Olga Odinetz van Acalpa over het ouderverstotingssyndroom in Frankrijk - Olga Odinetz Acalpa à propos du syndrome d'aliénation parentale en France 16-9-2011.

Olga Odinetz is in Frankrijk de belangrijkste en meest besliste bekampster van het ouderverstotingssyndroom. Zij leidt de strijdbare organisatie Acalpa. In het interview dat ze in de stad Chartres gaf aan TV28 geeft ze een schets van de huidige situatie en van de ontwikkeling de laatste jaren van de erkenning en het juridisch hanteren van het verschijnsel waarbij door toedoen van één ouder een kind zijn andere ouder onterecht verstoot.

En France Olga Odinetz de l'association Acalpa est la plus importante et la combattante la plus décidée du syndrome de l'aliénation parentale. Elle est présidente de l'association Acalpa. Dans l'interview qu'elle a donné à TV28 à Chartres elle décrit la situation actuelle et l'évolution des dernières années de la reconnaissance et de l'emploi dans la justice du phénomène dans lequel un des parents cause que son enfant repousse l'autre parent de manière injuste.

ACALPA (Association Contre l'Aliénation Parentale pour le maintien du lien familial) regroupe des parents et des professionnels concernés par la protection des enfants et la défense de leurs droits au cours des séparations parentales conflictuelles. Priver abusivement un enfant d'un de ses deux parents est un délit pénal et une maltraitance psychologique.
Ne rien faire est devenir complice d'un déni de justice, d'une violence morale et d'un refus de citoyenneté

ACALPA (Vereniging tegen Ouderverstoting voor het behoud van de gezinsband) groepeert ouders en professionelen die zich betrokken voelen bij de bescherming van kinderen en de verdediging van hun rechten tijdens de conflictueuze scheiding. Een kind onterecht de band met één ouder ontzeggen is een misdrijf en een psychologische mishandeling.
Niets doen is medeplichtig worden aan onrechtvaardigheid, aan moreel geweld en aan weigering van burgerschap.

Klik op de foto voor het interview 8'52"
Cliquer sur la photo

La totalité de cette interview de 18 minutes était sur http://www.tv28.fr
Entretien avec Olga Odinetz, présidente fondatrice de l'association ACALPA (association contre l'aliénation parentale) à l'occasion de la reprise de notre dossier ouvert sur l'aliénation parentale. le point sur les évolutions, depuis quelques mois, de la considération en France de ce fléau de société qui détruit les parents exclus et victimise les enfants conditionnés et pris en otages.

Het volledige interview van 18 minuten stond op http://www.tv28.fr.
Gesprek met Olga Odinetz, voorzitter-stichter van de vereniging ACALPA ter gelegenheid van het heropnemen van het open dossier over ouderverstoting (van TV28), de huidige stand van zaken sinds enkele maanden, de benadering in Frankrijk van die maatschappelijke plaag die de uitgesloten ouders vernietigt en die de gehersenspoelde kinderen tot slachtoffers maakt en hen gijzelt.

PAS-REGISTRATIE

"Met sommige vrienden heb je geen vijanden meer nodig"
Mr. ir. Peter Prinsen reageert treffend op een onzinnige discussie rond PAS en DSM-V

GARDNER ZOU ZICH OMDRAAIEN IN ZIJN GRAF

MR IR PETER PRINSEN, oud-advocaat
14 juni 2010

In 1985 definieerde de Amerikaanse kinderpsychiater Gardner het type ontwikkelingsstoornis dat hij Ouderverstotingssyndroom (parental alienation syndrome, PAS) noemde. Het betreft een gestoorde, gepolariseerde werkelijkheidsbeleving van een kind omtrent ieder van zijn ouders, vaak, maar niet alleen, in scheidingssituaties. Het syndroom is een gevolg van expliciete dan wel bedekte extreme beïnvloeding door een van de ouders van het kind gericht tegen de andere ouder, met het gevolg dat het kind die andere ouder verstoot.

In 1999 vestigde Joep Zander de aandacht in Nederland op het feit dat Gardner een naam had gegeven aan een verschijnsel waar zo veel gescheiden vaders (soms ook wel moeders) en hun kinderen mee te maken hadden. Doordat het verschijnsel nu een naam heeft is het hanteerbaar voor discussie en wetenschappelijk onderzoek. Vanaf dat moment is de informele erkenning van het syndroom in de Nederlandse rechtspleging in het Famile- en Jeugdrecht langzaam aan een opmars begonnen.

PAS heeft nog geen formele status als klinisch syndroom. Het is nog niet geregistreerd in het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM). Zo'n registratie vergt een langdurig voortraject en een wereldwijde campagne. DSM-IV (1994) kwam voor PAS te vroeg. DSM-V wordt verwacht in 2013.

Na het overlijden van Gardner in 2003 moest de campagne voor de erkenning van PAS het helaas stellen zonder de autoriteit van zijn grondlegger.

Joep Zander vestigde er onlangs de aandacht op dat in Amerika de discussie over registratie van PAS recentelijk weer is opgelaaid. In De Pers d.d. 9 juni 2011 wordt de inzet van die discussie samengevat met de vraag: "Is het een psychiatrische aandoening of een vervelend bijeffect van ruziënde ouders?"

Een van de Amerikaanse pleitbezorgers van erkenning en registratie van PAS in DSM-V is Chelsea Williams uit het Amerikaanse Oregon. In het dagelijks leven houdt zij zich bezig met "Small Business Services" en met Massage therapie. Met PAS heeft zij te maken als ervaringsdeskundige. Zij is een moeder die haar zoons van 16 en 17 nauwelijks nog te zien krijgt omdat de kinderen niet willen. Zij leidt als Editor de "Parental Alienation Global Directory". Een medestander dus van het pro-registratie-kamp.

Waarom moet PAS volgens Chelsea Williams opgenomen worden in DSM-V? Haar standpunt zoals verwoord in het artikel van De Pers luidt: 'Als PAS in de DSM-V staat, kunnen we een beroep doen op financiële bijstand. Verzekeringsmaatschappijen betalen pas als een aandoening is erkend door de DSM, het is het officiële stempel van geloofwaardigheid vanuit een wetenschappelijk standpunt.

Als Gardner dit zou horen zou hij zich omdraaien in zijn graf. Opnemen in DSM-V: ja! Maar niet om kinderen bij wie zich het syndroom aan het ontwikkelen is behandelingen te kunnen laten ondergaan door hulpverleners.

Hoe zei Gardner het ook weer toen hij in 1999 in de Grote Kerk te Breda zijn boek presenteerde?

"Het ouderverstotingsyndroom is een ziekte, en de wetgever heeft de macht om rechters te machtigen de ziekte te genezen".

Met deze cryptische formulering bedoelde Gardner dat hij de rechter aanwees als geneesheer, niet de hulpverlener.

In 2001 heeft Gardner de resultaten van een empirisch onderzoek [vertaling] gepubliceerd:

"Deze studie bevestigt mijn eerdere waarneming dat de krachtigste therapeutische maatregel voor PAS-kinderen bestaat uit reductie van hun contacten met de verstotende ouder. In sommige gevallen vereist deze reductie gezagswijziging. In andere gevallen volstaat relatieve reductie van de toegang van de verstotende ouder tot het kind. En alleen de rechter heeft de macht om een dergelijke beperking van de toegang te effectueren."

Over de rol van de therapeut liet Gardner in hetzelfde onderzoeksrapport geen enkel misverstand bestaan:

"Het onderzoek bevestigt eveneens mijn eerdere waarneming dat traditionele therapie weinig tot geen waarde heeft voor het overgrote deel van de PAS-kinderen. In feite maakt die therapie de situatie meestal erger, omdat traditionele therapeuten normaliter juist het tegenovergestelde doen van wat PAS-kinderen nodig hebben."

Waarom is het dan, ook en vooral voor DSM-gebruikers (psychodiagnostici, hulpverleners), tòch belangrijk dat PAS een plaats krijgt in DSM-V? In een relatief groot aantal gevallen worden psychologen en andere gedragskundigen (therapeuten, maatschappelijk werkers etc.) door een ouder of door de rechter ingeschakeld als hulpverlener/therapeut in echtscheidingssituaties, bijvoorbeeld om een niet-functionerende omgangs- of zorgregeling te onderzoeken en te begeleiden. Een hulpverlener die afwijzend staat tegenover PAS als serieus syndroom en die traditionele therapie gaat toepassen realiseert zich in voorkomende gevallen niet dat hij zich daardoor in wezen voor het karretje van een verstotende ouder laat spannen en dat zijn "therapie de situatie alleen maar erger maakt omdat traditionele therapeuten normaliter juist het tegenovergestelde doen van wat PAS-kinderen nodig hebben".

Een integer hulpverlener zal zich daar rekenschap van geven en de gevraagde averechts werkende hulp weigeren. Hij dient zo nodig naar de rechter te verwijzen als de meest aangewezen "behandelaar".

Dit laat onverlet dat er voor de secundaire gevolgen van het ouderverstotingssyndroom op latere leeftijd, zoals depressie, wel degelijk deskundige therapeutische hulp met aandacht voor een eventueel PAS-verleden beschikbaar moet zijn.

In het uiterste geval zal, indien PAS opgenomen is in DSM-V, een hulpverlener die de juiste diagnose heeft gemist en een foute "behandeling" heeft toegepast tuchtrechtelijk ter verantwoording kunnen worden geroepen.

Wat nu te denken van Chelsea Williams uit Oregon? Haar pleidooi voor PAS-registratie werd spontaan warm onthaald door veel Nederlandse vaders. Maar misschien is het toch beter om daar nog eens over na te denken. Chelsea Williams blijkt dan een medestander van de soort waarbij je geen tegenstanders meer nodig hebt.

Bron: http://peterprinsen.nl/PAS-REGISTRATIE.htm

Red. Deze tekst werd overgenomen met de uitdrukkelijke instemming van mr. ir. Peter Prinsen

Als je kind je niet meer wil zien - Sanne Rooseboom 10-6-2011

Ouderverstoting leidt in de VS tot een heftige discussie. Want is het een psychiatrische aandoening of een vervelend bijeffect van ruziënde ouders? Ook in Nederland heerst er onduidelijkheid over.

Chelsea Williams uit het Amerikaanse Oregon ziet haar twee zoons van zestien en zeventien één keer in de paar maanden. Ze wonen bij hun vader, daar hebben ze zelf om gevraagd. In de relatie met haar kinderen was vóór de scheiding volgens Chelsea niets mis, de afstand kwam daarna. ‘Ik wist dat mijn ex-man een hekel aan me had’, vertelt ze. ‘Maar ik had geen idee dat hij zijn negatieve ideeën structureel deelde met mijn kinderen.’ Langzaam keerden de jongens zich van hun moeder af.

Parental Alienation Syndrome, of Disorder heet het, PAS of PAD. Ouderverstoting in het Nederlands, maar ook hier wordt de Engelse afkorting gebruikt. ‘De natuurlijke ?loyaliteit van een kind tegenover de ouders is verbroken’, legt Ed Spruijt, pedagoog en auteur van het Handboek Scheiden en de Kinderen, uit. ‘We spreken over PAS wanneer een kind na een scheiding zonder aanwijsbare reden een ouder niet meer wil zien, wat is toe te schrijven aan de houding van de ouder waar het kind bij woont.’ Het kind wordt hierdoor onzeker, vatbaar voor zelfhaat en raakt op latere leeftijd in de knoop. Het kan zichzelf ervan overtuigen dat een ouder kwaadaardig is en nooit van hem gehouden heeft.
‘Vaak woont het kind bij de moeder en is de vader de verstoten ouder’, zegt Spruijt. ‘Maar wanneer een kind bij de vader woont, gebeurt het net zo goed. Het gaat om de positie van een ouder, niet om de sekse.’ Hij deed in 2005 onderzoek onder 5.000 kinderen van gescheiden ouders in Nederland en vond dat 10 procent van hen een serieuze vorm van PAS had. Wanneer een kind een ouder niet meer wil kennen na misbruik of mishandeling is dat géén ouderverstoting, dan is de reden duidelijk.

DSM

PAS werd in de jaren tachtig benoemd door de Amerikaanse kinderpsycholoog Richard Gardner. Sindsdien is de aanvaarding van het fenomeen aan een langzame opmars bezig, al heeft de psychiatrie het nog niet erkend als officiële stoornis. Wat de PAS-activisten daarom willen is dat het syndroom wordt opgenomen in de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM), sinds 1951 de wereldwijde bijbel van de psychologie. Wat in de DSM staat, bestaat; wat er niet in staat, is omstreden. In 2013 komt na jaren een nieuwe versie van het boek uit (deel vijf), de tijd om er een nieuwe stoornis aan toe te voegen dringt.

PAS staat niet in de concrete voorstellen voor de DSM-5, maar bevindt zich wel in een voortraject; een groep experts kijkt er in opdracht van de American Psychiatric Association naar, en terwijl ze dat doen buitelen de voor-en tegenstanders over elkaar heen. Talloze websites richten zich op de PAS-ouder en onder elk artikel over het fenomeen in de media verschijnen lange, persoonlijke reacties.

‘Als PAS in de DSM-5 staat, kunnen we een beroep doen op financiële bijstand’, zegt Chelsea Williams. ‘Verzekeringsmaatschappijen betalen pas als een aandoening is erkend door de DSM, het is het officiële stempel van geloofwaardigheid vanuit een wetenschappelijk standpunt.’

‘Er is te weinig kennis over en het wordt te laat herkend, waardoor het contact tussen ouder en kind niet meer te realiseren is’, zegt de Nederlandse familierechtadvocate Mirjam Schoots. Ze heeft in haar praktijk te maken gehad met ouderverstoting in voogdijzaken. ‘Opname in de DSM helpt rechters en psychologen die betrokken zijn bij een zaak in het herkennen van het gedrag van het kind zodat ze tijdig kunnen ingrijpen.’

Pedagoog Joep Zander, die promotieonderzoek doet aan de Universiteit van Amsterdam naar mogelijkheden van het herstel van PAS: ‘Het moet inderdaad in de DSM-5. Vooral omdat het dan herkend en erkend kan worden. Dat is van levensbelang voor slachtoffers; kinderen én volwassen geworden kinderen.’

Maar tegenstanders vinden dat de aandacht voor PAS kindermishandeling maskeert. Probeert een moeder die haar kind weghoudt bij de vader het niet gewoon te beschermen tegen een gewelddadige man? Bovendien horen dit soort problemen niet in een psychiatrisch handboek, zo stelt de Vlaamse professor psychologie Paul Verhaeghe. ‘Het is geen ziekte, het is een sociaal verschijnsel.’‘Zolang je niet weet of het symptoom vanuit een ouder of een kind komt, is opnemen lastig, want wie moet je behandelen?’

Ook scheidingsbemiddelaar Nelly Snels-Dolron van Expertise Centrum Kind en Scheiding (KIES) is geen voorstander van ouderverstoting als officiële psychologische stoornis. ‘Volgens mij is het gedrag van een kind in een dergelijk extreme situatie niet afwijkend, de ouder vertoont het extreme gedrag.’

Ook zal het stempel van een persoonlijkheidsstoornis een kind beperken in zijn of haar leven; speciale school, een dik medisch dossier. ‘Vaak krijgen mensen met een diagnose uit de DSM ook medicatie terwijl bij zo’n situatie vooral begeleiding nodig is van zowel het kind als beide ouders.’

sanne Rooseboom


Bron: De Pers.nl

Redactionele commentaar

Er mag zoveel discussie zijn als er maar wil, maar het is onomstotelijk dat ouderverstoting of oudervervreemding een wezenlijke stoornis is in de verhouding ouder-kind-ouder. Het is ook overduidelijk dat het een nefaste rol speelt bij scheiding van de ouders, waarbij kinderen en ouders het contact met elkaar kwijt raken. Het verlies van de emotionele band betekent een enorme pijn bij de verstoten ouder die heel lang kan aanhouden en dat verlies betekent vaak ook een definitieve verwijdering van de ouder, die zijn kind niet meer kan benaderen. Het is voor het kind een vorm van psychische mishandeling door de verstotende ouder. Dat heeft voor de uitgroei van het kind tot verantwoordelijke volwassene zware gevolgen. Het gemis van één ouder in zijn opvoeding kan het kind tekenen voor zijn verdere leven.

Ouders die zelf slachtoffer zijn van die verstoting vinden de actuele discussie een nare en onzinnige bedoening. Zij weten maar al te goed welk kwaad hier aangericht wordt. Zij wensen niet meer dan de nodige hulp te verkrijgen van zowel justitiële als psychische instanties om in de eerste plaats in het belang van de kinderen, maar ook in functie van het herstel van hun eigen ouderschap voldoening te verkrijgen.

Die nefaste discussies die nu over ouderverstoting aanslepen in functie van de opname van het verschijnsel in DSM 5 van 2013 verhinderen gerechtelijke instanties en psychische hulpverleningsinstanties voluit en vrijmoedig met het PAS om te gaan en de noodzakelijke maatregelen te treffen om het fenomeen algemeen-maatschappelijk te bekampen. De vorming van deskundigen wordt tegengegaan. De rechtspraak negeert vaak het evident bestaan van het verschijnsel in ouderlijke conflicten rond de kinderen. De kinderen zelf blijven mee ouders verstoten tegen hun eigen belang in. Het is voor een verstoten ouder heel duidelijk wat er aan de hand is. Het is voor een verstoten ouder meer dan evident dat het noodzakelijk is die algemene erkenning van PAS als een psychische ziekte in de DSM 5 op te nemen.

Ghislain Duchâteau

10 juni 2011

Professionele vorming over het ouderverstotingssyndroom | Formation professionelle sur l'aliénation parentale Clermond-Ferrand (France/Frankrijk) 20-21 mei/mai 2011

Formation professionnelle sur l'Aliénation Parentale organisée par la Fédération des Associations de Médiation Familiale, la FENAMEF

http://www.mediation-familiale.org/page00011c6e.asp

Usurpation d'enfant entre parents - syndrôme d'aliénation parentale - un mariage contre nature

Wederrechtelijke inbezitneming van een kind bij ouders - oudervervreemdingssyndroom - een tegennatuurlijk huwelijk

Un papa, justice non appliquée et aliénation parentale non reconnue | Een vader, rechtspraak niet toegepast en ouderverstoting niet erkend

Un papa, la justice LENTE et dans le brouillard, justice qui mettra 5,5 ans à voir que le père dit vrai. Mais ce temps perdu ne se rattrape pas. Aliénation parentale non reconnue en Belgique. La NON PRESENTATION d'enfants en Belgique (j'en ai 31) reste impunie et encourage donc la mère à ne pas présenter mes enfants au papa et à casser le lien. Ne voyant pas mes enfants comment avoir un lien fort avec eux et contrebalancer le dénigrement de la mère ? (début lecture le 15 fév 2009).

Passez sur son blogspot: http://sos-papa.blogspot.com

Benoit Lestienne

***

Een vader, een LANGZAAM gerecht en in de mist, een gerecht dat er 5,5 jaar over doet om te zien dat de vader de waarheid spreekt. Maar die verloren tijd haal je niet meer in. Ouderverstoting in België niet erkend. De WEIGERING van het omgangsrecht van de kinderen in België (ik heb 31 klachten) blijft ongestraft en moedigt dus de moeder aan om de kinderen niet mee te geven aan de vader en om de band met hem te verbreken. Als ik mijn kinderen niet kan zien, hoe kan ik dan een sterke band met hen hebben en tegengewicht bieden tegenover de miskenning vanwege de moeder?
(begin van het verhaal op 15 februari 2009).

Lees zijn verhaal en zijn verzuchtingen op zijn blogspot: http://sos-papa.blogspot.com

Belangrijke publicatie rond PAS en de erkenning ervan

Parental Alienation, DSM- V and ICD- 11 by William Bernet M D

Book Description

Parental alienation is a serious mental condition that affects thousands of children, adolescents, and their families. The essential feature of parental alienation is that a child usually one whose parents are engaged in a hostile divorce allies himself or herself strongly with one parent (the preferred parent) and rejects a relationship with the other parent (the alienated parent) without legitimate justification. Parental alienation is not simply a minor aberration in the life of a family, but a serious mental condition. Because of the false belief that the alienated parent is a dangerous person, the child loses one of the most important relationships in his or her life. When the symptoms of parental alienation are recognized, this condition is preventable and treatable in many instances. Parental alienation has been an issue in legal cases in the U.S. since at least the 1820s and it has been discussed in the mental health literature since the 1940s. This book explains why the time has come for the concept of parental alienation to be included in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-V) and the International Classification of Diseases, Eleventh Edition (ICD-11).

Boekbeschrijving

Oudervervreemding is een ernstige geestestoestand die duizenden kinderen, adolescenten en hun gezinnen treft.
Het basiskenmerk van oudervervreemding is dat een kind van wie de ouders in een vijandige echtscheiding zijn verwikkeld doorgaans krachtig samenspant met één ouder (de voorkeurouder) en de relatie verwerpt met de andere ouder (de vervreemde ouder) zonder geldige rechtvaardiging. Oudervervreemding is niet gewoon een minder belangrijke afwijking in het leven van een gezin, maar een ernstige geestestoestand. Omwille van zijn fout geloof dat de vervreemde ouder een gevaarlijk iemand is, verliest het kind een van de belangrijkste relaties in zijn of haar leven. Als de symptomen van oudervervreemding herkend worden is die geestestoestand te voorkomen en in vele gevallen is hij behandelbaar. Oudervervreemding was vaak een thema in gerechtszaken in de V.S. al zeker in de jaren 1820 en er werd over gediscussieerd in de literatuur rond geestelijke gezondheid sinds de jaren 1940. Dit boek boek verklaart waarom de tijd gekomen is om het begrip oudervervreemding op te nemen in het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 5e editie (DSM-V) en de International Classification of Diseases (de Internationae classificatie van ziekten), 11e editie (ICD-11).

Dit boek werd gepubliceerd als een speciale uitgave van het American Journal of Family Therapy.


Book Details

The book is available from the publisher, on amazon.com, and on barnesandnoble.com. 
Sometimes it is sold out.

Brasiliaanse wet van 26 augustus 2010 die oudervervreemding bekampt

Op 26 augustus 2010 ontertekende de Brasiliaanse president Lula da Silva de wet (WET 12.318) die oudervervreemding bestrijdt. Door die nieuwe wet wordt in Brasilië vervreemdingsgedrag bij (echt)scheiding gesanctioneerd. Dat is een bijzonder merkwaardige en belangrijke ontwikkeling.

De wet somt een zevental illustratieve situaties op van oudervervreemding.
Bij constatering ervan roept de rechter een deskundige op die binnen maximum 90 dagen verslag moet uitbrengen.
De rechter krijgt alle bevoegdheden om op te treden in dergelijke situaties.

Omwille van het enorm belang van deze wet, enig in haar soort in de wereld, geven we hier de Nederlandse vertaling van die wet.

De Braziliaanse Wet 12 318 – Een aangenomen wet die oudervervreemding definieert en straft.

Controleer hieronder de volledige wet 12.318/10 die maatregelen voorziet tegen oudervervreemding.

_______________

WET Nr. 12 318, gedateerd op 26 AUGUSTUS 2010  Ze voorziet in maatregelen tegen oudervervreemding en wijzigt Art. 236 van de Wet Nr. 8069 van 13

De goedgekeurde wet die oudervervreemding definieert en straft in Brazilië
26 augustus 2010

Originele Spaanse versie

DE PRESIDENT VAN DE REPUBLIEK

Gelet op de decreten van het Congres kondigt de volgende wet af:

Artikel 1 Deze Wet regelt oudervervreemding

Artikel 2 Oudervervreemding wordt beschouwd als een daad van tussenkomst in de psychologische ontwikkeling van het kind of de jongvolwassene, bevorderd en aangebracht door zijn ouders of zijn grootouders of door degenen die het wettelijk gezag, de bewaking of het toezicht hebben over het kind of de jongvolwassene, een daad die de verwerping van de andere ouder tot gevolg heeft of die bevooroordeling tegenover de andere ouder en het verbreken van de omgang met hem impliceert.
Voorbeelden van vormen van oudervervreemding, zoals ze overgebracht worden naar de rechtbank of gevonden door een deskundige, of  in directe beschuldiging met de getuigenis van daden van derden zijn bedoeld om

I – een campagne te beginnen om het gedrag te weren van de ouder die zijn ouderschap uitoefent;
II –d e uitoefening van het ouderlijk gezag te verhinderen;
III – de omgang van het kind of de adolescent met een ouder te voorkomen;
IV – zich te verzetten tegen een normaal familieleven;
V – opzettelijk belangrijke persoonlijke informatie achter te houden over het kind of de adolescent met inbegrip van opvoedkundige, medische gegevens en daarmee verbonden adreswijzigingen;
VI – valse beschuldigingen uit te brengen tegen ouders, hun familie of tegen de grootouders om hun zorg voor het kind of de jongvolwassene te voorkomen of te hinderen;
VII – het verblijfsadres zonder rechtvaardiging te wijzigen om de aanwezigheid van het kind of de jongvolwassene met de andere ouder, met diens familie of grootouders te verhinderen.

Artikel 3 Het veroorzaken van de daad van oudervervreemding schendt het grondrecht van het kind of de adolescent om van een gezond familieleven te genieten, belet de gevoelsrelatie in verhoudingen met een ouder of zijn familieleden, is een vorm van moreel misbruik tegenover het kind of de adolescent en is in tegenstrijd met de plichten die verbonden zijn met het ouderlijk gezag of de bewaring of de bewaking.

Artikel 4. Tegenover het bewijs of tegenover documenten die oudervervreemding aantonen zal in toepassing van deze Wet om het even op welk ogenblik van de procedure, of bij gelegenheid in een daarvan onafhankelijke actie de rechtbank na het Openbare Ministerie te hebben gehoord met spoed de overgangsmaatregelen bepalen om de ‘psychologische integriteit’ van het kind of de adolescent te waarborgen en daarbij om zijn familieband met de andere ouder te vrijwaren of een natuurlijke toenadering tussen beiden te bewerkstelligen. De rechtbank zal het kind of de adolescent en de andere ouder een minimum aan bezoeken waarborgen, behalve in gevallen waar er een dreigend risico van een fysieke of psychologische schade voor het kind of de jongvolwassene voorhanden is, officieel bevestigd door een deskundige die wordt aangeduid door de bevoegde rechter in het bepalen van de omgangsbezoeken.

Artikel 5 Als het bewijs geleverd is bij beschuldiging van  daden van oudervervreemding, zal de rechtbank zo dat nodig is de bio-psychologische gevolgen voor het kind bepalen:

1. Het deskundig verslag wordt gebaseerd op een uitgebreide psychologische inschatting bio-psychologisch bepaald of waar passend met daarbij een persoonlijk gesprek met de partijen, een onderzoek van de documenten van de zaak, de geschiedenis van de relatie van het koppel, de chronologie van de gebeurtenissen.  De inschatting  van de betrokken persoonlijkheden en het onderzoek over het kind of de tiener kan bepaalde verschijnselen van vervreemding tegen de ouders aan het licht brengen.

2. De onderzoeken om de daden van oudervervreemding te diagnosticeren moeten worden uitgevoerd door professionelen of deskundigen in het multidisciplinaire team, dat in elk geval noodzakelijk is, zoals dat normaal naar voren komt in een passende academische of professionele context.

3. De deskundige of een multidisciplinaire ploeg die wordt aangesteld om de aanwezigheid van oudervervreemding te beoordelen zal binnen de 90 dagen een rapport indienen, periode die enkel verlengd kan worden door een gerechtelijke toestemming gebaseerd op een gedetailleerde verklaring.

Artikel 6. Als repliek op daden die typisch zijn voor oudervervreemding of tegen elk gedrag dat het samenleven van het kind of de adolescent met een ouder verhindert, kan de rechtbank gezamenlijk of incidenteel de zaak burgerrechtelijk of correctioneel aanhangig maken en de passende middelen gebruiken om de gevolgen van de vervreemding weg te nemen of te matigen.  Zij zal in overeenstemming met de ernst van de zaak:

I – de aanwezigheid van oudervervreemding aanwijzen en de vervreemdende ouder waarschuwen;

II – het systeem van gezinsleven voor de vervreemde ouder uitbreiden;

III – de vervreemdende ouder een boete opleggen

IV – psychologische of bio-psychosociale begeleiding vastleggen

V -  het gezagssysteem veranderen van gezag naar gezamenlijk gezag of het tegenovergestelde vastleggen

VI – een tijdelijk officieel verblijf voor het kind of de adolescent vastleggen

VII – de opheffing van het ouderlijk gezag uitspreken

Enige paragraaf. In het geval van een willekeurige adresverandering of van praktische onuitvoerbaarheid van de omgang of obstructie naar de familie toe kan de rechtbank ook naargelang van de noodzaak het kind verwijderen van de woonplaats van de vervreemdende ouder gedurende de wisselende periodes van familieleven.
Artikel 7 Voor de toekenning of de verandering van het gezag moet voorrang worden gegeven aan de ouder die een doeltreffend samenleven van het kind of de adolescent bevordert met de andere ouder, in het geval co-ouderschap niet mogelijk is.

Artikel 8  De domicilieverandering van het kind of de adolescent is niet relevant voor de vastlegging van de verantwoordelijkheden die verbonden zijn met eisen gebaseerd op familieleven, behalve als ze het resultaat is van de overeenstemming tussen de ouders of van een gerechtelijke beslissing.

Artikel 9 (niet in de wet opgenomen)

Article 10 (niet in de wet opgenomen)

Artikel 11 Deze Wet wordt van toepassing op de datum van haar publicatie.

Brasília, 26 augustus 2010, het 189ste jaar van de onafhankelijkheid en het 122ste jaar van de Republiek.

Luiz Inacio Lula da Silva
Luiz Paulo Teles Ferreira Barreto
Paulo de Tarso Vannuchi

(Deze niet-geautoriseerde vertaling uit het Engels is van de hand van Ghislain Duchâteau - 13 juni 2011)


De Engelse versie van de wet in pdf-formaat kunt u lezen door hier te klikken, de Franse versie door hier te klikken.

Met dank aan Dr. W. von Boch-Galhau en Philippe Maillard


G.D.

Symposium "Van loyaliteitsconflict tot ouderverstoting" - organisatie 'Het Huis' 26-2 Antwerpen/5-3 Brugge

Symposium " Van loyaliteitsconflict tot ouderverstoting" - 'Het huis' in Antwerpen 26 februari 2010: klik hier - 'Het huis' in Brugge 5 maart 2010: klik hier

Voor informatie over de bezoekruimte 'Het Huis' klik hier door naar de pagina Actualiteit

Basisinformatie over het ouderverstotingssyndroom - video met Dr. Jayne Major aan het woord 17-12-2009
Basic information about the Parental Alienation Syndrome - video Dr. Jayne Major speaking 17-12-2009

Jayne A. Major, Ph.D. is the founder of Breakthrough Parenting Services, Inc. and the author of Breakthrough Parenting: Moving Your Family from Struggle to Cooperation. She is nationally recognized as an award-winning expert in family education, a dynamic and inspiring speaker, author and consultant on optimal family relationships. Her doctorate is in Philosophy of Education from UCLA.

Jayne A. Major, Ph.D. is de stichter van "Breakthrough Parenting Services, Inc." en de auteur van "Breakthrough Parenting: Moving Your Family from Struggle to Cooperation." Zij wordt in de V.S. algemeen erkend als een uitermate deskundige in gezinsopvoeding, een dynamische en inspirerende spreekster, auteur en raadgeefster in optimale gezinsrelaties. Zij is gedoctoreerd in de Filosofie van de Opvoeding aan de Universiteit van Californië (UCLA) Los Angeles.

Play video - Speel video

***

VIDEO 01:  What is "parental alienation"?
VIDEO 02:  Why do parents engage in parental alienation?
VIDEO 03:  What type of parent is likely to engage in parental alienation?
VIDEO 04:  How do I know if my spouse is actually committing parental alienation?
VIDEO 05:  What is "severe parental alienation"?
VIDEO 06:  How will parental alienation affect the targeted parent?
VIDEO 07:  How will parental alienation affect my child?
VIDEO 08:  How will parental alienation affect my child when he grows up?
VIDEO 09:  How do I prevent parental alienation?
VIDEO 10:  How do I cope with parental alienation?
VIDEO 11:  What is "parental alienation syndrome"?
VIDEO 12:  How does parental alienation syndrome affect my child?
VIDEO 13:  How do I cope with a child experiencing parental alienation syndrome?
VIDEO 14:  How do I stop parental alienation if it is occurring?

Nederlandse versie - Dutch version

Ouderverstoting

Wat is “ouderverstoting”?

Het gedrag van een ouder dat een kind meetrekt in een geschil zodanig dat het kind ofwel eraan deelneemt ofwel het meemaakt dat de andere ouder gediscrediteerd wordt. Sommige ouders zijn daarvan zo bezeten dat zij overdreven veel informatie doorgeven zoals “documenten uit een rechtszaak.” Verstoting ontstaat wanneer de ouder de grenzen niet meer onderscheidt van wat zij kunnen zeggen of doen.

Waarom vervallen ouders in ouderverstoting?

Ouders die zich in ouderverstoting storten, handelen buiten de proporties van hun eigen drama en zijn bezeten door wat er gebeurd is. Bij de meeste mensen gaat het over een milde vorm van ouderverstoting en het komt vaak voor in echtscheidingen waar iets onvriendelijks werd gezegd of een naam werd genoemd of iets dergelijks waarbij een ouder geen grenzen meer kent. Een zachte vorm van ouderverstoting is bijvoorbeeld: “Zeg het mij als je bang bent voor je papa en ik kom eraan”, waarbij die ouder een zaadje plant dat je bij je papa niet veilig bent. Een andere vorm van ouderverstoting is zeggen: “Was er iemand bij je mama toen je er overnacht hebt?” Het is in verband met ouderverstoting volkomen onwelvoeglijk dat soort vragen te stellen en te hengelen naar informatie bij het kind waar het kind helemaal niet bij betrokken zou mogen worden. De zachte vorm van ouderverstoting komt vaak voor en mensen worstelen ermee. De meeste mensen begrijpen dat het niet netjes is in ouderverstoting te vervallen. Mogelijk kan iemand die ouders erop wijzen dat ouderverstoting ongepast is of het kind kan zich aanpassen. Zij zeggen: “Hé, daar gaat moeder nog eens een keer.” “Daar gaat papa nog eens een keer”.  Zij kunnen met ouderverstoting omgaan. Er zelf niet intrappen, wel ermee omgaan. Bij een middelmatige graad van ouderverstoting gaat de ouder uit de bol en heeft er typeringen voor om de andere ouder te ontmoeten of om met die ouder over de telefoon te praten, en is gewoon woedend, steekt een tirade af over de andere ouder en is vreselijk onwelvoeglijk. Als het kind deze ouderverstoting vaak meemaakt, kan het zijn dat het kind meegetrokken wordt in het zich opstellen tegen de andere ouder. Deze vorm van ouderverstoting is heel ernstig, maar die ouders kunnen worden geholpen met ouderklassen, met begeleiding, met therapie, met angstbeheersing enz. om hen in staat te stellen eindelijk tot rust te komen.

Welk oudertype vervalt wellicht in ouderverstoting?

Wij weten dat zelfs binnen een huwelijk ouders kunnen overgaan tot ouderverstoting. Dat gebeurt alleszins als een ouder zich negatief uitlaat over de andere ouder en dat het kind dat kan horen. Kinderen kunnen daar gewoonlijk wel mee omgaan en dat corrigeren. Tenzij de ouders werkelijk geraffineerde ouders zijn en dat begrijpen en dat helemaal doordacht hebben en het niet doen en we ontmoeten godzijdank dergelijke mensen.
Sommige ouders worden zo boos op de andere ouder dat zij alle zelfcontrole verliezen en dat zij uitbarsten en dat het kind daarvan getuige is en de ouder over het algemeen het kind wellicht programmeert om ook de andere ouder te haten en nooit ook maar te zeggen dat welk verblijf bij die andere ouder ook maar ooit prettig is of dat zij ooit lol hadden bij die andere ouder. Zij zouden die ouder nooit willen vertellen dat om het even wat zo moeilijk is bij die andere ouder.

Wat is een hoge graad van ouderverstoting?

De meest bezeten en ernstige vorm is ouderverstoting waar ouders lelijk doen of gemeen handelen. Met hen valt niet te werken of problemen op te lossen door met hen te redeneren. Ernstige gevallen van ouderverstoting zijn die waar je naar de rechtbank moet stappen om een oplossing te krijgen en die ouders stellen zich zo gemeen op dat zij alle soorten leugenachtige beschuldigingen uitbrengen om er zich uit te werken. Dat is dan dat, wat in de waarheid voorrang moet krijgen, dikwijls niet de waarheid is, maar wat zich voordoet als de waarheid. Die ouders willen alle soorten verschrikkelijke beschuldigingen uitbrengen, en zij willen het kleinste negatief onderwerpje omdraaien tot iets vreselijks. Zij zullen hun eigen werkelijkheid creëren en zij zullen ermee eindigen dat zij hun eigen verzinsels gaan geloven met hun hele hart en ziel, en zij komen heel overtuigend over. Evidentie, waarheid en feiten maken geen deel uit van een hoge graad van ouderverstoting, omdat zij hun eigen feiten opmaken. Het feit dat zij zo geloofwaardig overkomen verplicht rechters ertoe om te vertrouwen op deskundigen die alles in het ware daglicht brengen en aanbevelingen overmaken.

Hoe zal ouderverstoting de geviseerde ouder aantasten?

De persoon die de geviseerde ouder is vraagt zich af wat er hier verduiveld gebeurde. Dat was immers nooit hun bedoeling, zij trouwden niet met die persoon of hadden er niet samen een kind mee met de idee dat die persoon zo woest zou worden en zo lelijk en zo gemeen zou handelen. Dat legt een vreselijke belasting op die geviseerde ouder. Psychologisch worden ze ermee geconfronteerd met allerlei beschuldigingen van dingen die zij nooit gedaan hebben. Zij staan altijd in het defensief, zij zitten steeds maar te piekeren om het voor zichzelf duidelijk te maken: “Wat ga ik hiertegen aanvangen?” Zelfs wanneer zij in een echt partnerschap te samen zitten, zijn er mensen die zo gestoord zijn dat zij wanneer de geviseerde ouder probeert oplossingen met hen te bespreken zij de wenkbrauwen fronsen, het gesprek afbreken en zeggen: “Dat is pijnlijk!” Dan trekken ze zich terug en komen weer te samen en zij proberen problemen op te lossen met die persoon, de gemene dan. Dat gebeurt bij zowel mannen als bij vrouwen. Er zijn niet meer vrouwen die zo handelen dan mannen, zoals zo vaak wordt gedacht. Nu er zoveel gedeelde zorg bestaat kunnen heel gestoorde mannen dat ook begaan evenveel als vrouwen. In elk geval wie het ook is, we krijgen te doen met een zwaar gestoorde persoon, omdat gezonde mensen zich zo niet gedragen.

Hoe zal ouderverstoting mijn kind beïnvloeden?

Wanneer je te doen hebt met een persoon die een middelmatige of ernstige vorm van ouderverstoting veroorzaakt, zal die persoon het kind niet toelaten liefde te betuigen of een positieve relatie te hebben met de andere ouder. Het is niet moeilijk te raden wie van beiden de gezondste ouder is. Meestal is dat de verstoten ouder. De bezeten persoon is niet de gezonde ouder. Zij handelen heel lelijk en gemeen, zij spelen het hoegenaamd niet eerlijk. Zij zullen het met vele lengtes halen en wat zij winnen is de ziel van het kind. Zij zullen het kind hersenspoelen of anders uitgedrukt het programmeren om de andere ouder te haten, die nochtans de gezondste ouder is, de andere helft van hun genetische erfenis, de andere helft van hun hele familiestructuur. De helft van de familie van het kind wordt, als de vervreemdende ouder succes kent, buitengesloten uit het leven van het kind. Met een technisch woord noemen we dat  ‘parentectomie’. Het kind verliest alle contact met die mensen die hoogst waarschijnlijk van dat kind zouden houden, het voeden en er zorg voor dragen. Dat alles verliezen die kinderen als de vervreemdende ouder de bovenhand haalt en dat doen ze dikwijls. Dat kind groeit op in een ernstige situatie waarbij een van de ouders psychisch gestoord is. Karakteristiek is altijd  dat die gestoorde persoon van het kind verwacht dat het kind voor hem zal zorgen.  Dat is omkering van de ouderrol, waar het kind altijd in de rol staat om voor de gestoorde ouder te zorgen. Hoe kan zoiets in het belang zijn van kinderen? Dat is het manifest niet.

Welke invloed zal ouderverstoting hebben op mijn kind als het opgroeit?

Als de vervreemdende en bezeten ouder zijn agenda tot een succes kan maken, dan zal het kind niet langer toegang hebben of een beïnvloeding meemaken van de andere ouder, zij zullen die kant van de familie verliezen, die kant van hun erfenis en zij zullen opgroeien samen met een persoon die een heel beschadigd individu is. Zij zullen dus geen volwaardig ouderschap ervaren. Wij weten stellig dat het beeld dat zij hebben geen prettig beeld is in hun leven, dat er heel wat psychologische problemen zullen opduiken, relatieproblemen, zij zullen het heel moeilijk krijgen in hun leven. Kort geleden heeft Amy J.L Baker, onderzoeker in de ontwikkeling van kinderen en professor aan de Columbia Universiteit, een boek gepubliceerd onder titel 'Adult Children of Parental Alienation Syndrome: Breaking the Ties That Bind' (Volwassen kinderen met het ouderverstotingssyndroom, die de banden verbreken die verbinden). Dat is een bijzonder waardevol boek voor iedereen die ouderverstoting niet begrijpt en niet beseft welke de gevolgen ervan zijn. Zij onderzocht veertig volwassenen die dergelijke gebeurtenissen in hun leven hebben meegemaakt en de resultaten waren enorm, dat alleen maar om te stellen dat we er alles moeten aan doen wat we kunnen om het probleem te doorgronden en hoe we er wat kunnen aan doen.

Wat is “het ouderversotingssyndroom”?

Ouderverstoting beschrijft wat de ouder doet. Het ouderverstotingssyndroom beschrijft wat het kind doet.  Dat onderscheid moet goed gemaakt worden. Zij zijn hoegenaamd niet hetzelfde. Het ouderverstotingssyndroom werd oorspronkelijk in 1985 geïdentificeerd door een psychiater, dr. Richard Gardner. Hij was de pionier in dat domein op het ogenblik dat er in het begin van de jaren 80 een golf van echtscheidingen ontstond, toen ook gezamenlijke zorg pas werkelijkheid werd met voor het eerst in Californië. James Cook die lobbyde bij de Californische wetgever voor wetten die het gezamenlijk gezag brachten, en die werden aangenomen in 1980, en zij raasden als het ware door het land om het begrip ingang te doen vinden dat de beste ouder beide ouders is en dat je het moest uitzoeken hoe met beide kinderen omgang te hebben. Niet een enkele ouder neemt alle zorg op en de andere ouder wordt alleen maar een bezoeker in het hele leven van het kind. Daardoor trokken heel wat vaders naar de rechtbank om toegang te verwerven tot hun kinderen en dat creëerde een enorme werklast bij de rechtbanken die tot op de dag van vandaag nog niet verminderd is.

Welke invloed zal het ouderverstotingssyndroom  hebben op mijn kind?

Er is een andere eigenaardige zaak met kinderen die betrokken zijn bij het ouderverstotingssyndroom. Dat houdt in dat zij zich niet langer aanpassen en ermee leren leven, dat ze naar de andere ouder zijn getrokken en zich hebben aangesloten bij de meest gestoorde ouder. In sommige gevallen is het een gedeelde psychose die het kind deelt met de gestoorde ouder, de moeder of de vader. En zij worden een eenheid. Het kind zal dan eigen scenario’s ontwerpen over hoe verschrikkelijk die geviseerde ouder is. Zij hebben daartoe in feite geen enkele basis, het is iets dat zij nooit zelf ondervonden hebben, maar juist wat kinderen aan wonderlijke geschiedenissen of sprookjes kunnen vertellen en bij dat alles gebruiken zij die techniek om verschrikkelijke dingen te beschrijven die de andere ouder zou hebben begaan, maar die die ouder evenwel nooit heeft gepleegd. En zij kunnen heel overtuigend overkomen, omdat zij gepassioneerd zijn en zich bijzonder boos opstellen. Hun hersenen hebben ernstige wijzigingen ondergaan in zulke staat van verwarring dat zij de waarheid niet eens kennen.

Hoe ga ik om met een kind dat het ouderverstotingssyndroom ondergaat?

Als je kind het ouderverstotingssyndroom al vertoont, waarin het gehersenspoeld is, zul je voor jezelf moeten opkomen en aan je kind moeten uitleggen dat wat de andere ouder over jou gezegd heeft niet klopt, dat het kind dat nooit heeft meegemaakt, ik heb je dat nooit aangedaan, dat beide ouders van hem/haar houden en jij dat ook doet. Je er altijd voor het kind bent. Er is daar geen kant en klare oplossing voor. In de slechtste situatie zal er een rechterlijke uitspraak moeten komen die de gestoorde ouder stopt. Als dat niet lukt kan de verstoten ouder het kind 'verliezen'.

Hoe stop ik ouderverstoting als het voorkomt?

De enige manier is om een gerechtelijke uitspraak te krijgen om de gestoorde ouder te stoppen is het gezag over te hevelen naar de gezonde ouder en met de familie te werken. Er worden nu protocollen ontwikkeld. Er zijn eigenlijk tot nu toe nog geen standaard protocollen voor hoe om te gaan met de geobsedeeerde/gestoorde ouder. Er zijn mogelijkheden in ontwikkeling om kinderen te de-programmeren, als ze hen vroeg genoeg konden helpen. Er blijkt een omslagpunt te zijn in de tijd waarop het niet meer lukt het kind te 'redden'. Uit Dr. Bakers onderzoek bleek dat er kinderen waren die uiteindelijk beseften dat ze werden gehersenspoeld. Dus therapie, maar vaak zitten verstoten ouders in een machteloze positie... Er moet een gerechtelijke beschikking komen en de rechters moeten het écht doorkrijgen en beseffen wie de 'goede' en 'slechte' ouder is...


(Vertaling uit het Engels naar het Nederlands: Ghislain Duchâteau, 3 januari 2010
De laatste twee onderdelen werden vertaald door Erik van der Waal, die in overleg de video ook heeft geplaatst op zijn website
http://www.ouderverstoting.nl/)

***

Engelse versie - English version

Parental Alienation

What is "parental alienation"?

The behavior of a parent that engages a child in a discussion so that the child can either participate or hear them degrade the other parent. Some parents are so upset they will reveal too much information such as "court papers." Alienation happens when the parent does not recognize the bounds of what they can say or do.

Why do parents engage in parental alienation?

Parents that engage in parental alienation are acting out their own drama and upset about what's occurred. For most people, parental alienation is mild, and it's very common in divorces, where an unkind thing is said, a name called or something, where a parent doesn't have boundaries. Mild parent alienation is, "you tell me if you get scared at your daddy's and I'll come," so planting a seed that you're not safe with your daddy. Another form of parental alienation is saying, "is anybody over at your mother's spending the night?" Parental alienation is being inappropriate with those kinds of questions and fishing to find information from the child that the child shouldn't be involved in. So mild parent alienation often occurs and most people get a grip. Most people understand it's not appropriate to engage in parental alienation. Eventually somebody will tell them parental alienation is inappropriate, or the child can adapt. They say, "aw, there goes mom again." " Aw, there goes dad again." They can cope with parental alienation. Not adapt, but cope. In moderate parent alienation, the parent goes ballistic and calls names upon seeing the person, or speaking on the phone, and is just in a rage and a tirade about the other parent and is terribly inappropriate. And if the child sees this parental alienation often, they may be involved in aligning against the other parent. So this form of parental alienation is very serious, but those parents can be helped with parenting classes, with mentoring, with therapy, with anger management, with other things to enable them to finally calm down.

What type of parent is likely to engage in parental alienation?

We do know that even within a marriage parents maybe doing parent alienation. This is anytime a parent speaks negatively about another parent so that a child could here it. Children can cope with that usually and adjust. When parent's get a divorce its more frequent that that is likely to occur. Unless the parents are really sophisticated parents and understand it and have thought this through and don't do that and we do have those people god bless them. Some parents become so irate at the other parent that they just lose all control and they go into a rage and the child witnesses this and the parent in the moderate is likely to be programming the child to also hate the other parent or never ever say to that parent that they enjoyed any kind of time with that other parent or they had fun with that parent at all. They would never tell this parent that is so difficult anything about the other.

What is "severe parental alienation"?

In the most obsessed and severe kind, severe parental alienation is where parents become ugly or nasty. You can't work with them or solve problems with them by reasoning. Severe parental alienation are cases where you have to go to court to get any kind of resolution and these parents so nasty they will allege all kinds of lies to get their way. This is when what prevails in truth is often not the truth but what appears to be truth. The parents will allege all manner of horrible things, and they will take the least little negative issue and turn it into a huge issue. They will create their own reality and then they will end up believing their own fabrications with all their heart and soul, and are very convincing. Evidence, truth and facts are not part of severe parental alienation because they've made up their own facts. The fact that they are so believable is why judges have to rely on evaluators to sort through all of that and come up with recommendations.

How will parental alienation affect the targeted parent?

The person who's the targeted parent, wonders what the hell happened here. Because that was never their intention, they didn't marry this person or have a child with them with the idea that the person could become so unglued and become so ugly and nasty. It takes a horrible toll on the targeted parent. Psychologically they have to cope with being accused of all kinds of things that they did not do. They are always on the defensive, they are always back peddling, trying to figure out "what am I going to do about it?" Even in the relationship, when they were in a together relationship, there are some people that are so disturbed that when the targeted parent tries to solve problems with them they get a two-by-four between the eyes, and they back off and they say "that hurts!" Then they go back and they regroup and they try to solve problems with this person again, the nasty one. By the way, it's men or women. It is not more women do this than men do which is a common concept. Now that there is so much shared custody, very disturbed men can do this as much as women. So at any rate, whoever it is it's a very disturbed person because healthy people don't act like that.

How will parental alienation affect my child?

When you have a parent who's in the moderate or obsessed category one of the things that they cannot allow is for the child to love and have a positive relationship with the other parent. Now, guess who is the healthier parent? This is the target parent almost always. The obsessed person is not a healthy parent. They're very nasty and ugly, and they don't play fair at all. They will stop at any lengths to win and what they're winning is the mind of a child. They will brainwash a child (another word for it is to programme a child) to hate their targeted parent; the healthier parent, the other half of their heritage, the other half of their whole family construct. Half of that child's family, if this obsessed parent is successful, is now ‘x'ed out of the child's life. We call that a “parentectomy” where the parent has been cut out of the child's life; a “parentectomy.” The child then loses all contact with the individuals that would be most likely to love that child, nurture that child, and care for that child, and provide. They lose out on all of that and if the really disturbed parent prevails, and they often do, this child grows up with a very serious situation where one parent is psychologically disturbed. The characteristic is always that the disturbed person is expecting the child to take care of them. This is called parent role reversal, where the child is always in the position to take care of the most disturbed parent. So how does that help children? It doesn't.

How will parental alienation affect my child when he grows up?

If the alienating and obsessed parent is successful in their agenda then the child will no longer have any access or influence from the other parent, they will lose that side of their family, that side of their whole heritage, and they will grow up with a person who's a very damaged individual. So they will not be adequately parented. We do know that the picture is not a pretty picture for them in their lives, that they will have many psychological issues, relationship issues, they're going to have a very hard time in their life. Just recently, Amy J.L Baker, a researcher in child development that teaches college at Columbia University, has published a book called 'Adult Children of Parental Alienation Syndrome: Breaking the Ties That Bind'. This is an enormously valuable book for anybody that doesn't understand parental alienation and what the consequences are. She researched 40, adult children where passes had occurred in their childhood and the outcome was really extraordinary, to point out what, we need to do everything we can to get a handle on what this problem is and how to do something about it.

What is "parental alienation syndrome"?

Parent alienation describes what the parent is doing. Parent alienation syndrome describes what the child is doing. It is a very important distinction to make. They are not one and the same. Parent alienation syndrome was originally identified in 1985 by a psychiatrist, Dr. Richard Gardner. He was the pioneer in parent education syndrome, when there was a burgeoning of divorces in the early 80s, when joint custody first became a reality, starting in California. James Cook lobbied the California legislature for joint custody laws, and they were passed in 1980, and then swept the country as the concept that the best parent is both parents and you have to figure out how to share these children. Not one parent takes all the custody and the other one becomes a visitor, not in the child's life at all. So many fathers started clamouring to go to court to get access to their children, and this created a tremendous burden on the courts which has not been alleviated to this day.

How does parental alienation syndrome affect my child?

Another curious thing about children who are involved in parent alienation syndrome. That means they're no longer adapting and coping, that they've gone over and aligned with the most disturbed parent. In some cases, it's a shared psychosis that the child shares with the disturbed parent, the mother or the father. And they become one unit. The child then will make up scenarios of their own about how horrible the targeted parent is. They have no basis in fact whatsoever, it's nothing they ever experienced, but just as kids can create wonderful stories and fairy tales, and all of that, they use that technique to describe horrible things that the parent has done, which in truth they haven't done. And they can be very convincing, because they are passionate, and they're angry. Their brains have been seriously altered into such a state of confusion that they don't know the truth.

How do I cope with a child experiencing parental alienation syndrome?

…

How do I stop parental alienation if it is occurring?

…

PAS opnemen in de DSM-V*

Wat is DSM?

DSM staat voor “Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders”, “Diagnostisch en statistisch handboek voor psychische aandoeningen”. Het werd sinds 1952 opgesteld door de American Psychiatric Association, een internationale groep psychiaters, psychologen en epidemiologen. De handleiding met een officiële lijst van diagnostische termen dient in de meeste landen van de wereld als standaard in de psychiatrische diagnostiek en heeft al decennialang een bijzonder hoog prestige als classificatiesysteem. De huidige versie sinds 2000 is DSM-IV-TR. Het is een tekstrevisie van de vierde editie.

Het doel van DSM

Het doel van de DSM is om onderlinge vergelijking van (groepen) psychiatrische patiënten mogelijk te maken door eenduidige definities op te stellen waaraan iemand moet voldoen om in een bepaalde groep te vallen. De DSM doet vooral uitspraak over de belemmering in het dagelijks functioneren zowel persoonlijk, relationeel, sociaal als beroepsmatig. Elke geestelijke afwijking wordt voorgesteld als een patroon van duidelijk observeerbare psychologische gedragskenmerken in een individu. Getracht wordt de diagnosen werkbaar te maken, waardoor de kans dat twee waarnemers die dezelfde persoon onderzoeken ook tot ongeveer dezelfde conclusies komen, groter wordt.

PAS in DSM-V opnemen

We mogen verwachten dat tegen mei 2012 een nieuwe versie wordt gepubliceerd, de DSM-V.
Uit het bovenstaande moet blijken dat het van bijzonder groot belang is dat het Parental Alienation Syndrome wordt opgenomen in die nieuwe uitgave. Dat zou een algemene erkenning betekenen en die opname zou het ouderverstotingssyndroom als psychische aandoening ernstig doen nemen door instanties die erbij betrokken worden. Dat is niet enkel zo voor de psychiatrische opleidingen maar evenzeer voor advocaten, deskundigen bij rechtbanken, magistraten en het hele hulpverleningsapparaat daarbij in een land.  

Sinds prof. dr. Richard Gardner het “Parental Alienation Syndrome” in 1987 volwaardig heeft beschreven en omdat het van zo’n verstrekkende draagwijdte is in de verhouding tussen gescheiden ouders en hun kinderen tijdens en na de (echt)scheiding is er wereldwijde belangstelling voor ontstaan, in de eerste plaats bij ouders en bij oudergroeperingen, maar evenzeer bij klinische psychologen en rechtskundigen die er wetenschappelijke studies hebben aan gewijd en er in tal van publicaties verslag over hebben uitgebracht. In de aanloop naar de redactie van DSM-IV zowat vanaf de tweede helft van de jaren negentig in de vorige eeuw bleken onvoldoende publicaties voorhanden te zijn, opdat het PAS een ernstige kans zou hebben om in het DSM te worden opgenomen. In 2003 heeft Richard Gardner in dat verband een artikel gepubliceerd in het tijdschrift “The American Journal of Family Therapy, 37 (1), 1-21 dat de retorische vraag als titel draagt ‘Does DSM IV have equivalents for the Parental Alienation Syndrome (PAS) diagnosis? ‘Omvat DSM-IV equivalenten voor de diagnose van het ouderverstotingssyndroom?’  Daarmee zet de eerste beschrijver en deskundige bij uitstek van de  psychische ziekte het streven in om ze te laten opnemen in DSM-V. Sinds die tijd zijn er tal van studies in heel wat landen van bijzonder deskundige wetenschappers gepubliceerd in de gezaghebbende tijdschriften, dat het beslist mogelijk moet zijn om de opname van PAS in het DSM te rechtvaardigen. Maar zo eenvoudig ligt het niet. Bij de voorbereiding van de nieuwe versie is er bij de American Psychiatric Association lobbying noodzakelijk. Niet enkel de belangrijkste wetenschappelijke publicaties rond PAS sinds 2000 moeten aan het eminente gezelschap ter kennis worden gebracht, maar ook de verspreiding van de kennis, de ervaring van het fenomeen in de persoonlijke situatie en de weergave daarvan in niet-wetenschappelijke publicaties kunnen belangrijk zijn voor de al dan niet opname van PAS in de komende DSM-V.

Met grote stelligheid ondersteunen wij het streven van goedmenende wetenschapslui en specialisten maar evenzeer van belangengroeperingen en activisten om het ouderverstotingssyndroom of het PAS opgenomen te krijgen in de DSM-V.  De DSM betekent zowat de bijbel voor de mentale gezondheid, de diagnostische criteria van psychologische syndromen en ziekten die clinici gebruiken om een aanpak te concipiëren.  Wij weten sinds lang dat PAS een vorm van psychische kindermishandeling is, waarbij één ouder door manipulatie het kind van de andere ouder vervreemdt, wat ook voor die vervreemde ouder een diepe en bijzonder pijnlijke psychische situatie creëert. Het is dan ook van de grootste betekenis dat er alles aan gedaan wordt om dat fenomeen te bekampen en zoveel mogelijk uit conflictueuze interrelationele situaties te weren. 

Grotere zichtbaarheid van ouderverstoting doen ontstaan

MikeJeffries** (mikejeffries56@yahoo.com of mike@afamilysheartbreak.com) is aangezocht om bij te dragen een voorstel uit te werken dat beoogt dat het PAS opgenomen wordt in de DSM-V.  Zijn rubriek is “Parental Alienation Syndrome discussed by the General Public”. (PAS ter discussie bij het algemeen publiek). Het doel van die rubriek is betrokkenen  die niet met mentale gezondheid bezig zijn en die hebben ontwikkeld of bijgedragen tot of zelf het onderwerp geweest zijn van mediaverhalen, boeken, artikels, websites enz. aan het woord te laten in een poging om een grotere  zichtbaarheid van ouderverstoting te doen ontstaan. Zijn rubriek zal enkel een paar bladzijden omvatten die in wezen een lijst is met de naam van de bron, het websiteadres of de publicatiedatum en een paar woorden die de bron beschrijft. Wie dat soort bronnen kent en ze zou kunnen doorsturen, zou Mike Jeffries de mogelijkheid bieden die bronnen in zijn lijst op te nemen.

In dat verband heeft vanuit het Verenigd Koninkrijk Lisa Cohen, namens  JUMP – Jewish Unity for Multiple Parenting een internationaal belangrijke bijdrage geleverd en heel wat materiaal gesignaleerd aan Mike Jeffries. Zie www.jump-parenting.org.uk. 

Een selectieve doordachte bibliografie in het Duits rond PAS brengt de website van Väteraufbruch:
- http://www.vafk.de/themen/wissen/nav/wissen_pas_b.htm
- http://www.vafk.de/themen/recht/nav/recht_sorgerecht_b.htm

Ook Jean-François Hogne uit Wallonië-België reikt heel wat materiaal aan in het Frans, het Engels rond het ouderverstotingssyndroom op zijn website:
- http://membres.lycos.fr/alienationparentale/forum.html

In Nederland is Erik van der Waal bijzonder actief in de strijd tegen oudervervreemding met zijn website  http://www.ouderverstoting.nl

Van onze kant uit zal het zeker zinvol zijn om de publicaties in Nederland van Joep Zander rond ouderverstoting door te geven en ook een paar recente Franstalige boeken te vermelden die in België rond oudervervreemding zijn gepubliceerd.

Joep Zander:
- Het ouderverstotingssyndroom in Nederlandse context – 1999.
- Moeder-Vader-Kind; een drieluik over ouderverstoting  - 2004
- Gemist vaderschap - 2006
- VERPASSEERD OUDERSCHAP Loyaliteitsmisbruik en Ouderverstotingsyndroom – 2009

              Website: http://joepzander.nl/  

Véronique Wattiez: Survivre l’aliénation parentale – 2009

              Website: http://www.veronique-wattiez.be/

Haci Gursel: Dépaternalisation judiciairement assistée – 2004

Ook verwijzen wij naar onze eigen rubriek Ouderverstoting op de Goudi-website met een grote hoeveelheid informatie en ook bibliografie rond het probleem http://users.telenet.be/goudi/ouderverstoting.html

Aandacht en engagement

Wij blijven heel zorgvuldig het proces van mogelijke opname van PAS in het DSM-V volgen.
We verwachten dat alle betrokkenen en belangstellenden zich bewust zijn van de betekenis van deze stap naar algemene wetenschappelijke erkenning van het fenomeen van de systematische oudervervreemding. We roepen nogmaals op om de nodige inzet op te brengen om zich op de hoogte te houden van de wetenschappelijke kennis rond het fenomeen en zich te concentreren op het doelmatig bekampen ervan ten bate van ouders en kinderen bij scheiding.

Ghislain Duchâteau

23 augustus 2009

_____________________________

*Ref.: Wikipedia - DSM

** Ref.: Mike Jeffries is de auteur van het recent verschenen boek A Familiy’s Heartbreak. A Parent’s Introduction to Parental Alienation (2009) – zie http://afamilysheartbreak.com/

Presentatie van het boek “Verpasseerd ouderschap – Loyaliteitsmisbruik en ouderverstotingssyndroom" Joep Zander (red.) – zaterdag 14 maart 2009 in Amersfoort

Joep Zander heeft er weer eens voor gezorgd dat er een boek over het Parental Alienation Syndrome verschenen is in het Nederlandse taalgebied. Het is na het Symposium in het Belgische Parlement in februari 2007 een bijzonder belangrijk gebeuren in dat verband zowel voor Nederland als voor Vlaanderen in België. Er is immers grote nood aan kennisverspreiding en aandacht en ook aan vorming bij de actoren die betrokken zijn bij gevallen van ouderverstoting bij scheiding.

Het boek bundelt 16 bijdragen van auteurs die zich nauw betrokken voelen bij ouderverstoting en die een ruim engagement opbrengen om het op rationele en doelmatige wijze te bestrijden.
Het was daarom een heuglijk gebeuren dat Joep Zander in het Man en Kind Centrum in Amersfoort een aantal auteurs en ook een aantal geëngageerde mensen in de scheidings- en ouderbeweging had samengebracht.

Joep Zander had een mooi en gediversifieerd programma samengesteld met presentaties en getuigenissen zowel van moeders en vaders en van een aantal auteurs die aan het boek hun bijdragen hebben geleverd. Daarbij was er ook ruimte voor discussie omtrent de politiek en de strategie die nodig zijn binnen dat sociaal werkveld. Tijdens de discussie werd kamerlid Jan De Wit gevraagd om zijn afgewezen amendement voor de nieuwe echtscheidingswet over de handhaving van het gelijkwaardig ouderschap alsnog op korte termijn opnieuw bij de 2e Kamer aanhangig te maken. De legale aanvaarding daarvan zou zeker de effectiviteit van een aantal toepassingen van wetsbepalingen ten goede komen en ouders die dreigen slachtoffer te worden van ongelijke behandeling of miskenning, kunnen helpen.

De discussie was te kort en de beschikbare tijd was te gering om al het gedachtegoed aan bod te laten komen en om ook de sprekers die getuigenis aflegden van hun eigen kwalijk wedervaren voluit te laten uitspreken.

Bijzondere indruk maakten de getuigenissen van een volwassen dochter van gescheiden ouders waarbij door een van de ouders ouderverstoting werd geïnduceerd bij haarzelf en haar broertjes en zusjes en van Jo Huijts in wiens geval de vervreemdende moeder door de rechter een werkstraf kreeg opgelegd, maar die door een verbijsterende attitude bij een andere rechtbankzetel toch blijvend het contact met zijn kinderen werd ontzegd.

Een stukje discussie op niveau, een aantal emotionele ervaringen die werden overgebracht stoffeerden goeddeels deze zinvolle en prettige namiddag in Amersfoort.
Het hemdje hoeft niet altijd nader te zijn dan de rok, maar in dit geval was de inbreng van Senator Guy Swennen met zijn overzicht van de evolutie in België en met zijn 10-puntenplan toch ruim overtuigender dan wat zijn Nederlandse collega Kamerlid Jan de Wit kon aanreiken. Substantieel was ook het ideeëngoed van Mr. Peter Prinsen omtrent de “ontmoeting tussen rechter en psychiater” bij de aanpak van het fenomeen van de ouderverstoting.

Het was wel verbijsterend te vernemen in de informele gesprekken tijdens pauze of bij het napraten achteraf dat er in Nederland geen enkele therapeut van hoog niveau is aan te wijzen om effectieve hulp te verlenen in de gevallen waarin dat wordt gevraagd. Diezelfde constatering mogen we ongeveer ook meegeven voor de situatie in Vlaanderen in België.
Bij wie kunnen dan al die mensen terecht en dat is een genoemd behoorlijk percentage van scheidende ouders, als vervreemde ouders met het fenomeen af te rekenen krijgen?
Er is grote behoefte aan belangstelling, er is grote behoefte aan vorming over het verschijnsel, er is grote behoefte aan bestudering van PAS aan universiteiten en hogescholen, aan nascholing bij hulpverleners en justitiële actoren.

Het zal voor Joep Zander zeker een voldoening zijn te weten dat zijn boek en de presentatienamiddag van zijn bijzonder lezenswaardig boek weer een substantiële bijdrage kan zijn in de aanpak van een akelige maar existentiële problematiek.

In een interview met Emiel Smulders omschrijft Joep Zander wat het ouderverstotingssyndroom is, hoe nefast het Nederlandse rechtssysteem acteert in scheidingen waarin kinderen betrokken zijn. Ook kort stelt hij zijn nieuwe boek voor.
Je vindt het interview op You Tube: klik hier

Met genoegen verwijzen we ook naar Joep Zanders blog, waar hij het heeft over de presentatie van “Verpasseerd ouderschap”, naar de fotopresentatie van het evenement in Amersfoort en naar de website waar u alle informatie over het boek kunt raadplegen

- http://joepzander.wordpress.com/2009/03/15/presentatie/
- http://joepzander.wordpress.com/fotos-presentatie-volo/
- http://www.relapublishing.nl/volo.htm  

Senator Guy Swennen en ikzelf zijn met voldoening en welbehagen samen naar huis gereden na die zinvolle namiddag in Amersfoort. Wij wensen Joep met zijn werk nog een heleboel succes en op naar de volgende verbetering van de situatie van ouders en kinderen bij scheiding.

Ghislain Duchâteau

Nieuw Franstalig boek over de beleving van ouderverstoting: Survivre l'aliénation parentale - Véronique Wattiez (Ouderverstoting overleven)

Nouveau livre en Français "Survivre l'aliénation parentale" par Véronique Wattiez

Na de scheiding werden de kinderen gegijzeld.
Ze werden onophoudelijk betrokken bij de conflicten van volwassenen en dat door de vervreemdende ouder.

Daarmee begon de neerdaling in de hel. De leugens zijn sterker dan de waarheid en de kinderen willen ten slotte de 'vervreemde ouder' niet meer zien. De mensen begrijpen het niet...

Welke gevolgen zal dat later hebben als de kinderen volwassenen zijn geworden al zij zich ervan bewust worden dat zij ondanks zichzelf medeplichtigen zijn geweest van een heel groot onrecht dat aan de verlaten ouder werd aangedaan?

L'auteur / De schrijfster

Véronique Wattiez est née à Liège (Belgique) le 8 août 1961. Elle a écrit ce livre dans l'espoir de faire " bouger les choses " auprès de la justice, des hommes de loi, des psychologues, des avocats... Afin de faire connaître le syndrome de l'aliénation parentale. Un enfer pour le parent qui la subit.

Véronique Wattiez werd in Luik (België) geboren op 8 augustus 1961. Zij schreef dit boek met de verwachting “beweging in de zaken” te doen ontstaan “bij het gerecht, de wettenmakers, de psychologen, de advocaten… Om het ouderverstotingssyndroom te doen kennen. Een hel voor de ouder die dat ondergaat.

Haar website / Son site web:
http://www.veronique-wattiez.be/

Radio-uitzending met Dr. Douglas Darnall - Amerikaans internationaal erkend expert in PAS - 21-1-2009
Radio broadcast with Dr. Douglas Darnall - American internationally recognised expert on PAS - 21-1-2009

SpLiTnTwO.com

Parental alienation is the mental manipulation of children, which can result in destroying a loving and warm relationship they once shared with a parent

Oudervervreemding is de mentale manipulatie van kinderen, die kan leiden tot de vernietiging van een liefdevolle en warme relatie die zij eens deelden met een ouder.

Broadcast - Radio-uitzending (duur 1 uur 31 minuten - inl. tot 4'30")

Important book publications by Dr. Ph. Douglas Darnall:

"Divorce Casualties: Understanding Parental Alienation",
takes the next step in learning about Parental Alienation, its causes, its effects, and how parents can monitor their own behaviors and take measures to protect their children from parental alienation.  (New)

"Divorce Casualties: Protecting Your Children From Parental Alienation" (Paperback)
by Douglas Darnall (Author)
he gave parents the first informative layman's text about parental alienation with practical ways parents can identify and prevent it. 

Anounced:
Darnall, D.C. ( Fall, 2009) Beyond Divorce Casualties: Reunifying the Alienated Family. Roman & Littlefield Publishing Group, Lanham, Maryland.

Dr. Douglas Darnall's website

Uitstekend nieuw werk over het ouderverstotingssyndroom in Italië van prof. dr. Guglielmo Gulotta

Vanuit Rome kreeg ik een vraag naar belangrijke bibliografische informatie rond het ouderverstotingssyndroom.
Bij mijn zoektocht trof ik het uitstekende nieuwe allesomvattende boek aan van prof. dr. Guglielmo Gulotta van de Universiteit Turijn. Hij is jurist, pscholoog, ordinarius voor forensische psychologie. In oktober 2008 publiceerde hij
"La Sindrome da Alienazione Parentale (PAS). Lavaggio del Cervello e Programmazione dei Figli in Danno dell'altro Genitore" d.i. "Het ouderverstotingssyndroom (PAS). Hersenspoeling en programmering van kinderen ter beschadiging van de andere ouder". Het boek gaat uitvoerig in op subtiele beïnvloedingsvormen, die tot oudervervreemding kunnen leiden.

Wie daarvoor belangstelling heeft, bevelen wij aan de inhoud van dat boek in het Italiaans eens te overlopen.
Klik op Inhoud van het boek .


Ghislain Duchâteau

15 augustus 2009

Eerste doctoraatsthesis in Frankrijk over ouderverstoting
Première thèse sur l'aliénation parentale en France

Van mevrouw Olga Odinetz kreeg ik het volgende bericht in het Frans:

De la part de Madame Olga Odinetz je recevait le message suivant en Français:

"ACALPA a le plaisir de vous transmettre la copie de la première thèse de doctorat de médecine sur "le Syndrome d’Aliénation Parentale" soutenue le 23 octobre 2008 à l’Universite Claude Bernard Lyon 1, faculté de médecine Lyon-Nord par Bénédicte GOUDARD.

L'auteur a obtenu son diplôme d’Etat de docteur en médecine générale avec les félicitations du Jury.

Président du jury: Pr. Liliane Daligand, PU-PH-Faculté Lyon Nord, Professeur de médecine légale et Psychiatre expert près de la cour d'appel de Lyon ; Directeur de thèse : Pr. Pierre Girier, Professeur associé de médecine générale ; membres du jury : Pr. Jacques Vedrinne, Professeur émérite de médecine légale et Pr. Alain Moreau, Professeur associé de médecine générale."

La thèse extrèmement éclaircissante présentée en format pdf en Français est à consulter ici sous le lien : Thèse Bénédicte GOUDARD (www.f4j.be)


Une exploration du document est sans doute à recommander.

le 29 octobre 2008

Nederlands:

ACALPA heeft het genoegen u een kopie over te maken van de eerste doctoraatsthesis in de geneeskunde over "het Ouderverstotingssyndroom" verdedigd op 23 oktober 2008 aan de Universiteit Claude Bernard Lyon 1, geneeskundige faculteit Lyon-Noord door Bénédicte GOUDARD.

De auteur heeft zijn staatsdiploma van doctor in de algemene geneeskunde verworven met de gelukwensen van de Jury.

Juryvoorzitter: Pr. Liliane Daligand, PU-PH-Faculteit Lyon Noord, professor in de wetsgeneeskunde en expert-psychiater bij het beroepshof van Lyon; Promotor: Pr. Pierre Girier, geassocieerd hoogleraar algemene geneeskunde ; juryleden: Pr. Jacques Vedrinne, prof. em. in de wetsgeneeskunde etn Pr. Alain Moreau, geassocieerd hoogleraar algemene geneeskunde.

De bijzonder verhelderende doctoraatsdissertatie kan hier in pdf-formaat in het Frans worden geraadpleegd onder de koppeling Thèse Bénédicte GOUDARD (www.f4j.be)


Een verkenning van het document is beslist aanbevolen.

29 oktober 2008


Ghislain Duchâteau

INTERNATIONALE KINDERONTVOERINGEN - OUDERVERVREEMDING

Brussel, 7 februari 2008.


Europees verzoekschrift en mars

http://1777.lapetition.be/

Dit project om een verzoekschrift op te stellen is ontstaan bij een ouder die zijn dochter al vier jaar niet meer gezien heeft als gevolg van een kinderontvoering naar Duitsland door de andere ouder.

Geen enkele overheid heeft de moed opgebracht zich daartegen te verzetten.

Bij die ouder hebben zich vaders en moeders aangesloten die slachtoffers zijn van de beslissing van een ex-echtgenoot of een partner om zijn toevlucht te nemen tot  een kindergijzeling om “de rekeningen te vereffenen”.

Door de zwakte van haar macht de wil van de vervreemdende ouders niet te  weerstaan laat de Politiek de ontvoering of de weigering van het omgangsrecht toe of doet alsof ze het bestaan van die feiten niet kent. Het eerste gevolg is het verlies van elk contact van het kind met de ouder die in de steek gelaten werd.

Een tweede gegeven is de geestelijke aantasting van het kind in de handen van een enige manipulerende ouder onder de ogen van een vormloze en hypocriete overheid, die ons inprent dat niets billijker is dan de wet te misprijzen..

Juist tegen die valse onwetendheid en die waarachtige lafheid van de overheid wil ons verzoekschrift in opstand komen.

Het doel van onze actie is de overheid  op te roepen tot een mentaliteitsverandering.  In het merendeel van de Europese landen bestaan wetten tegen de mishandeling; duizend en een voorwendsels zorgen ervoor dat ze al te zelden worden toegepast.

Van nu af aan moet de overheid die vormen van kindermishandeling durven erkennen, de wetten durven toepassen.

Ouderontvoering en de weigering van het omgangsrecht met het kind zijn mishandelingen.

*
**

Met het doel dit verzoekschrift bekend te maken en een miljoen handtekeningen te verzamelen hebben een moeder en een vader, die allebei al vele jaren gescheiden zijn van hun kinderen, besloten om een deel van Europa te doorkruisen vanaf een van zijn beslissingscentra – Brussel – naar een ander - Straatsburg.

Volgens het nieuwe verdrag van de Europese Unie (Het Verdrag van Lissabon) wordt het burgerinitiatief door middel van een petitie de hoogste aandacht verleend.

Titel II van dit verdrag, « Beschikkingen die betrekking hebben op de democratische principes bevat de nieuwe artikels 8-A, B en C. Hij herneemt de verwijzing naar het burgerinitiatief van een miljoen handtekeningen als volgt:

(Artikel 8B alinea 4)
«  Burgers van de Unie ten getale van ten minste één miljoen, die met een aanzienlijk getal behoren tot de lidstaten, kunnen het initiatief nemen om de Commissie uit te nodigen binnen het raam van haar bevoegdheden een passend voorstel te onderzoeken over de vragen waarvoor die burgers menen dat een juridisch optreden van de Unie noodzakelijk is om haar verdragen te doen toepassen.”

U kunt de wijzigingstekst van het verdrag raadplegen op de site

http://ec.europa.eu/commission_barroso/president/focus/reformtreaty/index_fr.htm

*
**

Onze bedoeling :

Wij nemen ons voor doorheen  België te stappen, dan door Duitsland met het doel in Straatsburg in Frankrijk aan te komen. En dat zal letterlijk een kruistocht zijn die ook verscheidene weken zal duren.

Wij zullen Brussel verlaten op 25 april, internationale bewustmakingsdag van de oudervervreemding. Wij komen aan voor het gebouw van het Europees Parlement in Straatsburg op 21 mei 2008 enkele dagen voor de internationale dag ter ere van verdwenen kinderen.

Wij zullen van de ene stad naar de andere trekken deels te voet deels met het openbaar vervoer. Wij zullen stad per stad aandoen om een maximum aan handtekeningen te verzamelen voor het Verzoekschrift dat wij parallel met deze mars zullen voorstellen.

Wij verzoeken elke vereniging, elke persoon die zich betrokken voelt handtekeningen in te zamelen en ze naar Straatsburg te brengen. U kunt met ons meegaan tijdens de laatste kilometers en samen met ons uw bladen met handtekeningen indienen.

Wij vragen u de formulieren, de kopieën of de originelen op te sturen naargelang u wel of niet naar Straatsburg komt voor 15 mei 2008 naar :

Marie Breda
Rue du Duc 10/12
4860 Pepinster
België

Daarbij wensen wij een beeld te krijgen van de verenigingen en de persoonlijkheden die onze strijd steunen. Wij stellen voor aan die personen of die verenigingen ons project te verdedigen door de aanbreng van hun logo of hun naam op de kopjes van de verzoekschriftbladen.

*
**

Het verzoekschrift

Het gaat over een principeverklaring.

Elk kind heeft recht op regelmatig contact met zijn ouders.

Elke ouder heeft recht op regelmatig contact met zijn kind(eren).

Verscheidene wetten die de relatie tussen ouders en kinderen beschermen, bestaan in de meeste Europese landen; maar ze worden slechts  met de grootste laksheid, zeg maar lafheid toegepast. Door te weigeren de Wet toe te passen, ziet de rechter elke ethiek over het hoofd. 

Op die manier tonen de verantwoordelijke instanties van justitie, van de administratie; de politici en de schooldirecteurs; de artsen en de psychologen hun gebrek aan moed. Door te weigeren te reageren tegen deze vorm van kindermisbruik, is het  Europa van de 25 niet langer in staat de ethische grondslagen van onze maatschappij te beschermen.

Niet de wetten zijn fout gemaakt, maar de personen die ermee belast zijn de wet  toe te passen, gedragen zich lafhartig.

Daarom is dit verzoekschrift in het leven geroepen : het vraagt één zaak : de terugkeer naar het respect voor het recht, voor de toepassing van de wetten ; de politieke en vooral de gerechtelijke overheid  moeten opnieuw moedig worden ; de specialisten moeten hun impliciete instemming met een laat-maar-begaan - het kind te laten beschadigen -  opgeven, maar integendeel het verbod het misdrijf te plegen suggereren en zorgen voor het herstel van het kind. 

Het gerecht lijkt al te vaak ontoegankelijk voor de ethiek en slechts  gevoelig te zijn voor de beslistheid – zelfs om te schaden -  van de actoren van het juridische debat. Wij moeten dus aantonen dat de vastberadenheid van de goede mensen, die bezorgd zijn om het geluk van het kind, sterker is dan die van de wraakzuchtige ouders…en van de aanhangers van de kindergijzeling.

Om het verzoekschrift te ondertekenen klik de (volgende) koppeling aan:

http://1777.lapetition.be/

*
**

De mars begint op 25 april. Eén week voor het begin van de mars, stellen wij een aantal acties voor: elke dag aanwezigheid voor een verschillend gebouw dat de overheid vertegenwoordigt met het doel de campagne te beginnen om handtekeningen te verzamelen.

Bij die gebouwen hoort het Justitiepaleis, de Ministeries van Justitie en van Buitenlandse Zaken, de senaat, het parlement, het Europees Parlement, sommige ambassades.

Ook zullen we een dag besteden aan de metro.

Als u met ons wil meedoen of meestappen, aarzel dan niet om contact met ons op te nemen, zodat wij u alle nuttige informatie kunnen verstrekken.

Sabine Vander Elst, mama van Maëliss Umhey, door haar vader al bijna vijf jaar geleden ontvoerd naar een Europees land: Duitsland.

Bijkomende informatie wordt aan de pers verstrekt in de loop van de maand maart.

http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/

Pascal Gallez, papa van Antoine Gallez, door zijn moeder al bijna tien jaar geleden ontvoerd naar een Europees land: Duitsland.

http://antoinekailouisghislain.skynetblogs.be/


Wij danken ook de personen, de verenigingen, de forums en burgerlijke instanties die aanvaard hebben hun imago te ontlenen voor onze actie:

 Verenigingen:

- sosraptsparentaux: http://users.skynet.be/sky57353

- Caps_lespapas.com : http://www.lespapas.com/

- CAP Enfance: http://www.capenfance.be

Forums:

Citoyens.stools: www.citoyens-attentifs.be,

Personen:

- Robin Denison van www.parental-alienation-awareness.com ,

- Ghislain Duchâteau van www.goudi.be

- Jan Van Baelen van http://www.f4j.be


Burgerlijke instanties:

www.mafemmesebarre.com

Interview met Mireille LASBATS (klinische psychologe – deskundige bij de rechtbanken) in verband met de ouderverstoting

7 mei 2008, door Loïc BRUNET

Een steeds groeiend aantal professionelen erkennen het bestaan van het ouderverstotingssyndroom (PAS) en brengen er verslag over uit in hun expertiserapporten waarbij ze het beschrijven als een pathologie van de binding. Mireille Lasbats, klinische psychologe, deskundige bij het Beroepshof van Douai, getuigt voor de vereniging ACALPA van haar ervaring en van haar praktijk in de materie.

Mireille LASBATS was een belangstellende aanwezige op het symposium dat we op 13 februari 2008 in het Belgisch Parlement organiseerden.

Lees het volledige artikel in het Frans

Interview de Mireille LASBATS (psychologue clinicienne expert auprès des tribunaux) à propos de l'aliénation parentale

7 mai 2008, par Loïc BRUNET
Un nombre croissant de professionnels reconnaissent l'existence du syndrome d'aliénation parentale (SAP) et en font état dans leurs rapport d'expertises en décrivant ce syndrome comme une pathologie du lien. Mireille Lasbats, psychologue clinicienne, expert près de la Cour d'Appel de Douai, témoigne auprès de l'association ACALPA de son expérience et de sa pratique en la matière.
source : ACALPA, association contre l'aliénation parentale, présidente Olga ODINETZ (membre du conseil consultatif de l'association (...)

Lire l'article entier

Source / Bron: http://www.lplm.info/

Actie van Duitse PAS-ouders met de foto's van de vervreemde ouders

De website 'Entfremdet' - vervreemd - is een sprekende aanklacht tegen de ouderverstoting of oudervervreemding - zowel nationaal als internationaal.
Ouders protesteren tegen dat onrecht met de publicatie van hun fotootjes.
Neem een kijkje op deze site:

http://www.entfremdet.de/

Parental Alienation Syndrome: What it is, how it happens and what you can do about it - by Jayne A Major, Dr. Ph.D.

DIVORCE FALLOUT

Parental Alienation Syndrome:
What it is. How it happens and what you can do about it.
by Jayne A. Major, Dr. Ph. D.

Niets doet de passies zo hoog oplaaien als de tegenstelling die ontstaat als ouders op oorlogsvoet met elkaar komen over de zeggingschap over het kind. Die tegenstelling is een thema waarbij het gelijk aan beide zijden een ophefmakend situatie doet ontstaan. Gezag over de kinderen en echtscheiding zijn nooit zwart of wit. Wanneer bij mensen de gevoelens hoog oplaaien, evolueren die thema's vlug naar tegenstellingen. Woede neemt de bovenhand op verstand. Onvolledige feiten worden bewijzen. De agenda's van de rechtbanken raken in de war met herhaaldelijke bezoeken bij de rechter om te proberen een verziekte situatie opnieuw gezond te krijgen die duidelijk nooit gezond te krijgen is. Rechtbanken worden een tweede thuis voor uiteenvallende gezinnen.

Wat kan je doen als één van de ouders onhandelbaar en venijnig wordt? Wat kan je doen als het kind betrokken wordt in de strijd en begint partij te kiezen? Om te beginnen is het noodzakelijk dat je de dynamiek leert kennen van het Parental Alienation Syndrome of PAS.

PAS-misbruik is manipulatie als één ouder het kind tegen de andere ouder opzet. Verwaarlozing of misbruik door de ouder die vervreemd wordt (die als de slechte wordt gebrandmerkt) bestaat niet. Wanneer emotioneel, fysiek of seksueel misbruik aanwezig is, dan is de boosheid van het kind gegrond. Gegronde boosheid is geen PAS.

Zo bestaat PAS ook niet als het kind geniet van een positieve relatie met beide ouders ondanks het feit dat de ene ouder probeert het kind van de andere ouder te vervreemden. De doorslaggevende factor bij PAS is de rol van het kind, zijn of haar reactie en gedrag tegenover de situatie.

Begrip van de situatie geeft u de bekwaamheid om zicht te krijgen daarop en hoe je er tegenover kunt staan. Eens dat je weet wat het probleem veroorzaakt, kan je beginnen met het op te lossen.

Dit artikel in pdf-formaat brengt je op de hoogte van wat het ouderverstotingssyndroom is, hoe het ontstaat en wat je er tegen kunt doen.
Het is in het Engels geschreven.

http://www.ouderverstoting.nl/artikelen/Jayne-Major-PAS-2003.pdf

(Met dank aan Erik van der Waal van Ouderverstoting.nl)

Onvoorstelbaar aangrijpende TV-reportage van de Duitse televisie 'Entsorgte Väter' over PAS en de mogelijke aanpak daarvan

Sendung vom Samstag, 15.12.2007 | 18.15 Uhr | SWR Fernsehen in
Rheinland-Pfalz

Uitzending van zaterdag 15 december / 18.15 u. SWR Televisie in Rheinland-Pfalz.

Klik op Entsorgte Väter

Elke betrokken vader moet deze uitzending bekijken. Heel sterk aanbevolen!

Met dank aan Andreas Happe uit Aken.

Meer over de uitzending (in het Duits)

Minister Ronald Smith's 'Cheated' - The story of a father who would nog give up his children - Het boek "Cheated" van M.R. Smith -
De geschiedenis van een vader die het contact met zijn kinderen niet wilde opgeven

New U.S. book on PAS - Nieuw boek in de V.S. over PAS (Message/Bericht Lisa Cohen)

English

Dear all,

A very Happy New Year to you.  May 2008 bring you everything you hope for.

I wanted to let you know about the publication in May 2007 of a US book on PAS.  This father has co-written this book with his alienated son which provides an additional and valuable perspective on PAS.

Minister Ronald Smith's 'Cheated'–The story of a father who would not give up his children
http://mensnewsdaily.com/2007/12/30/minister-ronald-smiths-cheated-the-story-of-a-father-who-would-not-give-up-his-children/

December 30, 2007



Minister Ronald Smith, a powerful fatherhood advocate who is one of the organizers of the National Fatherhood Summit Jan. 4th in Grand Rapids, Michigan has co-authored a book with his adult son Ariel describing the Parental Alienation campaign they endured.

This book can ordered via Amazon in the UK for £10.50 -
http://mensnewsdaily.com/2007/12/30/minister-ronald-smiths-cheated

It is also available from Amazon in the US
http://www.amazon.com/Cheated-children-DOCUMENTED-PARENTAL ...

The Blackwell publishing site includes a synposis on PAS associated with this book as follows which is a very powerful and accurate description of the devastating effects of PAS

http://bookshop.blackwell.co.uk/jsp/id/Cheated

"Parental Alienation Syndrome (PAS) is the teaching of children of divorce or separation to harbor negative feelings and emotions toward the parent who generally does not have custody and does not reside in the same domicile. This is usually done in an effort for one parent to gain the respect and love of the children, while destroying the image and relationship of the absent parent. This phenomenon will generate feelings of hatred, ambivalence, and distance between children and the non-custodial parent. Our family court system does little to eliminate these occurrences, and although the parent affected is cheated of a normal relationship with the children, the real damage will manifest itself within the children."

During 2008 I hope our efforts can be galvanised further to continue to raise awareness of the devastating impact of PAS on parents, and most importantly, children affected by it.

Lisa Cohen (on behalf of JUMP - Jewish Unity for Multiple Parenting)
   (020 8386 6282 (JUMP);  
   jump.parenting@ntlworld.com     
      www.jump-parenting.co.uk

Nederlands

Dag Iedereen,

Een echt gelukkig Nieuwjaar voor u. Mag 2008 u alles bezorgen wat u hoopt te krijgen.

I wilde u informeren over de publicatie in mei 2007 van een boek in de V.S. over PAS. De vader heeft het samen geschreven met zijn vervreemde zoon die een bijkomend en waardevol perspectief bijbrengt over PAS.

De volgende bijzonderheden vermeld ik:

Minister Ronald Smith's 'Cheated'–The story of a father who would not give up his children
http://mensnewsdaily.com/2007/12/30/minister-ronald-smiths-cheated-the-story-of-a-father-who-would-not-give-up-his-children/

30 december 2007

Minister Ronald Smith, een machtige verdediger van het vaderschap is een van de organisatoren van de nationale vadertop op 4 januari in Grand Rapids, Michigan. Hij heeft samen met zijn volwassen zoon Ariel een boek geschreven, dat de hele campagne van vaderverstoting beschrijft die zij hebben moeten doorstaan.

De titel zegt het al helemaal “Cheated” (‘Verstoten’). Vele, vele kinderen worden bedrieglijk weggerukt uit hun krachtige, liefdevolle relaties met hun vaders (en soms hun moeders) omwille van oudervervreemding.

Het boek kan in het Verenigd Koninkrijk besteld worden voor £10.50
http://mensnewsdaily.com/2007/12/30/minister-ronald-smiths-cheated

Het is ook verkrijgbaar bij Amazon in de Verenigde Staten
http://www.amazon.com/Cheated-children-DOCUMENTED-PARENTAL ...

De Blackwell publicatiesite bevat een betekenisomschrijving van PAS verbonden met dit boek. Ze luidt als volgt en ze is een krachtige en precieze beschrijving van de verwoestende gevolgen van PAS

http://bookshop.blackwell.co.uk/jsp/id/Cheated

"Het ouderverstotingssyndroom (PAS) is kinderen bij (echt)scheiding aanleren negatieve gevoelens en emoties te koesteren tegenover de ouder die over het algemeen geen bewakingsrecht heeft en niet gehuisvest is op hetzelfde domicilie. Dat wordt veelal gedaan in een poging van de ene ouder om het respect en de liefde van de kinderen voor zich te winnen, maar tezelfdertijd het beeld en de relatie met de andere afwezige ouder te vernietigen.
Het verschijnsel doet gevoelens ontstaan van haat, ambivalentie en afstand tussen de kinderen en de niet inwonende ouder. Ons familierechtsysteem doet weinig om dat voorkomen uit te sluiten en hoewel de getroffen ouder verstoten wordt uit een normale relatie met de kinderen, zal de werkelijke schade zich manifesteren in de kinderen."

Voor 2008 hoop ik dat onze inspanningen verder kunnen worden opgedreven om verder te werken aan de bewustmaking van de verwoestende invloed op ouders, maar hoogst belangrijk op de kinderen die erdoor aangetast worden.

Groeten

Lisa Cohen (namens JUMP - Jewish Unity for Multiple Parenting)
   (020 8386 6282 (JUMP);  
   jump.parenting@ntlworld.com     
      www.jump-parenting.co.uk

Overleg over ouderverstoting van het Samenwerkingsverband van Ouder- en Belangenverenigingen bij Scheiding (SOBS) met de Afdeling Welzijn en Samenleving van het Vlaams Ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin

Vrijdag 25 mei 2007 werd in het Ellipsgebouw in Brussel een delegatie van SOBS ontvangen door twee vertegenwoordigers van de Afdeling Welzijn en Samenleving van het  departement WVG rond de problematiek van de ouderverstoting bij scheidingen. De delegatie omvatte een verstoten moeder, een verstoten vader, een hulpverlener uit de verenigingen en mijzelf.

Het doel was kennis te nemen van de projecten van het departement en de Afdeling Welzijn en Samenleving ervan te overtuigen de problematiek van de ouderverstoting zijn rechtmatige plaats te laten krijgen in de projecten.

De projecten worden nog maar pas geïnitieerd naar aanleiding van o.m. de heel recente publicatie door de onderzoeksgroep “Echtscheiding” van De impact van een (echt)scheiding op kinderen en ex-partners vanwege de Studiedienst van de Vlaamse Regering.

Vier projecten staan nu in opdracht van de minister op stapel:
- Vorming voor ouders en kinderen in een scheidingssituatie
- Ontwikkeling van een scheidingswijzer voor vier doelgroepen via een website
- Vorming van scheidings-/ouderschapsbemiddelaars
- Methodiek betrekken van kinderen bij scheidingsregelingen (bij ouderschapsbemiddeling)

De projectverantwoordelijke, die trouwens het Symposium  “Oudervervreemding, niet langer vreemd in recht en bemiddeling?” in het Federaal Parlement op 13 februari 2007 bijwoonde, toonde zich ten volle overtuigd van de negatieve betekenis voor kinderen en ouders van het syndroom van de ouderverstoting. Hij deelde ons mee dat hij zich ten volle zal inzetten om te verkrijgen dat in de projecten waarover het departement zeggenschap heeft, bij de actoren wordt geïntroduceerd welke impact ouderverstoting kan hebben. Hij zal polsen in welke mate en hoe de organisatoren van de projecten ouderverstoting als problematiek daarin willen introduceren. Van hem mogen wij te gepasten tijde een feedback verwachten over de uitwerking van zijn inspanningen ter zake.

Daarmee ziet  de SOBS-delegatie in eerste instantie haar wens ingewilligd en mag terecht verwachten dat de informatie over het Parental Alienation Syndrome (PAS) veel breder wordt verspreid en dat de vorming van de welzijnswerkers in deze materie voor een adequate aanpak van de problematiek ruimere kansen krijgt. Er is in Vlaanderen immers een enorme behoefte aan deskundigheid daarover. Van het SOBS uit is er een groot verlangen naar die doeltreffende aanpak bij problematische scheidingen waarin kinderen betrokken zijn. Wetenschappelijk onderzoek in dat verband is in Vlaanderen nog onbestaande. De resultaten van wetenschappelijke studies en publicaties daarover zouden ook in deze aangelegenheid bevorderlijk zijn voor een rationele benadering en een doeltreffende aanpak van deze zo pijnlijke en determinerende thematiek.

Nieuw belangrijk boek over PAS - bericht van Dr. von Boch-Galhau 30-4-2007

Dear Colleagues and friends,

I want to inform you about this new important book about PAS from the American researcher A. J. L, Baker:

A. J. L.  Baker „Adult Children of Parental Alienation Syndrome – Breaking the Ties that Bind“, W.W. Norton & And Company; New York, 2007; 27,50 Euro über Amazon.de!

All the best!  

Wilfrid v. Boch-Galhau, M. D.

www.drvboch.de

www.pas-konferenz.de

Symposium OUDERVERVREEMDING - niet langer vreemd in recht en bemiddeling? 13 februari 2007 - Belgisch Federaal Parlement

SYMPOSIUM
OUDERVERVREEMDING
Niet langer vreemd in recht en bemiddeling?

Kinderen die hun vader of moeder ten onrechte niet meer willen zien na de scheiding van hun ouders. Het gebeurt vaker dan je denkt. Op dit symposium gaan we na hoe de rechtspraak en de bemiddeling omgaan met oudervervreemding.

Oudervervreemding werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1992
door Richard Gardner, klinisch professor in de kinderpsychiatrie van de Columbia
University, in zijn baanbrekend werk“The Parental Alienation Syndrome. A Guide for Mental Health and Legal Professionals.” Sindsdien is het fenomeen wereldwijd bekend geworden en werd het verder uitgediept. De verbeterde vertrouwdheid met het oudervervreemdingssyndroom heeft gevolgen voor de benadering van de ouderproblematiek bij scheidingen.

Het symposium richt zich tot magistraten, advocaten, bemiddelaars, politici en
welzijnswerkers, maar is ook toegankelijk voor elkeen die geïnteresseerd is in deze
problematiek.

Dinsdag 13 februari 2007 Federaal Parlement / Brussel

Programma

- Inleiding door Guy Swennen,
sp.a-parlementslid / voorzitter commissie
Familierecht Kamer van Volksvertegenwoordigers
Audio 9' - klik hier om hem te beluisteren

- Oudervervreemding bij scheidingsbemiddeling
door Peter G. Hoefnagels [Nederland],
Professor em. familierecht Universiteit Rotterdam

- PAS: psychologische gevolgen op volwassen geworden echtscheidingskinderen en de effecten op de ouders. - Le « Syndrome d’Aliénation Parentale »: Conséquences psychologiques sur les enfants du divorce devenus adultes et les effets sur les parents
door Ursula Kodjoe [Duitsland],
Psychologe / bemiddelaar

- Voorstelling studiemap door Ghislain Duchâteau
[België / Nederlandstalig], Samenwerkingsverband
van Ouder- en Belangenverenigingen bij Scheiding
Audio 15' - klik hier om hem te beluisteren

- Oudervervreemding in de rechtspraak - Welke mogelijkheden de gerechtelijke autoriteiten in dat verband hebben - Perte du lien parental - les réponses des autorités judiciaires
door Nadia De Vroede [België / Franstalig],
Substituut Procureur-Generaal Hof van Beroep Brussel

- Vragen en discussie met de sprekers

	Prof. em. Dr. G.P. Hoefnagels
Mevrouw Ursula Kodjoe Diplom-Psychologe - Mediatorin
	Lic. Ghislain J.J. Duchateau - Ouderverenigingen SOBS
Mevrouw Nadia De Vroede Substituut Procureur-Generaal Hof van Beroep Brussel

Dit symposium greep plaats in de Congreszaal van het Huis der Parlementsleden, Leuvenseweg 21, 1000 Brussel.

Symposiumvoorzitter en moderator was volksvertegenwoordiger Guy Swennen

De belangrijkste boeken over ouderverstoting in beeld	Joep Zander, publicist-pedagoog-kunstenaar aan de lectuurtafel

Tienpuntenplan ,,om te laten zien dat het menens is''

Het SP.A-kamerlid Guy Swennen lanceerde een tienpuntenprogramma ter preventie van 'oudervervreemding'.

1. Er moet onderzoek komen naar de omvang van het probleem.

2. Neutrale bezoekruimtes moeten ,,veel meer geld krijgen'' omdat ze een actieve bemiddelingsrol kunnen spelen als het fout dreigt te lopen.

3. Ontradende publiekscampagnes kunnen wijzen op de psychische gezondheidsgevaren voor het kind bij conflicten over de omgangsregeling.

4. Een omgangsbuddy kan ouders en kinderen tijdens het scheidingsproces begeleiden. Niet te verwarren met de sociaal assistent die een verslag moet maken voor de rechtbank.

5. In geval van een conflict over het omgangsrecht moet met een 'attitudevragenlijst' gepeild worden welke ouder het meeste openstaat voor contact met de andere ouder.

6. Preventief een dwangsom bepalen bij elke uitspraak of overeenkomst in verband met kinderen, voor het geval een van beide ouders de afspraken niet nakomt. Dit om te laten zien dat het 'menens' is.

7. Meer vormingen over oudervervreemdingen voor rechters, advocaten en andere beroepsgroepen.

8. Twee verplichte bemiddelingssessies voor ouders bij elke betwisting omtrent de kinderen.

9. Ouderverstoting strafbaar maken voor de ouder die ertoe aanzet.

10. Een parlementaire werkgroep oprichten die de snaren stemt.


Artikels in pdf-formaat: Als scheiding tot breuk leidt

De media

De weerslag in de pers en de andere media : klik hier of open

Datum		Type	Titel	Bron
14/02/07		documenten	Sp.a lanceert programma tegen oudervervreemding	GVA
14/02/07		documenten	Echtscheiding kan leiden tot oudervervreemding	HBVL
14/02/07		documenten	Tienpuntenplan ,,om te laten zien dat het menens is''	STANDAARD
14/02/07		documenten	Meer aandacht voor oudervervreemding	Metro
13/02/07		video	Symposium oudervervreemding groot succes (2min)	f4j.be
13/02/07		audio	Oudervervreemding op Radio1 : Marleen Heylen (3min51)	radio1

Met bijzonder veel dank aan Jan Van Baelen - http://www.f4j.be/

Ter Zake 14-2-2007 VRT : klik hier

Eindelijk voldoende aandacht voor oudervervreemding? Persconferentie Guy Swennen Parlement 13-2-2007

Persconferentie 13 februari 2007

Eindelijk voldoende aandacht voor oudervervreemding?

Guy Swennen (sp.a) lanceert een tienpuntenprogramma voor een betere aanpak

Volksvertegenwoordiger Guy Swennen (sp.a), voorzitter van de subcommissie Familierecht in de Kamer, organiseert vandaag in het federale parlement een symposium over oudervervreemding.
De bedoeling van het druk bijgewoonde symposium is meer aandacht te krijgen voor de
problematiek van de oudervervreemding, en inzicht te verkrijgen in de oorzaken en de gevolgen
ervan voor het kind en voor de ouders. Swennen lanceert tegelijkertijd een
tienpuntenprogramma om te komen tot een betere aanpak van ouderverstoting.

De nieuwe echtscheidingswet zal het aantal vechtscheidingen doen verminderen, maar niet doen verdwijnen

De nieuwe echtscheidingswet wordt donderdag gestemd in de Kamer. Deze wet is zonder twijfel een grote stap vooruit. De akkoordcultuur bij scheidingen zal nog meer toenemen. Het aantal vechtscheidingen zal verder drastisch afnemen. Scheiden zal minder doen lijden en dat is in de eerste plaats belangrijk voor de betrokken kinderen. Maar we moeten realistisch zijn. Zelfs deze mijlpaalwetten zullen niet elke vechtscheiding kunnen voorkomen of onmogelijk maken.

Vechtscheiden vertrekt van de ingesteldheid van mensen en die ingesteldheid kan je niet bij wet onmogelijk maken. En dan rijst de cruciale vraag: wat kunnen we in de toekomst nog doen om vechtscheidingen te voorkomen en tegen te gaan en de schadelijke gevolgen ervan zoveel mogelijk te beperken?

Oudervervreemding weinig bekend in België

Over het begrip ouderverstotingssyndroom of Parental Alienation Syndrome, waarover in Amerika en Canada en in de hele wereld een berg literatuur verschenen is, is in ons land weinig te doen. Los van de polemiek of het nu een syndroom is of niet, is er in onze contreien weinig informatie over oudervervreemding. Over het vreselijkste gevolg van een vechtscheiding hebben we dus vreselijk weinig informatie. En dat is een vreselijke vaststelling, omdat een gebrek aan aandacht automatisch neerkomt op een onvoldoende aanpak ervan. De bedoeling van het symposium is een debat te voeren rond de oudervervreemding, vertrekkende van de publicaties van onder meer Gardner, een Amerikaanse professor, en zo meer aandacht te krijgen voor oudervervreemding in onze samenleving.

Wat is ouderverstoting volgens Gardner?

Een kind dat zonder reden een ouder verstoot: dat komt nogal eens voor na een scheiding. Het kind wil dan met de ouder waar het niet bij woont letterlijk nooit meer iets te maken hebben.
Ouderverstoting is in 1984 voor het eerst als syndroom benoemd en besschreven door Richard A. Gardner, hoogleraar in de toegepaste kinderpsychiatrie aan de Columbia Universiteit van New York. Zijn standaardwerk ‘The Parental Alienation Syndrome’ was het begin punt van een steeds grotere stroom boeken en artikelen in de vakpers in de hele wereld.

Gardner stelt dat ouderverstoting een syndroom is omdat “geen enkel kind het in zijn genen draagt een ouder te willen afwijzen die van hem houdt”. Bovendien handelt een kind daarmee consequent tegen zijn belang en ook dat wijst niet op geestelijke gezondheid. PAS, de afkorting van Parental Alienation Syndrome, heeft volgens Gardner niets te maken met kinderen die, bijvoorbeeld wegens ernstige mishandeling, een gegronde reden hebben om een ouder af te wijzen. In zulke gevallen is verstoting immers een normale reactie. De afwijzing wordt pas een stoornis als zij niet gegrond is en tegen het eigen belang indruist.

Om van ouderverstoting te kunnen spreken, zijn er volgens Gardner drie factoren nodig. Ten eerste een vechtscheiding, ten tweede programmering door een ouder, en ten derde een door deze twee factoren op gang gebrachte factor: een actief optreden vanuit het kind zelf. Om deze laatste reden vindt Gardner het begrip ‘gehersenspoeld’ te passief. Kenmerkend is juist dat er door de sociale omgeving opgeroepen krachten in het kind zelf actief werkzaam worden.

Acht duidelijke symptomen zouden het syndroom al in het beginstadium herkenbaar maken. Ik vat ze in telegramstijl samen, aan de hand van de tekst van de Nederlandse publicist Rob van Altena. Deze tekst maakt deel uit van de symposiummap.

De acht beschreven symptomen bij het kind :

1.Minachtingscampagne tegen de andere ouder;
2.Zwakke of absurde reden daarvoor;
3.Geen ambivalente gevoelens (de ene ouder is louter goede, de andere louter slecht  ).
4.Een ongeloofwaardige ‘ eigen mening ‘;
5.Reflexmatige steun aan de zorgouder in het zorgconflict;
6.Afwezigheid van schuldgevoelens;
7.Letterlijk citeren van onbegrepen woorden,en
8.Uitbreiding van de vijandschap naar de familie van de gehate ouder.

Na enige tijd kan het kind ervan bezeten raken de ‘ gehate ‘ ouder te kleineren,beschuldigen en uit te stoten. Dat alles zonder aanleiding of om aanleidingen die in geen enkele verhouding staan tot een levenslange afwijzing. De gevolgen zijn rampzalig voor de verstoten ouder en voor het kind zelf.

Gardners omschrijving als syndroom werd voorwerp van een hevige geleerdenstrijd. Hoe dan ook, hij was het die (1) ouderverstoting voor het eerst systematisch behandelde als een gezondheidsprobleem en die (2) de diverse aspecten van de werking van ouderverstoting in kaart trachtte te brengen en daardoor een leger deskundigen in beweging bracht om het schrijnende verschijnsel te bestuderen en analyseren. En tegelijk bracht hij het veel meer onder de aandacht van rechters, advocaten, bemiddelaars, psychologen, maatschappelijke werkers enzoverder.

Tienpuntenprogramma voor een betere aanpak van oudervervreemding

NEDERLANDSTALIGE VERSIE

Guy Swennen: “De discussie of ouderverstoting nu een syndroom is of niet, is voer voor geleerden. Waar het mij over gaat, is dat oudervervreemding een realiteit is bij een heel aantal scheidingen. Een vreselijk gevolg van een scheiding, waar te weinig over bekend is en waar meer aan gedaan kan worden. Daarom heb ik een tienpuntenprogramma uitgewerkt om tot meer aandacht en een betere aanpak te komen”.

1. Onderzoek naar de omvang van ouderverstoting

Cijfers zijn er niet in ons land. Het verschrikkelijke verschijnsel van ouderverstoting is onbestudeerd door de Belgische overheid. Daar moet dringend verandering in komen. Een resolutie in het parlement kan de regering daartoe aanzetten. Een maatschappelijke vaststelling van ouderverstoting zal de beleidsaandacht ervoor zeker ten goede komen.

2. Meer ondersteuning en mogelijkheden voor bezoekruimtes

Het belang van de zogenaamde neutrale bezoekruimtes wordt zwaar onderschat. Bij elk eerste teken van symptoom van ouderverstoting dienen deze bezoekruimtes ingeschakeld te worden, zodat ze een actieve bemiddelingsrol kunnen spelen. Er dient veel meer geld te worden uitgetrokken om het aantal bezoekruimtes, de personele omkadering én de deskundigheid van het personeel op te drijven.

3. Ontradende informatiecampagnes

Ouderverstoting voorkomen is belangrijk genoeg om algemene, ontradende overheidscampagnes te voeren. Minstens zo belangrijk is het verstrekken van gerichte informatie: bij elke regeling betreffende omgangsrecht dient een informatiebrochure te worden overhandigd aan de scheidenden, waarbij gewezen wordt op de psychische gezondheidsgevaren voor het kind ingeval van ouderverstoting en/of conflicten over de omgangsregeling.

4. Invoeren van de omgangsbuddy

Bij elk signaal dat een rechter opvangt over het ernstig mislopen van een omgangsregeling dient hij een omgangsbuddy aan te stellen. Dat is een gespecialiseerd psycholoog of maatschappelijk assistent, die voortdurend zonder formaliteiten met de ouders en kinderen praat en begeleidt. Het is een bemiddelaar te velde, die ook waarschuwt en de rechter voortdurend op de hoogte houdt van de eventuele onwilligheid van een oudere, zodat die snel kan ingrijpen. De omgangsbuddy is dus iets anders dan een sociaal assistent die een sociaal verslag voor de rechtbank maakt. Hij is in de ware zin van het woord de be-ge-leid-der, die ouders en kinderen in hun moeilijkste (overgangs-)periode helpt.

5. Invoeren snel attitudeonderzoek

Heel geregeld loopt het mis in het begin van een procedure. In afwachting van het resultaat van een sociaal onderzoek kan de verstotende ouder bij wie het kind verblijft het kind (op korte tijd) als sterk beïnvloeden. Daarom kan naar Californisch model bij aanvang van de procedure met attitudevragenlijsten onderzocht worden hoe een ouder open staat voor contacten van het kind met de andere ouder.

6. Preventieve dwangsom gekoppeld aan bemiddeling

Bij elke uitspraak of in elke vastgestelde overeenkomst zou bepaald kunnen worden welke dwangsom betgaal zal moeten worden aan de ouder met wie het kind niet mag meegaan van de andere ouder. Zulke dwangsommen zouden pas uitgevoerd kunnen worden na een verplichte bemiddelingspoging: de bemiddelende instantie of rechtbank geeft er toestemming toe. Dat laatste kan heel vlot door het blijvend gevat zijn van de rechter, door de nieuwe bepalingen ter naleving van het omgangsrecht.

7. Meer vormingsmogelijkheden voor alle betrokkenen

Meer inzicht geeft meer expertise om ouderverstoting te herkennen en er gepast mee om te gaan. Daarom moeten er meer vormingen komen voor alle betrokken beroepsgroepen. De rechters zouden ook bij de minste betwisting over verblijfsregeling vorming verplicht aan scheidenden kunnen opleggen. De overheid dient middelen vrij te maken om het vormingsaanbod te verruimen en te stimuleren.

8. Verplichte bemiddeling

Er dient een wet te worden gestemd die bemiddeling verplicht maakt bij elke betwisting omtrent de verblijfsregeling van kinderen. De eerste twee sessies zijn gratis. Verdere sessies worden door de partijen gedragen a rato van de respectieve inkomsten. Uiteraard kan niemand echt verplicht worden aan bemiddeling deel te nemen, het betreft een verplichte poging tot bemiddeling. Voorbeelden uit Canada en Noorwegen getuigen van het succes van deze aanpak.

9. Actief programmerend gedrag tot ouderverstoting strafbaar maken

Actief programmeren van kinderen tot ouderverstoting is ernstig schadelijk gedrag richting kinderen. Dat kan psychische kindermishandeling genoemd worden. Er zou dan ook een wettelijke bepaling moeten komen om flagrant vaststaande manipulatie van het kind tot ouderverstoting strafbaar te maken. Als basis voor de omschrijving van het misdrijf kan de definitie van het Brussels vertrouwenscentrum voor kindermishandeling gehanteerd worden: “Kindermishandeling en –verwaarlozing is elke vorm van actieve of passieve geweldpleging of verzuim dat kinderen en jongeren overkomt, niet door ongeval maar door daden of nalatigheden van ouders, verzorgers, andere personen, instellingen of de maatschappij, en waarbij afwijkingen bij het kind ontstaan of redelijkerwijze verwacht mag worden dat ze zullen ontstaan of waarbij hun optimale ontwikkeling in het gedrang komt”.

10. Oprichting interparlementaire werkgroep oudervervreemding

Vele van de voorgestelde initiatieven stellen zich tegelijkertijd in de bevoegdheidssfeer van de gemeenschappen als van het federale niveau. De raakvlakken tussen preventieve en geestelijke gezondheid, welzijnsbeleid en justitie zijn immens. Daarom dat een werkgroep met vertegenwoordigers uit de bevoegde commissies van alle parlementen noodzakelijk is om een adequate beleidsaanpak uit te werken en overeen te komen.

Guy Swennen

______________________________________

VERSION FRANCAISE

Présenté par Monsieur Guy Swennen à sa conférence de presse et au colloque sur l’aliénation parentale dans le Parlement Belge le 13 février 2007 à Bruxelles

Programme en dix points
pour une meilleure approche de l'aliénation parentale

Guy Swennen : "La discussion de savoir si le rejet parental, (par lequel nous entendons "le rejet par un ou des enfants d'un de leurs parent") est un syndrome ou non, est une question pour des personnes "instruites".
Pour ce qui me concerne, l'aliénation parentale est une réalité dans le contexte d'un grand nombre de divorces. Une terrible conséquence de la séparation (divorce) au sujet de laquelle on ne sait pas assez et à propos de laquelle il faut faire quelque chose. C'est pour cela que j'ai élaboré un programme en dix points en vue d'aboutir à une plus grande attention et une meilleure appréhension du problème.

1. Enquête en vue d'évaluer l'importance du rejet parental

Il n'y a pas de chiffres en Belgique. L'effrayante apparition de l'aliénation parentale n'a pas été étudiée par les pouvoirs publics belges. Il faut d'urgence y porter un remède. Une résolution au parlement peut inciter le gouvernement à agir. Une prise de conscience sociale de l'aliénation parentale sera bénéfique à une sensibilisation du monde politique en la matière.

2. Plus de soutien et possibilités pour des espaces de rencontres

L'importance de lieux de rencontres neutres est fort sous-estimée. A chaque premier signe du symptôme d'aliénation parentale il faudrait rendre ces espaces opérationnels de telle sorte qu'ils puissent jouer un rôle actif dans la médiation. Il faut libérer beaucoup plus d'argent à l'accroissement du nombre de lieux de visites, à l'encadrement et à la formation du personnel compétent.

3. Campagnes d'information dissuasives

Prévenir le rejet parental est suffisamment important pour que les autorités mènent des campagnes dissuasives. Il est au moins aussi important de propager une information ciblée. Il convient de donner une brochure informative aux couples qui se séparent dans laquelle les dangers de santé mentale pour l'enfant dans les cas de rejet parental et/ou conflits au sujet des règles relatives aux visites.

4. Introduction d'un conciliateur

A chaque signal que le juge perçoit au sujet du mauvais déroulement d'un règlement de visite, il devra désigner un conciliateur. C'est un psychologue spécialisé ou un assistant social qui de façon continue parle et guide les parents et les enfants, et ce, sans formalité. Il est un médiateur de terrain qui avertit et informe continuellement le juge de la mauvaise volonté d'un parent de telle sorte que le juge puisse intervenir rapidement. Le conciliateur est donc "autre chose" qu'un assistant social qui fait un rapport social à l'attention du tribunal. Il est dans le vrai sens du terme un accompagnateur-guide qui aide les parents et les enfants dans la période difficile de la transition.

5. Mise en place rapide d'un examen du comportement

C'est ici que d'habitude les choses tournent mal au début de la procédure. En attendant le résultat de l'enquête sociale, le parent aliénant – celui chez qui l'enfant réside – peut fortement influencer l'enfant. Pour cela il est intéressant de s'inspirer du modèle californien dès le début de la procédure au moyen de questionnaires de comportement dans le but de vérifier à quel point un parent reste disposé à permettre le maintien de contacts de son enfant avec son autre parent.

6. Amende préventive liée à la médiation

Lors de chaque ordonnance ou lors de chaque convention il faudrait définir l'amende, à charge de celui qui s'oppose à la visite, et due au parent chez qui l'enfant peut séjourner et chez qui il est empêché d'aller. De telles amendes ne seraient appliquées qu'à l'issue d'une tentative obligatoire de médiation. L'instance médiatrice ou le tribunal y donne son accord. Ceci peut aller très rapidement grâce à la diligence du juge et grâce aux nouvelles dispositions pour le suivi des droits de visite.

7. Plus de possibilité de formation pour les personnes concernées

Une meilleure compréhension procure une plus grande acuité dans la façon de déceler l'aliénation parentale et d'y porter remède. C'est pour cela qu'il faut prévoir de formations pour tous les intervenants professionnels concernés. Les juges devraient aussi, à la moindre contestation relative à la règle de résidence, imposer une formation aux parents qui se séparent.
Le gouvernement doit libérer des moyens pour étendre et stimuler la nécessité de formation des personnes concernées.

8. Médiation obligatoire

Il faut voter une loi qui rend la médiation obligatoire lors de toute contestation au sujet de la résidence des enfants. Le deux premières séances sont gratuites. Les séances ultérieures seront supportées par les parties au prorata de leurs revenus respectifs. Bien évidemment, personne n'est pas vraiment obligé de participer à la médiation, il s'agit d'une tentative obligatoire de médiation. Des exemples en Norvège et au Canada témoignent du succès de cette approche.

9. Rendre punissable la manipulation volontaire qui mène à l'aliénation parentale

"Programmer" les enfants au point de provoquer le rejet de l'autre parent est un comportement gravement perturbant pour eux. On peut appeler cela de la maltraitance d'enfants. Il faudrait donc une disposition légale pour rendre punissable toute manipulation flagrante et établie d'enfants confrontés à l'aliénation parentale. Comme base de la description du délit, on peut se référer à la définition de ce type de maltraitance donnée par le centre d'accueil bruxellois " La maltraitance infantile et la négligence à l'égard des enfants sont toute forme de violence active ou passive ou de négligence qui se présentent à l'enfant, non par accident, mais par les actes ou les négligences des parents, des soignants, d'autres personnes, des institutions ou de la société, et par laquelle des perturbations surviennent, ou par lesquelles on peut s'attendre de manière raisonnable qu'elles surviennent chez l'enfant, et par laquelle son développement optimal est menacé.".

10. Mise sur pied d'un groupe de travail parlementaire au sujet de l'aliénation parentale

Bon nombre des initiatives présentées se situent simultanément dans les sphères de compétences des régions et du niveau fédéral. Les liens entre la prévention dans le domaine de la santé, de la santé mentale, de la politique du bien-être et de la justice sont très nombreux. C'est pour cela qu'un groupe de travail composé de représentants des commissions compétentes de tous les parlements est nécessaire de se mettre d'accord et d'élaborer une manière adéquate d'aborder le problème.

Symposium

Parlement de Bruxelles, le 13 février 2007

Traduction libre de Renaud DETHIER. Le texte néerlandais seul fait foi.

De studiemap met het dossier van het Symposium in het federaal parlement van 13 februari 2007

Deze studiemap is samengesteld om de professionele hulpverleners met magistraten, advocaten, bemiddelaars, therapeuten, psychologen, maatschappelijke helpers en ook ouders studiemateriaal aan te bieden.

Er is immers grote behoefte aan informatie rond het ouderverstotingssyndroom. Er is evenzeer grote behoefte aan vorming rond het fenomeen.

De studiemap tracht daartoe een aanzet te geven met dit aanbod. Alle deelnemers aan het symposium hebben een gedrukt exemplaar ontvangen.

Belangstellenden die te laat waren voor inschrijving of alle anderen die over de studiemap wensen te beschikken kunnen een elektronische versie aanvragen met een e-mail naar symposium@s-p-a.be.

We geven hierbij de inhoudstafel van het studiedossier en onderaan in pdf-formaat de volledige studiemap.

Inhoudstafel

- Inhoudstafel......................................................................................... 1
- Inleiding – Guy Swennen ........................................................................ 2
- Inleiding tot het oudervreemdingssyndroom – Rob van Altena......................... 5
- Oudervervreemding – Prof. Dr. G. P. Hoefnagels........................................... 8
- Le «Syndrome d’Aliénation Parentale»: conséquences psychologiques sur les enfants du divorce devenus adultes et les effets sur les parents – Ursula Kodjoe.............16
- Oudervervreemding in de rechtspraak – Nadia De Vroede...............................29
- Visietekst vanuit de Belgische situatie – Jan Piet De Man...............................37
- Verslag van de conferentie van prof. dr. H. Van Gijseghem over het ouderverstotingssyndroom – Ghislain Duchateau.............................................48
- Témoignage de Nathalie – Getuigenis van Nathalie........................................53
- Recente bibliografie rond oudervervreemding............................................... 55

De volledige studiemap in pdf-formaat: klik hier

Toespraak 15' inleiding tot de studiemap Ghislain Duchâteau: klik hier

(Parental Alienation Syndrome = PAS)

+Prof. Dr. Richard Gardner gestorven op zondag 25 mei 2003

We wijzen hier op een verschijnsel dat ons in ons vaderschap zwaar heeft geteisterd en dat ook vele ouders - vooral vaders - die in echtscheiding komen met blijvend verlies van het ouderschap bedreigt: het ouderverstotingssyndroom dat ons sinds de jaren 1992 zo klemmend werd beschreven door prof. Dr. Richard Gardner van de Columbia University van New York. Op 24 juni 1999 hadden Dr. J. Vandeput, Luc Moyaert en Ghislain Duchâteau de gelegenheid Prof. Gardner persoonlijk aan het woord te horen op het congres over "Het belang van het kind", dat door het Nederlandse Ministerie van Justitie in samenwerking met het Platform Samenwerkende cliëntenorganisaties in Jeugdzorg en Familierecht (SCJF) in Breda werd georganiseerd. Prof. Gardner gaf meer uitleg over het PAS (The Parental Alienation Syndrome) en beschreef nauwkeurig de belangrijkste kenmerken ervan. In een workshop kregen wij de kans om met hem in gesprek te gaan over zijn uiteenzetting en over het kinderpsychiatrische verschijnsel dat hij ontdekt en beschreven heeft. We hebben toen ook zijn boek aangekocht en het hem laten signeren.

"Effectieve handhavingswetgeving en strafmaatregelen door de rechtbank zijn de enige remedie tegen het ouderverstotingssyndroom", stelde Richard Gardner al in juni 1999.

Luister live naar het originele audiofragment uit de toespraak van professor Richard Gardner in de Grote Kerk van Breda op 24 juni 1999:

“What I said about the cure of PAS, is the legislators empowering the judges to impose penalties - meaningfull humane penalties - on PAS inducing parents, regardless of the gender of the parent. This is the only cure I know of!”

(Professor Richard Gardner; 24 Juni 1999 te Breda.)

Nogmaals heeft onze Nederlandse medestander Rob van Altena een bijgewerkte samenvatting van het fundamentele boek van Prof. Gardner opgesteld en gepubliceerd als folder van het intussen opgeheven Platform SCJF. Omdat wij het PAS zo betekenisvol vinden voor de bewustmaking van vaders en ook wel eens moeders die het slachtoffer worden via dat ziekteverschijnsel van de vaak definitieve vervreemding van hun kinderen bij scheiding, nemen wij met toestemming van de auteur persoonlijk de volledige tekst op van de synthese van Rob van Altena met de aanvullingen die hij op het congres van 24/6 heeft genoteerd.

Ghislain Duchâteau

Korte samenvatting/boekbespreking van 'The Parental Alienation Syndrome'

Tekst Rob van Altena

HET OUDERVERSTOTINGSSYNDROOM

Een kind dat zonder reden een ouder verstoot: dat doet zich nogal eens voor na een scheiding. Het kind wil dan met de ouder waar het niet bij woont letterlijk nooit meer iets te maken hebben. Dit is een omvangrijk verschijnsel: in Nederland verliezen minstens 40% van de scheidingskinderen op de duur alle contact met de ouder bij wij zij niet wonen (bijna altijd de vader) en vaak gaat het daarbij om een verstotingssyndroom.

Ouderverstoting is in 1984 voor het eerst als syndroom benoemd en beschreven door Richard A. Gardner, hoogleraar in de toegepaste kinderpsychiatrie aan de Columbia Universiteit van New York, gastprofessor in Sint-Petersburg, Leuven enz. en tevens bekend door ongeveer 35 boeken over kinderen in echtscheiding waarvan sommige ook in het Nederlands zijn. Als standaardwerk over het verstotingverschijnsel geldt Gardners boek "The Parental Alienation Syndrome (1°). Daarnaast is er de laatste tien jaar in Amerika over dit gegeven een steeds grotere stroom van boeken en artikelen in de vakpers op gang gekomen (2°).

Volgens prof. Gardner is Parental Alienation Syndrome (PAS) een stoornis omdat "geen enkel kind het in zijn genen draagt een ouder te willen afwijzen die van hem houdt". De stoornis heeft te maken met hysterie, in ernstige gevallen met paranoia. Bovendien handelt een kind daarmee consequent tegen zijn belang en ook dat wijst niet op geestelijke gezondheid. Gardner waarschuwt dan ook dat PAS mee te maken heeft met kinderen die (bv. wegens ernstige mishandeling) een gegronde reden hebben om een ouder af te wijzen. In zulke gevallen is verstoting immers een normale reactie, zij wordt pas een stoornis als zij niet gegrond is en tegen het eigen belang indruist.

Sommige van Gardners collega's zijn het niet eens met diens omschrijving van de verstoting of met de betiteling ervan als een syndroom maar deze geleerdenstrijd draait nogal eens om definities en lijkt ons van minder belang dan het verstotingverschijnsel zelf. Voor dit verschijnsel zijn volgens prof. Gardner drie factoren nodig: vechtscheiding, programmering en een door deze twee op gang gebrachte derde factor: een actief optreden vanuit het kind zelf. Om deze laatste reden vindt Gardner het begrip 'gehersenspoeld" te passief: kenmerkend is juist dat er door de sociale omgeving opgeroepen krachten in het kind zelf actief werkzaam worden.

Acht duidelijke symptomen zouden het syndroom al in het beginstadium herkenbaar maken: minachtingcampagne tegen de andere ouder, zwakke of absurde reden daarvoor, geen ambivalente gevoelens (de ene ouder is louter goed, de andere louter slecht), ongeloofwaardige "eigen mening", reflexmatige steun aan de zorgouder in het ouderconflict, afwezigheid van schuldgevoelens, letterlijk citeren van onbegrepen woorden en uitbreiding van de vijandschap naar de familie van de gehate ouder.

Na enige tijd kan het kind ervan bezeten raken de "gehate" ouder te kleineren, beschuldigen en uit te stoten - dat alles zonder aanleiding of om aanleidingen die in geen enkele verhouding staan tot een levenslange afwijzing. De gevolgen zijn rampzalig voor de verstoten ouder en voor het kind zelf. Het oproepen van PAS in een kind is geestelijke kindermishandeling en volgens Gardner misschien nog wel ingrijpender dan lichamelijke mishandeling of seksueel misbruik. "Veel mensen die als kind mishandeld werden, zijn over hun pijn en vernederingen heengegroeid en dat geldt ook bij seksmisbruik al grijpen de gevolgen daar dieper in. Maar wie een kind met PAS programmeert, verbreekt de band tussen het kind en de andere ouder voor het leven." Bovendien krijgen PAS-kinderen problemen met het inschatten van de werkelijkheid. Zij zijn ertoe geprogrammeerd dingen voor waar aan te nemen die totaal niet met hun eigen waarnemingen overeenstemmen.

In Nederland is de verstoten ouder in 90% van de gevallen de vader en in 10% de moeder. In Amerika was dit voor kort ook zo. Ter vereenvoudiging hanteerde Gardner dan ook soms het woord 'vader' om niet steeds de juistere maar ook omslachtige woordcombinaties als "verstoten ouder" of "vervreemde ouder" te hoeven herhalen. Van onze kant is het woord PAS af en toe wel weergegeven met "vaderverstotingssyndroom". Maar volgens de jongste gegevens zou zich in Amerika een snelle kentering voltrekken: zoveel vaders krijgen daar van de rechtbank de dagelijkse zorg over de kinderen dat het percentage afgewezen moeders onder de PAS-ouders zelfs tegen de 50% zou lopen.

Bij het PAS heeft het kind zijn ouderpaar als het ware doorkliefd in een "geliefd" en een "gehaat" deel, aanduidingen die door Gardner bewust tussen aanhalingstekens worden gezet: "De gehate ouder wordt alleen ogenschijnlijk gehaat, er is nog veel liefde aanwezig. En de geliefde ouder wordt soms meer gevreesd dan geliefd." Er bestaat met deze ouder echter een sterkere gevoelsband dan met de gehate ouder. Natuurlijk heeft een kind een binding met allebei de ouders maar de sterkste binding zou bestaan met die ouder door wie het als baby en als kleuter het meest verzorgd is. Die binding zou het kind willen bewaren en zodra het denkt dat die door de vechtscheiding bedreigd wordt, begint het daarom tegen de andere ouder een afwijzigingscampagne. De wapens die het daarbij inzet, zijn vaak kinderlijk en simplistisch. Helaas zijn er moeders die vaak ook van de onzinnigste klachten van het kind met welbehagen kennis nemen. En nog eens helaas laten ook advocaten en zelfs rechters zich soms door zulke klachten meeslepen in plaats van te vragen of dat nu redenen zijn om een vader nooit meer te willen ontmoeten. Hoewel Gardner de eigen inbreng van het kind kenmerkend vindt, laat hij ook geen twijfel bestaan aan de aanzwengelende rol van de programmerende ouder (in Nederland bijna altijd de moeder): "Er zijn moeders die zodra hun man vertrokken is, door het huis razen en alles vernielen wat nog maar aan zijn bestaan zou kunnen herinneren. Wat veel tot het syndroom bijdraagt, is om elke contactpoging van de vader als "lastig vallen" te bestempelen en ook diens omgangsrecht niet na te leven… Helaas ondernemen rechtbanken vaak niet veel tegen dit soort wreedheid en zo krijgen kinderen de boodschap mee dat een bezoek van de vader onbelangrijk is en ook dat niemand er zich iets van aantrekt als hij gemeen behandeld wordt."

"Het kind leert het af op eigen waarnemen te vertrouwen en die onder woorden te brengen". "De gevolgen van het trauma uiten zich in gedrags-, prestatie- en ontwikkelingsstoornissen die het verdere leven kunnen overschaduwen."

Bemiddeling op vrijwillige basis kan soms helpen maar voor de moeilijke gevallen ziet Gardner geen oplossing zonder een mate van rechterlijke dwang, liefst door samenwerking tussen gezondheidszorg en rechterlijke macht.

Zijn boek draagt als ondertitel: "Gids voor werkers in de geestelijke gezondheiszorg en juristen"(3*)
Ouderverstoting wordt hier bij ons weten voort het eerst systematisch behandeld als vooral een gezondheidsprobleem. Syndroom, stoornis, scheefgroei of gewoon ziekelijk? Hoe dan ook: er zou meer aan gedaan kunnen worden.

1* Richard A. Gardner, M.D. The Parental Alienation Syndrome. A Guide for Mental Health and Legal Professionals. 2de druk, 1998. Uitg. Creative Therapeutics, Creskill, New Jersey. ISBN 0-933812-42-6
2*Onder internet
http://papa.nl.nu (Het zál vaders een zorg zijn)

Een bijzonder belangwekkend artikel over het herkennen van het OUDERVERSTOTINGSSYNDROOM bij vervreemdende ouders, vervreemde ouders en vervreemde kinderen kan je hierbij lezen onder de volgende link - in originele Engelse versie :

http://fact.on.ca/Info/pas/kopet98b.htm

Olivier Heuzé uit Frankrijk publiceert een Franstalige website met heel wat links die toegang bieden tot veel informatie over het ouderverstotingssyndroom - in het Frans le syndrome de l'aléniation parentale (SAP). De link naar zijn site is :
http://pasf.free.fr

Voor onze Franstalige bezoekers nog het volgende :
Pour nos visiteurs Francophones encore le suivant :

Syndrome d'aliénation parentale

APRES DIVORCE OU SEPARATION DE LEURS PARENTS, DES MILLIERS D'ENFANTS DEVIENNENT ORPHELINS DE PERE

Les divorces et séparations sont de plus en plus nombreux.
Dans 15% des cas, un parent tente d'exclure l'autre parent.
Les enfants deviennent injustement otages et victimes.
Des milliers d'enfants et d'adolescents sont aujourd'hui devenus orphelins du parent non-gardien (souvent du père).
Le gouvernements et la Justice doivent prendre conscience de l'ampleur de ce drame, véritable génocide social.
Des réformes, politiques et judiciaires, s'imposent de toute urgence !

Lire: http://membres.lycos.fr/alienationparentale/forum.html

VOUS Y TROUVEZ EGALEMENT DES TEXTES EXTRAITS DES APPORTS DES PSYCHOLOGUES GARDNER, VON BOCH, VAN GIJSEGHEM, KODJOE, BONE, WALSH, LOWENSTEIN
PRESENTES PAR FRANCOIS PODEVYN ET PASCALE LIMAROLA

Lesap
lesap@netcourrier.com

Ontzettend betekenisvolle informatie rondom de vervreemding vind je onder de volgende links :

http://www.parentalalienation.com/pasdirectory.htm

http://www.parentalalienation.com/default.htm

http://www.parentalalienation.com/

Deze links zijn van onschatbare waarde. Ik heb de inhoud vlug maar toch afdoende geëxploreerd om een idee te hebben. Dr. Douglas Darnall Ph.D. brengt in zijn omschrijving van PA een nogal betekenisvolle variant van het PAS-begrip van Gardner. De strekking van beide theorieën is echter dezelfde : vervreemding is een kwaad voor de betrokkenen en dus ook voor de kinderen. Het moet ontmaskerd worden als manipulatieve strategie en het moet bestreden worden in het belang van iedereen en zeker in het belang van de kinderen die loyaal moeten kunnen blijven ten overstaan van hun beide ouders.
In de uitwerking van zijn systematiek reveleert Darnall een aantal interessante en belangrijke ideeën die wel alle in de lijn liggen van Gardner's theorie. Darnall heeft ook een uitgesproken wetenschappelijke kwalificatie zoals Gardner en is evenzeer te vertrouwen. Daarbij oriënteert hij zich ook op het praktische vlak wat voor ons heel heel nuttige informatie oplevert als de keuze van een advocaat, de relatie met die advocaat e.a. thema's nog.
Wie dus richting studiewerk uitkijkt moet het vermelde artikel, het boek ook van Darnall en direct bij de hand ook de gepresenteerde teksten achter de gegeven links hierboven voor zichzelf als voor andere betrokkenen als heel belangrijk bestempelen.

G.D.

Recente bibliografie rond oudervervreemding

- The International Handbook of Parental Alienation Syndrome: Conceptual, Clinical and Legal Considerations - 2006

--------------

- Van Dr. Wilfrid von Boch-Galhau

ontvingen wij op 20 september 2006 de volgende informatie:

Sehr geehrte Kolleginnen und Kollegen,
Sehr geehrte Damen und Herren,

Als Veranstalter der Internationalen Konferenz zum Parental Alienation Syndrome (PAS), (Oktober 2002 in Frank­furt/Main; siehe http://www.pas-konferenz.de, dort speziell Konferenzband, Verlag Wissenschaft und Bildung, Berlin, 2003) möchten wir Ihnen heute gerne im Zusammenhang mit der weiteren Entwicklung zu den Themen Eltern-Kind-Entfremdung und Parental Alienation Syndrome folgende Informationen weitergeben, die für Ihre Arbeit vielleicht von Interesse sein könnten:

1. Im Juli 2006 erschien: Gardner/Sauber/Lorandos “International Handbook of Parental Alienation Syndrome: Conceptual, Clinical and Legal Considerations” im Charles C. Thomas Publisher Ltd., Springfield, Illinois. Es ist ein qualitativ sehr bemerkenswertes und umfassendes Lehrbuch für interessierte Fachleute der ver­schiedenen scheidungsbegleitenden Profes­sionen. In diesem Handbuch stellen 32 Experten aus 8 Ländern die heutigen wissenschaft­lichen Erkenntnisse zum Parental Alienation Syndrome und zu den damit zusammen­hängen­den Fragestellungen in Theorie und Praxis vor. Inhalt und Details zu dem Handbuch finden Sie unter www.ccthomas.com/ (Bestellung direkt beim Verlag oder Amazon.com (US).

2. Ein wissenschaftlich hervorragender Überblick über die Kontroversen im Zusammenhang mit PAS findet sich in Warshak, R. A.: „Eltern-Kind-Entfremdung und Sozialwissen­schaften – Sachlichkeit statt Polemik, Zentralblatt für Jugendrecht (ZfJ), 92 (5) 2005, 186 – 200. Diese Publikation ist eine Aktualisierung seines Artikels: "Bringing Sense to Parental Alienation: A Look at the Disputes and the Evidence" in Family Law Quarterly 2003, 37 (2): 273 - 301. Professor Warshak stellt in diesem ausgezeichneten Artikel den gegen­wärtigen Stand der Forschung zu PAS vor. Er geht ausführlich auf die bekannten Kritikpunkte ein und gibt in der Darstellung des PAS-Konzeptes zahlreiche Anregungen für die weitere wissenschaft­liche Forschung.

3. Eine prägnante Beschreibung des Parental Alienation Syndrome durch den amerikanischen Psychologen und Juristen, D. Lorandos, PhD, JD, Mitherausgeber des Intern. Handbook of Parental Alienation Syndrome findet sich auf: http://www.falsely-accused.net/clientvideos/clientWMV/Parental%20Alienation%20cases.wmv (7:22 min.; als Download am PC einsehbar).

4. Ein Dokumentarfilm zum Thema ‚Entführung und Entfremdung’ „Victims of another war – The Aftermath of Parental Alienation“ mit Interviews dreier erwachsener Betroffener eignet sich als Lehrfilm für schei­dungsbegleitende Professionen. Eine Beschreibung zu dem Film findet sich bei Summers, C. C. & Summers, D. M. (2006): Parentectomy in the crossfire, American Journal of Family Therapy, 34 (3): 243 – 261, DVD, 30 min.; Bestellung: www.victimsofanotherwar.com.

Zu diesem Thema empfehlen wir auch, einen Blick auf die Betroffenen-Web-Seite www.takeroot.org zu werfen.

5. Für die Fortbildung von Familienrichtern zum Thema PAS mit seinen drei Ausprägungs­graden wurde vom Berufungsgericht Maricopa County, Phoenix, AZ (M. K. Jeanes), 2003 der Dokumentarfilm „Children of Divorce – A View for the Bench“ (DVD, 42 min.) erstellt (engl. Sprache). Bestellung über http://www.familysupportcenter.com/tiesandknots/videos.html. Eine Beschreibung zu diesem Film findet sich ebenfalls bei Summers, C. C. & Summers, D. M. (ebd. 2006, S. 243 - 261)

6. a) Der Film „Family Ties and Knots: Children of Divorce“ (in engl. Sprache) ist dafür geeignet, den Zugang zwischen nichtsorgeberechtigten Eltern und ihren Kindern zu fördern. Er kann eingesetzt werden, um Eltern die schädlichen Effekte von entfremdendem Verhalten bewusst zu machen. Bestellung: http://www.familysupportcenter.com/tiesandknots/videos.html (16 min., DVD, auch als Streaming Video zum Download).

b) Der Film „Family Ties and Knots: Parents on the See-saw“ (in engl. Sprache) kann für Eltern hilfreich sein, die darum bemüht sind, sich konstruktiv miteinander auseinander zu setzen und um den positiven Kontakt des Kindes mit beiden Eltern zu fördern und dem Kind mehr Beständigkeit und Stabilität zwischen beiden Elternhäusern zu vermitteln. Eine Psychologin informiert in dem Film über Umgangsmodelle und Zeitpläne, die für verschiedene Altersgruppen geeignet oder auch ungeeignet sind. Bestellung über http://www.familysupportcenter.com/tiesandknots/videos.html (25 min., DVD, auch als Streaming Video zum Download)

7. Erwähnen möchten wir zwei Studien von Baker (2005) über Langzeitfolgen von Eltern-Kind-Entfremdung und Baker & Darnall (2006) über Entfremdungsstrategien:

a) Baker, A. J. L. (2005). The Long-Term Effects of Parental Alienation on Adult Children: A Qualitative Research Study. American Journal of Family Therapy, 33: 289 – 302.

b) Baker, A. J. L. & Darnall, D. (2006). Behaviors and Strategies Employed in Parental Alienation: A Survey of Parental Experiences, Journal of Divorce & Remarriage. 45 (1/2): 97 – 123

8. Hingewiesen sei auf das Buch von E. Schmidt & A. Mees „Vergiss, dass es Dein Vater ist! Ehemals entfremdete Kinder im Gespräch“, Books on Demand GmbH, Mainz 2006. In diesem Buch berichten vier Trennungskinder im Alter von 15, 20, 28 und 34 Jahren im Interview, wie sie die Trennung ihrer Eltern und den Verlust ihres Vaters erlebt haben. Sie schildern ihre Erfahrungen mit Jugendämtern und Gerichten und berichten von der Wiederbegegnung mit ihrem Vater. Diese Berichte bestätigen einmal mehr: Kinder brauchen beide Eltern, unabhängig davon, ob diese ein Paar bleiben oder nicht.

9. Von Fachleuten wie von Betroffenen erhalten wir häufig die Rückmeldung, dass der Laienratgeber von Gabriele ten Hövel „Liebe Mama, böser Papa – Eltern-Kind-Entfremdung nach Trennung und Scheidung – Das PAS-Syndrom“ (Kösel, München, 2003) sowohl von entfremdeten als auch von entfremdenden Eltern als hilfreich erlebt wird.

10. Interessierte französisch sprechende Kollegen/-Innen möchten wir darauf hinweisen, dass sich die belgische Fachzeitschrift Divorce et Séparation No 3, 2005 (www.labor.be) und die französische Zeitschrift Synapse, Journal de Psychiatrie et Système Nerveux Central, No 227 (Sept.), 2006: 11 – 18 (info@nha.fr) ausführlich mit den Themen „Aliénation Parentale“ und „Syndrome d’Aliénation Parentale“ (SAP) befassen.

11. Das Buch von Siegfried Bäuerle & Helgard Moll-Strobel (2001) „Eltern sägen ihr Kind entzwei – Trennungserfahrungen und Entfremdung von einem Elternteil“ wird im Jahre 2007 in überarbeiteter Neuauflage im Auer-Verlag, Donauwörth wieder erscheinen.

12. Ein Überblick über die internationale, wissenschaftl. Literatur zu Eltern-Kind-Entfremdung und PAS findet sich unter:
http://home.att.net/~rawars/pasarticles.html

13. Am 20. Juli 2006 fällte der Europ. Gerichtshof für Menschenrechte in Straßburg in dem Familienrechtsfall Koudelka ./. Tschechische Republik (App.-No. 1633/05) eine aufsehenerregende Entscheidung wegen Verletzung des Artikels 8 der Europ. Menschenrechtskonvention. In den Paragraphen 35, 39 und 62 wird der Begriff "Syndrome d'Aliénation Parentale" ausdrücklich benannt, was u. E. eine juristische Anerkennung des PAS-Phänomens durch dieses hohe übernationale Gericht bedeutet.
Das Urteil findet sich (in französischer Sprache) auf der Webseite des EGMR ( http://www.echr.coe.int/ECHR/EN/Header/Case-Law/HUDOC/HUDOC+database/
List of recent judgements – Search – French als Sprache auswählen - application number eingeben). Ein ausführlicher Kommentar mit Teilübersetzung aus dem Französischen ins Deutsche findet sich auf der Web-Seite www.vaeterfuerkinder.de/Koudelka_Teil.htm, dessen Lektüre wir empfehlen.

14. Von zahlreichen internationalen Fachleuten wird eine Aufnahme der Diagnose „Parental Alienation Syndrome“ im Sinne einer induzierten kindlichen Folgestörung von schwer manipulativem elterlichem Fehlverhalten bei Trennung und Scheidung in das DSM V, der American Psychiatric Association für wünschenswert gehalten. Es bleibt abzuwarten, ob bis zum Abschluss der Vorbereitungen zum DSM V genügende klinische Forschungsergebnisse vorliegen, um offene Fragen zu Gültigkeit und Verlässlichkeit der Diagnose PAS und zur Wirksamkeit effektiver Interventionen bei den verschiedenen Schweregraden dieser speziellen kindlichen Störung weiter zu klären. Es bleibt zu hoffen, dass die erhebliche Konfusion zur Begrifflichkeit von Parental Alienation und Parental Alienation Syndrome beendet werden kann, um pathologisch entfremdeten Scheidungskindern in der Praxis besser als bisher zu helfen. (In der Psycho­dynamik bei schwerem PAS findet sich eine Verwandtschaft zum Stockholm-Syndrom, in einigen Fällen auch zum Münchhausen-by-Proxy-Syndrom.)

Sollten Sie uns aus eigener Forschung und/oder Praxis zum Thema Eltern-Kind-Entfremdung und/oder Elterliches Entfremdungssyndrom (Parental Alienation Syndrome/Syndrome d’Aliénation Parentale) weitere eigene Befunde, Erkenntnisse und Erfahrungen mitteilen wollen, wären wir Ihnen dankbar.

Mit freundlichen Grüßen

Dr. med. Wilfrid v. Boch-Galhau
www.drvboch.de

-----------------------

- Een nieuwe fundamentele publicatie in het Engels in februari 2007 is het boek
Parental Alienation. How to understand and address parental alienation resulting from acrimonious divorce or separation - by L.F. Lowenstein

CONTENTS: Introduction, Alienatied Partents' Stories. The problems associated with parental alienation and parental alienation syndrome. Introduction: do children need fathers? Parental Alienation Syndrome (PAS). Causes and consequences of divorce. Post-divorce conflict: understanding and resolution. Attempting to resolve child contact disputes. Child custody disputes. Ideals and realities. Problems suffered by children due to the effects of PAS. Signs of PAS and how to counteract it. PAS as a shared psychotic disorder: 'folie à deux'. The psychological effect of modelling (imitation) in PAS. The role of the Judiciary. Introduction: real justice for non custodial parents. PAS: what the legal profession should know. Family courts: where have courageous and just judges gone? Treating PAS: Introduction; treating families in turmoil. How can one overturn PAS? PAS: a two step approach towards a solution. Mediation: the way forward. Mediation and the legal profession. The value of mediation in child custody disputes. The role of mediation in child custody disputes. Treating the alienator. Dealing with the treatment of PAS. How to make child custody parenting work effectively. The psychological treatment of children who have suffered
from PAS. Ifentifying and treating false accusations of sex abuse. Recent research into risk assessment of children. The psychological assessment and treatment of pathologically induced alienation (dealing with the phobic reaction). Is PAS a mental illness? The comparison of PA to the 'Stockholm Syndrome'. Conclusion. References. Appendix: Letters and web messages about Parental Alienation Syndrome.

READERSHIP: Everyone involved in family law and working with families, including social workers, family court welfare officers, guardians ad litem, members of the legal profession and psychologists. It may also be of interest to some parents.

SIGNIFICANCE:

This book is a significant and challenging contribution to debates on the effects of family breakdown - including the question "Do families need fathers," - Parental Alienation calls for matjor steps forward:
* for the judiciary to appreciate better how parental alienation syndrome (PAS) functions.
* for wider understanding of how a parent can manipulate the system causing tragic consequences to the children as well as the parents themselves.
* for children to be protected from the tragic consequences of being alienated from a loving parent.
* for both parents to be treated fairly by the system.

Good, non-abusive parents have a duty of care over their mutually conceived children. Some parents are a danger to children in brainwashing them against an absent parent. Preparing parents at the time they have children could do much to prevent there being future generations of victims of PAS-related abuse. What is required is a revolution in thinking and behaviour - parents can be helped to play a positive role in bringing up children, despite the break up of the adult relationship, into a happier future.

Part I discusses the problems encountered by parents and their cildren when parental alienation occurs. How both children and parents suffer as a result of the implacable hostility between the parents is discussed in detail. Drawing frequently on international research, the book identifies the signs of PAS.

Part II is concerned with the role of judges who have to make decisions for the benefit of children. Judges are not psychologists. They are influenced by so-called experts but more so by the law or legal process. Judges need to be made aware how easily children are manipulated by disaffected parents. They need to make decisions based on the real facts as to why a child wishes no, or little, contact with an absent parent. This could lead to real justice for non-custiodial parents and benefit the child tremendously.

Part III is concerned with the important task of seeking to remedy PAS. Lowenstein's basic priniple is that both parents have the right and the responsibility to guide their children appropriately. Both the experts and the courts need to form an alliance to help parents to resolve their differences to safeguard the welfare of their children. Often very hard decisions have to be made and stuck to.

Parental alienation addresses the important issues of mediation and of treatment for harm done. There is considerable research about the harm that can be done to children, in both the short and long term, as a result of parental alienation conflicts. Parents with implacable hostilty towards one another frequently make untrue or exaggerated accusations against another parent. This includes allegations of physical or sexual abuse. This book deals with how to identify and treat false accusations of abuse, and discusses the remedial and therapeutic methods required in PAS, and the psychological assessment and treatment of pathologically induced alienation.

Challenging, controversial, even provocative, this important book cannot be ignored.

ABOUT THE AUTHOR:

Dr. L.F. Lowenstein

is a forensic psychologist in the area of clinical psychology, educational psychology and general problems related to psychological changes within individuals. He was previously Chief Educational Psychologist for Hampshire and has acted in a large number of legal cases and written over 390 articles involging forensic cases, personal injury, Parental Alienation Syndrome and family and children issues.
See: http://www.parental-alienation.info/

Large format paperback 232 pages Due Feb 2007 978-1-905541-10-2 £34.95

Available from http://www.russellhouse.co.uk
Send orders to: Russell House Publishing Ltd, 4 St. George's House,
Uplyme road, Lume Regis, Dorset, DT7 3LS
Tel: 01297 443948 Fax: 01297 442722
Email: help@russellhouse.co.uk

PRICE IN € +Postage and Packing €43,02

Uitgebreide bibliografie rond oudervervreemding
vanwege psycholoog-bemiddelaar Jan Piet De Man

Extended bibliography about parental alienation

Ausführlichte Bibliographie über Elternentfremdung

Bibliographie étendue à propos de l'aliénation parentale

English - Svensk - Nederlands - Français - Deutsch - Italiano - Bulgaria - Espagnol

Deze bibliografie is opgesteld binnen de schoot van het Europees Instituut voor het Belang van het Kind door Jan Piet De Man

EUROPEES INSTITUUT VOOR HET BELANG VAN HET KIND
EUROPEAN INSTITUTE FOR THE BEST INTERESTS OF THE
CHILD
EUROPÄISCHES INSTITUT FÜR DAS WOHL DES KINDES
INSTITUT EUROPÉEN POUR L'INTÉRÊT DE L'ENFANT

Ter Voortlaan 58, 2650 Edegem. Tel. (‘s namiddags) & Fax: 0032.34405326. de.man@scarlet.be

De bibliografische gegevens en adressen zijn bijgewerkt tot begin februari 2007.

U kunt deze gegevens raadplegen door te klikken op:
You can look for these bibliographic data by clicking on :
Sie können die bibliographische Data aufrufen im folgenden Link :
Vous pouvez consulter cette bibliographie par le lien suivant :

BIBLIOGRAFIE - BIBLIOGRAPHIE

THE INTERNATIONAL HANDBOOK OF PARENTAL ALIENATION SYNDROME: Conceptual, Clinical and Legal Considerations

By Richard A. Gardner, Richard S. Sauber, Demosthenes Lorandos
Published 2006
476 pp., 8.5 x 11, 12 il., 10 tables
ISBN: 0-398-07647-2 - Price: $84.95

De Verklaring van Madrid van 26 maart 2006 over het ouderverstotingsyndroom

Nederlandse versie

De verklaring van Madrid van 25 maart 2006

n.a.v. het nationaal symposium over het ouderverstotingssyndroom

De ondergetekenden hieronder – advocaten, medici, psychiaters en psychologen, die deelnemen aan het Eerste Nationaal Symposium over het ouderverstotingssyndroom besluiten als volgt:

De manipulatie van kinderen door één ouder of binnen de familiekring van die ouder met de bedoeling de andere ouder te verwerpen is een vorm van Psychologisch Geweld dat valt onder Kindermishandeling.

Dit misbruik omvat de verstoring van de relatie van de kinderen met de andere ouder en bij uitbreiding zijn verdere familie, valse beschuldigingen van seksuele agressie en misbruik, fysieke afweermechanismen en inprenting van misprijzende en beledigende argumenten die in de geest van de kinderen overtuigingen en gedragingen verankeren waarvan de kinderen geloven dat zijzelf ze tot stand hebben gebracht, waarin zij haat uitdrukken tegenover de verworpen ouder samen met een extreme vorm van verdediging van de vervreemdende ouder.

Het is noodzakelijk de onderzoekingen naar die acties opnieuw te versterken binnen het gerechtelijk domein op het medisch, psychiatrisch en psychologisch vlak met het doel analytische hulpmiddelen te ontwikkelen die gebruikt kunnen worden om de ontwikkeling van zulke gedragingen te voorkomen, die in het proces kunnen ingrijpen en die een behandeling kunnen verschaffen.

De Representatieve Professionele Organisaties van Advocaten, Dokters en erkende Psychologen moeten aandacht schenken aan dit type van kindermisbruik met het doel zijn ontstaan, zijn ontwikkeling en zijn volle innesteling te voorkomen. Zij moeten hun professionelen trainen in het (h)erkennen van zijn bestaan binnen het kader van de sociale, medische en humane gedragscodes voor hun professioneel handelen..

Deze verklaring werd ondertekend in Madrid in het Beroemde Officieel Medisch College op 26 maart 2006.

JUAN JOSÉ CRUZ SENOVILLA                                   ANTONIO LUENGO DOS SANTOS
Medicus                                                                                Medicus

ASUNCIÓN TEJEDOR                                               JOSÉ MANUEL AGUILAR CUENCA
Psychologe                                                                            Psycholoog

JAVIER SAN SEBASTIÁN CABASES       JOSÉ LUIS PÉREZ HEREDIA FLORES
                                  Medicus               Medicus                                                                  

TOMAS DAROCA MARTÍNEZ                JESÚS ROBERT ASENSIO
  Medicus                                                Advocaat  
         
Mª TERESA JUNCO LÓPEZ
  Psychologe

Verdere ondertekening:

De volgende instellingen en personen sluiten zich met hun handtekeningen en met hun steun aan bij de Verklaring van Madrid:

(Vertaling in het Nederlands uit het Spaans en het Engels Ghislain Duchâteau)

Originele Spaanse versie / Espagnol

I SYMPOSIUM NACIONAL SOBRE SÍNDROME DE ALIENACIÓN PARENTAL.

Los abajo firmantes, abogados, médicos, psiquiatras y psicólogos participantes en el I Symposium Nacional sobre Síndrome de Alienación Parental, concluyen que:

La manipulación de los hijos por parte de un cónyuge, o el entorno familiar de éste, con intención de que rechace a su otro progenitor es un tipo de Violencia Psicológica que constituye Maltrato Infantil.
En la práctica de este tipo de maltrato se incluyen prácticas de entorpecimiento de la relación de los hijos con el progenitor y su familia extensa, falsas denuncias de abusos y agresión sexual y malos tratos, distanciamiento físico e inculcación de argumentos denigrantes e injuriosos que construyen en el menor creencias, emociones y conductas que considera elaboradas por si mismo, en donde expresan su odio hacia el progenitor rechazado, junto con su defensa extrema del progenitor alienador.
Es necesario potenciar la investigación de estas acciones en el ámbito jurídico, médico, psiquiátrico y psicológico, con objeto de elaborar herramientas de conocimiento que busquen prevenir su desarrollo, interferir en su elaboración y abordar su tratamiento.
Los Colegios de Abogados, Médicos y Psicólogos del Estado deben prestar atención a este tipo de Maltrato Infantil en la dirección de evitar su elaboración, proceso o instauración, formando a sus profesionales en su conocimiento, dentro del compromiso social, ético y humano que rigen sus prácticas profesionales.

La presente declaración se firma en Madrid, en el Ilustre Colegio Oficial de Médicos, a 25 de Marzo de 2.006. 

JUAN JOSÉ CRUZ SENOVILLA                             ANTONIO LUENGO DOS SANTOS
    Médico                                                                     Médico

ASUNCIÓN TEJEDOR                                               JOSÉ MANUEL AGUILAR CUENCA
Psicóloga                                                                       Psicólogo

JAVIER SAN SEBASTIÁN CABASES - JOSÉ LUIS PÉREZ HEREDIA FLORES
    Médico                                                Médico                                            

TOMAS DAROCA MARTÍNEZ                                      JESÚS ROBERT ASENSIO
  Médico                                                                          Abogado
Mª TERESA JUNCO LÓPEZ
     Psicóloga

Adhesiones:

Las siguientes instituciones y personas se han adherido, con su firma y reconocimiento, a la Declaración de Madrid:

Engelse versie / English version

FIRST NATIONAL SYMPOSIUM ON PARENTAL ALIENATION SYNDROME

The signatories below - lawyers, doctors, psychiatrists and psychologists participating in the First National Symposium on Parental Alienation Syndrome, conclude that:

The manipulation of children by one of the parents, or within the family circle of this parent, with the intention that they reject the other parent, is a type of Psychological Violence which qualifies as Child Abuse.

This abuse process includes obstruction of the relationship between the children, their parent and this parent’s side of the extended family, false accusations of sexual aggression and abuse, physical distancing mechanisms and inculcation of denigrating and injurious arguments which construct in the mind of the child beliefs, emotions and behaviours which the children believe they themselves have created, in which they express hatred against the rejected parent, together with an extreme form of defence of the alienating parent.

It is necessary to reinvigorate the investigation of these actions within the judicial ambit, medical, psychiatric and psychological, with the objective of developing analytical tools which can serve to prevent the development of such behaviours, interfering in this process and providing treatment.

The Professional Representative bodies for Lawyers, Doctors and State-registered Psychologists must pay attention to this type of child abuse so as to deny it the ability to establish itself and thus develop into a fully elaborated form. They must train their professionals in recognizing its existence, within the framework of their professional codes of conduct.

This present declaration is signed in Madrid, in the Distinguished College of Medical Practitioners,  25th March 2006, by:

JUAN JOSÉ CRUZ SENOVILLA                               ANTONIO LUENGO DOS SANTOS
    Doctor                                                                        Doctor

ASUNCIÓN TEJEDOR                                           JOSÉ MANUEL AGUILAR CUENCA
Psychologist                                                                   Psychologist

JAVIER SAN SEBASTIÁN CABASES                         JOSÉ LUIS PÉREZ HEREDIA FLORES
     Doctor                                                                        Doctor

TOMAS DAROCA MARTÍNEZ                                  JESÚS ROBERT ASENSIO
  Doctor                                                                           Lawyer

Mª TERESA JUNCO LÓPEZ
Psychologist

Further signatories:

The following institutions and persons also join themselves, with their signatures and their support, to the Declaration of Madrid:

(Translation from Spanish into English Julian Fitzgerald)

Aan de ouders die vervreemd werden van hun kinderen./ Aux parents aliénés de leurs enfants

Tekst van Jean-François Hogne

(Nederlandstalige versie)

Deze webstek/tekst is opgedragen aan alle kinderen van wie de ouders heel veel van hen hebben gehouden, maar die als pubers toch hebben gemeend dat het goed was te beslissen dat zij die liefde van een van hun beide ouders verwerpen.

Onder druk van een intensieve gevoelsmatige chantage, waarvan zij zich niet bewust waren, zijn ze ook onbewust de gewapende arm geworden van een echtelijke wraak.

Het Gerecht neemt dikwijls helemaal niet de houding aan die nodig om die adolescenten te redden, en die klaarblijkelijk hoegenaamd geen besef hebben van het verderfelijk en catastrofaal karakter van die gebeurtenissen op hun psychologie en hun toekomst na vele jaren verrotting van de situatie.

Hun persoonlijkheid is na vele jaren totale breuk met die ouder grondig aangetast, erger, steeds zonder dat zij daarover gewetensbezwaren hebben.

Zij zijn aldus voor altijd verloren, menselijke wezens die tot « immorele » automaten zijn vervormd, in feite « van buiten uit verdorven ».

De verdorven vervorming van hun persoonlijkheid, als gekneveld in volle adolescentie, wordt dan vast en onomkeerbaar en zij blijven op die wijze onbewust voor het leven verminkt.

Zelfs de liefde van die ouder hoe krachtig die ook is, kan jaren later daaraan niets veranderen

Hun levens zijn voor altijd gescheiden, hun relatie verloren, vernietigd, dood.

Hoewel die kinderen innig bemind werden, worden zij als volwassenen onbereikbaar voor die liefde, ongevoelig, want geschonden door wat men kan noemen een processus van « vervreemding », uitgelokt en/of in gang gezet door de andere ouder, verdorven als zij zijn in een rol van steunpilaar van de hoedende ouder, die zij moeten volhouden tegen de natuur in in een situatie die volslagen anti-opvoedkundig is.

Alles moet nog worden gedaan op het vlak van familierecht in deze aangelegenheid, want het gaat hier duidelijk over een sociale genocide die duizenden kinderen raakt.

In afwachting zijn het – moge rust in hun gemoed komen – arme opgroeiende jongeren van gisteren en van tegenwoordig, en dus arme volwassenen van morgen die tot het einde van hun leven voor toch twee derde onder hen er nooit in zullen slagen weg te komen uit de psychologische valstrik waarin zij gevallen zijn.

Ouders die betrokken zijn in dat probleem, los uw greep niet in gerechtelijke procedures en aarzel niet de documenten te gebruiken van deze webstek om de rechter en ook de psychologen en de aangeduide deskundigen bewust te maken van de zwaarwichtigheid van de situatie en van de noodzakelijke middelen om uw kinderen te redden.

Als uw kinderen meerderjarig zijn geworden, alleen, zonder gerechtelijke hulp en uw kinderen volwassenen zijn geworden, dan moet u een nieuwe houding aannemen en u ervan bewust zijn dat de valkuil zich gesloten heeft over uw kinderen.

Laat uw deur open en zorg dat de kinderen dat weten, koester geen wrok tegenover hen omdat zij « vervreemd » werden door (de psychologie) van uw ex-partner en dikwijls ook door de omgeving van die ex-partner. Uw vroegere partner is dikwijls zelf vervreemd van zijn/haar eigen psychologie hetzij vrijwillig hetzij onvrijwillig vervreemdend.

Het dient tot niets achter hen aan te « hollen » noch om u schuldig te voelen. Die kinderen van wie u vroeger hebt gehouden, zijn verschillend geworden, zij zijn niet meer dezelfden (dan die van wie u vroeger gehouden hebt); zij zijn vervormd, die volwassenen zijn noch langer kinderen noch uw kinderen zoals voorheen : leer dat ten volle onder ogen te zien, de werkelijkheid objectief te erkennen.

U hebt recht op uw eigen leven, uw eigen geluk, laat u niet overrompelen door hun verwerping die geen verwerping is van uw kinderen maar van volwassenen die heel vreemd staan tegenover u, heel verschillend zijn van u ; zij zitten verstrikt in een situatie die uw liefde als ouder niet meer nodig maakt als toen zij nog kinderen waren.

Noch woede, noch onverschilligheid, maar uw liefde moet anders tot uiting komen, beschikbaar blijven als zij intussen zich daarvan bewust worden. Maar als dat niet gebeurt, behoud dat vermogen en die creativiteit om van uzelf en van uw nieuwe of toekomstige partner te houden en ook van hen die u nu omringen. Aarzel niet om uw leven als volwassene te leiden en bewaar zorgvuldig de herinnering van uw geluk en van uw gave als actieve ouder en wees tevreden dat u van uw kinderen hebt kunnen houden, gedaan hebt wat nodig was voor hen. Nu zij volwassen zijn en nu u objectief uw verwijdering - hoe onjuist en hoe ongerechtvaardigd ook – constateert, herneem uw autonomie als volwassene (die voordien zeker ouder was en die het desgevallend opnieuw zou kunnen worden maar enkel als uw kinderen het geluk kennen in hun leven gezonde relaties terug te vinden et die hun hart opnieuw openen en die uit de valstrik wegkomen waarin zij gevallen waren ondanks u, ondanks hen.)

Vat moed en heb lief, heb ook uzelf lief, u hebt er recht op.

Blijf van hen houden, blijf constant van hen houden, maar anders, volgens de fasen en de gebeurtenissen van het leven.

Blijf vechten in de mate dat het Gerecht hen kan helpen en hun situatie kan redden.

9 april 2005

(Nederlandse vertaling uit het Frans Ghislain Duchâteau)

Aux parents aliénés de leurs enfants

Texte de Jean-François Hogne

(Version originale en Français)

Ce site est dédié à tous les enfants qui ont été profondément aimés par leurs deux parents mais qui pourtant, pré-adolescents, ont cru bon de décider de rejeter cet amour de l'un des deux parents.

Sous la pression d'un intense chantage affectif inconscient pour eux, ils sont devenus, inconsciemment aussi, le bras armé d'une vengeance conjugale.

La Justice n'adopte souvent pas du tout l'attitude nécessaire pour sauver ces adolescents, et qui n'ont évidemment aucunement conscience du caractère pervers et catastrophique des événements sur leur psychologie et leur avenir, après plusieurs années de pourrissement de la situation.

Leur personnalité, après de nombreuses années de rupture totale avec ce parent, en est profondément affectée, pire, toujours sans qu'ils n'en aient la moindre conscience morale.

Ils sont ainsi perdus à jamais, d'humains transformés en automates "immoraux", en fait "corrompus de l'extérieur".

La construction corrompue de leur personnalité, comme baillonnée en pleine adolescence, devient alors stable et irréversible et ils restent ainsi inconsciemment mutilés à vie.

Même l'amour de ce parent, aussi puissant soit-il, des années plus tard, ne peut plus rien y changer.

Leurs vies sont définitivement séparées, leur relation perdue, détruite, morte.

Pourtant profondément aimés, enfants, ils deviennent, adultes, imperméables à cet amour, insensibles, car violés par ce qui peut s'appeller un processus d'"aliénation", provoqué et/ou instigué par l'autre parent, corrompus qu'ils sont dans un rôle de contre-fort du parent gardien, qu'ils ont eu à tenir, contre-nature, situation totalement anti-éducative.

Tout reste à faire en matière de justice familiale sur cette question, car il s'agit clairement d'un génocide social, touchant des dizaines de milliers d'enfants.

En attendant, paix à leur âme, pauvres adolescents d'hier et d'aujourd'hui, et donc pauvres adultes de demain qui, jusqu'à la fin de leur vie pour 2/3 d'entre eux, ne réussiront jamais à sortir du piège psychologique dans lequel ils sont tombés.

Parents, concernés par ce problème, ne lachez pas prise dans les procédures judiciaires et n'hésitez pas d'utiliser les documents de ce site afin de faire prendre conscience à votre juge et aux psychologues et experts désignés de la gravité de la situation et des moyens nécessaires pour sauver vos enfants.

Si vos enfants sont devenus majeurs, seuls, sans aide judiciaire, et vos enfants devenus adultes, vous devrez adopter une nouvelle attitude, conscients que le piège s'est refermé sur vos enfants.

Laissez votre porte ouverte, qu'ils le sachent, ne leur en portez pas grief puisqu'ils ont été "aliénés" par (la psychologie de) votre ex-conjoint(e) et souvent son entourage aussi.

Votre ex-conjoint est souvent lui-même aliéné dans sa propre psychologie, soit aliénant volontaire soit aliénant inconscient.

Rien ne sert de "courir" derrière eux, ni de vous culpabiliser; ces enfants que vous avez aimés sont devenus différents, ils ne sont plus les mêmes (que ceux que vous avez aimés); transformés, ces adultes ne sont plus ni des enfants ni vos enfants tels qu'auparavant: apprenez à faire la part des choses, reconnaître objectivement la réalité.

Vous avez droit à votre propre vie, votre propre bonheur; ne vous laissez pas envahir par leur rejet qui n'est pas un rejet de vos enfants mais d'adultes qui sont bien étrangers à vous, bien différents de vous; ils se trouvent dans une situation qui ne nécessite plus votre amour de parent comme lorsqu'ils étaient enfants.

Ni colère, ni indifférence, mais votre amour doit s'exprimer autrement, rester disponible s'ils prennent entretemps conscience, mais sinon gardez cette capacité et cette créativité d'amour pour vous-mêmes et votre nouveau ou futur conjoint et votre entourage actuel: n'hésitez pas de vivre votre vie d'adulte, en aimant vous souvenir de votre bonheur et votre don en tant que parent actif et soyez content d'avoir su aimer vos enfants, fait ce qu'il fallait pour eux et, maintenant qu'ils sont adultes et constatant objectivement votre écartement (injuste et injustifié), reprenez votre autonomie d'adulte (qui fut certes parent avant et qui éventuellement pourrait le redevenir mais seulement si vos enfants ont la chance dans leur vie de retrouver des relations saines et qui réouvrent leur coeur et les sortent du piège dans lequel ils sont tombés malgré vous, malgré eux).

Courage et aimez, aimez-vous aussi, vous y avez droit.

Aimez-les, continuez de les aimer, mais autrement, selon les stades et événements de la vie.

Battez-vous, tant que la Justice peut les aider et sauver la situation.

Le 9 avril 2005.

Kinderen programmeren om de andere ouder te haten

Uit het boek van Prof. Richard A. Gardner nemen we onder vele situaties slechts tien voorbeelden hoe de programmeringsstrategie naar kinderen toe wordt opgezet door de boosaardige ouder tegenover de uitwonende ouder. Vervreemding van die uitwonende ouder is het fatale gevolg.

* Er zijn moeders die zodra hun man vertrokken is, door het huis razen en alles vernielen wat nog maar aan zijn bestaan zou kunnen herinneren.

* Algemeen is het maneuver om de vader voor te schrijven dat hij bij het afhalen van de kinderen in zijn auto moet blijven zitten en zijn aankomst maar kenbaar moet maken door te toeteren: aan de voordeur komen is er niet bij en aanbellen al helemaal niet.

* Ook het antwoordapparaat is een machtig wapen: het staat altijd aan, ook als de moeder thuis is. Als de telefoon gaat, luistert zij eerst wie er belt voordat er al of niet opgenomen wordt. Voor de vader wordt in elk geval niet opgenomen en zo krijgen de kinderen praktijkles hem maar te laten praten en geen antwoord te geven. Deze gewoonte is zo algemeen, dat ik een aantal zaken heb meegemaakt waarbij de vader de moeder via een gerechtelijk bevel moest verplichten om als zij thuis was het antwoordapparaat af te zetten en de telefoon op te nemen, zodat de vader met zijn kinderen kon bellen. In veel gevallen kon dat bevel helaas ongestraft genegeerd worden, zoals dat met gerechtelijke uitspraken tegen PAS-moeders trouwens vaak het geval is.

* Zodra het om de bezoektijden gaat, houden deze moeders zich juist weer uiterst stipt aan de vonnissen: 'Als je een minuut te vroeg aan de deur komt, bel ik de politie!' of 'Als je een minuut te laat komt, krijg je ze niet mee!'

* Ook door sabotage van het bezoek kan een wrede moeder zich doeltreffend wreken en hoe groter de afstand die de bezoekvader moet afleggen, des te krachtiger dat wapen is. Ik heb een aantal zaken meegemaakt waarin vaders voor een bezoekrecht naar de andere kant van Amerika reisden, alleen om te constateren dat hun kinderen niet op de afgesproken plaats en tijd aanwezig waren. Helaas ondernemen rechtbanken meestal niet veel tegen dit soort wreedheid en dat is van belang voor de vorming van het vaderverstotingssyndroom, omdat kinderen zo de boodschap meekrijgen dat een bezoek van de vader onbelangrijk is en ook dat niemand zich er iets van aantrekt als hij gemeen behandeld wordt.

* Bij schoolvoorstellingen zetten moeders de kinderen onder druk door te zeggen, dat zij (de moeders) niet gaan als de vader komt. Dat geeft het kind het gevoel dat de vader een soort ordeverstoorder is die louter door zijn aanwezigheid alles zal bederven. Naar mijn ervaring zijn echter juist dit soort moeders eerder geneigd tot demonstratief gedrag dan hun gehate ex-echtgenoten: een mooi voorbeeld van hoe het projectiemechanisme bij deze vrouwen werkt.

* Wat veel tot het verstotingssyndroom bijdraagt is om elke contactpoging van de gehate vader als 'lastig vallen' te bestempelen. De vervreemde vader blijft immers vaak blijk geven van belangstelling door op te bellen, te proberen de kinderen te zien, cadeautjes te sturen enz. en wanneer dit door de moeder als 'lastig vallen' wordt gebrandmerkt, gaan ook de kinderen het zelf op de duur zo zien. Als de vader opbelt voor de kinderen, geeft zo'n moeder antwoorden in de trant van : "Ze zijn bezig", "Ze gaan net eten", "Ze zitten net te eten", "Ze zijn nog niet met hun eten klaar", "Ze kijken net televisie", "Ze zitten net hun huiswerk te maken", "Ze spelen met andere kinderen", Ze gaan net naar bed" enz. De vader schijnt nooit op het goede ogenblik te bellen: wat de kinderen ook doen, ze mogen nooit door hem gestoord worden. Elke bezigheid hoe onbeduidend of willekeurig ook, is belangrijker dan de vader.

* Series moeders heb ik gesproken die hun kinderen bij een psychiater hadden gebracht zonder dat de vader dat zelfs maar wist. Naar mijn ervaring gaan veel therapeuten daar helaas in mee, waardoor zij zonder dat blijkbaar te beseffen het verstotingssyndroom in de hand werken. Het medisch beroepsgeheim bestendigt hier de psychopathologie. Verantwoordelijke en verstandige therapeuten werken zo niet. Men dient goed te beseffen dat veel van deze moeders heel wat minder liefdevol voor hun kinderen zijn dan een naïeve waarnemer dat op het eerste gezicht zou denken. Ogenschijnlijk willen zij het kind tegen de gevreesde oudere beschermen uit liefde. Maar een echt liefdevolle ouder begrijpt heel goed hoe belangrijk ook de niet-zorgouder voor de kinderen is en de minachtingscampagne waarin deze moeders de kinderen meeslepen, is juist niet in het belang van het kind, ja een blijk van hun tekortschieten als ouder. Wanneer zulke moeders de juridische strijd om het gezag 'winnen', bereiken zij niet alleen dat gezag maar uiteindelijk ook een totale vervreemding tussen hun kinderen en de gehate ex-echtgenoot. Dat deze overwinning de kinderen geestelijk kan vernielen, is wat zij diep in hun hart misschien wel willen. En zij voelen aan dat zij dat door onophoudelijk vechten, indoctrineren en vervreemden ook kunnen bereiken.

* Ook de 10 % vaders die kinderen van hun moeders weten te vervreemden, kunnen er trouwens wat van. Toen een moeder haar zoontjes naar hun schoolrapporten vroeg, zeiden die dat zij "veel te groot waren dan dat hun moeder nog voor hen op de ouderavonden hoefde te komen" en dat zij zich trouwens "moest schamen om over kinderen van onze leeftijd nog op school te gaan navragen". De jongetjes waren zeven en negen jaar oud.

* Een andere vader zei de kinderen dat hun moeder hen aan hem had "verkocht" en liet als bewijs daarvan zijn alimentatiekwitanties zien. Toen de moeder de kinderen opbelde, wilden die niets meer van haar weten: "Je bent onze moeder niet meer, je hebt ons aan vader verkocht!".

Deze voorbeelden onthullen hoe boosaardige ouders het naar hun kinderen aan boord leggen om vijandschap bij hun kinderen te wekken tegenover de andere ouder. Wij halen ze hier opzettelijk aan, opdat ouders die zich in een dergelijke verongelijkte positie voelen gemaneuvreerd, zich daartegenover weerbaar zouden kunnen opstellen, als zij die kans nog krijgen. Ontmaskering van manipulatietechnieken kan soms wel helpen !

G.D.

RTL Nieuws Nl. dinsdag 8 maart 2005 19.30 u : Prof. Kees de Hoog en Erik van der Waal klagen het systeem van oudervervreemding aan in Nederland

Zorro schreeuwt het uit boven op het officiële gebouw dat hij beklommen heeft. Spandoeken worden ontvouwd. Prof. Kees de Hoog socioloog in Wageningen en Erik van der Waal van Ouderverstoting.nl, zelf verongelijkte vader, klagen het aan in de nieuwsuitzending van RTL Nl. op dinsdagavond 8 maart 2005 te 19.30 u. : de Raad voor Kinderbescherming en rechters in Nederlands vervreemden op onvoorstelbare wijze vaders die gescheiden leven van hun vroegere partner van hun kinderen. Ze mogen hun kind niet meer zien!! De zogenaamde tijdelijke opschorting van het contactrecht van niet-inwonende ouders met hun kinderen loopt vaak uit op definitieve vervreemding. Nederland, draai de knop om en help dat kwaad uit de wereld.

Rechter verplaatst hoofdverblijfplaats kind van moeder naar vader

Sinds dit weekend is er groot nieuws voor de Belgische media in verband met het verblijfsrecht van een kind bij scheiding. De rechtbank in Dendermonde heeft beslist dat dochter Emma officieel moet worden ingeschreven in de woning van haar vader, nadat de moeder bij wie het kind sinds de scheiding woont pertinent en herhaaldelijk het contactrecht van vader met kind heeft geweigerd. Televisie en radio en bijna alle belangrijke kranten in het Nederlandstalige landsgedeelte van België brengen het nieuws. Het is blijkbaar een primeur. Tot dusver heeft een rechtbank in België nog nooit de omkering van het gezag van moeder naar vader uitgesproken wegens de weigering door de moeder van het omgangsrecht met de vader. In tegenstelling tot de moeder stelt de vader zich zeer welwillend op tegenover de moeder : hij zal ervoor zorgen dat ondanks de huisvesting van de dochter bij hem het kind geregeld contact zal blijven houden met haar moeder.

De moeder legt zich niet bij het vonnis neer van de rechter en gaat in beroep.

Uit de grote mediabelangstelling blijkt ook dat die media er zich van bewust zijn, dat de maatschappelijke wantoestanden van weigering of frustratie van het omgangrecht door de moeder naar de vader toe een enorme draagwijdte hebben aangenomen.

Dit vonnis is dan ook een krachtig signaal toe naar de andere rechtbanken om in gelijkaardige omstandigheden gelijkaardige beslissingen te treffen. Het is ook een signaal naar de zich almachtig voelende moeders toe die bij scheiding menen dat zij willekeurig en eigenmachtig een door de rechtbank besliste omgangsregeling van hun kinderen met de vader zomaar naast zich neer kunnen leggen.

Talloze gevallen van oudervervreemding komen voor. Vaders verdwijnen vrij vlug na de scheiding uit het leven van hun kinderen. Kinderen worden geëndoctrineerd door de moeders om met hen mee te doen met het wegsnijden van de vader uit hun leven. De nadelen voor het latere leven van die kinderen zijn onoverzienbaar groot. +Prof. Dr. Richard Gardner heeft al in de jaren tachtig gesteld dat het meest probate middel tegen het ouderverstotingssyndroom, dat een vorm van kindermishandeling is, dat kan worden gehanteerd, de omkering van het bewakingsrecht is over de kinderen.

De ouder- en belangenverenigingen bij scheiding in Vlaanderen / België zien in het vonnis van Dendermonde een kentering bij de rechtspraak in de richting van het behartigen van de gerechtvaardigde belangen van vaders naar hun kinderen toe. Absolute gelijkwaardigheid van moeders en vaders bij scheiding is het einddoel. Dat zou wel eens heelwat dichterbij kunnen komen te liggen als er machtsgelijkheid op wettelijke basis ontstaat voor de rechter door het verblijfsco-ouderschap als uitgangspunt en als norm in de wet in te schrijven. Het enige wetsontwerp dat de Belgische regering (door Justitieminister Onkelinx) tijdens de huidige legislatuur bij het parlement heeft ingediend inzake Familierecht beoogt deze gelijkwaardigheid van vaders en moeders. Wij verwachten nu een spoedige concensus bij de huidige behandeling daarvan in de Subcommissie Familierecht van de Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers, om het zo betekenisvolle ontwerp tot wet te maken.

Intussen is het vonnis van Dendermonde een spoorslag voor ouders en voor de rechtbanken om krachtig te reageren tegen de machtsongelijkheid van moeders en vaders inzake verblijf en omgang van hun kinderen bij scheiding.

Ghislain Duchâteau

Controverse

De redeloos agressieve en flamboyante activiste Andrea De Jong (Moeders tegen incest) grijpt de actualiteit van de omkering van de hoofdverblijfplaats aan om uit te varen tegen de vaders, die ze steeds maar beschuldigt van wraaklust via de kinderen, misbruik van de kinderen en andere onfraaie verdachtmakingen.

Peter Terryn dient haar raak van antwoord. Hij toont aan hoe vaders meestal door moeders gefrustreerd worden door de weigering van moeders om vaders een normale omgang met hun kinderen toe te staan na een (feitelijke) scheiding. Die vaders worden dan ook dikwijls valselijk beschuldigd van incest of mishandeling van hun kinderen.

Andrea De Jong : Kan je je kind nog beschermen tegen mishandeling?
Maandag 9 mei 2005 - 11.55 u.

Ert waait een slechte wind voor beschermende ouders...

Er waait een slechte wind voor beschermende ouders. In geval van echtscheiding vooral...Het lijkt er op dat men niet meer zou mogen scheiden als een kind mishandeld of misbruikt wordt want dan ben je ineens een onwillige misdadige ouder geworden...Want als er van misbruik sprake is dan is dat uit wraak naar de deserterende partner toe, en dat wordt dan ingevuld met wrok en haatgevoelens.
Helaas, hoe dramatisch het is dat je na een trieste en pijnlijke scheiding ook nog moet vaststellen dat je kind mishandeld of misbruikt werd en dat je dat eigenlijk nooit zo had gezien? De signalen waren er maar je linkte ze niet en je moet daar nu mee leven. Het kind voelt zich vrij te spreken nu, de mishandelende ouder is immers uit huis en kan niet meer dreigen...Helaas voor het kind, helaas, als er geen tastbare bewijzen zijn, bloed of sperma zal het toch terug moeten gaan...De neutrale bezoekruimten zijn helemaal niet neutraal aangezien zij kontakten moeten heropbouwen en zij doen dat met alle gevallen die hen doorverwezen worden, willen zelf niet luisteren naar de angsten van de beschermende ouder, dat is hun opdracht niet...

***

Peter Terryn van Betrokken Ouders : Vaders tegen Parental Alienation Syndrome
Dinsdag 10 mei 2005 - 12.43 u.

Mevrouw De Jong zou vooraf misschien eerst even moeten uitleggen waarover zij het heeft. Het gaat over een echtpaar dat gescheiden is en het ouderlijk gezag over hun kind betwist. Het kind woonde bij de moeder en de vader had het recht het kind regelmatig te zien.
Maar daar trok de moeder zich niets van aan. Ze weigerde om het kind naar de vader te brengen of mee te geven.
Jaarlijks worden er (vooral door vaders) zo'n vijftigduizend klachten ingediend tegen hun ex omdat ze hun kind(eren) niet meer te zien krijgen, ook al beveelt de rechtbank iets anders. De meeste van de klachten worden geseponeerd en dat is een grof schandaal. De relatie van kinderen met beide ouders is van groot belang, ook als die ouders niet meer samen wonen. Het is niet omdat je van je partner scheidt dat je ook van je kinderen gescheiden moet worden.

Mevrouw De Jong klaagt zeer concreet het feit aan dat de Rechtbank in Eerste Aanleg het heeft aangedurfd om in een specifiek geval het ouderlijk gezag toe te kennen aan de vader. Dat gebeurt zeer zelden en in dit geval omdat de moeder pertinent weigerde om aan de bevelen van de rechtbank gehoor te geven.

En dan komt de aap uit de mouw, zoals zo vaak, en prompt met grove borstel en grote woorden: incest, mishandeling, misbruik. Dat doet het in het post-Dutroux tijdperk altijd goed natuurlijk. De zaak is simpel: als er van misbruik of mishandeling sprake is, dan dient daar tegen opgetreden te worden ZODRA DAT BEWEZEN IS.

En we willen er even op wijzen dat het niet volstaat om enkel maar geloof te hechten aan wat kinderen zeggen. Er bestaat zoiets als Parental Alienation Syndrome (PAS), een reeks symptomen bij het kind die het gevolg zijn van indoctrinatie en inductie door één van de ouders, meestal de verzorgende ouder die elk contact met de andere ouder weigert.

Concreet betekent dit dat het kind - uit angst de liefde van de verzorgende ouder te verliezen (meestal de moeder) - partij trekt voor die ouder en meegaat in het zwartmaken van de andere ouder. Dat kan over futiliteiten gaan ('het was niet plezant bij papa, we hebben alleen maar TV gekeken') tot zeer grove leugens ('ik moest met papa in bad en tralalie en tralala'). Over dit PAS-syndroom bestaan nogal wat wetenschappelijke studies die Mevr. De Jong allemaal onder de mat veegt. Zeer onterecht want zo voer je geen debat natuurlijk.

Over de neutrale bezoekruimtes schrijft Mevr. De Jong dat die niet neutraal zijn omdat ze gericht zijn op het heropbouwen van contact en niet blindelings luisteren naar "de angsten van de beschermende ouder" (letterlijk citaat). Wel Mevr. De Jong, heropbouwen van contact is de bedoeling van die ruimtes en het "niet luisteren naar angsten" is een teken van gezond verstand en neutraliteit.

Het is zeker waar dat er alert gereageerd moet worden wanneer er signalen of tekenen van misbruik zijn. Maar dat is iets anders dan hysterisch tekeer gaan en dat soort leugens misbruiken in gerechtelijke procedures.

Gelukkig is de wetgever vandaag iets rationeler en wordt er volop gewerkt aan een bi-locatie regeling waarbij kinderen in principe evenveel tijd bij de moeder als bij de vader zullen kunnen doorbrengen. Als de regering niet valt over flauwekul als BHV, dan betekent dat dat de rechters in de toekomst mannen en vrouwen gelijk zullen moeten behandelen en de vaders niet langer met een kluitje en een veertiendaags 'bezoekrecht' in het riet zullen kunnen sturen. Tenzij er gegronde redenen zijn ('angsten' volstaan niet) of tenzij de ouders zelf liever een andere regeling voorstaan.

http://www.goudi.be is een website die bulkt van de relevante, duidelijke en wetenschappelijk onderbouwde informatie over de problematiek die overigens zeer veel mensen treft.

Nog een bedenking: tijdens de Gay en Lesbian Parade ging het deels over het recht van homokoppels om kinderen te kunnen adopteren. Daar is op zich niets op tegen, lijkt mij, maar misschien moeten we de kwestie eerst ten gronde regelen voordat gescheiden homokoppels met dezelfde problemen worden opgezadeld.

Bron : http://www.indymedia.be/news/2005/05/96496_comment.php#96499

OUDERVERSTOTING EN OUDERVERVREEMDING

Een vorm van psychische kindermishandeling

In de film ‘The War of the Roses’ zien we twee ouders in een ouderwetse scheidingsprocedure, een slechte scheiding met twee advocaten. Man en vrouw proberen elkaar al vechtend het huis uit te procederen, hetgeen niet lukt. Proceswoede. De man vraagt zijn advocaat ten einde raad of men zulke vechtscheidingen kan voorkomen, waarop de advocaat antwoordt: ‘Ja, dan moet men allereerst vijfhonderd advocaten laten zinken op de bodem van de oceaan.’ In de film lopen de twee kinderen van het echtpaar wanhopig rond, wachtend tot hun ouders (en de advocaten) wijzer worden. Over de kinderen in relatie tot hun ouders gaat het vandaag.

Kinderen scheiden mee, of ze willen of niet. Daarom moet dit soort twee-advocatenprocedures verboden worden. Dat kan. Fatsoenlijke mensen scheiden niet met twee advocaten, maar regelen hun scheiding samen met één bemiddelaar. In 1974 heb ik de bemiddeling ontdekt en daarvoor een methode beschreven (1). Het werkt veiliger, vlugger en voordeliger dan met twee advocaten. In mijn praktijk is in het jaar 2000 het duizendste scheidingsconvenant door man en vrouw ondertekend, waarin alle rechtsgevolgen van de scheiding, ook de zorg voor de kinderen, werden gewaarborgd. De kinderen houden twee, weliswaar gescheiden, maar zorgzame ouders over. Een groeiend aantal bemiddelaars bevordert het fatsoenlijk scheiden.

Maar de wereld is werelds en onvolmaakt. Vanwege het gebrekkige scheidingsprocesrecht blijven er echtparen die hun kinderen mishandelen door met twee advocaten te gaan vechten. Rechters en raden weten nog niet allemaal dat men ouders die samen in bed een kind veroorzaken daarna kan verplichten om samen aan tafel te zitten en hun ouderlijke zorg te regelen, zeker in geval zij niet meer bij elkaar wonen, zoals bij scheiding. Een kwart van de kinderen heeft geen contact meer met één ouder, nog eens een kwart heeft slecht contact. (CBS-onderzoek 1998) Ergo: 50% verliest een ouder. Op het Binnenhof is langzaam een wet in de maak die een man en een vrouw die een kind maken, kan verplichten met elkaar aan tafel te gaan zitten om de zorg voor het kind veilig te stellen. Volgens de huidige wet hoeft dat nog steeds niet. Integendeel, de wet verstrekt man en vrouw alle wapens om de ‘War of the Roses’ te voeren. Psychisch mishandelen van kinderen mag en wordt door de wettelijke processtructuur bevorderd.

Continuering van 'family life'

Het Europees Verdrag van de Rechten voor de Mens uit 1950 heeft de omgang van kinderen met ouders als een mensenrecht omschreven. Dat geldt sindsdien voor alle ouders en voor alle kinderen, onafhankelijk van hun juridische positie, dus ook voor wat vroeger "onwettige" en "overspelige kinderen heetten", ook voor uit het gezag ontzette en ontheven ouders en voor alle ouders zonder gezag, en "zelfs" voor gescheiden ouders. In Nederland is dat erg langzaam doorgedrongen. De Nederlandse wetgever heeft, na herhaaldelijk aandringen, ja bevelen, uit Europa, pas in 1990 het recht op omgang van kind en ouders uitdrukkelijk in de wet vastgelegd. Ook overeenkomsten tussen de ouders strekken tot wet en kunnen niet eenzijdig worden ontbonden. Maar zoals de Duitse dichter Heine schreef: in Nederland gebeurt alles honderd jaar later. Er zijn verzorgende ouders, meestal moeders, die na scheiding de omgang met de vader "stopzetten". Er zijn raden en rechters, niet allemaal, die dit laten gebeuren, ook als vader een beroep op hen doet. Wat is voor kind en ouders de zin van een beroep op de rechter als er niet wordt ingegrepen. In feite worden moeders overtredingen gehonoreerd en honorering van gedrag, dat hebben we bij Skinner al geleerd, leidt tot herhaling van het gedrag. Moeders wil werd wet.

Hoe ontstaat PAS? Hoe werkt ouderverstoting?

De onlangs overleden Amerikaanse psychiater Richard Gardner, hoogleraar klinische kinderpsychiatrie aan de Columbia University, heeft
in praktijk, studie en onderzoek een levenswerk gemaakt van de ouderverstoting en oudervervreemding bij scheiding en schreef in 1985 een standaardwerk over ‘The Parental Alienation Syndrome’ (PAS), een stoornis die ontstond bij kinderen die door scheiding van een van de ouders werd vervreemd. In 1992 en 1998 verrijkte Gardner zijn second edition met nieuwe differentiaties en praktijkbeschrijvingen (2). Zijn gesprekken met kinderen zijn boeiend en verhelderend.

Ik kan het ontstaan en de praktische werking van PAS laten zien in een zaak die onlangs voor het Amsterdamse Gerechtshof speelde en waarvoor mij verzocht werd een expertise te schrijven, een taak die ik aanvaardde onder de voorwaarde dat ik uitsluitend in het belang van het kind en vanuit dat perspectief zou adviseren.
Man en vrouw waren niet gehuwd. De man heeft hun kind, Nora, bij de geboorte erkend, het kind kreeg zijn achternaam. Vanaf haar geboorte had de man drie jaar omgang met Nora, van 1998 tot 2001, totdat moeder het plotseling stopzette. Rechtens kon dat niet, want de ouders hadden een overeenkomst gesloten en bovendien had de kinderrechter de omgangsregeling tussen vader en kind nog eens uitgesproken. In 2001 stelt de rechter wederom een omgangsregeling vast, maar moeder verleent vader en kind geen omgang. De raad voor de kinderbescherming rapporteert: “er zijn geen contra-indicaties voor omgang van vader met Nora”, maar als moeder toch stopzet, laat de raad het maar zo. Moeders wil wordt wet.
Merkwaardigerwijze wordt aan moeder nooit gevraagd, niet door de raad en niet door de rechtbank: wat zegt moeder aan het kind? Hoe praat ze over vader?
In 2002 komt de zaak weer voor de rechtbank; de raad adviseert nu “herstelcontacten”, moeder weigert deze. Moeders wil blijft wet.

Advocaten hebben er in omgangszaken een strategie op gebouwd: “pappen-en-nathouden”. De raad voor de kinderbescherming doet er aan mee en zet in het rapport dat “moeder geholpen moet worden”. Waarmee? Dat zegt het rapport niet. Mijn expertise geeft antwoord: Normen horen bij hulpverlening in justitiëel kader. Dus moeder confronteren met de wet, terugbrengen naar haar verantwoordelijkheid volgens de wet en moeders antwoordmogelijkheden zoveel mogelijk versterken. Feitelijke rechtshandhaving. Hoe precies en nog meer? Ik kom daarop terug.

De pogingen van vader om zijn kind te zien vloeien voort uit zijn verantwoordelijkheid als vader. Maar die pogingen lopen vast in een gebureaucratiseerd proces van dossiervorming. Vader is nu twee jaar aan het procederen. Onderzoeken en rapportages nemen steeds meer tijd in beslag en zijn onverenigbaar met het kinderlijk tijdbesef. Toen moeder de omgang “stopzette”, was het meisje drie jaar, nu vijf. De “Normen 2000” van het ministerie stellen dat het raadsonderzoek “dertien weken na het verzoek worden afgesloten.” Na het verzoek van het Hof werd het 12 maanden! Nora wacht.
Noras oudervervreemding gaat al twee jaar lang door. Wat heeft moeder sindsdien aan haar dochter gezegd? Het raadsrapport meldt er niets over. Ook de rechter vraagt moeder er niet naar.

Het kind vertelt er wel over, zo blijkt. Als ik het dossier doorspit, komen er stukken naar boven die niet in het rapport van de raad zijn genoemd. Nora, vijf jaar, vertelt aan de gedragsdeskundige van de raad, dat papa Johan niet op haar verjaardag komt. “Papa Johan woont heel ver weg, helemaal in Amsterdam.” (Nora woont in Haarlem). Het kind geeft een uitweg: “Je kunt daar met de trein komen.” Dan zegt ze: “Ik moet van mama hier heel hard zeggen: ik wil papa niet zien. Als ik het een beetje zeg…zo..(ze schudt weifelend met haar hoofd en zegt zachtjes “nee”) dan weten ze het niet.” “Haar moeder”, vervolgt de gedragsdeskundige het verslag, “heeft haar dit geleerd. Nora voegt eraan toe dat als ze met papa Johan meegaat, hij haar altijd weer terug moet brengen. Hij mag haar niet aanraken.”

Dit bijna zoekgeraakt verslag is onthullend. Moeder verstoot vader. de Parental Alienation is begonnen. “Moeder leert het kind” aldus Gardner, “iets anders zeggen dan het zelf vindt en ervaart, een indoctrinatie tot vijandschap vanuit moeders haat.’ Gardner spreekt van een bedrieglijk systeem dat niet op de werkelijkheid is gebaseerd (‘a delusion system which is not reality-based’)’. Vader wordt vernederd, gedenigreerd, geminacht, belasterd en ontkend, aldus Gardner.
Ik spit door in de dossiers en vindt een verslag van een orthopedagoge in gesprek met Nora. Toen was ze bijna vier jaar. Ik geef u weer de letterlijke tekst:
“Ga je nog wel eens naar papa Johan?”
“Nee, omdat mama het niet wil. Ze wil dat niet, omdat hij niet lief is.”
“Wat doet hij dan?”
“Papa gaat met mij naar Dyno en de glijbaan. Dat vind ik wel leuk, maar mama niet”.
“Is papa Johan lief?”
“Hij is stout, zegt mama. Mama vindt hem niet lief, omdat hij Nora niet lief vindt.” Dan: “Mama vindt papa Johan niet lief en hij vindt mama niet lief.”

De interventies van Nora bij de gedragsdeskundigen zijn voor een drie- en vijfjarig kind intelligent en behoedzaam. Zij spaart daarin beide ouders, en geeft tegelijkertijd een krachtig signaal van ouderverstoting af. Het is verbazingwekkend dat de significante uitlatingen van Nora in het raadsrapport niet voorkomen, ook niet bij conclusie en advies van de raad. Vreemd, want het Hof Amsterdam wilde blijkens haar beschikking meer van Nora en het contact met haar vader weten. Deze beschikking past als een handschoen om de hand van de uitspraak van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens, ook over de procedure betreffende omgang van een drie- tot vijfjarig kind, waarin het Hof verlangt: ’correct and complete information on the child’s relationship to the applicant as the parent seeking access to the child for establishing a child’s true wishes' (3).

Het is inderdaad zo dat we verrassend veel informatie krijgen van kinderen (4). Veel meer dan van vechtende ouders en advocaten.
Het verslag vervolgt: Nora zegt het leuk te vinden papa Johan weer te zien. “Ze bevestigt het leuk gevonden te hebben bij papa Johan.”
Nu pas realiseer ik me dat er een nieuwe vader in het spel is. “Papa Johan” wordt onderscheiden van papa! Moeder heeft een nieuwe vent! Natuurlijk! Maar niemand zag het of zei het, de rechter niet, de raad niet, niemand heeft het erover. Ook moeder wijselijk niet. Dat klopt ook met de datum: twee jaar geleden ging moeder omgang weigeren. De oude vader moest weg! Hij werd alsnog, om met Gardner te spreken, een sperma-donor. Niet voor het kind, die praat vrolijk door over papa Johan, maar voor moeder! Het gaat moeder niet om het kind, maar om haar nieuwe liefde! Richard Gardner observeerde het als een van de factoren die kan leiden tot PAS: ‘The desire to create a new family. This factor operates when the mother has a male replacement for the father.…she will exclude the father and encourage the children to view his replacement as the “real” daddy.’ Of zoals een moeder zei in een forensische bemiddeling: “Ik wil hem –ze wijst naar haar vroegere partner- het liefst wegpoetsen uit mijn leven.”
Dat brengt me op vèrgaande gedachten: kinderen zijn trouwer aan hun ouders dan de ouders zelf, niet alleen aan hun partner, nee, ouders zijn ook minder trouw aan hun kinderen dan kinderen aan hun ouders (5). Dat kan vèrstrekkende gevolgen hebben! Op welk graf zullen ze dansen? Met welke onvervulde verlangens?

Ik heb een reeds lang gepensioneerde advocaat gekend, oudste zoon van in zijn jeugd gescheiden ouders. Hijzelf deed nooit echtscheidingen. Tot aan zijn dood ging hij iedere veertien dagen met een schopje en een emmertje in de trein naar het graf van zijn moeder in Bilthoven en harkte haar graf aan. Daarna ging hij met schopje en emmertje door naar het graf van zijn vader in Soest en harkte het aan.
Ik heb het hem nooit durven vragen, maar ik vermoed dat deze man –oudste kinderen ervaren vaak bijzondere verantwoordelijkheden voor het gezin- elke veertien dagen wat aarde van zijn moeders graf naar het graf van zijn vader bracht en omgekeerd. Het was zijn pelgrimstocht naar de oer-relatie tussen kind en ouders.

Als “de campagne van denigreren en smaad” lang genoeg duurt zien we een groot aantal kinderen de vocabulaire van de verzorgende moeder overnemen. Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt. Het kind wil het risico niet lopen om door moeder net zo behandeld te worden als zij vader behandelt. Het gaat met moeder meedoen. One child told me when he has to write the word dad in school, he writes DOG (6). Het ouder-vervreemdingssyndroom nadert zijn voltooiing. Allerlei leuke dingen die zij voor de scheiding met vader deden kunnen zij zich niet meer herinneren. The child will often say for all pleasurable events before separation : ‘I don’t remember’. En na het bezoek aan vader a girl said: He doesn’t give me enough food when I‘m there’. Een jongen over zijn vader die chirurg is: He is only a plastic surgeon. Gardner noemt dit “het geleende scenario” in de minachtingscampagne en het kind als de zogenaamde “onafhankelijke denker”.
Je kunt hier naar mijn inzicht niet de tweedeling “bewust” of “onbewust” jokken op loslaten. Het kind is in een onzekere toestand geraakt, waarin het de werkelijkheid niet meer kan inschatten, omdat het in twee werkelijkheden leeft. Dit element van het syndroom zie ik in mijn praktijk ook terug bij veertigjarige PAS-kinderen. Een vrouw van in de veertig die haar vader na dertig jaar terugzag, zei: “Ik heb links in mijn hoofd mijn moeder en rechts mijn vader.”

(Op pagina 98 van zijn boek geeft Gardner een dialoog tussen moeder en kind weer die laat zien hoe “het geleende scenario” overgaat in zg. onafhankelijk denken van het kind.)

HET OUDERVERVREEMDINGSSYNDROOM OF PAS

Ouderverstoting en oudervervreemding zijn vormen van psychische mishandeling van kinderen, een bedrieglijk systeem waarvan de gevolgen een leven lang kunnen duren. Kort samengevat bestaat het oudervervreemdingssyndroom uit de volgende elementen:

1. PAS-kinderen vinden in hun ouders geen rol meer voor identificatie, noch bij de vader noch bij de moeder, noch voor hun relatie met jongens noch voor hun relatie met meisjes.
2. Ze lijden aan valse inschattingen van de werkelijkheid. Ze zijn geprogrammeerd dingen te geloven die niet kloppen met hun eigen observaties en ervaringen.
3. Ze lijden aan verwarring en twijfel aan zichzelf en hebben een laag zelfrespect. Ze neigen niet zelden naar psychotische ontsnappingen aan de werkelijkheid –reality-testing-. (Afhankelijk van de persoon, noemt Gardner relaties van PAS met psychosen zoals paranoia, hysterie of psychopathie. In relatie tot psychopathie wijst Gardner op het gebrek aan schuldgevoelens voor de effecten van laster op de verstoten ouder.)
4. Het geeft het (volwassen) kind een diep gevoel van verlies van een geliefde ouder.

In de praktijk zag ik een klein aantal “eigenwijze” kinderen die zich op de jonge, sterke leeftijd (tussen zes en tien jaar) aan genoemde minachtingscampagne onttrokken en zich uit het huis van de verzorgende ouder vochten. Soms willen ze geen contact meer met moeder. Soms willen ze met beiden geen contact meer. Meermalen komen ze op oudere leeftijd daarop terug. De volwassen kinderen met PAS die ik ontmoette, zijn vaak tussen hun vijfentwintigste en vijfenveertigste jaar in langdurige therapie, waarin ze met hun fundamentele onzekerheid en gering inschattingsvermogen van verhoudingen min of meer leren omgaan.

Ondanks de oudervervreemding die Gardner in zijn klinische praktijk waarneemt, stelt hij dat het kind psychological bonds with both parents behoudt. Een band die pas sterft als het kind zelf doodgaat. Een belangrijke opmerking. Het kan betekenen dat kind en ouder de relatie herstellen. Er zijn kinderen die op oudere leeftijd, soms op advies van hun therapeut, naar het graf van een ouder gaan en hem of haar dan “de” waarheid zeggen. Het betekent in ieder geval dat moeder er belang bij heeft tot de werkelijkheid terug te keren. En dat justitie haar verplicht volgens wet en mensenrecht te handelen. Hoe dat in zijn werk kan gaan, daarmee eindig ik mijn advies inzake Nora.

Het nogal partijdige rapport van de raad voor de kinderbescherming kon niet anders dan concluderen: ‘Er bestaan geen contra-indicaties voor omgang met vader.’ Niettemin wees de raad omgang af! De ouders, vond de raad, moeten maar eens terugkomen als ze een betere communicatie hebben. Het betekent dat de onwillige ouder slechts hoeft te zorgen voor een slechte communicatie en dan het recht aan haar zijde vindt! De voormalig advocaat-generaal bij de Hoge Raad Prof. Jan Leyten bracht in zulke gevallen het volgende rechtsadagium in herinnering: Men kan geen recht ontlenen aan eigen slechtheid.

De ondeskundigheid van het raadsrapport betrof: onbekendheid met de rapportage-methode, met de psychologie van het scheidingsproces, met PAS, het niet toepassen noch handhaven van de wet en het niet gebruik maken van bestaande forensische bemiddelaars.

Mijn advies inzake Nora

De oorzaak van het ontstaan van PAS bij Nora is het déloyaliteitsconflict tussen beide ouders dat reeds in het stadium van ouderverstoting is. Met de kennis die we sinds 1985 hebben van de psychologie van het scheidingsproces weten we dat de voornaamste oorzaak van déloyaliteit is: de afwezigheid van het noodzakelijk adieugesprek (de zg. scheidingsmeldingsinteractie) tussen de partners (7). Als het adieugesprek niet of gebrekkig plaatsvond, blijven de ex-partner-emoties de noodzakelijke ouderrollen frustreren en ontstaat er verminderde oudercapaciteit. De enige thans beproefde methode om uit dit déloyaliteitsconflict te geraken bij ouders van wie er één niet aan de bemiddelingstafel wil komen is een door de rechter op te leggen verplichte bemiddeling met benoeming van een gecertificeerde forensisch bemiddelaar, tevens als deskundige. De doelstelling van de bemiddeling is dat ouders hun ouderrol in gezamenlijke zorg voor Nora weer oppakken.
Uiteraard legt de rechter onmiddellijke omgang tussen vader en kind op.
Bij gebrek aan loyale medewerking aan omgang en bemiddeling zal de forensisch mediator zulks onmiddellijk aan het Hof melden. Mocht moeder niet meewerken, zoals de laatste twee jaren gebeurde, dan zal het Hof meewerken aan een wijziging van verblijfplaats van Nora naar vader, cq. een wijziging van het gezag aan vader, uiteraard met een goede omgangsregeling voor moeder en Nora.

Aldus doende, kan niet alleen het syndroom van PAS bij Nora voorkomen worden, maar zullen ook Nora en haar vader elkaar weer zien, zoals de wet vereist en zal moeders negatieve energie worden omgezet in een herstel van een normale relatie met haar kind.

Peter Hoefnagels, emeritus hoogleraar familie- en jeugdrecht en mediator te Vorden.

20-1-2004

__________________________________________

(1) Preadvies voor de Vereniging voor Familie- en Jeugdrecht: “Scheiden als proces”, 0-nummer, 1978. Uitvoeriger in: Samen trouwen, samen scheiden. Kluwer Deventer 1985. Hiervoor is in de plaats gekomen het Handboek Scheidingsbemiddeling. 2000 (zie hieronder).

(2) Richard Gardner M.D.: The Parental Alienation Syndrome. A Guide for Mental Health and Legal professionals. Second Edition. 1992, 1998 by Creative Therapeutics, Inc.

(3) Europese Hof voor de Rechten van de Mens dd. 11 0ctober 2001, nr.30943/96, N.J. 2002, 417.

(4) Cees van Leuven en Annelies Hendriks: Kind en Bemiddeling. Oirschot 2003.

(5) Hierover schrijft ook Conny Palmen in haar roman “Geheel de Uwe.”, Amsterdam 2003.

(6) Richard Gardner t.a.p.

(7) G.P.Hoefnagels:Handboek Scheidingsbemiddeling. Mediation als methode van recht en psychologie. 2e druk, Tjeenk Willink Deventer 2001, p.84-92.

Prof. Dr. Richard Gardner - de beschrijver van het ouderverstotingssyndroom overleden (zie Informatie-Omgangsrecht)

+Prof. Dr. Richard Gardner gestorven op zondag 25 mei 2003 enorm verlies!

Met verslagenheid en diepe spijt melden alle groepen over de hele wereld die het gelijkwaardig ouderschap nastreven, het plotseling overlijden vorige zondag van Prof. Dr. Richard Gardner van de Columbia universiteit in de Verenigde Staten. Prof. Gardner was een groot man. Hij lanceerde de term en het begrip "Parental Alienation Syndrome", afgekort PAS - het ouderverstotingsyndroom. Hij betekende een wonderbaarlijke steun voor zoveel niet-inwonende ouders die verkeerdelijk uitgesloten werden uit het leven van hun kinderen.

We citeren hier Tony Coe, Voorzitter van de EQUAL PARENTING COUNCIL. "Children need BOTH Parents" http://www.Equal Parenting.org, de RAAD VOOR GELIJKWAARDIG OUDERSCHAP "Kinderen hebben BEIDE ouders nodig" in Engeland :

"Hij kwam op eigen kosten naar het V.K. op uitnodiging van de RAAD VOOR GELIJKWAARDIG OUDERSCHAP om ons te helpen de Regering en het Gerechtelijk Apparaat te overtuigen de al te algemeen voorkomende dynamiek te erkennen, die de natuurlijke band tussen kinderen en hun ouders vernietigt na echtscheiding of scheiding. Hij sprak krachtig, overtuigend en altijd met een goedmoedige humor. Ik genoot het voorrecht hem te vergezellen naar bijeenkomsten en interviews met de media. Wat een indrukwekkende kerel!

Wij zullen hem missen als gedegen wetenschapper en als vriend."

De begrafenisdienst greep plaats op woensdag 28 mei in Hackensack, New Jersey, USA.

In deze rubriek Ouderverstoting van deze Goudi-site vind je veel informatie over het ouderverstotingssyndroom, dat Prof. Gardner beschreven heeft en dat nu over de hele wereld in groepen van gefrustreerde vaders erkend en gehanteerd wordt in hun strijd om respect en gelijkwaardige behandeling als ouder naar hun kinderen toe.

Prof. Gardner, wij hadden ook de gelegenheid u persoonlijk te ontmoeten en met u van gedachten te wisselen over het ouderverstotingssyndroom. Wij behouden een onvergetelijke herinnering aan u en aan uw werk. Rust nu in vrede.

Ghislain Duchâteau

***

Van Dr. Reena Sommer, bewust adept van Prof. Gardner en werkzaam in Canada, ontvingen we het volgende belangrijke bericht.
De Engelse versie laten we volgen door de Nederlandse vertaling.

The word of Dr. Richard Gardner's passing is quickly making its way through the internet.

Suddenly, on Sunday, May 25 2003, Dr. Richard Gardner passed away. Apparently, he died in his sleep. Details of the cause of death are not known at this time.

I have created a webpage dedicated to the memory of Dr. Gardner. I have also placed a link to a guestbook which I created for those who wish to share their reflections about the life, career and contributions of the late Dr. Richard Gardner.

I will give Dr. Gardner's staff the link to the guestbook and I am hopeful that they will pass it onto his family for their review. I also think a guestbook such as this one will provide a strong message about the importance of Dr. Gardner's work and the need for it to continue on.

Please stop by and add your comments. You can access the guestbook link by
going to:

http://www.reenasommerassociates.mb.ca/gardner.html

Please pass this post onto anyone you feel would be interested.

Reena Sommer, Ph.D. - Divorce Consultant
http://www.reenasommerassociates.mb.ca

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

De melding van Dr. Richard Gardners overlijden vindt snel haar weg over het internet.

Plotseling is op zondag 25 mei 2003 Dr. Richard Gardner overleden. Waarschijnlijk is hij in zijn slaap gestorven. Details over de doodsoorzaak zijn op dit ogenblik niet bekend.

Ik heb een webpagina gecreëerd die aan de herinnering van Dr. Gardner is gewijd. Ik heb ook een link geplaatst naar een gastenboek dat ik tot stand heb gebracht voor wie zijn overdenkingen wil meedelen over het leven, de carrière en de bijdragen van de overleden Dr. Richard Gardner.

Aan de staf van Dr. Gardner maak ik de link over naar het gastenboek en ik verwacht dat zij die zullen doorgeven naar zijn familie voor hun tijdschrift. Ook meen ik dat een dergelijk gastenboek een krachtige boodschap zal uitzenden over het belang van Dr. Gardners werk en de behoefte om het voort te zetten.

Blijf er alstublieft even bij stilstaan en voeg uw commentaar eraan toe. U kan de link naar het gastenboek bereiken door te gaan naar :

http://www.reenasommerassociates.mb.ca/gardner.html

Vriendelijk verzoek om dit bericht door te sturen naar wie u denkt daarvoor belangstelling te hebben.

Reena Sommer, Ph.D. - Divorce Consultant
http://www.reenasommerassociates.mb.ca

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

In memoriam prof. Richard A. Gardner - Nachruf auf den Tod von Prof. Richard A. Gardner - Dr. med. Wilfrid von Boch-Galhau

Nachruf auf den Tod von Prof. Richard A. Gardner

Die Arbeitsgemeinschaft PAS (Parental Alienation Syndrom) teilt mit tiefem Bedauern mit, dass der bekannte amerikanische Kinderpsychiater Richard A. Gardner am 25. Mai 2003 unerwartet in New Jersey (USA) verstorben ist.

Prof. Dr. Gardner wurde zunächst international bekannt durch sein in mehrere Sprachen übersetztes Buch: "The Boys and Girls Book about Divorce" (New York, Bantan Books, 1970). Seit den frühen 80er Jahren steht sein Name im Zusammenhang mit dem Problem der Eltern-Kind-Entfremdung nach Trennung und Scheidung. Mit dem Begriff "Parental Alienation Syndrome" (PAS oder "Elterliches Entfremdungssyndrom") beschrieb Gardner einen speziellen Subtyp von Entfremdung im Sinne einer kindlichen Folgestörung von schwer manipulativem (indoktrinierendem) elterlichem Fehlverhalten, durch das der abgelehnte Elternteil aus dem Leben des gemeinsamen Kindes ausgegrenzt werden soll.

Die Erzeugung von PAS beim Kind ist nach Gardner als psychischer/emotionaler Missbrauch anzusehen, der schwere psycho-traumatische Langzeitfolgen in der Persönlichkeitsentwicklung des Kindes und des späteren Erwachsenen mit sich bringt. Gardner betonte dabei auch die wichtige Rolle der mit dem Scheidungsprozess betrauten Jugendamtsmitarbeiter, Richter, Anwälte, Ärzte, Kindergärtnerinnen, Lehrer etc.

Das Standardwerk zu PAS ist Gardners Buch "The Parental Alienation Syndrome, a Guide for Mental Health and Legal Professionals", das 1992 in erster und 1998 in zweiter Auflage erschien (Cresskill, N. J., Creative Therapeutics). Seither wurden weltweit über 140 Fachartikel herausgegeben. PAS fand in über 70 Familiengerichtsurteilen in vielen Ländern - auch in Deutschland - Eingang in die familienrechtliche Praxis. Das PAS-Konzept rief unter scheidungsbegleitenden Fachleuten weltweit große Beachtung, aber auch Kritik und geradezu feindselige Polemik hervor. Die Fachdiskussion ist in den Beiträgen der Website www.rgardner.com nachzulesen.

Noch im Oktober 2002 nahm Prof. Gardner an der internationalen Konferenz "Parental Alienation Syndrom - eine interdisziplinäre Herausforderung für scheidungsbegleitende Berufe" teil, die von der Arbeitsgemeinschaft PAS in Frankfurt veranstaltet wurde. Über 320 Fachleute aus 16 Ländern informierten sich dort über das Thema PAS (www.pas-konferenz.de).

Wer ihn kannte, war beeindruckt von seiner engagierten und dennoch humorvollen Art, mit der er das komplexe Thema und die Belange der emotional missbrauchten Scheidungskinder und der vom Kontakt ausgegrenzten Eltern aufgriff. Fachleute und Betroffene werden ihn als Wissenschaftler, Fürsprecher und Freund vermissen.

Es bleibt zu hoffen, dass sich die interdisziplinäre Fachdiskussion und Forschung zu PAS und seiner Folgen auch nach dem Tod von Prof. Gardner intensiv fortsetzt.

Dr. med. Wilfrid von Boch-Galhau
für die Arbeitsgemeinschaft PAS

De Conferentie over het Ouderverstotingssyndroom in Ukkel/Brussel

door Dr. Wilfrid von Boch-Galhau

op woensdag 19 februari 2003

georganiseerd door "La Mouette"

Voor een gehoor van meer dan honderd aanwezigen hield Dr. Wilfrid von Boch-Galhau een belangwekkende conferentie in het Frans over het ouderverstotingssyndroom zoals dat werd beschreven door Prof. Dr. Richard Gardner van de Columbia University VS.

Rechten van het kind in het algemeen

Hij trok het onderwerp bij het begin van zijn uiteenzetting open naar een ruimere blik op de rechten van het kind op beide ouders na echtscheiding of scheiding. Hij verwees uiteraard naar Art. 8 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens en naar andere principes die van belang zijn om het kind evenwichtig te laten opgroeien en het toe te laten een zelfbeeld op te bouwen naar het voorbeeld van zijn vader en/of zijn moeder. Een ouder wegnemen uit het leven van het kind is een deel wegnemen van de ontwikkeling van het kind.

Het ouderverstotingssyndroom als zodanig

De middenmoot van zijn uiteenzetting behandelde het ouderverstotingssyndroom als zodanig. Het ontstaat door de manipulatie van één ouder. Er wordt via een negatieve affectiviteit een vijandigheid gecreëerd die niet gemotiveerd is. De vervreemdende ouder gebruikt het kind als een wapen tegen de andere ouder. Het kind neemt actief deel aan dat vervreemdingsproces van de andere ouder. Programmering, een groot loyauteitsconflict en vervorming van de realiteit spelen daarin een rol.

Invloed en gevolgen voor het kind op langere termijn

In een derde gedeelte van de conferentie ging Dr. von Boch in op de invloed van dat gebeuren op langere termijn op de verdere ontwikkeling van het kind tot volwassene. Er ontstaan o.m. persoonlijkheidsmoeilijkheden door de "vergoddelijking" van het kind door de moeder. Het vertoont later dominantiegedrag en het kan ten prooi vallen aan relatiemoeilijkheden. Het syndroom kan zwaarwegende gevolgen hebben in verscheidene domeinen van de ontwikkeling van het kind tot volwassene.

Interactie met het publiek

In elk van de drie grote onderdelen van de uiteenzetting gaf de spreker de gelegenheid vanuit het publiek vragen te stellen of te reageren. Daarvan werd ruimschoots gebruik gemaakt door de aanwezige professionelen maar nog veel meer door ouders en zeker ook door moeders die de ervaring meemaakten tot vervreemde ouder te zijn gemanoeuvreerd. Heel verschillende en pakkende getuigenissen kwamen naar boven, waarbij elk geval toch ook weer verschilde van alle andere gevallen. Daarbij werd in de gedachtewisseling intens gezocht naar een aanpak en naar een remediëring van het ouderverstotingssyndroom. In de leeftijd na 12 tot 14 jaar is er in feite niet veel meer aan te doen. Dat zegt Gardner ook en wordt bevestigd door Prof. Van Gijseghem. Toch meent men dat middelen als een verplichte therapie van de vervreemdende ouder het proces zou kunnen doen stopzetten. Een omkering van het zorgrecht zou ook een mogelijkheid creëren om de situatie te verhelpen.

Hoewel de Belgische rechtbanken tot dusver geen kennis hebben of wensen te hebben van het bestaan en de impact van het ouderverstotingssyndroom en ook universitaire autoriteiten daarvoor nog maar weinig aandacht hebben opgebracht in dit land, werd een procedure gesignaleerd die voor de rechtbank in Dinant werd gevoerd en waarbij het openbaar ministerie rechtstreeks rekening hield met de werking van het ouderverstotingssyndroom in die situatie.
Dat gaf zowel het publiek als de spreker vooraan de indruk dat er in dit land toch wel iets in dat verband in beweging kwam.

Tijdens de gesprekken werd er ook duidelijk op gewezen vanuit het publiek dat het ouderverstotingssyndroom wel eens erger zou kunnen zijn voor de vervreemde ouder dan voor het kind. De spreker voegde eraan toe dat het ook een bijzonder pijnlijk gebeuren is voor de grootouders.

Besluit

Von Boch besloot met te stellen dat zowel mannen en vrouwen moeten samenwerken in het bekampen van dit pathologisch fenomeen dat het ouderverstotingssyndroom toch is, want het is hoegenaamd geen "gender problem", geen probleem van de geslachten apart. Zowel de politieke wereld die instaat voor de wetgeving alsook de wereld van de wetenschappelijke psychiatrie zouden hand in hand moeten gaan om ook de justitiële wereld tot een passende attitude te brengen tegenover het ziektefenomeen. Ook was de spreker verbaasd dat er zoveel vrouwen onder het publiek waren die slachtoffer zijn van het verstotingsproces.

Belangrijke bibiografische verwijzingen

We signaleren hierbij dat volgende week, dus in de week vanaf 21 februari 2003 het verslagboek verschijnt van de baanbrekende conferentie in aanwezigheid van Prof. Gardner die in Frankfurt am Main heeft plaatsgegrepen op 18 en 19 oktober 2002. Het belangrijke boek is tegelijkertijd in het Duits en in het Engels gesteld en bevat de bijdragen van de referenten op de conferentie. We geven ter vervollediging hier de correcte bibliografische referentie : Das Parental Alienation Syndrome (PAS). Eine interdisziplinäre Herausforderung für scheidungsbegleitende Berufe. Internationale Konferenz, Frankfurt (Main), 18.-19. Oktober 2002 / The Parental Alienation Syndrome (PAS). An Interdisciplinary Challenge for Professionals Involved in Divorce International Conference, Frankfurt (Main), 18.-19. October 2002 herausgegeben von / edited by Wilfrid von Boch-Galhau, Ursula Kodjoe, Walter Andritzky & Peter Koeppel - VWB - Verlag für Wissenschaf und Bildung ISBN 3-86135-202-8. Informatie daarover vind je onder de volgende link :
http://www.vwb-verlag.com\Katalog\m202.html

Onvermeld laten we ook niet het handige boekje van Richard A. Gardner, Das Elterliche Entfremdunssyndrom (Parental Alienation Syndrome/PAS). Anregungen für gerichtliche Sorge- und Umgangsregelungen. Eine empirische Untersuchung - aus dem Amerikanischen von G.H. Broxton-Price - herausgegeben von Wilfrid von Boch-Galhau VWB-Verlag für Wisssenschaft und Bildung, Berlin 2002

Het eerste wetenschappelijke artikel dat nu in de Franstalige wereld over het ouderverstotingssyndroom is gepubliceerd, was ook van de hand van Dr. Wilfrid von Boch-Galhau. Het verscheen in nummer 188 - september 2002 in het tijdschrift Synapse - Journal de Psychiatrie et Système Nerveux Central op de bladzijden 23 tot 34 onder de titel "Le PAS Impacts de la séparation et du divorce sur les enfants et sur leur vie d'adulte". Meteen opvallend is de aansluitende bibliografie m.b.t. het ouderverstotingssyndroom over 3 kolommen gespreid over 2 bladzijden. Dat bewijst alleszins de belangstelling voor het fenomeen vanuit de wetenschappelijke wereld.

Verslaggever Ghislain Duchâteau - 20 februari 2003.

Universitaire Faculteiten Notre-Dame-de-la Paix in Namen -
Dinsdag 5 november 2002

Voorafgaande opmerkingen

De professor, die doceert aan de Universiteit van Montréal, begint zijn voordracht met 2 opmerkingen :

1. Uit onderzoek blijkt dat de grote meerderheid van de ouders van kinderen van 0 tot 10 jaar elkaar verstaan bij een echtscheiding. Bij 82,5 % van de scheidende ouders in het gebied van Quebec/Montréal in Canada bereiken de ouders een overeenkomst. Zij zijn verplicht 6 bemiddelingssessies te volgen. In 17,5 % van de gevallen wordt een arbitrage door de rechtbank gebracht. Van die 17,5 % wordt 13 % aan een psycho-sociale expertise onderworpen. Daarvan bereikt dan nog 5% een overeenkomst. Bij 8% wordt het geschil voortgezet. Daarvan komt nog 5% met een getuigenis voor de rechter. 4% van die 8% eist een tegen-expertise. Het is dus goed nieuws dat de overgrote meerderheid van de ouders ten overstaan van een omgangsregeling met de kinderen geen moeilijkheden hebben.
2. Van de moeilijke situaties heeft de voordrachtgever 25 dossiers nagekeken. In 22 gevallen onderkent hij een vorm van oudervervreemding. Een gelijkaardig percentage vind je beschreven bij Prof. R. Gardner. In 13 van de gevallen treft Van Gijseghem een ernstige oudervervreemding aan. In 8 gevallen komt vervreemding voor met implicaties van seksueel misbruik. Gelijkaardige cijfers vindt hij bij zijn collega's. Judith Wallerstein maakte een studie van de echtscheidingen op lange termijn. Een vijfde van de kinderen wil de andere ouder niet meer zien. Bij Johnston leest hij dat 40% van de heel jonge kinderen partij kiest voor één ouder en weerstand biedt naar de andere ouder toe.

Definitie van het ouderverstotingssyndroom

De definitie van het ouderverstotingssyndroom (PAS in het Engels, SAP in het Frans) vinden we bij Prof. Richard Gardner. De promotie van de ongerechtvaardigde afwijzing door het kind van de andere ouder komt niet direct van het kind, wel van de moeder. Een gerechtvaardigde verwerping van de andere ouder door het kind bestaat ook. Het PAS is het resultaat van twee veroorzakers :
1. van de vervreemdende ouder, die het kind aan een hersenspoeling onderwerpt ;
2. de bijzondere karakteristieken die uit het kind zelf voortkomen.
Het fenomeen is een gezinsontwrichting, niet een storing in het individu. Andere onderzoekers dan Gardner willen ook een definitie geven van het verschijnsel en zij leggen het accent op de ontwrichting bij het kind. Kelly stelt dat wij enkel moeten kijken wat er bij het kind gebeurt. Het is geen syndroom, enkel oudervervreemding. Het kind spreekt vrijwillig en vasthoudend gevoelens van negatieve aard uit naar de andere ouder toe. Dat is duidelijk in wanverhouding tot de reële angsten enz. Beide definities richten zich op het kind. Gardner legt uit, Kelly doet dat niet. Er is geen oudervervreemding als het kind niet meewil. Het kan een houding aannemen van "Laat me gerust!". De definitie van Gardner is vollediger, begrijpelijker en preciezer.

De socio-culturele context

Dan schetst de voordrachtgever in 5 punten de socio-culturele context waarin we over het PAS kunnen spreken.

1. Er komen enorm veel echtscheidingen voor. In Noord-Amerika scheiden 50 % van de koppels.
2. In de laatste 35 tot 40 jaar is er een verandering opgetreden in de filosofie van het bewakingsrecht. Omstreeks 1970 maken we de filosofie mee van de tedere leeftijd, "the tender years". De moeder wordt centraal gesteld, zij heeft de kinderen bij zich. Tot 1970 kennen de Verenigde Staten de "flower power". Het is de tijd van de unisex : de idee van de gelijkheid van de man en de vrouw maakt opgang. Er ontstaat zelfs een vervrouwelijking van de man. Het is ook de tijd van de communes die leidt tot gelijkwaardigheid van de geslachten. De filosofie van het egalitarisme heeft de rechtspraktijk beïnvloed : het begrip van het beste belang van het kind maakt opgeld, "the best interest of the child". "Sex blind decisions" worden er genomen. Het geslacht telt niet. Men blijft ook onverschillig tegenover de sekse van het kind. Wie is de psychologische ouder ? ofwel is dat de vader ofwel is het de moeder. Wie kan het kind het beste bevoogden ?
3. De moeders hebben dat niet genomen. Het feminisme is meteen op de kar gesprongen. Het huwelijksgeweld van de man werd op de korrel genomen. Die tweede kruistocht werd gevoerd tegen het fysiek en seksueel geweld op het kind. De ouderlijke capaciteit wordt in twijfel getrokken.
4. Er komt een banalisering van de scheidingen door de toename van het aantal ervan. Ouders blijven nu niet meer samen omwille van de kinderen. "We moeten toch echt leven", zeggen ze. De scheiding wordt als niet zo erg ervaren, ook niet voor de kinderen. Toch ziet Wallerstein een enorme impact op de kinderen. Men kent de kinderen toe aan de ene ouder omwille van het inadequate aspect van de andere ouder.
5. We zijn het tijdperk van het kind-koning binnengetreden. Nooit is het kind zoveel bevraagd. Het minste dat het kind zegt wordt als ernstig en belangrijk opgevat.

De bronnen van het PAS

Dan bespreekt de voordrachtgever de bronnen van het PAS.
1. Wie is de vervreemdende ouder ? In 85% van de gevallen (in de VS en Canada) is dat de moeder. Bij echtscheidingen in Noord-Amerika (niet in Europa) is de man het meest de initiatiefnemer tot de scheiding. De andere ouder voelt zich de verlatene, de bedrogene. Die bedrogen ouder creëert een soort attitude dat het kind dus ook bedrogen moet worden. Als de vrouw uit de echtscheiding komt zit ze nog vol wrange gevoelens. "Wat is er nu toch te verwachten van zo'n kerel ?" Zij creëert bij het kind een weerzin naar de papa toe.
Een tweede factor is het schuldgevoelen in verband met de echtscheiding. Het is een soort angst. De vader miskent zijn eigen rol in die scheiding. Hij projecteert zijn verantwoordelijkheid naar de andere ouder toe. Daarbij ontstaat na de echtscheiding het verlangen om de voorgekomen breuk te lijmen. De moeder wil terug naar een nieuwe normale gezinssituatie, bijvoorbeeld in een nieuwe relatie. Zij wil "le bon Joseph". Verder duikt het Rosenthaleffect op. Men ziet dingen die men vooraf veronderstelde. Een selectieve aandacht naar de andere toe ontstaat. Overdreven waakzaamheid heerst. "Hij wast het kind niet". Dat bevestigt de catastrofale hypothese van de moeder. Als men zoekt, vindt men wel wat. In die context van de scheiding is dat een psychisch mechanisme.
2. Het kind draagt ertoe bij om het ouderverstotingssyndroom te installeren. Het kind fantaseert dat het de beschadiging door de scheiding veroorzaakt wil herstellen. De beschadigde ouder is dan de moeder. De moeder is immers de dupe van de scheiding. Het kind wil dat goed maken. "Mama, wees niet droevig, van jou houd ik het meest". "Mama, ik zou deze week niet naar papa gaan, ik wil liever bij jou blijven". Zo voedt het kind de moeder in haar opvatting. Ook komt een andere wens tot herstel van de gezinssituatie voor bij het kind. Het wil het ouderpaar herenigen. Daardoor treedt het dikwijls op als bevorderaar van het conflict. Een haatdiscours tussen de ouders is beter dan geen discours. Ze zijn nog samen. Het kind voedt op die wijze het conflict.
3. We zien hoe het kind gegrepen wordt door een loyauteitsconflict ten opzichte van beide ouders. Het houdt daar niet van. Dan gaat het kind de beide ouders splitsen in een goede en een slechte ouder. De moeder is dan de goede, de vader wordt de slechte. De moeder bevestigt dat en zegt "Ik begrijp je en ik respecteer je daarin". Bij het kind leeft dan dat het gekozen heeft en dat het loyauteitsconflict gedaan is. Zo vermoordt het kind de andere ouder.

De criteria van het ouderverstotingssyndroom

Dan beschrijft de voordrachtgever het ouderverstotingssyndroom. De 8 beslissende criteria daarvoor vinden we terug bij Richard Gardner.
1.Van de kant van het kind ontstaat een campagne van afwijzing. Een klachtenlitanie ontstaat. "Hij heeft me geslagen !" enz. … "Mij blijft maar één ouder over".
2. Bij het kind komen absurde frivole rationaliseringen tot uiting : "Papa maakt geluiden bij het eten". "Hij spreekt altijd van Formule 1" "Hij kijkt altijd TV". "Hij vertelt mij verschrikkelijke dingen". "Hij heeft mij pijn gedaan aan mijn knie".
3. Bij het kind ontstaat een gemis aan ambivalentie. "Hij is de slechtste man ter wereld!". Bij hem heeft het kind nog niets goeds meegemaakt !
4. Dan is er het verschijnsel van de onafhankelijke of vrije denker. Het kind zegt : "Het is mijn beslissing dat ik niet meer naar mijn vader ga". De vervreemdende ouder ondersteunt die uitspraak : "Ik respecteer hem daarin." Rechters die dat fenomeen niet kennen, lopen erin.
5. De kinderen krijgen de belangstelling van de moeder. Ze worden moeders "kleine helper". Ze stelen documenten bij de vader. Ze worden moeders soldaten. Ze bespioneren de andere ouder.
6. Bij het kind is er afwezigheid van schuldgevoelen. Het spreekt de terdoodveroordeling uit van de vader. Die verdient in zijn ogen de doodstraf.
7. Dan is er het verschijnsel van de geleerde les. Kinderen gebruiken een volwassenentaal, zelfs de taal van de grootouders. Zo is het kind steeds en helemaal op de hoogte van wat er in de rechtszaal gebeurt. Het spreekt over "omgangsrecht", over "onderhoudsuitkering" enz.
8. De animositeit strekt zich uit over het geheel van de ouderlijke wereld. De wereld van de vader wordt veroordeeld, ook die van de grootouders van vaders kant. Dat leidt tot initiatieven voor naamsverandering. Op school klinkt het dan : "Ik wil die naam niet meer!"

Invloeden op de vervreemding van de andere ouder

Twee belangrijke fenomenen beïnvloeden de vervreemding van de andere ouder : de hersenspoeling en dat is het ergste, maar ook de programmering die zich meer in het geniep voltrekt en bijna niet merkbaar is.

- Hersenspoeling constateren we in het gebruik van directe termen.
- Er is de overdrijving van de problemen : hij is een "drinker" ; hij heeft de badkamerdeur toegeslagen, het is een geweldenaar ; het is een gedrogeerde. De telefoon wekt nachtmerries op : "Je papa is wéér daar!" ; het kind wil aan de telefoon niet meer praten met de papa ; als de mama met de grootmoeder belt is het kind quasi rustig met zijn treintjes aan het spelen, maar het luistert mee ! De vader zegt tegen de moeder aan de telefoon als het kind zich terughoudend opstelt : "Het is toch niet normaal dat het kind zo is, je bent erbij!" Antwoord : "Ik vind hem een heel nette jongen". Als de vader belt, zit het kind altijd in bad, jawel twintig keren per dag. Als het kind bij de papa op bezoek is, belt de mama om de 20 minuten op : "Heb je je potlood bij je.. ? enz. enz. Voortdurend komt de moeder tussen tijdens het bezoek.
- Er is een dooreenmenging van de gevoelens : er wordt over "wij" en "ons" gesproken : "Hij verveelt ons!" - "Wij hebben dat niet graag".
- Er is het verschijnsel van de reconstructie van de herinneringen : de moeders roepen herinneringen op … negatief natuurlijk! "Hij wilde je toen geen suikerspin kopen". Dat soort herhaalde herinneringen beklijft uiteraard in het hoofdje van de kinderen.
- Dan zijn er de ondervragingen. De moeder die wantrouwig is, ondervraagt het kind! Wat heb je daar gedaan ? Niets!!!! De manier van vragen stellen bepaalt het antwoord. Het zijn suggestieve vragen! Het kind gelooft dat er iets niet juist is geweest.

De programmering of conditionering gebeurt subtieler :
- "Als ik je eens alles vertelde wat er vroeger gebeurd is…" en ze vertelt niet verder. Vader is gevaarlijk!
- Karakteristiek is ook de zogenaamde neutraliteit van de moeder.
Kind : "Het trekt me niet aan naar papa te gaan".
Moeder : "Die mening respecteer ik".
Dat dringt besmettend door in het kind.
Waar de moeder stelt : "Dit is het weekend voor papa en niet anders!", daar is er geen probleem.

Graden in het PAS

Samen met Gardner onderscheidt Prof. Van Gijseghem drie graden in het oudervervreemdingssyndroom : licht, middelmatig en erg of zwaar.
- Licht : in ongeveer 8% van de gevallen is er lichte vervreemding zonder al te ernstige negatieve kwalificatie van de vader.
- Middelmatig : er is actieve obstructie van het contact met de vader.
- Erg/zwaar : het fanatisme is totaal en het kind wil zijn vader niet meer zien.

Enkele bedenkingen tot besluit

* Die ouder is het meest geschikt om het kind officieel bij zich te hebben die het respect voor de andere ouder het meest kan garanderen.
* Waarom is er geen ouderopvoeding voor de geboorte als de ouders lichaamsoefeningen doen ? Ouderopvoeding is de belangrijkste opvoedingstaak. Het gebeurt niet.
* Er zou verplichte bemiddeling moeten zijn in verband met de kinderen als er een echtscheidingssituatie ontstaat. Die is er niet.
* Ook bij de scheiding zelf zou er ouderopvoeding moeten zijn.
* Voor de vaders rest er in penibele situaties alleen de gerechtelijke weg. De rechter moet herstellen : "Ik leg je op je vader te zien!" - gewoon kordaat - en dat moet de rechter zeggen op elke leeftijd van het kind.
* De vervreemdende moeders zijn doorgaans geen tot hysterie neigende moeders of moeders met paranoïde trekken, het zijn normale moeders.
* Prof. Van Gijseghem heeft zijn onderzoek gebaseerd op situaties met kinderen van 0 tot 10 jaar. In die leeftijden is het ouderverstotingssyndroom nog te verhelpen. Na de leeftijd van maximum 12 jaar is er blijkbaar niets meer aan te doen.

Verslaggever Ghislain Duchâteau

Voor het Franstalig verslag van de conferentie van Prof. Van Gijseghem van François Podevyn, klik op de link. Pour le résumé en Français par François Podevyn, prends le lien en bleu.

Prof. Van Gijseghem was ook de hoofdspreker op de conferentie die wij met het Samenwerkingsverband van Ouder- en Belangenverenigingen bij Scheiding (SOBS) hebben georganiseerd in Schaarbeek in het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen op 30 maart 2004. Onder de volgende koppeling vindt u een videoverslag van die conferentie van ongeveer een uur opname:

http://www.f4j.be/video/oudervervreemding_bij_scheiding_30_03_2004.wmv

©Joep Zander november 2002

Ouderverstoting dikwijls vaderverstoting

Persoonlijke impressies bij de lezing van Professor Hubert VAN GIJSEGHEM over Het Parental Alienation Syndrome (PAS) in Namen

Acteerkunst of redekunst, beide kwaliteiten bezit Prof. Van Gijseghem in volle mate. De soms eigenlijk moeilijk te verwoorden en duistere manipulaties die aan de ontwikkeling van een ouderverstotingssyndroom ten grondslag liggen worden daardoor zeer helder over het voetlicht gebracht. Een kind zie je met zijn treintje "kleine potjes hebben grote oren" spelen en dezelfde acteur speelt een seconde later, als ware het gelijktijdig, de moeder die nietsvermoedend van dit gezegde, grootmoeder inlicht over het "verderfelijke" karakter van "dat tiep", de vader. En tussen deze snelle rolwisselingen door weet Van Gijseghem ook nog een verbindende opmerking te plaatsen.

Hij is iemand die bereid is om dwars tegen de stroom in te gaan en die het autoritatieve vaderlijke als winst durft neer te zetten tegenover het moederlijke gesjoemel van sommige rechters. Hij durft te beweren dat de positie van Gardner ten aanzien van het genderkarakter van PAS voor een deel gekenmerkt wordt door een politiek compromis. Zo iemand heeft al deze kwaliteiten natuurlijk gewoon nodig om overeind te blijven.

Desalniettemin bleef het mij verbazen dat de verwachte tegenstand vanuit feministische hoek wonderlijk uitbleef in de toch volle zalen die Van Gijseghem in Namen trok, zeker waar Van G. het feminisme bekritiseerde als een van de socioculturele pijlers onder het bestaan van het ouderverstotingssyndroom. Ook de bij Gardner zeer geliefde grootmoeder (Grandma's criteria tot beoordeling van de psychologische band tussen ouder en kind) moest het ontgelden als degene die in werkelijkheid dikwijls een stevig fundament legt in de paranoïde angst bij de moeder voor het "Tiep" met wie ze een kind heeft verwekt. Wat heb ik toch met die man ? dacht ik de hele tijd. Nu dit opschrijvend: "Grootvader". Wellicht zonder dat hij het wilde of nastreefde zag ik net dat stukje wat ik bij Gardner miste, ingevuld worden.

Uiteraard staat het de lezer dezes geheel vrij om deze waarneming als een typisch Freudiaanse therapeutische overdrachtssituatie te karakteriseren. Best. Ik had een leuke Opa, een vervreemdende moeder voor mijn eerste kind om over die rechter nog maar te zwijgen, ik ben dat "Tiep".. Mag ik dan ook terugzeggen dat in deze context overdracht een maatschappelijke betekenis heeft? En dat zelfs Gardner verdacht kan worden van een nog niet geheel verwerkte relatie met het moederdom?

Ach laat maar. Maar het was wel genieten; lachen en huilen tegelijk en een Prof die na al die uren van inspanning terecht en met recht en respect mocht verzuchten dat hij nu toch wel erg moe was, zodat ik hem de volgende vraag maar per e-mail zal stellen.

© Joep Zander november 2002

Joep Zander schreef deze tekst na ons gezamenlijk bezoek aan de conferentie van Prof. Hubert Van Gijseghem in de Universitaire Faculteiten in Namen op 5 november 2002. Ik publiceer Joeps tekst hier met zijn uitdrukkelijke toestemming. Joep Zander heeft in 1999 samen met Rob van Altena en Wim Theunissen het boekje "Het ouderverstotingssyndroom in de Nederlandse context" uitgegeven. Het is verschenen naar aanleiding van het boek van Prof. R. Gardner "The Parental Alienation Syndrome" en gepubliceerd door het Platform SCJF.

Joep Zander heeft nu zijn 2de Nederlandse PAS-boekje voltooid, waarvan de publicatie midden april 2004 wordt voorzien. Het is uitvoeriger en beslaat een 80-tal bladzijden en is voorzien van een bijpassende kleurrijke omslag. Het heet "Moeder - Kind - Vader, een drieluik over ouderverstoting". De prijs is 9,5 Euro. ISBN 90-808631-1-4 Uitgever : Rela Publishing - Rijksweerdsweg 19 - 7412 WE Deventer.

Op de bovenstaande tekst berust copyright en hij mag zonder de toestemming van de auteur niet gekopieerd en gepubliceeerd worden.

Prof. Dr. Hubert Van Gijseghem doceert aan de Universiteit van Montréal in Canada ; hij is Nederlandstalig.

Reactie van een aandachtig en geëngageerd aanwezige op de conferentie :

Aangaande PAS lijkt me de eerste opdracht om het verschijnsel als dusdanig te doen (h)erkennen.

Men heeft per definitie te maken met één ouder die een cruciale (nefaste) rol speelt maar tegelijk ook niet anders dan onder dwang valt bij te sturen. Dat laatste kan alleen het gerecht....

Zulks kan men slechts verwachten indien wetgevende en rechterlijke macht in de juiste richting gestuwd worden door voldoende maatschappelijke consensus(druk?)

Daar staan we vrees ik nog héél veraf.... zodanig ver zelfs dat het voor mij/ons en onze kinderen al lang te laat is.

Loodzware dogma's blijven immers nog steeds overeind; met name in academische kringen terwijl het toch precies dààr is dat "speerpuntdenken" verwacht zou mogen worden.

Mathieu Maurissen