne, sauf pour de brèves visites à leurs grands-parents, nécessitant l'autorisation de leur père (ou du juge) à chaque fois. Ils n'ont pas eu le droit de fréquenter une maternelle ni une école franco-allemande (école allemande imposée par décision de justice), et devaient se contenter d'une vie contrôlée dans tous leurs mouvements et réduite au minimum vital (leur mère n'a jamais pu obtenir la reconnaissance de ses diplômes universitaires français et était réduite à l'aide sociale).

Depuis septembre 2010, leur père allemand ayant refusé de les rendre à leur mère française, les juges et les administrations allemandes ont cautionné l'enlèvement parental par décision de justice, et interdisent sans raison tout contact entre eux et leur mère (incluant toute la famille française).

Leur histoire figure sur le blog de l'association Erwin et Astrid www.erwinetastrid.fr

***

De moeder voert nu een verwoede strijd voor haar kinderen.

- Ze zet actievoerders aan zich te verenigen in verenigingen om samen voor de zaak op te komen
- Tijdens deze zomer zet ze op drukke punten in Franse steden informatiestandjes op om die toestand aan te klagen en iedereen te mobiliseren om ertegen te protesteren
- Ze voert een petitieactie met een inzameling van handtekeningen die ze aan de Franse regering wil overhandigen en mogelijk ook aan de Europese autoriteiten.
Ze doet een oproep aan alle lezers van dit document om de petitie hieronder te lezen en te ondertekenen.

DROIT DE L'HOMME - MENSENRECHTEN

Discrimination allemande contre les parents non-allemands coupés de leurs enfants
Duitse discriminatie tegen niet-Duitse ouders die geen toegang krijgen tot hun kinderen

 

Vul het petitieformulier in op de website www.mesopinions.com

______________________________

PETITIE

1. Aanvaardt u dat een ouder zijn ouderlijke rechten verliest omwille van zijn herkomst of van zijn nationaliteit?
2. Denkt u dat men een ouder kan verbieden met zijn kind in zijn moedertaal te spreken?
3. Denkt u dat een kind in gevaar is als hij ergens anders leeft dan in Duitsland?
4. Aanvaardt u dat een rechter een beslissing  treft tegen een ouder buiten diens medeweten zonder hem te mogelijkheid te geven beroep aan te tekenen tegen die beslissing?
5. Aanvaardt u dat een kind tegen zijn wil afgesneden wordt van alle contact met zijn ouder?

Als uw antwoord op al die vragen NEEN is, laat het dan weten aan onze regeringen en onderteken deze petitie.


Naam, voornaam


Postadres of mailadres


Handtekening

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Wilt u dit blad ondertekend per post of per mail terugsturen naar Association Erwin et Astrid – 4, Rue Voltaire 85000 LA ROCHE SUR YON  France - asso.erwinetastrid@gmail.com ?




 
Omhoog
 

Blijvende steun aan Dominique Salloum in Reims voor hereniging van hem en van zijn dochters -
Soutien permanent à Dominique Salloum à Reims pour la réunion avec lui et de ses filles.

Père en grève de la faim, jour de la fête des pères. JT National M6 (12h45) 21 juin 2011
Dominique SALLOUM
:

http://www.youtube.com/watch?v=CZk8ED-2PvQ&feature=youtube_gdata_player

Bericht van concertpianist Salloum van zondag 26 juni 2011:
Message du pianiste Salloum du dimanche le 26 juin 2011:

Men moet op tijd weten te stoppen om sterker opnieuw te vertrekken

Het is gemakkelijker een hongerstaking te beginnen dan ermee te stoppen.
Vooral als er niets beweegt heeft men de indruk alles te vergeefs te hebben ondernomen.
Maar men moet op tijd weten te stoppen om als sterke mens verder te strijden.

Als verantwoordelijke vader kan ik het me niet veroorloven mezelf nog meer in gevaar te brengen.
Ik stop dus deze hongerstaking, om mijn strijd beter verder te zetten.
Mijn stappen naar het presidentschap gaan verder, ook naar het Ministerie van Justitie om een bemiddeling met de moeder tot stand te brengen, en daarbij ook naar de nationale pers.

Dank aan mijn dochter Clara die me heeft geholpen en ook aan alle familieleden (Nathalie, Raphaël, Manon… en Youmna). Dank aan de verenigingen en aan wie mij ondersteund hebben.
Ik vecht niet of niet alleen voor de mijnen, maar voor alle kinderen die slachtoffer zijn van ontvoering en van oudervervreemding.

Voor hen – ze zijn weinig talrijk – die mij schade hebben proberen toe te brengen, ik beklaag ze en geef hun binnenkort een verdere afspraak.
Deze geschiedenis is nog niet gedaan…

Dominique Salloum

Il faut savoir s'arrêter à temps, pour repartir plus fort

Il est plus facile de faire une grève de la faim que d'en sortir.

Surtout quand rien ne bouge, on a l'impression d'avoir fait tout cela en vain.
Mais il faut savoir s'arrêter, pour se battre en homme fort.

Père responsable, je ne peux me permettre de me mettre encore plus en danger.
J'arrête donc cette grève de la faim, pour mieux continuer mon combat.
Mes démarches auprès de la présidence continuent, auprès du Ministère de la Justice pour une médiation avec la maman, et puis auprès de la presse nationale.

Merci à ma fille Clara qui m'a aidé, comme tous les membres de ma famille (Nathalie, Raphaël, Manon... et Youmna).
Merci aux associations et à ceux qui m'ont soutenu. Je ne me bats pas/plus uniquement pour les miens, mais pour tous les enfants victimes d'enlèvement et d'aliénation parentale.

Pour ceux, peu nombreux, qui ont tenté de me nuire, je les plains et leur donne rendez-vous dans très peu de temps. On n'a pas fini de parler de cette histoire... 

Dominique Salloum

***

Hoe het begon en hoe het verder gaat...

Beste vrienden,

Van Dominique Salloum kreeg ik een lange telefoon om mij te overtuigen om hem de gevraagde hulp te bieden.
Ik ben de overtuiging toegedaan dat ik zoveel moet doen als mogelijk is.
Hoe hem te helpen? Op vrijdagavond naar Reims reizen om hem bij te staan bij zijn concert en om te getuigen van onze steun aan zijn zaak. Dat hebben we gedaan.

Ik reken op u allemaal om hem bij te staan, Dominique Salloum rekent ook op u.

Zelf was ik aanwezig op vrijdavond 3 juni. Het was een schitterend concert en een overtuigende manifestatie tegen internationale ontvoering van kinderen door ouders naar het buitenland en voor de hereniging van zijn beide dochters en het contactherstel met zijn ontvoerde meisje Youmna.

Ghislain Duchâteau
Hasselt

Verder relaas:

Op vrijdagavond 10 juni beëindigde Dominique Salloum zijn concert net voor de regen begon.
Op zondagvoormiddag - vaderdag - 19 juni gaf hij opnieuw een concert op het voorplein van de Reimse kathedraal. Dat deed hij vlak voor het einde van de plechtige eucharistieviering van 10 u. in de Kathedraal.
Hij hoopte daarna opnieuw een ontmoeting te hebben met de aartsbisschop van Reims.

Intussen kreeg hij een antwoord op zijn appel aan de Franse president. De Centrale Autoriteit van Frankrijk zou zijn dossier opnieuw ter hand nemen en een oplossing van het probleem nastreven. Maar effectief resultaat van deze bemoeienis blijft op dit ogenblik uit.

Intussen heeft concertpianist Dominique Salloum zijn hongerstaking beëindigd. Hij heeft sindsdien opnieuw al 2,5 kilo aan gewicht bijgewonnen. Dat meldt hij op zondag 26 juni 2011.

Hij heeft het voornemen zo vlug mogelijk een concert te geven ten voordele van alle verenigingen die zich inzetten tegen internationale ouderontvoeringen. Hij zou dan de bijzondere aandacht krijgen van de Franse televisiezender TF1. In september mag Salloum nog meer belangstelling verwachten van de Franse nationale media.

Hij blijft zich met heel veel energie inzetten voor zijn doeleinden. Hij wil via bemiddeling tot een overeenstemming komen met de moeder van zijn dochters en wil blijvend de beide kinderen herenigen.

Op maandagavond 27 juni woonde Dominique Salloum een politieke bijeenkomst bij in Reims waar de rechterhand van de president het woord voerde. De concertpianist slaagde erin om zijn zaak publiek aan de orde te stellen en kreeg bijzonder veel bijval. De medewerker van president Sarkozy zou meteen zijn situatie opvolgen en laten aanpakken en ook drie aanwezige Europese volksvertegenwoordigers zouden hun effectieve steun verlenen voor de oplossing van het probleem van de pianist en zijn dochtertjes. Uit de avond puurde hij nieuw optimisme en hoop.

***

Mijnheer Ghislain Duchâteau

Ik richt me tot u vanwege Pascal Gallez en zijn partner Sabine, beiden slachtoffers van een ouderlijke ontvoering.
Op uw website heb ik u een berichtje gestuurd en op uw antwoordapparaat een ander.
Ik ben de vader in hongerstaking voor de ontvoering van mijn jongste dochtertje, een ontvoering die door de Katholieke Kerk gewettigd wordt en dat in tegenspraak met Franse beslissingen.
Al 7 jaar leven mijn beide dochters niet meer bij elkaar . 32 procedures werden er gevoerd, die nagenoeg allemaal door de moeder zijn ingeleid, die niet ophoudt dat gerecht te vatten dat voor haar niet meer van toepassing is en waarvan ze in geen enkel opzicht zijn beslissingen respecteert.
Ik heb uw hulp nodig.
Mijn zaak is die van alle ouders die slachtoffer zijn van ouderlijke ontvoeringen.
Ik ben concertpianist van beroep (gevormd door de pianisten El Bacha en Duchâble) en voluit in hongerstaking, ik strijd voor onze zaak.
De (internationale) pers begint in beweging te komen.
Heb nood aan uw inbreng.
Mijn coördinaten zijn: +33 6 31 56 81 66 ou +33 951 950 599

Dank en tot gauw

Dominique SALLOUM

NB : ik laat u de persmededeling lezen die ik naar alle journalisten heb gestuurd die ik maar kon vinden…

Vrijdagavond de 22ste dag van zijn hongerstaking, heeft Dominique SALLOUM, concertpianist en vader vervreemd van zijn dochtertje sinds 7 jaar,
een concert gegeven voor de Kathedraal van Reims,
te 21.30 u., om te manifesteren;



Reportage AFP (klik ici)
L'Union (klik
ici)
The Dallas Morning News - USA (klik
ici)
The Times of India (klik
ici)

Yes World News (klik ici)


« Mijn kinderen werden in 2004 door hun moeder naar Libanon ontvoerd, ondanks de beslissingen van de Franse rechtbanken die me het bewakingsrecht toekenden.
Alleen mijn oudste Clara is naar Frankrijk kunnen gerepatrieerd worden met de hulp van het Libanese gerecht. Dat gebeurde vóór de tussenkomst van de Katholieke Kerk die, op verzoek van de moeder, de situatie sindsdien blokkeert door religieuze beslissingen die door het Vatikaan worden bevestigd.
Aldus worden mijn dochtertjes al zeven jaar gescheiden gehouden… Youmna mijn jongere dochter, die ik niet meer heb teruggezien is nog altijd in Libanon”
(Dominique Salloum)


Beroep op de president van de Franse Republiek

Al 7 jaar worden de Franse gerechtelijke beslissingen tegengewerkt…
Al 7 jaar heerst er een schandelijke stilte…
Dat zijn 2.542 dagen voor een jonge Franse die door haar moeder in Libanon wordt gegijseld en door een beslissing van de Katholieke Kerk…

(cf: décisions religieuses et jugements – religieuze beslissingen en vonnissen)

(Deze zaak wordt al gedurende 7 jaar opgevolgd door het Frans Ministerie van Buitenlandse Zaken, Bureau van Mevrouw Annie Boulogne: 01 43 1780 15)

 

Na 24 dagen hongerstaking door de vader heeft hij 22 kilo verloren,
Dit gebeuren werd tot op vandaag 6 266 440 keren vermeld op Facebook
(klik hier )

Ondanks talrijke berichten heeft het Elysee nog altijd niet gereageerd,
de Kerk evenmin…

(De brieven werden gericht aan President Sarkozy en aan de Paus van Rome)

Intussen kreeg de pianist een brief van de Franse overheid,
dat zij het dossier opnieuw ter hand nemen en de zaak verder behartigen.


***

Dominique Salloum, concertpianist,
zal alle vrijdagen te 21.30 u. manifesteren
vlak tegenover de Kathedraal van Reims,
terwijl hij er een pianorecital geeft gedurende een halfuur, en dat volop tijdens zijn hongerstaking!
vrijdag 20 mei 2011 : sonate van Liszt à J15 (klik  hier)
vrijdag 27 mei 2011 : sonates   " De Storm" et   " De pathetische » van Beethoven à J22
volgende vrijdag 3 juni 2011 : Sonnet 104 van Petrarca (Années de pélérinage : Italië) van de eerwaarde Franz Liszt
en Ballade nr.1, Impromptu fantasie et Berceuse van Chopin
Ook op vrijdagavond 10 juni 2011 concerteert hij voor de Kathedraal.

---> De vader nodigt alles ouders die slachtoffer zijn van oudervervreemding en ouderontvoering uit om hemelse lantaarns of ballonnen op te laten alle vrijdagen te 21.30 u. om te doen spreken over HUN belevenissen…



Dominique Salloum heeft op vaderdag in de voormiddag 19 juni 2011 voorlopig zijn laatste concert gespeeld op het voorplein van de Kathedraal van Reims.

--->
We moeten de staten voor hun verantwoordelijkheden plaatsen:

-         De Franse staat omwille van de ontoepasbaarheid van zijn vonnissen
-         Het Vatikaan omdat het er zich tegen heeft verzet.


De tegenstrijdigheid van internationale wetten zijn in het voordeel van de ontvoerders en doen de kinderen lijden !

Reportage AFP (cliquez ici, ici et ici)
Le Parisien (cliquez ici)
Reportage France 3 (cliquez ici et ici)
The Dallas Morning News - USA (cliquez
ici)
The Times of India (cliquez (
ici)
Yes World News (cliquez
ici)
L'Union (cliquez ici, ici, ici, ici, ici, ici et ici)
L'est Républicain (cliquez ici)
Info 24/24 (cliquez ici)
Nord Éclair (cliquez ici)
La voix du Nord (cliquez ici)

JT Nationale M6 12h45 du 21 juin : 
http://www.youtube.com/watch?v=CZk8ED-2PvQ&feature=youtube_gdata_player

France 3 Champagne-Ardennes du 19 juin: http://www.youtube.com/watch?v=JdUVpUQCruw
Article AFP (Canada): http://fr.canoe.ca/infos/insolite/archives/2011/06/20110619-124213.html
The Dallas Morning News (USA) : http://topics.dallasnews.com/photo/0cwJgYf8M38Hk?q=Mother

Times of India (Inde): http://oneclick.indiatimes.com/photo/0dtU8Zb6I0g1N?q=Madrid
An-Nahar (Liban): http://www.annahar.com/content.php?table=alam&type=alam&priority=1&day=Mon
Themes The Star : http://themes.thestar.com/photo/0dtU8Zb6I0g1N
Daylife: http://www.daylife.com/photo/0dtU8Zb6I0g1N?q=Sports

Capecod: http://topics.capecod.com/photo/0cwJgYf8M38Hk

***

Vonnissen en onderzoeksverslagen en die van de politie :

http://www.fichier-pdf.fr/2011/05/06/tribunal-penal-d-appel-de-douai-2011/
http://www.fichier-pdf.fr/2011/05/06/tribunal-penal-de-lille/
http://www.fichier-pdf.fr/2011/05/06/jaf-appel-douai-2007/
http://www.fichier-pdf.fr/2011/05/06/jugement-religieux-catholique-libanais-de-premiere-instance/
http://www.fichier-pdf.fr/2011/05/06/traduction-jugement-d-appel-du-vatican-2010-et-irregulaites-du-trib-religieux-libanais-denonces-par-l-official-de-lille/
http://www.fichier-pdf.fr/2011/05/06/tribunal-d-appel-penal-libanais/
http://www.fichier-pdf.fr/2011/05/06/consultation-juridique-et-jugement-religieux-2011-annexe/
http://www.fichier-pdf.fr/2011/05/20/enquetes-de-police-pdf/
http://www.fichier-pdf.fr/2011/05/20/rapports-des-ecoles-pdf/

[NB Alle  mediaberichten en de stukken werden niet vertaald en blijven beschikbaar in de taal van publicatie.]

Contact

Dominique SALLOUM +33 6 31 56 81 66 / +33 951 950 599 (fax : +33 956 950 599)
Mr. Rémy BIJAOUI +33 1 45 55 78 68 / +33 6 80 36  56 46 (fax : +33 1 45 50 41 90)

Wij illustreren hier de manifestatie van vrijdag 3 juni met een fotoreportage

Spandoeken worden opgesteld:
"Hongerstaking-Het Franse gerecht wordt al 7 jaar vernederd" -"Stop ouderlijke ontvoering"

Clara en Youmna
De zusjes al 7 jaar van elkaar gescheiden

Dominique Salloum speelt Franz Liszt
Een "hemelse lantaarn" stijgt op tegen de kathedraal
Toeschouwers volgen de opstijgende lantaarn
Salloum speelt prachtig met een persoonlijke aanslag
Nancy André, voorzitter Belgische vereniging
"Solidarité rapt international", demonstreert
met de Libanees-Belgische vlag

De bejaarde moeder van Nancy André doet mee
met de vlag en de van kleuren wisselende kaars

De hemelse lantaarn verdwijnt in de wolken.
Verdwijnt daarmee ook de hoop op hereniging?
Na het concert van Dominique Salloum
het fascinerende lichtspektakel op de gevel van de kathedraal van Reims

Ghislain Duchâteau van Goudi, Nancy André van Solidarité Rapts Parentaux
samen met Dominique Salloum na het concert op vrijdag 3 juni 2011



 
Omhoog
 

Vademecum internationale kinderontvoeringen

(naar de brochure 'Internationale kinderontvoeringen' van de Federale Overheidsdienst Justitie)

INLEIDING

“Mijn partner dreigt ermee mijn 2-jarig kind naar Tunesië te nemen en niet meer terug te brengen. Ik ga hier niet mee akkoord.”

“Mijn vrouw heeft zonder mijn toestemming mijn 10-jarige zoon meegenomen naar Frankrijk en zal met het kind daar blijven.”

“De vader van mijn 15-jarige dochter wil na uitoefening van zijn omgangsrecht in Canada mijn dochter niet meer laten terugkeren.”

Dit zijn enkele voorbeelden van situaties die aan het federaal aanspreekpunt Internationale Kinderontvoeringen kunnen worden voorgelegd.


Wat zijn de opdrachten van het federaal aanspreekpunt?

Het federaal aanspreekpunt houdt zich bezig met:

  • het centraliseren en verspreiden van alle eerstelijnsinformatie met betrekking tot internationale kinderontvoeringen en grensoverschrijdend omgangsrecht;
  • het doorverwijzen naar Andre bevoegde instanties indien het verzoek niet onder de bevoegdheid valt van de federale overheidsdienst Justitie (federale overheidsdienst Buitenlandse Zaken, Belgische gerechten of buitenlandse gerechten);
  • het behandelen van individuele dossier;
  • de psychologische bijstand geven aan de families in het kader van een individueel dossier;
  • de financiële bijstand verstrekken wanneer het dossier onder de bevoegdheid valt van de federale overheidsdienst Justitie en afhankelijk van de beperkte financiële middelen van de verzoekende ouder. Een tussenkomst is bij voorkeur bestemd om de kosten te dekken van repatriëring van kinderen of de vervoerskosten van een ouder die zijn kind vergezelt bij zijn of haar terugkeer naar België.


Hoe kan ik het federaal aanspreekpunt bereiken?

U kunt het federaal aanspreekpunt bereiken via:

> telefoon:                    00 32 (0)2  542 67 00
                                   (24 uur op 24 via de telefonische wachtdienst)

> fax:                           00 32 (0)2 542 70 06

> e-mail:                       kinderontvoering@just.fgov.be (*)

(*) Meer gedetailleerde gegevens zijn beschikbaar op de website www.just.fgov.be – rubriek “Justitie van A tot Z” – Internationale kinderontvoeringen


Wat kan ik preventief doen om een ontvoering te vermijden?

Het federaal aanspreekpunt kan u advies geven voor uw persoonlijk geval.

Volgende voorzorgsmaatregelen kunt u nemen:

  • een advocaat raadplegen om een vonnis te verkrijgen waarin uw rechten ten aanzien van uw kind worden geregeld en waarin preventieve maatregelen ter voorkoming van een ontvoering zijn bepaald (*);
  • het gemeentebestuur vragen om geen paspoort of identiteitskaart af te leveren voor uw kind zonder uw voorafgaande toestemming. Het federaal aanspreekpunt kan wat het afleveren van een paspoort betreft op verzoek contact opnemen met de federale overheidsdienst Buitenlandse Zaken;
  • de politie vragen preventief een signalement op te maken van de ouder die het kind zou kunnen ontvoeren (deze stap is slechts onder bepaalde omstandigheden mogelijk);
  • de omgeving informeren (familie, school, gemeentehuis, …).

(*) Deze preventieve maatregelen kunnen zijn: een verbod het land te verlaten met het kind, inhouding van het paspoort tijdens de uitoefening van het omgangsrecht in België of uioefening van het omgangsrecht onder toezicht.

Mijn kind is ontvoerd: wat nu?

Het federaal aanspreekpunt (de centrale autoriteit **) bij de federale overheidsdienst Justitie kan uw dossier behandelen als uw kind in een land verblijft dat met België door internationale regelgeving is gebonden
(zie verder***).

In het overgrote deel van de verzoeken wordt er meer bepaald een toepassing gemaakt van het Verdrag van ’s-Gravenhage van 25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen zoals aangevuld door de Verordening “BRU II bis”.

Dergelijk verzoek kan worden gedaan wanneer een kind jonger dan 16 jaar werd overgebracht of wordt achtergehouden in een ander land dan dat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft (****).
Ook wanneer er problemen zijn bij de uitoefening van een grensoverschrijdend omgangsrecht kan een beroep worden gedaan op het Verdrag.

(**)  De bevoegdheid van de centrale autoriteit in het kader  van ’s-Gravenhage van 25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van de ontvoering van kinderen wordt de facto uitgeoefend door het federaal aanspreekpunt bij de federale overheidsdienst Justitie.

(***) Indien uw kind in Marokko of Tunesië verblijft, wordt verwezen naar de titel “Welke internationale regelgeving bestaat er om mijn verzoek te doen?”.

(****) Deze overbrenging of achterhouding moet in strijd zijn met een gezagrecht dat voortvloeit uit een rechterlijke beslissing, een toekenning van rechtswege of een overeenkomst die geldig is volgens het recht van het land waar het kind zijn gewone verblijfplaats had.


Hier volgt een praktisch verloop van het verzoek (*)

1. Wat moet ik doen (**)?

U moet:

  • een volmacht invullen waardoor u de bevoegdheid aan de centrale autoriteit geeft om namens u op te treden of een vertegenwoordiger aan te wijzen die u kan vertegenwoordigern;
  • een formulier invullen met persoonlijke gegevens;
  • overige nuttige inlichtingen bezorgen aan de centrale autoriteit (***).

(*) Voor een praktisch overzicht van de behandeling van een verzoek op grond van andere internationale regelgeving wordt verwezen naar de website www.just.fgov.be – rubriek “Justitie van A tot Z” – “Internationale kinderontvoeringen” of naar het federaal aanspreekpunt.

(**) De in te vullen documenten (de volmacht en het formulier) kunt u vinden op de website www.just.fgov.be – rubriek “Justitie van A tot Z” – Internationale kinderontvoeringen”.

(***) Afhankelijk van het verzoek gaat het om volgende inlichtingen: een foto van het kind en de andere ouder, een uitgifte van de rechterlijke beslissing of overeenkomst, een kopie van het proces-verbaal van aangifte bij de politie, een attest gezinssamenstelling, een schoolattest of een attest kinderopvang, een uittreksel van de geboorteakte van het kind.


2. Wat doen de centrale autoriteiten in België en in de aangezochte lidstaat dan? 

De centrale autoriteiten zullen:

    • uw verzoek analyseren om na te gaan of aan de voorwaarden is voldaan voor de toepassing van de internationale regelgeving;
    • het dossier verzenden naar de buitenlandse centrale autoriteit nadat vertalingen werden verkregen;
    • de buitenlandse centrale autoriteit vragen te achterhalen of te bevestigen waar uw kind verblijft, te voorkomen dat het aan gevaren wordt blootgesteld, een minnelijke schikking te treffen en indien dit niet lukt, de zaak voor de bevoegde buitenlandse rechtbank te brengen die zal moeten oordelen over het verzoek (*)
    • verzekeren dat uw kind zonder gevaar kan terugkeren indien een terugkeer van uw kind werd gevraagd en bekomen.

(*) Dergelijke beslissing moet normaal worden genomen binnen de zes weken nadat de zaak aan de rechtbank werd voorgelegd. Toch stelt de centrale autoriteit vast dat de lidstaten zulke beslissing heel zelden binnen een termijn van zes weken nemen. De centrale autoriteit kan de daadwerkelijke duur van de procedure dus niet bepalen.

3. Zijn de diensten van de centrale autoriteit gratis?

    • Diensten van de Belgische centrale autoriteit zijn gratis (bijvoorbeeld vertaling van het dossier).
    • Diensten van de buitenlandse autoriteiten zijn niet gratis wanneer de aangezochte lidstaat een voorbehoud rond de kosten van de procedure of voor het optreden van een advocaat heeft gemaakt.
      De rechtspleging in het buitenland is wel kosteloos wanneer voldaan is aan de plaatselijke voorwaarden voor toegang tot rechtshulp en rechtsbijstand.

De Belgische diplomatieke overheden in het buitenland kunnen via de federale overheidsdienst Buitenlandse Zaken hulp bieden indien uw kind niet in een land verblijft dat met België is gebonden door internationale regelgeving (zie verder) en indien u de Belgische nationaliteit heeft.

4. Wat kunnen de consulaire ambtenaren doen?

 De consulaire ambtenaren kunnen:

    • uitzoeken waar uw kind verblijft en daarna de ontvoerende ouder contacteren;
    • vragen om uw kind te mogen zien om meer informatie te verkrijgen over zijn of haar gezondheidstoestand, leefmilieu, scholing, …;
    • een beroep doen op de medewerking van de lokale overheden indien geen minnelijke schikking getroffen kan worden. Dat kan met het oog op het bereiken van een akkoord met de ontvoerende ouder, of om informatie te krijgen over uw kind of, indien dat nodig is, te zorgen voor zijn of haar veiligheid.

5. Welke bijstand kan de federale overheidsdienst Buitenlandse Zaken eventueel bieden in de landen waarmee België geen verdrag heeft?

De federale overheidsdienst Buitenlandse Zaken kan eventueel:

    • De repatriëring van uw kind naar België organiseren indien de terugkeer op vrijwillige basis of op grond van een rechterlijke beslissing gebeurt;
    • Verplaatsingen vergemakkelijken indien er overeenstemming is over een regeling van grensoverschrijdende omgang tussen u en uw kind;
    • Begeleiden en bijstaan in de stappen die u in het buitenland onderneemt met het oog op het herstellen van contact met uw kind (*).

(*) De federale overheidsdienst Buitenlandse Zaken kan bijvoorbeeld de contactgegevens van lokale advocaten doorgeven.


6. Welke bijstand kan Child Focus, de stichting voor vermiste en seksueel uitgebuite kinderen, bieden?

Child Focus kan:

  • eerstelijnshulp bieden, zowel in geval van vrees voor ontvoering (preventie) als in geval van daadwerkelijke ontvoering;
  • persoonlijke begeleiding en ondersteuning bieden door een dossierbeheerder;
  • een uitgebreid netwerk van partners in het buitenland aanspreken;
  • bijstand verlenen bij het herstellen van de communicatie met de andere ouder en/of het kind;
  • financiële of materiële hulp verlenen onder bepaalde voorwaarden.

 

Nuttige adressen


Federale overheidsdienst Justitie
Directoraat-generaal Wetgeving en Fundamentele Vrijheden
Dienst Internationale Rechtshulp in burgerlijke zaken
Federaal aanspreekpunt
Waterloolaan 115
1000 Brussel
Tel.:      00 32 (0)2 542 67 00
Fax:     00 32 (0)2 542 70 06
E-mail:  kinderontvoering@just.fgov.be


Federale overheidsdienst Buitenlandse Zaken
(cel Kinderontvoeringen)
Directie-generaal Consulaire Zaken
Dienst Internationale Gerechtelijke Samenwerking (C1.2)
Karmelietenstraat 15
1000 Brussel
Tel.:      00 32 (0)2 501 81 11
Fax:     00 32 (0)2 513 55 47
E-mail:  info@diplobel.fed.be (richten aan C1.2)


Child Focus
Houba-de-Strooperlaan 292
1020 Brussel
Gratis noodnummer:                  110 (24 uur op 24)
Tel. vanuit het buitenland           00 32 (0)2 475 44 99
Website:                                  www.childfocus.be


Andere nuttige adressen en informatie zijn beschikbaar op de website www.just.fgov.be
(rubriek “Justitie van A tot Z” – “Internationale kinderontvoeringen”). Hier leest u meer over:

  • de volmacht;
  • het formulier met het oog op de terugkeer, omgang of opsporing van het kind;
  • de rol van de centrale autoriteiten in elk land;
  • de statistieken over de werkzaamheden van het federaal aanspreekpunt;
  • de internationale regelgeving.

 

Welke internationale regelgeving bestaat er om mijn verzoek te doen?

De internationale regelgeving in deze materie rust op vier elementen:

1. Europees Verdrag van Luxemburg van 20 mei 1980 betreffende de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen inzake het gezag over kinderen en betreffende hete herstel van het gezag over kinderen:

  • Belgische rechterlijke beslissingen kunnen via een procedure erkend worden in het buitenland;
  • dit verdrag is niet van toepassing tussen landen van de Europese Unie als de Europese Verordening Brussel II bis op het geval van toepassing is;
  • België is voor de toepassing ervan nog gebonden met landen van de Raad van Europa, bijvoorbeeld met Denemarken, Noorwegen en Turkije.


2. Verdrag van ’s Gravenhage van 25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen:

  • Het verzoek moet gaan om een kind jonger dan 16 jaar;
  • het laat een snelle gerechtelijke procedure toe om de terugkeer te verkrijgen van een kind naar het land waar het zijn of haar gewone verblijfplaats had;
  • België is voor de toepassing van dit verdrag verbonden met 75 landen (de landen van de Europese Unie, de Verenigde Staten, Canada, Turkije, enz.).


3. Europese Verordening nr. 2201/2003 van 27 november 2003 “Brussel II bis” (*) :

  • Het deel “internationale kinderontvoering” van deze verordening is een aanvulling op het verdrag van ’s-Gravenhage van 25 oktober 1980;
  • het is sinds 1 maart 2005 van toepassing in alle landen van de Europese Unie, behalve in Denemarken;
  • als de terugkeer van het kind geweigerd wordt, ligt de uiteindelijke beslissing over het gezag en bijgevolg over de terugkeer bij een rechter van het land waar het kind voor zijn overbrenging zijn gewone verblijfplaats had. Wanneer een verzoek tot terugkeer in bijvoorbeeld Spanje aan de bevoegde rechtbank zou worden voorgelegd op grond van art. 13 van het Verdrag van ’s-Gravenhage van 25 oktober 1980 en die de terugkeer zou weigeren, zal de Belgische rechtbank toch het laatste woord behouden over de al dan niet terugkeer van het kind naar België;
  • bestaande beslissingen over omgangsrecht kunnen onder bepaalde omstandigheden in de meeste lidstaten van de Europese Unie onmiddellijk en zonder erkenningsprocedure of procedure tot uitvoerbaarheid worden toegepast. De procedure van tenuitvoerlegging wordt evenwel beheerst door de wetgeving van de lidstaat van tenuitvoerlegging.

(*) “Op 10 mei 2007 (B.S., 21 juni 2007) kwam de volgende wet tot stand: “Wet tot tenuitvoerlegging van Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1347, van het Europees Verdrag van Luxemburg van 20 mei 1980 betreffende de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen inzake het gezag over kinderen en betreffende het herstel van het gezag over kinderen, en van het Verdrag van ’s-Gravenhage van 25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoeringen van kinderen”. Die wet bevat bepalingen met betrekking tot verzoeken gericht aan de Belgische autoriteiten tot verkrijgen van terugkeer of grensoverschrijdende omgang.


4. Bilaterale administratieve akkoorden met Marokko en Tunesië:

  • Het verzoek moet in principe gaan om minderjarige kinderen;
  • de Belgische federale overheidsdienst Justitie zendt het dossier na analyse naar het buitenlands ministerie van Justitie met het oog op een minnelijke schikking. Indien er geen minnelijke schikking kan worden bereikt, staat de federale overheidsdienst Justitie niet in voor de beslechting langs gerechtelijke weg; de ouder dient hier zelf het initiatief voor te nemen;
  • de Belgisch-Marokkaanse raadgevende commissie in burgerlijke zaken en een Belgisch-Tunesische raadgevende commissie in burgerlijke zaken werden op grond van deze akkoorden opgericht;
  • de commissies zijn in het bijzonder belast met het treffen van minnelijke schikkingen in de individuele dossiers van internationale kinderontvoering en grensoverschrijdend omgangsrecht.

 

[ De brochure ‘Internationale kinderontvoeringen’ waarop dit vademecum is gebaseerd werd gepubliceerd door de Dienst voor Communicatie en Documentatie, Waterloolaan 115 – 1000 Brussel, tel.: 02 542 65 11 – ww.just.fgov.be]

 


 
Omhoog
 

“Ouderlijke ontvoeringen: Welke oplossingen voor de ouders in nood?” Colloquium
Belgisch Parlement 17 december 2010

Rapportering met de betekenisvolle ideeën, die we willen onthouden

 ______________________________________________________________________________


Senator mevrouw Christine Defraigne was zaalvoorzitter en formuleerde de slotbeschouwingen

 

Het colloquium werd georganiseerd door mevrouw Christine Defraigne, MR-senator samen met de heer Louis Michel, Minister van Staat en Europees volksvertegenwoordiger.

De heer Louis Michel gaf de inleiding. Hij vertelde welke inspanningen zijn diensten en hijzelf in het verleden hebben geleverd in een aantal gevallen van ouderlijke ontvoeringen naar het buitenland. Hij noemde de gevallen bij naam waarvoor grote inspanningen werden geleverd, maar die tot geen oplossing hebben geleid. Hij beklemtoonde het belang van bemiddeling bij internationale ouderontvoeringen. Hij wenste verder dat er in het Europese Parlement een debat over wordt gevoerd en dat er ook overleg over zou worden opgezet door de ministers van Buitenlandse Zaken.

Het sprekerspanel met van l.n.r.
Sultana Kouhmane, Jacqueline André,
Bernard Devos, Nadia Devroede, Josiane Paul,
op de achtergrond Florence Moreau en
Julien Magotteaux





De eerste van de sprekers was Sultana Kouhmane, Voorzitter van de vereniging “SOS Rapts Parentaux” en auteur van het boek “Mes enfants volés” (“Mijn ontstolen kinderen”). Zij vertelde over het eigen beleven van de ontvoeringen van haar kinderen naar Marokko. Aanvankelijk werd een dergelijk gebeuren door de betrokken diensten als een privé aangelegenheid beschouwd, maar met nadruk stelde zij dat het wel degelijk om een maatschappelijk probleem gaat.

Dr. Jacqueline André was de woordvoerster van de vereniging “Solidarité Rapt parental”. Zij benaderde het probleem van de ouderontvoeringen vanuit psychologische en psychiatrische aspecten. Heel nauwkeurig beschreef zij in dat verband het fenomeen van de oudervervreemding of ouderverstoting zonder ook maar één keer die termen te gebruiken.
Opvallend was dat zij weinig uitzichten voorstelde voor oplossingen van die oudervervreemding. Kinderen die terugkeren naar hun land van herkomst zijn doorgaans heel sterk geëndoctrineerd en hebben van hun andere ouder een pertinent vijandbeeld gevormd. Het is bijzonder moeilijk dat te doorbreken. Een toegang tot die kinderen zou kunnen zijn hun duidelijk te maken dat er andere mensen zijn, die anders denken over de ouder die zij  zo verwerpelijk vinden. Het uitdelen van kerscadeaus door de vervreemde ouders voorgesteld in een televisie-uitzending zou positief kunnen inwerken op die kinderen, die dan zien hoe die vermaledijde ouders toch een kindvriendelijke daad stellen en dat zou mogelijk het beeld kunnen herstellen van die ouder in de ogen van het kind.

De Kinderrechtencommissaris van de Franse Gemeenschap Bernard De Vos vindt bemiddeling bij ouderontvoeringen in vele gevallen niet doeltreffend. Zoals normaal is bij bemiddeling is er in die gevallen geen gelijkheid van beide partijen. De juridische strijd grijpt plaats rond de plaats of het land waar het kind normaal gehuisvest is. Opvallend in zijn toespraak was toch wel dat hij eventjes het middel van begeleiding aanhaalde van kinderen en ouders bij het opvolgen van een ontvoering. Hij heeft de intentie om een werkgroep in het leven te roepen rond ouderontvoeringen van kinderen naar het buitenland.

Dan kwam mevrouw Nadia De Vroede aan het woord. Zij is substituut procureur-generaal bij het Hof van Beroep in Brussel en zij is ook voorzitter van de Hoge Raad van Justitie. Zij vindt het hoogst belangrijk dat er samenwerking wordt tot stand gebracht op juridisch en psychosociaal vlak door alle betrokken diensten. Volgens haar is het beginsel van de gezamenlijke uitoefening van het ouderlijk gezag een heel belangrijk punt in deze aangelegenheid. Zij pleit ook voor maatregelen van preventie. De strafrechtelijke weg gaan bij ouderontvoeringen kan contraproductief werken, maar het strafrechtelijk aspect aan de orde laten komen is soms noodzakelijk. Vanzelfsprekend moet voorrang worden gegeven aan een onderling akkoord. Maar voor het onderzoek is het strafrechtelijk aspect van belang. Zij wenst dat daarvoor een speciale magistraat wordt benoemd. In Brussel waar het probleem meer dan elders voorkomt is daarvoor een speciale politiedienst ingesteld. Dat werpt een dam op tegen ouderontvoeringen naar het buitenland. Ook begeleiding van de gevallen door sociale hulpverleners is nodig. Zij is ervan overtuigd dat  bemiddeling preventief kan werken. Zo is internationale bemiddeling bij ouderlijke ontvoering gewenst en die zit ook in een pilootproject daaromtrent.

Mevrouw Josiane Paul is adviseur en diensthoofd bij de Belgische Centrale Autoriteit en het Federaal Contactpunt “Internationale ouderontvoeringen van kinderen”. Zij stuurt aan op actiemiddelen voor de aanpak van de problematiek. Zij wijst erop dat haar dienst niet enkel geconfronteerd wordt met ontvoeringen maar evenzeer met een grensoverschrijdend omgangsrecht van ouders met hun kinderen in het buitenland. Zij wijst erop dat het Contactpunt op elk ogenblik toegankelijk is via een permanentiedienst, die 24 uur op 24 uur bereikbaar is. De permanentie werd onlangs gereorganiseerd waarbij buiten de diensturen andere personen verbonden aan de dienst dan de 6 juristen de telefoon als een eerstelijnshulp kunnen beantwoorden. Die personen kunnen meteen zo nodig iemand van de juristen bereiken. Zij wil de reguliere bijeenkomsten met de gefrustreerde ouders blijven verder zetten. Bij de oproep tot die bijeenkomsten blijkt voldoende ruime belangstelling van de kant van de ouders. Zij verwijst naar de recent verschenen preventiegids rond internationale parentale ontvoeringen door Child Focus uitgebracht in samenwerking met o.m. haar dienst.

Even kwam ook de heer Julien Magotteaux, adviseur bij de Cel Gezinsbeleid van het Staatssecretariaat van de heer Melchior Wathelet aan het woord. Hij stelde het model voor bemiddeling voor dat het Staatssecretariaat tot stand wil brengen met o.m. het heraanknopen van de dialoog tussen ouders, de toelating aan ouders om afstand te nemen, oplossingen op lange termijn voorstellen, hervallen in ouderontvoeringen vermijden enz. Tijdens het Europese voorzitterschap van België werd in dat verband een werkgroep voor professionelen opgericht op Europees niveau.

Daarna stelde mevrouw Josiane Paul het nieuwe pilootproject voor bemiddeling voor. Bij het signaleren van een ontvoeringssituatie wordt in dat project direct contact opgenomen met een bemiddelaar. Verder besprak ze de steeds toenemende gevallen van internationale ontvoeringen waarmee haar dienst wordt geconfronteerd. De laatste jaren is er een constante stijging maar geen spectaculaire toename.

Florence Moreau van de Federale Overheidsdienst Buitenlandse zaken sprak over de inzet van haar diensten in gevallen waarbij België geen verdragen heeft afgesloten bij de betrokken landen. Zij kreeg in 2009 183 dossiers te verwerken waarbij 261 kinderen betrokken waren. Ook haar dienst werkt mee aan preventie met o.m. een aantal aanbevelingen  Consuls en diplomaten in het buitenland worden ter plaatse ingeschakeld heel vaak voor de lokalisering van ontvoerde kinderen. Sinds 2005 beschikt de dienst over een speciaal budget voor de betaling van reiskosten van betrokkenen.

Ook uit het discussiegedeelte van het colloquium kwamen belangrijke ideeën naar voren.

Mevrouw Kloeck van Child Focus, dat zeven personeelsleden telt, stelde dat er een samenwerkingsprotocol is onderschreven met de andere genoemde actoren bij internationale kinderontvoeringen. De recent gepubliceerde preventiebrochure van Child Focus is gebaseerd op kwantitatief wetenschappelijk onderzoek wat een garantie voor de degelijkheid moet zijn.

Een vertegenwoordiger van SOS Papas Belgique stelde dat de problematiek van internationale ontvoeringen veel aandacht krijgt, maar dat diezelfde problematiek van toepassing is op de binnenlandse kinderontvoeringen. Daar komt het vooral neer op het niet respecteren van het omgangsrecht. Hier komt evenzeer ouderverstoting aan de orde. “Oudervervreemding” als term wordt nog nergens in de rechtspraak aangehaald, hij moet in de Belgische rechtspraak worden ingevoerd. Aanpak en preventie op nationaal niveau zal het probleem van de internationale kinderontvoeringen door ouders kunnen ondervangen. Bij pertinent verzet moet er omkering van het ouderlijk gezag worden uitgesproken.

Daarop stelde Senator Defraigne zelf dat zij en ook senator Guy Swennen een wetsvoorstel heeft ingediend bij het parlement rond ouderverstoting.

Mevrouw Nadia De Vroede gaat volmondig akkoord met de realiteit van het hier aangesneden probleem. Er zijn de wetsvoorstellen. De familierechtbank is op komst. De Hoge Raad van Justitie is zich bewust van het probleem. Er is op het ogenblik nog geen aanpak van het verlies van één ouder bij scheiding. Er wordt al twee jaar binnenskamers bij de justitiële diensten nagedacht over de aanpak van het probleem van het verlies van één ouder. De aanpak moet multidisciplinair zijn. En in sommige gerechtelijke arrondissementen is er al een kentering gekomen. Zij noemt Charleroi. Het is bijzonder verheugend te constateren dat alle gerechtelijke instanties gesensibiliseerd zijn voor het probleem.

Een man  uit de zaal van wie een kind naar Frankrijk is ontvoerd, constateert dat in dat land dezelfde situatie heerst als in België. En men moet zich geen illusie maken over de efficiëntie van bemiddeling.

Ouder en bemiddelaar Olivier Limet meent dat bemiddeling in vele gevallen niet slaagt. Hij wenst ook dat het kind gehoord moet worden. Moet dat door de rechter? Of liever door iemand anders? Hij heeft ook bezwaar tegen het gebruik van de term “aliénation parentale” – oudervervreemding. Hij betwist het begrip niet, maar in plaats van de stigmatiserende term zou hij b.v. liever “rupture parentale” of ouderbreuk hanteren.

Ook Nancy Andrré komt tussen met de ervaring van een bemiddeling in haar situatie met haar ontvoerde kinderen in Libanon. Zij stemde met tegenzin toe in een vorm van bemiddeling. Haar ontgoocheling was groot bij deze mislukking. Ook zij zou een andere term willen dan oudervervreemding.

Mevrouw Defraigne brengt in dat het veranderen van die term een moeilijke aangelegenheid is. Het is een geijkte wetenschappelijke psychologische term.

Mevrouw Labatte, een verpleegster-bemiddelaarster stelt voor bij weigering van het omgangsrecht mediatoren in te schakelen: in co-mediation een jurist en een niet-jurist en bij internationale gevallen in de twee landen.

Mevrouw De Vroede komt op voor de verspreiding van het begrip bemiddeling. Zij wil in samenspraak van alle decanen van de Rechtsfaculteiten van onze universiteiten het begrip bemiddeling al invoeren van het curriculum in het eerste jaar Rechten.

Mevrouw Paul twijfelt aan de efficiëntie van een mogelijke co-mediation.
Jan Piet De Man wil heel vlugge inschakeling van bemiddeling bij het ontstaan van een probleemgeval. Iemand pleit voor bemiddeling door de neutrale bezoekruimten. In Brussel werken die bijzonder goed, maar er zijn er te weinig.

Het publiek reikte heel actief ideeën aan
tijdens het discussiegedeelte



Senator Christine Defraigne spreekt dan haar slotbeschouwingen uit.

- Ouderontvoeringen van kinderen naar het buitenland zijn doorgaans bijzonder pijnlijk. Dat is vooral zo voor het kind dat zijn halve achterban verliest.
- Zij wenst ook de klemtoon te leggen op preventie. Vanuit het gerecht moeten de signalen van verontrusting komen om direct te kunnen ingrijpen.
- Zij feliciteert de aanwezige goed werkende bijzondere diensten in deze problematiek.
- Wij gaan vooruit in de aanpak van de internationale ouderontvoeringen, we willen daarin verdergaan en stap voor stap vooruit gaan, bijvoorbeeld i.v.m. oudervervreemding.
- Cultuurverschillen in de landen vragen bij de aanpak geduld en nog veel meer.
- Wij zullen de ouders die betrokken zijn blijven bijstaan.
- Zij doet ten slotte een oproep aan de ouderverenigingen om aan de politici, de hulpverleners een blijvende input te bezorgen van ideeën om die progressie blijvend te kunnen realiseren.

Nog dit:

Elke deelnemer aan het colloquium kreeg bij het binnenkomen een map met de wetgevende teksten die Senator Christine Defraigne bij het parlement heeft ingediend:

- een voorstel van resolutie over de internationale ouderontvoeringen Stuk 5-197/1 van 30 september 2010
- een wetsvoorstel Stuk 5-171/1 van 23 september 2010 waarbij de rechter de terugkeer van het ontvoerde kind kan gelasten vanaf de uitspraak van het vonnis.
- een wetsvoorstel van 9 februari 2010 om een Commissie tot stand te brengen die moet instaan voor de hulp aan ouders die slachtoffer zijn van internationale ouderontvoeringen.

In de map zat ook een fraai uitgegeven informatiebrochuurtje van de Federale Overheidsdienst Justitie “Internationale kinderontvoeringen” met beknopt alle informatie voor personen die betrokken raken bij die ontvoeringen. Het is verkrijgbaar bij de Dienst voor Communicatie en Documentatie van het Ministerie van Justitie, Waterloolaan 115 – 1000 Brussel. – tel. 02 542 65 11 – www.just.fgov.be


Ghislain Duchâteau


 
Omhoog
 

Preventie internationale kinderontvoering door een ouder - perstekst Child Focus 12 juli 2010



Perstekst





Brussel, 12 juli 2010

Leve de vakantie ?

Preventie internationale kinderontvoering door een ouder

Eindelijk vakantie ! Voor velen is het een tijd om bewuster te genieten van en met het
gezin. Vaak horen hierbij ook uitstapjes, reizen, een verblijf in het buitenland. Jammer
genoeg is het tijdens de vakantiemaanden bij Child Focus extra druk op het gebied
van de internationale kinderontvoeringen. We zien elk jaar een piekperiode in juli en
augustus in het via de noodlijn 116000 gemelde aantal dossiers. Vooral de dagen rond
de wisseling van het verblijfs- en omgangsrecht blijken kritiek.


Hoewel het cliché van de vakantieperiode inderdaad blijkt te kloppen, zijn een aantal andere veronderstellingen rond de problematiek van internationale kinderontvoeringen niet correct. Eén en ander heeft onder meer te maken met de beeldvorming in de pers.

Zo is het een grote misvatting dat kinderen voornamelijk zouden ontvoerd worden door hun islamitische vader naar een Mahgreb-land. De meeste internationale kinderontvoeringen vinden plaats tussen Westerse landen. Volgens de cijfers van Child Focus worden in twee derde van de gevallen kinderen ontvoerd naar een ander
Europees land. Onze buurlanden en Spanje blijken al jaren de topbestemmingen te zijn. Maar vreemd genoeg krijgen we betreffende deze landen slechts weinig‘preventieve’ dossiers in behandeling, waarbij een ouder ons contacteert uit vrees voor een ontvoering. Voor de islamlanden daarentegen maken de preventieve dossiers
driekwart van het totaal uit. De vrees voor een ontvoering naar deze landen is dus groter dan het effectieve risico.

Bovendien is het niet voornamelijk de vader die zijn kinderen ontvoert. Uit een onderzoek met betrekking tot internationale kinderontvoering over 2007-2008 dat Child Focus in februari van dit jaar publiceerde, blijkt dat in 65% van de gevallen de moeder de ontvoerende ouder is. Het beeld van de ‘criminele ontvoerder’, de ouder die
eigenlijk nooit naar de kinderen omkeek en ze meeneemt uit wraak tegenover de expartner, blijkt een grote misvatting. Uit hetzelfde onderzoek blijkt dat in drie kwart van de gevallen de ontvoerder ook de ‘primary caretaker’ is, de persoon die in hoofdzaak voor het kind zorgde vóór de ontvoering. Buitenlands en internationaal onderzoek bevestigen deze tendens.

Elke internationale kinderontvoering door de andere ouder voorkomen is onmogelijk. Toch kunnen een aantal praktische tips het risico verminderen, zonder het contact tussen ouder en kind te hypothekeren.

In eerste instantie is het belangrijk om in te schatten hoe reëel een kans op ontvoering is en de veiligheidsmaatregelen te laten afhangen van dat risico. Indien je bijvoorbeeld merkt dat de andere ouder zijn banden met België afbouwt, een verhuis plant, zijn werk opgeeft, een huis verkoopt,... kunnen dit aanwijzingen zijn voor een definitief vertrek naar het buitenland.

Indien de vrees voor ontvoering gegrond is, is het steeds mogelijk om via de rechtbank een vonnis te bekomen dat een aantal veiligheidsmaatregelen voorziet. Een procedure voor de jeugdrechtbank zal heel wat tijd vergen maar ook in kortgeding zijn maatregelen mogelijk, zonder dat daarom wijzigingen in het ouderlijk gezag of de
verblijfplaats van het kind noodzakelijk zijn. Zo kan bijvoorbeeld een beslissing gevraagd worden die beide ouders verbiedt het Belgische grondgebied te verlaten met de kinderen zonder expliciete instemming van de andere ouder. Of er kan beslist worden dat de reisdocumenten van de kinderen moeten worden bijgehouden door de
andere ouder dan die bij wie de kinderen verblijven.

Normalerwijze heeft de gemeente slechts de toestemming van één ouder nodig voor de afgifte van reisdocumenten aan minderjarige kinderen. De administratie van de gemeente mag uitgaan van de veronderstelling dat de andere ouder hiermee akkoord gaat. Indien dit niet het geval is, is het aangewezen de gemeente hiervan in kennis te stellen en hen een kopie van het vonnis te bezorgen.

Daarenboven is het niet vereist, zoals veel mensen denken, dat één ouder een gelegaliseerde toestemming van de andere ouder meeneemt op vakantie, wanneer hij/zij met hun kind vertrekt naar het buitenland. De gemeenten bieden de mogelijkheid om zo’n document af te leveren, maar een ouder kan perfect zonder dit document naar het buitenland vertrekken. Weigeren om een dergelijk document te ondertekenen in de hoop een vertrek naar het buitenland te voorkomen, kan dus een vals gevoel van veiligheid geven.

Indien één van de ouders (ook) een andere nationaliteit dan de Belgische bezit, valt het aan te raden bij de desbetreffende ambassade na te vragen of uw kind niet de dubbele nationaliteit bezit, of zou kunnen bezitten. In voorkomend geval kan het immers ook reizen met een buitenlands reisdocument, afgeleverd door de ambassade.

Los van alle mogelijke veiligheidsmaatregelen die kunnen genomen worden om een kinderontvoering door de andere ouder te vermijden, kan niet genoeg benadrukt worden dat een open en eerlijke communicatie tussen de ouders de belangrijkste voorzorgsmaatregel blijft.

Ook al is de partnerrelatie beëindigd, in het belang van hun kin(eren) blijven ouders best hun hele leven een constructieve ouderrelatie opbouwen en onderhouden. Lukt dit moeilijk dan kan een bemiddelaar misschien een oplossing bieden voor bepaalde beslissingen.

Uit verschillende wetenschappelijke studies blijkt dat de voornaamste oorzaak van een internationale kinderontvoering de ontevredenheid over een (nakende) gerechtelijke beslissing is. Het zou dus een grote misvatting zijn om alle heil te zoeken in de rechtbank. Dialoog blijft de belangrijkste veiligheidsmaatregel om een internationale kinderontvoering te voorkomen.

Child Focus bracht een preventiegids IKO uit die gratis besteld of gedownload kan
worden op www.childfocus.be. Zie het artikel hieronder.

Het noodnummer 116000 is dag en nacht bereikbaar.

Hilde Demarré – Project Manager Child Focus en auteur van de preventiegids

Meer info :
Dirk Depover, Woordvoerder
op +32 (0)476 95 95 04 – dirk.depover@childfocus.org
Maryse Rolland, Adjunct-woordvoerder
op +32 (0)479 30 30 21 – maryse.rolland@childfocus.org



 
Omhoog
 

" Mijn kind... ons kind!" preventiegids internationale kinderontvoering - Child Focus 17 juni 2010


Persbericht


Brussel, 17 juni 2010

Child Focus lanceert een preventiegids rond internationale kinderontvoering:
“Mijn kind… ons kind!”

De gids “Mijn kind… ons kind” beschrijft de problematiek van internationale
kinderontvoeringen in België, de intervenanten naar wie kan doorverwezen worden
en de preventiemechanismen die kunnen ingezet worden om een ontvoering te
voorkomen. Hiermee wil de gids professionelen op weg helpen in het behandelen van
individuele dossiers.

Voor kinderen betrokken in een internationale ontvoering door een van de ouders, is
de kans reëel dat zij hun recht op contact met de andere ouder een tijd lang en soms
zelfs voorgoed zien verdampen. Voor de achterblijvende ouder is het kind uit het zicht
verdwenen.

Sinds de jaren ’80 werd een aantal internationale rechtsmiddelen gecreëerd die een
oplossing moeten voorzien voor deze vaak traumatiserende ervaringen. Hoewel deze
mechanismen zeker hun doeltreffendheid hebben bewezen duurt de toepassing ervan
in een internationale context vaak bijzonder lang en blijven de procedures voor de
betrokken families pijnlijk en moeizaam. Daarenboven blijft de uitvoering van
beslissingen, nadat een terugkeer werd bevolen door een rechtbank, één van de meest
netelige problemen.

De verschillende actoren binnen het domein van de internationale kinderontvoeringen
erkennen het belang van preventie van internationale kinderontvoeringen. We zijn er
immers van overtuigd dat een gedegen preventiebeleid het aantal internationale
kinderontvoeringen kan indijken. Hiervoor is het evenwel noodzakelijk dat het werkveld
goed geïnformeerd is over de mogelijke en de meest wenselijke
preventiemechanismen in elke individuele Situatie.

De preventiegids “Mijn kind… ons kind” kan je downloaden via childfocus.be

Meer info :

Dirk Depover, Woordvoerder
op +32 (0)476 95 95 04 – dirk.depover@childfocus.org
Maryse Rolland, Adjunct-woordvoerder
op +32 (0)479 30 30 21 – maryse.rolland@childfocus.org

Vanwege de Staatssecretaris van de Gezinnen:

Via het stuurcomité van het project werd deze actie mede ondersteund door de Staatssecretaris. De beleidscel "gezinsbeleid" van de Staatssecretaris zal deze actie verderzetten door onder meer de contacten tussen de diensten van Justitie enerzijds, en de ouders anderzijds, te verbeteren. Ook het Belgisch Voorzitterschap zal zich over deze problematiek buigen en pleiten voor de integratie van de internationale bemiddeling in de internationale procesvoering.



 
Omhoog
 

Lezersbrief 'Ik ben blij voor Katja en haar vader' Algemeen Dagblad (Nl.) 9 maart 2010

Een Amerikaanse rechtbank heeft uitgesproken dat de vader van de ontvoerde Katja Leendertz terecht de voogdij over zijn dochter toegewezen heeft gekregen. Prima uitspraak. Het was namelijk de moeder die het meisje had ontvoerd en de vader die haar heeft teruggehaald. Opvallend is wel dat dit ontvoering wordt genoemd. En wat een slagvaardigheid van onze politie: onmiddellijk een alert.

Wat een contrast met als je als man aangifte wilt doen van ontvoering van je kinderen. Mijn toenmalige echtgenote heeft mijn zoons ontvoerd naar Nederland. De aangifte is niet eens opgenomen. Moeder en kinderen krijgen een huis op een geheim adres toegewezen. Moeder verklaart dat ze in een bedreigende situatie verkeerde. Dat dan blijkt dat de moeder is gevlucht omdat ze de gevolgen van de door haar gepleegde fraude wilde ontlopen, maakt niet uit. Ik mag al blij zijn dat ik de verblijfplaats van mijn kinderen heb weten op te sporen.

Alle instanties in Nederland maken zich medeplichtig aan ontvoering. Rechters leggen doodleuk het Haags Kinderontvoeringsverdrag en de wetgeving naast zich neer. Ik ben oprecht blij voor Katja en haar vader. Ik ben ook jaloers. Ik kan niet wachten tot mijn zoons terugkeren uit de bananenrepubliek Nederland.

Maarten Visser,
Kalmthout (B).


 
Omhoog
 

Studie “Internationale kinderontvoering door ouders vanuit en naar België in 2007-2008”  28-02-2010  Thalia Kruger



Uit deze studie in opdracht van Child Focus blijkt dat er nog heel wat verbeterd kan worden aan de omkadering van de achterblijvende ouder, en dat vooral moet worden ingezet op preventie en op bemiddeling tussen de ouders.




De afronding en de publicatie van deze studie is een belangrijk gebeuren rond de aanpak van de internationale kinderontvoeringen door ouders. Ze bevat heel wat relevante gegevens die nuttig kunnen worden ingezet om tot een betere behandeling en afwikkeling te komen in vele gevallen van kinderontvoering. Ze geeft een ruime algemene kijk op de problematiek. Ze tast naar de onderliggende motieven van ouders in die moeilijke aangelegenheden en ze verwijst naar verantwoordelijkheden voor het voorkomen en voor de aanpak van de afzonderlijke problematische situaties.

Toch moeten we ons enigszins kritisch opstellen tegenover de voorstelling van zaken. De studie geeft de indruk dat de meeste gevallen vlug en doeltreffend worden opgelost. Dat is zeker niet het geval. Vele achterblijvende ouders blijven tijdelijk en dikwijls ook definitief op hun honger zitten en ervaren de onbegrijpelijke onbereikbaarheid van hun ontvoerde kinderen in het buitenland. In vele gevallen is de scheiding onherroepelijk definitief. Bijzonder opvallend is het onvermogen om in situaties waarin Duitsland betrokken is tot onderhandeling, tot bemiddeling en tot toepassing van de internationale verdragen te komen.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat vooral door Franstalige Brusselse ouders onmiddellijke reacties werden gepubliceerd op het persbericht van Child Focus. Zij verwijten op een nadrukkelijke manier Child Focus en de Centrale Autoriteit, dat in hun eigen situatie die instanties hoegenaamd niet doeltreffend zijn opgetreden en niet bijgedragen hebben tot oplossing van hun problematiek. Zij werpen op dat in vele gevallen die officiële organen bureaucratisch optreden zonder veel humane consideratie voor de ouders zelf. Ook op de bijeenkomsten van de Centrale Autoriteit met vertegenwoordigers van de ouders komen die ouders onvoldoende aan bod om van reële inspraak te kunnen gewagen bij de aanpak van de problematiek. Wij verwijzen in dat verband dat vertegenwoordigers uit het Belgische Federale Parlement de kritiek van de ouders wél ernstig nemen en wetgevende initiatieven hebben genomen of overwegen. In dat verband zijn er de recente resolutie Wetgevingsstuk nr. 4-1634/1 en het wetsvoorstel van  Senator Mevrouw Christine Dufraigne. "Wetsvoorstel tot oprichting van een Commissie voor hulp aan ouders die het slachtoffer zijn van internationale kinderontvoeringen door de andere ouder" - website Senaat rubriek Documenten Wetgevingsstuk nr. 4-1652/1

Vele gescheiden ouders vooral van binationale huwelijken krijgen te maken met ontvoering van hun kind of kinderen. Wat zij moeten doormaken in vele opzichten is nauwelijks te overzien, laat staan te onderschatten. Het is dus van enorm belang voor zowel kinderen als voor de ouders dat deze problematiek én preventief én curatief efficiënt wordt aangepakt door alle verantwoordelijken niet in het minst de ouders, maar ook de instanties als de Centrale Autoriteit en Child Focus. Dat is niet gemakkelijk, maar er staat teveel op het spel om zich niet tot het uiterste in te spannen om de problemen van de ontvoeringen van kinderen naar het buitenland op te lossen.  De studie van Thalia Kruger in opdracht van Child Focus is alleszins een bijzonder constructieve bijdrage daartoe.

Ghislain Duchâteau,

maandag 1 maart 2010.



 
Omhoog
 

Ongelijke beoordeling (m/v) van kinderontvoerders in Nederland
(door Rob van Altena, februari 2010)

Volgens recent onderzoek zou wel 86 procent van de kinderontvoeringen worden begaan door de eigen moeder (Trouw, 10 februari). Dat roept opnieuw de vraag op waarom er zo geheel verschillend gereageerd wordt op kinderontvoering door de moeder resp. de vader.

Lees verder op de blogspot van Vaderkenniscentrum - VKC Nederland



 
Omhoog
 

Voorstel van resolutie en wetsvoorstel over ouderlijke ontvoeringen van kinderen naar het buitenland - Senator Christine Defraigne - 4 februari 2010

Behandeling van de gevallen van ouderlijke ontvoeringen van kinderen naar het buitenland.
Senator mevrouw Christine Defraigne dient een voorstel van resolutie in bij de Senaat


Ouders die met het probleem van een wederrechtelijke ontvoering van een kind door de andere partner naar het buitenland worden geconfronteerd, staan de eerste momenten sprakeloos en hulpeloos. In elk land is er een Centrale Autoriteit die in overeenstemming met de internationale conventies ter hulp moet komen als ze aangesproken wordt. Daarnaast zijn er andere diensten o.m. van het Ministerie van Justitie en van Buitenlandse Zaken die in een aantal gevallen behulpzaam moeten zijn.

Al een aantal jaren klagen de ouders van ontvoerde kinderen in België het gebrek aan efficiëntie aan in de aanpak van die diensten. Dat heeft voor gevolg dat wanhopige ouders in de kou blijven staan en in vele gevallen voor de toekomst geen enkel contact meer kunnen krijgen met hun kind of kinderen die naar het buitenland zijn ontvoerd.

Betogingen van de ouders, parlementaire vragen, stappen bij volksvertegenwoordigers en senatoren hebben tot dusver geen verbetering opgeleverd in die situaties. Het aandringen van de verongelijkte ouders heeft er nu toe geleid dat een Franstalige vrouwelijke senator een voorstel van resolutie indient bij de Senaat, om dat probleem zoveel mogelijk te verhelpen.

De resolutietekst geeft een goed inzicht in de problematiek, geeft duidelijk aan wat er schort in het functioneren van b.v. de Centrale Autoriteit in België en duidt heel fiks de weg aan hoe men de anomalieën moet wegwerken. De ouders voor een ruim deel gegroepeerd in S.O.S. Rapts Parentaux, een Franstalige vzw. in Brussel onder het bezielend voorzitterschap van Sultana Kouhmane, herkent in de voorsteltekst van resolutie haar aspiraties en verhoopt dat de Belgische Senaat de resolutie zal aannemen, wat een flinke aanzet zou kunnen zijn om het aanpakprobleem van de ouderlijke ontvoeringen naar het buitenland grotendeels te verhelpen, waardoor de ouders in de toekomst opnieuw vertrouwen kunnen krijgen in de Centrale Autoriteit en de andere diensten die daarvoor bestaan. Zover zijn we feitelijk wel nog niet.

U vindt de ontwerptekst van resolutie op de website van de Belgische Senaat onder de rubriek Documenten Wetgevingsstuk nr. 4-1634/1 .

Op 9 februari 2010 dient dezelfde senator Christine Defraigne bij de Belgische Senaat over de problematiek van de ouderlijke ontvoeringen naar het buitenland een wetsvoorstel in: "Wetsvoorstel tot oprichting van een Commissie voor hulp aan ouders die het slachtoffer zijn van internationale kinderontvoeringen door de andere ouder" - website Senaat rubriek Documenten Wetgevingsstuk nr. 4-1652/1

Wetsvoorstellen van vroeger zijn vervallen en moeten normaal in de volgende legislatuur opnieuw worden ingediend. Mogelijk doet mevrouw Defraigne dat. Ze is vanaf september ook voorzitter van de Justitiecommissie van de Belgische Senaat.

Ghislain Duchâteau

19 februari 2010
Bijgewerkt 31 juli 2010.



 
Omhoog
 

Ouderlijke ontvoeringen naar het buitenland opnieuw volop in de actualiteit

In een tijd dat iedereen even uitblaast en geniet van de huiselijke Kerstsfeer zijn er ouders die snakken naar hun kinderen. De kinderen werden wederrechtelijk ontvoerd door de andere ouders naar een land waar de ontvoerde kinderen onbereikbaar en ontoegankelijk worden  gesteld voor de achterblijvende ouder.

Een aantal gebeurtenissen treffen in deze eindejaarstijd voluit onze aandacht.
Er is in de eerste plaats de aangrijpende televisiereportage ‘Vermist’ op de Nederlandse televisie op donderdagavond 24 december. Samen met de televisieploeg trokken vijf moeders die getrouwd waren of een relatie hebben gehad met Egyptische mannen naar Caïro om er hun ontvoerde kinderen te zoeken en te pogen ze te ontmoeten. Slechts één moeder vond haar 18-jarige dochter terug en was zo gelukkig te ervaren dat het volwassen kind zich opnieuw bij haar moeder gelukkig voelde. Een andere moeder slaagde erin met ontzettend veel moeite haar 11-jarig dochtertje een korte wijle in haar armen te drukken. De andere moeders ervoeren de agressiviteit van het milieu waarin de ontvoerde kinderen werden vastgehouden. Ook de vriendelijke Nederlandse ambassadrice kon ondanks haar hartelijke gastvrijheid niets aan die situaties veranderen.

In België wordt er heel wat ondernomen om bijna hopeloze ouders bij te staan om de wederrechtelijk ontvoerde kinderen terug te brengen bij de andere ouder. De Centrale Autoriteit stelt zich vaak heel dienstbaar op en slaagt erin om de pijnlijke situatie op te heffen, maar vaak ook laten ze situaties onaangeroerd, omdat ze in bureaucratische routine terugvallen of omdat ze vanuit diplomatieke visie niet wensen door te werken. Ontvoeringen naar Duitsland blijven nagenoeg altijd onopgelost, omdat Duitsland ondanks de ondertekening van de Haagse Conventie niets doet om aan de ouders en hun kinderen recht te doen. Ook het Ministerie van Justitie en dat van Buitenlandse Betrekkingen levert soms nuttige inspanningen. Eveneens is Child Focus in België in een aantal gevallen betrokken bij internationale ouderontvoeringen en ijvert al dan niet met succes voor een hervereniging van ouder-kind.

Child Focus toont zijn betrokkenheid bij de problematiek en komt op donderdag 24 december  naar buiten met een persbericht met cijfers van de ouderlijke ontvoeringen naar het buitenland. Het artikel draagt de titel ‘Vooral vrouwen ontvoeren hun kinderen’. In 2008 was Child Focus betrokken bij 333 dossiers en in 2009 zal dat ongeveer een gelijk aantal bedragen. Volgens de woordvoerster ontvoert meestal de ouder bij wie het kind de langste tijd heeft verbleven. De redenen? Een ouder van buitenlandse herkomst wil het kind terugbrengen naar het thuisland. In andere gevallen wil een ouder naar een nieuwe partner in het buitenland trekken. Ontvluchten van schulden is soms aanleiding tot een parentale ontvoering naar het buitenland. Een erg flagrante reden is de wil van een ouder het kind uit het leven te bannen van de andere ouder. De wetenschap dat er op parentale ontvoeringen strenge straffen staan belet de ontvoeringen niet.

Er bestaan in vele gevallen mogelijkheden om de buitenlandse ouderlijke ontvoeringen tegen te gaan. De lidstaten van de Europese Unie en nog een veertigtal andere landen hebben het Verdrag van Den Haag ondertekend en zijn erdoor gebonden. Daarbij zijn maatregelen voorzien om de wederrechtelijk ontvoerde kinderen terug te brengen naar het feitelijke thuisland. Dat geldt evenzeer voor de Brussel II-verordening, de Europese Verordening nr. 2201/2003 van  27 november 2006 van toepassing vanaf 1 maart 2005 waarbij de kinderen binnen de zes weken moeten worden teruggebracht. Overleg tussen de ondertekenende landen verloopt soms moeizaam, maar dikwijls wordt het probleem toch opgelost. Meestal moet een rechter tussenkomen. Met Marokko en Tunesië heeft België een bilaterale overeenkomst om ook positief tussen te komen. Maar voor de andere landen die het Verdrag van Den Haag en de Europese beregeling Brussel IIbis niet hebben ondertekend, zoals Egypte, is de parentale ontvoering in feite nagenoeg onoplosbaar en zijn de kinderen definitief verloren voor de achterblijvende ouder.

Child Focus voert rond de problematiek een studie uit. Wij kunnen dat instituut aanbevelen daarvoor gebruik te maken van de resultaten van het onderzoek van Freshfields Bruckhaus Deringer in 2006 waarin de wettelijke en de praktische moeilijkheden voor het oplossen van de parentale ontvoeringen worden opgesomd. Wij kijken ook met belangstelling uit naar de studie van Child Focus.

Vooral de Brussels Franstalige vereniging ‘SOS Rapts Parentaux’ spant zich enorm in voor de behartiging van de belangen van Belgische ouders van wie kinderen naar het buitenland zijn ontvoerd. Op Kerstdagmorgen hebben een tiental leden van de vereniging een symbolisch kerstontbijt gehouden voor de deuren van het kabinet van staatssecretaris voor Gezinsbeleid Melchior Wathelet.

 

Ze vragen meer aandacht voor hun zaak en rechtstreeks overleg met de bevoegde ministers. Dat wijst er duidelijk op dat er o.m. van de Belgische Centrale Autoriteit te weinig inzet wordt opgebracht om ouderlijke ontvoeringen efficiënt tot een oplossing te brengen. De ouders klagen het gebrek aan vooruitgang aan in hun dossiers. Ze eisen een rondetafelgesprek met de ministers van Buitenlandse Zaken, Justitie en Gezinsbeleid, dat moet uitmonden in een permanent overleg tussen de ouders en de overheid en waarin de ouders ook volwaardig voor hun belangen kunnen opkomen. Staatssecretaris Melchior Wathelet stond de ouders te woord, wees erop dat er al vele inspanningen werden geleverd en dat ook in het kader van het Belgisch voorzitterschap van de Europese Unie de nodige initiatieven genomen zullen worden. Uit de persberichten blijkt evenwel niet of de minister het nodige wil doen om te komen tot het gevraagde volwaardig permanent overleg met de ouders om de hangende dossiers vooruit te helpen en de gevallen op te lossen.

We besluiten ons overzicht van de actuele gebeurtenissen rond de ouderlijke ontvoeringen met de meest recente berichtgeving. In het Nieuwsblad van 24 decemdber staat het schrijnende verhaal van vader Ive Gödecke uit Malle, van wie het dochtertje Jordan 2 en half jaar oud door haar moeder in november 2009  naar Zuid-Afrika werd ontvoerd.

Sindsdien heeft de vader geen enkel contact meer kunnen leggen, geen enkel spoor meer kunnen vinden van het kind. De vader is radeloos en zit vooral in met wat in het kleine meisje nu moet omgaan. 'Dit is zo egoïstisch van Lisa (de moeder)', zegt Gödecke. 'Jordan ziet haar mama en papa allebei graag. Het kind moet nu heel erg in de war zijn. Ik ben er helemaal van overtuigd dat Jordan terug naar België komt. Dat moét gewoon. Ze is hier opgegroeid, ze heeft hier vriendjes, en ze houdt van kabouter Plop en Musti. Ik hoop dat er snel ingegrepen wordt, want ik vrees dat Lisa binnen enkele maanden weer de wereld zal willen afreizen. Hoe vind ik Jordan dan nog terug?'  Zuid-Afrika heeft wel het Verdrag van Den Haag ondertekend. De Belgische instanties en Child Focus kunnen hier nu eens tonen waartoe ze effectief in staat zijn.
U kunt het hele verhaal van Jordans ontvoering nu lezen door te klikken op 'Ik wil telefoontje voor kerst'.

Ghislain Duchâteau

Tweede Kerstdag 2009



 
Omhoog
 

Sabine Vander Elst stuurt haar ontvoerde dochter Maëliss in Duitsland vanuit de cyberruimte een hartstochtelijke verjaardagsbrief en vraagt nadrukkelijk hem te publiceren op blogs en websites


Mijn lieve Maëliss, mijn lieve “onbekende” dochter,

Op 2 juni word je 14 jaar en al zes jaar lang heb ik het geluk niet gekregen om je in mijn armen te nemen.

Geen enkel nieuws heb ik van je sinds je ontvoering, maar de acht eerste jaren  toen wij samen hebben geleefd waren alleen maar geluk, vreugde en liefde.

In de grond van mijn hart blijf je mijn dochtertje van 7-8 jaar die me verder laat leven met prachtige herinneringen.
Het meisje dat je nu geworden bent is mij onbekend. Het is niet zo, dat ik je niet graag groot zou zien worden, niet dat ik je wilde verlaten of wilde vergeten, maar omdat een onrechtvaardige Europese rechtspraak en een menselijk egoïsme er anders hebben kunnen over beslissen.

Misschien komt er een dag dat je eraan denkt me te komen opzoeken en me wilt terugzien. Mogelijk zul je daar bang voor zijn. Ikzelf ben ook bang voor je, maar ik hou van je. En zelfs als het leven van ons beiden twee verschillende en gekwetste mensen heeft gemaakt, dan zou ik toch nooit het geluk kunnen vergeten dat ik dankzij jou heb kunnen beleven.

Wat er ook gebeurt, ik wil dat je weet dat ik van je hou en dat ik altijd zal blijven houden van het leuke kleine meisje dat je was en ik zal heel blij zijn het grote meisje terug te zien dat je nu bent geworden.
Op dit ogenblik heb ik noch het recht om je te omhelzen, om je in mijn armen te nemen, om je met mij mee te nemen om samen nog die mooie momenten te delen zoals dat vroeger was. Ook heb ik het recht niet meer om je verjaardagsfeestje te organiseren.

Dan blijft er me niets anders over dan je zoals elk jaar op een of andere manier enkele woorden toe te sturen:

Gelukkige verjaardag, mijn lieve grote dochter!

Je mama…je echte


Sabine

http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/



 
Omhoog
 

Al zes jaar vecht een Belgische vrouw om haar kinderen terug te zien

LIBANON

door Patricia KHODER | 22/05/2009

Nancy André is 22 keren in zes jaar naar Libanon gereisd

MAATSCHAPPIJ
Nancy André is een vrouw met karakter. Al zes jaar vecht deze Belgische vrouw, gehuwd met een Libanees, om haar kinderen terug te zien, die door hun vader werden ontvoerd. In een tijdsbestek van zeven jaar is Nancy André 22 keren naar Libanon getrokken met de hoop er enkele ogenblikken samen te zijn met haar kinderen. Te vergeefs.

Nancy André el-Khoury laat nooit de armen zakken. Wilskrachtig en doorzettend worstelt deze Belgische specialiste in de psychomotoriek al zes jaar om haar zes kinderen terug te zien, die door hun Libanese vader werden ontvoerd. Ze klopt daarbij aan op alle deuren zonder tot dusver concrete resultaten te bereiken.
Maar Nancy heeft besloten niet los te laten. In België heeft ze een vereniging gesticht die ze “Solidarité rapt parental” (Solidariteit ouderlijke ontvoering) heeft genoemd. Die verleent hulp aan vrouwen en mannen van wie de kinderen door de echtgeno(o)te werden ontvoerd. In Libanon heeft ze besloten tussen te komen bij kinderen in dat land door geschenken uit te reiken aan de meest hulpbehoevenden.

Meer nog, ze was gaste bij verscheidene Franse en panarabische televisieketens en haar verhaal werd door de pers herhaaldelijk onder de aandacht gebracht. Haar wedervaren gelijkt op dat van tientallen anderen, dat van die Europese vrouwen die met buitenlanders gehuwd zijn en die op een of andere dag hun kinderen nooit meer zien terugkeren naar Europa na een vakantie in het land van hun vader.

En zoals vele andere vrouwen in een dergelijke situatie vecht Nancy. Zij wil gewoon dat haar kinderen weten dat zij nog altijd van hen houdt, dat ze ze liefheeft. “Als de kinderen ontvoerd worden door een van de echtgenoten is er dikwijls ook wat men noemt een oudervervreemding. De persoon die het kind ontvoert schildert van zijn andere echtgenoot een duivels en verkeerd beeld voor dat kind dat reageert en de ouder die veraf is afwijst”, verklaart ze. “Het is mijn tweeëntwintigste verblijf in Libanon sinds zes jaar. En als ik nog naar dit land kom, dan is het om mijn kinderen niet definitief te verliezen”, voegt ze eraan toe.

Zoals gewoonlijk heeft Nancy tijdens haar laatste verblijf in Libanon haar kinderen niet gezien. Zij heeft nochtans aanplakbrieven opgehangen niet ver van de wijk waar die nu wonen in een voorstad van Beiroet. “Op de affiche heb ik ons huis in België gezet, mijn foto en één zin: “Mijn kinderen, het belangrijkste is onzichtbaar voor de ogen, ik hou van jullie. Mama Nancy”, zegt ze en wat later voegt ze eraan toe: “Ik wil dat ze zich mij herinneren, dat ze weten dat ik er altijd zal zijn voor hen”.

Onder de bommen in juli

En Nancy André weert zich. Tot op dit ogenblik te vergeefs. Tijdens de julioorlog in 2006 is ze gekomen terwijl de bommen neerkwamen met de hoop haar kleintjes te zien, hen te beschermen, dicht bij ze te zijn. Maar zij is er niet in geslaagd ze te zien.

Nancy heeft dan besloten naar Libanon te komen om hulp te bieden. Toen ze in België is teruggekeerd, is ze begonnen speelgoed te verzamelen voor de kleine Libanezen die het slachtoffer waren van de oorlog. Zij heeft zelfs een oproep gelanceerd op de Belgische televisie en is erin geslaagd haar landgenoten ertoe te brengen meer dan 2000 speelgoedjes bij elkaar te brengen, die zij heeft overgemaakt aan de kinderen via de vereniging Kafa. Ze is ook naar Zuid-Libanon gegaan om de cadeaus aan de kinderen te geven die wonen in Kherbet Selm, Tebnine, Bint Jbeil en Rmeich.
In de loop van dat jaar heeft de voorzitter van de Belgische vereniging Solidarité rapt parental ook speelgoed overgemaakt aan 250 kinderen van het ‘Children’s Cancer Center’

Nancy André heeft in 2008 haar actie voortgezet met cadeaus in te zamelen bij de Belgische gezinnen en heeft die speciaal met Kerstmis naar Libanon verzonden. Die activiteit doet een beroep niet enkel op Nancy maar ook op haar zuster en haar moeder, die de cadeaus sorteren en inpakken en die ook hopen de zes kinderen die door hun vader werden ontvoerd, terug te zien.

Nancy heeft Arabisch geleerd met de bedoeling haar taak te vergemakkelijken haar kinderen terug te vinden. Zij weet dat zij niet zal aflaten tot zij haar doel bereikt heeft.
Vorige maand was Nancy in Beiroet. In juni keert zij er nog eens terug. Zelfs al bevestigt ze dat ze aanvoelt in een gevangenis te leven, toch wil ze tijdens de ruimte van een kort verblijf in de hoofdstad dezelfde lucht inademen als haar kinderen en dat al ziet ze die niet.

Bron: L’Orient LE JOUR – LE QUOTIDIEN LIBANAIS D’ EXPRESSION FRANCAISE 22-5-2009

(Vertaling uit het Frans naar het Nederlands Ghislain Duchâteau 22-5-2009)



 
Omhoog
 

Open brief aan de Europese Parlementsleden (Ndl.)
Lettre ouverte aux membres du Parlement Européen (Fr.)


Dag iedereen,

Hieronder staat de open brief die verzonden werd naar meer dan 2000 personen, Europese volksvertegenwoordigers, verantwoordelijken voor ministeries, verantwoordelijken inzake kinderrechten…

Deze brief is erg belangrijk. In de eerste plaats laat hij toe tot de kern van het probleem door te dringen. Verder omdat hij u een video voorstelt die aantoont met welke gruwelijke methodes het Duitse Jugendamt kinderen steelt van hun ouders.

Hieronder vindt u de tekst in vier talen: Nederlands, Frans, Engels, Italiaans.

U hebt de alle toelating om dit bericht volledig over te maken aan uw politieke contacten, aan uw contacten met journalisten en de brief met de video op uw websites te publiceren die betrekking hebben op de verdediging van het kind.

Wij kregen de toestemming van de vader om deze video op de websites te plaatsen die verband houden met de kinderrechten; als u dus het welzijn van het kind op uw site of op uw blog verdedigt. Het is aan u om de video openbaar te maken. Voor de volledige brief geven wij u vanzelfsprekend ook deze toelating.

Sabine Vander Elst
Pascale Gallez

_________________

Bonjour à tous,

Ci-dessous, notre lettre ouverte qui a été envoyée à plus de 2000 personnes, membres du parlement européen, responsables de ministères, responsables aux droits de l'enfance, ....

Cette lettre est importante. Tout d'abord parce qu'elle permet de faire le point. Ensuite parce qu'elle va vous faire découvrir une vidéo qui démontre par quelles méthodes cruelles le Jugendamt Allemand vole des enfants aux parents.

Ci-dessous vous trouverez le texte en 4 langues: Néerlandais, Français, Anglais, Italien.

Vous avez le droit de faire suivre ce message complet à vos contacts politiques, à vos contacts journalistiques et de faire placer cette lettre et/ou cette vidéo sur des sites qui touchent à la défense de l'enfant.

Nous venons de recevoir l'autorisation du papa de faire placer cette video sur les sites concernant les droits des enfants, donc si vous défendez le bien de l'enfant sur votre site ou sur votre blog. Vous êtes en droit de placer la vidéo. Pour la lettre complète nous vous donnons bien entendu aussi cette autorisation.

Merci à tous

Sabine Vander Elst
Pascale Gallez

Nederlands

Europees Parlement en Jugendamt – tijd om te handelen!

Beste Leden en Collega’s,


Zoals u allen weet werden er meer dan 200 verzoekschriften gericht aan het Europees Parlement die het Jugendamt en zijn houding tegenover de Mensenrechten betreffen.

Blijkbaar weet het Europees Parlement niet hoe met deze aangelegenheid om te gaan, omdat de Duitse autoriteiten weigeren op onze vragen te antwoorden.

Er werd een nieuw onderzoek ingesteld door sommige leden van het Europees Parlement. Tijdens dat onderzoek zijn er moelijkheden ontstaan, toe te schrijven aan het feit dat sommige van onze collega’s niet zozeer onze kinderen proberen te beschermen, maar wel het Duitse systeem. Als gevolg daarvan werd door die collega’s heel wat ondernomen om het onderzoek stop te zetten.

Vooraleer daarmee verder te gaan vraag ik u met aandrang de volgende website te raadplegen http://www.die-akte-nina.com:80/
… en meer in het bijzonder de video te bekijken die op de website verschijnt.

Het Jugendamt onttrok een kind aan een Duits gezin omdat de moeder een postnatale depressie begon te krijgen en… omdat de vader, daar het zijn eerste baby was, beslist  niet in staat was voor het kind te zorgen… Dat is de redenering van het Jugendamt.

Verder weigert het Jugendamt zich te onderwerpen aan een belissing van de Duitse rechtbank die de terugkeer van het kind naar de vader vordert.

Dan komt de a-m video, waarin we kunnen zien dat de medewerker van het Jugendamt beslist een ouder te beroven van al zijn ouderlijke rechten en de baby in adoptie te sturen, terwijl de vader zichzelf  en zijn gezinsrechten probeert te verdedigen.

Bekijk alstublieft de video.

U zult ook opmerken dat de heer Helmut Petzina, directeur van de sociale diensten van Stuttgart-Bad Cannstatt (de stad waar dit gebeuren zich afspeelt), verklaart op een nooit gehoorde elegante manier:

"Europäischer Gerichtshof für Menschenrechte? – Ich kenne solche Schweinereien nicht!"
„Europees Hof voor de Rechten van de Mens? – Ik ken dat soort zwijnerijen niet!“

Het is de hoogste tijd dat de leden van het Europees Parlement deze aangelegenheid ter hand nemen zelfs nu de hooggeachte voorzitter Duitser is.

Dank u voor uw aandacht

Sabine Vander Elst 
http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/

Pascal Gallez
http://antoinekailouisghislain.skynetblogs.be/

Met de steun van:
http://www.karin-jaeckel-autorin.de/
http://www.sosraptsparentaux.org/
http://www.goudi.be/
http://www.figlinegati.it/
www.problemamt.de
www.dyskryminacja.de

In bijlagen

Project of resolution by MeP Rogalski
Freshfield report, to Mr McMillan Scott, vice president of the EP

Français

Parlement Européen et Jugendamt : il est temps d’agir!

Chers membres et collègues,

Comme vous le savez, le PE a reçu plus de 200 pétitions concernant le Jugendamt, et sa manière très particulière de gérer les droits humains.

Il semble que le PE ne sache que faire à ce propos, puisque les autorités allemandes ne répondent pas à nos questions.

Une nouvelle étude a été initiée par certains membres du PE. L’étude est difficile à boucler, car certains de nos collègues n’essaient pas tant de protéger les enfants d’Europe que le Système Allemand.

En conséquence, ces collègues ont fait tout ce qu’ils pouvaient pour faire arrêter cette étude.

Avant de lire plus loin, je vous prie de consulter le site web suivant :

http://www.die-akte-nina.com

… et, spécifiquement, de regarder la vidéo qui apparaît sur le site.

http://www.die-akte-nina.com/stute.htm

Si le lien est corrompu, essayez:
http://video.google.de/videoplay?docid=4277878202921887030&ei6APVSOX4PIXA2AL

Le Jugendamt rapte un enfant, dans une famille allemande, car la mère souffre d’un “baby blues” et parce que… vu qu’il s’agit un premier-né, il est évident que le père ne sera pas capable de s’occuper du bébé. C'est ainsi que raisonne le Jugendamt.

Par la suite, le Jugendamt refuse d’appliquer un jugement allemand, demandant le retour du bébé chez le père.

Arrive alors cette video, au cours de laquelle nous voyons qu’un employé du Jugendamt décide de retirer tous les droits à un parent et de faire adopter l’enfant, car le père a tenté de se défendre, et de protéger ses droits parentaux.

S’il vous plaît, regardez cette vidéo.

Sur le site, vous pourrez aussi noter l’élégante formule de Mr Helmut Petzina, directeur des services sociaux de Stuttgart-Bad Cannstatt (c’est là que l’affaire a lieu):

"Europäischer Gerichtshof für Menschenrechte? – Ich kenne solche Schweinereien nicht!"
„La Cour Européenne des Droits de l’Homme ? Jamais entendu parler de cette cochonnerie ! "

Il est temps que les membres du PE s’intéressent à la problématique, même si notre président est Allemand.

Pourrait-on, par ailleurs, demander à l’UEN d’accepter la question orale de notre collègue Polonais Rogalski, demandant un débat en plénière, à propos du Jugendamt ?

Merci pour votre attention.

Sabine Vander Elst
http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/

Pascal Gallez
http://antoinekailouisghislain.skynetblogs.be/

Avec le soutien de:
http://www.karin-jaeckel-autorin.de/
http://www.sosraptsparentaux.org/
http://www.goudi.be/
http://www.figlinegati.it/
www.problemamt.de
www.dyskryminacja.de

En pièce attachée

Project of resolution by MeP Rogalski
Freshfield report, to Mr McMillan Scott, vice president of the EP



 
Omhoog
 

Vlaams Parlement keurt het decreet goed dat instemt met het verdrag over de bevoegdheid, het toepasselijk recht, de erkenning, de tenuitvoerlegging en de samenwerking op het gebied van ouderlijke verantwoordelijkheid en maatregelen ter bescherming van kinderen, opgemaakt in Den Haag op 19 oktober 1996

Op 19 november 2008 heeft de plenaire vergadering van het Vlaamse Parlement Stuk 1680 goedgekeurd: het decreet dat het Verdrag van Den Haag ratificeert. Dat verdrag regelt de transnationale bescherming van minderjarigen, o.a. bij ontvoering door één ouder.

- Het volledig dossier kan online opgevraagd worden via onderstaande pdf (8,46 Mb):

http://jsp.vlaamsparlement.be/docs/stukken/2007-2008/g1680-1.pdf 

- Bijkomend document (143 kB):

http://jsp.vlaamsparlement.be/docs/stukken/2007-2008/g1680-2.pdf 

- Overzicht van de parlementaire procedure:

http://www.vlaamsparlement.be/Proteus5/showParlInitiatief.action?id=519516



 
Omhoog
 

Schriftelijke verklaring van Europees volksvertegenwoordiger Boguslaw Rogalski over discriminatie op grond van afkomst - 20-10-2008

EUROPEES PARLEMENT

2004 2009

20.10.2008
0089/2008

SCHRIFTELIJKE VERKLARING

ingediend overeenkomstig artikel 116 van het Reglement
door Boguslaw Rogalski

over discriminatie op grond van afkomst

 

Vervaldatum: 5.2.2009

 

DC/746534NL.doc
PE414.701v01-00

 

NL



NL



0089/2008

Schriftelijke verklaring over iscriminatie op grond van afkomst


Het Europees Parlement,

–    gelet op artikel 12 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en artikel 21 van het Europees Handvest van de grondrechten,

–    gelet op artikel 24 van het Handvest van de grondrechten,

–    gelet op artikel 116 van zijn Reglement,

A.  overwegende dat de Commissie een advies heeft uitgebracht waarin wordt bevestigd dat de Duitse jeugdzorginstelling Jugendamt discriminerende praktijken bezigt,

B.   overwegende dat de medewerkers van het Jugendamt de mensenrechten wijdverbreid schenden, waarbij zij buitenlandse ouders die zijn gescheiden van hun Duitse echtgenoot het contact met hun kinderen ontzeggen of dit beperken, en steun geven aan ontvoeringen van kinderen door ouders,

C.  overwegende dat er circa 250 klachten over het Jugendamt zijn ingediend bij de Commissie verzoekschriften,

1.   veroordeelt het handelen van het Jugendamt, dat kenmerken vertoont van discriminatie op grond van afkomst;

2.   veroordeelt het verbieden en beperken van het contact van ouders met hun kinderen in de moedertaal van een der buitenlandse ouders;

3.   wijst erop dat opvoeding volgens de voorschriften van het Jugendamt leidt tot xenofobie, intolerantie en discriminatie op grond van ras en nationaliteit;

4.   is van mening dat een meertalige en multiculturele opvoeding uitsluitend een positieve invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen en in de geest van de Europese Unie is;

5.   roept de Commissie op resoluut op deze kwestie te reageren teneinde verdere discriminatie van buitenlandse ouders te voorkomen;

6.   verzoekt zijn Voorzitter deze verklaring, met de namen van de ondertekenaars, te doen toekomen aan de Duitse regering, de Commissie en de Raad.



Verzoek tot ondertekening vanwege de ouderverenigingen

aan de 14 Vlaamse leden van het Europees Parlement

Hooggeachte mevrouw de Europese Volksvertegenwoordiger,
Hooggeachte heer Europees Volksvertegenwoordiger,

Wij Nederlandstalige ouders uit België en ouders van buitenlandse nationaliteit verheugen ons over de schriftelijke verklaring van de Europese volksvertegenwoordiger Boguslaw Rogalski en ondersteunen ze krachtig. Wij roepen met aandrang alle Europese volksvertegenwoorigers en hierbij zeker ook de Vlaamse Europese parlementairen op deze verklaring vastberaden te ondertekenen.

Ook Duitse ouders en ouders van andere landen ondersteunen de verklaring van de heer Rogalski.
Daarbij is te overwegen dat er in een aantal gevallen kinderen uit België naar Duitsland werden ontvoerd en dat de achtergebleven Belgische ouders sinds jaren de toegang tot hun kinderen in Duitsland werd ontzegd enkel omdat ze geen Duitsers zijn. Dat is voor een groot deel toe te schrijven aan de discriminatoire beslissingen van het Duitse Jugendamt.  

De Duitse bondsregering heeft tot dusver geweigerd een verandering in de attitude en de handelingen van de Duitse afdelingen van het Jugendamt op te leggen.

Wanneer wij willen dat onze kinderen opnieuw hun rechten verkrijgen, wanneer wij wensen dat Duitsland eindelijk de internationale verdragen en verordeningen respecteert, dan moeten wij nu gemeenschappelijk handelen!

Wij zijn de heer Boguslaw Rogalski, lid van het Europees Parlement,  bijzonder erkentelijk om zijn inzet  en zijn werk meer in het bijzonder voor zijn tussenkomst inzake internationale kinderontvoeringen door één ouder.  Wij willen er alles op zetten dat zijn initiatieven succes zouden kennen en wij vragen u omwille van het belang van de kinderen u daarbij aan te sluiten door zijn verklaring mee te ondertekenen.

U vindt de Nederlandstalige versie van de verklaring van Europees volksvertegenwoordiger Boguslaw Rogalski in de bijlage bij dit bericht.


Ghislain J.J. Duchâteau
Samenwerkingsverband van Ouder- en Belangenverenigingen bij Scheiding
(SOBS)

E-post:
info@goudi.be
Website Goudihttp://www.goudi.be

Website Boguslaw Rogalski in het Pools



 
Omhoog
 

Verdwenen kinderen - ontvoerd naar Duitsland - Opsporingsbericht Antoine

Opsporingsbericht :

Antoine Gallez/ Antoine Kamran/ Antoine Camran/ Antonio Kamran/ Kai Kamran/ Denis Kamran...

zouden één en dezelfde persoon zijn, de zoon van Pascal Gallez, die door zijn moeder al 12 jaar geleden ontvoerd werd


Pascal Gallez vecht al jaren om zijn zoon terug te vinden…

Een nieuw verontrustend bericht vandaag brengt ons ertoe zijn situatie wereldkundig te maken, want geen enkele instantie, geen enkele rechter, geen enkele verantwoordelijke maakt zich bezorgd om zijn verdwijning

Op 17 juli 2008 werd Pascal opgeroepen voor de rechtbank van Frankfurt binnen het raam van een omgangsrecht dat hij al sinds 12 jaar nastreeft.

De rechter die het dossier behandelt,  heeft Antoine nooit gezien.

De 13e advocaat van de moeder die aanwezig was op die zitting, heeft Antoine nooit ontmoet.

Het Jugendamt dat Antoine « beschermt », heeft het kind niet meer teruggezien sinds op zijn minst 4 jaar.

Advocaat Ernst, die door de Duitse rechtbank werd aangeduid om Antoine te vertegenwoordigen, heeft Antoine sinds op zijn minst 4 jaar niet meer gezien.

Men weet niet of Antoine nog in leven is. Niemand weet om het even wat over dat kind, zelfs niet of hij naar school gaat. Het blijkt niet dat Antoine echt belangrijk is. Het lijkt wel belangrijk dat Pascal geen nieuws over zijn zoon kan krijgen. Wat hebben de Duitse overheden te verbergen?

Al jaren beweert de moeder voor de rechtbank dat het kind in het buitenland verblijft, en dat is voldoende voor het Jugendamt en de Rechtbank om alles op zijn beloop te laten….

Onlangs hebben wij vernomen dat Antoine nog steeds in Duitsland zou wonen, maar dat de moeder nog eens de identiteit van het kind heeft veranderd. Op het ogenblik zou hij Denis Kamran heten. Als dat waar is, zou dat zijn vierde naamsverandering zijn. Een naamsverandering die wellicht onwettig is.

Als wij op u een beroep doen, dan is dat in de hoop dat iemand ons zou kunnen helpen de waarheid te ontdekken en de vader opnieuw gerust te stellen. Omdat noch de Belgische overheden, noch de Duitse overheden zich door deze verdwijning aangesproken voelen, vragen wij aan iedereen ons hun steun en hun hulp te verlenen om Antoine terug te vinden.

http://antoinekailouisghislain.skynetblogs.be

Donderdag 30 oktober 2008 verscheen in het Franstalige dagblad "La dernière heure" een artikel rond de verdwijning van de zoon van Pascal Gallez "Mon fils est-il vivant?" ("Leeft mijn zoon nog?") Het begint als volgt:

Le fils de Pascal a été enlevé par sa mère allemande, il y a 11 ans. La justice lui répond qu’on ne retrouve plus sa trace.

(De zoon van Pascal werd door zijn Duitse moeder 11 jaar geleden ontvoerd.
Justitie antwoordt hem dat men zijn spoor niet meer terugvindt.)

Lees hier het vervolg van het artikel

Ondersteun de hierboven staande Verklaring van Europees Volksvertegenwoordiger B. Rogalski, opdat er nooit meer gevallen kunnen voorkomen zoals dat van Antoine.

Contact: info@goudi.be



 
Omhoog
 

"Staatssecretaris Wathelet trekt ten strijde tegen internationale kinderontvoeringen" (website De gezinnen)

1-10-2008

Wanneer een ouder zijn kind(eren) ontvoert, is dit emotioneel bijzonder zwaar, zowel voor de kinderen in kwestie als voor de andere ouder.

Om de schadelijke gevolgen van die schrijnende situaties te bestrijden zijn er internationale overeenkomsten uitgewerkt.
Zo is er enerzijds het Verdrag van ’s-Gravenhage inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale kinderontvoering dat op 1 mei 1999 in werking is getreden.
Er is ook de Verordening Brussel IIbis dat sinds 1 maart 2005 van kracht is en het Europees Verdrag van Luxemburg dat voorziet in een erkenningsprocedure van Belgische rechterlijke beslissingen in het buitenland dat echter nog slechts in beperkte gevallen van toepassing is.
Tot slot heeft ons land bilaterale akkoorden afgesloten met Marokko en Tunesië.
De wet van 10 mei 2007, die van kracht is sinds 1 juli 2007, beoogt de tenuitvoerlegging van de diverse internationale instrumenten.

Lees meer



 
Omhoog
 

Walgelijke ouderlijke ontvoering door Duitsland : “België” beslist het kind terug te geven aan zijn grootvader-ontvoerder

Een mama, Christine V., die in Luik woont roept ter hulp.

25 september 2008

Haar zoon Matthieu werd tien jaar geleden door zijn vader ontvoerd, daarna door zijn vaderlijke grootouders, Duitsers. Matthieu was toen 11 maanden oud.
De kidnapping werd als dusdanig erkend, de vader heeft in de gevangenis gezeten, daarna is de grootvader op zijn beurt 4 maanden in de gevangenis opgesloten.
De moeder beschikt over een bewakingsrecht sinds mei 2000, zonder daarbij te rekenen dat er in het vonnis is opgenomen dat elke dag die niet gerespecteerd wordt inzake de terugkeer van het kind dat een dwangsom van 5000 euro zou meebrengen voor de overtreder. De moeder heeft haar kind nooit teruggevonden en vanzelfsprekend werden de dwangsommen ook niet uitgekeerd.

Op vandaag werd beslist dat het kind naar zijn moeder gebracht zou worden. De Duitsers kenden de moeder een omgangsrecht toe van één dag, de eerste sinds 10 jaar.
De moeder doet navraag bij Child Focus dat belast is met het dossier. Child Focus heeft haar aangeraden het kind te houden en het niet terug te geven.
Child Focus daarenboven hevelt eenzijdig de bevoegdheid van het vervolg van deze “terugkeer” over naar de vereniging Sosraptsparentaux. Sultana Kouhmane, voorzitter heeft een gesprek met de moeder. Ze komen samen het volgende overeen: het kind woont al sinds 10 jaar in een ontvoerend gezin waarbij wel te verstaan het kind al sinds zijn prille jeugd gemanipuleerd zou zijn. Het is zeker dat men zich niet kan verwachten dat het kind zou aanvaarden bij de moeder te blijven.

Het kind komt deze morgen bij de moeder aan. Het treft er zijn zus en zijn kleine broer aan. Zij spelen samen, maar de grootvader-ontvoerder blijft de hele dag voor de deur van de moeder staan. Als de moeder zich voorneemt om met het kind te gaan wanden, is de grootvader daar en verbiedt buiten te komen, daarna stemt hij ermee in op voorwaarde dat hij met hen mee zou gaan. De moeder is het daarmee eens, om de mogelijkheid te krijgen voor de allereerste keer in haar leven met haar zoon te gaan stappen.

Het uur van de terugkeer komt dichterbij en de moeder roept Sultana. De moeder is wanhopig, zij heeft met haar zoon niet kunnen praten, omdat hij enkel Duits kent en zij enkel Frans. Zij heeft het gevoelen dat zij niets heeft kunnen delen met haar zoon.
Sultana Kouhmane verwittigt mij dat de moeder mij gaat opbellen, zodat ik met het kind zou kunnen praten in het Duits, om de boodschappen te vertalen die de moeder aan haar zoon wil overbrengen. Op dat ogenblik is er nog geen sprake van het kind te houden.

Op het einde van de middag besluit de moeder eindelijk de raad te volgen die zij van Child Focus heeft gekregen om het kind te houden. Zij steunt zich op het feit dat zij al 8 jaar het bewakingsrecht heeft, dat de ontvoering erkend werd, en dat zij het leven met het kind al 10 jaar heeft moeten missen. Zij wil niet nog eens een keer dat er jaren voorbij gaan zonder dat ze haar kind zou kunnen terugzien. De moeder belt mij dan op, het kind huilt, zij weet niet wat aan te vangen. Ik geef me er rekenschap van dat de situatie verschrikkelijk is en dat die moeder alleen staat voor die situatie. Child Focus heeft raad gegeven maar is er niet om de situatie voor zijn rekening te nemen zoals het ze op die manier gecreëerd heeft…
Ik stel haar dan voor dat ik met het kind aan de telefoon zou praten. De jongen huilt maar kalmeert tamelijk snel. Wij komen overeen dat ik zou overkomen om als tolk op te treden.
Ik ben er omstreeks 18.20 u. aangekomen, het kind vertelt me zijn leven of wat het meent dat zijn leven is geweest. “Mijn ouders hebben me verlaten, mijn grootouders hebben me gered  en ik had verder een soort kanker in mijn hoofd.” En om het te bewijzen wijst het kind naar een lidteken van een centimeter op zijn voorhoofd.  Dan voegt hij er overigens nog aan toe dat tot op de dag van vandaag dat lidteken hem nog altijd veel pijn doet. Dat hele verhaal hebben zijn grootouders-ontvoerders hem verteld.

Hij zegt dat hij naar Duitsland wil terugkeren, want hij heeft een hond aan wie hij beloofd heeft hem nooit in de steek te laten.
Ik stel hem voor dat we dat aan de moeder uitleggen. Hij gaat akkoord. Zijn moeder luistert naar wat ik vertaal, zij is verwonderd over deze geschiedenis waarbij het kind anderhalf jaar gehospitaliseerd is geweest en waarvan de jongen zegt dat hij het zich heel goed herinnert.

De moeder heeft nauwelijks de tijd om op haar beurt met hem te praten, ik vertaal, maar op dat ogenblik komt de politie van Luik aan, vergezeld door de grootvader-ontvoerder, bijgestaan  door zijn advocaat. De politie kondigt aan de moeder aan dat zij de opdracht gekregen hebben het kind terug te nemen en het aan de grootvader terug te geven. De moeder toont dan haar bewakingsrecht, haar vonnis en alles wat nodig is om haar geloofwaardigheid te bewijzen. Men antwoordt haar dat de bevelen van hogerhand komen.
Ik vraag dan aan de politie dat zij ons de tijd zouden geven om de Centrale Autoriteit te contacteren die belast zou zijn met het dossier.
De oudste politieagent aanvaardt, maar vraagt me op te schieten. Sultana contacteert dan op mijn verzoek de Centrale Autoriteit om hun de feiten uit te leggen.

Mevrouw André van de Centrale Autoriteit roept de moeder en vraagt haar wie bij de Centrale Autoriteit belast is met het dossier. De moeder die aangegrepen is door de emotionele situatie en ook door het feit dat de Centrale Autoriteit al lang geen teken van leven meer heeft gegeven, komt er niet toe zich de naam van de verantwoordelijke voor het dossier te herinneren. Mevrouw André haakt in zonder de moeder te kunnen helpen. De politieagenten kondigen nu aan dat het tijd is. De moeder smeekt hen om nog 10 minuten met haar kind te kunnen spreken, nu er voor één keer toch een vertaalster aanwezig is. De politieagenten aarzelen en tijdens hun aarzeling raad ik de moeder aan om toch met het kind te praten en ik vertaal. Ze spreekt de mooiste liefdeswoordjes uit naar het kind, die van een verscheurde moeder. Dan komt ze naar beneden en geeft het kind terug. Ik blijf bij haar op de tweede verdieping. Op dat ogenblik belt Mevrouw Paul van de Centrale Autoriteit. Ze wil met de moeder praten. Ik leg haar uit dat ze beneden is en bezig is met het kind terug te geven. Mevrouw Paul maant me aan de moeder door te geven, ik loop de trappen naar beneden in de mening dat mevrouw Paul goed nieuws bracht of op zijn minst een goede oplossing. Beneden kom ik bij de twee politieagenten die de moeder omringen en die door de grootvader en zijn Belgische advocaat berispt wordt. Ik dring aan. De jongste van de politieagenten blaft me aan. Ik leg uit dat Mevrouw Paul nummer één is van de Centrale Autoriteit. Zij antwoorden me dat ik bezig ben de wet te overtreden, dat ik mij aan hun gezag moet onderwerpen. Ik buig even over en met een vlug gebaar leg ik de telefoon in de handen van de moeder en zeg haar “neem aan, spreek”.

De politieman maakt me duidelijk dat ik weerstand bied aan het gerecht. Het leek zelfs dat de jongste van de politieagenten me daarna wilde overbrengen naar het commissariaat en dat de oudere zich verzet heeft tegen deze kleine voorlopige aanhouding.
Het kind van 11 jaar is dan onder de ogen van de politieagenten en van de moeder met de grootvader vertrokken, in de passagierszetel, zonder veiligheidsgordel.
De vertegenwoordigers van het gerecht, zelfs de advocaat van de moeder, hebben de moeder aangeraden nooit meer contact op te nemen met Child Focus, met sosraptsparentaux, en met mijzelf, want wij zouden nefast zijn en heel slechte raadgevers, (er werden zelfs pikantere uitdrukkingen gebruikt, maar ik bespaar ze u). De Centrale Autoriteit die niet precies wist waaruit het dossier bestond, heeft beloofd morgen het dossier op te pakken, mooi gebaar. Maar is dat niet te laat, als men weet dat Duitsland nooit ontvoerde kinderen teruggeeft?


Mijn punten van kritiek :
1. De moeder heeft al lange tijd geen nieuws van de Centrale Autoriteit. Dankzij Sultana Kouhmane overigens heeft men de naam van de dossierverantwoordelijke kunnen terugvinden: de beruchte Mevrouw Lambreth…
2. De bezoek van het kind werd door niemand ondersteund, noch door een vertaler, noch was er psychologische hulp, noch om het even wie was er.
3. De uitoefening van het omgangsrecht werd gecontroleerd door de grootvader-ontvoerder, wat het kind zelf heeft kunnen zien en wat dus geen gezonde omgangssfeer heeft toegelaten en wel te verstaan: de omstandigheden van het weerzien werden hier nog eens gesaboteerd.
4. België heeft op geen enkel ogenblik de moeder hulp geboden, zelfs niet in de toepassing van een gerechtelijk beslissing. Men had toch alle kansen om eindelijk een kind terug te brengen dat naar Duitsland werd ontvoerd.
5. Child Focus heeft op het laatste moment de zaak overgemaakt aan sosraptsparentaux en dus naar ik achteraf begreep zonder de Centrale Autoriteit daarvan op de hoogte te brengen.
6. De houding van de juridische actoren van heden ten dage betekende voor de moeder een enorme psychologische geweldpleging.
7. De politieagenten begrepen eens te meer niet het belang en de bevoegdheid van de Centrale Autoriteit. Dus pleegt men in zeker opzicht inbreuk op de rechten van de moeder in het licht van de Verdrag van Den Haag. Is het dan niet voorzien dat alle Belgische politiediensten die Belgische Autoriteit in verband met internationale kinderontvoeringen kennen?
8. Nu België het kind terugbezorgt aan Duitsland, betekent dat dan niet dat België heeft beslist de juridische bevoegdheid in deze zaak aan Duitsland over te laten, dat zich van de internationale overeenkomsten niets aantrekt en daardoor zelf de moeder veroordeelt het kind nooit meer terug te zien?

De moeder vraagt uitdrukkelijk dat men haar zou helpen, dat men het dossier zou doorgronden, opdat haar uiteindelijk iets menselijks zou worden teruggegeven, zowel aan haar als aan haar kind.
De moeder heeft haar instemming gegeven dat haar zaak op het internet verspreid wordt.

Sabine Vander Elst



 
Omhoog
 

Succes bij de opsporing naar de kleine Alexander Frymus (Nederlands, Frans, Engels)

Met groot genoegen kunnen wij u meedelen dat dankzij de inspanningen van velen de kleine Alexander Frymus is teruggegeven aan zijn moeder en nu sinds 19 september 2008 met haar in Polen verblijft.

Ook buiten de officiële instanties hebben wij heel veel inspanningen gedaan in deze zaak, die nu na zovele maanden tot een goed resultaat is gebracht.

Alexander Frymus
Alexander Frymus

Dank aan iedereen die ons heeft bijgestaan in de inspanningen om deze dubbele wederrechtelijke ouderlijke ontvoering ongedaan te helpen maken.

Met genoegen publiceren wij hier in het Nederlands, Frans en het Engels het bericht van Sabine Vander Elst en Pascal Gallez die in België de belangen van de moeder hebben behartigd.

Nederlands:

20-9-2008 17 :29

Dag allemaal,

Alexander, de Poolse baby die door zijn vader werd ontvoerd, is terug bij zijn moeder. Wij danken alle personen die deze actie hebben ondersteund en die zoveel energie hebben gestoken in de verdediging van de zaak van de moeder.

Wij danken de Belgische politie die het opsporingswerk in handen heeft genomen en de onderzoeksrechter die heel kort geleden uiteindelijk het dossier heeft toegezonden gekregen en ook Alexander heeft teruggevonden. Daarbij ook danken wij de Centrale Poolse Autoriteit.

Wij stellen het op prijs heel bijzonder de heer Jean Paul Procureur en de Eurovolksvertegenwoordiger Rogalski de bedanken voor hun tussenkomsten en hun steun.

Ook willen wij zeker bedanken : Goudi, sosraptsparentaux, Figlinegati, wakkere burgers, sosenfants en alle andere websites en verenigingen die hebben meegewerkt.

Sabine Vander Elst en Pascal Gallez

P.S. Sabine Vander Elst verdient naast de Belgische politiediensten zeker een bijzondere dank voor de kapitale rol die zij heeft gespeeld om de kleine Alexander rechtmatig te doen terugkeren bij zijn moeder.

Ghislain Duchâteau

Frans | Français

20-9-2008 17 :29

Bonjour à tous!!!

Alexandre, le bébé polonais kidnappé par son papa est de retour chez sa maman. Je remercie toutes les personnes qui ont soutenu cette action et qui ont déployé autant d'énergie pour défendre la cause de la maman.

Nous remercions la police belge pour avoir pris en main le travail de recherche et le juge d'instruction qui dernièrement a pu enfin recevoir le dossier et ainsi retrouver Alexander ainsi que l'autorité centrale Polonaise.

Nous tenons à remercier tout particulièrement Monsieur Jean Paul Procureur et  l'Euro Député Rogalski pour leurs interventions et leur soutien.

je souhaite bien sûr aussi remercier: Goudi, sosraptsparentaux, Figlinegati, citoyens attentifs, sosenfants, et tous les autres sites et associations qui ont collaboré.

Sabine Vander Elst et Pascal Gallez

P.S. Sabine Vander Elst à coté des services policiers Belges mérite sans doute un remerciement spécial pour le rôle capital qu’elle a joué pour faire rendre d’une façon légitime le petit Alexander à sa mère.

Ghislain Duchâteau

Engels | English

20-9-2008 17 :29

Greetings to all,

Alexandre, the Polish baby who was kidnapped by his father is now back to his mother. Thank you to all the people who helped for the return of the child.

We thank the Belgian police who did all the research and the Public Prosecutor who finally got the file and could thus find Alexander. Thank to the Polnish CA as well.

A big "Thank you" too, to Mr Procureur and to the MeP Rogalski, for their fantastic help.

And, of course, thank you to Goudi, sosraptsparentaux, Figlinegati, Citoyens Attentifs, sosenfants, and all the other websites and associations who collaborated in the return of Alexander

 Sabine Vander Elst  et Pascal Gallez

P.S. Sabine Vander Elst is the first person next to the Belgian police services who deserves our great gratitude for her capital role in the legitimate return of the little Alexander to his mother.

Ghislain Duchâteau



 
Omhoog
 

Vreugdevolle en ontroerende terugkeer van de drie ontvoerde dochtertjes uit Spanje

De drie meisjes, die door de moeder wederrechtelijk naar Spanje werden ontvoerd, zijn woensdag 13 augustus 2008 op de Rechtbank in Madrid  opnieuw aan de vader toevertrouwd. Christophe en zijn partner Wiske hebben er heel lang en heel hard moeten voor vechten, om het zover te krijgen.

In de laatste procedurele fase werden zij bijgestaan door de Belgische Centrale Autoriteit en door de Belgische Ambassade in Spanje.


Zij keren donderdag 14 augustus per vliegtuig terug naar Kortessem in Limburg.
Wij zijn samen met Christophe en Wiske heel blij dat een moeilijke situatie nu toch in de beste orde is opgelost en dat de kinderen bij hun vader en zijn partner een gelukkige toekomst tegemoet kunnen gaan.

Wiske was erbij en vertelt het verhaal van de overhandiging van de kinderen aan de vader.

“Vandaag om precies 12 uur was het dan zover.
Wij moesten weer aan die lift wachten, gewoon vreselijk.
Twee mensen van de Belgische ambassade waren bij ons alsook drie politiemannen en 2 psychologen.
En toen ineens ging de liftdeur open en daar stonden dan de drie meisjes met hun moeder en hun oom.
Christophe zei niks meer,  keek alleen maar en wist precies niet goed wat doen.
Zijn oudste dochter riep dan luid..."Papa!"
Ik zei toen tegen hem dat hij naar zijn kinderen moest gaan en meteen werd hij hartelijk omhelsd door alle drie de kinderen.
Het was een heel emotioneel moment.
Ik kon mijn tranen niet bedwingen en kreeg van een politieman een zakdoek.
Christophe moest daarna met zijn kinderen en ex-vrouw apart bij de psychologen gaan.
Het duurde amper een kwartiertje toen zijn ex-vrouw naar buiten kwam.
Ze gaf me een hand en zei iets in het Spaans, ik verstond het niet, meteen erna ging ze huilend de lift in.
Zo een vijf minuten later kwam Christophe naar buiten met de kinderen.
Met de kinderen aan zijn handen kwam hij naar me toe.
Ik kreeg meteen een kus en een stevige omhelzing van alle drie de kinderen.
We werden even alleen gelaten, een moment waar we heel lang op hebben gewacht en dat ik nooit vergeten zal.
 
We vroegen of we nog lang moesten blijven.
Dat was niet nodig, zei iemand van de ambassade.
Zij zorgden voor een taxi en namen afscheid.
De overdracht van de kinderen was kort en zonder enig probleem.
Ondertussen hebben we ons al goed geamuseerd met hen.  
Morgen gaan we naar huis, we hopen dat alles vlot zal verlopen in de luchthaven, alhoewel... dat zal niet meteen iets zijn waar we vannacht wakker van zullen liggen.”

Christophe en Wiske landden donderdagnamiddag 14 augustus omstreeks 15 u. op het vliegveld van Zaventem. Ze werden o.m. verwelkomd door Sabine Vander Elst en Pascal Gallez. Beiden deelden in de vreugde om de hereniging van het gezinnetje.

Christophe met zijn drie dochtertjes
geland op Zaventem
De drie prinsesjes
Foto's Sabine Vander Elst


 
Omhoog
 

Ontwikkelingen in de internationale kinderontvoeringen door gescheiden ouders - 21 juli 2008 **

Sedert 21 mei 2008 Sabine Vander Elst en Pascal Gallez hun kruistocht van Brussel naar Straatsburg tegen de kinderontvoeringen afrondden met de overhandiging van hun petitie met enkele duizenden handtekeningen aan de voorzitter van de petitiecommissie van het Europese Parlement om de strikte toepassing te eisen van de internationale verdragen rond die thematiek, is er weer heel wat te melden.

Op 20 juni 2006 kregen we van Dr. Wilfrid von Boch-Galhau uit Duitsland, specialist m.b.t. het oudervervreemdingsprobleem, een persbericht van de vereniging ‘Interessenverband Unterhalt und Familienrecht' omtrent een enquête uitgaande van het Europese Parlement rond de omgangsweigering. Het onderzoek strekt zich nu uit over verscheidene Europese landen als Duitsland, Frankrijk, Spanje, Zweden en Polen. De vragenlijst van het E.P. omvat  de omvang en de situatie van ouders die na scheiding hun kinderen niet meer zien en daardoor alle contact met die kinderen verloren hebben. De lijst wordt afgesloten op 31 juli 2008 en is enkel bestemd voor de Europese instanties. Ze is bereikbaar via de volgende koppeling:
http://www.isuv.de/img/isuv/umfrage_ep07.pdf

Intussen is de kleine Alex, zoon van een Poolse moeder, die vervreemd wordt door zijn vader precies door die vader in België gekidnapt en tot op dit ogenblik onvindbaar. Een persoonlijk gesprek met de vader over het omgangsrecht voor de ontvoering ondervond ik als onmogelijk.

Evelyne Gebhardt werd tijdens een tegensprekelijk debat in Frankfurt op 10 juli op de korrel genomen door verscheidene actievoerders omdat zij als Europese bemiddelaarster ondoeltreffend optreedt bij kinderontvoeringen en omdat zij de vreselijke Duitse situatie dienaangaande negeert. De interventies daartegen werden op hun beurt niet beantwoord.

Op donderdag 17 juli 2008 heeft het Europese Hof van de Rechten van de Mens België veroordeeld, omdat het de beslissingen van de Italiaanse rechtbank niet heeft uitgevoerd waarbij het ouderlijk gezag werd toevertrouwd aan twee Italiaanse vaders over respectievelijk hun twee kinderen bij eenzelfde moeder, die de beide kinderen naar Hasselt in België heeft meegenomen. Het was een inbreuk op art. 8 van het Europees Verdrag dat een normaal gezinsleven waarborgt. België moet aan elk van beide vaders 20.000 euro morele schadevergoeding betalen en daarbij ook aan elk 15.000 euro kostenvergoeding.

Christophe en Wiske die voor het verzoekschrift van Sabine Vander Elst en Pascal Gallez zowel in Hasselt, in Sint-Truiden als in Tongeren honderden handtekeningen verzamelden kregen het bericht uit Spanje dat de drie dochters van Christophe definitief (?) aan hem werden toegewezen. Op 17 juli vertrokken ze naar Madrid met de hoop de kinderen naar huis te kunnen brengen in België. In Madrid moest nog een zitting plaatsgrijpen voor de rechter en als de moeder de kinderen niet zou meebrengen, dan zou de rechter onmiddellijk een dwangbevel uitvaardigen om de kinderen te gaan halen en ze met Christophe mee te geven. De moeder kon evenwel nog tegenargumenten inbrengen bij de rechtbank. Op het allerlaatste ogenblik deed ze dat ook via een nieuwe raadsman. Dat betekende dat er een nieuw onderzoek, vertalingen en allerhande moest gebeuren voor de rechter in een nieuwe zitting zijn uiteindelijke beslissing bekend zou maken. Christophe en Wiske zijn diep ontgoocheld naar huis gekeerd zonder de kinderen. Over enkele weken hopen ze het toch nog tot een goed einde te brengen en de kinderen uit Spanje mee naar huis te krijgen.

Intussen heeft Sabine Vander Elst bij de Waalse kinderrechtencommissaris Bernard De Vos haar beklag gedaan over de ellende van de internationale kinderontvoeringen meer bepaald de plaatsingen van kinderen die door het Duitse Jugendamt  weggenomen worden van hun ouders. Duitsland werd al veroordeeld door het Europees Hof van de Rechten van de Mens. Sabine Vander Elst beklemtoonde daarbij dat er onmenselijke situaties worden gecreëerd door dat Duitse Jugendamt en dat het internationale contacten heeft. Zij stelde daarbij ook dat de landelijke wetgeving volledig moet worden uitgeput vooraleer je met een klacht naar het Europees Hof van de Rechten van de Mens kunt trekken. De Duitse rechtbanken rekken de landelijke procedures tot in het oneindige om de Europese rechtspraak te voorkomen.

Sinds mevrouw Frieda Brepoels, Europees parlementslid, Sabine Vander Elst en mijzelf op donderdag 8 maart heeft ontvangen om de problematiek over de vervreemding van kinderen zowel op nationaal als internationaal vlak te aanhoren, heeft zij niet stil gezeten. Zij was aanwezig op woensdag 21 mei 2008 in Straatsburg bij de overhandiging van het verzoekschrift. Zij heeft zich diepgaand onderhouden met de Belgische ouders die daar aanwezig waren en heeft hun beloofd ze daadwerkelijk te helpen voor zover dat mogelijk is. Zij heeft contacten gehad met andere Europese parlementsleden over de thematiek om te overleggen wat ertegen ondernomen kan worden. Op maandag 28 juli heeft zij met de afgevaardigde van de Vaste Vertegenwoordiging van Duitsland in het Europese Parlement een afspraak om te praten over de problemen met het Jugendamt. Op 14 mei 2008 diende zij een schriftelijke vraag in bij de Europese Commissie en de Raad m.b.t. de kinderontvoeringen bij gescheiden ouders en de gebrekkige toepassing door bepaalde lidstaten van de Europese regelgeving terzake. De Commissie bevestigt in haar antwoord in de eerste plaats dat het in het belang is van ieder kind om beide ouders na een scheiding regelmatig te blijven zien en zij uit haar bezorgdheid over het verschijnsel van internationale overbrenging van minderjarigen. Zij beschrijft ook de correcte toepassing van de toepasselijke verordening. In dat verband werd er op 19 juni 2008 via het Europees justitieel netwerk in burgerlijke en handelszaken een vergadering belegd voor de vertegenwoordigers van de centrale autoriteiten van de lidstaten belast met de uitvoering van dit communautaire instrument. Het antwoord vermeldt ook dat de verordening slechts opnieuw moet worden herzien met eventuele voorstellen voor wijziging in 2010 en 2011. Maar intussen blijft de correcte toepassing uit en moeten de vele verongelijkte ouders op hun honger blijven zitten na de ontvoering van hun kinderen door de andere ouder.

Nadien heeft Sabine Vander Elst ook de ophefmakende video op Youtube aan Frieda Brepoels overgemaakt over het optreden en de mislukkingen of de onmenselijke bejegening van ouders door het Duitse Jugendamt. De video duurt behoorlijk lang, maar is bijzonder instructief. Hier is de koppeling ernaartoe:
http://video.google.com/videoplay?docid=-1487171997103156347&hl=de.
Intussen blijkt het Jugendamt ook jacht te maken op zwarte en bruine kinderen in Duitsland.  Zie het artikel La chasse aux enfants noirs et métisses en Allemagne.

Verder blijven de berichten maar toestromen van ouderlijke ontvoeringen van kinderen naar het buitenland. Een paar dagen geleden kwam er een telefoontje uit Spanje van een vader van wie zijn kind naar België is ontvoerd en dat in België op dit ogenblik spoorloos is. Er is ook het zoontje Solal, dat nu voor de derde keer werd ontvoerd. Eerst naar Frankrijk, dan naar Israël en nu nog eens in Israël. Nog steeds staat het bericht van de verdwijning van Vader Otto met zijn drie dochters Godelieve, Gerda en Truke op de website van Child Focus. De kinderen verdwenen met hun vader op 5 januari 2008 uit Deurne Antwerpen. Na drie maanden maakte Child Focus de verdwijning publiek bekend. De vader zou met zijn dochters doorheen het zuiden van Europa trekken, maar ondanks alle opsporingen werd het viertal nog niet teruggevonden. Een publieke televisieoproep van de moeder heeft evenmin resultaat opgeleverd. We kunnen nog andere situaties  van ontvoeringen van kinderen door hun gescheiden ouders aanhalen. Ze blijven voorkomen. De Conventie van Den Haag van 1980 en de Europese Verordening Brussel II blijven intussen voor een deel dode letter. Er gaapt een diepe kloof tussen de teksten en de werkelijkheid van de toepassing. Tot dusver werd bij mijn weten nog geen enkel kind ondanks de bepaling in Brussel II binnen de 6 weken na zijn ontvoering teruggebracht naar zijn rechtmatige ouder. De strijd voor correcte toepassing moet onverminderd worden voortgezet.

Tot slot verwijzen we hier nogmaals naar het onderzoek van Freshfields Bruckhaus Deringer in 2006 - zie verder op deze pagina Onderhoud van ouders met Mevrouw Frieda Brepoels, Europees Parlementslid op donderdag 6 maart 2008 in het Europees Parlement in Brussel.
Tijdens dat onderzoek werden de volgende wettelijke en praktische moeilijkheden in verband met de toepassing aangewezen.

Wettelijke:
- de definitie van foutieve verwijdering of vasthouden van een kind
- het ontbreken van de definitie van “het gewoon verblijf” van een kind
- gevallen van her-ontvoering
- conflicten in de rechtsspraak
- schending van het recht van een kind tot toegang tot zijn beide ouders
- verhindering of complicatie inzake de terugkeer toe te schrijven aan vertragingen in de rechtsprocedures en de praktijk van het aantekenen van beroep
- de rol van de betrokken autoriteiten met betrekking tot de jeugd (Kinderbescherming, Jugendamt enz. / rol ook van de begeleider bij de procesvoering
- het ontzeggen tot toegang tot het dossier bij de Centrale Autoriteit
- het miskennen van een effectieve toegang tot de Rechtbank

Praktische:
- administratieve vertragingen (Centrale Autoriteit, politie, Jeugdautoriteiten)
- de timing van de beslissing en haar communicatie naar de ouders toe
- tekortkomingen bij het invoeren van het contactrecht / de rol van de Jeugdautoriteit en andere gezagsorganen.
- communicatie tussen de achtergebleven ouder en het kind.

De strijd tegen de ouderlijke kinderontvoeringen naar het buitenland moet zich op die moeilijkheden toespitsen, om in concreto tot betere resultaten te komen.

Ghislain Duchâteau

21 juli 2008

** Sabine Vander Elst, die bijzonder krachtig ijvert tegen de kinderontvoeringen heeft vandaag 22-7-2008 nog een uitvoeriger en gedetailleerder rapport geschreven in het Frans over de recente ontwikkelingen. U kan 'Désarticulation Européenne' lezen door hier te klikken


 
Omhoog
   



 

Vrijdag 25 april 2008
Bewustmakingsdag van de Oudervervreemding
Vertrek van de mars van de twee ouders van Brussel naar Straatsburg

Zie verder Europees verzoekschrift en mars
http://1777.lapetition.be/

Omhoog

INTERNATIONALE KINDERONTVOERINGEN - OUDERVERVREEMDING



Europees verzoekschrift en mars

http://1777.lapetition.be/ [elektronische handtekening naar beneden scrollen
en op de koppeling klikken - de actie handtekeningen loopt nog tot 9 februari 2009]

   



 

Het verzoekschrift

Het gaat over een principeverklaring.

Elk kind heeft recht op regelmatig contact met zijn ouders.

Elke ouder heeft recht op regelmatig contact met zijn kind(eren).

Verscheidene wetten die de relatie tussen ouders en kinderen beschermen, bestaan in de meeste Europese landen; maar ze worden slechts  met de grootste laksheid, zeg maar lafheid toegepast. Door te weigeren de Wet toe te passen, ziet de rechter elke ethiek over het hoofd. 

Op die manier tonen de verantwoordelijke instanties van justitie, van de administratie; de politici en de schooldirecteurs; de artsen en de psychologen hun gebrek aan moed. Door te weigeren te reageren tegen deze vorm van kindermisbruik, is het  Europa van de 25 niet langer in staat de ethische grondslagen van onze maatschappij te beschermen.

Niet de wetten zijn fout gemaakt, maar de personen die ermee belast zijn de wet  toe te passen, gedragen zich lafhartig.

Daarom is dit verzoekschrift in het leven geroepen : het vraagt één zaak : de terugkeer naar het respect voor het recht, voor de toepassing van de wetten ; de politieke en vooral de gerechtelijke overheid  moeten opnieuw moedig worden ; de specialisten moeten hun impliciete instemming met een laat-maar-begaan - het kind te laten beschadigen -  opgeven, maar integendeel het verbod het misdrijf te plegen suggereren en zorgen voor het herstel van het kind. 

Het gerecht lijkt al te vaak ontoegankelijk voor de ethiek en slechts  gevoelig te zijn voor de beslistheid – zelfs om te schaden -  van de actoren van het juridische debat. Wij moeten dus aantonen dat de vastberadenheid van de goede mensen, die bezorgd zijn om het geluk van het kind, sterker is dan die van de wraakzuchtige ouders…en van de aanhangers van de kindergijzeling.

Om het verzoekschrift te ondertekenen klik de (volgende) koppeling aan:

http://1777.lapetition.be/

Omhoog
 

AFSPRAAK IN HET EUROPEES PARLEMENT
WOENSDAG 21 MEI 2008
13.30 u.

Bravo Sabine, bravo Pascal!!!

PERSMEDEDELING/ COMMUNIQUE DE PRESSE

Nederlandstalige versie

De actie « Access Denied » is met succes beëindigd.

Een vijftigtal verenigingen hebben uiteindelijk onze actie ondersteund.

Sabine Vander Elst en Pascal Gallez zijn in Straatburg aangekomen nadat ze 462 km. te voet hebben afgelegd tussen het Europese Parlement in Brussel en het Europese Parlement in Straatsburg.

De beide marcherende ouders, de schrijfster en Duitse journaliste Karin Jaeckel, verenigingen en ouders uit België, Frankrijk, Duitsland of Zwitserland hebben de al de handtekeningen die in 3 maanden werden verzameld voor het verzoekschrift  « Access Denied » overhandigd aan de voorzitter van de commissie van de verzoekschriften de heer Libicki in aanwezigheid van de heer EdwardMc Millan Scott, van mevrouw Brepoels en de heer Rogalski.

11.206 handtekeningen – 1.248 handtekeningen kwamen van de electronische petitie http://1777.lapetition.be/. Daarvan kregen meer dan 50 % een commentaar mee van een ouder die slachtoffer werd van de ontvoering van zijn kind door een andere ouder of door het Jugendamt. Dat gebeurde telkens op een onwettige manier en werd volkomen ongestraft gelaten.

Mevrouw Brepoels, eurovolksvertegenwoordiger en de heer Edward Mac Millan Scott hebben alle tijd genomen om naar de ouders te luisteren en hebben de opmerkingen van elk van hen genoteerd.

Verder werden bij het verzoekschrift Access Denied nog drie petities gevoegd door de opstellers ervan:
een van een Franse mama die slachtoffer werd van de ontvoering van haar kinderen nadat ze met vitriool werd overgoten (de rechter heeft de zaak geseponeerd bij “gebrek aan bewijs”), een andere van de school van de kinderen van Nancy André die in alle onwettelijkheid door hun vader naar Libanon werden ontvoerd en tenslotte een verzoekschrift van een Belgische mama waarvan de kinderen slachtoffer werden van een ouderverstoting die door de Belgische overheden oogluikend werd toegestaan.

Zwitserland heeft bewust gewild aanwezig te zijn om onze eenheid in de strijd te tonen en ook om zijn hoop dat Europa uiteindelijk het goede voorbeeld geeft aan Zwitserland.

Franstalige versie - Version Française

L'action « Access Denied » s'est achevée avec succès.

C'est une cinquantaine d'associations qui auront finalement soutenu cette action.

Sabine Vander Elst et Pascal Gallez sont arrivés à Strasbourg, après 462 km parcourus à pied pour relier le Parlement Européen de Bruxelles au Parlement Européen de Strasbourg.

Les deux parents marcheurs, Karin Jaeckel écrivain et journaliste allemande, des associations et des parents venus de Belgique, de France, d'Allemagne, ou de Suisse, ont remis les signatures déjà récoltées en 3 mois pour la pétition «  Access Denied » au président de la commission des pétitions, Monsieur Libicki en présence de Monsieur Edward Mc Millan Scott, de Madame Brepoels et de Monsieur Roglaski.

11 206 signatures; 1248 signatures proviennent de la petition électronique http://1777.lapetition.be/ dont plus de 50% accompagné d'un témoignage d'un parent victimes du rapt de son enfant par un autre parent ou par le Jugendamt, de manière illégale, en toute impunité.

les parents ont lu un discours que vous trouverez ci dessous.

Madame Brepoels, eurodéputé belge, et Monsieur Edward Mac Millan Scott ont accepté de prendre tout leur temps pour écouter les parents et prendre note des remarques de chacun.

En plus de la petition Access Denied, ont été remises trois petitions que les auteurs ont voulu ajouter à notre action:
une d'une maman Française victime du rapt de ses enfants après avoir été vitriolée ( le juge a classé l'affaire pour « manque de preuve »), une autre de l'école des enfants de Nancy André, enlevés par le père, en toute illégalité, vers le Liban, et enfin une petition remise par une maman belge victime dont les enfants sont victimes d'une aliénation parentale, sous le regard passif des autorités belges.

La Suisse a voulu être présente, pour montrer notre union dans ce combat, et son espoir que l'Europe montre enfin le bon exemple à la Suisse.

Bij de overhandiging van het verzoekschrift:
Uiterst links Sabine, in 't midden Libicki, Rogalski, MacMillan Scott, Brepoels, Pascal


Foto Europees Parlement

Klik op:
Brepoels steunt oproep ouders van ontvoerde kinderen

Toespraak bij de overhandiging van het verzoekschrift uitgesproken in vier talen
Discours lit en quatre langues à l'occasion de la remise de la pétition

Nederlandstalige versie - Version Néerlandaise

Geachte heer Libicki, geachte heer Mac Millan Scott, geachte mevrouw Brepoels, geachte heer Rogalski,

Beste vrienden,

Iedereen die hier aanwezig is, werd getroffen door de onbegrijpelijke afwezigheid van contact met zijn kind of met zijn kinderen en dat dikwijls al gedurende verscheidene jaren. Onze blikken richten zich echter op de toekomst.

De Europese landen hebben voor het merendeel in de loop van de jaren een corpus van wetten gecreëerd dat aan de gerechtelijke macht de mogelijkheid biedt om het onaanvaardbare gegeven van de kindermishandeling te beletten en te straffen. Alle wetten, alle verdragen bestaan; het Europees Parlement moet enkel elk Europees land eraan herinneren dat het zijn plicht is de meest fundamentele wetten die er maar bestaan te doen eerbiedigen en het respect ervoor op te leggen.

Met dit verzoekschrift reiken wij u ook ons onderzoek aan. Honderden getuigenissen vergezellen ons verzoekschrift en wij zijn er zeker van dat u er rekening mee zult houden.

Wij zijn erover verontwaardigd te constateren dat de politiek passief en onverschrokken blijft; wij zijn verontwaardigd over het misprijzen van de ethiek door bepaalde landen in Europa. Wij zijn ontdaan omwille van een dergelijke onverschilligheid wanneer wij geconfronteerd worden met een duidelijk uitgesproken minachting voor het lot van onze kinderen: wij denken aan het recente interview, dat op YouTube te bekijken is van de Duitse minister verantwoordelijk voor gezinsaangelegenheden Mevrouw Ursula Von Der Leyen…

Een dergelijke houding treffen we dikwijls aan in de schoot van de Centrale Autoriteiten in gevallen van binationale ouderlijke kinderontvoeringen of bij gerechtelijke beschikkingen waartoe de weigering van het omgangsrecht bijvoorbeeld behoort. Wij vertrouwen u dit verzoekschrift toe met onze boodschap en met onze vragen. Europa moet het kind beschermen; de waarborg bieden van de contacten van het kind met zijn beide ouders, opdat het kind zich kan ontwikkelen zonder ooit geplaatst te worden in het centrum van het conflict dat beide ouders met elkaar zouden kunnen hebben. Wij zijn ouders die op onwettige manier afgesneden werden van een kind en wij moeten blijvend die onrechtvaardigheid ondergaan; soms worden we veroordeeld een onderhoudsuitkering te betalen. Nog erger zullen we op een dag, tien of twintig jaar later geconfronteerd worden met de psychologische moeilijkheden van onze kinderen, problemen toe te schrijven aan de scheiding en aan de onverschilligheid van de gezagsdragers die op zijn minst de zaak op hun beloop hebben gelaten.

Voor u staan de ouders en de vertegenwoordigers van verenigingen die naar hier zijn gekomen. Vaders en moeders, betrokken bij binationale of nationale zaken, allen verwikkeld in dezelfde problematiek.

Mevrouw Karin Jäckel, de ouders en de Duitse verenigingen zouden u kunnen spreken over duizenden Duitse zaken waaruit een georganiseerde discriminatie blijkt door een Jugendamt dat nooit verantwoordelijkheid moet afleggen over zijn daden. Sosraptsparentaux samen met Solidaritéraptparental zou u kunnen aantonen hoe een land als België niet langer de internationale verdragen eerbiedigt door te weigeren ze toe te passen: voor België krijgen in feite de commerciële en diplomatieke betrekkingen met bepaalde landen de voorrang op een weinig gewetensvol gedrag.

Andere verenigingen als Cap Enfance, Goudi, Figli Negati, Vaderkenniscentrum en nog heel wat meer… moeten oneindig strijd voeren tegen een gezagsinstantie die zijn gewoonten niet in vraag wil stellen, voor het recht om gewoon vader te zijn waar het recht om moeder te zijn een vanzelfsprekendheid is.

Verenigingen als Acalpa, PAAS, bezorgen u de noodzakelijke gegevens om u te herinneren aan het belang en het gevaar van kwalen als ouderlijke ontvoering en haar bijna onvermijdelijk uitvloeisel de ouderverstoting.

Deze actie heeft de ondersteuning gekregen van meer dan 40 Europese verenigingen. Zij bezorgt u meer dan ……. handtekeningen voor een verzoekschrift dat afgesloten wordt op 7 februari 2009 met daarbij enkele honderden getuigenissen.

Wij hopen dat het Europees parlement vlug reageert vooraleer de meest betreurenswaardige uitspattingen ontstaan van de kant van de onthutste ouders die elk vertrouwen in de Autoriteit zouden verliezen – want u bent politiek gezien onze laatste hoop.

Dank dat u ons hebt willen ontvangen; wij rekenen op u.

Sabine Vander Elst
Pascal Gallez

Omhoog

Franstalige versie - Version Française

Cher Monsieur Libicki, cher Monsieur Mc Millan Scott, chère madame Brepoels, cher Monsieur Rogalski,

Chers amis,

Chacune des personnes présentes ici est touchée par l´incompréhensible absence de contact avec son ou ses enfants, depuis des années parfois. Nos regards se tournent cependant vers l´avenir.

Les pays d’Europe ont, pour la plupart, au cours des années, créé un corpus de lois qui devrait permettre au pouvoir judiciaire d’empêcher et de punir l’inacceptable de la maltraitance de l’enfant. Toutes les lois, toutes les conventions, existent ; il reste au Parlement Européen à rappeler à chaque pays d’Europe qu’il lui appartient de faire respecter les lois les plus fondamentales qui soient, voire à lui imposer leur respect.

Avec cette pétition, nous vous apportons notre requête. Des centaines de témoignages l’accompagnent et nous sommes certains que vous en prendrez bonne note.

Nous sommes indignés de voir que le politique reste passif, impavide ; nous sommes indignés devant le mépris pour l’éthique montré par certains pays en Europe. Nous sommes démunis devant une telle indifférence, face au dédain clairement exprimé par certains responsables devant le sort de nos enfants : pensez  a cette récente interview, reprise sur youtube, de Madame la Ministre allemande de la famille Ursala Von Der Leyen…

Ce genre d’attitude, nous le rencontrons trop souvent au sein des autorités centrales, dans le cas des rapts parentaux binationaux, ou des institutions judiciaires, dans celui des refus de droits de visite, par exemple.
Nous sommes des parents amputés illégalement d’un enfant, et devons assumer l’injustice, toujours ; le paiement d’une pension alimentaire, parfois. De plus, un jour, dix ou vingt ans plus tard, nous devrons assumer les troubles psychologiques de nos enfants, troubles dus a cette séparation et a l’indifférence d’autorités qui ont, pour le moins, laissé faire.

Nous vous confions cette pétition, notre message et nos demandes. L’Europe doit protéger l’enfant ; être le garant des contacts de l’enfant avec ses deux parents, afin que l’enfant puisse s’épanouir sans jamais être placé au centre du conflit que ses parents pourraient avoir.

Voyez devant vous les parents et les représentants d’associations, qui se sont déplacés. Pères et mères, affaires binationales ou nationales, tous impliqués dans la même problématique.

Madame Karin Jäckel, les parents et associations allemands pourront vous parler de milliers d’affaires allemandes ou apparait une discrimination organisée par un Jugendamt qui n’a jamais à répondre de ses actes.
Sosraptsparentaux, accompagné de solidariteraptparental pourra vous montrer comment un pays comme la Belgique ne respecte pas non plus les conventions internationales, en refusant de les faire appliquer : pour la Belgique, en effet, comptent d’abord les rapports commerciaux et diplomatiques avec certains pays au comportement peu scrupuleux.

D’autres associations, telles que Cap Enfance, Goudi, Figli Negati, Vaderkenniscentrum, j’en passe… doivent perpétuellement se battre, contre une autorité qui ne veut pas remettre ses habitudes en question, afin que le droit des pères a… être père soit, tout autant que le droit d’être mère, une évidence.

Des associations comme Acalpa, PAAS, vous donneront les éléments nécessaires afin de vous rappeler l’importance des fléaux que sont le rapt parental et son corollaire presque obligé, l’aliénation parentale, et la dangerosité de ces fléaux.

Cette action a obtenu le soutien de plus de 40 associations européennes. Elle vous apporte plus de 11.000 signatures, pour une pétition qui se clôturera le 7 février 2009, ainsi que plusieurs centaines de temoignages.

Nous espérons que le Parlement Européen agira vite, avant que les débordements les plus regrettables viennent de la part de parents déboussolés qui auraient perdus toute confiance en l’Autorité – car vous êtes, politiquement, notre dernier espoir.

Merci de nous avoir reçus ; nous comptons sur vous.

Sabine Vander Elst
Pascal Gallez

Een veertigtal ouders waren aanwezig bij de overhandiging van het verzoekschrift aan het Europese Parlement

Foto Europees Parlement

Cliquez sur:
Brepoels soutient l'appel des parents des enfants enlevés

Vice-president van het Europese Parlement
Edward Mac Millan Scott
ondersteunde de actie en bericht erover op zijn webiste

Klik hier



 
Omhoog
 

Beste Grootouders,
Beste Ouders,
Beste Vaders én Moeders,
Beste Sympathisanten van waar dan ook,

Terwijl ik dit schrijf staan Sabine Vander Elst en Pascal Gallez in de aankomsthal van de luchthaven van Zaventem om handtekeningen voor hun petitie te verzamelen. Het gaat om het contact van ouders met hun kinderen na een scheiding. Het gaat om het hoogste belang van die kinderen voor hun persoonlijke ontplooiing tot volwaardige volwassen persoon door een blijvende band met elk van hun beide ouders. Het gaat om de toepassing en de handhaving van de wet- en regelgeving en de beschikkingen door de rechtbanken uitgesproken zowel op binnenlands vlak als op Europees vlak.

Een volledige uitleg in het Frans geeft Sabine Vander Elst op de film op Youtube: http://fr.youtube.com/watch?v=O2bPVE7KgqI

Wij doen hier een oproep aan elk van u om deze enorm belangrijke actie persoonlijk te ondersteunen. Doe mee in de mate dat u dat kunt. U kunt dat in elk geval door de petitie of het verzoekschrift te onderschrijven door uw handtekening te zetten zowel op papier als elektronisch op de voorziene website. http://1777.lapetition.be/ [elektronische handtekening: naar beneden scrollen en op de koppeling klikken]

Het vertrek de mars van Sabine Vander Elst en Pascal Gallez aan het Europees Parlement in Brussel richting Straatsburg en de handtekeningenactie in Leuven voor hun petitie vrijdagnamiddag 25 april 2008 - herdenkingsdag van de oudervervreemding - leverden ruim driehonderd handtekeningen op voor het verzoekschrift en trokken heel wat persbelangstelling. De Vlaamse commerciële televisie VTM zond twee reportages uit in haar nieuws van 13 u en 19 u. In de ruime reportage opgenomen voor het station in Leuven kreeg de actie en haar betekenis veel aandacht. In het nieuws van 19 u. werd even een beeld weergegeven van de handtekeningenactie, maar lag heel wat klemtoon op de tragische geschiedenis van een ouderontvoering van twee jonge kinderen door de moeder naar haar thuisland Polen. De vader en de grootouders van de kinderen konden hun verhaal van in de huiskring thuis kwijt aan de televisiekijkers. De familie Cordonier vecht voor het behoud en menswaardige contacten met de beide kinderen in Polen.

Ook de geschreven pers was in Leuven prominent aanwezig. Dat resulteert op zaterdag 26 april 2008 in twee uitvoerige krantenartikels in De Standaard en in Het Laatste Nieuws. Het Standaardartikel brengt in het kort het verhaal van Pascal Gallez en beklemtoont dat oudervervreemding een vorm van kindermishandeling is. Het artikel in Het Laatste Nieuws kopt met de titel "200.000 kinderen zien pa of ma niet" en beklemtoont naast de mars op Straatsburg voor de overhandiging van het verzoekschirft het maatschappelijk probleem van de oudervervreemding waartegenover de vervreemde ouders zo vaak machteloos staan.

Via de BASO-website van Eddy Dewaele kunt u de beide reportages bekijken en beluisteren: VTM-Nieuws 13 u. en VTM-Nieuws 19 u. Ook de krantenteksten in Het Laatste Nieuws en De Standaard vindt u onder Nieuws en Actua Januari-April 2008.

Klik hier op www.F4J.be - Jan Van Baelen filmde Sabine en Pascal en ook Patrick Garnier die de actie van meet af aan steunde en ook in Wallonië mee actief is met interviews en verzamelen van handtekeningen. Een interview in het Frans met Patrick Garnier kunt u ook op die site bekijken. Klik hier

Hieronder vindt u de persmededeling van de actiegroep in het Nederlands en de planning van de mars van Brussel naar Straatsburg! De Nederlandstalige versie van het verzoekschrift staat onderaan.

Ghislain Duchâteau,
partner in de actie van de beide Brusselse ouders

Access Denied (Toegang miskend)

is een actie die wordt georganiseerd door twee ouders die elk ten gevolge van een ouderontvoering al gedurende enkele jaren hun kind niet meer zien. Die beide ouders, Sabine Vander Elst en Pascal Gallez kregen heel vlug de steun van ouders en verenigingen waarvan er enkele het peterschap wilden opnemen van de actie met het aanbrengen van hun logo of van hun naam. 

Ook worden ouders en grootouders opgeroepen om bij te dragen aan het succes van deze actie. Een veertigtal verenigingen, waarvan 98% Europees van herkomst hebben bijgedragen met hun handtekening en hebben op hun website ons verzoekschrift verspreid. Ook hebben ouders zich ingezet om mee te helpen deze actie tot een succes te maken. Daarbij hebben we een honderdtal getuigenissen ontvangen die we kunnen verspreiden. Een aantal staan op de website met het verzoekschrift; andere zijn te vinden in het bijvoegsel van onze persmededeling. We stellen ze ter beschikking tijdens onze manifestaties (zie beneden)

De actie beoogt drie aspecten aan te klagen rond de problematiek van het niet eerbiedigen van de rechten van het kind:

1. het niet respecteren van het omgangsrecht of het bewaringsrecht
2. het probleem van de ouderontvoering
3. de ouderverstoting

De actie wordt voorgesteld met haar verschillende aspecten waarvan

1. Europees verzoekschrift op het internet en op papier. Zie de tekst en de handtekeningen op http://www.lapetition.be/petition.php?petid=1777

2. Mars van het Europees Parlement in Brussel naar het Europees Parlement in Straatsburg van 25 april tot 21 mei.

Op 21 mei wordt de actie afgerond met een mars doorheen Straatsburg naar het Europees Parlement. Daar worden we ontvangen door de voorzitter van de Commissie van de verzoekschriften van het Europees Parlement, de heer Libicky. Een aantal Europese parlementsleden hebben ons al verzekerd dat ze die dag aanwezig zullen zijn aan de zijde van de heer Libicky om ons te ontvangen en dan ook onze petitie aan te nemen.

Schenk aandacht aan de planning van onze acties in het document dat hieronder is bijgevoegd. Bijkomende informatie bij de persmededeling wordt overhandigd aan de journalisten op de plaatsen waar wij manifesteren. Die aanvullende en verdiepende informatie met een aantal getuigenissen vindt u hier. Dank aan Peter Tromp van het Vaderkenniscentrum in Nederland.


Pascal Gallez +32 473 97 42 92 http://antoinekailouisghislain.skynetblogs.be






en/of Sabine Vander Elst + 32 497 38 69 77
http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/

 



Report on the Father Congress in Karlsruhe, May 3rd and 4th 2008
Notes, comments and links
By Ulf Andersson

vrijdag 25 april 2008
Vertrek mars Brussel - Straatsburg 10 u.
Actie Leuven in de namiddag

 

 
Omhoog
 

Onderhoud van ouders met Mevrouw Frieda Brepoels, Europees Parlementslid op donderdag 6 maart 2008 in haar kantoor in het Europees Parlement in Brussel

Voor de ouders:
- Sabine Vander Elst i.v.m. kinderontvoeringen door ouders naar het buitenland
- Ghislain Duchâteau i.v.m. de problematiek van de gescheiden ouders in België

Gesprekspartners:
- Frieda Brepoels
- een medewerker van haar kabinet

Gespreksduur : 1 uur.

Presentatie van Sabine Vander Elst

- Zij overhandigt mevrouw Brepoels een uitvoerige bundel met informatie in brochurevorm:
“Désarticulation européene. Dans le cadre des rapts parentaux plusieurs points sont dénoncés par les associations et les parents. »

1. Inzake kinderontvoeringen naar het buitenland door gescheiden ouders zijn internationaal gezien dominant twee documenten van grote betekenis :

1. Het Verdrag van Den Haag van 25 oktober 1980
2. De verordening Brussel II vanaf 2005 van toepassing

Dat laatste document maakt de toepassing van het Verdrag van Den Haag nagenoeg verplicht.
In art. 1 stelt het Haags verdrag a) dat het de onmiddellijke terugkeer voorziet van kinderen die onwettig worden vastgehouden of ontvoerd naar elke contracterende staat;
b) dat het in de andere staten effectief het bewakings- en omgangsrecht dat daar gangbaar is, doet respecteren.

De toepassing en de handhaving van die internationale regelgeving vormt echter een heel groot probleem. Daarnaar juist werd door Freshfields Bruckhaus Deringer in 2006 een onderzoek verricht. Daarbij werden 17 gevallen van internationale kinderontvoeringen grondig geanalyseerd. Het resultaat is te vinden in de “Review of the Implementation of Brussels II Regulation in Relation to Parental Abduction of Children”, vertaald in het Nederlands “Rapport over de implementatie van de Brussel II verordening met betrekking tot ouderlijke ontvoeringen van kinderen” gepubliceerd op 21 november 2006.

Tijdens dat onderzoek werden de volgende wettelijke en praktische moeilijkheden in verband met de toepassing aangewezen.

Wettelijke:
- de definitie van foutieve verwijdering of vasthouden van een kind
- het ontbreken van de definitie van “het gewoon verblijf” van een kind
- gevallen van her-ontvoering
- conflicten in de rechtsspraak
- schending van het recht van een kind tot toegang tot zijn beide ouders
- verhindering of complicatie inzake de terugkeer toe te schrijven aan vertragingen in de rechtsprocedures en de praktijk van het aantekenen van beroep
- de rol van de betrokken autoriteiten met betrekking tot de jeugd (Kinderbescherming, Jugendamt enz. / rol ook van de begeleider bij de procesvoering
- het ontzeggen tot toegang tot het dossier bij de Centrale Autoriteit
- het miskennen van een effectieve toegang tot de Rechtbank

Praktische:
- administratieve vertragingen (Centrale Autoriteit, politie, Jeugdautoriteiten)
- de timing van de beslissing en haar communicatie naar de ouders toe
- tekortkomingen bij het invoeren van het contactrecht / de rol van de Jeugdautoriteit en andere gezagsorganen.
- communicatie tussen de achtergebleven ouder en het kind.

2. Centrale autoriteiten

Elke staat heeft een centrale autoriteit die kan tussenkomen bij een ouderlijke ontvoering en bijstand en regularisering moet bewerkstelligen. In België en in Frankrijk is het personeel van die Centrale Autoriteit vernieuwd. Ze ressorteert onder het Ministerie van Justitie. Maar Sabine Vander Elst heeft de indruk dat de nieuwe Belgische ploeg een betere indruk wil geven van zichzelf, maar dat ze de grond van de problematiek niet aanpakt. Zo confronteert ze Duitsland niet echt met zijn verbintenissen. De Centrale Autoriteit zou moeten bewerkstelligen dat een kind binnen de zes weken na zijn ontvoering terugkeert naar zijn oorspronkelijke wettelijke verblijfplaats. Samenwerking tussen de Centrale Autoriteiten van de verschillende landen is vaak verre van optimaal. In dat verband is de lokalisering van een kind in een ander land vaak een grote moeilijkheid. De Centrale Autoriteiten van België, Frankrijk en van andere landen vergenoegen er zich vaak mee met de veronderstelling dat niet ingrijpen de situatie wel zal laten voorbijgaan zonder meer. De effectieve inzet voor de terugkeer van een kind vanwege de Centrale Autoriteit blijft daarom achterwege. Het kind keert dan niet terug.

Sabine Vander Elst stelt daarbij dat art. 13 van de Verordening Brussel II een bijzonder gevaarlijke clausule bevat waardoor de staten niet verplicht zijn het kind terug te sturen. Dat is zo als de zorgende ouder of instantie niet echt het bewakingsrecht uitoefende op het ogenblik van de verplaatsing of de niet-terugkeer van het kind of de toestemming gegeven zou hebben voor de verplaatsing of de niet-terugkeer van het kind. Dat is ook zo als er een ernstig gevaar bestaat dat de terugkeer van het kind het zou blootstellen aan een fysiek of psychisch gevaar of het op een andere wijze zou plaatsen in een ondraaglijke situatie.
Deze clausule werd teruggetrokken uit de Verordening Brussel II, maar werd in december 2007 in de vorm van amendementen onder een andere benaming “Belang van het kind” opnieuw gestemd. Het goedkeuren van die amendementen houdt grote risico’s in voor de oplossing van gevallen van internationale kinderontvoeringen. Duitsland houdt voor het ‘belang van het kind’ er een heel speciale opvatting over na. Het is dus duidelijk dat het belang van het kind heel scherp omschreven zou moeten worden en dan eenvormig worden gehanteerd in de verschillende landen.

3. Dumping van één ouder i.p.v. een niet-eerbiedigend land te veroordelen om economische akkoorden en de diplomatieke betrekkingen te beschermen

Wat te denken als economische en diplomatieke overwegingen moeten overheersen op de moraal en het justitieel systeem daarom opzij wordt gezet? De vereniging Acalpa spreekt over 1.000.000 kinderen die één ouder niet meer zien.
Daarbij geven de landen nagenoeg de cijfers niet vrij van het getal gevallen van internationale kinderontvoeringen. In België zouden er zowat 420 gevallen per jaar zijn.

4. De onverantwoordelijkheid van het programma en van de amendementen gestemd door LIBE in het Europees Parlement (LIBE= Committee on Civil Liberties, Justice and Home Affairs)

Zie daarvoor het CEED – document en het document “Victimes du jugendamt au PE, Session plénière au parlement européen du 7 janvier 2007”

5. Het niet respecteren van gerechtelijke beslissingen zowel intern als binationaal of vanwege het Hof van de Rechten van de Mens in Straatsburg

Gevallen worden voorgelegd: een vroegere zaak Bulgarije/België, de vroegere zaak Gorgulu, de vroegere zaak Ancel e.a. Zo werd Duitsland in de zaak Gorgulu tweemaal door het Europees hof van Straatsburg veroordeeld, betaalde het zijn boete, maar de vader zal zijn kind nooit terugzien.

Er wordt aangestipt dat de internationale aanhoudingsbevelen hoegenaamd niet functioneren.

6. De diepgaande problematiek van de ouders bij het Hoog Gerechtshof in Straatsburg

De vaak eindeloze duurtijd voor de procedures zijn afgehandeld, werkt faliekant in het nadeel van de klagende ouders. De miskennende landen profiteren van die uitputtende processen.

7. Het niet respecteren van de termijn van zes weken, die uitloopt tot maanden zelfs tot jaren

De zes weken lopen uit variërend van 5 maanden tot 3 jaren. Daardoor kunnen de ouders de hoop op hun kinderen bijna volledig opgeven. Ze krijgen geen herstelkans meer naar hun kinderen toe.

8. De schooltijd doorgebracht voor de terugkeer wordt niet erkend…

Het kan gebeuren dat een kind dat buiten de termijn van zes weken soms pas na jaren terugkeert studies heeft gedaan in het land waarheen het kind werd ontvoerd, die daarna niet meetellen. Het kind is de dupe daarvan.

9. De naamsverandering van het kind

We kennen een aantal gevallen waarbij het kind van naam werd veranderd zonder dat de andere ouder daarvan op de hoogte werd gesteld en zonder dat hij zijn toestemming heeft gegeven.

10. Het taalgebruik

Men miskent vaak het feit dat de taal van de buitenlandse ouder niet wordt toegelaten. De Duitsers verbieden het taalgebruik van de buitenlandse ouder. Dat betekent dat die ouder geen enkel recht meer heeft om zijn kinderen te zien. Ook mogen kinderen op school de taal van die ouder niet aanleren als tweede taal.

11. Het omgangsrecht = een apenrecht
Soms wordt een bezoek om de drie of zes maanden in Duitsland toegestaan. Het gebeurt onder toezicht van de politie of het Jugendamt op een neutrale plaats. Als een buitenlandse ouder niet komt opdagen, wordt dat beschouwd als feit dat de ouder geen belangstelling heeft voor zijn kind. Soms legt de ouder op uitnodiging duizenden kilometers af om zijn kind te zien en ter plaatse verneemt hij dat het kind ziek is of dat het aanwezig is op een activiteit waar het niet afwezig mag zijn.

12. De verdediging van de ouder die slachtoffer is
Stel je je de situatie voor van een ouder die in het buitenland zijn rechten wil laten gelden. Hij moet stappen doen in een land dat hem vijandig gezind is, waarvan hij de taal niet beheerst en de gewoonten en gebruiken niet kent. De wetgeving is er verschillend en zelfs als hij veronderstelt dat de kosten worden gedragen door het oordelend land, dan nog zitten we nog ver van de werkelijkheid verwijderd. De kosten voor een ouder zijn in te schatten tussen 30.000 en 100.000 euro. Soms krijgen de ouders geen toegang tot hun eigen rechtzittingen, soms krijgen ze melding van een procedure met het afleveren van het vonnis. De ouder krijgt geen kans om zich te verdedigen. Soms krijgt alleen de advocaat toegang tot de rechtzitting.

Hierbij moeten we nog de valse psychiatrische verslagen vermelden waarin Duitsland hoge toppen scheert. De psycholoog is soms een ambtenaar, die de betreffende ouder nooit gezien heeft voor een analyse. Absurde situaties in dat verband komen voor.

Besluit:
Wat kan mevrouw Brepoels doen in verband met de hele situatie van de kinderontvoeringen? Het was wel duidelijk dat haar belangstelling voor de problematiek werd opgewekt. Zij zou dat thema nog grondiger bestuderen en daarna contacten leggen met collega’s in het Europees Parlement om het probleem te bespreken en te onderzoeken wat kan worden gedaan. Zij kreeg ook de namen van enkele Europese volksvertegenwoordigers die zich nu al intens toeleggen op de internationale kinderontvoeringen en die een werkgroep zouden vormen.


Presentatie van Ghislain Duchâteau

Hij overhandigt mevrouw Brepoels een tekst van 3 bladzijden met als titel “Handhaving van de wettelijke beschikkingen rond het ouderschap bij scheiding in België.” Hij voegt daarbij als bijlage de brief die op 13 september 2005 werd gestuurd naar het College van Procureurs-Generaal n.a.v. hun circulaire COL 8/2005 vanwege het Samenwerkingsverband van Ouder- en Belangenverengingen bij Scheiding (SOBS).

Hij behandelde in verband met die handhaving de volgende thema’s:
1. Het seponeren van de klachten weigering omgangsrecht door de parketten.
2. De permanente aanhangigmaking bij de rechter en de begeleiding bij problematische situaties.
3. De erkenning en de introductie in de procedures van het ouderverstotingssyndroom (PAS)
4. De ouderontvoeringen in het binnenland

1. Het seponeren op heel grote schaal van klachten weigering omgangsrecht door de parketten.

Dat brengt grote rechtsonzekerheid teweeg bij de benadeelde ouders. Het onderscheid tussen de gewone P.V’s bij niet-naleving en de E.V.P’ bij onregelmatigheden in het uitoefenen van het omgangsrecht ingevolge de Circulaire van de Procureurs-Generaal COL 8/2005 verergert de situatie nog meer.
Bij klachten wordt de weigerende ouder vaak niet gehoord en heeft de verongelijkte ouder geen verhaal.
De procureurs maken ook geen gebruik van hun bevoegdheid om de weigerende ouder bij zich te roepen en die op zijn of haar plichten te wijzen met de dreiging van effectieve vervolging bij opnieuw niet naleven van het omgangsrecht.

2. Permanente aanhangigmaking bij de rechter en begeleiding bij problematische situaties

Het systeem om de zaak gedurende een jaar bij de rechter te houden en/of begeleiding te voorzien van een deskundige is wettelijk mogelijk gemaakt. Er wordt nagenoeg geen gebruik van gemaakt. Ik verwijs naar het wetsvoorstel van senator Guy Swennen om een “omgangsbuddy” in het leven te roepen.

3. De erkenning en introductie in de procedures van het ouderverstotingssyndroom

Hier verwijs ik naar alle documentatie op mijn website Goudi (http://www.goudi.be) onder de rubriek ‘Ouderverstoting’ De hele documentatie over het Internationaal Symposium dat Guy Swennen samen met het SOBS op 12 februari 2007 in het Belgisch Parlement heeft georganiseerd is er te vinden. Ik herhaal hier de behoefte aan informatie en vorming van alle actoren die binnen het rechtssysteem geconfronteerd worden met de verblijfsregeling van kinderen bij scheiding en met de implementatie en de handhaving van dat omgangsrecht in de moeilijke gevallen. Er is zowel in Wallonië maar nog veel meer in Vlaanderen behoefte aan professioneel deskundigen die zouden kunnen optreden in verband met PAS.

4. Ouderontvoeringen in het binnenland

Daarvoor bestaan wettelijke beschikkingen. Of de parketten en de politiediensten op grond van de wettelijke beschikkingen effectief optreden valt te bezien en kan via parlementaire vragen gecontroleerd worden.
Hierbij breng ik de periode ter sprake van het juridisch vacuum vanaf het moment van scheiding van ouders tot er een vonnis met verblijfsregeling is. Binnen die periode is de niet-inwonende ouder machteloos en krijgt vaak zijn kind lange tijd niet te zien… of niet meer. Bemiddeling van advocaten is hier soms mogelijk. Hier zijn wettelijke voorzieningen noodzakelijk om dat euvel op te vangen.

Besluit:
Aan mevrouw Brepoels wordt voorgesteld om de suggesties voor benadering en aanpak van de gesignaleerde problemen door te spelen op partijvlak naar haar eigen politieke partij maar ook naar de andere partijen. Daardoor zou de sensibilisering voor die problematiek kunnen ontstaan en daaruit zou een aanpak moeten/kunnen voortspruiten.

Verslag opgesteld te Hasselt op 9 maart 2008
door Ghislain Duchâteau



 
Omhoog
 

Kruistocht tegen oudervervreemding van senator Guy Swennen

PERSTEKST - NEDERLANDS
                                 
DONDERDAG 7 FEBRUARI 2008    

                             

SENATOR GUY SWENNEN (sp.a) START KRUISTOCHT VAN TWEE JAAR TEGEN OUDERVERVREEMDING MET TWEE WETSVOORSTELLEN

Tijdens de vorige legislatuur (2003-2007) was er heel wat parlementaire aandacht voor het beter waarborgen van het omgangsrecht tussen ouders en kinderen na scheiding. Dat leidde tot de wet van 18 juli 2006, waarbij het verblijfsco-ouderschap als wettelijk uitgangspunt vooropgesteld werd en waardoor de rechtbanken over nieuwe instrumenten beschikken.

De grote aandacht en de nieuwe maatregelen zorgden voor verbetering. Bij de Limburgse parketten bijvoorbeeld liepen in 2006 20 % minder pv’s binnen dan in 2005.

Senator Guy Swennen (sp.a) : “Maar de schendingen van het omgangsrecht blijven een te grote realiteit.  Enerzijds dreigt de beleidsaandacht voor deze problematiek opnieuw te verdwijnen en anderzijds is er absoluut behoefte aan bijkomende maatregelen en middelen.”

Daarom start de senator vandaag een “kruistocht tegen oudervervreemding”, waarbij hij twee jaar lang tweemaandelijks een initiatief zal nemen. Hij begint eraan met de indiening van twee wetsvoorstellen.

Een parlementaire en maatschappelijke kruistocht tegen oudervervreemding, twee jaar lang.

Een kind dat zonder reden een ouder verstoot: dat komt nogal eens voor na een scheiding. De ouderverstoting is veelal een geleidelijk proces van oudervervreemding, waar de niet-naleving van het omgangsrecht een cruciale rol speelt. Guy Swennen organiseerde op 13 februari 2007 als volksvertegenwoordiger in het federale parlement een druk bijgewoond symposium over oudervervreemding. Bij die gelegenheid lanceerde hij een tien puntenprogramma voor een betere aanpak en voor preventief beleid tegen oudervervreemding. Met zijn parlementaire en maatschappelijke kruistocht die hij vanaf vandaag start, wil de sp.a-senator niet alleen dat tien puntenprogramma omzetten in concreet parlementair werk, maar daarnaast nog andere wetsvoorstellen en acties uitwerken en organiseren. Twee jaar lang zal hij tweemaandelijks een initiatief nemen, om de problematiek op de maatschappelijke en parlementaire agenda te plaatsen.

Twee wetsvoorstellen als opstart.

Guy Swennen diende vandaag twee wetsvoorstellen in bij de diensten van de senaat.

Wetsvoorstel tot invoering van het snel attitudeonderzoek.

In de bestaande rechtspraak wordt in heel veel gevallen niet snel genoeg en dus onvoldoende preventief bijgestuurd of opgetreden.Veelal wordt slechts ingegrepen als beduidende schendingen van omgangsrecht reeds een feit zijn. Meestal volgt dan nog een sociaal onderzoek, waardoor tijd verloren gaat en de oudervervreemding steeds hardnekkiger en onomkeerbaar wordt.

Nochtans bestaat er een methodiek om in hoofde van de ene ouder het respect voor de affectieve band van het kind met de andere ouder en de openheid voor contacten van het kind met de andere ouder te “meten”.
Dergelijke wetenschappelijk ondersteunde vragenlijsten worden in Californië gebruikt in het vroegst mogelijke stadium: bij de bepaling van de eerste verblijfsregeling, vlak na de (feitelijke) scheiding van de ouders.
Het wetsvoorstel Swennen stelt voor dat de rechter verplicht is zo een onderzoek te bevelen indien blijkt dat één van de ouders zich zonder gegronde reden op enigerlei wijze – uitdruk-kelijk of impliciet – verzet tegen het principe of de regeling van een gebruikelijk omgangsrecht. Dit attitudeonderzoek dient binnen de maand door een deskundige uitgevoerd en ten laatste een maand later beveelt de rechter verdere gepaste maatregelen.

Wetsvoorstel tot invoering van de omgangsbuddy.

De bedoeling van het snel attitudeonderzoek is vlak na  een scheiding te anticiperen, als er signalen zijn van de onwillige houding van één van de ouders.  Maar in veel gevallen is dat pas achteraf duidelijk, als na enige tijd zich de eerste schendingen van het omgangsrecht manifesteren.

In de huidige rechtspraktijk worden dan klachten neergelegd, een nieuwe procedure opgestart, of wordt een (langdurend) sociaal onderzoek bevolen. Bijna altijd wordt heel veel tijd verloren.

Senator Guy Swennen wil de rechtbanken een accuraat instrument aanreiken: de omgangsbuddy. Dat is een deskundige die zonder gebonden te zijn aan veel formaliteiten, verregaande bevoegdheden heeft. Hij is tegelijkertijd informatieverstrekker, bemiddelaar, controleur, rapporteur en ‘ waarschuwer ‘. Het is een persoonlijke assistent, die te velde aangekondigd of onaangekondigd een heel actieve rol speelt. Zo kan hij bij overdrachtsituaties aanwezig zijn om te bemiddelen of vast te stellen wat er mis loopt. Hij moet daarvoor steeds beschikbaar zijn. Hij zal aldus aan de rechter een heel gedetailleerd beeld kunnen schetsen van welke maatregelen zich opdringen tot en met de omkering van de verblijfsregeling in geval van acute onwilligheid van één van de ouders. De omgangsbuddy kan zowel schriftelijk, maar ook in een informeel mondeling gesprek, de rechter informeren en adviseren. De rechter beschikt over de bevoegdheid om onverwijld ambtshalve de nodige maatregelen te nemen. De omgangsbuddy wordt voor een bepaalde periode aangesteld en brengt minstens maandelijks verslag uit bij de rechter over de naleving van de verblijfsregeling of de uitoefening van het omgangsrecht.

Voor meer info : Guy Swennen 0475/929551

Motivering en tekst van de twee wetsvoorstellen

  >> Wetsvoorstel snel attitudeonderzoek teneinde oudervervreemding te voorkomen

  >> Wetsvoorstel voor invoering van de omgangsbuddy

Bron: http://www.f4j.be

Senator Swennen is in de nieuwe legislatuur 2e ondervoorzitter van de Senaat.
Wellicht dient hij zijn wetsvoorstellen opnieuw in.

G.D.



 
Omhoog
 

Video sulla paternità - imperdibile (bocelli/padreseparato)

Video over het onuitwisbaar vaderschap
(bocelli/padreseparato)

De ultieme bijdrage aan het VADERSCHAP door Andrea Bocelli
De idee en de videomontage werden verzorgd door "padreseparato" ("gescheiden vader")

L'ultimo contributo alla PATERNITA' di Andrea Bocelli
Idea e video montaggio a cura di padreseparato
http://xoomer.alice.it/padre-separato/



 
Omhoog
 

CEED - Conseil Européen des Enfants du Divorce
association de parents enfants et grand-parents victimes d'enlèvements
et de rapts internationaux d'enfants


CEED - Europese Raad voor de Scheidingskinderen
associatie van ouders kinderen en grootouders die slachtoffer zijn van
internationale kinderontvoeringen

Zie: http://www.jugendamt-wesel.com/

Index

- Slachtoffers van het Jugendamt - in het Europese Parlement
-
Zoektocht naar de vermiste zusjes uit Deurne via You Tube

 

 
Omhoog
 

Slachtoffers van het Jugendamt - in het Europese Parlement

Voorafgaande video: hoorzitting in het Europese Parlement over het Jugendamt:
klik hier

Kennisgeving van het overleg aan de verenigingen en ouders die slachtoffer zijn van de Duitse familiewetten en van het Jugendamt

Betreft de plenaire zitting van 14 januari 2008 in het Europees Parlement

De CEED op 17 en 18 december vertegenwoordigd door Olivier Karrer en Sophie Lavier, vergezeld door Pascale Gallez en Sabine Vander Elst heeft in het Europees Parlement de bijeenkomst bijgewoond van LIBE.

De CEED heeft een tekst voorgesteld met kritieken en feiten die u hier bijgevoegd vindt. Die tekst heeft de belangstelling opgewekt bij vele afgevaardigden.
Het Franse Europarlementslid Mevrouw Descamps heeft de CEED ontvangen.
Olivier Karrer en Sophie Lavier hebben de gelegenheid gekregen de strijd te verklaren van ouders die het slachtoffer zijn van het Duitse familierechtssysteem.
Dat systeem druist regelrecht in tegen de Europese wetgeving en tegen de rechten van de mens.

De vice-president van het Europees Parlement, de heer Edward McMillan Scott heeft de eisen beluisterd die het CEED heeft aangedragen en die ondersteund werden door Sabine Vander Elst en Pascal Gallez. De vice-president heeft al vele jaren belangstelling voor het probleem. Hij heeft het principe aanvaard van een tussenkomst van zijnentwege tijdens de voltallige zitting in januari 2008 over het onderwerp van de ouders die slachtoffer zijn van Duitsland.

Hij heeft er nota van genomen dat het CEED tussenkomt niet alleen voor binationale kinderen die door Duitsland worden vastgehouden voor de buitenlandse ouders die het slachtoffer zijn (wij hebben de strijd van de Poolse ouders en andere ouders die niet ter plaatse konden komen in herinnering gebracht), maar ook voor de Duitse
kinderen en ouders die het slachtoffer zijn van het systeem van het Jugendamt en van de Duitse familiewetten.

De groep van Poolse ouders kreeg reeds de toezegging van een tussenkomst van een Pools Europarlementslid om hen te vertegenwoordigen op de algemene zitting.
Wij verwachten de steun van een Belgisch Europarlementslid. De heer Deprez werd al verscheidene jaren geleden op de hoogte gebracht. Alle Belgische vertegenwoordigers hebben vorige week een boodschap gekregen die hen over de situatie inlicht.

Gisteren hebben wij een vluchtige ontmoeting gehad met Mevrouw Ries, die ons in januari 2008 zou moeten ontvangen.
In LIBE (LIBE= Committee on Civil Liberties, Justice and Home Affairs) stemmen de vertegenwoordigers amendementen zonder het probleem van het Duitse familierecht te kennen, zelfs zonder zich te kunnen inbeelden wat er zich in Duitsland afspeelt.

Twee voorbeelden
1. Amendement 1 van Evelyne Gebhardt werd verworpen. Dat amendement stelde
twee punten voor: “het recht van het kind te concretiseren om twee ouders te
hebben doorheen de regelmatige persoonlijke verhoudingen en van het directe
contact met zijn  beide ouders” en “de verplichte samenwerking met de centrale
autoriteiten…” Vele amendementen werden in twee delen opgesplitst opdat
de stemmen in overeenstemming zouden zijn met de voorgestelde punten.
In dit amendement werd het gedeelte “twee ouders hebben” uiteindelijk verworpen
wellicht omdat het tweede gedeelte de centrale autoriteiten aanbelangde.

Wij begrijpen dat het niet nog meer macht wil geven aan de centrale autoriteiten,
als gevolg van de klachten van  ouders van bepaalde Europese landen, maar het feit
het recht van het kind op twee ouders niet te willen stemmen betekent de facto
het Duitse onrecht en het systeem van de Duitse familiale wetten te onderschrijven,
die in 36, 37 en 38 ontstaan zijn en die nog altijd van toepassing blijven. Dat laat
Duitsland toe het kind te ontvoeren en het weg te houden van zijn buitenlandse
ouder of van zijn beide Duitse ouders.

2. Amendement 140 van Mevrouw Jeanine Hennis Plasschaert
(Nederlandse Eurovolksvertegenwoordiger) werd aangenomen, maar die stemming was buitengewoon gevaarlijk. Het zou het ontstaan kunnen veroorzaken van een
gelijkaardig artikel aan art. 13 bis van het Verdrag van Den Haag en aldus de Duitsers toelaten opnieuw kinderen te ontvoeren met het “wettelijke” excuus al eerder genoemd art. 13 bis, en waarvoor de argumenten in geen enkel geval werden onderzocht of bekritiseerd  door de landen met de ouders-slachtoffers.

Daarom suggereren we met aandrang dat de Europarlementairen een bijkomend
onderzoek aanvragen alvorens te stemmen. Het bijkomend onderzoek zou over
de volgende punten handelen:

1. Het belang van het kind werd in Duitsland op een heel bijzondere manier ingevuld.
De uitdrukking “het belang van het kind” heeft in Duitsland een verschillende betekenis ten opzichte van de andere landen van Europa. Wij wensen dat het onderzoek die verschillen voor de parlementsleden zou onderlijnen.

2. Het Jugendamt respecteert de rechten van de mens niet. De ouders-slachtoffers zouden gedocumenteerde bewijzen moeten kunnen aanvoeren van de schending van de rechten van de mens in Duitsland. Het onderzoek zou de bedoelingen van het Europese Parlement moeten kunnen vergelijken met die van het systeem van het Duitse Jugendamt en hun verenigbaarheid moeten overwegen.

3. Het Jugendamt handelt op grond van de Duitse wetten in de hoedanigheid
van derde ouder.
Dat is volledig tegenstrijdig met de Europese wetgeving en met de wetten die het
Europese parlement in de toekomst hoopt tot stand te brengen.
Om u de gelegenheid te geven vertegenwoordigd te worden in die plenaire zitting
door vertegenwoordigers die bereid zijn ons te verdedigen, vragen wij u deel te nemen aan de enquête en haar zo vlug mogelijk terug te sturen (voor de 4de januari 2008) op het volgende adres victimesdujugendamtaupe@hotmail.com



 
 
     
Laatste update : 9 april 2014 | Vragen welkom bij : Webmaster Top | Home