Ouderverstoting
 

 

As an attorney, Dr. Lorandos has seen firsthand the nightmare that can be created when one parent pits their child against the other parent. Unfortunately, too many judges are unfamiliar with psychological extortion, and they tear the child away from one of the parents in the child’s "best interest."  This can scar a child for life, causing them to experience depression and become unable to form healthy relationships in adulthood.

“Unfortunately, there are thousands of children like I.,” says Dr. Lorandos. “Parents’ anger toward one another is tearing these children apart, and judges don’t understand how to recognize when one parent is poisoning the child against the other.”


Als advocaat heeft Dr. Lorandos uit de eerste hand de nachtmerrie gezien die gecreëerd kan worden als één ouder het kind opzet tegen de andere ouder. Helaas zijn al te veel rechters te weinig vertrouwd met psychologische uitstoting en zij trekken het kind weg van één van de ouders in het “belang van het kind”. Dat kan het kind voor het leven beschadigen, kan die kinderen in depressie doen vervallen en kan ze onbekwaam maken tot gezonde relaties als ze volwassen zijn.

"Helaas zijn er duizenden kinderen zoals I.," zegt Dr. Lorandos.
"De boosheid van ouders tegenover elkaar trekt die kinderen weg en rechters verstaan het maar niet hoe te onderkennen dat één ouder het kind vergiftigt tegenover de andere ouder."

Dr. Demosthenes Lorandos is mede-auteur van het fundamenteel werk THE INTERNATIONAL HANDBOOK OF PARENTAL ALIENATION SYNDROME: Conceptual, Clinical and Legal Considerations - zie verder.


 
Leave A Light On - Marble Sounds
2'33"
 
Artikels
 

- Training over ouderverstoting en remediëring door Karen Woodall 6-7-8 juni 2017 Houwaart


- HET OUDERVERSTOTINGSSYNDROOM

- Hoe kunnen verstoten ouders zich opstellen in hun benarde situatie? Video Engels

- Hoe selecteer je een expert in ouderverstoting?

- Kaat wil niet meer op bezoek – boek van psycholoog Ludo Driesen – juni 2016

- BESCHOUWINGEN BIJ DE BEWUSTZIJNSDAG OUDERVERSTOTING - 25 april 2016

- Incest als troefkaart bij ouderverstoting - Petra Van Den Hoeck vzw Huis van Hereniging 24-9-2015

- Ouderverstoting - Hoe cijfers het slot van een deur ontgrendelen ... Petra Van Den Hoeck vzw Huis van Hereniging
30-7-2015

- Ouderverstoting: Een groter probleem dan we denken

- De aanpak van ouderverstoting

- Twee beklijvende video's rond ouderverstoting: een slachtoffer uit zich en wat te doen tegen die verstoting

- De verstoten ouder

- Parental Alienation – The Handbook for Mental Health and Legal Professionals
(Behavioral Science and Law) Dec. 2013


- Keeping Families Together - rijke Amerikaanse informatieve website over vechtscheidingen en ouderverstoting

- Nieuw boek van / Neues Buch von / New book from Dr. Wilfrid von Boch-Galhau over/über/on PAS

- Verwijzing naar wat internationale literatuur rond ouderverstoting 3-8-2012

- Nieuwe belangrijke blog over ouderverstoting in Frankrijk (Jean-Denis Brogniez) 16-4-2012

- Joeps blog “Verketterd” over de beschrijving van PAS 20-3-2012

- Jayne A. Major overleden op 14 maart 2012

- Olga Odinetz van Acapalca over het ouderverstotingssyndroom in Frankrijk - Olga Odinetz d'Acapalca à propos du syndrome d'aliénation parentale en France 16-9-2011.

- PAS-REGISTRATIE - Peter Prinsen 14-6-2011

- Als je kind je niet meer wil zien - Sanne Rooseboom 10-6-2011

- Un papa, justice non appliquée et aliénation parentale non reconnue | Een vader, rechtspraak niet toegepast en ouderverstoting niet erkend

- Belangrijke publicatie rond PAS en de erkenning ervan Parental Alienation, DSM- V and ICD- 11 by William Bernet M D

- Brasiliaanse wet van 26 augustus 2010 die oudervervreemding bekampt

- Symposium "Van loyaliteitsconflict tot ouderverstoting" - organisatie 'Het Huis' 26-2 Antwerpen/5-3 Brugge

- Basisinformatie over het ouderverstotingssyndroom - video met Dr. Jayne Major aan het woord 17-12-2009
Basic information about the Parental Alienation Syndrome - video Dr. Jayne Major speaking 17-12-2009

- PAS opnemen in de DSM-V

-
Nieuw boek van Joep Zander over ouderverstoting van de pers op 12 februari 2009, voorgesteld in Amersfoort op zaterdag 14 maart 2009

- Nieuw Franstalig boek over de beleving van ouderverstoting: Survivre l'aliénation parentale - Véronique Wattiez

- Radio-uitzending met Dr. Douglas Darnall - Broadcast with Dr Douglas Darnall 23-1-2009

- Uitstekend nieuw werk over het ouderverstotingssyndroom in Italië van prof. dr. Guglielmo Gulotta
- Eerste doctoraatsthesis in Frankrijk over ouderverstoting
Première thèse sur l'aliénation parentale en France

- INTERNATIONALE KINDERONTVOERINGEN - OUDERVERVREEMDING - Bewustmakingscampagne met verzoekschrift en mars Brussel-Straatsburg 25-4-08 tot 21-5-08
- Interview met Mireille LASBATS (klinische psychologe – deskundige bij de rechtbanken) in verband met de ouderverstoting
- Parental Alienation Syndrome: What it is, how it happens and what you can do about it - by Jayne A Major, Dr. Ph.D.
- Minister Ronald Smith's 'Cheated' - The story of a father who would nog give up his children - Het boek "Cheated" van M.R. Smith - De geschiedenis van een vader die het contact met zijn kinderen niet wilde opgeven
- Overleg over ouderverstoting van het Samenwerkingsverband van Ouder- en Belangenverenigingen bij Scheiding (SOBS) met de Afdeling Welzijn en Samenleving van het Vlaams Ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin
- Nieuw belangrijk boek over PAS - bericht van Dr. von Boch-Galhau 30-4-2007
- Symposium OUDERVERVREEMDING - niet langer vreemd in recht en bemiddeling? 13 februari 2007 - Parlement
- Eindelijk voldoende aandacht voor oudervervreemding? Persconferentie Guy Swennen Parlement 13-2-2007
- De studiemap met het dossier van het Symposium

- Het ouderverstotingssyndroom (PAS)
- Recente bibliografie rond oudervervreemding
- Uitgebreide bibliografie rond oudervervreemding
- The International Handbook of Parental Alienation Syndrome: Conceptual, Clinical and Legal Considerations - 2006
- De Verklaring van Madrid van 26 maart 2006 over het ouderverstotingsyndroom

- Aan de ouders die vervreemd werden van hun kinderen./ Aux parents aliénés de leurs enfants
- Kinderen programmeren om de andere ouder te haten
- RTL Nieuws Nl. dinsdag 8 maart 2005 19.30 u : Prof. Kees de Hoog en Erik van der Waal klagen het systeem van oudervervreemding aan in Nederland
- Rechter verplaatst hoofdverblijfplaats kind van moeder naar vader

- Ouderverstoting en oudervervreemding - art. van Prof. Dr. emer. Peter Hoefnagels (21-1-04)

- Prof. Dr. Richard Gardner - de beschrijver van het ouderverstotingssyndroom overleden 25 mei 2003
- In memoriam prof. dr. Richard Gardner - Nachruf auf den Tod von Prof. Richard A. Gardner - Dr. med. Wilfrid von Boch-Galhau
- De Conferentie over het Ouderverstotingssyndroom in Ukkel/Brussel
- Verslag van de Conferentie in Namen op 5 november 2002 van Prof. Dr. H. Van Gijseghem over het ouderverstotingssyndroom


Omhoog
 

HET OUDERVERSTOTINGSSYNDROOM

Hoe ik het leerde kennen

Tijdens mijn echtscheidingsperiode van 1985-1990 heb ik ouderverstoting aan den lijve ondervonden. Ik ben toen mijn beide kinderen kwijt geraakt. Maar ik was mij er niet van bewust dat het hier om een syndroom ging, een ziektesituatie. Later leerde ik de auteur van de eerste publicatie van het verschijnsel kennen: Richard A Gardner. Hij beschreef het in zijn boek uit 1992 “The Parental Alienation Syndrome – A Guide for Mental Health and Legal Professionals”, waarvan ik de door hem ondertekende 2e editie verkreeg, toen ik hem in Nederland tijdens een studiedag op 24 juni 1999 ontmoette. Hij deed me begrijpen wat ik allemaal als verstoten ouder heb moeten meemaken en hoe de systematiek van de bewuste opgezette manipulatie en verstoting in elkaar zit.

In Nederland zette Lambert Koppenol in Zeeland de eerste conferentie over het ouderverstotingssyndroom op het getouw, waar Joep Zander aanwezig was. Joep Zander, pedagoog en kunstenaar uit Deventer, procedeerde in 2000 voor het Europees Hof van de Rechten van de Mens om opnieuw contact te kunnen krijgen met zijn dochter. Later schreef hij een aantal boeken en artikels over ouderverstoting. Peter Hoefnagels, em. prof. aan de Universiteit Rotterdam, erkende ook vlug het belang van dat verschijnsel dat zoveel ellende meebrengt in strijdechtscheidingen en deed mee zijn best om het in Nederland en ook in ons land niet alleen bekend te maken, maar ook de draagwijdte ervan te beklemtonen.

Zo was Peter Hoefnagels één van de buitenlandse sprekers op het Symposium over het ouderverstotingssyndroom dat toenmalig volksvertegenwoordiger Guy Swennen met mijn ondersteuning op 13 februari 2007 organiseerde in het Belgisch Federaal Parlement. Een twintigtal magistraten en meer dan honderd advocaten samen met vele hulpverleners waren aanwezig. We mochten toen verwachten dat het verschijnsel als dusdanig in de procedures over de toekenning van het ouderlijk gezag bij scheiding erkend zou worden. Dat gebeurde helaas niet.

Intussen hield prof. Hubert Van Gijseghem, die in Leuven studeerde en in Montreal in Canada aan de Columbia Universiteit doceerde in de Facultés Notre Dame de la Paix in Namen druk bijgewoonde en indringende spreekbeurten over het Parental Alienation Syndrome (PAS) in het Frans (SAP). Hij constateerde in zijn wetenschappelijke onderzoeken dat bij tussen de 15 en 20 % van de echtscheidingen het syndroom een faliekante functie vervulde voor de vervreemding tussen ouders en kinderen. Sporadisch hielden rechters in Bergen bijvoorbeeld rekening met het verschijnsel bij het uitspreken van hun vonnissen in voorlopige maatregelen.

Een belangrijk moment voor de bekendmaking onder internationale wetenschappers, psychologen, psychiaters, hulpverleners en betrokkenen was de conferentie op 18 en 19 oktober 2002 in Frankfurt am Main, die resulteerde in de conferentiebundel in het Duits en in het Engels “Das Parental Alienation Syndrome (PAS) – Eine interdisziplinaäre Herausforderung für scheidungsbegleitende Berufe” uitgegeven door de Duitse specialisten in de materie Wilfrid von Boch-Galhau, Ursula Kodjoe, Walter Andritzky en Peter Koeppel. Dr. Wilfrid von Boch-Galhau in München houdt sindsdien zorgvuldig de talrijke wetenschappelijke publicaties bij die over PAS wereldwijd verschijnen en stuurt die door.
De titel van zijn eigen publicatie uit 2012 in het Duits en in het Engels spreekt voor zichzelf “Parental Alienation und Parental Alienation Syndrome/Disorder – Eine ernst zu nehmende Form von psychischer Kindesmisshandlung – mit Fallbeispielen (“Ouderverstoting en Ouderverstotingssyndroom / Stoornis. En vorm van psychologische kindermishandeling, die ernstig genomen moet worden – met voorbeelden van casussen”).

Eén enkel fundamenteel werk over de materie wil ik hier zeker niet onvermeld laten “The International Handbook of Parental Alienation Syndrome – Conceptual, Clinical and Legal Considerations” uitgegeven door Richard A. Gardner, M.D., S. Richard Sauber, Ph.D. en Demosthenes Lorandas, Ph.d., J.D. in 2006 in Springfield Illinois V.S. Van R. Gardner verscheen in de verzamelbundel nog één artikel, nadat hij op 25 mei 2003 overleed. Het werk is ook aan hem opgedragen.
Een citaat van Dr. D. Lorandos, medesamensteller van het genoemde handboek:

Als advocaat heeft hij uit de eerste hand de nachtmerrie gezien die gecreëerd kan worden als één ouder het kind opzet tegen de andere ouder. Helaas zijn al te veel rechters te weinig vertrouwd met psychologische uitstoting en zij trekken het kind weg van één van de ouders in het “belang van het kind”. Dat kan het kind voor het leven beschadigen, kan die kinderen in depressie doen vervallen en kan ze onbekwaam maken tot gezonde relaties als ze volwassen zijn.

"Helaas zijn er duizenden kinderen zoals I.," zegt Dr. Lorandos.
"De boosheid van ouders tegenover elkaar trekt die kinderen weg en rechters verstaan het maar niet hoe te onderkennen dat één ouder het kind vergiftigt tegenover de andere ouder."


Wat is het ouderverstotingssyndroom?

Het ouderverstotingssyndroom is een niet door de American Psychiatric Association (DSM-4) erkende afwijking waarbij kinderen obsessief en onterecht een van hun ouders zouden afwijzen. Het ouderverstotingssyndroom zou vooral voorkomen bij ernstige conflicten tussen de ouders waarbij de kinderen gedwongen worden partij te kiezen voor een van beide ouders. (Joep Zander)

Richard A. Gardner omschrijft het zo:
“Het ouderverstotingssyndroom is een afwijking bij kinderen die zich bijna uitsluitend voordoet bij conflicten rond ouderlijk gezag. Primair kenmerk is de lastercampagne die het kind voert tegen een goede liefhebbende ouder, een campagne waar geen geldige reden voor is. Het is het resultaat van de combinatie van de indoctrinatie van een programmerende (hersenspoelende) ouder en de eigen bijdragen van het kind aan de verkettering van de ouder die het doelwit is. Als er sprake is van echte mishandeling, kan de vijandschap van het kind terecht zijn, waardoor een categorisering onder ouderverstotingssyndroom niet van toepassing is.” (p. 73 e.v.)

Betrokkenen zijn een verstotende of programmerende ouder, die alle contacten van het kind wil afbreken met de andere ouder, een verstoten ouder, doorgaans na een feitelijke scheiding een niet-inwonende ouder en het kind zelf of de kinderen zelf, die na hersenspoeling door de verstotende ouder bewust en radicaal meewerkt of meewerken om de verstoten ouder uit zijn of hun eigen leven te bannen. Het verstotingsproces voltrekt zich in een moeilijke periode van het ouderkoppel in de aanloop van een scheiding, tijdens de procedure van de scheiding en uiteraard ook na de scheiding als de andere ouder elders woont en poogt contact te houden met zijn kind(eren). Het komt doorgaans voor als er betwisting is bij een scheiding over het ouderlijk gezag over de kinderen. Naargelang van de leeftijd van de kinderen en van de graad van verstoting is het fenomeen omkeerbaar, moeilijk onder controle te krijgen of wordt de verstoting definitief. In de meeste gevallen (85 %) zijn het de moeders die het verstotingsproces opzetten, maar het kunnen evengoed de vaders zijn als de omstandigheden voor hen daartoe aanleiding kunnen geven.

Door deskundigen is het mogelijk om een diagnose te stellen op grond van de waarneming van het syndroom. Het vertoont volgens Gardner acht duidelijk herkenbare karakteristieken (pp.76-77 e.v.).

  1. afwijzigings- of minachtingscampagne tegen de ouder waar het kind niet (dagelijks) verblijft

    - Van de kant van het kind ontstaat een campagne van afwijzing. Een klachtenlitanie ontstaat. "Hij heeft me geslagen !" enz. … "Mij blijft maar één ouder over".
     
  2. zwakke of onzinnige redenen voor deze minachting

    - Bij het kind komen absurde frivole rationaliseringen tot uiting : "Papa maakt geluiden bij het eten". "Hij spreekt altijd van Formule 1" "Hij kijkt altijd TV". "Hij vertelt mij verschrikkelijke dingen". "Hij heeft mij pijn gedaan aan mijn knie".

  3. het ontbreken van ambivalente gevoelens (de ene ouder is louter goed, de andere louter slecht)

    -  Bij het kind ontstaat een gemis aan ambivalentie. "Hij is de slechtste man ter wereld!". Bij hem heeft het kind nog niets goeds meegemaakt !

  4. een nageprate ‘geheel eigen mening‘ van het kind

    - Dan is er het verschijnsel van de onafhankelijke of vrije denker. Het kind zegt : "Het is mijn beslissing dat ik niet meer naar mijn vader ga". De verstotende ouder ondersteunt die uitspraak : "Ik respecteer hem daarin." Rechters die dat fenomeen niet kennen, lopen erin.

  5. reflexmatige steun aan de status-quo-ouder in het ouderconflict

    - De kinderen krijgen de belangstelling van de moeder. Ze worden moeders "kleine helper". Ze stelen documenten bij de vader. Ze worden moeders soldaten. Ze bespioneren de andere ouder.
     
  6. afwezigheid van schuldgevoelens

    - Bij het kind is er afwezigheid van schuldgevoelen. Het spreekt de terdoodveroordeling uit van de vader. Die verdient in zijn ogen de doodstraf.

  7. letterlijk citeren van onbegrepen woorden

    - Dan is er het verschijnsel van de geleerde les. Kinderen gebruiken een volwassenentaal, zelfs de taal van de grootouders. Zo is het kind steeds en helemaal op de hoogte van wat er in de rechtszaal gebeurt. Het spreekt over "omgangsrecht", over "onderhoudsuitkering" enz.

  8. uitbreiding van de vijandschap tot de familie van de gehate ouder

    - De animositeit strekt zich uit over het geheel van de ouderlijke wereld. De wereld van de vader wordt veroordeeld, ook die van de grootouders van vaders kant. Dat leidt tot initiatieven voor naamsverandering. Op school klinkt het dan : "Ik wil die naam niet meer!"

    (Zie het verslag van de conferentie van Hubert Van Gijseghem in Namen op 5 november 2002 op Goudi http://users.telenet.be/goudi/ouderverstoting.html#PASCONFNAMEN)

We mogen ervan uitgaan dat we echt te maken hebben met het syndroom als we kenmerken 1 en 2 aanwezig vinden en nog een paar bijkomende kenmerken kunnen observeren bij de kinderen. Het kunnen wisselende kenmerken zijn bij verschillende gevallen.

We moeten hier blijvend voor ogen houden dat de programmerende ouder de aanzet geeft tot het verstotingsproces, maar uit de opsomming van de kenmerken blijkt eens te meer dat de rol van het kind in het proces bepalend is voor de verstoting en de verwijdering uit zijn leven van de andere ouder.

Elke externe betrokkene bij het scheidingsgebeuren moet zich deze kenmerken ten volle inprenten om zich van de herkenning en de erkenning van het gebeuren ten volle bewust te zijn. Betrokken is in de eerste plaats de psychiater of de psycholoog of sociaal deskundige die met de observatie belast wordt en die verslag uitbrengt over zijn bevindingen. Dat verslag kan aan de rechterlijke instanties moeten worden overgemaaakt, waar in gerechtelijke procedures advocaten moeten pleiten, magistraten hun oordeel moeten uitspreken of een vonnis moeten opstellen. Van een rationele en inlevende justitie mag worden verwacht dat ze maatregelen voorschrijft om het syndroom ook tegen te gaan en te verhelpen. Een schare van hulpverleners van begeleiders van ouders en kinderen tot bemiddelaars moeten het ouderverstotingssyndroom kennen om doeltreffend te kunnen optreden als zij daartoe geroepen worden. Wij constateren dat er nog heel wat werk te verzetten is bij beoordelaars van situaties en bij hulpverleners om die grondige noodzakelijke kennis te verwerven. Deze overweging voert ons naar de aanpak van het ouderverstotingssyndroom.


Aanpak van het kwaad

Gardner gaat ervan uit dat het ouderverstotingssyndroom in drie gradaties valt te onderscheiden: de lichte vorm die omkeerbaar is, de middelmatige vorm waarbij het al heel wat moeilijker is om het fenomeen te verhelpen en de sterke vorm waarvan het geweten is dat hij doorgaans niet meer omkeerbaar is en de verstoting voor altijd kan blijven duren.

Hierbij speelt de leeftijd een aanzienlijke rol. Bij kinderen tot 12 of 13 jaar is het mogelijk het fenomeen met succes te bekampen. Bij oudere kinderen wordt het moeilijker en bij kinderen die na de puberteit naar de volwassenheid toe evolueren zeg maar kinderen ouder dan 15 jaar wordt het een bijna ondoenbare aangelegenheid om ze er weer toe te brengen een normale relatie te hebben met de eerder verstoten ouder.

Elk van die gradaties vereist een specifieke juridische en therapeutische behandeling. Joep Zander ziet het zo:“De hoeveelheid en ernst van de optredende kenmerken bepalen de ernst van de ziekte. In milde gevallen vindt geregeld, bijna normaal, contact plaats met de verstoten ouder. In matige gevallen is sprake van meer stelselmatige breuken in het contact en dient therapeutisch ingegrepen te worden. Bij weinig perspectief dient dan ook juridisch te worden ingegrepen. In ernstige gevallen is ook juridisch ingrijpen, verandering van gezag of hoofdverblijf onvermijdelijk. Soms kunnen overgangssituaties worden gecreëerd in speciale voorzieningen.”
(http://joepzander.wordpress.com/ouderverstotingssyndroom-wikipedia/ )

Voorkomen is altijd beter en makkelijker dan genezen. Joep Zander vindt dat preventie voorrang moet krijgen op curatie. De bron van het probleem ligt in eerste instantie in het huidige familierechtsysteem. Procederen voor een rechtbank polariseert de relatie tussen scheidende partners en de kinderen worden daar heel vaak heel nauw bij betrokken en strijden in de geest mee met één van de ouders. Therapie achteraf is vaak gebaseerd op een misvatting of leidt af van de aanpak van de bron. Gardner schreef daarover: “Het onderzoek bevestigt eveneens mijn eerdere waarneming dat traditionele therapie weinig tot geen waarde heeft voor het overgrote deel van de PAS-kinderen. In feite maakt die therapie de situatie meestal erger, omdat traditionele therapeuten normaliter juist het tegenovergestelde doen van wat PAS-kinderen nodig hebben.” (Zander ibidem). Strikt gespecialiseerde hulpverleners met ondersteuning en opvolging van de rechtbank kunnen wél in vele gevallen preventief of curatief inspringen en resultaten bereiken. Nog steeds echter ontbreekt het aan die specialisten in België op dat terrein.
Bij heel ernstige gevallen kan enkel een omkering van het hoofdverblijf van de programmerende ouder naar de verstoten ouder en een door de rechtbank opgelegde begeleiding van beide ouders én de betrokken kinderen een zekere verwachting opwekken dat er een relationele normalisering tot stand kan komen tussen de kinderen en hun beide gescheiden levende ouders.  

Familierechters kunnen ingrijpen en specifieke maatregelen opleggen als zij in een bepaalde situatie jurisdictie hebben: zij kunnen de telefonische of e-mailcontacten beperken met de verstotende ouder, zij kunnen de vooringenomenheid van de kinderen tegengaan, zij kunnen de weigering van de voorziene omgang bestraffen, zij kunnen de bezoekregeling aanpassen of de overheveling voorzien van het gezag naar de verstoten ouder bij blijvende weigering van het omgangsrecht.

Zonder doordacht behandelingsplan naar de verstotende kinderen toe kunnen therapeuten geen succes verwachten in hun tussenkomsten.  Dat plan kan het volgende bevatten.

Houd je ver weg van alle conflicten en disputen tussen volwassenen. Respecteer in al je handelingen je beide ouders. Zoek wat positiefs in wat je zegt en doet bij je niet-inwonende ouder.
Laat jezelf kind te blijven en trek je van je ouders niet te veel  aan, maar houd je bij je eigen zaken. Vermijd partij te kiezen tussen je beide ouders. Leer je eigen meningen en manier van denken erop na te houden. Het plan omvat ook liefst een heropvoedingsgerichte therapeutische behandeling om het concept van ouderverstoting te begrijpen. Richard B. Austin in The International Handbook geeft het relaas van een dergelijke succesrijke therapie bij een jongere die hij in 10 lessen kon helpen met ondersteuning van de rechtbank. Maar de psychotherapie verliep langzaam, was pijnlijk en duurde lang (pp. 56-64).


Wensen

Vanuit het standpunt en vanuit de beleving van verstoten ouders en betrokken kinderen kunnen we enkel de volgende wensen verwoorden.

Ouders, beseft dat bij een scheiding uw kinderen echt slachtoffer zijn van uw strijd en voor het leven psychisch getekend kunnen worden met alle gevolgen van dien.
Overstijg uw frustratiegevoelens en regel uw scheiding zo rationeel, zo zakelijk mogelijk zonder uw kinderen daarbij te betrekken. Een vreedzame echtscheiding door onderlinge toestemming of via een vreedzame procedure bij de rechtbank is veel beter dan een strijdscheiding waarin de kinderen mee slachtoffer zijn. Denk erom dat ook alle grootouders hun kleinkinderen graag zien.

Rechters, bekwaam u naast uw juridische competentie in de psychologie van de scheidende koppels. Stel u op de hoogte van de draagwijdte en de gevolgen van het wetenschappelijk beschreven ouderverstotingssyndroom en houd er rekening mee in uw procedures in functie van het echte belang van de kinderen, die recht hebben op het behoud van hun beide ouders ook als die uit elkaar gaan.

Magistraten van de parketten, besef uw verantwoordelijkheid in het handhaven van de vonnissen rond de omgangsregeling bij scheidingen. Seponeer niet als het nodig is dat niet te doen. Grijp daarentegen constructief in door u toegankelijk te stellen voor ouders die in nood contact met u zoeken. Doe wat moeite om vanuit uw gezagspositie positief in te grijpen in situaties die het contact van kinderen met een ouder bedreigen of volledig in het gedrang brengen. Wees er verzekerd van, dat u kunt helpen en veel psychisch leed kunt lenigen.
Werk u in in het fenomeen van het ouderverstotingssyndroom.

Advocaten, erken de betekenis en de draagwijdte van het ouderverstotingssyndroom. Ga in op de suggesties van uw cliënten in dat verband. Geef hun de informatie door waarover u beschikt over het ouderverstotingssyndroom en tracht hun die draagwijdte ook te doen beseffen.  Reik uw inzichten rond het bestaan en de diagnose van het ouderverstotingssyndroom aan in uw conclusies in de procedures. Bestudeer vooral het fenomeen in zijn aspecten en in zijn omvang, om er bekwaam mee om te gaan in de zaken die u bij scheidingen worden toevertrouwd.

Therapeuten en andere hulpverleners, breng het inlevingsvermogen op om ouders en kinderen in hun existentiële nood bij scheiding te begrijpen, aan te voelen en bij te staan.
Zorg voor een sluitende diagnose als u betrokken bent bij gevallen. Zorg voor de noodzakelijke kennis van het ouderverstotingssyndroom om zo nodig aan de hand van een doordacht behandelingsplan in samenwerking met de bevoegde gerechtelijke instantie een doeltreffende therapie toe te passen.

Aan allen, wens ik toe dat ze de menselijkheid en de waardigheid kunnen opbrengen om deze diep-humane relationele problematiek onder ogen te zien en er passend mee om te gaan.

Heel veel informatie over het ouderverstotingssyndroom vindt u verderop op deze pagina.


Ghislain Duchâteau

16 juli 2014.

                                                                                                                  

Omhoog

Hoe kunnen verstoten ouders zich opstellen in hun benarde situatie? Video Engels

PLIGHT OF REJECTED PARENTS – DE BENARDE TOESTAND VAN VERSTOTEN OUDERS

Living in shadow land – Part 6

Hoe kunnen ‘verstoten ouders’ zich opstellen in hun situatie?



Met o.m. een heel bekende Amerikaanse specialist in de ouderverstotingsproblematiek dr. Richard A. Warshak – psycholoog en auteur

https://youtu.be/L9-zfspxP8k  12’ 49”

NEVER GIVE UP, NEVER, NEVER, NEVER (W. Churchill)

                                                                                           

Omhoog

Hoe selecteer je een expert in ouderverstoting?

[voorlopige tekst]

Ouderverstoting, die veel voorkomt, is een gezinsdynamiek waarbij één ouder het kind bevestigt in de onrechtvaardige verstoting van de andere ouder. Sommige cijfers geven aan dat 80% van alle gescheiden ouders in meer of mindere mate ouderverstotingsgedrag laat zien (Clawar & Rivlin, 1992). Alhoewel niet alle kinderen die blootgesteld worden aan ouderverstoting één ouder verstoten (de onrechtvaardige verstoting van één ouder en zich ansluiten bij de andere ouder), de aantallen van verstoting door kinderen zijn mogelijk 1% (Bernet, Boch-Galhau, Baker, & Morrison, 2010). Er bestaan nu uitgebreide onderzoeken waarin vastgesteld is dat er negatieve langetermijneffecten zijn van kinderen die worden blootgesteld aan ouderverstoting  (e.g. Baker & Eichler, 2014; Bernet, Baker, & Verrocchio, 2015; Verrocchia & Baker, 2015). Sommige onderzoeken, samen met de herinneringen, documenteren ook de extreem pijnlijke ervaring van verstoting van verstoten ouders (e.g. Baker, 2016; Baker & Fine, 2014).


Lees de volledige Engelse versie van deze tekst

                                                                                           

Omhoog

Kaat wil niet meer op bezoek – boek van psycholoog Ludo Driesen – juni 2016

Als een kind na de echtscheiding geen contact meer wil met een van zijn ouders …


Het Parental Alienation Syndrome, het PAS of het Ouderverstotingssyndroom werd door de Amerikaanse kinderpsychiater R. Gardner voor het eerst uitvoerig beschreven.

Het Ouderverstotingssyndroom komt bij heel wat vechtscheidingen voor. Het mag beschouwd worden als een van de ergste vormen van loyaliteitsconflict en zelfs als een vorm van kindermishandeling.

In dit boek wordt het Ouderverstotingssyndroom doorgelicht.

Hoe kan het Ouderverstotingssyndroom worden vastgesteld? Zijn er juridische of psychologische oplossingen? En omdat de ouders, de ex-partners, veruit het grootste aandeel hebben in het Ouderverstotingssyndroom, kunnen we ons de vraag stellen of we niet beter spreken van het Ex-partnerverstotingssyndroom …

Dit boek is geschreven voor hulpverleners, juristen, ouders en allen die op de een of andere manier te maken hebben met echtscheiding, vechtscheiding, ouderverstoting. En ook voor de grootste slachtoffers: de kinderen…

Blader door het boek

Informatie over het boek en over de auteur

De uitgangscasus: KAAT WIL NIET MEER OP BEZOEK BIJ PAPA
Hoe ze door mama wordt geëndoctrineerd en hoe ze zich dan tegenover papa gedraagt p. 15-16

Door GOUDI aanbevolen lectuur

G.D.

                                                                                                                      

Omhoog

BESCHOUWINGEN BIJ DE BEWUSTZIJNSDAG OUDERVERSTOTING - 25 april 2016

De Nederlandse deskundige Erik van der Waal (HerVerbinden) schrijft over
Sociale Isolatie en onthechting van kinderen: Oudervervreemding (Parental Alienation)


Een ouder die een kind sociaal isoleert en geen regelmatig contacten en verblijf met de andere ouder organiseert (de andere ouder sociaal buitensluit), is bezig met het afbreken van het respect voor de andere ouder bij het kind.
De onderliggende boodschap: 'die andere ouder van jou is niet zo belangrijk' is wat de kinderen meekrijgen.”



Jaarlijks is 25/4 de dag waarop extra aandacht wordt gevraagd voor oudervervreemding / ouderverstoting (parental alienation).
Het heeft raakvlakken met  Hostile Agressive Parenting (HAP) www.paawareness.org
Gespecialiseerd klinisch psycholoog Dr. C.A. Childress spreekt in zijn werk over Pathogenic parenting; hetgeen ik in mijn artikel vertaal als Ziekmakend Ouderschap.

De termen Ouderverstoting en Oudervervreemding / Parental Alienation spreekt veel mensen niet zo aan, (b)lijken niet zo tot begrip van wat het inhoud te leiden. Daarom spreek ik het laatste jaar in dit kader vooral ook over actieve Sociale Isolatie en Sociale Buitensluiting van respectievelijk de kinderen in kwestie als de 'verstoten' ouder / familieleden.

Het is een specifieke categorie ouders die meestal rond een scheiding hun kind(eren) bewust opzetten tegen en actief sociaal isoleren van de andere welwillende ouder; deze ouder/familie wordt sociaal buitengesloten uit het leven van het kind. Dikwijls gaat de sociale buitensluiting gepaard met de nodige (onjuiste) beschuldigingen en zwartmakerij van de elders wonende ouder. De verstotende houding van de ouder wordt na verloop van tijd overgebracht op de kinderen. Niet zelden blijkt er sprake van pathologie bij een ouder, waardoor het kind / de kinderen zwaar emotioneel worden gemanipuleerd / mishandeld.

De specifieke kenmerken van ouder en kinderen die in een dergelijke situatie verkeren zijn bij velen in het werkveld nog (te) onbekend. Hierdoor wordt de plank nogal eens misgeslagen in het nadeel van de kinderen en verstoten ouders/familie in kwestie, helaas óók door rechters, raadsonderzoekers, jeugd-beschermers, -hulpverleners en -therapeuten. Gevolg: langslepende familiedrama's waar nauwelijks tot geen herstel plaatsvindt en situaties waarin kinderen éénzijdig in de knel worden gehouden onnodig voortduren. met alle nare gevolgen van dien.
Dat is een pijnlijke maatschappelijke boodschap die menigeen niet wil horen en/of geloven. Extra educatie van professionals is daarom op diverse niveaus nodig om deze door inmiddels vele specialisten erkende vorm van psychische kindermishandeling te (h)erkennen en met de juiste focus aan te pakken.

LinkedIn: https://lnkd.in/eEm3z76

Dit is eigenlijk iets dat elke dag van het jaar aandacht verdient, toch (b)lijkt een jaarlijks extra appèl nodig. In het kader van (v)echtscheidingen komt het helaas heel regelmatig -bijna stelselmatig- voor dat ouders (die waar de kinderen de meeste tijd bij wonen) het respect voor de andere (welwillende) ouder bij de eigen kinderen afbreken. Dit uit zich o.a. in gedrag, houding en verbale uitingen tegenover de kinderen, richting de elders wonende ouder en wordt niet zelden uitgebreid naar de sociale omgeving van die ouder (familie/vrienden).

Een bekend voorbeeld uit mijn advies/training-praktijk rond omgangs/zorg-regelingen:
De ouder waar de kinderen wonen zegt: 'tja, mijn kind wil niet naar de andere ouder' dus.. (gaat het kind niet en kan de andere ouder hoog en laag springen.. ondanks eventueel met veel moeite via rechtbank verkregen zorgverdeling/omgangsregelingen en/of gemaakte afspraken in het ouderschapsplan; de frustraties en emoties lopen daarmee vanzelf hoog op..).
Vervolgens is het volgende 'argument':
Ja, maar ik kan hem/haar toch niet dwingen en aan de haren naar de ander toe sleuren? Dat klopt, aan de haren meesleuren is ook zeker niet de bedoeling.

Hier wordt dwingen van kinderen als iets slechts voorgesteld, terwijl normaal opvoeden dagelijks (af)dwingen van gewenst gedrag bij kinderen inhoudt: En nu naar bed.. Nu je tanden poetsen.. Nu je kamer opruimen.. Nu mee naar de tandarts.. Je moet drinken / je eten opeten.. Nu naar school.. Je gaat nu eerst je huiswerk doen.. enz. enz. eventueel voorzien van consequenties en sancties als er door het kind 'niet geluisterd' wordt.
Alleen wordt het idee dat het niet goed zou zijn om het kind 'te dwingen' (er als ouder gewoon voor te zorgen dat het kind met regelmaat ook bij de andere ouder verblijft om de wederzijdse band in stand te houden), hier misbruikt om het eigen doel: dat het kind de andere ouder ook minder belangrijk gaat vinden, te ondersteunen. Het respect voor de andere ouder, dat meestal afwezig is, wordt zo ook bij het kind afgebroken.
Het kind zou echter geen enkele belemmering moeten voelen om naar de andere ouder te (willen) gaan, of vrijelijk over de belevenissen bij de andere ouder te kunnen praten.
Deze spanningen worden primair door de volwassenen rond het kind gecreëerd.. Dat voelt een peuter/kleuter/kind/puber/adolescent haarfijn aan en durft op een gegeven moment niet meer tegen de wil van deze ouder, het 'thuisfront', in te gaan. Uit loyaliteit en 'overlevingsstrategie' wordt afgezien van verder contact met de andere ouder/familie. Dit kan soms maanden tot vele jaren duren. Wederzijdse vervreemding treedt op. Hierdoor kan bij het kind afwijkend gedrag ontstaan.

Deze actieve vorm van sociale isolatie, oudervervreemding (P.A. Parental Alienation) kan tot ouderverstoting leiden, van lichte, matige tot ernstige vorm. De verhouding en band tussen kind en andere ouder/familie raakt hierdoor ernstig verstoord en beschadigd. De eigenwaarde en identiteitsontwikkeling van het kind (het 'moeten' afwijzen van een belangrijk deel van de eigen identiteit) -de andere ouder- wordt hierbij geweld aangedaan en belast de sociaal emotionele ontwikkeling van het kind.

Een ouder die een kind sociaal isoleert en geen regelmatig contacten en verblijf met de andere ouder organiseert (de andere ouder sociaal buitensluit), is bezig met het afbreken van het respect voor de andere ouder bij het kind.
De onderliggende boodschap: 'die andere ouder van jou is niet zo belangrijk' is wat de kinderen meekrijgen.

Ondertussen wordt meestal wel belangrijk gevonden én er voor gezorgd dat het kind op tijd op school is, op tijd in bed ligt, de kamer opruimt, huiswerk maakt, op tijd bij de sportclub is, naar de tandarts moet, meegaat naar verjaardagen en overige feestdagen viert, maar dan wel aan de 'eigen' familie-kant.. Zoals elke ouder weet: opvoeden is op dagelijkse basis afdwingen van gewenst gedrag bij het kind. Dat er dan wel dwang wordt gebruikt wordt in al deze normale gevallen niet als een probleem aangemerkt, aangezien het iets is wat de ouder zelf wil dat dat het kind moet doen. Zo leren kinderen te luisteren en gedrag dat goed voor ze is. Het ouderlijk gezag en ouderlijke macht en het hiermee uitoefenen van het ouderlijk gezag over het kind is een normaal en natuurlijk iets. De natuurlijke orde is zo georganiseerd.

De grondslag voor regelmatig zorgen voor contact met beide ouders is het respect van de ene ouder tegenover de andere ouder én familie (van het kind). Op ex-partner-niveau is dit soms lastig op te brengen, echter het is de morele plicht én extra taak als ouder tegenover de kinderen om dit op blijvend mede-ouderniveau wél te doen, hoe lastig het misschien ook is de ander als mede-mens als mede-ouder te blijven zien, in plaats van als die vervelende 'k.... ex'.

Gerichte hulp en training van de ouder die daar klaarblijkelijk moeite mee heeft is op z'n plaats. Dit kan en moet zich soms uitstrekken tot nieuwe partners en familieleden. Wellicht dat dit in een gedwongen kader zal moeten gebeuren om de betrokken kinderen uit de knel te halen waar ze in zijn gebracht en worden gehouden. Ook aan de kinderen zal binnen het familie- en gezins- systeem gespecialiseerde hulp en begeleiding moeten worden geboden. Dit zou gerealiseerd kunnen worden met de inzet en ondersteuning van hierin gespecialiseerde HerstelTeams.

Er moet naar kinderen geluisterd worden en tot op zekere hoogte ook zeker rekening gehouden worden met hun wensen, echter uiteindelijk bepalen in de eerste plaats de ouders (volwassenen rond het kind) de structuur en grenzen waarbinnen het dagelijks leven van het kind zich afspeelt. Kinderen moeten vooral kinderen kunnen zijn en zich niet met volwassen zaken bezig hoeven houden.

Het kind moet bijgebracht worden dat de band die het óók met de andere ouder heeft gelijkwaardig en net zo belangrijk is als de band met de ouder waar het kind merendeels van de tijd woont. Dit is een taak van ouders/familie/sociale-netwerk en onderdeel van de invulling van het ouderschap, óók na een scheiding als partners. In feite is het een extra taak voor de ouder waar de kinderen het meest verblijven om de band met de andere (welwillende) ouder goed in stand te houden, dit te faciliteren en te organiseren.
De kinderen scheiden niet mee op relatie-niveau; zij hebben hun eigen unieke band met hun ouders, ze hebben er maar twee, voor het leven.

Het zijn niet de kinderen die de normen en waarden waarnaar we als maatschappij willen leven bepalen. Het zijn de volwassenen die deze vormgeven en als ouders de grenzen aan de kinderen stellen, hen waarden bijbrengen, het voorbeeld geven. Jong geleerd, Oud gedaan. Wederzijds respect is er daar één van.

Erik van der Waal


                                                                                               

Omhoog
 

Incest als troefkaart bij ouderverstoting - Petra Van Den Hoeck vzw Huis van Hereniging 24-9-2015

Petra Van Den Hoeck

vzw Huis van Hereniging -
24 september 2015

 

Eén van de typische uitingen van ouderverstoting is het opzetten van een lastercampagne tegen de verstoten ouder. In het begin van de verstoting kan het kind geen reden verzinnen of zijn de redenen heel banaal. Zo wou een kind haar vader niet meer zien omwille van het feit dat hij te veel lawaai maakte aan tafel.  Hoe langer de verstoting echter duurt hoe ernstiger en chronischer ze wordt. Daarbij trekt de verstotende ouder ook de kaart van incestpleging door de andere ouder, want wat moet men anders verzinnen?

Sinds we meer in de media komen worden we wekelijks geconfronteerd met ouders die ons ten einde raad contacteren, omdat hun kind /eren hen niet meer willen zien.  Een tijdje geleden werd ik gebeld door een radeloze papa die beschuldigd werd van incest.

Deze papa, laten we hem John, noemen heeft 2 jonge dochtertjes. Mieke van 5 jaar en Sofieke van 3 jaar. De mama heeft een nieuwe relatie en sinds die relatie gaat het mis. Op een dag in de badkamer vertelde Mieke aan haar papa over de handelingen van haar stiefvader.  John vertelde me, dat de details zo expliciet waren dat het wel waar moest zijn. Helemaal in shock vertelde hij het verhaal aan zijn familieleden en vrienden, die hem aanraadden een klacht neer te leggen.  Hij sprak er ook de mama over aan die het verhaal niet geloofde.  De stiefpapa wordt ondervraagd en moet ook een test aan de leugendetector afleggen. De eerste maal is het resultaat van de test twijfelachtig, de tweede maal is de test negatief en wordt het onderzoek gesloten, ook de gevraagde begeleiding voor de kinderen wordt gestopt omdat ze niet nodig wordt geacht. 

Een tijdje later dient de mama een klacht in tegen John, ook voor incest. Hij zou gemasturbeerd hebben in het bijzijn van de kinderen.  De kinderen worden ondertussen ook weggehouden van de radeloze papa.  John wordt op zijn beurt ondervraagd en dient ook een test aan de leugendetector te ondergaan. Wat hij niet voor mogelijk houdt gebeurt, hij test positief. Intussen gaat hij zelf bij een psycholoog om zich mentaal te laten ondersteunen. Zijn psycholoog zegt hem dat het helemaal niet abnormaal is dat hij positief test, omwille van de emotionele stress die hij ervaart. Het resultaat is echter wel dat gedurende het onderzoek dat nu wordt opgestart hij zijn kinderen gedurende  6 maand niet meer mag zien. De kinderpsychologe die de meisjes ondervraagd heeft gelooft ook dat de papa schuldig is.

John verneemt  van zijn ex-schoonbroer dat de stiefpapa heel fier rondstrooide dat hij het goed had aangepakt tijdens de 2de polygraaftest: ‘ wat pilletjes al niet konden doen!’.  De mama van de meisjes heeft ondertussen ook gebroken met haar ouders en wordt door haar nieuwe vriend geïsoleerd van familie en vrienden.  John heeft echter nog steeds een goed contact met zijn ex-schoonfamilie, die hem ook verteld heeft dat er een huwelijk gepland is.

John, die radeloos is, vroeg onze hulp. Zijn grootste angst is dat hij schuldig bevonden wordt van iets dat hij niet gedaan heeft en dat hij zijn kinderen voorgoed verliest.  Bovendien gelooft John dat het verhaal van zijn oudste dochtertje waar is. Hij kan zich niet voorstellen dat zijn kinderen bij die man zouden blijven wonen.  Het belangrijkst voor hem is dat de waarheid gevonden wordt en dat zijn kinderen de juiste begeleiding krijgen.

Wat is waar en wat is niet waar? Bij incestbeschuldigingen is het extreem moeilijk dat te achterhalen. Denk maar aan het spraakmakende Notaris X-case van een 20-tal jaar geleden.  Men dient op zoek te gaan naar de feitelijke werkelijkheid en daarin dient men echt gespecialiseerd te zijn. Om John te kunnen helpen ging ik mijn licht opsteken bij professor Van Gijseghem (al 30 jaar ervaring in forensische psychologie, gespecialiseerd in incest en ouderverstoting). Prof . Van Gijseghem vond het ongehoord dat men hier nog een polygraaftest gebruikte bij een ondervraging. Het toestel meet immers enkel stress en het resultaat is totaal onbetrouwbaar.  Hij raadde aan een psycholoog te zoeken gespecialiseerd in incest en een goede advocaat.  Met de hulp van prof. Dirk de Wachter heb ik John een gerenommeerde specialist kunnen aanraden.

Omdat ik meer wou weten hoe zo’n onderzoek aangepakt moet worden, heb ik contact opgenomen met Mireille Lasbats, een juridische experte die problematische gezinssituaties onderzoekt voor familierechters en /of jeugdrechters in het Franse Douai. 
Ze baseert haar analyses op diepgaand onderzoek van de kinderen. Bij conflicten over het hoederrecht waar de discussies hoog oplopen, worden kinderen vaak misbruikt en gemanipuleerd.  Deze beïnvloeding kan mild zijn, ernstig of zeer zeer ernstig. Dus is het aan de psycholoog om de graad van de manipulatie te bepalen.

Volgens mevrouw Lasbats vraagt een dergelijk onderzoek extreem gespecialiseerde kennis om te kunnen bepalen of wat het kind zegt waar is of verzonnen.  Een onervaren klinische  psycholoog kan dit type werk niet uitvoeren.  Dit bekwaamheid vereist een jarenlange ervaring, want men dient heel precies, niet alleen de uitspraken van het kind te analyseren maar ook zijn gedrag en zijn beschadigd functioneren. 

Een kind dat echt het slachtoffer is van mishandeling of seksueel misbruik vertoont de karakteristieke signalen van fysiek geweld. Bij het gemanipuleerde kind ziet men signalen van lijden .  Die uiten zich wel zeer verschillend, zowel in zijn dagdagelijks leven, als in zijn gedrag op school, als in zijn sociaal gedrag. Dat kind vertoont symptomen die heel verschillend zijn van die van echt misbruikte kinderen.
Mevrouw Lasbats preciseerde dat onderzoek bij gemanipuleerde kinderen kan gebeuren mits het gebruik van specifieke daarvoor ontwikkelde instrumenten.  Voor kleine kinderen gebruikt men tekeningen,  voor de oudere kinderen bestaan er projectieve psychologische tests die toelaten te bepalen of er een trauma is en welk type trauma.

Een jong kind, zoals in het bovenstaande verhaal liegt zeer zelden.  Wanneer het onder de invloed staat van een toxische omgeving, dan kan het herhalen wat het hoort.  Voor een deskundige professional moet het mogelijk zijn de psychologische werkelijkheid van het kind te doorgronden, hij moet kunnen vaststellen of de aantijgingen op waarheid berusten of voortspruiten uit de fantasie van het kind.
Heel belangrijk bij dit type problematiek is dat het onderzoek gevoerd wordt door een expert in de materie, met andere woorden een deskundige in de kinderpsychologie met voorkeur voor een professional met goede kennis van het ouderverstotingssyndroom (een term die bij veel hulpverleners heel gevoelig ligt).

Vandaar dat het zo belangrijk is dat alle eerstelijnscontacten met kinderen van wie de ouders gescheiden zijn, kennis hebben van dat fenomeen (PAS), dat vooral voorkomt bij vechtscheidingen.  Op dit moment wordt er nog geen opleiding gegeven over ouderverstoting en net hierin willen wij verandering brengen (zie Pas-training.be).

Daarom hebben wij dringend uw steun nodig. Wij zoeken gemotiveerde en open minded hulpverleners, die met ons een opleiding willen volgen om samen met ons in de boot van het herenigingstraject te stappen.

Filmpje: klik hier

Petra Van Den Hoeck,

Voorzitter vzw Huis van Hereniging

                                                                                                                      

Omhoog

Ouderverstoting - Hoe cijfers het slot van een deur ontgrendelen ...
Petra Van Den Hoeck vzw Huis van Hereniging - 30-7-2015

Sinds onze vzw Huis van Hereniging het levenslicht gezien heeft op 24 december 2014 (magische datum niet?), is er veel gebeurd. Er zijn mensen vertrokken en er zijn er veeeeel bijgekomen.

Door ziekte van onze hoofdspreker hebben we jammer genoeg ons symposium rond ouderverstoting en een mogelijke oplossing ervoor moeten annuleren. Echter Hierdoor echter beschikken we voor het eerst over nuttige cijfers. Kim Bastaits onderzoekster aan de Universiteit van Antwerpen, heeft op onze vraag hun data van het groot SiV-onderzoek opnieuw geanalyseerd. Hieruit blijkt dat ouderverstoting een veel ernstiger probleem is dan men vermoedt!

Doordat het onderzoek over meer dan 40 jaar loopt, is de meerderheid van ouders die het contact met een kind verliezen vaders, ik ben ervan overtuigd dat indien we slechts de laatste 20 jaar zouden onderzoeken het resultaat de verhoudingen anders zullen zijn. Bijna 9% van alle gescheiden vaders geeft toe het contact met zijn kinderen verloren te hebben. Bijna 6% van de kinderen vertelt dat ze geen contact meer willen of mogen hebben met één van de ouders. Weinig denkt u? In 2013 waren er 25.000 echtscheidingen in Vlaanderen, stel dat 6% daarvan uiteindelijk resulteert in ouderverstoting, dan hebben we het over 1500 gezinnen per jaar die hierdoor getroffen worden.

Deze cijfertjes zorgden voor het openen van de deur naar de media en niet de minste. Ik werd geïntervieuwd op radio1 en 's anderendaags zat ik in het VTM-nieuws. Sinds het artikel in Humo werden we al vaak gebeld en gemaild, maar nu nog meer. Elke dag krijgen we wel een mail of een telefoon van een ouder, een jeugdrechter, advocaat, hulpverlener....

Ouderverstoting is Psychologische kindermishandeling! Bij een rondvraag door het VfK aan haar leden bleek dat scheiding als oorzaak van kindermishandeling het vaakst voorkomt! CAW- medewerkers geven toe scheidingsmoe te zijn! Het water staat ons aan de lippen, het is meer dan tijd dat we hiervoor een adequate oplossing kunnen aanbieden.

Eergisteren nog waren ikzelf en onze Secretaris uitgenodigd door een justitieassistente die de zaak van een jong meisje van acht jaar opvolgt en die al meer dan drie jaar alle contact met de papa weigert. Het meisje is ondertussen door de rechter al meer dan een jaar geplaatst. De begeleiders van het meisje hebben de opdracht gekregen het contact tussen het kind en de vader te herstellen. Intussen zijn we anderhalf jaar verder en zal er begin augustus voor het eerst een overnachting bij de vader plaatsvinden.

De eerste maal dat het meisje 2,5 uur op bezoek moest bij de papa, heeft ze gedurende de volledige duurtijd op haar hurken naast de begeleidster gezeten. Ze kijkt haar vader niet aan, wil hem geen hand geven, wil niets drinken en wil ook niets zeggen. Elke 5 minuten checkte ze haar uurwerk om te kijken wanneer ze weg kon. Ze heeft daar een paard en ze beweert dat het haar paard niet is, dat ze het nog nooit gezien heeft, terwijl er foto's zijn die het tegendeel aantonen.

Toen ze net in het opvangtehuis was, viel het de begeleiders op dat ze de mama volledig kopieerde in haar gedrag. Nu begint ze langzaam een eigen persoonlijkheid te ontwikkelen. Ze heeft een zeer grote drang om de mama te behagen en gaat daardoor narcistisch gedrag vertonen. Het is ook duidelijk merkbaar, volgens haar begeleiders, dat op het moment dat ze terug in het centrum is (na twee overnachtingen bij de mama) dat er precies een grote last van haar schouders valt en dat ze kan ontspannen.

Wij hebben aangeraden iemand van de begeleiding ook bij de papa te laten overnachten. De kans is groot dat ze niet zal willen slapen en in paniek zal zijn. Ook tijdens het herenigingstraject dat wij willen opstarten is er 's nachts voor de kinderen een begeleider aanwezig in de kamer van de kinderen, die niet mag slapen.




Petra Van Den Hoeck

voorzitter Huis van Hereniging vzw

                                                                                                                    

Omhoog

Ouderverstoting: Een groter probleem dan we denken

Kinderen hebben van nature een loyaliteitsband met beide ouders. Wanneer één van beide ouders het kind niet meer mag zien, of wanneer die ouder continu zwart wordt gemaakt bij het kind kan het kind een gespleten loyaliteit ontwikkelen genaamd: Parental Alienation Syndrome (PAS). PAS is zeer schadelijk voor kinderen en het kind kan hier ook op latere leeftijd veel problemen door ervaren.



Lees het volledige artikel in Mens en Gezondheid – NL

                                                                                                            

Omhoog
 

De aanpak van ouderverstoting

Beste Lezers,
Aandachtige Betrokkenen,

Ouderverstoting is een pijnlijk maatschappelijk probleem. Het komt veelvuldig voor bij strijdscheidingen van ouders met kinderen.

Het moet onze bedoeling zijn een opzet te creëren naar de aanpak van het probleem.
Daartoe is de medewerking en de samenwerking nodig van verschillende instanties: de politiek, de hulpverlening, de rechtbanken, de ouders zelf.

Met dit bericht wil ik een aanzet geven om intens na te denken over deze thematiek, er te blijven bij stilstaan en eventueel een aanpak op te zetten.

Dat gebeurt op dit ogenblik in Vlaanderen met Het Huis van Hereniging, een heel jonge vzw. die de genoemde doelstelling pertinent en constant volhardend wil nastreven en ook concreet wil bereiken.

In dat perspectief kan ik nu al meedelen dat het Huis van Hereniging in samenwerking met anderen een tweedaags symposium opzet op 28 en 29 mei 2015  en zoals dat voor het eerst in februari 2007 gebeurde nu weer in het Belgisch Federaal Parlement. Weer zullen eminente deskundigen uit het buitenland meewerken: Canada, de Verenigde Staten en ook vanuit Europa.

In de exploratie van de deskundigheid van gespecialiseerde personaliteiten komen we heel onverwacht terecht bij de Britse experte Karen Woodall.

Zij werkt als hoofdverantwoordelijke al verscheidene jaren in wat in het VK genoemd wordt een FAMILY SEPARATION CLINIC, waar het thema van oudervervreemding prioritair op de werkagenda staat.
Zij publiceert ook op het internet bijzonder boeiende artikels, en heel vaak van direct praktische betekenis voor deskundigen en ouders die in de probleemsituatie verzeild zijn.
Haar hulpverlening doet ze ook via het uiterst nuttig hulpmiddel van de Skypecontacten.

Op haar contactpagina staat een buitengewoon knap filmpje dat een directe initiatie brengt van wat ouderverstoting is, hoe het gediagnosticeerd kan worden, hoe het aangepakt kan worden, wat de gevolgen zijn voor vervreemde kinderen voor hun latere leven, hoe preventief optreden en nog veel meer. Het filmpje duurt exact 7’51” en is bij aandachtig luisteren vanuit het keurig gearticuleerde Engels van Karen Woodall heel goed te verstaan.

Ik beveel u met veel aandrang en met veel engagement aan om het filmpje aandachtig te bekijken en vooral te beluisteren. U kunt er alleen maar beter geïnformeerd over worden.

Voor het filmpje klik hier


Respons van de aandachtige lezer is bij mij heel welkom.


Ghislain Duchâteau, Vlaanderen – België

14 januari 2015

                                                                                                                      

Omhoog

Twee beklijvende video's rond ouderverstoting:
een slachtoffer uit zich en wat te doen tegen die verstoting

Video met Ryan Thomas

Child of Parental Alienation Speaks Out for First Time I

Ryan Thomas Speaks

Een kind slachtoffer van ouderverstoting spreekt de eerste keer
voluit over wat hij heeft meegemaakt



Ryan Thomas is aan het woord

Video in het Engels

Video 2’48”


Video met dr. Sylvia Gearing

What To Do About Parental Alienation

Wat te doen tegen ouderverstoting

Dr. Sylvia Gearing Counseling



Video in het Engels

Video 3’31”

                                                                                                            

Omhoog
 

De verstoten ouder

Tegenover de programmerende ouder staat haar of zijn mikpunt: de verstoten ouder. Voor hem geldt dat hij het altijd fout doet. Als hij aandringt om de kinderen te ontmoeten, wordt hij door de programmerende ouder en niet veel later ook door de kinderen beschuldigd van ‘lastig vallen’. En als hij welbewust afstand neemt en niets doet in de hoop dat de kinderen zo tot bezinning zullen komen dan ‘laat hij ze in de steek’, ook weer een kreet die door de kinderen in hun verstotingscampagne kan worden opgenomen.

“Snelle maatregelen worden door de rechtbank alleen opgelegd als een ouder door de andere van geweld en vooral van seksmisbruik wordt beschuldigd. Andere zaken kunnen soms eindeloos lang blijven liggen, waardoor de programmerende ouder ongehinderd door kan gaan de kinderen met het PAS op te zadelen... Therapeuten hebben in hun opleiding geleerd zich passief en begrijpend tegenover hun patiënten op te stellen... Daarom kan de afgewezen ouder bij goedwillende maar onnadenkende therapeuten nogal eens raad verwachten in de trant van: “Niet te veel doen. Als de kinderen ouder worden, zullen zij begrijpen hoe zij gehersenspoeld zijn en dan draaien zij bij”. Maar in werkelijkheid werkt de tijd juist in het voordeel van de programmerende ouder en zou de verstoten ouder dus de tegengestelde raad moeten krijgen. Johnston heeft PAS-kinderen gevolgd tot hun jonge volwassenheid en vond dat de meesten van hen ook toen nog niets met de verstoten ouder te maken wilden hebben en aan hun houding van minachting en verwerping vasthielden. De gedachte dat kinderen als zij ouder worden vanzelf tot ander inzicht komen, kan onmogelijk voortkomen uit ervaring. Hoe langer het programmeren doorgaat, des te zwakker wordt namelijk de band met de verworpen ouder en des te onwaarschijnlijker een herstel van de omgang. En waar omgang maanden of jarenlang was stilgezet, is de verstandhouding niet meer te herstellen. Helaas vallen PAS-slachtoffers maar al te vaak in handen van zulke therapeuten en volgen zij lijdzaam hun slechte raad op met als gevolg dat zij hun kinderen voorgoed kwijtraken.”

“Programmerende ouders zitten hun ex ook via de school dwars. Zij vragen de schooladministratie hem geen informatie over de kinderen te geven ja zelfs van ouderavonden, schooluitvoeringen e.d. uit te sluiten. Of de kinderen krijgen te horen dat als hij op de schoolavond komt, de moeder niet met hen meegaat. Tegenover de kinderen is dat weliswaar wreed maar programmeerders vallen, ondanks hun liefdesbetuigingen aan de kinderen, niet op door gevoeligheid voor wat die kinderen in werkelijkheid nodig hebben.”

“Vaders worden bang dat er aan de waslijst van andere klachten ook nog een seks­beschuldiging zal worden toegevoegd. Dat hangt vooral in de lucht als de uit­stotings­manoeuvres nog niet helemaal gelukt zijn. Voorzichtige vaders gaan dan angstvallig die omstandigheden vermijden waaraan zo’n beschuldiging kan worden verbonden: met name de badkamer en de slaapkamer. Zij zullen hun dochtertje niet meer zelf wassen of op de w.c. doen maar zoiets, hoe onnatuurlijk het ook is, liever aan hun vriendin, zuster, moeder of een andere vrouw overlaten. Nog erger is het dat naïeve vaders dit soort gevaren niet zien aankomen en daar dan soms verschrikkelijk voor moeten boeten.”

“In onze tijd is het erg in de mode om slachtoffer te zijn en sommige mensen kunnen daar zelfs een ziekelijke voldoening aan ontlenen. Werkers in de gezondheidszorg zijn vertrouwd met het verschijnsel van de ‘beroepsslachtoffers’. Helaas heeft dat ertoe geleid dat men ook de door hun eigen PAS-kinderen verstoten ouders soms is gaan zien als mensen die op de een of andere manier hun slachtofferschap over zichzelf afgeroepen zouden hebben. Naar mijn ervaring is dat echter niet zo... Ik heb nu l5 jaar met PAS-gevallen te maken gehad en ben er nog niet een tegengekomen waarin de verstoten ouder zijn slachtofferzijn zelf in de hand gewerkt of bevorderd zou hebben.”

Opmerkelijk is ook het grote verschil tussen de soort ouders die door hun kinderen om gegronde redenen (mishandeling of verwaarlozing) worden afgewezen en de door PAS-kinderen verstoten ouders. Ouders die hun kinderen slaan zijn typisch opvliegende mensen en dat blijkt ook op ander gebied. Zij hebben ‘een laag kookpunt’ en kunnen het bij voorbeeld ook vaak niet te lang bij dezelfde werkgever uithouden. Voor verstoten PAS-ouders geldt volgens Gardner zo ongeveer het tegendeel: het zouden veelal mensen met zelfbeheersing zijn, zowel in het gezin als daarbuiten: mensen die vooruit kunnen denken en een regelmatig beroepsleven geleid hebben.

Kurt Debacker

19 juni 2014 (op zijn Facebookpagina)

Het ouderverstotingssyndroom

                                                                                                                      

Omhoog

Parental Alienation – The Handbook for Mental Health and Legal Professionals
(Behavioral Science and Law)
- Dec. 2013 (Nederlands, English, Deutsch, Français)

Parental Alienation: The Handbook for Mental Health and Legal Professionals is duidelijk een mijlpaal in de strijd om redelijkheid in betwistingen over ouderlijk gezag. Rechters zijn opvallend onwetend over heel veel literatuur rond geestelijke gezondheid in verband met het welzijn van het kind, en advocaten hebben het moeilijk om te procederen rond oudervervreemding ten dele omwille van die onwetendheid. Het Handbook is nu een cruciale stap in de goede richting om rechters te instrueren over de werkelijkheid van Oudervervreemding en advocaten over wat vereist is om te bewijzen dat een ouder een kind vervreemdt en welke gevaren dat gedrag veroorzaakt voor het kind.

Robert Franklin, Esq.

 

Nederlands

Dec. 2013: Een allesomvattend handboek met de wel meest actuele stand van zaken over de ouder-kind-vervreemding (Parental Alienation) is vanaf vandaag beschikbaar:

Demosthenes Lorandos, William Bernet und S. Richard Sauber (Redactie),  PARENTAL ALIENATION: The Handbook for Mental Health and Legal Professionals, 550 bladzijden, gebonden  +1  CD  met meer dan 1000 literatuurverwijzingen, de analyse van 500 gevallen (uit Noord-Amerika) en 25 voorbeeldprocessen, en als e-book.

Uitg. CHARLES C THOMAS PUBLISHER · LTD.   |   2600 South First Street, Springfield, IL 62704   |   (800) 258-8980 or Outside U.S.: (217) 789-8980   |   books@ccthomas.com (en in de komende dagen ook plaatselijk verkrijgbaar).

Het omvat 16 hoofdstukken. Een beschrijving, de auteurslijst, het overzicht van de inhoud en uittreksels uit het boek kunt u op de website van de uitgever vinden:

http://www.ccthomas.com/details.cfm?P_ISBN13=9780398088811

Reactie bij de publicatie:

Dit is de meest uitgebreide wetenschappelijke tekst over Oudervervreemding
door Robert M. Gordon, Ph.D. (allentown, pa USA)

Het gaat over: Parental Alienation: The Handbook for Mental Health and Legal Professionals (Behavioral Science and Law) (Hardcover)

De reacties op Oudervervreemding zijn veelal verdeeld, maar de wetenschappelijke data zijn nu in overvloed voorhanden. Toen ik voor de eerste keer schreef over Oudervervreemding (het syndroom) in 1998, was er weinig empirisch onderzoek. Dikwijls schatte men het verschijnsel in op basis van subjectieve gegevens. Het fundamenteel argument van de nee-zeggers was dat zij het eenvoudigweg niet geloofden om het even hoeveel gegevens er beschikbaar waren. Dergelijke mensen zullen er altijd zijn, maar voor de objectieve geesten hebben we nu de definitieve wetenschappelijke tekst met meer dan 1000 referenties. Ik hoorde van moeders en vaders en grootouders over de hele wereld over de psychologische kindermishandeling veroorzaakt door Oudervervreemding, maar dikwijls waren er geen psychologen of advocaten die genoeg erover wisten om hen te helpen. Nu beschikken ze over dit boek, dat een uitstekende bron is voor elkeen die betrokken is bij materies over ouderlijke gezag en Oudervervreemding. Ik beveel het ten stelligste aan.

Uittreksel uit een artikel:

Parental Alienation: The Handbook for Mental Health and Legal Professionals is duidelijk een mijlpaal in de strijd om redelijkheid in betwinstingen over ouderlijk gezag. Rechters zijn opvallend onwetend over heel veel literatuur rond geestelijke gezondheid in verband met het welzijn van het kind, en advocaten hebben het moeilijk om te procederen rond oudervervreemding ten dele omwille van die onwetendheid. Het Handbook is nu een cruciale stap in de goede richting om rechters te instrueren over de werkelijkheid van Oudervervreemding en advocaten over wat vereist is om te bewijzen dat een ouder een kind vervreemdt en welke gevaren dat gedrag veroorzaakt voor het kind.
“Dr. William Bernet on the Concept of Parental Alienation and its Inclusion in the DSM-V”
Robert Franklin, Esq. Dec. 27 2013
.


English

December 13th, 2013: A comprehensive, most up to date Handbook on Parental Alienation has been published:
Demosthenes Lorandos, William Bernet, and S. Richard Sauber (Editors),  PARENTAL ALIENATION: The Handbook for Mental Health and Legal Professionals, 550 pages, hardcover  +1  CD  with more than 1000 references, a survey of 500 (North American) cases, and 25 sample motions. Also as e-book.

CHARLES C THOMAS PUBLISHER · LTD.   |   2600 South First Street, Springfield, IL 62704   |   (800) 258-8980 or Outside U.S.: (217) 789-8980   |   books@ccthomas.com, and from local dealers.

It contains 16 chapters. A description, author list, table of contents, and excerpts from the book can be found on the web pages of the publisher: http://www.ccthomas.com/details.cfm?P_ISBN13=9780398088811

Review:

5.0 out of 5 stars This is the most extensive scholarly text on Parental Alienation, December 21, 2013
By 
Robert M. Gordon, Ph.D. (allentown, pa USA) -
This review is from: Parental Alienation: The Handbook for Mental Health and Legal Professionals (Behavioral Science and Law) (Hardcover)

The reactions to Parental Alienation has been highly divided, but the scientific data is now abundant. When I first wrote about Parental Alienation (syndrome) in 1998, there was very little empirical research. People often weighted in based on their subjective issues. The nay-sayers' basic argument was that they simply did not believe it no matter how much data. Such people will always be around, but for the objective minds, we now have the definitive scholarly text with over 1000 references. I heard from mothers and fathers and grandparents world-wide about the psychological child abuse caused by Parental Alienation, but they often did not have psychologists or attorneys who knew enough about it to help them. Now they have this book which is an excellent source for anyone involved in child custody issues and Parental Alienation. I highly recommend it.

Extract:

Parental Alienation: The Handbook for Mental Health and Legal Professionals is obviously a landmark in the fight for sanity in child custody cases. Judges are notoriously ignorant of much of the mental health literature regarding child well-being, and lawyers have difficulty making cases of parental alienation in part because of that ignorance. The Handbook then is a crucial step in the direction of educating judges about the realities of PA and lawyers in what’s required to prove both that a parent is alienating a child and the dangers of that behavior to the child.
“Dr. William Bernet on the Concept of Parental Alienation and its Inclusion in the DSM-V”
Robert Franklin, Esq. Dec. 27 2013.

Deutsch

Dez. 2013: Ein umfassendes Handbuch mit dem derzeit wohl aktuellstem Stand zur Eltern-Kind-Entfremdung (Parental Alienation)
ist mit heutigem Tag erschienen:



Demosthenes Lorandos, William Bernet und S. Richard Sauber (Herausgeber),  PARENTAL ALIENATION: The Handbook for Mental Health and Legal Professionals, 550 Seiten, gebunden  +1  CD  mit  über 1000 Literaturangaben, der Analyse von 500 Fällen (aus Nordamerika) und 25 Muster-Gerichtsanträgen, und als e-book.

Verlag CHARLES C THOMAS PUBLISHER · LTD.   |   2600 South First Street, Springfield, IL 62704   |   (800) 258-8980 or Outside U.S.: (217) 789-8980   |   books@ccthomas.com (und in den nächsten Tagen sicher auch lokal beziehbar).

Es enthält 16 Kapitel. Eine Beschreibung, die Autorenliste, das Inhaltsverzeichnis und Auszüge aus dem Buch sind  auf den Webseiten des Verlags zu finden: http://www.ccthomas.com/details.cfm?P_ISBN13=9780398088811 .


Français

Dec. 2013: Un manuel très complet faisant le point de la toute dernière situation dans le domaine de l’aliénation parentale (Parental Alienation) est paru:

Demosthenes Lorandos, William Bernet et S. Richard Sauber (éditeurs), PARENTAL ALIENATION: The Handbook for Mental Health and Legal Professionals, relié: 550 pages, +1 CD. Contient plus de 1 000 références bibliographiques, plus de 500 analyses de cas (d’Amérique du Nord) et 25 requêtes types, en version livre électronique.

Éditions CHARLES C THOMAS PUBLISHER · LTD. | 2600 South First Street, Springfield, IL 62704 | (800) 258-8980 ou en dehors des États Unis: (217) 789-8980 | books@ccthomas.com (devrait également être disponible dans les jours à venir auprès des fournisseurs locaux).

Contient 16 chapitres. Un descriptif, la liste des auteurs, le sommaire et des extraits de ce livre sont disponibles sur le site internet de la maison d’édition: http://www.ccthomas.com/details.cfm?P_ISBN13=9780398088811 .

                                                                                                                      

Omhoog

Keeping Families Together - rijke Amerikaanse informatieve website over vechtscheidingen en ouderverstoting




Keeping Families Connected

Informatiebron voor gezinnen
die af te rekenen krijgen met vechtscheidingen en ouderverstoting




Website die enorm veel nuttige informatie bevat rond deze menselijk bijzonder pijnlijke problematiek.

http://www.keepingfamiliesconnected.org/parentalalienation.html

Vanwege de makers van deze Amerikaanse website

Mijn echtgenote en ik hebben met onze kinderen Ouderverstoting ervaren in verschillende graden. Wij waren/zijn ouders die het mikpunt daarvan zijn. Daarom weten en verstaan we de pijn die u nu ook meemaakt. Voor ons is dat geen theorie maar diepe werkelijkheid. Als u ons Ouderverstotingsverhaal leest zult u zien dat we in het midden van de strijd zitten met mijn zonen. Keeping Families Connected werd in januari 2008 opgestart om andere gezinnen te helpen die door Ouderverstoting worden aangetast. We hebben doorheen die tocht veel geleerd – deze site is onze manier om wat terug te geven.

Ons doel is u de informatie te verstrekken die u nodig hebt om Ouderverstoting te herkennen, om u de middelen te geven om ze te bestrijden en om u de bronnen te doen kennen die noodzakelijk zijn om u en uw kinderen te helpen u te genezen van de verwoestende effecten van Ouderverstoting.

Wilt u meer over onze weten, of wilt u bij ons team aansluiten,
neem dan contact met ons op support@keepingfamiliesconnected.org

Koppelingen naar andere sites rond Ouderverstoting,
Groepen die werken rond ouderrechten en andere hulpbronnen

http://www.keepingfamiliesconnected.org/ParentalAlienationResources/links.html


English



Keeping Families Connected

Resources for families dealing with high conflict divorce and parental alienation



 

http://www.keepingfamiliesconnected.org/parentalalienation.html

About Us

 

Both my wife and I have experienced Parental Alienation to varying degrees with our children. We have been/are targeted parents.  Because of this we know and understand the pain you are going through. For us this isn't theory it is very real.  If you read Our Parental Alienation Story you will see that we are still in the midst of the struggle with my sons.  Keeping Families Connected was started in January of 2008 to help other families affected by Parental Alienation. We have learned a lot through the journey - this site is our way of giving back.
Our goal is to give you the information you need to identify Parental Alienation, to give you tools to combat it, and  to provide you with resources necessary to help you and your children heal from the devastating effects of PA.
To find out more about us, or if you would like to join our team,
please contact us at support@keepingfamiliesconnected.org

Links to Parental Alienation Sites, Parent's
Rights Groups and Other Helpful Resources

http://www.keepingfamiliesconnected.org/ParentalAlienationResources/links.html

                                                                                                                      

Omhoog

Nieuw boek van / Neues Buch von / New book from Dr. Wilfrid von Boch-Galhau over/über/on PAS 2012/2013





Duitse en Engelse versie nu verkrijgbaar
Deutsche und Englische Version jetzt verfügbar
German and English version now available
Version allemande et anglaise disponible maintenant


Lees de recensie van Walter Andriztky PhD
Lesen Sie die Rezension des Walter Adriztkys PhD
Read the review by Walter Andriztky PhD
Vous pouvez lire ici la critique du dr. Walter Andriztky

VWB – Verlag für Wissenschaft und Bildung
2013. Berlin, ISBN 978-3-86135-326-3

Order:
http://www.vwb-verlag.com/fservice.html -
E-mail: info@vwb-verlag.com
tel.: 0049.30.251.0415

 

 

 


 

Dear Ghislain Duchateau!

I want to inform you, that a new book appeared recently:

Boch-Galhau, Wilfrid v. "Parental Alienation und Parental Alienation Syndrome/Disorder
Eine ernst zu nehmende Form von psychischer Kindesmisshandlung – mit Fallbeispielen"

[Parental Alienation and Parental Alienation Syndrome / Disorder.
A kind of psychological child abuse to be taken seriously - with case examples -] [German]

VWB-Verlag für Wissenschaft und Bildung, Berlin, 2012

I have translated the content and the coverside in English. So you get an impression about it.

Best regards
Wilfrid v. Boch-Galhau, M. D.

29-7-2012


Nederlands

Wilfrid von Boch-Galhau:
Parental Alienation und Parental Alienation Syndrome / Disorder. Eine ernst zu nehmende Form von psychischer Kindesmisshandlung - mit Fallbeispielen -

[Oudervervreemding en Oudervervreemdingssyndroom / Stoornis. En vorm van psychologische kindermishandeling, die ernstig genomen moet worden – met voorbeelden van casussen-][Duits]
VWB-Verlag für Wissenschaft und Bildung, Berlin 2012, 156 pages, ISBN 978-3-86135-178-8

Op de omslag:

Bewuste ouder-kindvervreemding werd in de psychologische professionele literatuur al gedurende meer dan 60 jaar beschreven. Maar slechts in de jaren tachtig en negentig bedachten zes onderzoekers, respectievelijk onderzoeksgroepen een naam voor het verschijnsel: Wallerstein & Kelly, Johnston & Roseby hebben het over “pathologische gerichtheid” en “bezoeksweigering”; Clawar & Rivlin over “geprogrammeerde en hersengespoelde kinderen”; Kelly & Johnston over “het vervreemde kind”, Warshak over “pathologische vervreemding”, Gardner, Kopetski and Kopetski, Rand & Rand over “oudervervreemdingssyndroom”, en Bernet over “oudervervreemdingsstoornis”, respectievelijk “oudervervreemding”.

Hoewel “oudervervreemding” al opgenomen is in de juridische codes van verscheidene landen (bijvoorbeeld Brazilië) en hoewel het uitdrukkelijk gehanteerd wordt in procedures van heel wat landen en van het Europese Hof van de Rechten van de Mens wordt het verschijnsel nog altijd koppig bestreden of miskend in dit land (Duitsland).
De schrijver – psychiater en psychotherapeut – heeft zijn stem geleend aan een aantal slachtoffers van “oudervervreemding” onder de vele gedocumenteerde gevallen uit zijn praktijk. Zij beschrijven in de vorm van brieven, gevalsbeschrijvingen, interviews en follow-up interviews hun levenservaring en de ernstige problemen die er voor hen uit voortkwamen tot op gevorderde volwassen leeftijd.
Het boek is een pleidooi voor erkenning van bewuste ouder-kindvervreemding als psychologische kindermishandeling, en voor preventie en tijdige tussenkomst, zodat tegenkanting en miskenning uiteindelijk ophouden.

Inhoudstafel

Dankbetuigingen 6

Voorwoord: Effi Briest 9
Inleiding tot de bewuste ouder-kindvervreemding (PAS) en enige verwijzingen
naar de internationale literatuur 11
2.Definitie, symptomen en vervreemdingstechnieken bij PAS 17
2.1. Definitie 17
2.2. Symptomen 18
2.3. De belangrijkste vervreemdingstechnieken 25

3.Psychiatrische en psychosomatische gevolgen door PAS-inductie bij getroffen
volwassen echtscheidingskinderen 27

4. Relationele dynamieken en psychodynamische achtergrond in PAS binnen scheiding
en echtscheiding 39
4.1. Bij de programmerende ouders 39
4.2. Bij de uitgesloten ouders 52
4.3. Bij de geprogrammeerde kinderen 56

5. Verwachting en slotopmerkingen 95
6.Samenvatting 99
Abstract 100
7.   Noten 101
8.   Bibliografie 123

_____________________________

Wilfrid von Boch-Galhau
Parental alienation and
Parental Alienation
Syndromes/Disorder

A serious form
Of mental child abuse

- with case examples -

VWB – Verlag für Wissenschaft und Bildung
2013. Berlin, ISBN 978-3-86135-326-3

Het boek verscheen eerst in een Duitse versie. De behoefte aan een Engelse vertaling met het oog op de internationale weerklank was groot. Twee vertalers hebben nu gezorgd voor een heel zorgvuldige vertaling van het boek.

Recensie van het boek:

De auteur begint zijn boek met het geval “Effi Briest” als een voorbeeld van oudervervreemdingssyndroom in de omstandigheden van de 19e-eeuwse maatschappij. Aan de hand van uitvoerig uitgewerkte gevallen beschrijft hij de pathogene gevolgwerkingen van de “oudervervreemding” als een speciale vorm van emotioneel misbruik zowel bij de betrokken kinderen als bij de van het kind vervreemde ouder.

Dit boek kan het bewustzijn wekken bij psychiaters en psychotherapeuten van de pathogenese bij volwassen scheidingskinderen, die problemen vertonen rond eigenwaarde, identiteit en relaties. Het is ook geschikt voor betrokken ouders, die de praktijk opzoeken omdat ze deels psychosomatische symptomen vertonen of in een suïcidale crisis terecht zijn gekomen na een onterecht opgedrongen breuk met hun kinderen.

De acht basiskarakteristieken voor het oudervervreemdingssyndroom door Richard Gardner beschreven worden toegelicht aan de hand van brieven van betrokkenen en uitgeschreven interviews en zetten ertoe aan de aandacht te vestigen op tot dan toe verwaarloosde biografische aspecten van de medische geschiedenis van de patiënt. Waar het vervreemdingssyndroom bij het kind tot verwarring in de zelfperceptie en de waarneming van anderen voert, tot overaanpassing aan de vervreemdende ouder, aan wie het in zijn afhankelijkheid is uitgeleverd, tot vervaging van zijn identiteit en een “foutief zelfgevoel”, zo overheersen bij de vervreemde ouder gevoelens van onmacht. Dat wordt bij die ouders nog beklemtoond als instituties als de jeugdzorg, de familierechtbanken en zelfs specialisten de manipulatie van de vervreemdende ouder over het hoofd zien of bagatelliseren.

Niet in de laatste plaats biedt dit vlot leesbare boek talrijke denkaanzetten tot onderzoek naar psychotraumatologie, psychosomatiek en volwassenenpsychiatrie. Het verhindert ook dat (kinder)psychiaters en psychotherapeuten in gevallen van de strijd om het omgangsrecht zich laten misbruiken voor ongepaste psychotherapieën of om attesten te laten uitschrijven. Een uitvoerig notitieapparaat geeft een overzicht van meer dan 30 jaar internationaal onderzoek naar oudervervreemding.

Walter Andritzky, PhD.



Deutsch (German)

Neues Buch über PAS von Dr.

Wilfrid von Boch-Galhau:
Parental Alienation und Parental Alienation Syndrome / Disorder. Eine erst zu nehmende Form von psychischer Kindesmisshandlung - mit Fallbeispielen -

VWB-Verlag für Wissenschaft und Bildung, Berlin 2012, 156 pages, ISBN 978-3-86135-178-8

Vom Umschlag

Induzierte Eltern-Kind-Entfremdung ist seit mehr als 60 Jahren in der psychiatrischen Fachliteratur beschrieben, aber erst in den 1980er und 90er Jahren wurde ihr von sechs Forschern bzw. Forschergruppen unabhängig voneinander ein Name gegeben: WALLERSTEUN&KELLY, JOHNSTON&ROSEBY sprechen von “Pathologischer Ausrichtung” (“pathological alignment”) und von “Umgangsverweigerung” (“visitation refusal”); CLAWAR&RIVLIN von “prgrammed and brainwashed children”; KELLY&JOHNSTON von “pathologischer Entfremdung” (3PATHOLOGICAL ALIENATION; GADERNER, KOPETSKI und KOPETSKI, RAND & RAND von “Parental Alienation Syndrome” und Bernet von “Parental Alienation Disorder” bzw. “Parental Alienation”.

Obwohl “Parental Alienation” bereits in der Gesetzgebung verschiedner Länder (z.B. Brasilien) verankert ist und obwohl es in die Rechtsprechung zahlreicher Länder und des Europäischen Gerichtshofes für Menschenrechte ausdrücklich Eingang gefunden hat, wird das Phänomen hierzulande noch immer beharrlich bagatellisiert bzw. Verleugnet.

Der Autor – Psychiater und Psychotherapeut – hat au seiner Vielzahl von dokumentierten Fällen in seiner Praxis einigen Opfern von « Parental Alienation » eine Stimme gegeben. In Form von Briefen, Fallbeschreibungen, Interviews und Follow-up-Interviews schildern diese ihre Lebensschicksale und die gravierenden Probleme, die bsi ins fortgeschrittene Erwachsenenalter für sie daraus resultierten.

Das Buch ist ein Plädoyer dafür, die induzierte Eltern-Kind-Entfremdung als psychische Kindesmisshandlung anzuerkennen, rechtzeitig vorzubeugen und zu interveniëren: Dass das Bagatellisieren und Verleugnen endlich ein Ende hat.

Inhalt

Danksagung  6

Vorbemerkung: Effi Briest  9

1.   Einführung zur induzierten Eltern-Kind-Entfremdung (PAS) und Hinweise auf einige internationale Literatur  11

2.   Definition, Symptomatik und Entfremdungstechniken bei PAS  17
2.1.   Definition  17
2.2.   Symptomatik  18
2.3.   Wichtige Entfremdunstechniken  25

3.   Psychiatrische und psychosomatische Folgen der PAS-Induktion für betroffene erwachsene Scheidungskinder  27

4.   Beziehungsdynamik und psychodynamsiche Hintergründe bei PAS im Rahmen von Trennung und Scheidung  39
4.1.   Bei den programmierenden Eltern  39
4.2.   Bei den ausgegrenzten Eltern  52
4.3.   Bei den programmierten Kindern  56

5.   Ausblick und Abschlussbemerkungen   95

6.   Zusammenfassung   99
      Abstract  100

7.   Anmerkungen  101

8.   Literaturverzeichnis  123

________________________

Wilfrid von Boch-Galhau
Parental alienation and
Parental Alienation
Syndromes/Disorder

A serious form
Of mental child abuse

- with case examples -

VWB – Verlag für Wissenschaft und Bildung
2013. Berlin, ISBN 978-3-86135-326-3

An erster Stelle ist das Buch auf Deutsch veröffentlicht. Der Bedarf einer Englischen Übersetzung mit dem Ziel die internationale Aufmerksamkeit zu lenken war grosB. Zwei Übersetzer haben das Buch eine ganz genaue Fassung auf Englisch gegeben.

Rezension

Beginnend mit dem Fall “Effi Briest” als ein Parental-Alienation-Syndrome-Schicksal unter den Gesellschaftsbedingungen des 19. Jahrhunderts entwickelt der Autor anhand ausfühlicher Fallbeispiele die pathogenen Folgewirkungen der “elterlichen Entfremdung” als eine Sonderform des emotionalen Missbrauchs bei den betroffenen Kindern wie auch dem von seinem Kind entfremdeten Elternteil.

Das Buch kann Psychotherapeuten für die Pathogenese erwachsener Scheidungskinder sensibilisieren, die mit Selbstwert-, Identitäts- und Beziehungsproblemen imponieren. Es ist aber auch für betroffene Elternteile geeignet, die mit teils psychosomatischen Symptomen oder in suizidalen Krisen nach einem missbräuchlich induzierten Beziehungsabbruch zu ihren Kindern die Praxis aufsuchen.

Die acht Leitsymptome für das “elterliche Entfremdunssyndrom” werden anhand von Briefen der Betroffenen und transkribierten Interviews veranschaulicht und regen dazu an, die Aufmerksamkeit bei der Erhebung biografischer Anamnesen auf diese bisher vernachlässigten Aspekte zu lenken. Führt die Induktion eines Entfremdunssyndroms beim Kind zu Verwirrung in der Selbst- un Fremdwahrnehmung, zu Überanpassung an den entfremdenten Elternteil, dem es in seiner Abhängigkeit “ausgeliefert” ist, zu Identitätsdiffusion und einem “falschen Selbst”, zo herrschen beim ausgegrenzten Elternteil Gefühle der Ohnmacht vor. Dies besonders dann, wenn seitens Institutionen wie Jugendämtern, Familiengerichten oder selbst “Sachverständigen” die Manipulation des entfremdenden Elternteils übersehen oder bagatellisiert wird.

Nicht zuletzt bietet das gut lesbare Buch zahlreiche DenkanstöBe für Forschungen zur Psychotramatologie, Psychosomatik und erwachsenenpsychiatrie. Es immunisiert (Kinder-)Psychotherapeuten, sich von entfremdenten Eltern in Sorge- und Umgansstreits zu missbräuchlichen Psychotherapien und Attesten instrumentalisieren zu lassen. Ein umfangreicher Anmerkungsapparat gibt einen Überblick über fast 30 Jahre internationale Entfremdungsforschung.


Walter Andritzky




English

Wilfrid von Boch-Galhau:
Parental Alienation und Parental Alienation Syndrome / Disorder. Eine ernst zu nehmende Form von psychischer Kindesmisshandlung - mit Fallbeispielen -

[Parental Alienation and Parental Alienation Syndrome / Disorder. A kind of psychological child abuse to be taken seriously - with case examples -] [German]
VWB-Verlag für Wissenschaft und Bildung, Berlin 2012, 156 pages, ISBN 978-3-86135-178-8

From the cover:

Induced parent-child alienation has been described in the psychological professional literature for more than 60 years. However, only in the eighties and nineties six researchers, or research groups respectively, introduced a name for the phenomenon: Wallerstein & Kelly, Johnston & Roseby speak of "pathological alignment" and "visitation refusal"; Clawar & Rivlin of "programmed and brainwashed children"; Kelly & Johnston of "The alienated child"; Warshak of "pathological alienation"; Gardner, Kopetski and Kopetski, Rand & Rand of "Parental Alienation Syndrome", and Bernet of "Parental Alienation Disorder", respectively "Parental Alienation".

Although "Parental Alienation" is already integrated into the judicial codes of various countries (for example Brazil) and although it has explicitely entered the case law of many countries and of the European Court of Human Rights the phenomenon is still stubbornly played down or denied in this country [Germany].

The author - psychiatrist and psychotherapist - has lent a voice a voice to some victims of "Parental Alienation" among the many documented cases from his practice. They describe in form of letters, case histories, interviews, and follow-up interviews their life experience and serious problems that resulted for them well into advanced adult age.

The book is a plea for recognizing induced parent-child alienation as psychological child abuse, and for prevention and intervention in time, such that playing down and denying finally has an end.


Table of Contents:

Acknowledgments 6

Preface: Effi Briest 9   

1.          Introduction to induced parent-child alienation (PAS) and some references to
international literature 11

2. Definition, symptoms and alienation techniques in PAS 17
2.1 Definition  17
2.2 Symptoms 18
2.3 Major alienation techniques 25  

3. Psychiatric and psychosomatic consequences of PAS induction in affected
adult children of divorce 27

4. Relational dynamics and psychodynamic background in PAS within
separation and divorce  39
4.1        Among the programming parents  39
4.2        Among the excluded parents       52
4.3        Among the programmed children  56

5.          Outlook and concluding remarks  95

6.         Summary  99
             Abstract  100

7.          Notes 101

8.          References 123

________________________

Wilfrid von Boch-Galhau
Parental alienation and
Parental Alienation
Syndromes/Disorder

A serious form
Of mental child abuse

- with case examples -

VWB – Verlag für Wissenschaft und Bildung
2013. Berlin, ISBN 978-3-86135-326-3

The First version of this book was a German one. The need for an English translation in view of international interest was great. Two translators now provided potential readers with a careful translation.

Review:

Startin with the ‘Case of Effi Briest’, as a depiction of PAS in the conditions of 19th century society, the author elaborates the pathogenic consequences of parental alienation, drawing extensively on case studies. He describes this particular form of emotional abuse with its effects both on the children concerned and on the alienated parent.

This book can raise the awareness of psychiatrist and psychotherapist to the pathogenesis of adults affected by divorce or separation in their childhood, who exhibit problems relating tot self-esteem, identity and relationships, and of parents who sometimes suffer from psychosomatic symptoms or suicidal crises after their children have been induced by abusive programming to break off relations with them.

Using letters from persons affected and transcribed interviews, the author illustrates the eight key symptoms of parental alienation syndrome as identified by R. Gardner, highlighting the need for greater attention to these hitherto neglected biographical aspects of a patient’s medical history.

Induces alienation syndrome leads to confusion on the part of the child with regard to their sef-perception and their perception by others, to an excessive adherence tot the lead of the alienating parent, on whom the child is wholly dependent, to identity diffusion and a false self. The targeted parents predominantly suffer from a sense of powerlessness, especially if institutions, such as youth welfare offices, family courts or even ‘expert witnesses’, ignore or seek to play down the manipulations carried out by the alienating parent.

This highly readable book also points to numerous areas that call for research in the fields of psychotraumatology, psycosomatics and adult psychiatry. It serves to immunise (child) psychiatrists and psychotherapists against possible instrumentalisation by alienating parents to obtain improper treatment or reports in custody and access disputes. The text is extensively annotated, thus providing an overview of nearly 30 years of international research into Parental Alienation.

Walter, Andritzky, PhD


Wilfrid von Boch-Galhau
Parental alienation and
Parental Alienation
Syndromes/Disorder

A serious form
Of mental child abuse

- with case examples -

VWB – Verlag für Wissenschaft und Bildung
2013. Berlin, ISBN 978-3-86135-326-3

Le livre connait sa première édtion en Allemand. Le besoin de disposer d’une traduction Anglaise en vue d’un acceuil favorable international était grand. Maintenant deux traducteurs nous présentent une traduction méticuleuse du livre.


Critique

En s’appuyant sur le « cas Effi Briest » comme illustration du syndrome d’aliénation parentale dans les conditions de la société du 19ème siècle, l’auteur expose, à l’aide d’exemples de cas détaillés, les conséquences pthogènes de « l’aliénation parentale » en tant que forme spécifique d’abus émotionnel chez les enfants concernés, ainsi que chez le parent aliéné de son enfant.

Ainsi, ce livre peut sensibiliser des psychothérapeutes à la fois à la pathogénèse des enfants du divorce devenus adultes et présentant eux-même des problèmes de confiance en soi, d’identité et des problèmes relationnels mais aussi aux parents concernés consultant en partie pour des problèmes psychosomatiques ou pour des crises suicidiares faisant suite à une rupture abusive avec leurs enfants.

Les huit principaux symptômes définis par R. Gardner pour le « syndrome d’aliénation parentale » sont illustrés à l’aide de lettres de personnes concernées et d’interviews transcrites et incitent à attirer l’attention sur ces aspects auparavant délaissés lors d’anamnèses biographiques.

Si, chez l’enfant, l’induction d’un syndrome d’aliénation entraîne des troubles de la perception de soi et des autres, une accomodation excessive au parent aliénant dont il est à la merci, des diffusions d’identité et un « faux soi », elle est à l’origine, chez le parent exclu, de forts sentiments d’impuissance. Cette constatation prend d’ailleurs toute son ampleur lorsque les manipulations du parent aliénant passent inaperçues ou sont minimisées par les institutions telles que les services d’aide à l’enfance, les tribunaux de famille ou autres « experts ».

Pour finir, ce livre d’accès aisé offre de nombreux axes de pensées pour les recherches concernant la psychotraumatologie, la psychosomatique et la psychiatrie adulte. Il met en garde les psychothérapeutes (pour enfants) contre d’éventuelles tentatives d’instrumentalisation du parent aliénant, dans le cadre de conflits concernant le droit de garde et de visite, losqu’il s’agit de produire des certificats médicaux ou de proposer des psychothérapies abusives. Un ensemble de notes complet accompagne le texte et offre un aperçu sur près de 30 ans de recherche internationale sur l’aliénation.

Walter Andritzky, PhD


Omhoog

Verwijzing naar wat internationale literatuur rond ouderverstoting

Het verschijnschel “Ouder-kind-vervreemding” (Parental Alienation) werd tot de dag van vandaag door vele onderzoekers en praktijkmensen wereldwijd geobserveerd en beschreven.

De internationale vakliteratuur omvat intussen meer dan 600 wetenschappelijk relevante publicaties uit meer dan 30 landen rond het thema Parental Alienation en Parental Alienation Syndrome en verwante thema’s.

Het “Parental Alienation Syndrome (PAS)” (Gardner 1985, 1992/1998) is intussen het meest verspreide concept. Het krijgt in de VS sinds 1985 en in Europa sinds het midden van de jaren 90 in wetenschap en praktijk toenemende aandacht en erkenning, gedeeltelijk ook kritiek. Een wetenschappelijk omvattend overzicht over de inhouden van de tegenstellingen vindt u in R.A. Warshak (2003 b): “Bringing Sense to Parental Alienation: A Look at the Disputes and the Evidence, geactualiseerde versie in dezefde publicatie van 2005, “Eltern-Kind-Entfremdung und Sozialwissenschaften – Sachlichkeit statt Polemik. De controversen rond PAS werden ook toegelicht in een artikel van de Vlaams-Canadese onderzoeker H. Van Gijseghem (2005): “L’aliénation parentale: Les principales controverses” en in nieuwere, heel gedetailleerde werken van de Canadese psychologe B. Fidler en Collega’s (2008): “Challenging Issues in Child Custody Assessments: A Guide for Legal and Mental Health Professionals” en B. Fidler & N. Bala (2010a, b) “Guest editors’ introduction to special issue on alienated children in divorce and separation: Emerging approaches for families and courts” en “Children Resisting Postseparation Contact with a Parent: Concepts, Constroversies, and Conundrums”

Het standaardwerk over PAS is het boek van Richard A. Gardner in de eerste uitgave van 1992 (2e editie in 1998a) “The Parental Alienation Syndrome, a guide for mental health and legal professionals. Gardner was indertijd professor in de kinderpsychiatrie en psychoanalyticus aan de Columbia universiteit in New York. Een internationaal handboek over PAS “The International Handbook of Parental Alienation Syndrome”(uitgegeven door Gardner, Sauber & Lorandos- Ed. Thomas) met bijdragen van 32 auteurs uit acht landen is in juli 2006 verschenen.

Vermeldenswaard is een Italiaanse monografie van G. Gulotta et al. (2008) aan de universiteit van Turijn: “La Sindrome di Alienazione Parentale (PAS): Lavaggio del cervello e programmazione dei figli in danno dell’altro genitore”. [The Parental Alienation Syndrome (PAS): Brainwashing and Programming of Children tot the Detriment of the Other Parent].

Belangrijke onderzoeksgegevens over de gevolgen op lange termijn van PAS in de volwassen leeftijd zijn te vinden bij A.J.L. Baker (2005a) “The Long-Term Effects of Parental Alienation on Adult Children: A Qualitative Research Study en (2007) “Adult Children of Parental Alienation Syndrome – Breaking the Ties that Bind.”

Ook in Spanje werd uitvoerig over PAS gepubliceerd, b.v. door Aguilar (2004, 2005, 2007), Tejedor (2006a, b, 2007), Bolanos Cartujo (2000, 2002, 2008, 2009), Gomez (2008), Ramirez (2004), Luengo Ballester & Coca Vila (2007, 2009), Adolfo Jarne Esparcia & Mila Arch Marin (2009).

In Duitsland werd op zijn minst geregistreerd dat de Spaanse Coordinaria de Psicologia Juridica del Consejo General de Colegios Officiales de Psicologos de Espana op 18 juni 2008 een opmerkelijke verklaring heeft gepubliceerd, waarbij de doelmatigheid van de analyse van PAS bij de psychologische beoordeling in familierechterlijke conflicten en de daarmee samenhangende gebieden ruime ondersteuning krijgt. Daarna beschouwen onderzoekers en psychologen PAS als een cognitieve, emotionele en gedragsstoornis van een kind, die wetenschappelijke en professionele behandeling nodig heeft. Bij de diagnose zou elke vorm van misbruik en veronachtzaming in de hulpverlening aan het kind volkomen uitgesloten moeten zijn. De Spaanse tekst “Consideraciones en torno a la Pertinencia del Sindrome de Alienacion parental en la evaluacion psicologica” staat op het internet: http://www.infocop.es/view_article.asp?id=1942&cat.9); meer Spaanse literatuur en informatie over PAS in Spanje of de websites : www.jmaguilar.com; http://amnistioa-infantil.org/sap.htm; www.separaciones-divorcios.com; www.asunte.blogspot.com .

In de commentaar bij het Duitse burgerlijk wetboek “Palandt” wordt het begrip Parental Alienation Syndrom vermeld. Ook in “Kommentar zum BGB von Staudingers” en in het “Handbuch des Fachanwalts Familienrecht” wordt de discussie rond het Parental Alienation Syndrom voorgesteld.

Het “Handbuch Kindesmisshandlung und Vernachlässigung” van G. Deegener & W. Körner vermeldt het Parental Alienation Syndrome als een speciale vorm van psychisch geweld naar kinderen toe in de context van zorg- en omgangsconflicten.

In vele landen zijn ouder-kind-vervreemding (Parental Alienation) en Parental Alienation Syndrome (PAS) intussen een justitiabele feitelijkheid. Zij komen in de familiegerechtelijke praktijk tot dusver voor in meer dan 90 familierechtvonnissen in vele landen, naast de VS, Canada, Australië, Argentinië, e.a. – ook in Duitsland, Italië, Zwitserland, Frankrijk, Zweden en Spanje (om er maar enkele te noemen) en ook bij het Europese Hof van de Rechten van de Mens in Straatsburg.

Op 26 augustus 2010 werd in Brasilië een wet over het thema “Parental Alienation” goedgekeurd (LAW 12318), waardoor het ouderlijk vervreemdingsgedrag bij (echt)scheiding gesanctioneerd wordt.

Een film, “Victims of Another War – The Aftermath of Parental Alienation” (DVD, 30 minuten), die de problematiek van ontvoering en geïnduceerde vervreemding op een indrukwekkende manier aan de hand van drie gevalsvoorbeelden documenteert, is op het internet te bekijken www.victiomsofanotherwar.com.

Op de Canadese televisie werd een documentaire over Parental Alienation en Parental Alienation Syndrome uitgezonden, die in een online-versie beschikbaar is; “W5 investigates: Children on the frontlines of divorce” W5: Poisoned Minds, part one en W5: Poisoned Minds, part two.

In deze film beschrijft o.m. Pamela Richardson haar extreme tragische beleving, waarin het door de vader vervreemde kind zich op 16-jarige leeftijd van een brug in de dood stort. (Zij heeft daarover ook een boek geschreven: Pamela Richardson (2006), “A kidnapped mind: A Mother’s heartbreaking memoir of parental alienation”. Toronto: Dundurm.)

(Door G. Duchâteau in het Nederlands uit het Duits vertaald uit het boek van dr. med. Wilfrid von Boch-Galhau
Parental Alieantion und Parental Alienation Syndrome/Disorder – Eine ernst zu nehmende Form von psychischer Kindesmisshandlung – mit Fallbeispielen” VWB – Verlag für Wissenschaft und Bildung 2012 – pp. 12-15.)

Hasselt, 3 augustus 2012.


Omhoog

Nieuwe belangrijke blog over ouderverstoting in Frankrijk (Jean-Denis Brogniez) 16-4-2012

Belangrijke weblog sinds 14-4-2012 over ouderverstoting - blog sur la problématique de l'aliénation parentale
Récit d'un drame d'aliénation parentale
(van Jean-Denis Brogniez - inleving-adviezen-aanpak)

http://recitalienationparentale.wordpress.com/

Mon fils, ma fille, mes batailles

Quand la vie n’est que chagrin et désespérance parce que la vie de père a été assassinée

Le drame d’ un père victime d’aliénation parentale en France

A mes enfants vivants mais comme disparus, vivants dans ma région mais comme à l’étranger, sur une autre planète, celle fabriquée par leur mère qui, avec l’aide de 3 autres femmes, une juge JAF, une procureure de la République et une psychologue privée, en 2000, m’ont privé de mes deux enfants.
Ensuite, de 2001 à 2006 une Cour d’appel Jeunesse avec 2 juges successifs dont une femme et 2 femmes psychologues désignées par eux, essayèrent bien mais en vain de réparer ces erreurs de 3 professionnelles intervenues fautivement en 2000

Voici le récit de quelques moments vécus d’une vie de père brisée par une justice lâche énoncée par 2 femmes qui validèrent la rupture de liens avec mes enfants, juge et procureur dénoncées ensuite par la hiérarchie judiciaire mais trop tard pour réparer ces erreurs qui devinrent fatales

Mijn zoon, mijn dochter, mijn veldslagen

Als het leven enkel nog ellende en wanhoop is omdat het leven als vader versmoord werd

Het drama van een vader die slachtoffer werd van ouderverstoting in Frankrijk

Aan mijn levende kinderen maar als verdwenen, wonend in mijn streek maar alsof in het buitenland, op een andere planeet, die gemaakt werd door hun moeder, die met de hulp van 3 andere vrouwen, een jeugdrechter, een procureur van de Republiek en een privé psychologe mij in 2000 beroofd hebben van mijn twee kinderen.

Daarna van 2001 tot 2006 een beroep op het Jeugdhof met 2 opeenvolgende rechters waarvan een vrouw en 2 vrouwen-psychologen door hen aangeduid. Zij probeerden maar te vergeefs om de vergissingen ongedaan te maken van de 3 professionelen die in 2000 verkeerdelijk waren tuissengekomen.

Hier volgt het verhaal van enkele beleefde ogenblikken in een vaderleven dat gebroken werd door een laffe rechtspraak uitgevaardigd door 2 vrouwen die de breuk van de banden met mijn kinderen hebben onderschreven. Ze werden als rechter en procureur later afgekeurd door de gerechtelijke hiërarchie maar wel te laat om hun vergissingen weg te werken die dan fataal werden.

__________________________

“J’étais caché derrière le mur, à l’angle de son école. Je faisais 160 kms juste pour apercevoir furtivement son visage, ses yeux, éventuellement son sourire, ses rires au milieu de ses amies tout en tentant d’éviter que nos regards ne se croisent sinon elle en serait fâchée et je perdrais le bénéfice de mon voyage jusqu’à elle. Quelques secondes de bonheur, pour réoxygéner mon cœur et pouvoir rester en survie, la tête hors de l’eau.
Ma fille, ma petite étrangère, continuait sa vie et profitait de son bonheur d’ado avec ses copines de classe.

Ik heb me verstopt achter de muur op de hoek van haar school. Ik reed 160 kilometer ver enkel om vluchtig haar gelaat te zien, haar ogen, mogelijk haar glimlach, haar lach temidden van haar vriendinnen en daarbij probeerde ik te vermijden dat onze blikken elkaar kruisten, want anders zou ze boos zijn en ik zou het voordeel van mijn reis naar haar toe verliezen. Enkele geluksseconden, om mijn hart opnieuw van zuurstof te voorzien en te kunnen overleven, het hoofd boven water te houden.
Mijn dochter, mijn kleine buitenlandse, leidde haar leven verder en genoot van haar geluk als adolescente samen met haar klasvriendinnen.


———-

Je ne l’avais plus vue depuis plusieurs mois, je me décidai de partir sur ses traces au marché de local un nouveau dimanche matin, car le précédent j’avais échoué. Soudain, en marchant dans une rue voisine à sa maison, je vis une petite jeune fille marcher devant moi, et au bout de 150 mètres que ne fut ma surprise, je fus stupéfait: ce n’était pas une jeune fille anonyme, c’était incroyable, elle était là, à marcher devant moi, …c’était ma fille ! Elle avait tellement grandi, changé, en si peu de temps pour elle, bien que long pour moi. Elle avait quitté ou perdu son allure et son aspect d’enfant; elle avait franchi la frontière de l’adolescence et un début de féminité s’emparait de ma petite fille! Je n’avais pas pu assister peu à peu à ce basculement vers une grande et unique étape de la vie de ma petite fille mais je la découvris, impuissant, comme un étranger, que j’étais devenu par la seule volonté de sa mère avec la complicité de la Justice de mon pays, qui ne se ravisa que trop tard.
Ainsi je n’assistai pas à la fin de l’enfance de ma petite fille et elle devint jeune adolescente loin de ma vie, contraint d’être écartée de celle de ma petite fille.

Ik had haar een aantal maanden niet meer gezien. Ik besloot om haar sporen op te zoeken op de lokale markt op een andere zondagvoormiddag, want de vorige keer was een mislukking. Plots, terwijl ik in de straat stapte die dichtbij haar woning was, zag ik een klein jong meisje voor me uit stappen, en na 150 meter was mijn verbazing groot, ik was verstomd: het was geen anoniem jong meisje, het is ongelooflijk, zij was daar, ze liep vlak voor me uit,... het was mijn dochter! Zij was zo groot geworden, veranderd, in zo weinig tijd voor haarzelf, maar heel lang voor mij. Zij heeft haar kinderlijk voorkomen verloren; zij heeft de grens doorbroken van de adolescentie en een begin van vrouwelijkheid heeft zich van haar meester gemaakt! Ik heb die overgang niet kunnen meemaken naar een grote en unieke stap in het leven van mijn kleine dochter maar ik ontdekte hem, onmachtig, als een buitenlander die ik geworden was door de enige wil van haar moeder met de medeplichtigheid van het gerecht van mijn land, dat slechts te laat op zijn stappen terugkeerde.
Zo had ik geen deel aan het einde van de kindertijd van mijn kleine dochter en ze werd jeugdige adolescente ver van mijn leven, gedwongen verwijderd van dat van mijn kleine dochter.

Lees verder / continuez

Verder contact, hulp en informatie - Contact, aide et informatiions: alienationparentale@hotmail.com

Er volgt een open brief aan ouders die het slachtoffer zijn van ouderverstoting - Lettre ouverte aux parents victimes d’aliénation parentale

Daarbij sluit een kort tekstje aan over het voorkomen van ouderversting - L’aliénation parentale

Tenslotte komt er een tekst over de aanpak met een constatering en voorstellen:
'Hoe kinderen redden die er slachtoffer van zijn?' - Comment sauver les enfants qui en sont victimes?


Warm aanbevolen door Goudi


Omhoog

Joeps blog “Verketterd” over de beschrijving van PAS

Joep Zanders inbreng in zijn blog van 20 maart 2012 reveleert zijn ontdekking dat de Oostenrijkse schrijver Wilhelm Reich avant la lettre het ouderverstotingssyndroom al heeft beschreven in zijn boek “Charakteranalyse”, dat eerst in 1933 is verschenen, dat in een Amerikaanse versie vanaf 1945 werd herwerkt en sindsdien zeker al zijn 8ste Duitstalige heruitgave kent.

Waar Richard Gardner het begrip ‘Parental Alienation Syndrome’ zowat in 1985 heeft geïntroduceerd in de wetenschappelijke literatuur, was Wilhelm Reich hem dan ook duidelijk vooruit gelopen. William Bernet, die de geschiedenis van het ouderverstotingsyndroom een paar jaren geleden heeft beschreven, kwam al terecht bij Reich. Ook de Duitse vereniging Väter für Kinder kwam bij Wilhelm Reich terecht en citeert hem ook.

Het is beslist aan te bevelen de blog van Joep Zander van 20 maart eens door te lezen om er meer over te weten te komen en hoe Joeps opsporingen tot zijn nieuw inzicht heeft geleid.

Daarbij moet je als lezer zeker niet nalaten door te klikken naar de betreffende pagina op de website van Väter für Kinder, die in enkele citaten uit Reichs boek aantoont hoe Reich al zoveel eerder het ouderverstotingssyndroom kende en het behoorlijk precies heeft beschreven.

Klik op http://joepzander.wordpress.com/2012/03/20/verketterd/

20-3-2012


Omhoog

Jayne A. Major overleden op 14 maart 2012

14 maart 2012
Jayne A. Major overleden op 75 jarige leeftijd.
http://mncrc.org/archives/91

Ze was één van de mensen die zich tijdens haar leven enorm heeft ingespannen om ook via de media meer bekendheid te geven aan Parental Alienation en het P A Syndrome. Vele ouders en kinderen heeft zij direct of indirect geholpen om verandering te brengen in hun PA(S) situatie. Gelukkig is een groot deel van haar kennis en ervaring in publicaties vastgelegd en overgedragen en zodoende bewaard gebleven voor de toekomst.


Download artikel (pdf)
Download artikel2
(PAS Wat te doen ?)

VIDEOs Jayne-Major

She could well be called “the mother of parenting education” for children of divorced, never-married and separated parents

Zij verdient de titel "moeder van de ouderlijke opvoeding" voor kinderen van gescheiden of nooit-gehuwde ouders.

Bron: http://www.ouderverstoting.nl/


Omhoog
 

Olga Odinetz van Acalpa over het ouderverstotingssyndroom in Frankrijk - Olga Odinetz Acalpa à propos du syndrome d'aliénation parentale en France 16-9-2011.

Olga Odinetz is in Frankrijk de belangrijkste en meest besliste bekampster van het ouderverstotingssyndroom. Zij leidt de strijdbare organisatie Acalpa. In het interview dat ze in de stad Chartres gaf aan TV28 geeft ze een schets van de huidige situatie en van de ontwikkeling de laatste jaren van de erkenning en het juridisch hanteren van het verschijnsel waarbij door toedoen van één ouder een kind zijn andere ouder onterecht verstoot.

En France Olga Odinetz de l'association Acalpa est la plus importante et la combattante la plus décidée du syndrome de l'aliénation parentale. Elle est présidente de l'association Acalpa. Dans l'interview qu'elle a donné à TV28 à Chartres elle décrit la situation actuelle et l'évolution des dernières années de la reconnaissance et de l'emploi dans la justice du phénomène dans lequel un des parents cause que son enfant repousse l'autre parent de manière injuste.

ACALPA (Association Contre l'Aliénation Parentale pour le maintien du lien familial) regroupe des parents et des professionnels concernés par la protection des enfants et la défense de leurs droits au cours des séparations parentales conflictuelles. Priver abusivement un enfant d'un de ses deux parents est un délit pénal et une maltraitance psychologique.
Ne rien faire est devenir complice d'un déni de justice, d'une violence morale et d'un refus de citoyenneté

ACALPA (Vereniging tegen Ouderverstoting voor het behoud van de gezinsband) groepeert ouders en professionelen die zich betrokken voelen bij de bescherming van kinderen en de verdediging van hun rechten tijdens de conflictueuze scheiding. Een kind onterecht de band met één ouder ontzeggen is een misdrijf en een psychologische mishandeling.
Niets doen is medeplichtig worden aan onrechtvaardigheid, aan moreel geweld en aan weigering van burgerschap.



Klik op de foto voor het interview 8'52"
Cliquer sur la photo

La totalité de cette interview de 18 minutes était sur http://www.tv28.fr
Entretien avec Olga Odinetz, présidente fondatrice de l'association ACALPA (association contre l'aliénation parentale) à l'occasion de la reprise de notre dossier ouvert sur l'aliénation parentale. le point sur les évolutions, depuis quelques mois, de la considération en France de ce fléau de société qui détruit les parents exclus et victimise les enfants conditionnés et pris en otages.


Het volledige interview van 18 minuten stond op http://www.tv28.fr.
Gesprek met Olga Odinetz, voorzitter-stichter van de vereniging ACALPA ter gelegenheid van het heropnemen van het open dossier over ouderverstoting (van TV28), de huidige stand van zaken sinds enkele maanden, de benadering in Frankrijk van die maatschappelijke plaag die de uitgesloten ouders vernietigt en die de gehersenspoelde kinderen tot slachtoffers maakt en hen gijzelt.


Omhoog

PAS-REGISTRATIE

"Met sommige vrienden heb je geen vijanden meer nodig"
Mr. ir. Peter Prinsen reageert treffend op een onzinnige discussie rond PAS en DSM-V

GARDNER ZOU ZICH OMDRAAIEN IN ZIJN GRAF

MR IR PETER PRINSEN, oud-advocaat
14 juni 2010


In 1985 definieerde de Amerikaanse kinderpsychiater Gardner het type ontwikkelingsstoornis dat hij Ouderverstotingssyndroom (parental alienation syndrome, PAS) noemde. Het betreft een gestoorde, gepolariseerde werkelijkheidsbeleving van een kind omtrent ieder van zijn ouders, vaak, maar niet alleen, in scheidingssituaties. Het syndroom is een gevolg van expliciete dan wel bedekte extreme beïnvloeding door een van de ouders van het kind gericht tegen de andere ouder, met het gevolg dat het kind die andere ouder verstoot.

In 1999 vestigde Joep Zander de aandacht in Nederland op het feit dat Gardner een naam had gegeven aan een verschijnsel waar zo veel gescheiden vaders (soms ook wel moeders) en hun kinderen mee te maken hadden. Doordat het verschijnsel nu een naam heeft is het hanteerbaar voor discussie en wetenschappelijk onderzoek. Vanaf dat moment is de informele erkenning van het syndroom in de Nederlandse rechtspleging in het Famile- en Jeugdrecht langzaam aan een opmars begonnen.

PAS heeft nog geen formele status als klinisch syndroom. Het is nog niet geregistreerd in het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM). Zo'n registratie vergt een langdurig voortraject en een wereldwijde campagne. DSM-IV (1994) kwam voor PAS te vroeg. DSM-V wordt verwacht in 2013.

Na het overlijden van Gardner in 2003 moest de campagne voor de erkenning van PAS het helaas stellen zonder de autoriteit van zijn grondlegger.

Joep Zander vestigde er onlangs de aandacht op dat in Amerika de discussie over registratie van PAS recentelijk weer is opgelaaid. In De Pers d.d. 9 juni 2011 wordt de inzet van die discussie samengevat met de vraag: "Is het een psychiatrische aandoening of een vervelend bijeffect van ruziënde ouders?"

Een van de Amerikaanse pleitbezorgers van erkenning en registratie van PAS in DSM-V is Chelsea Williams uit het Amerikaanse Oregon. In het dagelijks leven houdt zij zich bezig met "Small Business Services" en met Massage therapie. Met PAS heeft zij te maken als ervaringsdeskundige. Zij is een moeder die haar zoons van 16 en 17 nauwelijks nog te zien krijgt omdat de kinderen niet willen. Zij leidt als Editor de "Parental Alienation Global Directory". Een medestander dus van het pro-registratie-kamp.

Waarom moet PAS volgens Chelsea Williams opgenomen worden in DSM-V? Haar standpunt zoals verwoord in het artikel van De Pers luidt: 'Als PAS in de DSM-V staat, kunnen we een beroep doen op financiële bijstand. Verzekeringsmaatschappijen betalen pas als een aandoening is erkend door de DSM, het is het officiële stempel van geloofwaardigheid vanuit een wetenschappelijk standpunt.

Als Gardner dit zou horen zou hij zich omdraaien in zijn graf. Opnemen in DSM-V: ja! Maar niet om kinderen bij wie zich het syndroom aan het ontwikkelen is behandelingen te kunnen laten ondergaan door hulpverleners.

Hoe zei Gardner het ook weer toen hij in 1999 in de Grote Kerk te Breda zijn boek presenteerde?

"Het ouderverstotingsyndroom is een ziekte, en de wetgever heeft de macht om rechters te machtigen de ziekte te genezen".

Met deze cryptische formulering bedoelde Gardner dat hij de rechter aanwees als geneesheer, niet de hulpverlener.

In 2001 heeft Gardner de resultaten van een empirisch onderzoek [vertaling] gepubliceerd:

"Deze studie bevestigt mijn eerdere waarneming dat de krachtigste therapeutische maatregel voor PAS-kinderen bestaat uit reductie van hun contacten met de verstotende ouder. In sommige gevallen vereist deze reductie gezagswijziging. In andere gevallen volstaat relatieve reductie van de toegang van de verstotende ouder tot het kind. En alleen de rechter heeft de macht om een dergelijke beperking van de toegang te effectueren."

Over de rol van de therapeut liet Gardner in hetzelfde onderzoeksrapport geen enkel misverstand bestaan:

"Het onderzoek bevestigt eveneens mijn eerdere waarneming dat traditionele therapie weinig tot geen waarde heeft voor het overgrote deel van de PAS-kinderen. In feite maakt die therapie de situatie meestal erger, omdat traditionele therapeuten normaliter juist het tegenovergestelde doen van wat PAS-kinderen nodig hebben."

Waarom is het dan, ook en vooral voor DSM-gebruikers (psychodiagnostici, hulpverleners), tòch belangrijk dat PAS een plaats krijgt in DSM-V? In een relatief groot aantal gevallen worden psychologen en andere gedragskundigen (therapeuten, maatschappelijk werkers etc.) door een ouder of door de rechter ingeschakeld als hulpverlener/therapeut in echtscheidingssituaties, bijvoorbeeld om een niet-functionerende omgangs- of zorgregeling te onderzoeken en te begeleiden. Een hulpverlener die afwijzend staat tegenover PAS als serieus syndroom en die traditionele therapie gaat toepassen realiseert zich in voorkomende gevallen niet dat hij zich daardoor in wezen voor het karretje van een verstotende ouder laat spannen en dat zijn "therapie de situatie alleen maar erger maakt omdat traditionele therapeuten normaliter juist het tegenovergestelde doen van wat PAS-kinderen nodig hebben".

Een integer hulpverlener zal zich daar rekenschap van geven en de gevraagde averechts werkende hulp weigeren. Hij dient zo nodig naar de rechter te verwijzen als de meest aangewezen "behandelaar".

Dit laat onverlet dat er voor de secundaire gevolgen van het ouderverstotingssyndroom op latere leeftijd, zoals depressie, wel degelijk deskundige therapeutische hulp met aandacht voor een eventueel PAS-verleden beschikbaar moet zijn.

In het uiterste geval zal, indien PAS opgenomen is in DSM-V, een hulpverlener die de juiste diagnose heeft gemist en een foute "behandeling" heeft toegepast tuchtrechtelijk ter verantwoording kunnen worden geroepen.

Wat nu te denken van Chelsea Williams uit Oregon? Haar pleidooi voor PAS-registratie werd spontaan warm onthaald door veel Nederlandse vaders. Maar misschien is het toch beter om daar nog eens over na te denken. Chelsea Williams blijkt dan een medestander van de soort waarbij je geen tegenstanders meer nodig hebt.

Bron: http://peterprinsen.nl/PAS-REGISTRATIE.htm

Red. Deze tekst werd overgenomen met de uitdrukkelijke instemming van mr. ir. Peter Prinsen

 


Omhoog

Als je kind je niet meer wil zien - Sanne Rooseboom 10-6-2011

Ouderverstoting leidt in de VS tot een heftige discussie. Want is het een psychiatrische aandoening of een vervelend bijeffect van ruziënde ouders? Ook in Nederland heerst er onduidelijkheid over.

Chelsea Williams uit het Amerikaanse Oregon ziet haar twee zoons van zestien en zeventien één keer in de paar maanden. Ze wonen bij hun vader, daar hebben ze zelf om gevraagd. In de relatie met haar kinderen was vóór de scheiding volgens Chelsea niets mis, de afstand kwam daarna. ‘Ik wist dat mijn ex-man een hekel aan me had’, vertelt ze. ‘Maar ik had geen idee dat hij zijn negatieve ideeën structureel deelde met mijn kinderen.’ Langzaam keerden de jongens zich van hun moeder af.

Parental Alienation Syndrome, of Disorder heet het, PAS of PAD. Ouderverstoting in het Nederlands, maar ook hier wordt de Engelse afkorting gebruikt. ‘De natuurlijke ?loyaliteit van een kind tegenover de ouders is verbroken’, legt Ed Spruijt, pedagoog en auteur van het Handboek Scheiden en de Kinderen, uit. ‘We spreken over PAS wanneer een kind na een scheiding zonder aanwijsbare reden een ouder niet meer wil zien, wat is toe te schrijven aan de houding van de ouder waar het kind bij woont.’ Het kind wordt hierdoor onzeker, vatbaar voor zelfhaat en raakt op latere leeftijd in de knoop. Het kan zichzelf ervan overtuigen dat een ouder kwaadaardig is en nooit van hem gehouden heeft.
‘Vaak woont het kind bij de moeder en is de vader de verstoten ouder’, zegt Spruijt. ‘Maar wanneer een kind bij de vader woont, gebeurt het net zo goed. Het gaat om de positie van een ouder, niet om de sekse.’ Hij deed in 2005 onderzoek onder 5.000 kinderen van gescheiden ouders in Nederland en vond dat 10 procent van hen een serieuze vorm van PAS had. Wanneer een kind een ouder niet meer wil kennen na misbruik of mishandeling is dat géén ouderverstoting, dan is de reden duidelijk.

DSM

PAS werd in de jaren tachtig benoemd door de Amerikaanse kinderpsycholoog Richard Gardner. Sindsdien is de aanvaarding van het fenomeen aan een langzame opmars bezig, al heeft de psychiatrie het nog niet erkend als officiële stoornis. Wat de PAS-activisten daarom willen is dat het syndroom wordt opgenomen in de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM), sinds 1951 de wereldwijde bijbel van de psychologie. Wat in de DSM staat, bestaat; wat er niet in staat, is omstreden. In 2013 komt na jaren een nieuwe versie van het boek uit (deel vijf), de tijd om er een nieuwe stoornis aan toe te voegen dringt.

PAS staat niet in de concrete voorstellen voor de DSM-5, maar bevindt zich wel in een voortraject; een groep experts kijkt er in opdracht van de American Psychiatric Association naar, en terwijl ze dat doen buitelen de voor-en tegenstanders over elkaar heen. Talloze websites richten zich op de PAS-ouder en onder elk artikel over het fenomeen in de media verschijnen lange, persoonlijke reacties.

‘Als PAS in de DSM-5 staat, kunnen we een beroep doen op financiële bijstand’, zegt Chelsea Williams. ‘Verzekeringsmaatschappijen betalen pas als een aandoening is erkend door de DSM, het is het officiële stempel van geloofwaardigheid vanuit een wetenschappelijk standpunt.’

‘Er is te weinig kennis over en het wordt te laat herkend, waardoor het contact tussen ouder en kind niet meer te realiseren is’, zegt de Nederlandse familierechtadvocate Mirjam Schoots. Ze heeft in haar praktijk te maken gehad met ouderverstoting in voogdijzaken. ‘Opname in de DSM helpt rechters en psychologen die betrokken zijn bij een zaak in het herkennen van het gedrag van het kind zodat ze tijdig kunnen ingrijpen.’

Pedagoog Joep Zander, die promotieonderzoek doet aan de Universiteit van Amsterdam naar mogelijkheden van het herstel van PAS: ‘Het moet inderdaad in de DSM-5. Vooral omdat het dan herkend en erkend kan worden. Dat is van levensbelang voor slachtoffers; kinderen én volwassen geworden kinderen.’

Maar tegenstanders vinden dat de aandacht voor PAS kindermishandeling maskeert. Probeert een moeder die haar kind weghoudt bij de vader het niet gewoon te beschermen tegen een gewelddadige man? Bovendien horen dit soort problemen niet in een psychiatrisch handboek, zo stelt de Vlaamse professor psychologie Paul Verhaeghe. ‘Het is geen ziekte, het is een sociaal verschijnsel.’‘Zolang je niet weet of het symptoom vanuit een ouder of een kind komt, is opnemen lastig, want wie moet je behandelen?’

Ook scheidingsbemiddelaar Nelly Snels-Dolron van Expertise Centrum Kind en Scheiding (KIES) is geen voorstander van ouderverstoting als officiële psychologische stoornis. ‘Volgens mij is het gedrag van een kind in een dergelijk extreme situatie niet afwijkend, de ouder vertoont het extreme gedrag.’

Ook zal het stempel van een persoonlijkheidsstoornis een kind beperken in zijn of haar leven; speciale school, een dik medisch dossier. ‘Vaak krijgen mensen met een diagnose uit de DSM ook medicatie terwijl bij zo’n situatie vooral begeleiding nodig is van zowel het kind als beide ouders.’

Sanne Rooseboom


Bron: De Pers.nl

Redactionele commentaar

Er mag zoveel discussie zijn als er maar wil, maar het is onomstotelijk dat ouderverstoting of oudervervreemding een wezenlijke stoornis is in de verhouding ouder-kind-ouder. Het is ook overduidelijk dat het een nefaste rol speelt bij scheiding van de ouders, waarbij kinderen en ouders het contact met elkaar kwijt raken. Het verlies van de emotionele band betekent een enorme pijn bij de verstoten ouder die heel lang kan aanhouden en dat verlies betekent vaak ook een definitieve verwijdering van de ouder, die zijn kind niet meer kan benaderen. Het is voor het kind een vorm van psychische mishandeling door de verstotende ouder. Dat heeft voor de uitgroei van het kind tot verantwoordelijke volwassene zware gevolgen. Het gemis van één ouder in zijn opvoeding kan het kind tekenen voor zijn verdere leven.

Ouders die zelf slachtoffer zijn van die verstoting vinden de actuele discussie een nare en onzinnige bedoening. Zij weten maar al te goed welk kwaad hier aangericht wordt. Zij wensen niet meer dan de nodige hulp te verkrijgen van zowel justitiële als psychische instanties om in de eerste plaats in het belang van de kinderen, maar ook in functie van het herstel van hun eigen ouderschap voldoening te verkrijgen.

Die nefaste discussies die nu over ouderverstoting aanslepen in functie van de opname van het verschijnsel in DSM 5 van 2013 verhinderen gerechtelijke instanties en psychische hulpverleningsinstanties voluit en vrijmoedig met het PAS om te gaan en de noodzakelijke maatregelen te treffen om het fenomeen algemeen-maatschappelijk te bekampen. De vorming van deskundigen wordt tegengegaan. De rechtspraak negeert vaak het evident bestaan van het verschijnsel in ouderlijke conflicten rond de kinderen. De kinderen zelf blijven mee ouders verstoten tegen hun eigen belang in. Het is voor een verstoten ouder heel duidelijk wat er aan de hand is. Het is voor een verstoten ouder meer dan evident dat het noodzakelijk is die algemene erkenning van PAS als een psychische ziekte in de DSM 5 op te nemen.

Ghislain Duchâteau

10 juni 2011


Omhoog

Un papa, justice non appliquée et aliénation parentale non reconnue | Een vader, rechtspraak niet toegepast en ouderverstoting niet erkend

Un papa, la justice LENTE et dans le brouillard, justice qui mettra 5,5 ans à voir que le père dit vrai. Mais ce temps perdu ne se rattrape pas. Aliénation parentale non reconnue en Belgique. La NON PRESENTATION d'enfants en Belgique (j'en ai 31) reste impunie et encourage donc la mère à ne pas présenter mes enfants au papa et à casser le lien. Ne voyant pas mes enfants comment avoir un lien fort avec eux et contrebalancer le dénigrement de la mère ? (début lecture le 15 fév 2009).

Passez sur son blogspot: http://sos-papa.blogspot.com

Benoit Lestienne

***

Een vader, een LANGZAAM gerecht en in de mist, een gerecht dat er 5,5 jaar over doet om te zien dat de vader de waarheid spreekt. Maar die verloren tijd haal je niet meer in. Ouderverstoting in België niet erkend. De WEIGERING van het omgangsrecht van de kinderen in België (ik heb 31 klachten) blijft ongestraft en moedigt dus de moeder aan om de kinderen niet mee te geven aan de vader en om de band met hem te verbreken. Als ik mijn kinderen niet kan zien, hoe kan ik dan een sterke band met hen hebben en tegengewicht bieden tegenover de miskenning vanwege de moeder?
(begin van het verhaal op 15 februari 2009).

Lees zijn verhaal en zijn verzuchtingen op zijn blogspot: http://sos-papa.blogspot.com



Omhoog

Belangrijke publicatie rond PAS en de erkenning ervan

Parental Alienation, DSM- V and ICD- 11 by William Bernet M D

Book Description

Parental alienation is a serious mental condition that affects thousands of children, adolescents, and their families. The essential feature of parental alienation is that a child usually one whose parents are engaged in a hostile divorce allies himself or herself strongly with one parent (the preferred parent) and rejects a relationship with the other parent (the alienated parent) without legitimate justification. Parental alienation is not simply a minor aberration in the life of a family, but a serious mental condition. Because of the false belief that the alienated parent is a dangerous person, the child loses one of the most important relationships in his or her life. When the symptoms of parental alienation are recognized, this condition is preventable and treatable in many instances. Parental alienation has been an issue in legal cases in the U.S. since at least the 1820s and it has been discussed in the mental health literature since the 1940s. This book explains why the time has come for the concept of parental alienation to be included in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-V) and the International Classification of Diseases, Eleventh Edition (ICD-11).


This book was published as a special issue of the American Journal of Family Therapy.
Boekbeschrijving

Oudervervreemding is een ernstige geestestoestand die duizenden kinderen, adolescenten en hun gezinnen treft.
Het basiskenmerk van oudervervreemding is dat een kind van wie de ouders in een vijandige echtscheiding zijn verwikkeld doorgaans krachtig samenspant met één ouder (de voorkeurouder) en de relatie verwerpt met de andere ouder (de vervreemde ouder) zonder geldige rechtvaardiging. Oudervervreemding is niet gewoon een minder belangrijke afwijking in het leven van een gezin, maar een ernstige geestestoestand. Omwille van zijn fout geloof dat de vervreemde ouder een gevaarlijk iemand is, verliest het kind een van de belangrijkste relaties in zijn of haar leven. Als de symptomen van oudervervreemding herkend worden is die geestestoestand te voorkomen en in vele gevallen is hij behandelbaar. Oudervervreemding was vaak een thema in gerechtszaken in de V.S. al zeker in de jaren 1820 en er werd over gediscussieerd in de literatuur rond geestelijke gezondheid sinds de jaren 1940. Dit boek boek verklaart waarom de tijd gekomen is om het begrip oudervervreemding op te nemen in het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 5e editie (DSM-V) en de International Classification of Diseases (de Internationae classificatie van ziekten), 11e editie (ICD-11).

Dit boek werd gepubliceerd als een speciale uitgave van het American Journal of Family Therapy.


Book Details

Title: Parental Alienation, DSM- V and ICD- 11
Publisher: Routledge
Author: William Bernet M D
Edition: Hardbound 1
ISBN:
0415574854
EAN:
9780415574853
No. of Pages: 128

The book is available from the publisher, on amazon.com, and on barnesandnoble.com. 
Sometimes it is sold out.


Omhoog

Brasiliaanse wet van 26 augustus 2010 die oudervervreemding bekampt

Op 26 augustus 2010 ontertekende de Brasiliaanse president Lula da Silva de wet (WET 12.318) die oudervervreemding bestrijdt. Door die nieuwe wet wordt in Brasilië vervreemdingsgedrag bij (echt)scheiding gesanctioneerd. Dat is een bijzonder merkwaardige en belangrijke ontwikkeling.

De wet somt een zevental illustratieve situaties op van oudervervreemding.
Bij constatering ervan roept de rechter een deskundige op die binnen maximum 90 dagen verslag moet uitbrengen.
De rechter krijgt alle bevoegdheden om op te treden in dergelijke situaties.

Omwille van het enorm belang van deze wet, enig in haar soort in de wereld, geven we hier de Nederlandse vertaling van die wet.

De Braziliaanse Wet 12 318 – Een aangenomen wet die oudervervreemding definieert en straft.

Controleer hieronder de volledige wet 12.318/10 die maatregelen voorziet tegen oudervervreemding.

_______________

WET Nr. 12 318, gedateerd op 26 AUGUSTUS 2010  Ze voorziet in maatregelen tegen oudervervreemding en wijzigt Art. 236 van de Wet Nr. 8069 van 13

De goedgekeurde wet die oudervervreemding definieert en straft in Brazilië
26 augustus 2010


Originele Spaanse versie

DE PRESIDENT VAN DE REPUBLIEK

Gelet op de decreten van het Congres kondigt de volgende wet af:

Artikel 1 Deze Wet regelt oudervervreemding

Artikel 2 Oudervervreemding wordt beschouwd als een daad van tussenkomst in de psychologische ontwikkeling van het kind of de jongvolwassene, bevorderd en aangebracht door zijn ouders of zijn grootouders of door degenen die het wettelijk gezag, de bewaking of het toezicht hebben over het kind of de jongvolwassene, een daad die de verwerping van de andere ouder tot gevolg heeft of die bevooroordeling tegenover de andere ouder en het verbreken van de omgang met hem impliceert.
Voorbeelden van vormen van oudervervreemding, zoals ze overgebracht worden naar de rechtbank of gevonden door een deskundige, of  in directe beschuldiging met de getuigenis van daden van derden zijn bedoeld om

I – een campagne te beginnen om het gedrag te weren van de ouder die zijn ouderschap uitoefent;
II –d e uitoefening van het ouderlijk gezag te verhinderen;
III – de omgang van het kind of de adolescent met een ouder te voorkomen;
IV – zich te verzetten tegen een normaal familieleven;
V – opzettelijk belangrijke persoonlijke informatie achter te houden over het kind of de adolescent met inbegrip van opvoedkundige, medische gegevens en daarmee verbonden adreswijzigingen;
VI – valse beschuldigingen uit te brengen tegen ouders, hun familie of tegen de grootouders om hun zorg voor het kind of de jongvolwassene te voorkomen of te hinderen;
VII – het verblijfsadres zonder rechtvaardiging te wijzigen om de aanwezigheid van het kind of de jongvolwassene met de andere ouder, met diens familie of grootouders te verhinderen.

Artikel 3 Het veroorzaken van de daad van oudervervreemding schendt het grondrecht van het kind of de adolescent om van een gezond familieleven te genieten, belet de gevoelsrelatie in verhoudingen met een ouder of zijn familieleden, is een vorm van moreel misbruik tegenover het kind of de adolescent en is in tegenstrijd met de plichten die verbonden zijn met het ouderlijk gezag of de bewaring of de bewaking.

Artikel 4. Tegenover het bewijs of tegenover documenten die oudervervreemding aantonen zal in toepassing van deze Wet om het even op welk ogenblik van de procedure, of bij gelegenheid in een daarvan onafhankelijke actie de rechtbank na het Openbare Ministerie te hebben gehoord met spoed de overgangsmaatregelen bepalen om de ‘psychologische integriteit’ van het kind of de adolescent te waarborgen en daarbij om zijn familieband met de andere ouder te vrijwaren of een natuurlijke toenadering tussen beiden te bewerkstelligen. De rechtbank zal het kind of de adolescent en de andere ouder een minimum aan bezoeken waarborgen, behalve in gevallen waar er een dreigend risico van een fysieke of psychologische schade voor het kind of de jongvolwassene voorhanden is, officieel bevestigd door een deskundige die wordt aangeduid door de bevoegde rechter in het bepalen van de omgangsbezoeken.

Artikel 5 Als het bewijs geleverd is bij beschuldiging van  daden van oudervervreemding, zal de rechtbank zo dat nodig is de bio-psychologische gevolgen voor het kind bepalen:

1. Het deskundig verslag wordt gebaseerd op een uitgebreide psychologische inschatting bio-psychologisch bepaald of waar passend met daarbij een persoonlijk gesprek met de partijen, een onderzoek van de documenten van de zaak, de geschiedenis van de relatie van het koppel, de chronologie van de gebeurtenissen.  De inschatting  van de betrokken persoonlijkheden en het onderzoek over het kind of de tiener kan bepaalde verschijnselen van vervreemding tegen de ouders aan het licht brengen.

2. De onderzoeken om de daden van oudervervreemding te diagnosticeren moeten worden uitgevoerd door professionelen of deskundigen in het multidisciplinaire team, dat in elk geval noodzakelijk is, zoals dat normaal naar voren komt in een passende academische of professionele context.

3. De deskundige of een multidisciplinaire ploeg die wordt aangesteld om de aanwezigheid van oudervervreemding te beoordelen zal binnen de 90 dagen een rapport indienen, periode die enkel verlengd kan worden door een gerechtelijke toestemming gebaseerd op een gedetailleerde verklaring.

Artikel 6. Als repliek op daden die typisch zijn voor oudervervreemding of tegen elk gedrag dat het samenleven van het kind of de adolescent met een ouder verhindert, kan de rechtbank gezamenlijk of incidenteel de zaak burgerrechtelijk of correctioneel aanhangig maken en de passende middelen gebruiken om de gevolgen van de vervreemding weg te nemen of te matigen.  Zij zal in overeenstemming met de ernst van de zaak:

I – de aanwezigheid van oudervervreemding aanwijzen en de vervreemdende ouder waarschuwen;

II – het systeem van gezinsleven voor de vervreemde ouder uitbreiden;

III – de vervreemdende ouder een boete opleggen

IV – psychologische of bio-psychosociale begeleiding vastleggen

V -  het gezagssysteem veranderen van gezag naar gezamenlijk gezag of het tegenovergestelde vastleggen

VI – een tijdelijk officieel verblijf voor het kind of de adolescent vastleggen

VII – de opheffing van het ouderlijk gezag uitspreken

Enige paragraaf. In het geval van een willekeurige adresverandering of van praktische onuitvoerbaarheid van de omgang of obstructie naar de familie toe kan de rechtbank ook naargelang van de noodzaak het kind verwijderen van de woonplaats van de vervreemdende ouder gedurende de wisselende periodes van familieleven.
Artikel 7 Voor de toekenning of de verandering van het gezag moet voorrang worden gegeven aan de ouder die een doeltreffend samenleven van het kind of de adolescent bevordert met de andere ouder, in het geval co-ouderschap niet mogelijk is.

Artikel 8  De domicilieverandering van het kind of de adolescent is niet relevant voor de vastlegging van de verantwoordelijkheden die verbonden zijn met eisen gebaseerd op familieleven, behalve als ze het resultaat is van de overeenstemming tussen de ouders of van een gerechtelijke beslissing.

Artikel 9 (niet in de wet opgenomen)

Article 10 (niet in de wet opgenomen)

Artikel 11 Deze Wet wordt van toepassing op de datum van haar publicatie.

Brasília, 26 augustus 2010, het 189ste jaar van de onafhankelijkheid en het 122ste jaar van de Republiek.

Luiz Inacio Lula da Silva
Luiz Paulo Teles Ferreira Barreto
Paulo de Tarso Vannuchi

(Deze niet-geautoriseerde vertaling uit het Engels is van de hand van Ghislain Duchâteau - 13 juni 2011)


De Engelse versie van de wet in pdf-formaat kunt u lezen door hier te klikken, de Franse versie door hier te klikken.

Met dank aan Dr. W. von Boch-Galhau en Philippe Maillard


G.D.


Omhoog

Symposium "Van loyaliteitsconflict tot ouderverstoting" - organisatie 'Het Huis' 26-2 Antwerpen/5-3 Brugge


Symposium

" Van loyaliteitsconflict tot ouderverstoting"

- 'Het huis' in Antwerpen 26 februari 2010: klik hier
- 'Het huis' in Brugge 5 maart 2010: klik hier



Voor informatie over de bezoekruimte 'Het Huis' klik hier door naar de pagina Actualiteit

 


Omhoog

Basisinformatie over het ouderverstotingssyndroom - video met Dr. Jayne Major aan het woord 17-12-2009
Basic information about the Parental Alienation Syndrome - video Dr. Jayne Major speaking 17-12-2009

Jayne A. Major, Ph.D. is the founder of Breakthrough Parenting Services, Inc. and the author of Breakthrough Parenting: Moving Your Family from Struggle to Cooperation. She is nationally recognized as an award-winning expert in family education, a dynamic and inspiring speaker, author and consultant on optimal family relationships. Her doctorate is in Philosophy of Education from UCLA.

Jayne A. Major, Ph.D. is de stichter van "Breakthrough Parenting Services, Inc." en de auteur van "Breakthrough Parenting: Moving Your Family from Struggle to Cooperation." Zij wordt in de V.S. algemeen erkend als een uitermate deskundige in gezinsopvoeding, een dynamische en inspirerende spreekster, auteur en raadgeefster in optimale gezinsrelaties. Zij is gedoctoreerd in de Filosofie van de Opvoeding aan de Universiteit van Californië (UCLA) Los Angeles.

 

Play video - Speel video

***

VIDEO 01:  What is "parental alienation"?
VIDEO 02:  Why do parents engage in parental alienation?
VIDEO 03:  What type of parent is likely to engage in parental alienation?
VIDEO 04:  How do I know if my spouse is actually committing parental alienation?
VIDEO 05:  What is "severe parental alienation"?
VIDEO 06:  How will parental alienation affect the targeted parent?
VIDEO 07:  How will parental alienation affect my child?
VIDEO 08:  How will parental alienation affect my child when he grows up?
VIDEO 09:  How do I prevent parental alienation?
VIDEO 10:  How do I cope with parental alienation?
VIDEO 11:  What is "parental alienation syndrome"?
VIDEO 12:  How does parental alienation syndrome affect my child?
VIDEO 13:  How do I cope with a child experiencing parental alienation syndrome?
VIDEO 14:  How do I stop parental alienation if it is occurring?


Nederlandse versie - Dutch version

Ouderverstoting

Wat is “ouderverstoting”?

Het gedrag van een ouder dat een kind meetrekt in een geschil zodanig dat het kind ofwel eraan deelneemt ofwel het meemaakt dat de andere ouder gediscrediteerd wordt. Sommige ouders zijn daarvan zo bezeten dat zij overdreven veel informatie doorgeven zoals “documenten uit een rechtszaak.” Verstoting ontstaat wanneer de ouder de grenzen niet meer onderscheidt van wat zij kunnen zeggen of doen.

Waarom vervallen ouders in ouderverstoting?

Ouders die zich in ouderverstoting storten, handelen buiten de proporties van hun eigen drama en zijn bezeten door wat er gebeurd is. Bij de meeste mensen gaat het over een milde vorm van ouderverstoting en het komt vaak voor in echtscheidingen waar iets onvriendelijks werd gezegd of een naam werd genoemd of iets dergelijks waarbij een ouder geen grenzen meer kent. Een zachte vorm van ouderverstoting is bijvoorbeeld: “Zeg het mij als je bang bent voor je papa en ik kom eraan”, waarbij die ouder een zaadje plant dat je bij je papa niet veilig bent. Een andere vorm van ouderverstoting is zeggen: “Was er iemand bij je mama toen je er overnacht hebt?” Het is in verband met ouderverstoting volkomen onwelvoeglijk dat soort vragen te stellen en te hengelen naar informatie bij het kind waar het kind helemaal niet bij betrokken zou mogen worden. De zachte vorm van ouderverstoting komt vaak voor en mensen worstelen ermee. De meeste mensen begrijpen dat het niet netjes is in ouderverstoting te vervallen. Mogelijk kan iemand die ouders erop wijzen dat ouderverstoting ongepast is of het kind kan zich aanpassen. Zij zeggen: “Hé, daar gaat moeder nog eens een keer.” “Daar gaat papa nog eens een keer”.  Zij kunnen met ouderverstoting omgaan. Er zelf niet intrappen, wel ermee omgaan. Bij een middelmatige graad van ouderverstoting gaat de ouder uit de bol en heeft er typeringen voor om de andere ouder te ontmoeten of om met die ouder over de telefoon te praten, en is gewoon woedend, steekt een tirade af over de andere ouder en is vreselijk onwelvoeglijk. Als het kind deze ouderverstoting vaak meemaakt, kan het zijn dat het kind meegetrokken wordt in het zich opstellen tegen de andere ouder. Deze vorm van ouderverstoting is heel ernstig, maar die ouders kunnen worden geholpen met ouderklassen, met begeleiding, met therapie, met angstbeheersing enz. om hen in staat te stellen eindelijk tot rust te komen.

Welk oudertype vervalt wellicht in ouderverstoting?

Wij weten dat zelfs binnen een huwelijk ouders kunnen overgaan tot ouderverstoting. Dat gebeurt alleszins als een ouder zich negatief uitlaat over de andere ouder en dat het kind dat kan horen. Kinderen kunnen daar gewoonlijk wel mee omgaan en dat corrigeren. Tenzij de ouders werkelijk geraffineerde ouders zijn en dat begrijpen en dat helemaal doordacht hebben en het niet doen en we ontmoeten godzijdank dergelijke mensen.
Sommige ouders worden zo boos op de andere ouder dat zij alle zelfcontrole verliezen en dat zij uitbarsten en dat het kind daarvan getuige is en de ouder over het algemeen het kind wellicht programmeert om ook de andere ouder te haten en nooit ook maar te zeggen dat welk verblijf bij die andere ouder ook maar ooit prettig is of dat zij ooit lol hadden bij die andere ouder. Zij zouden die ouder nooit willen vertellen dat om het even wat zo moeilijk is bij die andere ouder.

Wat is een hoge graad van ouderverstoting?

De meest bezeten en ernstige vorm is ouderverstoting waar ouders lelijk doen of gemeen handelen. Met hen valt niet te werken of problemen op te lossen door met hen te redeneren. Ernstige gevallen van ouderverstoting zijn die waar je naar de rechtbank moet stappen om een oplossing te krijgen en die ouders stellen zich zo gemeen op dat zij alle soorten leugenachtige beschuldigingen uitbrengen om er zich uit te werken. Dat is dan dat, wat in de waarheid voorrang moet krijgen, dikwijls niet de waarheid is, maar wat zich voordoet als de waarheid. Die ouders willen alle soorten verschrikkelijke beschuldigingen uitbrengen, en zij willen het kleinste negatief onderwerpje omdraaien tot iets vreselijks. Zij zullen hun eigen werkelijkheid creëren en zij zullen ermee eindigen dat zij hun eigen verzinsels gaan geloven met hun hele hart en ziel, en zij komen heel overtuigend over. Evidentie, waarheid en feiten maken geen deel uit van een hoge graad van ouderverstoting, omdat zij hun eigen feiten opmaken. Het feit dat zij zo geloofwaardig overkomen verplicht rechters ertoe om te vertrouwen op deskundigen die alles in het ware daglicht brengen en aanbevelingen overmaken.

Hoe zal ouderverstoting de geviseerde ouder aantasten?

De persoon die de geviseerde ouder is vraagt zich af wat er hier verduiveld gebeurde. Dat was immers nooit hun bedoeling, zij trouwden niet met die persoon of hadden er niet samen een kind mee met de idee dat die persoon zo woest zou worden en zo lelijk en zo gemeen zou handelen. Dat legt een vreselijke belasting op die geviseerde ouder. Psychologisch worden ze ermee geconfronteerd met allerlei beschuldigingen van dingen die zij nooit gedaan hebben. Zij staan altijd in het defensief, zij zitten steeds maar te piekeren om het voor zichzelf duidelijk te maken: “Wat ga ik hiertegen aanvangen?” Zelfs wanneer zij in een echt partnerschap te samen zitten, zijn er mensen die zo gestoord zijn dat zij wanneer de geviseerde ouder probeert oplossingen met hen te bespreken zij de wenkbrauwen fronsen, het gesprek afbreken en zeggen: “Dat is pijnlijk!” Dan trekken ze zich terug en komen weer te samen en zij proberen problemen op te lossen met die persoon, de gemene dan. Dat gebeurt bij zowel mannen als bij vrouwen. Er zijn niet meer vrouwen die zo handelen dan mannen, zoals zo vaak wordt gedacht. Nu er zoveel gedeelde zorg bestaat kunnen heel gestoorde mannen dat ook begaan evenveel als vrouwen. In elk geval wie het ook is, we krijgen te doen met een zwaar gestoorde persoon, omdat gezonde mensen zich zo niet gedragen.

Hoe zal ouderverstoting mijn kind beïnvloeden?

Wanneer je te doen hebt met een persoon die een middelmatige of ernstige vorm van ouderverstoting veroorzaakt, zal die persoon het kind niet toelaten liefde te betuigen of een positieve relatie te hebben met de andere ouder. Het is niet moeilijk te raden wie van beiden de gezondste ouder is. Meestal is dat de verstoten ouder. De bezeten persoon is niet de gezonde ouder. Zij handelen heel lelijk en gemeen, zij spelen het hoegenaamd niet eerlijk. Zij zullen het met vele lengtes halen en wat zij winnen is de ziel van het kind. Zij zullen het kind hersenspoelen of anders uitgedrukt het programmeren om de andere ouder te haten, die nochtans de gezondste ouder is, de andere helft van hun genetische erfenis, de andere helft van hun hele familiestructuur. De helft van de familie van het kind wordt, als de vervreemdende ouder succes kent, buitengesloten uit het leven van het kind. Met een technisch woord noemen we dat  ‘parentectomie’. Het kind verliest alle contact met die mensen die hoogst waarschijnlijk van dat kind zouden houden, het voeden en er zorg voor dragen. Dat alles verliezen die kinderen als de vervreemdende ouder de bovenhand haalt en dat doen ze dikwijls. Dat kind groeit op in een ernstige situatie waarbij een van de ouders psychisch gestoord is. Karakteristiek is altijd  dat die gestoorde persoon van het kind verwacht dat het kind voor hem zal zorgen.  Dat is omkering van de ouderrol, waar het kind altijd in de rol staat om voor de gestoorde ouder te zorgen. Hoe kan zoiets in het belang zijn van kinderen? Dat is het manifest niet.

Welke invloed zal ouderverstoting hebben op mijn kind als het opgroeit?

Als de vervreemdende en bezeten ouder zijn agenda tot een succes kan maken, dan zal het kind niet langer toegang hebben of een beïnvloeding meemaken van de andere ouder, zij zullen die kant van de familie verliezen, die kant van hun erfenis en zij zullen opgroeien samen met een persoon die een heel beschadigd individu is. Zij zullen dus geen volwaardig ouderschap ervaren. Wij weten stellig dat het beeld dat zij hebben geen prettig beeld is in hun leven, dat er heel wat psychologische problemen zullen opduiken, relatieproblemen, zij zullen het heel moeilijk krijgen in hun leven. Kort geleden heeft Amy J.L Baker, onderzoeker in de ontwikkeling van kinderen en professor aan de Columbia Universiteit, een boek gepubliceerd onder titel 'Adult Children of Parental Alienation Syndrome: Breaking the Ties That Bind' (Volwassen kinderen met het ouderverstotingssyndroom, die de banden verbreken die verbinden). Dat is een bijzonder waardevol boek voor iedereen die ouderverstoting niet begrijpt en niet beseft welke de gevolgen ervan zijn. Zij onderzocht veertig volwassenen die dergelijke gebeurtenissen in hun leven hebben meegemaakt en de resultaten waren enorm, dat alleen maar om te stellen dat we er alles moeten aan doen wat we kunnen om het probleem te doorgronden en hoe we er wat kunnen aan doen.

Wat is “het ouderversotingssyndroom”?

Ouderverstoting beschrijft wat de ouder doet. Het ouderverstotingssyndroom beschrijft wat het kind doet.  Dat onderscheid moet goed gemaakt worden. Zij zijn hoegenaamd niet hetzelfde. Het ouderverstotingssyndroom werd oorspronkelijk in 1985 geïdentificeerd door een psychiater, dr. Richard Gardner. Hij was de pionier in dat domein op het ogenblik dat er in het begin van de jaren 80 een golf van echtscheidingen ontstond, toen ook gezamenlijke zorg pas werkelijkheid werd met voor het eerst in Californië. James Cook die lobbyde bij de Californische wetgever voor wetten die het gezamenlijk gezag brachten, en die werden aangenomen in 1980, en zij raasden als het ware door het land om het begrip ingang te doen vinden dat de beste ouder beide ouders is en dat je het moest uitzoeken hoe met beide kinderen omgang te hebben. Niet een enkele ouder neemt alle zorg op en de andere ouder wordt alleen maar een bezoeker in het hele leven van het kind. Daardoor trokken heel wat vaders naar de rechtbank om toegang te verwerven tot hun kinderen en dat creëerde een enorme werklast bij de rechtbanken die tot op de dag van vandaag nog niet verminderd is.

Welke invloed zal het ouderverstotingssyndroom  hebben op mijn kind?

Er is een andere eigenaardige zaak met kinderen die betrokken zijn bij het ouderverstotingssyndroom. Dat houdt in dat zij zich niet langer aanpassen en ermee leren leven, dat ze naar de andere ouder zijn getrokken en zich hebben aangesloten bij de meest gestoorde ouder. In sommige gevallen is het een gedeelde psychose die het kind deelt met de gestoorde ouder, de moeder of de vader. En zij worden een eenheid. Het kind zal dan eigen scenario’s ontwerpen over hoe verschrikkelijk die geviseerde ouder is. Zij hebben daartoe in feite geen enkele basis, het is iets dat zij nooit zelf ondervonden hebben, maar juist wat kinderen aan wonderlijke geschiedenissen of sprookjes kunnen vertellen en bij dat alles gebruiken zij die techniek om verschrikkelijke dingen te beschrijven die de andere ouder zou hebben begaan, maar die die ouder evenwel nooit heeft gepleegd. En zij kunnen heel overtuigend overkomen, omdat zij gepassioneerd zijn en zich bijzonder boos opstellen. Hun hersenen hebben ernstige wijzigingen ondergaan in zulke staat van verwarring dat zij de waarheid niet eens kennen.

Hoe ga ik om met een kind dat het ouderverstotingssyndroom ondergaat?

Als je kind het ouderverstotingssyndroom al vertoont, waarin het gehersenspoeld is, zul je voor jezelf moeten opkomen en aan je kind moeten uitleggen dat wat de andere ouder over jou gezegd heeft niet klopt, dat het kind dat nooit heeft meegemaakt, ik heb je dat nooit aangedaan, dat beide ouders van hem/haar houden en jij dat ook doet. Je er altijd voor het kind bent. Er is daar geen kant en klare oplossing voor. In de slechtste situatie zal er een rechterlijke uitspraak moeten komen die de gestoorde ouder stopt. Als dat niet lukt kan de verstoten ouder het kind 'verliezen'.

Hoe stop ik ouderverstoting als het voorkomt?

De enige manier is om een gerechtelijke uitspraak te krijgen om de gestoorde ouder te stoppen is het gezag over te hevelen naar de gezonde ouder en met de familie te werken. Er worden nu protocollen ontwikkeld. Er zijn eigenlijk tot nu toe nog geen standaard protocollen voor hoe om te gaan met de geobsedeeerde/gestoorde ouder. Er zijn mogelijkheden in ontwikkeling om kinderen te de-programmeren, als ze hen vroeg genoeg konden helpen. Er blijkt een omslagpunt te zijn in de tijd waarop het niet meer lukt het kind te 'redden'. Uit Dr. Bakers onderzoek bleek dat er kinderen waren die uiteindelijk beseften dat ze werden gehersenspoeld. Dus therapie, maar vaak zitten verstoten ouders in een machteloze positie... Er moet een gerechtelijke beschikking komen en de rechters moeten het écht doorkrijgen en beseffen wie de 'goede' en 'slechte' ouder is...


(Vertaling uit het Engels naar het Nederlands: Ghislain Duchâteau, 3 januari 2010
De laatste twee onderdelen werden vertaald door Erik van der Waal, die in overleg de video ook heeft geplaatst op zijn website
http://www.ouderverstoting.nl/)

***


Engelse versie - English version

Parental Alienation

What is "parental alienation"?

The behavior of a parent that engages a child in a discussion so that the child can either participate or hear them degrade the other parent. Some parents are so upset they will reveal too much information such as "court papers." Alienation happens when the parent does not recognize the bounds of what they can say or do.

Why do parents engage in parental alienation?

Parents that engage in parental alienation are acting out their own drama and upset about what's occurred. For most people, parental alienation is mild, and it's very common in divorces, where an unkind thing is said, a name called or something, where a parent doesn't have boundaries. Mild parent alienation is, "you tell me if you get scared at your daddy's and I'll come," so planting a seed that you're not safe with your daddy. Another form of parental alienation is saying, "is anybody over at your mother's spending the night?" Parental alienation is being inappropriate with those kinds of questions and fishing to find information from the child that the child shouldn't be involved in. So mild parent alienation often occurs and most people get a grip. Most people understand it's not appropriate to engage in parental alienation. Eventually somebody will tell them parental alienation is inappropriate, or the child can adapt. They say, "aw, there goes mom again." " Aw, there goes dad again." They can cope with parental alienation. Not adapt, but cope. In moderate parent alienation, the parent goes ballistic and calls names upon seeing the person, or speaking on the phone, and is just in a rage and a tirade about the other parent and is terribly inappropriate. And if the child sees this parental alienation often, they may be involved in aligning against the other parent. So this form of parental alienation is very serious, but those parents can be helped with parenting classes, with mentoring, with therapy, with anger management, with other things to enable them to finally calm down.

What type of parent is likely to engage in parental alienation?

We do know that even within a marriage parents maybe doing parent alienation. This is anytime a parent speaks negatively about another parent so that a child could here it. Children can cope with that usually and adjust. When parent's get a divorce its more frequent that that is likely to occur. Unless the parents are really sophisticated parents and understand it and have thought this through and don't do that and we do have those people god bless them. Some parents become so irate at the other parent that they just lose all control and they go into a rage and the child witnesses this and the parent in the moderate is likely to be programming the child to also hate the other parent or never ever say to that parent that they enjoyed any kind of time with that other parent or they had fun with that parent at all. They would never tell this parent that is so difficult anything about the other.

What is "severe parental alienation"?

In the most obsessed and severe kind, severe parental alienation is where parents become ugly or nasty. You can't work with them or solve problems with them by reasoning. Severe parental alienation are cases where you have to go to court to get any kind of resolution and these parents so nasty they will allege all kinds of lies to get their way. This is when what prevails in truth is often not the truth but what appears to be truth. The parents will allege all manner of horrible things, and they will take the least little negative issue and turn it into a huge issue. They will create their own reality and then they will end up believing their own fabrications with all their heart and soul, and are very convincing. Evidence, truth and facts are not part of severe parental alienation because they've made up their own facts. The fact that they are so believable is why judges have to rely on evaluators to sort through all of that and come up with recommendations.

How will parental alienation affect the targeted parent?

The person who's the targeted parent, wonders what the hell happened here. Because that was never their intention, they didn't marry this person or have a child with them with the idea that the person could become so unglued and become so ugly and nasty. It takes a horrible toll on the targeted parent. Psychologically they have to cope with being accused of all kinds of things that they did not do. They are always on the defensive, they are always back peddling, trying to figure out "what am I going to do about it?" Even in the relationship, when they were in a together relationship, there are some people that are so disturbed that when the targeted parent tries to solve problems with them they get a two-by-four between the eyes, and they back off and they say "that hurts!" Then they go back and they regroup and they try to solve problems with this person again, the nasty one. By the way, it's men or women. It is not more women do this than men do which is a common concept. Now that there is so much shared custody, very disturbed men can do this as much as women. So at any rate, whoever it is it's a very disturbed person because healthy people don't act like that.

How will parental alienation affect my child?

When you have a parent who's in the moderate or obsessed category one of the things that they cannot allow is for the child to love and have a positive relationship with the other parent. Now, guess who is the healthier parent? This is the target parent almost always. The obsessed person is not a healthy parent. They're very nasty and ugly, and they don't play fair at all. They will stop at any lengths to win and what they're winning is the mind of a child. They will brainwash a child (another word for it is to programme a child) to hate their targeted parent; the healthier parent, the other half of their heritage, the other half of their whole family construct. Half of that child's family, if this obsessed parent is successful, is now ‘x'ed out of the child's life. We call that a “parentectomy” where the parent has been cut out of the child's life; a “parentectomy.” The child then loses all contact with the individuals that would be most likely to love that child, nurture that child, and care for that child, and provide. They lose out on all of that and if the really disturbed parent prevails, and they often do, this child grows up with a very serious situation where one parent is psychologically disturbed. The characteristic is always that the disturbed person is expecting the child to take care of them. This is called parent role reversal, where the child is always in the position to take care of the most disturbed parent. So how does that help children? It doesn't.

How will parental alienation affect my child when he grows up?

If the alienating and obsessed parent is successful in their agenda then the child will no longer have any access or influence from the other parent, they will lose that side of their family, that side of their whole heritage, and they will grow up with a person who's a very damaged individual. So they will not be adequately parented. We do know that the picture is not a pretty picture for them in their lives, that they will have many psychological issues, relationship issues, they're going to have a very hard time in their life. Just recently, Amy J.L Baker, a researcher in child development that teaches college at Columbia University, has published a book called 'Adult Children of Parental Alienation Syndrome: Breaking the Ties That Bind'. This is an enormously valuable book for anybody that doesn't understand parental alienation and what the consequences are. She researched 40, adult children where passes had occurred in their childhood and the outcome was really extraordinary, to point out what, we need to do everything we can to get a handle on what this problem is and how to do something about it.

What is "parental alienation syndrome"?

Parent alienation describes what the parent is doing. Parent alienation syndrome describes what the child is doing. It is a very important distinction to make. They are not one and the same. Parent alienation syndrome was originally identified in 1985 by a psychiatrist, Dr. Richard Gardner. He was the pioneer in parent education syndrome, when there was a burgeoning of divorces in the early 80s, when joint custody first became a reality, starting in California. James Cook lobbied the California legislature for joint custody laws, and they were passed in 1980, and then swept the country as the concept that the best parent is both parents and you have to figure out how to share these children. Not one parent takes all the custody and the other one becomes a visitor, not in the child's life at all. So many fathers started clamouring to go to court to get access to their children, and this created a tremendous burden on the courts which has not been alleviated to this day.

How does parental alienation syndrome affect my child?

Another curious thing about children who are involved in parent alienation syndrome. That means they're no longer adapting and coping, that they've gone over and aligned with the most disturbed parent. In some cases, it's a shared psychosis that the child shares with the disturbed parent, the mother or the father. And they become one unit. The child then will make up scenarios of their own about how horrible the targeted parent is. They have no basis in fact whatsoever, it's nothing they ever experienced, but just as kids can create wonderful stories and fairy tales, and all of that, they use that technique to describe horrible things that the parent has done, which in truth they haven't done. And they can be very convincing, because they are passionate, and they're angry. Their brains have been seriously altered into such a state of confusion that they don't know the truth.

How do I cope with a child experiencing parental alienation syndrome?

How do I stop parental alienation if it is occurring?


Omhoog

PAS opnemen in de DSM-V*

Wat is DSM?

DSM staat voor “Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders”, “Diagnostisch en statistisch handboek voor psychische aandoeningen”. Het werd sinds 1952 opgesteld door de American Psychiatric Association, een internationale groep psychiaters, psychologen en epidemiologen. De handleiding met een officiële lijst van diagnostische termen dient in de meeste landen van de wereld als standaard in de psychiatrische diagnostiek en heeft al decennialang een bijzonder hoog prestige als classificatiesysteem. De huidige versie sinds 2000 is DSM-IV-TR. Het is een tekstrevisie van de vierde editie.

Het doel van DSM

Het doel van de DSM is om onderlinge vergelijking van (groepen) psychiatrische patiënten mogelijk te maken door eenduidige definities op te stellen waaraan iemand moet voldoen om in een bepaalde groep te vallen. De DSM doet vooral uitspraak over de belemmering in het dagelijks functioneren zowel persoonlijk, relationeel, sociaal als beroepsmatig. Elke geestelijke afwijking wordt voorgesteld als een patroon van duidelijk observeerbare psychologische gedragskenmerken in een individu. Getracht wordt de diagnosen werkbaar te maken, waardoor de kans dat twee waarnemers die dezelfde persoon onderzoeken ook tot ongeveer dezelfde conclusies komen, groter wordt.

PAS in DSM-V opnemen

We mogen verwachten dat tegen mei 2012 een nieuwe versie wordt gepubliceerd, de DSM-V.
Uit het bovenstaande moet blijken dat het van bijzonder groot belang is dat het Parental Alienation Syndrome wordt opgenomen in die nieuwe uitgave. Dat zou een algemene erkenning betekenen en die opname zou het ouderverstotingssyndroom als psychische aandoening ernstig doen nemen door instanties die erbij betrokken worden. Dat is niet enkel zo voor de psychiatrische opleidingen maar evenzeer voor advocaten, deskundigen bij rechtbanken, magistraten en het hele hulpverleningsapparaat daarbij in een land.  

Sinds prof. dr. Richard Gardner het “Parental Alienation Syndrome” in 1987 volwaardig heeft beschreven en omdat het van zo’n verstrekkende draagwijdte is in de verhouding tussen gescheiden ouders en hun kinderen tijdens en na de (echt)scheiding is er wereldwijde belangstelling voor ontstaan, in de eerste plaats bij ouders en bij oudergroeperingen, maar evenzeer bij klinische psychologen en rechtskundigen die er wetenschappelijke studies hebben aan gewijd en er in tal van publicaties verslag over hebben uitgebracht. In de aanloop naar de redactie van DSM-IV zowat vanaf de tweede helft van de jaren negentig in de vorige eeuw bleken onvoldoende publicaties voorhanden te zijn, opdat het PAS een ernstige kans zou hebben om in het DSM te worden opgenomen. In 2003 heeft Richard Gardner in dat verband een artikel gepubliceerd in het tijdschrift “The American Journal of Family Therapy, 37 (1), 1-21 dat de retorische vraag als titel draagt ‘Does DSM IV have equivalents for the Parental Alienation Syndrome (PAS) diagnosis? ‘Omvat DSM-IV equivalenten voor de diagnose van het ouderverstotingssyndroom?’  Daarmee zet de eerste beschrijver en deskundige bij uitstek van de  psychische ziekte het streven in om ze te laten opnemen in DSM-V. Sinds die tijd zijn er tal van studies in heel wat landen van bijzonder deskundige wetenschappers gepubliceerd in de gezaghebbende tijdschriften, dat het beslist mogelijk moet zijn om de opname van PAS in het DSM te rechtvaardigen. Maar zo eenvoudig ligt het niet. Bij de voorbereiding van de nieuwe versie is er bij de American Psychiatric Association lobbying noodzakelijk. Niet enkel de belangrijkste wetenschappelijke publicaties rond PAS sinds 2000 moeten aan het eminente gezelschap ter kennis worden gebracht, maar ook de verspreiding van de kennis, de ervaring van het fenomeen in de persoonlijke situatie en de weergave daarvan in niet-wetenschappelijke publicaties kunnen belangrijk zijn voor de al dan niet opname van PAS in de komende DSM-V.

Met grote stelligheid ondersteunen wij het streven van goedmenende wetenschapslui en specialisten maar evenzeer van belangengroeperingen en activisten om het ouderverstotingssyndroom of het PAS opgenomen te krijgen in de DSM-V.  De DSM betekent zowat de bijbel voor de mentale gezondheid, de diagnostische criteria van psychologische syndromen en ziekten die clinici gebruiken om een aanpak te concipiëren.  Wij weten sinds lang dat PAS een vorm van psychische kindermishandeling is, waarbij één ouder door manipulatie het kind van de andere ouder vervreemdt, wat ook voor die vervreemde ouder een diepe en bijzonder pijnlijke psychische situatie creëert. Het is dan ook van de grootste betekenis dat er alles aan gedaan wordt om dat fenomeen te bekampen en zoveel mogelijk uit conflictueuze interrelationele situaties te weren. 

Grotere zichtbaarheid van ouderverstoting doen ontstaan

MikeJeffries** (mikejeffries56@yahoo.com of mike@afamilysheartbreak.com) is aangezocht om bij te dragen een voorstel uit te werken dat beoogt dat het PAS opgenomen wordt in de DSM-V.  Zijn rubriek is “Parental Alienation Syndrome discussed by the General Public”. (PAS ter discussie bij het algemeen publiek). Het doel van die rubriek is betrokkenen  die niet met mentale gezondheid bezig zijn en die hebben ontwikkeld of bijgedragen tot of zelf het onderwerp geweest zijn van mediaverhalen, boeken, artikels, websites enz. aan het woord te laten in een poging om een grotere  zichtbaarheid van ouderverstoting te doen ontstaan. Zijn rubriek zal enkel een paar bladzijden omvatten die in wezen een lijst is met de naam van de bron, het websiteadres of de publicatiedatum en een paar woorden die de bron beschrijft. Wie dat soort bronnen kent en ze zou kunnen doorsturen, zou Mike Jeffries de mogelijkheid bieden die bronnen in zijn lijst op te nemen.

In dat verband heeft vanuit het Verenigd Koninkrijk Lisa Cohen, namens  JUMP – Jewish Unity for Multiple Parenting een internationaal belangrijke bijdrage geleverd en heel wat materiaal gesignaleerd aan Mike Jeffries. Zie www.jump-parenting.org.uk

Een selectieve doordachte bibliografie in het Duits rond PAS brengt de website van Väteraufbruch:
- http://www.vafk.de/themen/wissen/nav/wissen_pas_b.htm
- http://www.vafk.de/themen/recht/nav/recht_sorgerecht_b.htm

Ook Jean-François Hogne uit Wallonië-België reikt heel wat materiaal aan in het Frans, het Engels rond het ouderverstotingssyndroom op zijn website:
- http://membres.lycos.fr/alienationparentale/forum.html

In Nederland is Erik van der Waal bijzonder actief in de strijd tegen oudervervreemding met zijn website  http://www.ouderverstoting.nl

Van onze kant uit zal het zeker zinvol zijn om de publicaties in Nederland van Joep Zander rond ouderverstoting door te geven en ook een paar recente Franstalige boeken te vermelden die in België rond oudervervreemding zijn gepubliceerd.

Joep Zander:
- Het ouderverstotingssyndroom in Nederlandse context – 1999.
- Moeder-Vader-Kind; een drieluik over ouderverstoting  - 2004
- Gemist vaderschap - 2006
- VERPASSEERD OUDERSCHAP Loyaliteitsmisbruik en Ouderverstotingsyndroom – 2009

              
Website: http://joepzander.nl/  

Véronique Wattiez: Survivre l’aliénation parentale – 2009

              Website: http://www.veronique-wattiez.be/

Haci Gursel: Dépaternalisation judiciairement assistée – 2004

Ook verwijzen wij naar onze eigen rubriek Ouderverstoting op de Goudi-website met een grote hoeveelheid informatie en ook bibliografie rond het probleem http://users.telenet.be/goudi/ouderverstoting.html

Aandacht en engagement

Wij blijven heel zorgvuldig het proces van mogelijke opname van PAS in het DSM-V volgen.
We verwachten dat alle betrokkenen en belangstellenden zich bewust zijn van de betekenis van deze stap naar algemene wetenschappelijke erkenning van het fenomeen van de systematische oudervervreemding. We roepen nogmaals op om de nodige inzet op te brengen om zich op de hoogte te houden van de wetenschappelijke kennis rond het fenomeen en zich te concentreren op het doelmatig bekampen ervan ten bate van ouders en kinderen bij scheiding.

Ghislain Duchâteau

23 augustus 2009

_____________________________

*Ref.: Wikipedia - DSM

** Ref.: Mike Jeffries is de auteur van het recent verschenen boek A Familiy’s Heartbreak. A Parent’s Introduction to Parental Alienation (2009) – zie http://afamilysheartbreak.com/


Omhoog

Presentatie van het boek “Verpasseerd ouderschap – Loyaliteitsmisbruik en ouderverstotingssyndroom" Joep Zander (red.) – zaterdag 14 maart 2009 in Amersfoort




Joep Zander heeft er weer eens voor gezorgd dat er een boek over het Parental Alienation Syndrome verschenen is in het Nederlandse taalgebied. Het is na het Symposium in het Belgische Parlement in februari 2007 een bijzonder belangrijk gebeuren in dat verband zowel voor Nederland als voor Vlaanderen in België. Er is immers grote nood aan kennisverspreiding en aandacht en ook aan vorming bij de actoren die betrokken zijn bij gevallen van ouderverstoting bij scheiding.

 

 

 


Het boek bundelt 16 bijdragen van auteurs die zich nauw betrokken voelen bij ouderverstoting en die een ruim engagement opbrengen om het op rationele en doelmatige wijze te bestrijden.
Het was daarom een heuglijk gebeuren dat Joep Zander in het Man en Kind Centrum in Amersfoort een aantal auteurs en ook een aantal geëngageerde mensen in de scheidings- en ouderbeweging had samengebracht.

Joep Zander had een mooi en gediversifieerd programma samengesteld met presentaties en getuigenissen zowel van moeders en vaders en van een aantal auteurs die aan het boek hun bijdragen hebben geleverd. Daarbij was er ook ruimte voor discussie omtrent de politiek en de strategie die nodig zijn binnen dat sociaal werkveld. Tijdens de discussie werd kamerlid Jan De Wit gevraagd om zijn afgewezen amendement voor de nieuwe echtscheidingswet over de handhaving van het gelijkwaardig ouderschap alsnog op korte termijn opnieuw bij de 2e Kamer aanhangig te maken. De legale aanvaarding daarvan zou zeker de effectiviteit van een aantal toepassingen van wetsbepalingen ten goede komen en ouders die dreigen slachtoffer te worden van ongelijke behandeling of miskenning, kunnen helpen.

De discussie was te kort en de beschikbare tijd was te gering om al het gedachtegoed aan bod te laten komen en om ook de sprekers die getuigenis aflegden van hun eigen kwalijk wedervaren voluit te laten uitspreken.

Bijzondere indruk maakten de getuigenissen van een volwassen dochter van gescheiden ouders waarbij door een van de ouders ouderverstoting werd geïnduceerd bij haarzelf en haar broertjes en zusjes en van Jo Huijts in wiens geval de vervreemdende moeder door de rechter een werkstraf kreeg opgelegd, maar die door een verbijsterende attitude bij een andere rechtbankzetel toch blijvend het contact met zijn kinderen werd ontzegd.

Een stukje discussie op niveau, een aantal emotionele ervaringen die werden overgebracht stoffeerden goeddeels deze zinvolle en prettige namiddag in Amersfoort.
Het hemdje hoeft niet altijd nader te zijn dan de rok, maar in dit geval was de inbreng van Senator Guy Swennen met zijn overzicht van de evolutie in België en met zijn 10-puntenplan toch ruim overtuigender dan wat zijn Nederlandse collega Kamerlid Jan de Wit kon aanreiken. Substantieel was ook het ideeëngoed van Mr. Peter Prinsen omtrent de “ontmoeting tussen rechter en psychiater” bij de aanpak van het fenomeen van de ouderverstoting.

Het was wel verbijsterend te vernemen in de informele gesprekken tijdens pauze of bij het napraten achteraf dat er in Nederland geen enkele therapeut van hoog niveau is aan te wijzen om effectieve hulp te verlenen in de gevallen waarin dat wordt gevraagd. Diezelfde constatering mogen we ongeveer ook meegeven voor de situatie in Vlaanderen in België.
Bij wie kunnen dan al die mensen terecht en dat is een genoemd behoorlijk percentage van scheidende ouders, als vervreemde ouders met het fenomeen af te rekenen krijgen?
Er is grote behoefte aan belangstelling, er is grote behoefte aan vorming over het verschijnsel, er is grote behoefte aan bestudering van PAS aan universiteiten en hogescholen, aan nascholing bij hulpverleners en justitiële actoren.

Het zal voor Joep Zander zeker een voldoening zijn te weten dat zijn boek en de presentatienamiddag van zijn bijzonder lezenswaardig boek weer een substantiële bijdrage kan zijn in de aanpak van een akelige maar existentiële problematiek.

In een interview met Emiel Smulders omschrijft Joep Zander wat het ouderverstotingssyndroom is, hoe nefast het Nederlandse rechtssysteem acteert in scheidingen waarin kinderen betrokken zijn. Ook kort stelt hij zijn nieuwe boek voor.
Je vindt het interview op You Tube: klik hier

Met genoegen verwijzen we ook naar Joep Zanders blog, waar hij het heeft over de presentatie van “Verpasseerd ouderschap”, naar de fotopresentatie van het evenement in Amersfoort en naar de website waar u alle informatie over het boek kunt raadplegen

- http://joepzander.wordpress.com/2009/03/15/presentatie/
- http://joepzander.wordpress.com/fotos-presentatie-volo/
- http://www.relapublishing.nl/volo.htm  

Senator Guy Swennen en ikzelf zijn met voldoening en welbehagen samen naar huis gereden na die zinvolle namiddag in Amersfoort. Wij wensen Joep met zijn werk nog een heleboel succes en op naar de volgende verbetering van de situatie van ouders en kinderen bij scheiding.

Ghislain Duchâteau


Omhoog

Nieuw Franstalig boek over de beleving van ouderverstoting: Survivre l'aliénation parentale - Véronique Wattiez (Ouderverstoting overleven)

Nouveau livre en Français "Survivre l'aliénation parentale" par Véronique Wattiez


Résumé du livre

Après la séparation, les enfants sont pris en otage.
Ceux-ci sont mêlés sans cesse aux conflits d'adultes par le parent "aliénant".
La descente aux enfers commence. Les mensonges sont plus forts que la vérité et les enfants, pour finir, ne veulent plus voir le parent "aliéné". Les gens ne comprennent pas..
Plus tard, quelles seront les conséquences quand les enfants seront adultes et qu'ils réaliseront qu'ils ont été complices, malgré eux, d'une grande injustice infligée au parent abandonné ?     
 

Na de scheiding werden de kinderen gegijzeld.
Ze werden onophoudelijk betrokken bij de conflicten van volwassenen en dat door de vervreemdende ouder.

Daarmee begon de neerdaling in de hel. De leugens zijn sterker dan de waarheid en de kinderen willen ten slotte de 'vervreemde ouder' niet meer zien. De mensen begrijpen het niet...

Welke gevolgen zal dat later hebben als de kinderen volwassenen zijn geworden al zij zich ervan bewust worden dat zij ondanks zichzelf medeplichtigen zijn geweest van een heel groot onrecht dat aan de verlaten ouder werd aangedaan?


L'auteur / De schrijfster



Véronique Wattiez est née à Liège (Belgique) le 8 août 1961. Elle a écrit ce livre dans l'espoir de faire " bouger les choses " auprès de la justice, des hommes de loi, des psychologues, des avocats... Afin de faire connaître le syndrome de l'aliénation parentale. Un enfer pour le parent qui la subit.

Véronique Wattiez werd in Luik (België) geboren op 8 augustus 1961. Zij schreef dit boek met de verwachting “beweging in de zaken” te doen ontstaan “bij het gerecht, de wettenmakers, de psychologen, de advocaten… Om het ouderverstotingssyndroom te doen kennen. Een hel voor de ouder die dat ondergaat.

Haar website / Son site web:
http://www.veronique-wattiez.be/


Omhoog

Radio-uitzending met Dr. Douglas Darnall - Amerikaans internationaal erkend expert in PAS - 21-1-2009
Radio broadcast with Dr. Douglas Darnall - American internationally recognised expert on PAS
- 21-1-2009



SpLiTnTwO.com

Parental alienation is the mental manipulation of children, which can result in destroying a loving and warm relationship they once shared with a parent

Oudervervreemding is de mentale manipulatie van kinderen, die kan leiden tot de vernietiging van een liefdevolle en warme relatie die zij eens deelden met een ouder.


Broadcast - Radio-uitzending
(duur 1 uur 31 minuten - inl. tot 4'30")

Important book publications by Dr. Ph. Douglas Darnall:

"Divorce Casualties: Understanding Parental Alienation",
takes the next step in learning about Parental Alienation, its causes, its effects, and how parents can monitor their own behaviors and take measures to protect their children from parental alienation.  (New)

"Divorce Casualties: Protecting Your Children From Parental Alienation" (Paperback)
by Douglas Darnall (Author)
he gave parents the first informative layman's text about parental alienation with practical ways parents can identify and prevent it. 

Anounced:
Darnall, D.C. ( Fall, 2009) Beyond Divorce Casualties: Reunifying the Alienated Family. Roman & Littlefield Publishing Group, Lanham, Maryland.

Dr. Douglas Darnall's website


Omhoog

Uitstekend nieuw werk over het ouderverstotingssyndroom in Italië van prof. dr. Guglielmo Gulotta

Vanuit Rome kreeg ik een vraag naar belangrijke bibliografische informatie rond het ouderverstotingssyndroom.
Bij mijn zoektocht trof ik het uitstekende nieuwe allesomvattende boek aan van prof. dr. Guglielmo Gulotta van de Universiteit Turijn. Hij is jurist, pscholoog, ordinarius voor forensische psychologie. In oktober 2008 publiceerde hij
"La Sindrome da Alienazione Parentale (PAS). Lavaggio del Cervello e Programmazione dei Figli in Danno dell'altro Genitore" d.i. "Het ouderverstotingssyndroom (PAS). Hersenspoeling en programmering van kinderen ter beschadiging van de andere ouder". Het boek gaat uitvoerig in op subtiele beïnvloedingsvormen, die tot oudervervreemding kunnen leiden.

Wie daarvoor belangstelling heeft, bevelen wij aan de inhoud van dat boek in het Italiaans eens te overlopen.
Klik op Inhoud van het boek .


Ghislain Duchâteau

15 augustus 2009


Omhoog

Eerste doctoraatsthesis in Frankrijk over ouderverstoting
Première thèse sur l'aliénation parentale en France

Van mevrouw Olga Odinetz kreeg ik het volgende bericht in het Frans:

De la part de Madame Olga Odinetz je recevait le message suivant en Français:


"ACALPA a le plaisir de vous transmettre la copie de la première thèse de doctorat de médecine sur "le Syndrome d’Aliénation Parentale" soutenue le 23 octobre 2008 à l’Universite Claude Bernard Lyon 1, faculté de médecine Lyon-Nord par Bénédicte GOUDARD.

L'auteur a obtenu son diplôme d’Etat de docteur en médecine générale avec les félicitations du Jury.

Président du jury: Pr. Liliane Daligand, PU-PH-Faculté Lyon Nord, Professeur de médecine légale et Psychiatre expert près de la cour d'appel de Lyon ; Directeur de thèse : Pr. Pierre Girier, Professeur associé de médecine générale ; membres du jury : Pr. Jacques Vedrinne, Professeur émérite de médecine légale et Pr. Alain Moreau, Professeur associé de médecine générale."

La thèse extrèmement éclaircissante présentée en format pdf en Français est à consulter ici sous le lien : Thèse Bénédicte GOUDARD (www.f4j.be)


Une exploration du document est sans doute à recommander.

le 29 octobre 2008

Nederlands:

ACALPA heeft het genoegen u een kopie over te maken van de eerste doctoraatsthesis in de geneeskunde over "het Ouderverstotingssyndroom" verdedigd op 23 oktober 2008 aan de Universiteit Claude Bernard Lyon 1, geneeskundige faculteit Lyon-Noord door Bénédicte GOUDARD.

De auteur heeft zijn staatsdiploma van doctor in de algemene geneeskunde verworven met de gelukwensen van de Jury.

Juryvoorzitter: Pr. Liliane Daligand, PU-PH-Faculteit Lyon Noord, professor in de wetsgeneeskunde en expert-psychiater bij het beroepshof van Lyon; Promotor: Pr. Pierre Girier, geassocieerd hoogleraar algemene geneeskunde ; juryleden: Pr. Jacques Vedrinne, prof. em. in de wetsgeneeskunde etn Pr. Alain Moreau, geassocieerd hoogleraar algemene geneeskunde.

De bijzonder verhelderende doctoraatsdissertatie kan hier in pdf-formaat in het Frans worden geraadpleegd onder de koppeling
Thèse Bénédicte GOUDARD (www.f4j.be)


Een verkenning van het document is beslist aanbevolen.

29 oktober 2008


Ghislain Duchâteau


Omhoog

INTERNATIONALE KINDERONTVOERINGEN - OUDERVERVREEMDING

Brussel, 7 februari 2008.


Europees verzoekschrift en mars

http://1777.lapetition.be/


Dit project om een verzoekschrift op te stellen is ontstaan bij een ouder die zijn dochter al vier jaar niet meer gezien heeft als gevolg van een kinderontvoering naar Duitsland door de andere ouder.

Geen enkele overheid heeft de moed opgebracht zich daartegen te verzetten.

Bij die ouder hebben zich vaders en moeders aangesloten die slachtoffers zijn van de beslissing van een ex-echtgenoot of een partner om zijn toevlucht te nemen tot  een kindergijzeling om “de rekeningen te vereffenen”.

Door de zwakte van haar macht de wil van de vervreemdende ouders niet te  weerstaan laat de Politiek de ontvoering of de weigering van het omgangsrecht toe of doet alsof ze het bestaan van die feiten niet kent. Het eerste gevolg is het verlies van elk contact van het kind met de ouder die in de steek gelaten werd.

Een tweede gegeven is de geestelijke aantasting van het kind in de handen van een enige manipulerende ouder onder de ogen van een vormloze en hypocriete overheid, die ons inprent dat niets billijker is dan de wet te misprijzen..

Juist tegen die valse onwetendheid en die waarachtige lafheid van de overheid wil ons verzoekschrift in opstand komen.

Het doel van onze actie is de overheid  op te roepen tot een mentaliteitsverandering.  In het merendeel van de Europese landen bestaan wetten tegen de mishandeling; duizend en een voorwendsels zorgen ervoor dat ze al te zelden worden toegepast.

Van nu af aan moet de overheid die vormen van kindermishandeling durven erkennen, de wetten durven toepassen.

Ouderontvoering en de weigering van het omgangsrecht met het kind zijn mishandelingen.

*
**

Met het doel dit verzoekschrift bekend te maken en een miljoen handtekeningen te verzamelen hebben een moeder en een vader, die allebei al vele jaren gescheiden zijn van hun kinderen, besloten om een deel van Europa te doorkruisen vanaf een van zijn beslissingscentra – Brussel – naar een ander - Straatsburg.

Volgens het nieuwe verdrag van de Europese Unie (Het Verdrag van Lissabon) wordt het burgerinitiatief door middel van een petitie de hoogste aandacht verleend.

Titel II van dit verdrag, « Beschikkingen die betrekking hebben op de democratische principes bevat de nieuwe artikels 8-A, B en C. Hij herneemt de verwijzing naar het burgerinitiatief van een miljoen handtekeningen als volgt:

(Artikel 8B alinea 4)
«  Burgers van de Unie ten getale van ten minste één miljoen, die met een aanzienlijk getal behoren tot de lidstaten, kunnen het initiatief nemen om de Commissie uit te nodigen binnen het raam van haar bevoegdheden een passend voorstel te onderzoeken over de vragen waarvoor die burgers menen dat een juridisch optreden van de Unie noodzakelijk is om haar verdragen te doen toepassen.”

U kunt de wijzigingstekst van het verdrag raadplegen op de site

http://ec.europa.eu/commission_barroso/president/focus/reformtreaty/index_fr.htm

*
**

Onze bedoeling :

Wij nemen ons voor doorheen  België te stappen, dan door Duitsland met het doel in Straatsburg in Frankrijk aan te komen. En dat zal letterlijk een kruistocht zijn die ook verscheidene weken zal duren.

Wij zullen Brussel verlaten op 25 april, internationale bewustmakingsdag van de oudervervreemding. Wij komen aan voor het gebouw van het Europees Parlement in Straatsburg op 21 mei 2008 enkele dagen voor de internationale dag ter ere van verdwenen kinderen.

Wij zullen van de ene stad naar de andere trekken deels te voet deels met het openbaar vervoer. Wij zullen stad per stad aandoen om een maximum aan handtekeningen te verzamelen voor het Verzoekschrift dat wij parallel met deze mars zullen voorstellen.

Wij verzoeken elke vereniging, elke persoon die zich betrokken voelt handtekeningen in te zamelen en ze naar Straatsburg te brengen. U kunt met ons meegaan tijdens de laatste kilometers en samen met ons uw bladen met handtekeningen indienen.

Wij vragen u de formulieren, de kopieën of de originelen op te sturen naargelang u wel of niet naar Straatsburg komt voor 15 mei 2008 naar :

Marie Breda
Rue du Duc 10/12
4860 Pepinster
België

Daarbij wensen wij een beeld te krijgen van de verenigingen en de persoonlijkheden die onze strijd steunen. Wij stellen voor aan die personen of die verenigingen ons project te verdedigen door de aanbreng van hun logo of hun naam op de kopjes van de verzoekschriftbladen.

*
**

Het verzoekschrift

Het gaat over een principeverklaring.

Elk kind heeft recht op regelmatig contact met zijn ouders.

Elke ouder heeft recht op regelmatig contact met zijn kind(eren).

Verscheidene wetten die de relatie tussen ouders en kinderen beschermen, bestaan in de meeste Europese landen; maar ze worden slechts  met de grootste laksheid, zeg maar lafheid toegepast. Door te weigeren de Wet toe te passen, ziet de rechter elke ethiek over het hoofd. 

Op die manier tonen de verantwoordelijke instanties van justitie, van de administratie; de politici en de schooldirecteurs; de artsen en de psychologen hun gebrek aan moed. Door te weigeren te reageren tegen deze vorm van kindermisbruik, is het  Europa van de 25 niet langer in staat de ethische grondslagen van onze maatschappij te beschermen.

Niet de wetten zijn fout gemaakt, maar de personen die ermee belast zijn de wet  toe te passen, gedragen zich lafhartig.

Daarom is dit verzoekschrift in het leven geroepen : het vraagt één zaak : de terugkeer naar het respect voor het recht, voor de toepassing van de wetten ; de politieke en vooral de gerechtelijke overheid  moeten opnieuw moedig worden ; de specialisten moeten hun impliciete instemming met een laat-maar-begaan - het kind te laten beschadigen -  opgeven, maar integendeel het verbod het misdrijf te plegen suggereren en zorgen voor het herstel van het kind. 

Het gerecht lijkt al te vaak ontoegankelijk voor de ethiek en slechts  gevoelig te zijn voor de beslistheid – zelfs om te schaden -  van de actoren van het juridische debat. Wij moeten dus aantonen dat de vastberadenheid van de goede mensen, die bezorgd zijn om het geluk van het kind, sterker is dan die van de wraakzuchtige ouders…en van de aanhangers van de kindergijzeling.

Om het verzoekschrift te ondertekenen klik de (volgende) koppeling aan:

http://1777.lapetition.be/

*
**

De mars begint op 25 april. Eén week voor het begin van de mars, stellen wij een aantal acties voor: elke dag aanwezigheid voor een verschillend gebouw dat de overheid vertegenwoordigt met het doel de campagne te beginnen om handtekeningen te verzamelen.

Bij die gebouwen hoort het Justitiepaleis, de Ministeries van Justitie en van Buitenlandse Zaken, de senaat, het parlement, het Europees Parlement, sommige ambassades.

Ook zullen we een dag besteden aan de metro.

Als u met ons wil meedoen of meestappen, aarzel dan niet om contact met ons op te nemen, zodat wij u alle nuttige informatie kunnen verstrekken.

Sabine Vander Elst, mama van Maëliss Umhey, door haar vader al bijna vijf jaar geleden ontvoerd naar een Europees land: Duitsland.

Bijkomende informatie wordt aan de pers verstrekt in de loop van de maand maart.

http://lebensborn2-mafille-maeliss.skynetblogs.be/

Pascal Gallez, papa van Antoine Gallez, door zijn moeder al bijna tien jaar geleden ontvoerd naar een Europees land: Duitsland.

http://antoinekailouisghislain.skynetblogs.be/


Wij danken ook de personen, de verenigingen, de forums en burgerlijke instanties die aanvaard hebben hun imago te ontlenen voor onze actie:

 Verenigingen:

- sosraptsparentaux: http://users.skynet.be/sky57353

- Caps_lespapas.com : http://www.lespapas.com/

- CAP Enfance: http://www.capenfance.be

Forums:

Citoyens.stools: www.citoyens-attentifs.be,

Personen:

- Robin Denison van www.parental-alienation-awareness.com ,

- Ghislain Duchâteau van www.goudi.be

- Jan Van Baelen van http://www.f4j.be


Burgerlijke instanties:

www.mafemmesebarre.com



Omhoog

Interview met Mireille LASBATS (klinische psychologe – deskundige bij de rechtbanken) in verband met de ouderverstoting



7 mei 2008, door Loïc BRUNET

Een steeds groeiend aantal professionelen erkennen het bestaan van het ouderverstotingssyndroom (PAS) en brengen er verslag over uit in hun expertiserapporten waarbij ze het beschrijven als een pathologie van de binding. Mireille Lasbats, klinische psychologe, deskundige bij het Beroepshof van Douai, getuigt voor de vereniging ACALPA van haar ervaring en van haar praktijk in de materie.

Mireille LASBATS was een belangstellende aanwezige op het symposium dat we op 13 februari 2008 in het Belgisch Parlement organiseerden.

Lees het volledige artikel in het Frans

Interview de Mireille LASBATS (psychologue clinicienne expert auprès des tribunaux) à propos de l'aliénation parentale

7 mai 2008, par Loïc BRUNET
Un nombre croissant de professionnels reconnaissent l'existence du syndrome d'aliénation parentale (SAP) et en font état dans leurs rapport d'expertises en décrivant ce syndrome comme une pathologie du lien. Mireille Lasbats, psychologue clinicienne, expert près de la Cour d'Appel de Douai, témoigne auprès de l'association ACALPA de son expérience et de sa pratique en la matière.
source : ACALPA, association contre l'aliénation parentale, présidente Olga ODINETZ (membre du conseil consultatif de l'association (...)

Lire l'article entier

Source / Bron: http://www.lplm.info/

Omhoog

Parental Alienation Syndrome: What it is, how it happens and what you can do about it - by Jayne A Major, Dr. Ph.D.

DIVORCE FALLOUT

Parental Alienation Syndrome:
What it is. How it happens and what you can do about it.
by Jayne A. Major, Dr. Ph. D.

Niets doet de passies zo hoog oplaaien als de tegenstelling die ontstaat als ouders op oorlogsvoet met elkaar komen over de zeggingschap over het kind. Die tegenstelling is een thema waarbij het gelijk aan beide zijden een ophefmakend situatie doet ontstaan. Gezag over de kinderen en echtscheiding zijn nooit zwart of wit. Wanneer bij mensen de gevoelens hoog oplaaien, evolueren die thema's vlug naar tegenstellingen. Woede neemt de bovenhand op verstand. Onvolledige feiten worden bewijzen. De agenda's van de rechtbanken raken in de war met herhaaldelijke bezoeken bij de rechter om te proberen een verziekte situatie opnieuw gezond te krijgen die duidelijk nooit gezond te krijgen is. Rechtbanken worden een tweede thuis voor uiteenvallende gezinnen.

Wat kan je doen als één van de ouders onhandelbaar en venijnig wordt? Wat kan je doen als het kind betrokken wordt in de strijd en begint partij te kiezen? Om te beginnen is het noodzakelijk dat je de dynamiek leert kennen van het Parental Alienation Syndrome of PAS.

PAS-misbruik is manipulatie als één ouder het kind tegen de andere ouder opzet. Verwaarlozing of misbruik door de ouder die vervreemd wordt (die als de slechte wordt gebrandmerkt) bestaat niet. Wanneer emotioneel, fysiek of seksueel misbruik aanwezig is, dan is de boosheid van het kind gegrond. Gegronde boosheid is geen PAS.

Zo bestaat PAS ook niet als het kind geniet van een positieve relatie met beide ouders ondanks het feit dat de ene ouder probeert het kind van de andere ouder te vervreemden. De doorslaggevende factor bij PAS is de rol van het kind, zijn of haar reactie en gedrag tegenover de situatie.

Begrip van de situatie geeft u de bekwaamheid om zicht te krijgen daarop en hoe je er tegenover kunt staan. Eens dat je weet wat het probleem veroorzaakt, kan je beginnen met het op te lossen.

Dit artikel in pdf-formaat brengt je op de hoogte van wat het ouderverstotingssyndroom is, hoe het ontstaat en wat je er tegen kunt doen.
Het is in het Engels geschreven.

http://www.ouderverstoting.nl/artikelen/Jayne-Major-PAS-2003.pdf

(Met dank aan Erik van der Waal van Ouderverstoting.nl)

Omhoog

Minister Ronald Smith's 'Cheated' - The story of a father who would not give up his children - Het boek "Cheated" van M.R. Smith -
De geschiedenis van een vader die het contact met zijn kinderen niet wilde opgeven

New U.S. book on PAS - Nieuw boek in de V.S. over PAS (Message/Bericht Lisa Cohen)

English

Dear all,

A very Happy New Year to you.  May 2008 bring you everything you hope for.

I wanted to let you know about the publication in May 2007 of a US book on PAS.  This father has co-written this book with his alienated son which provides an additional and valuable perspective on PAS.

Minister Ronald Smith's 'Cheated'–The story of a father who would not give up his children
http://mensnewsdaily.com/2007/12/30/minister-ronald-smiths-cheated-the-story-of-a-father-who-would-not-give-up-his-children/

December 30, 2007



Minister Ronald Smith, a powerful fatherhood advocate who is one of the organizers of the National Fatherhood Summit Jan. 4th in Grand Rapids, Michigan has co-authored a book with his adult son Ariel describing the Parental Alienation campaign they endured.

The title says it all--"Cheated." Many, many children are cheated out of strong, loving relationships with their fathers (and sometimes their mothers) because of Parental Alienation.

 

This book can ordered via Amazon in the UK for £10.50 -
http://mensnewsdaily.com/2007/12/30/minister-ronald-smiths-cheated

It is also available from Amazon in the US
http://www.amazon.com/Cheated-children-DOCUMENTED-PARENTAL ...

The Blackwell publishing site includes a synposis on PAS associated with this book as follows which is a very powerful and accurate description of the devastating effects of PAS

http://bookshop.blackwell.co.uk/jsp/id/Cheated

"Parental Alienation Syndrome (PAS) is the teaching of children of divorce or separation to harbor negative feelings and emotions toward the parent who generally does not have custody and does not reside in the same domicile. This is usually done in an effort for one parent to gain the respect and love of the children, while destroying the image and relationship of the absent parent. This phenomenon will generate feelings of hatred, ambivalence, and distance between children and the non-custodial parent. Our family court system does little to eliminate these occurrences, and although the parent affected is cheated of a normal relationship with the children, the real damage will manifest itself within the children."

During 2008 I hope our efforts can be galvanised further to continue to raise awareness of the devastating impact of PAS on parents, and most importantly, children affected by it.

Regards,

Lisa Cohen (on behalf of JUMP - Jewish Unity for Multiple Parenting)
   (020 8386 6282 (JUMP);  
   jump.parenting@ntlworld.com     
     
www.jump-parenting.co.uk

Nederlands

Dag Iedereen,

Een echt gelukkig Nieuwjaar voor u. Mag 2008 u alles bezorgen wat u hoopt te krijgen.

I wilde u informeren over de publicatie in mei 2007 van een boek in de V.S. over PAS. De vader heeft het samen geschreven met zijn vervreemde zoon die een bijkomend en waardevol perspectief bijbrengt over PAS.

De volgende bijzonderheden vermeld ik:

Minister Ronald Smith's 'Cheated'–The story of a father who would not give up his children
http://mensnewsdaily.com/2007/12/30/minister-ronald-smiths-cheated-the-story-of-a-father-who-would-not-give-up-his-children/

30 december 2007

Minister Ronald Smith, een machtige verdediger van het vaderschap is een van de organisatoren van de nationale vadertop op 4 januari in Grand Rapids, Michigan. Hij heeft samen met zijn volwassen zoon Ariel een boek geschreven, dat de hele campagne van vaderverstoting beschrijft die zij hebben moeten doorstaan.

De titel zegt het al helemaal “Cheated” (‘Verstoten’). Vele, vele kinderen worden bedrieglijk weggerukt uit hun krachtige, liefdevolle relaties met hun vaders (en soms hun moeders) omwille van oudervervreemding.

Het boek kan in het Verenigd Koninkrijk besteld worden voor £10.50
http://mensnewsdaily.com/2007/12/30/minister-ronald-smiths-cheated

Het is ook verkrijgbaar bij Amazon in de Verenigde Staten
http://www.amazon.com/Cheated-children-DOCUMENTED-PARENTAL ...

De Blackwell publicatiesite bevat een betekenisomschrijving van PAS verbonden met dit boek. Ze luidt als volgt en ze is een krachtige en precieze beschrijving van de verwoestende gevolgen van PAS

http://bookshop.blackwell.co.uk/jsp/id/Cheated

"Het ouderverstotingssyndroom (PAS) is kinderen bij (echt)scheiding aanleren negatieve gevoelens en emoties te koesteren tegenover de ouder die over het algemeen geen bewakingsrecht heeft en niet gehuisvest is op hetzelfde domicilie. Dat wordt veelal gedaan in een poging van de ene ouder om het respect en de liefde van de kinderen voor zich te winnen, maar tezelfdertijd het beeld en de relatie met de andere afwezige ouder te vernietigen.
Het verschijnsel doet gevoelens ontstaan van haat, ambivalentie en afstand tussen de kinderen en de niet inwonende ouder. Ons familierechtsysteem doet weinig om dat voorkomen uit te sluiten en hoewel de getroffen ouder verstoten wordt uit een normale relatie met de kinderen, zal de werkelijke schade zich manifesteren in de kinderen."


Voor 2008 hoop ik dat onze inspanningen verder kunnen worden opgedreven om verder te werken aan de bewustmaking van de verwoestende invloed op ouders, maar hoogst belangrijk op de kinderen die erdoor aangetast worden.

Groeten

Lisa Cohen (namens JUMP - Jewish Unity for Multiple Parenting)
   (020 8386 6282 (JUMP);  
   jump.parenting@ntlworld.com     
     
www.jump-parenting.co.uk

Omhoog

Overleg over ouderverstoting van het Samenwerkingsverband van Ouder- en Belangenverenigingen bij Scheiding (SOBS) met de Afdeling Welzijn en Samenleving van het Vlaams Ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin

Vrijdag 25 mei 2007 werd in het Ellipsgebouw in Brussel een delegatie van SOBS ontvangen door twee vertegenwoordigers van de Afdeling Welzijn en Samenleving van het  departement WVG rond de problematiek van de ouderverstoting bij scheidingen. De delegatie omvatte een verstoten moeder, een verstoten vader, een hulpverlener uit de verenigingen en mijzelf.

Het doel was kennis te nemen van de projecten van het departement en de Afdeling Welzijn en Samenleving ervan te overtuigen de problematiek van de ouderverstoting zijn rechtmatige plaats te laten krijgen in de projecten.

De projecten worden nog maar pas geïnitieerd naar aanleiding van o.m. de heel recente publicatie door de onderzoeksgroep “Echtscheiding” van De impact van een (echt)scheiding op kinderen en ex-partners vanwege de Studiedienst van de Vlaamse Regering.

Vier projecten staan nu in opdracht van de minister op stapel:
- Vorming voor ouders en kinderen in een scheidingssituatie
- Ontwikkeling van een scheidingswijzer voor vier doelgroepen via een website
- Vorming van scheidings-/ouderschapsbemiddelaars
- Methodiek betrekken van kinderen bij scheidingsregelingen (bij ouderschapsbemiddeling)

De projectverantwoordelijke, die trouwens het Symposium  “Oudervervreemding, niet langer vreemd in recht en bemiddeling?” in het Federaal Parlement op 13 februari 2007 bijwoonde, toonde zich ten volle overtuigd van de negatieve betekenis voor kinderen en ouders van het syndroom van de ouderverstoting. Hij deelde ons mee dat hij zich ten volle zal inzetten om te verkrijgen dat in de projecten waarover het departement zeggenschap heeft, bij de actoren wordt geïntroduceerd welke impact ouderverstoting kan hebben. Hij zal polsen in welke mate en hoe de organisatoren van de projecten ouderverstoting als problematiek daarin willen introduceren. Van hem mogen wij te gepasten tijde een feedback verwachten over de uitwerking van zijn inspanningen ter zake.

Daarmee ziet  de SOBS-delegatie in eerste instantie haar wens ingewilligd en mag terecht verwachten dat de informatie over het Parental Alienation Syndrome (PAS) veel breder wordt verspreid en dat de vorming van de welzijnswerkers in deze materie voor een adequate aanpak van de problematiek ruimere kansen krijgt. Er is in Vlaanderen immers een enorme behoefte aan deskundigheid daarover. Van het SOBS uit is er een groot verlangen naar die doeltreffende aanpak bij problematische scheidingen waarin kinderen betrokken zijn. Wetenschappelijk onderzoek in dat verband is in Vlaanderen nog onbestaande. De resultaten van wetenschappelijke studies en publicaties daarover zouden ook in deze aangelegenheid bevorderlijk zijn voor een rationele benadering en een doeltreffende aanpak van deze zo pijnlijke en determinerende thematiek.

Ghislain Duchâteau



Omhoog

Nieuw belangrijk boek over PAS - bericht van Dr. von Boch-Galhau 30-4-2007

Dear Colleagues and friends,

I want to inform you about this new important book about PAS from the American researcher A. J. L, Baker:

A. J. L.  Baker „Adult Children of Parental Alienation Syndrome – Breaking the Ties that Bind“, W.W. Norton & And Company; New York, 2007; 27,50 Euro über Amazon.de!

All the best!  

Wilfrid v. Boch-Galhau, M. D.

www.drvboch.de

www.pas-konferenz.de



Omhoog
 

Symposium OUDERVERVREEMDING - niet langer vreemd in recht en bemiddeling? 13 februari 2007 - Belgisch Federaal Parlement

SYMPOSIUM
OUDERVERVREEMDING
Niet langer vreemd in recht en bemiddeling?


Kinderen die hun vader of moeder ten onrechte niet meer willen zien na de scheiding van hun ouders. Het gebeurt vaker dan je denkt. Op dit symposium gaan we na hoe de rechtspraak en de bemiddeling omgaan met oudervervreemding.

Oudervervreemding werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1992
door Richard Gardner, klinisch professor in de kinderpsychiatrie van de Columbia
University, in zijn baanbrekend werk“The Parental Alienation Syndrome. A Guide for Mental Health and Legal Professionals.” Sindsdien is het fenomeen wereldwijd bekend geworden en werd het verder uitgediept. De verbeterde vertrouwdheid met het oudervervreemdingssyndroom heeft gevolgen voor de benadering van de ouderproblematiek bij scheidingen.

Het symposium richt zich tot magistraten, advocaten, bemiddelaars, politici en
welzijnswerkers, maar is ook toegankelijk voor elkeen die geïnteresseerd is in deze
problematiek.

Dinsdag 13 februari 2007 Federaal Parlement / Brussel

Programma

- Inleiding door Guy Swennen,
sp.a-parlementslid / voorzitter commissie
Familierecht Kamer van Volksvertegenwoordigers
Audio 9' - klik hier om hem te beluisteren

- Oudervervreemding bij scheidingsbemiddeling
door Peter G. Hoefnagels [Nederland],
Professor em. familierecht Universiteit Rotterdam

- PAS: psychologische gevolgen op volwassen geworden echtscheidingskinderen en de effecten op de ouders. - Le « Syndrome d’Aliénation Parentale »: Conséquences psychologiques sur les enfants du divorce devenus adultes et les effets sur les parents
door Ursula Kodjoe [Duitsland],
Psychologe / bemiddelaar

- Voorstelling studiemap door Ghislain Duchâteau
[België / Nederlandstalig], Samenwerkingsverband
van Ouder- en Belangenverenigingen bij Scheiding
Audio 15' - klik hier om hem te beluisteren

- Oudervervreemding in de rechtspraak - Welke mogelijkheden de gerechtelijke autoriteiten in dat verband hebben - Perte du lien parental - les réponses des autorités judiciaires
door Nadia De Vroede [België / Franstalig],
Substituut Procureur-Generaal Hof van Beroep Brussel

- Vragen en discussie met de sprekers

Prof. em. Dr. G.P. Hoefnagels
Mevrouw Ursula Kodjoe
Diplom-Psychologe - Mediatorin


Lic. Ghislain J.J. Duchateau - Ouderverenigingen SOBS
Mevrouw Nadia De Vroede
Substituut Procureur-Generaal
Hof van Beroep Brussel



Dit symposium greep plaats in de Congreszaal van het Huis der Parlementsleden, Leuvenseweg 21, 1000 Brussel.

Symposiumvoorzitter en moderator was volksvertegenwoordiger Guy Swennen

De belangrijkste boeken over ouderverstoting in beeld
Joep Zander, publicist-pedagoog-kunstenaar aan de lectuurtafel

 

Tienpuntenplan ,,om te laten zien dat het menens is''

Het SP.A-kamerlid Guy Swennen lanceerde een tienpuntenprogramma ter preventie van 'oudervervreemding'.

1. Er moet onderzoek komen naar de omvang van het probleem.

2. Neutrale bezoekruimtes moeten ,,veel meer geld krijgen'' omdat ze een actieve bemiddelingsrol kunnen spelen als het fout dreigt te lopen.

3. Ontradende publiekscampagnes kunnen wijzen op de psychische gezondheidsgevaren voor het kind bij conflicten over de omgangsregeling.

4. Een omgangsbuddy kan ouders en kinderen tijdens het scheidingsproces begeleiden. Niet te verwarren met de sociaal assistent die een verslag moet maken voor de rechtbank.

5. In geval van een conflict over het omgangsrecht moet met een 'attitudevragenlijst' gepeild worden welke ouder het meeste openstaat voor contact met de andere ouder.

6. Preventief een dwangsom bepalen bij elke uitspraak of overeenkomst in verband met kinderen, voor het geval een van beide ouders de afspraken niet nakomt. Dit om te laten zien dat het 'menens' is.

7. Meer vormingen over oudervervreemdingen voor rechters, advocaten en andere beroepsgroepen.

8. Twee verplichte bemiddelingssessies voor ouders bij elke betwisting omtrent de kinderen.

9. Ouderverstoting strafbaar maken voor de ouder die ertoe aanzet.

10. Een parlementaire werkgroep oprichten die de snaren stemt.


Artikels in pdf-formaat: Als scheiding tot breuk leidt

De media

De weerslag in de pers en de andere media : klik hier of open

Met bijzonder veel dank aan Jan Van Baelen - http://www.f4j.be/

Ter Zake 14-2-2007 VRT : klik hier


 
Omhoog
 

Eindelijk voldoende aandacht voor oudervervreemding? Persconferentie Guy Swennen Parlement 13-2-2007

Persconferentie 13 februari 2007

Eindelijk voldoende aandacht voor oudervervreemding?

Guy Swennen (sp.a) lanceert een tienpuntenprogramma voor een betere aanpak

Volksvertegenwoordiger Guy Swennen (sp.a), voorzitter van de subcommissie Familierecht in de Kamer, organiseert vandaag in het federale parlement een symposium over oudervervreemding.
De bedoeling van het druk bijgewoonde symposium is meer aandacht te krijgen voor de
problematiek van de oudervervreemding, en inzicht te verkrijgen in de oorzaken en de gevolgen

ervan voor het kind en voor de ouders. Swennen lanceert tegelijkertijd een
tienpuntenprogramma om te komen tot een betere aanpak van ouderverstoting.


De nieuwe echtscheidingswet zal het aantal vechtscheidingen doen verminderen, maar niet doen verdwijnen


De nieuwe echtscheidingswet wordt donderdag gestemd in de Kamer. Deze wet is zonder twijfel een grote stap vooruit. De akkoordcultuur bij scheidingen zal nog meer toenemen. Het aantal vechtscheidingen zal verder drastisch afnemen. Scheiden zal minder doen lijden en dat is in de eerste plaats belangrijk voor de betrokken kinderen. Maar we moeten realistisch zijn. Zelfs deze mijlpaalwetten zullen niet elke vechtscheiding kunnen voorkomen of onmogelijk maken.

Vechtscheiden vertrekt van de ingesteldheid van mensen en die ingesteldheid kan je niet bij wet onmogelijk maken. En dan rijst de cruciale vraag: wat kunnen we in de toekomst nog doen om vechtscheidingen te voorkomen en tegen te gaan en de schadelijke gevolgen ervan zoveel mogelijk te beperken?

Oudervervreemding weinig bekend in België

Over het begrip ouderverstotingssyndroom of Parental Alienation Syndrome, waarover in Amerika en Canada en in de hele wereld een berg literatuur verschenen is, is in ons land weinig te doen. Los van de polemiek of het nu een syndroom is of niet, is er in onze contreien weinig informatie over oudervervreemding. Over het vreselijkste gevolg van een vechtscheiding hebben we dus vreselijk weinig informatie. En dat is een vreselijke vaststelling, omdat een gebrek aan aandacht automatisch neerkomt op een onvoldoende aanpak ervan. De bedoeling van het symposium is een debat te voeren rond de oudervervreemding, vertrekkende van de publicaties van onder meer Gardner, een Amerikaanse professor, en zo meer aandacht te krijgen voor oudervervreemding in onze samenleving.

Wat is ouderverstoting volgens Gardner?

Een kind dat zonder reden een ouder verstoot: dat komt nogal eens voor na een scheiding. Het kind wil dan met de ouder waar het niet bij woont letterlijk nooit meer iets te maken hebben.
Ouderverstoting is in 1984 voor het eerst als syndroom benoemd en besschreven door Richard A. Gardner, hoogleraar in de toegepaste kinderpsychiatrie aan de Columbia Universiteit van New York. Zijn standaardwerk ‘The Parental Alienation Syndrome’ was het begin punt van een steeds grotere stroom boeken en artikelen in de vakpers in de hele wereld.

Gardner stelt dat ouderverstoting een syndroom is omdat “geen enkel kind het in zijn genen draagt een ouder te willen afwijzen die van hem houdt”. Bovendien handelt een kind daarmee consequent tegen zijn belang en ook dat wijst niet op geestelijke gezondheid. PAS, de afkorting van Parental Alienation Syndrome, heeft volgens Gardner niets te maken met kinderen die, bijvoorbeeld wegens ernstige mishandeling, een gegronde reden hebben om een ouder af te wijzen. In zulke gevallen is verstoting immers een normale reactie. De afwijzing wordt pas een stoornis als zij niet gegrond is en tegen het eigen belang indruist.

Om van ouderverstoting te kunnen spreken, zijn er volgens Gardner drie factoren nodig. Ten eerste een vechtscheiding, ten tweede programmering door een ouder, en ten derde een door deze twee factoren op gang gebrachte factor: een actief optreden vanuit het kind zelf. Om deze laatste reden vindt Gardner het begrip ‘gehersenspoeld’ te passief. Kenmerkend is juist dat er door de sociale omgeving opgeroepen krachten in het kind zelf actief werkzaam worden.

Acht duidelijke symptomen zouden het syndroom al in het beginstadium herkenbaar maken. Ik vat ze in telegramstijl samen, aan de hand van de tekst van de Nederlandse publicist Rob van Altena. Deze tekst maakt deel uit van de symposiummap.

De acht beschreven symptomen bij het kind :

1.Minachtingscampagne tegen de andere ouder;
2.Zwakke of absurde reden daarvoor;
3.Geen ambivalente gevoelens (de ene ouder is louter goede, de andere louter slecht  ).
4.Een ongeloofwaardige ‘ eigen mening ‘;
5.Reflexmatige steun aan de zorgouder in het zorgconflict;
6.Afwezigheid van schuldgevoelens;
7.Letterlijk citeren van onbegrepen woorden,en
8.Uitbreiding van de vijandschap naar de familie van de gehate ouder.

Na enige tijd kan het kind ervan bezeten raken de ‘ gehate ‘ ouder te kleineren,beschuldigen en uit te stoten. Dat alles zonder aanleiding of om aanleidingen die in geen enkele verhouding staan tot een levenslange afwijzing. De gevolgen zijn rampzalig voor de verstoten ouder en voor het kind zelf.

Gardners omschrijving als syndroom werd voorwerp van een hevige geleerdenstrijd. Hoe dan ook, hij was het die (1) ouderverstoting voor het eerst systematisch behandelde als een gezondheidsprobleem en die (2) de diverse aspecten van de werking van ouderverstoting in kaart trachtte te brengen en daardoor een leger deskundigen in beweging bracht om het schrijnende verschijnsel te bestuderen en analyseren. En tegelijk bracht hij het veel meer onder de aandacht van rechters, advocaten, bemiddelaars, psychologen, maatschappelijke werkers enzoverder.

Tienpuntenprogramma voor een betere aanpak van oudervervreemding

NEDERLANDSTALIGE VERSIE

Guy Swennen: “De discussie of ouderverstoting nu een syndroom is of niet, is voer voor geleerden. Waar het mij over gaat, is dat oudervervreemding een realiteit is bij een heel aantal scheidingen. Een vreselijk gevolg van een scheiding, waar te weinig over bekend is en waar meer aan gedaan kan worden. Daarom heb ik een tienpuntenprogramma uitgewerkt om tot meer aandacht en een betere aanpak te komen”.

1. Onderzoek naar de omvang van ouderverstoting

Cijfers zijn er niet in ons land. Het verschrikkelijke verschijnsel van ouderverstoting is onbestudeerd door de Belgische overheid. Daar moet dringend verandering in komen. Een resolutie in het parlement kan de regering daartoe aanzetten. Een maatschappelijke vaststelling van ouderverstoting zal de beleidsaandacht ervoor zeker ten goede komen.

2. Meer ondersteuning en mogelijkheden voor bezoekruimtes

Het belang van de zogenaamde neutrale bezoekruimtes wordt zwaar onderschat. Bij elk eerste teken van symptoom van ouderverstoting dienen deze bezoekruimtes ingeschakeld te worden, zodat ze een actieve bemiddelingsrol kunnen spelen. Er dient veel meer geld te worden uitgetrokken om het aantal bezoekruimtes, de personele omkadering én de deskundigheid van het personeel op te drijven.

3. Ontradende informatiecampagnes

Ouderverstoting voorkomen is belangrijk genoeg om algemene, ontradende overheidscampagnes te voeren. Minstens zo belangrijk is het verstrekken van gerichte informatie: bij elke regeling betreffende omgangsrecht dient een informatiebrochure te worden overhandigd aan de scheidenden, waarbij gewezen wordt op de psychische gezondheidsgevaren voor het kind ingeval van ouderverstoting en/of conflicten over de omgangsregeling.

4. Invoeren van de omgangsbuddy

Bij elk signaal dat een rechter opvangt over het ernstig mislopen van een omgangsregeling dient hij een omgangsbuddy aan te stellen. Dat is een gespecialiseerd psycholoog of maatschappelijk assistent, die voortdurend zonder formaliteiten met de ouders en kinderen praat en begeleidt. Het is een bemiddelaar te velde, die ook waarschuwt en de rechter voortdurend op de hoogte houdt van de eventuele onwilligheid van een oudere, zodat die snel kan ingrijpen. De omgangsbuddy is dus iets anders dan een sociaal assistent die een sociaal verslag voor de rechtbank maakt. Hij is in de ware zin van het woord de be-ge-leid-der, die ouders en kinderen in hun moeilijkste (overgangs-)periode helpt.

5. Invoeren snel attitudeonderzoek

Heel geregeld loopt het mis in het begin van een procedure. In afwachting van het resultaat van een sociaal onderzoek kan de verstotende ouder bij wie het kind verblijft het kind (op korte tijd) als sterk beïnvloeden. Daarom kan naar Californisch model bij aanvang van de procedure met attitudevragenlijsten onderzocht worden hoe een ouder open staat voor contacten van het kind met de andere ouder.

6. Preventieve dwangsom gekoppeld aan bemiddeling

Bij elke uitspraak of in elke vastgestelde overeenkomst zou bepaald kunnen worden welke dwangsom betgaal zal moeten worden aan de ouder met wie het kind niet mag meegaan van de andere ouder. Zulke dwangsommen zouden pas uitgevoerd kunnen worden na een verplichte bemiddelingspoging: de bemiddelende instantie of rechtbank geeft er toestemming toe. Dat laatste kan heel vlot door het blijvend gevat zijn van de rechter, door de nieuwe bepalingen ter naleving van het omgangsrecht.

7. Meer vormingsmogelijkheden voor alle betrokkenen

Meer inzicht geeft meer expertise om ouderverstoting te herkennen en er gepast mee om te gaan. Daarom moeten er meer vormingen komen voor alle betrokken beroepsgroepen. De rechters zouden ook bij de minste betwisting over verblijfsregeling vorming verplicht aan scheidenden kunnen opleggen. De overheid dient middelen vrij te maken om het vormingsaanbod te verruimen en te stimuleren.

8. Verplichte bemiddeling

Er dient een wet te worden gestemd die bemiddeling verplicht maakt bij elke betwisting omtrent de verblijfsregeling van kinderen. De eerste twee sessies zijn gratis. Verdere sessies worden door de partijen gedragen a rato van de respectieve inkomsten. Uiteraard kan niemand echt verplicht worden aan bemiddeling deel te nemen, het betreft een verplichte poging tot bemiddeling. Voorbeelden uit Canada en Noorwegen getuigen van het succes van deze aanpak.

9. Actief programmerend gedrag tot ouderverstoting strafbaar maken

Actief programmeren van kinderen tot ouderverstoting is ernstig schadelijk gedrag richting kinderen. Dat kan psychische kindermishandeling genoemd worden. Er zou dan ook een wettelijke bepaling moeten komen om flagrant vaststaande manipulatie van het kind tot ouderverstoting strafbaar te maken. Als basis voor de omschrijving van het misdrijf kan de definitie van het Brussels vertrouwenscentrum voor kindermishandeling gehanteerd worden: “Kindermishandeling en –verwaarlozing is elke vorm van actieve of passieve geweldpleging of verzuim dat kinderen en jongeren overkomt, niet door ongeval maar door daden of nalatigheden van ouders, verzorgers, andere personen, instellingen of de maatschappij, en waarbij afwijkingen bij het kind ontstaan of redelijkerwijze verwacht mag worden dat ze zullen ontstaan of waarbij hun optimale ontwikkeling in het gedrang komt”.

10. Oprichting interparlementaire werkgroep oudervervreemding

Vele van de voorgestelde initiatieven stellen zich tegelijkertijd in de bevoegdheidssfeer van de gemeenschappen als van het federale niveau. De raakvlakken tussen preventieve en geestelijke gezondheid, welzijnsbeleid en justitie zijn immens. Daarom dat een werkgroep met vertegenwoordigers uit de bevoegde commissies van alle parlementen noodzakelijk is om een adequate beleidsaanpak uit te werken en overeen te komen.

Guy Swennen

______________________________________

VERSION FRANCAISE

Présenté par Monsieur Guy Swennen à sa conférence de presse et au colloque sur l’aliénation parentale dans le Parlement Belge le 13 février 2007 à Bruxelles

Programme en dix points
pour une meilleure approche de l'aliénation parentale

Guy Swennen : "La discussion de savoir si le rejet parental, (par lequel nous entendons "le rejet par un ou des enfants d'un de leurs parent") est un syndrome ou non, est une question pour des personnes "instruites".
Pour ce qui me concerne, l'aliénation parentale est une réalité dans le contexte d'un grand nombre de divorces. Une terrible conséquence de la séparation (divorce) au sujet de laquelle on ne sait pas assez et à propos de laquelle il faut faire quelque chose. C'est pour cela que j'ai élaboré un programme en dix points en vue d'aboutir à une plus grande attention et une meilleure appréhension du problème.

1. Enquête en vue d'évaluer l'importance du rejet parental

Il n'y a pas de chiffres en Belgique. L'effrayante apparition de l'aliénation parentale n'a pas été étudiée par les pouvoirs publics belges. Il faut d'urgence y porter un remède. Une résolution au parlement peut inciter le gouvernement à agir. Une prise de conscience sociale de l'aliénation parentale sera bénéfique à une sensibilisation du monde politique en la matière.

2. Plus de soutien et possibilités pour des espaces de rencontres

L'importance de lieux de rencontres neutres est fort sous-estimée. A chaque premier signe du symptôme d'aliénation parentale il faudrait rendre ces espaces opérationnels de telle sorte qu'ils puissent jouer un rôle actif dans la médiation. Il faut libérer beaucoup plus d'argent à l'accroissement du nombre de lieux de visites, à l'encadrement et à la formation du personnel compétent.

3. Campagnes d'information dissuasives

Prévenir le rejet parental est suffisamment important pour que les autorités mènent des campagnes dissuasives. Il est au moins aussi important de propager une information ciblée. Il convient de donner une brochure informative aux couples qui se séparent dans laquelle les dangers de santé mentale pour l'enfant dans les cas de rejet parental et/ou conflits au sujet des règles relatives aux visites.

4. Introduction d'un conciliateur

A chaque signal que le juge perçoit au sujet du mauvais déroulement d'un règlement de visite, il devra désigner un conciliateur. C'est un psychologue spécialisé ou un assistant social qui de façon continue parle et guide les parents et les enfants, et ce, sans formalité. Il est un médiateur de terrain qui avertit et informe continuellement le juge de la mauvaise volonté d'un parent de telle sorte que le juge puisse intervenir rapidement. Le conciliateur est donc "autre chose" qu'un assistant social qui fait un rapport social à l'attention du tribunal. Il est dans le vrai sens du terme un accompagnateur-guide qui aide les parents et les enfants dans la période difficile de la transition.

5. Mise en place rapide d'un examen du comportement

C'est ici que d'habitude les choses tournent mal au début de la procédure. En attendant le résultat de l'enquête sociale, le parent aliénant – celui chez qui l'enfant réside – peut fortement influencer l'enfant. Pour cela il est intéressant de s'inspirer du modèle californien dès le début de la procédure au moyen de questionnaires de comportement dans le but de vérifier à quel point un parent reste disposé à permettre le maintien de contacts de son enfant avec son autre parent.

6. Amende préventive liée à la médiation

Lors de chaque ordonnance ou lors de chaque convention il faudrait définir l'amende, à charge de celui qui s'oppose à la visite, et due au parent chez qui l'enfant peut séjourner et chez qui il est empêché d'aller. De telles amendes ne seraient appliquées qu'à l'issue d'une tentative obligatoire de médiation. L'instance médiatrice ou le tribunal y donne son accord. Ceci peut aller très rapidement grâce à la diligence du juge et grâce aux nouvelles dispositions pour le suivi des droits de visite.

7. Plus de possibilité de formation pour les personnes concernées

Une meilleure compréhension procure une plus grande acuité dans la façon de déceler l'aliénation parentale et d'y porter remède. C'est pour cela qu'il faut prévoir de formations pour tous les intervenants professionnels concernés. Les juges devraient aussi, à la moindre contestation relative à la règle de résidence, imposer une formation aux parents qui se séparent.
Le gouvernement doit libérer des moyens pour étendre et stimuler la nécessité de formation des personnes concernées.

8. Médiation obligatoire

Il faut voter une loi qui rend la médiation obligatoire lors de toute contestation au sujet de la résidence des enfants. Le deux premières séances sont gratuites. Les séances ultérieures seront supportées par les parties au prorata de leurs revenus respectifs. Bien évidemment, personne n'est pas vraiment obligé de participer à la médiation, il s'agit d'une tentative obligatoire de médiation. Des exemples en Norvège et au Canada témoignent du succès de cette approche.

9. Rendre punissable la manipulation volontaire qui mène à l'aliénation parentale

"Programmer" les enfants au point de provoquer le rejet de l'autre parent est un comportement gravement perturbant pour eux. On peut appeler cela de la maltraitance d'enfants. Il faudrait donc une disposition légale pour rendre punissable toute manipulation flagrante et établie d'enfants confrontés à l'aliénation parentale. Comme base de la description du délit, on peut se référer à la définition de ce type de maltraitance donnée par le centre d'accueil bruxellois " La maltraitance infantile et la négligence à l'égard des enfants sont toute forme de violence active ou passive ou de négligence qui se présentent à l'enfant, non par accident, mais par les actes ou les négligences des parents, des soignants, d'autres personnes, des institutions ou de la société, et par laquelle des perturbations surviennent, ou par lesquelles on peut s'attendre de manière raisonnable qu'elles surviennent chez l'enfant, et par laquelle son développement optimal est menacé.".

10. Mise sur pied d'un groupe de travail parlementaire au sujet de l'aliénation parentale

Bon nombre des initiatives présentées se situent simultanément dans les sphères de compétences des régions et du niveau fédéral. Les liens entre la prévention dans le domaine de la santé, de la santé mentale, de la politique du bien-être et de la justice sont très nombreux. C'est pour cela qu'un groupe de travail composé de représentants des commissions compétentes de tous les parlements est nécessaire de se mettre d'accord et d'élaborer une manière adéquate d'aborder le problème.

Symposium

Parlement de Bruxelles, le 13 février 2007

Traduction libre de Renaud DETHIER. Le texte néerlandais seul fait foi.

 
Omhoog
 

De studiemap met het dossier van het Symposium in het federaal parlement van 13 februari 2007

Deze studiemap is samengesteld om de professionele hulpverleners met magistraten, advocaten, bemiddelaars, therapeuten, psychologen, maatschappelijke helpers en ook ouders studiemateriaal aan te bieden.

Er is immers grote behoefte aan informatie rond het ouderverstotingssyndroom. Er is evenzeer grote behoefte aan vorming rond het fenomeen.

De studiemap tracht daartoe een aanzet te geven met dit aanbod. Alle deelnemers aan het symposium hebben een gedrukt exemplaar ontvangen.

Belangstellenden die te laat waren voor inschrijving of alle anderen die over de studiemap wensen te beschikken kunnen een elektronische versie aanvragen met een e-mail naar symposium@s-p-a.be.

We geven hierbij de inhoudstafel van het studiedossier en onderaan in pdf-formaat de volledige studiemap.

Inhoudstafel

- Inhoudstafel......................................................................................... 1
- Inleiding – Guy Swennen ........................................................................ 2
- Inleiding tot het oudervreemdingssyndroom – Rob van Altena......................... 5
- Oudervervreemding – Prof. Dr. G. P. Hoefnagels........................................... 8
- Le «Syndrome d’Aliénation Parentale»: conséquences psychologiques sur les enfants du divorce devenus adultes et les effets sur les parents – Ursula Kodjoe.............16
- Oudervervreemding in de rechtspraak – Nadia De Vroede...............................29
- Visietekst vanuit de Belgische situatie – Jan Piet De Man...............................37
- Verslag van de conferentie van prof. dr. H. Van Gijseghem over het ouderverstotingssyndroom – Ghislain Duchateau.............................................48
- Témoignage de Nathalie – Getuigenis van Nathalie........................................53
- Recente bibliografie rond oudervervreemding............................................... 55

De volledige studiemap in pdf-formaat: klik hier

Toespraak 15' inleiding tot de studiemap Ghislain Duchâteau: klik hier

 
Omhoog
  HET OUDERVERSTOTINGSSYNDROOM

(Parental Alienation Syndrome = PAS)

 

We wijzen hier op een verschijnsel dat ons in ons vaderschap zwaar heeft geteisterd en dat ook vele ouders - vooral vaders - die in echtscheiding komen met blijvend verlies van het ouderschap bedreigt: het ouderverstotingssyndroom dat ons sinds de jaren 1992 zo klemmend werd beschreven door prof. Dr. Richard Gardner van de Columbia University van New York. Op 24 juni 1999 hadden Dr. J. Vandeput, Luc Moyaert en Ghislain Duchâteau de gelegenheid Prof. Gardner persoonlijk aan het woord te horen op het congres over "Het belang van het kind", dat door het Nederlandse Ministerie van Justitie in samenwerking met het Platform Samenwerkende cliëntenorganisaties in Jeugdzorg en Familierecht (SCJF) in Breda werd georganiseerd. Prof. Gardner gaf meer uitleg over het PAS (The Parental Alienation Syndrome) en beschreef nauwkeurig de belangrijkste kenmerken ervan. In een workshop kregen wij de kans om met hem in gesprek te gaan over zijn uiteenzetting en over het kinderpsychiatrische verschijnsel dat hij ontdekt en beschreven heeft. We hebben toen ook zijn boek aangekocht en het hem laten signeren.

"Effectieve handhavingswetgeving en strafmaatregelen door de rechtbank zijn de enige remedie tegen het ouderverstotingssyndroom", stelde Richard Gardner al in juni 1999.

Luister live naar het originele audiofragment uit de toespraak van professor Richard Gardner in de Grote Kerk van Breda op 24 juni 1999:

“What I said about the cure of PAS, is the legislators empowering the judges to impose penalties - meaningfull humane penalties - on PAS inducing parents, regardless of the gender of the parent. This is the only cure I know of!”

(Professor Richard Gardner; 24 Juni 1999 te Breda.)

Nogmaals heeft onze Nederlandse medestander Rob van Altena een bijgewerkte samenvatting van het fundamentele boek van Prof. Gardner opgesteld en gepubliceerd als folder van het intussen opgeheven Platform SCJF. Omdat wij het PAS zo betekenisvol vinden voor de bewustmaking van vaders en ook wel eens moeders die het slachtoffer worden via dat ziekteverschijnsel van de vaak definitieve vervreemding van hun kinderen bij scheiding, nemen wij met toestemming van de auteur persoonlijk de volledige tekst op van de synthese van Rob van Altena met de aanvullingen die hij op het congres van 24/6 heeft genoteerd.

Ghislain Duchâteau

Korte samenvatting/boekbespreking van 'The Parental Alienation Syndrome'

Tekst Rob van Altena

HET OUDERVERSTOTINGSSYNDROOM

Een kind dat zonder reden een ouder verstoot: dat doet zich nogal eens voor na een scheiding. Het kind wil dan met de ouder waar het niet bij woont letterlijk nooit meer iets te maken hebben. Dit is een omvangrijk verschijnsel: in Nederland verliezen minstens 40% van de scheidingskinderen op de duur alle contact met de ouder bij wij zij niet wonen (bijna altijd de vader) en vaak gaat het daarbij om een verstotingssyndroom.

Ouderverstoting is in 1984 voor het eerst als syndroom benoemd en beschreven door Richard A. Gardner, hoogleraar in de toegepaste kinderpsychiatrie aan de Columbia Universiteit van New York, gastprofessor in Sint-Petersburg, Leuven enz. en tevens bekend door ongeveer 35 boeken over kinderen in echtscheiding waarvan sommige ook in het Nederlands zijn. Als standaardwerk over het verstotingverschijnsel geldt Gardners boek "The Parental Alienation Syndrome (1°). Daarnaast is er de laatste tien jaar in Amerika over dit gegeven een steeds grotere stroom van boeken en artikelen in de vakpers op gang gekomen (2°).

Volgens prof. Gardner is Parental Alienation Syndrome (PAS) een stoornis omdat "geen enkel kind het in zijn genen draagt een ouder te willen afwijzen die van hem houdt". De stoornis heeft te maken met hysterie, in ernstige gevallen met paranoia. Bovendien handelt een kind daarmee consequent tegen zijn belang en ook dat wijst niet op geestelijke gezondheid. Gardner waarschuwt dan ook dat PAS mee te maken heeft met kinderen die (bv. wegens ernstige mishandeling) een gegronde reden hebben om een ouder af te wijzen. In zulke gevallen is verstoting immers een normale reactie, zij wordt pas een stoornis als zij niet gegrond is en tegen het eigen belang indruist.

Sommige van Gardners collega's zijn het niet eens met diens omschrijving van de verstoting of met de betiteling ervan als een syndroom maar deze geleerdenstrijd draait nogal eens om definities en lijkt ons van minder belang dan het verstotingverschijnsel zelf. Voor dit verschijnsel zijn volgens prof. Gardner drie factoren nodig: vechtscheiding, programmering en een door deze twee op gang gebrachte derde factor: een actief optreden vanuit het kind zelf. Om deze laatste reden vindt Gardner het begrip 'gehersenspoeld" te passief: kenmerkend is juist dat er door de sociale omgeving opgeroepen krachten in het kind zelf actief werkzaam worden.

Acht duidelijke symptomen zouden het syndroom al in het beginstadium herkenbaar maken: minachtingcampagne tegen de andere ouder, zwakke of absurde reden daarvoor, geen ambivalente gevoelens (de ene ouder is louter goed, de andere louter slecht), ongeloofwaardige "eigen mening", reflexmatige steun aan de zorgouder in het ouderconflict, afwezigheid van schuldgevoelens, letterlijk citeren van onbegrepen woorden en uitbreiding van de vijandschap naar de familie van de gehate ouder.

Na enige tijd kan het kind ervan bezeten raken de "gehate" ouder te kleineren, beschuldigen en uit te stoten - dat alles zonder aanleiding of om aanleidingen die in geen enkele verhouding staan tot een levenslange afwijzing. De gevolgen zijn rampzalig voor de verstoten ouder en voor het kind zelf. Het oproepen van PAS in een kind is geestelijke kindermishandeling en volgens Gardner misschien nog wel ingrijpender dan lichamelijke mishandeling of seksueel misbruik. "Veel mensen die als kind mishandeld werden, zijn over hun pijn en vernederingen heengegroeid en dat geldt ook bij seksmisbruik al grijpen de gevolgen daar dieper in. Maar wie een kind met PAS programmeert, verbreekt de band tussen het kind en de andere ouder voor het leven." Bovendien krijgen PAS-kinderen problemen met het inschatten van de werkelijkheid. Zij zijn ertoe geprogrammeerd dingen voor waar aan te nemen die totaal niet met hun eigen waarnemingen overeenstemmen.

In Nederland is de verstoten ouder in 90% van de gevallen de vader en in 10% de moeder. In Amerika was dit voor kort ook zo. Ter vereenvoudiging hanteerde Gardner dan ook soms het woord 'vader' om niet steeds de juistere maar ook omslachtige woordcombinaties als "verstoten ouder" of "vervreemde ouder" te hoeven herhalen. Van onze kant is het woord PAS af en toe wel weergegeven met "vaderverstotingssyndroom". Maar volgens de jongste gegevens zou zich in Amerika een snelle kentering voltrekken: zoveel vaders krijgen daar van de rechtbank de dagelijkse zorg over de kinderen dat het percentage afgewezen moeders onder de PAS-ouders zelfs tegen de 50% zou lopen.

Bij het PAS heeft het kind zijn ouderpaar als het ware doorkliefd in een "geliefd" en een "gehaat" deel, aanduidingen die door Gardner bewust tussen aanhalingstekens worden gezet: "De gehate ouder wordt alleen ogenschijnlijk gehaat, er is nog veel liefde aanwezig. En de geliefde ouder wordt soms meer gevreesd dan geliefd." Er bestaat met deze ouder echter een sterkere gevoelsband dan met de gehate ouder. Natuurlijk heeft een kind een binding met allebei de ouders maar de sterkste binding zou bestaan met die ouder door wie het als baby en als kleuter het meest verzorgd is. Die binding zou het kind willen bewaren en zodra het denkt dat die door de vechtscheiding bedreigd wordt, begint het daarom tegen de andere ouder een afwijzigingscampagne. De wapens die het daarbij inzet, zijn vaak kinderlijk en simplistisch. Helaas zijn er moeders die vaak ook van de onzinnigste klachten van het kind met welbehagen kennis nemen. En nog eens helaas laten ook advocaten en zelfs rechters zich soms door zulke klachten meeslepen in plaats van te vragen of dat nu redenen zijn om een vader nooit meer te willen ontmoeten. Hoewel Gardner de eigen inbreng van het kind kenmerkend vindt, laat hij ook geen twijfel bestaan aan de aanzwengelende rol van de programmerende ouder (in Nederland bijna altijd de moeder): "Er zijn moeders die zodra hun man vertrokken is, door het huis razen en alles vernielen wat nog maar aan zijn bestaan zou kunnen herinneren. Wat veel tot het syndroom bijdraagt, is om elke contactpoging van de vader als "lastig vallen" te bestempelen en ook diens omgangsrecht niet na te leven… Helaas ondernemen rechtbanken vaak niet veel tegen dit soort wreedheid en zo krijgen kinderen de boodschap mee dat een bezoek van de vader onbelangrijk is en ook dat niemand er zich iets van aantrekt als hij gemeen behandeld wordt."

"Het kind leert het af op eigen waarnemen te vertrouwen en die onder woorden te brengen". "De gevolgen van het trauma uiten zich in gedrags-, prestatie- en ontwikkelingsstoornissen die het verdere leven kunnen overschaduwen."

Bemiddeling op vrijwillige basis kan soms helpen maar voor de moeilijke gevallen ziet Gardner geen oplossing zonder een mate van rechterlijke dwang, liefst door samenwerking tussen gezondheidszorg en rechterlijke macht.

Zijn boek draagt als ondertitel: "Gids voor werkers in de geestelijke gezondheiszorg en juristen"(3*)
Ouderverstoting wordt hier bij ons weten voort het eerst systematisch behandeld als vooral een gezondheidsprobleem. Syndroom, stoornis, scheefgroei of gewoon ziekelijk? Hoe dan ook: er zou meer aan gedaan kunnen worden.

1* Richard A. Gardner, M.D. The Parental Alienation Syndrome. A Guide for Mental Health and Legal Professionals. 2de druk, 1998. Uitg. Creative Therapeutics, Creskill, New Jersey. ISBN 0-933812-42-6
2*Onder internet
http://papa.nl.nu (Het zál vaders een zorg zijn)


Een bijzonder belangwekkend artikel over het herkennen van het OUDERVERSTOTINGSSYNDROOM bij vervreemdende ouders, vervreemde ouders en vervreemde kinderen kan je hierbij lezen onder de volgende link - in originele Engelse versie :

http://fact.on.ca/Info/pas/kopet98b.htm


Olivier Heuzé uit Frankrijk publiceert een Franstalige website met heel wat links die toegang bieden tot veel informatie over het ouderverstotingssyndroom - in het Frans le syndrome de l'aléniation parentale (SAP). De link naar zijn site is :
http://pasf.free.fr


Voor onze Franstalige bezoekers nog het volgende :
Pour nos visiteurs Francophones encore le suivant :

Syndrome d'aliénation parentale

APRES DIVORCE OU SEPARATION DE LEURS PARENTS, DES MILLIERS D'ENFANTS DEVIENNENT ORPHELINS DE PERE

Les divorces et séparations sont de plus en plus nombreux.
Dans 15% des cas, un parent tente d'exclure l'autre parent.
Les enfants deviennent injustement otages et victimes.
Des milliers d'enfants et d'adolescents sont aujourd'hui devenus orphelins du parent non-gardien (souvent du père).
Le gouvernements et la Justice doivent prendre conscience de l'ampleur de ce drame, véritable génocide social.
Des réformes, politiques et judiciaires, s'imposent de toute urgence !

Lire: http://membres.lycos.fr/alienationparentale/forum.html

VOUS Y TROUVEZ EGALEMENT DES TEXTES EXTRAITS DES APPORTS DES PSYCHOLOGUES GARDNER, VON BOCH, VAN GIJSEGHEM, KODJOE, BONE, WALSH, LOWENSTEIN
PRESENTES PAR FRANCOIS PODEVYN ET PASCALE LIMAROLA

Lesap
lesap@netcourrier.com



Ontzettend betekenisvolle informatie rondom de vervreemding vind je onder de volgende links :

http://www.parentalalienation.com/pasdirectory.htm

http://www.parentalalienation.com/default.htm

http://www.parentalalienation.com/

Deze links zijn van onschatbare waarde. Ik heb de inhoud vlug maar toch afdoende geëxploreerd om een idee te hebben. Dr. Douglas Darnall Ph.D. brengt in zijn omschrijving van PA een nogal betekenisvolle variant van het PAS-begrip van Gardner. De strekking van beide theorieën is echter dezelfde : vervreemding is een kwaad voor de betrokkenen en dus ook voor de kinderen. Het moet ontmaskerd worden als manipulatieve strategie en het moet bestreden worden in het belang van iedereen en zeker in het belang van de kinderen die loyaal moeten kunnen blijven ten overstaan van hun beide ouders.
In de uitwerking van zijn systematiek reveleert Darnall een aantal interessante en belangrijke ideeën die wel alle in de lijn liggen van Gardner's theorie. Darnall heeft ook een uitgesproken wetenschappelijke kwalificatie zoals Gardner en is evenzeer te vertrouwen. Daarbij oriënteert hij zich ook op het praktische vlak wat voor ons heel heel nuttige informatie oplevert als de keuze van een advocaat, de relatie met die advocaat e.a. thema's nog.
Wie dus richting studiewerk uitkijkt moet het vermelde artikel, het boek ook van Darnall en direct bij de hand ook de gepresenteerde teksten achter de gegeven links hierboven voor zichzelf als voor andere betrokkenen als heel belangrijk bestempelen.

G.D.

 

 
Omhoog
 

Recente bibliografie rond oudervervreemding

- The International Handbook of Parental Alienation Syndrome: Conceptual, Clinical and Legal Considerations - 2006

--------------

- Van Dr. Wilfrid von Boch-Galhau




ontvingen wij op 20 september 2006 de volgende informatie:

 


Sehr geehrte Kolleginnen und Kollegen,
Sehr geehrte Damen und Herren,

Als Veranstalter der Internationalen Konferenz zum Parental Alienation Syndrome (PAS), (Oktober 2002 in Frank­furt/Main; siehe http://www.pas-konferenz.de, dort speziell Konferenzband, Verlag Wissenschaft und Bildung, Berlin, 2003) möchten wir Ihnen heute gerne im Zusammenhang mit der weiteren Entwicklung zu den Themen Eltern-Kind-Entfremdung und Parental Alienation Syndrome folgende Informationen weitergeben, die für Ihre Arbeit vielleicht von Interesse sein könnten:

1. Im Juli 2006 erschien: Gardner/Sauber/Lorandos “International Handbook of Parental Alienation Syndrome: Conceptual, Clinical and Legal Considerations” im Charles C. Thomas Publisher Ltd., Springfield, Illinois. Es ist ein qualitativ sehr bemerkenswertes und umfassendes Lehrbuch für interessierte Fachleute der ver­schiedenen scheidungsbegleitenden Profes­sionen. In diesem Handbuch stellen 32 Experten aus 8 Ländern die heutigen wissenschaft­lichen Erkenntnisse zum Parental Alienation Syndrome und zu den damit zusammen­hängen­den Fragestellungen in Theorie und Praxis vor. Inhalt und Details zu dem Handbuch finden Sie unter www.ccthomas.com/ (Bestellung direkt beim Verlag oder Amazon.com (US).

2. Ein wissenschaftlich hervorragender Überblick über die Kontroversen im Zusammenhang mit PAS findet sich in Warshak, R. A.: „Eltern-Kind-Entfremdung und Sozialwissen­schaften – Sachlichkeit statt Polemik, Zentralblatt für Jugendrecht (ZfJ), 92 (5) 2005, 186 – 200. Diese Publikation ist eine Aktualisierung seines Artikels: "Bringing Sense to Parental Alienation: A Look at the Disputes and the Evidence" in Family Law Quarterly 2003, 37 (2): 273 - 301. Professor Warshak stellt in diesem ausgezeichneten Artikel den gegen­wärtigen Stand der Forschung zu PAS vor. Er geht ausführlich auf die bekannten Kritikpunkte ein und gibt in der Darstellung des PAS-Konzeptes zahlreiche Anregungen für die weitere wissenschaft­liche Forschung.

3. Eine prägnante Beschreibung des Parental Alienation Syndrome durch den amerikanischen Psychologen und Juristen, D. Lorandos, PhD, JD, Mitherausgeber des Intern. Handbook of Parental Alienation Syndrome findet sich auf: http://www.falsely-accused.net/clientvideos/clientWMV/Parental%20Alienation%20cases.wmv (7:22 min.; als Download am PC einsehbar).

4. Ein Dokumentarfilm zum Thema ‚Entführung und Entfremdung’ „Victims of another war – The Aftermath of Parental Alienation“ mit Interviews dreier erwachsener Betroffener eignet sich als Lehrfilm für schei­dungsbegleitende Professionen. Eine Beschreibung zu dem Film findet sich bei Summers, C. C. & Summers, D. M. (2006): Parentectomy in the crossfire, American Journal of Family Therapy, 34 (3): 243 – 261, DVD, 30 min.; Bestellung: www.victimsofanotherwar.com.

Zu diesem Thema empfehlen wir auch, einen Blick auf die Betroffenen-Web-Seite www.takeroot.org zu werfen.

5. Für die Fortbildung von Familienrichtern zum Thema PAS mit seinen drei Ausprägungs­graden wurde vom Berufungsgericht Maricopa County, Phoenix, AZ (M. K. Jeanes), 2003 der Dokumentarfilm „Children of Divorce – A View for the Bench“ (DVD, 42 min.) erstellt (engl. Sprache). Bestellung über http://www.familysupportcenter.com/tiesandknots/videos.html. Eine Beschreibung zu diesem Film findet sich ebenfalls bei Summers, C. C. & Summers, D. M. (ebd. 2006, S. 243 - 261)

6. a) Der Film „Family Ties and Knots: Children of Divorce“ (in engl. Sprache) ist dafür geeignet, den Zugang zwischen nichtsorgeberechtigten Eltern und ihren Kindern zu fördern. Er kann eingesetzt werden, um Eltern die schädlichen Effekte von entfremdendem Verhalten bewusst zu machen. Bestellung: http://www.familysupportcenter.com/tiesandknots/videos.html (16 min., DVD, auch als Streaming Video zum Download).

b) Der Film „Family Ties and Knots: Parents on the See-saw“ (in engl. Sprache) kann für Eltern hilfreich sein, die darum bemüht sind, sich konstruktiv miteinander auseinander zu setzen und um den positiven Kontakt des Kindes mit beiden Eltern zu fördern und dem Kind mehr Beständigkeit und Stabilität zwischen beiden Elternhäusern zu vermitteln. Eine Psychologin informiert in dem Film über Umgangsmodelle und Zeitpläne, die für verschiedene Altersgruppen geeignet oder auch ungeeignet sind. Bestellung über http://www.familysupportcenter.com/tiesandknots/videos.html (25 min., DVD, auch als Streaming Video zum Download)

7. Erwähnen möchten wir zwei Studien von Baker (2005) über Langzeitfolgen von Eltern-Kind-Entfremdung und Baker & Darnall (2006) über Entfremdungsstrategien:

a) Baker, A. J. L. (2005). The Long-Term Effects of Parental Alienation on Adult Children: A Qualitative Research Study. American Journal of Family Therapy, 33: 289 – 302.

b) Baker, A. J. L. & Darnall, D. (2006). Behaviors and Strategies Employed in Parental Alienation: A Survey of Parental Experiences, Journal of Divorce & Remarriage. 45 (1/2): 97 – 123

8. Hingewiesen sei auf das Buch von E. Schmidt & A. Mees „Vergiss, dass es Dein Vater ist! Ehemals entfremdete Kinder im Gespräch“, Books on Demand GmbH, Mainz 2006. In diesem Buch berichten vier Trennungskinder im Alter von 15, 20, 28 und 34 Jahren im Interview, wie sie die Trennung ihrer Eltern und den Verlust ihres Vaters erlebt haben. Sie schildern ihre Erfahrungen mit Jugendämtern und Gerichten und berichten von der Wiederbegegnung mit ihrem Vater. Diese Berichte bestätigen einmal mehr: Kinder brauchen beide Eltern, unabhängig davon, ob diese ein Paar bleiben oder nicht.

9. Von Fachleuten wie von Betroffenen erhalten wir häufig die Rückmeldung, dass der Laienratgeber von Gabriele ten Hövel „Liebe Mama, böser Papa – Eltern-Kind-Entfremdung nach Trennung und Scheidung – Das PAS-Syndrom“ (Kösel, München, 2003) sowohl von entfremdeten als auch von entfremdenden Eltern als hilfreich erlebt wird.

10. Interessierte französisch sprechende Kollegen/-Innen möchten wir darauf hinweisen, dass sich die belgische Fachzeitschrift Divorce et Séparation No 3, 2005 (www.labor.be) und die französische Zeitschrift Synapse, Journal de Psychiatrie et Système Nerveux Central, No 227 (Sept.), 2006: 11 – 18 (info@nha.fr) ausführlich mit den Themen „Aliénation Parentale“ und „Syndrome d’Aliénation Parentale“ (SAP) befassen.

11. Das Buch von Siegfried Bäuerle & Helgard Moll-Strobel (2001) „Eltern sägen ihr Kind entzwei – Trennungserfahrungen und Entfremdung von einem Elternteil“ wird im Jahre 2007 in überarbeiteter Neuauflage im Auer-Verlag, Donauwörth wieder erscheinen.

12. Ein Überblick über die internationale, wissenschaftl. Literatur zu Eltern-Kind-Entfremdung und PAS findet sich unter:
http://home.att.net/~rawars/pasarticles.html

13. Am 20. Juli 2006 fällte der Europ. Gerichtshof für Menschenrechte in Straßburg in dem Familienrechtsfall Koudelka ./. Tschechische Republik (App.-No. 1633/05) eine aufsehenerregende Entscheidung wegen Verletzung des Artikels 8 der Europ. Menschenrechtskonvention. In den Paragraphen 35, 39 und 62 wird der Begriff "Syndrome d'Aliénation Parentale" ausdrücklich benannt, was u. E. eine juristische Anerkennung des PAS-Phänomens durch dieses hohe übernationale Gericht bedeutet.
Das Urteil findet sich (in französischer Sprache) auf der Webseite des EGMR ( http://www.echr.coe.int/ECHR/EN/Header/Case-Law/HUDOC/HUDOC+database/
List of recent judgements – Search – French als Sprache auswählen - application number eingeben). Ein ausführlicher Kommentar mit Teilübersetzung aus dem Französischen ins Deutsche findet sich auf der Web-Seite www.vaeterfuerkinder.de/Koudelka_Teil.htm, dessen Lektüre wir empfehlen.

14. Von zahlreichen internationalen Fachleuten wird eine Aufnahme der Diagnose „Parental Alienation Syndrome“ im Sinne einer induzierten kindlichen Folgestörung von schwer manipulativem elterlichem Fehlverhalten bei Trennung und Scheidung in das DSM V, der American Psychiatric Association für wünschenswert gehalten. Es bleibt abzuwarten, ob bis zum Abschluss der Vorbereitungen zum DSM V genügende klinische Forschungsergebnisse vorliegen, um offene Fragen zu Gültigkeit und Verlässlichkeit der Diagnose PAS und zur Wirksamkeit effektiver Interventionen bei den verschiedenen Schweregraden dieser speziellen kindlichen Störung weiter zu klären. Es bleibt zu hoffen, dass die erhebliche Konfusion zur Begrifflichkeit von Parental Alienation und Parental Alienation Syndrome beendet werden kann, um pathologisch entfremdeten Scheidungskindern in der Praxis besser als bisher zu helfen. (In der Psycho­dynamik bei schwerem PAS findet sich eine Verwandtschaft zum Stockholm-Syndrom, in einigen Fällen auch zum Münchhausen-by-Proxy-Syndrom.)

Sollten Sie uns aus eigener Forschung und/oder Praxis zum Thema Eltern-Kind-Entfremdung und/oder Elterliches Entfremdungssyndrom (Parental Alienation Syndrome/Syndrome d’Aliénation Parentale) weitere eigene Befunde, Erkenntnisse und Erfahrungen mitteilen wollen, wären wir Ihnen dankbar.

Mit freundlichen Grüßen

Dr. med. Wilfrid v. Boch-Galhau
www.drvboch.de

-----------------------

- Een nieuwe fundamentele publicatie in het Engels in februari 2007 is het boek
Parental Alienation. How to understand and address parental alienation resulting from acrimonious divorce or separation - by L.F. Lowenstein

CONTENTS:
Introduction, Alienatied Partents' Stories. The problems associated with parental alienation and parental alienation syndrome. Introduction: do children need fathers? Parental Alienation Syndrome (PAS). Causes and consequences of divorce. Post-divorce conflict: understanding and resolution. Attempting to resolve child contact disputes. Child custody disputes. Ideals and realities. Problems suffered by children due to the effects of PAS. Signs of PAS and how to counteract it. PAS as a shared psychotic disorder: 'folie à deux'. The psychological effect of modelling (imitation) in PAS. The role of the Judiciary. Introduction: real justice for non custodial parents. PAS: what the legal profession should know. Family courts: where have courageous and just judges gone? Treating PAS: Introduction; treating families in turmoil. How can one overturn PAS? PAS: a two step approach towards a solution. Mediation: the way forward. Mediation and the legal profession. The value of mediation in child custody disputes. The role of mediation in child custody disputes. Treating the alienator. Dealing with the treatment of PAS. How to make child custody parenting work effectively. The psychological treatment of children who have suffered
from PAS. Ifentifying and treating false accusations of sex abuse. Recent research into risk assessment of children. The psychological assessment and treatment of pathologically induced alienation (dealing with the phobic reaction). Is PAS a mental illness? The comparison of PA to the 'Stockholm Syndrome'. Conclusion. References. Appendix: Letters and web messages about Parental Alienation Syndrome.

READERSHIP: Everyone involved in family law and working with families, including social workers, family court welfare officers, guardians ad litem, members of the legal profession and psychologists. It may also be of interest to some parents.

SIGNIFICANCE:

This book is a significant and challenging contribution to debates on the effects of family breakdown - including the question "Do families need fathers," - Parental Alienation calls for matjor steps forward:
* for the judiciary to appreciate better how parental alienation syndrome (PAS) functions.
* for wider understanding of how a parent can manipulate the system causing tragic consequences to the children as well as the parents themselves.
* for children to be protected from the tragic consequences of being alienated from a loving parent.
* for both parents to be treated fairly by the system.

Good, non-abusive parents have a duty of care over their mutually conceived children. Some parents are a danger to children in brainwashing them against an absent parent. Preparing parents at the time they have children could do much to prevent there being future generations of victims of PAS-related abuse. What is required is a revolution in thinking and behaviour - parents can be helped to play a positive role in bringing up children, despite the break up of the adult relationship, into a happier future.

Part I discusses the problems encountered by parents and their cildren when parental alienation occurs. How both children and parents suffer as a result of the implacable hostility between the parents is discussed in detail. Drawing frequently on international research, the book identifies the signs of PAS.

Part II is concerned with the role of judges who have to make decisions for the benefit of children. Judges are not psychologists. They are influenced by so-called experts but more so by the law or legal process. Judges need to be made aware how easily children are manipulated by disaffected parents. They need to make decisions based on the real facts as to why a child wishes no, or little, contact with an absent parent. This could lead to real justice for non-custiodial parents and benefit the child tremendously.

Part III is concerned with the important task of seeking to remedy PAS. Lowenstein's basic priniple is that both parents have the right and the responsibility to guide their children appropriately. Both the experts and the courts need to form an alliance to help parents to resolve their differences to safeguard the welfare of their children. Often very hard decisions have to be made and stuck to.

Parental alienation addresses the important issues of mediation and of treatment for harm done. There is considerable research about the harm that can be done to children, in both the short and long term, as a result of parental alienation conflicts. Parents with implacable hostilty towards one another frequently make untrue or exaggerated accusations against another parent. This includes allegations of physical or sexual abuse. This book deals with how to identify and treat false accusations of abuse, and discusses the remedial and therapeutic methods required in PAS, and the psychological assessment and treatment of pathologically induced alienation.

Challenging, controversial, even provocative, this important book cannot be ignored.

ABOUT THE AUTHOR:






Dr. L.F. Lowenstein

 

is a forensic psychologist in the area of clinical psychology, educational psychology and general problems related to psychological changes within individuals. He was previously Chief Educational Psychologist for Hampshire and has acted in a large number of legal cases and written over 390 articles involging forensic cases, personal injury, Parental Alienation Syndrome and family and children issues.
See: http://www.parental-alienation.info/

Large format paperback 232 pages Due Feb 2007 978-1-905541-10-2 £34.95

Available from http://www.russellhouse.co.uk
Send orders to: Russell House Publishing Ltd, 4 St. George's House,
Uplyme road, Lume Regis, Dorset, DT7 3LS
Tel: 01297 443948 Fax: 01297 442722
Email: help@russellhouse.co.uk

PRICE IN € +Postage and Packing €43,02

 
Omhoog
 

Uitgebreide bibliografie rond oudervervreemding
vanwege psycholoog-bemiddelaar Jan Piet De Man

Extended bibliography about parental alienation

Ausführlichte Bibliographie über Elternentfremdung

Bibliographie étendue à propos de l'aliénation parentale

English - Svensk - Nederlands - Français - Deutsch - Italiano - Bulgaria - Espagnol

Deze bibliografie is opgesteld binnen de schoot van het Europees Instituut voor het Belang van het Kind door Jan Piet De Man

EUROPEES INSTITUUT VOOR HET BELANG VAN HET KIND
EUROPEAN INSTITUTE FOR THE BEST INTERESTS OF THE
CHILD
EUROPÄISCHES INSTITUT FÜR DAS WOHL DES KINDES
INSTITUT EUROPÉEN POUR L'INTÉRÊT DE L'ENFANT

Ter Voortlaan 58, 2650 Edegem. Tel. (‘s namiddags) & Fax: 0032.34405326. de.man@scarlet.be

De bibliografische gegevens en adressen zijn bijgewerkt tot begin februari 2007.

U kunt deze gegevens raadplegen door te klikken op:
You can look for these bibliographic data by clicking on :
Sie können die bibliographische Data aufrufen im folgenden Link :
Vous pouvez consulter cette bibliographie par le lien suivant :

BIBLIOGRAFIE - BIBLIOGRAPHIE


 
Omhoog
 

THE INTERNATIONAL HANDBOOK OF PARENTAL ALIENATION SYNDROME: Conceptual, Clinical and Legal Considerations

 

By Richard A. Gardner, Richard S. Sauber, Demosthenes Lorandos
Published 2006
476 pp., 8.5 x 11, 12 il., 10 tables
ISBN: 0-398-07647-2 - Price: $84.95

 

 

DESCRIPTION

The dramatic increase in the number of child-custody disputes since the seventies has created an equally dramatic need for a standard reference work that examines the growing social problem of children who develop an irrational hatred for a parent as the result of divorce. The International Handbook of Parental Alienation Syndrome: Conceptual, Clinical, and Legal Considerations features clinical, legal, and research perspectives from 32 contributors representing eight countries, building on the work of the late Dr. Richard Gardner, a pioneer in the theory, practice, diagnosis, and treatment of Parental Alienation Syndrome (PAS). This unique book addresses the effects of PAS on parents and children, discusses issues surrounding reconciliation between parent and alienated child, and includes material published for the first time on incidence, gender, and false allegations of abuse in PAS. Content highlights examines PAS and the roles of family members, the criminal justice system, and the need for public awareness and policymakers to respond to PAS. Descriptive statistics on 84 cases are given, and the factors affecting reconciliation between the child and target parent are listed. The mild, moderate, and severe categories of PAS are explored, and the psychological consequences of PAS indoctrination for adult children of divorce and the effects of alienation on parents are researched. The role of medical reports in the development of PAS, sexual abuse allegations, and future predictions on the fate of PAS children are many of the clinical considerations in this book. The legal issues concern PAS in American law, criticisms of PAS in courts of law, protecting the fundamental rights of children in families, family law reform, International PAS abductions, and the legal requirements of experts giving evidence to courts. The impact and implications of PAS are immense, and no other single source provides the depth and breadth of coverage of the topic than the clinical and forensic chapters in this book.

TABLE OF CONTENTS

Foreword — Len Sperry

Chapter
SECTION I — CONCEPTS


1. INTRODUCTION
(Richard A. Gardner)
2. PAS As a Family Tragedy: Roles of Family Members, Professionals, and the Justice System
(S. Richard Sauber)
3. The Parental Alienation Syndrome and the Corruptive Power of Anger
(Richard A. Gardner)
4. Descriptive Statistics of the Mild, Moderate, and Severe Characteristics of Parental Alienation Syndrome
(Janelle Burrill)
5. PAS AS A CHILD AGAINST SELF
(Richard B. Austin, Jr.)
6. INCIDENCE, GENDER, AND FALSE ALLEGATIONS OF CHILD ABUSE: DATA ON 84 PARENTAL ALIENATION SYNDROME CASES
(Leona M. Kopetski,) (Deirdre Conway Rand,) and (Randy Rand)
7. PAS IN THE UNITED KINGDOM: PROBLEMS IN RECOGNITION AND MANAGEMENT
(Tony Hobbs)
8. PARENTAL ALIENATION SYNDROME — AN ISRAELI PERSPECTIVE: REFLECTIONS AND RECOMMENDATIONS
(Daniel S. Gottlieb)
9. PARENTAL ALIENATION SYNDROME: THEORY AND PRACTICE IN GERMANY,
(Werner Leitner and Annelie Künneth)
10. RECOGNITION OF PAS IN AUSTRALIA
(Sandra S. Berns)
11. PAS IN COMPULSORY PUBLIC CUSTODY CONFLICTS
(Lena Hellblom Sjögren
12. THE NEED FOR PUBLIC AWARENESS AND POLICY MAKERS TO RESPOND TO PAS: A NEGLECTED FORM OF CHILD ABUSE
(David L. Levy)
13. FACTORS AFFECTING RECONCILIATION BETWEEN THE CHILD AND TARGET PARENT
(Deirdre Conway Rand and Randy Rand)

SECTION II — CLINICAL CONSIDERATIONS

14. FUTURE PREDICTIONS ON THE FATE OF PAS CHILDREN: WHAT HATH ALIENATORS WROUGHT?
(Richard A. Gardner)
15. THE ROLE OF MEDICAL REPORTS IN THE DEVELOPMENT OF PARENTAL ALIENATION SYNDROME
(Walter Andritzky)
16. THE MISDIAGNOSIS OF PAS
(Barry Brody)
17. FAMILY THERAPY FOR PARENTAL ALIENATION SYNDROME: UNDERSTANDING THE INTERLOCKING PATHOLOGIES
(Craig A. Everett)
18. SEXUAL ABUSE ALLEGATIONS IN THE CONTEXT OF CHILD CUSTODY DISPUTES
(William Bernet)
19. PSYCHOLOGICAL TEST-ASSISTED DETECTION OF PARENTAL ALIENATION SYNDROME
(Barry Bricklin and Gail Elliott)
20. HELPING CLIENTS DEAL WITH PARENTAL ALIENATION SYNDROME
(Jayne A. Major)
21. BEYOND PARENTAL ALIENATION SYNDROME: RECONCILING THE ALIENATED CHILD AND THE LOST PARENT
(Glenn F. Cartwright)
22. THE PSYCHOLOGICAL EFFECTS AND TREATMENT OF THE PARENTAL ALIENATION SYNDROME
(Ludwig F. Lowenstein)
23. WHAT MOTIVATES PARENTS TO INDOCTRINATE THEIR CHILDREN WITH PARENTAL ALIENATION SYNDROME? A PERSPECTIVE FROM THE CZECH REPUBLIC
(Eduard Bakalár)
24. PSYCHOLOGICAL CONSEQUENCES OF PAS INDOCTRINATION FOR ADULT CHILDREN OF DIVORCE AND THE EFFECTS OF ALIENATION ON PARENTS
(Wilfred von Boch-Galhau and Ursula Kodjoe)
25. RELUCTANCE TO VERIFY PAS AS A LEGITIMATE SYNDROME
(Janelle Burrill)

SECTION III — LEGAL ISSUES

26. PARENTAL ALIENATION SYNDROME IN AMERICAN LAW
(Demosthenes Lorandos)
27. SOCIAL SCIENCE AND PARENTAL ALIENATION: EXAMINING THE DISPUTES AND THE EVIDENCE
(Richard A. Warshak)
28. CRITICISM OF PAS IN COURTS OF LAW: HOW TO DEAL WITH IT AND WHY IT OCCURS
(Barry Brody)
29. COMMENTARY: PARENTAL ALIENATION SYNDROME
(Leona M. Kopetski)
30. THE PARENTAL ALIENATION SYNDROME AND GENDER BIAS IN THE COURTS
(Jeffery M. Leving)
31. PARENTAL ALIENATION SYNDROME: DETRACTORS AND THE JUNK SCIENCE VACUUM
(Demosthenes Lorandos)
32. PROTECTING THE FUNDAMENTAL RIGHTS OF CHILDREN AND FAMILIES: PARENTAL ALIENATION SYNDROME AND FAMILY LAW REFORM
(R.Christopher Barden)
33. PARENTAL ALIENATION SYNDROME AND INTERNATIONAL CHILD ABDUCTION: A MULTIGENERATIONAL SYNDROME
(Barbara Bevando Sobal)
34. LEGAL REQUIREMENTS OF EXPERTS GIVING EVIDENCE TO COURTS IN THE UNITED KINGDOM: PAS AND THE EXPERTS’ FAILURE TO COMPLY
(Tony Hobbs)
Index



 
Omhoog
 

De Verklaring van Madrid van 26 maart 2006 over het ouderverstotingsyndroom

Nederlandse versie

De verklaring van Madrid van 25 maart 2006

n.a.v. het nationaal symposium over het ouderverstotingssyndroom

De ondergetekenden hieronder – advocaten, medici, psychiaters en psychologen, die deelnemen aan het Eerste Nationaal Symposium over het ouderverstotingssyndroom besluiten als volgt:

De manipulatie van kinderen door één ouder of binnen de familiekring van die ouder met de bedoeling de andere ouder te verwerpen is een vorm van Psychologisch Geweld dat valt onder Kindermishandeling.

Dit misbruik omvat de verstoring van de relatie van de kinderen met de andere ouder en bij uitbreiding zijn verdere familie, valse beschuldigingen van seksuele agressie en misbruik, fysieke afweermechanismen en inprenting van misprijzende en beledigende argumenten die in de geest van de kinderen overtuigingen en gedragingen verankeren waarvan de kinderen geloven dat zijzelf ze tot stand hebben gebracht, waarin zij haat uitdrukken tegenover de verworpen ouder samen met een extreme vorm van verdediging van de vervreemdende ouder.

Het is noodzakelijk de onderzoekingen naar die acties opnieuw te versterken binnen het gerechtelijk domein op het medisch, psychiatrisch en psychologisch vlak met het doel analytische hulpmiddelen te ontwikkelen die gebruikt kunnen worden om de ontwikkeling van zulke gedragingen te voorkomen, die in het proces kunnen ingrijpen en die een behandeling kunnen verschaffen.

De Representatieve Professionele Organisaties van Advocaten, Dokters en erkende Psychologen moeten aandacht schenken aan dit type van kindermisbruik met het doel zijn ontstaan, zijn ontwikkeling en zijn volle innesteling te voorkomen. Zij moeten hun professionelen trainen in het (h)erkennen van zijn bestaan binnen het kader van de sociale, medische en humane gedragscodes voor hun professioneel handelen..

Deze verklaring werd ondertekend in Madrid in het Beroemde Officieel Medisch College op 26 maart 2006.

JUAN JOSÉ CRUZ SENOVILLA                                   ANTONIO LUENGO DOS SANTOS
Medicus                                                                                Medicus

ASUNCIÓN TEJEDOR                                               JOSÉ MANUEL AGUILAR CUENCA
Psychologe                                                                            Psycholoog

JAVIER SAN SEBASTIÁN CABASES       JOSÉ LUIS PÉREZ HEREDIA FLORES
                                  Medicus               Medicus                                                                  

TOMAS DAROCA MARTÍNEZ                JESÚS ROBERT ASENSIO
  Medicus                                                Advocaat  
         
Mª TERESA JUNCO LÓPEZ
  Psychologe

Verdere ondertekening:

De volgende instellingen en personen sluiten zich met hun handtekeningen en met hun steun aan bij de Verklaring van Madrid:

(Vertaling in het Nederlands uit het Spaans en het Engels Ghislain Duchâteau)

Originele Spaanse versie / Espagnol

I SYMPOSIUM NACIONAL SOBRE SÍNDROME DE ALIENACIÓN PARENTAL.

Los abajo firmantes, abogados, médicos, psiquiatras y psicólogos participantes en el I Symposium Nacional sobre Síndrome de Alienación Parental, concluyen que:

La manipulación de los hijos por parte de un cónyuge, o el entorno familiar de éste, con intención de que rechace a su otro progenitor es un tipo de Violencia Psicológica que constituye Maltrato Infantil.
En la práctica de este tipo de maltrato se incluyen prácticas de entorpecimiento de la relación de los hijos con el progenitor y su familia extensa, falsas denuncias de abusos y agresión sexual y malos tratos, distanciamiento físico e inculcación de argumentos denigrantes e injuriosos que construyen en el menor creencias, emociones y conductas que considera elaboradas por si mismo, en donde expresan su odio hacia el progenitor rechazado, junto con su defensa extrema del progenitor alienador.
Es necesario potenciar la investigación de estas acciones en el ámbito jurídico, médico, psiquiátrico y psicológico, con objeto de elaborar herramientas de conocimiento que busquen prevenir su desarrollo, interferir en su elaboración y abordar su tratamiento.
Los Colegios de Abogados, Médicos y Psicólogos del Estado deben prestar atención a este tipo de Maltrato Infantil en la dirección de evitar su elaboración, proceso o instauración, formando a sus profesionales en su conocimiento, dentro del compromiso social, ético y humano que rigen sus prácticas profesionales.

La presente declaración se firma en Madrid, en el Ilustre Colegio Oficial de Médicos, a 25 de Marzo de 2.006. 

JUAN JOSÉ CRUZ SENOVILLA                             ANTONIO LUENGO DOS SANTOS
    Médico                                                                     Médico

ASUNCIÓN TEJEDOR                                               JOSÉ MANUEL AGUILAR CUENCA
Psicóloga                                                                       Psicólogo

JAVIER SAN SEBASTIÁN CABASES - JOSÉ LUIS PÉREZ HEREDIA FLORES
    Médico                                                Médico                                            

TOMAS DAROCA MARTÍNEZ                                      JESÚS ROBERT ASENSIO
  Médico                                                                          Abogado
Mª TERESA JUNCO LÓPEZ
     Psicóloga

Adhesiones:

Las siguientes instituciones y personas se han adherido, con su firma y reconocimiento, a la Declaración de Madrid:

Engelse versie / English version

FIRST NATIONAL SYMPOSIUM ON PARENTAL ALIENATION SYNDROME

The signatories below - lawyers, doctors, psychiatrists and psychologists participating in the First National Symposium on Parental Alienation Syndrome, conclude that:

The manipulation of children by one of the parents, or within the family circle of this parent, with the intention that they reject the other parent, is a type of Psychological Violence which qualifies as Child Abuse.

This abuse process includes obstruction of the relationship between the children, their parent and this parent’s side of the extended family, false accusations of sexual aggression and abuse, physical distancing mechanisms and inculcation of denigrating and injurious arguments which construct in the mind of the child beliefs, emotions and behaviours which the children believe they themselves have created, in which they express hatred against the rejected parent, together with an extreme form of defence of the alienating parent.

It is necessary to reinvigorate the investigation of these actions within the judicial ambit, medical, psychiatric and psychological, with the objective of developing analytical tools which can serve to prevent the development of such behaviours, interfering in this process and providing treatment.

The Professional Representative bodies for Lawyers, Doctors and State-registered Psychologists must pay attention to this type of child abuse so as to deny it the ability to establish itself and thus develop into a fully elaborated form. They must train their professionals in recognizing its existence, within the framework of their professional codes of conduct.

This present declaration is signed in Madrid, in the Distinguished College of Medical Practitioners,  25th March 2006, by:

JUAN JOSÉ CRUZ SENOVILLA                               ANTONIO LUENGO DOS SANTOS
    Doctor                                                                        Doctor

ASUNCIÓN TEJEDOR                                           JOSÉ MANUEL AGUILAR CUENCA
Psychologist                                                                   Psychologist

JAVIER SAN SEBASTIÁN CABASES                         JOSÉ LUIS PÉREZ HEREDIA FLORES
     Doctor                                                                        Doctor

TOMAS DAROCA MARTÍNEZ                                  JESÚS ROBERT ASENSIO
  Doctor                                                                           Lawyer

Mª TERESA JUNCO LÓPEZ
Psychologist

Further signatories:

The following institutions and persons also join themselves, with their signatures and their support, to the Declaration of Madrid:

(Translation from Spanish into English Julian Fitzgerald)


 
Omhoog
 

Aan de ouders die vervreemd werden van hun kinderen./ Aux parents aliénés de leurs enfants

Tekst van Jean-François Hogne

(Nederlandstalige versie)

Deze webstek/tekst is opgedragen aan alle kinderen van wie de ouders heel veel van hen hebben gehouden, maar die als pubers toch hebben gemeend dat het goed was te beslissen dat zij die liefde van een van hun beide ouders verwerpen.

Onder druk van een intensieve gevoelsmatige chantage, waarvan zij zich niet bewust waren, zijn ze ook onbewust de gewapende arm geworden van een echtelijke wraak.

Het Gerecht neemt dikwijls helemaal niet de houding aan die nodig om die adolescenten te redden, en die klaarblijkelijk hoegenaamd geen besef hebben van het verderfelijk en catastrofaal karakter van die gebeurtenissen op hun psychologie en hun toekomst na vele jaren verrotting van de situatie.

Hun persoonlijkheid is na vele jaren totale breuk met die ouder grondig aangetast, erger, steeds zonder dat zij daarover gewetensbezwaren hebben.

Zij zijn aldus voor altijd verloren, menselijke wezens die tot « immorele » automaten zijn vervormd, in feite « van buiten uit verdorven ».

De verdorven vervorming van hun persoonlijkheid, als gekneveld in volle adolescentie, wordt dan vast en onomkeerbaar en zij blijven op die wijze onbewust voor het leven verminkt.

Zelfs de liefde van die ouder hoe krachtig die ook is, kan jaren later daaraan niets veranderen

Hun levens zijn voor altijd gescheiden, hun relatie verloren, vernietigd, dood.

Hoewel die kinderen innig bemind werden, worden zij als volwassenen onbereikbaar voor die liefde, ongevoelig, want geschonden door wat men kan noemen een processus van « vervreemding », uitgelokt en/of in gang gezet door de andere ouder, verdorven als zij zijn in een rol van steunpilaar van de hoedende ouder, die zij moeten volhouden tegen de natuur in in een situatie die volslagen anti-opvoedkundig is.

Alles moet nog worden gedaan op het vlak van familierecht in deze aangelegenheid, want het gaat hier duidelijk over een sociale genocide die duizenden kinderen raakt.

In afwachting zijn het – moge rust in hun gemoed komen – arme opgroeiende jongeren van gisteren en van tegenwoordig, en dus arme volwassenen van morgen die tot het einde van hun leven voor toch twee derde onder hen er nooit in zullen slagen weg te komen uit de psychologische valstrik waarin zij gevallen zijn.

Ouders die betrokken zijn in dat probleem, los uw greep niet in gerechtelijke procedures en aarzel niet de documenten te gebruiken van deze webstek om de rechter en ook de psychologen en de aangeduide deskundigen bewust te maken van de zwaarwichtigheid van de situatie en van de noodzakelijke middelen om uw kinderen te redden.

Als uw kinderen meerderjarig zijn geworden, alleen, zonder gerechtelijke hulp en uw kinderen volwassenen zijn geworden, dan moet u een nieuwe houding aannemen en u ervan bewust zijn dat de valkuil zich gesloten heeft over uw kinderen.

Laat uw deur open en zorg dat de kinderen dat weten, koester geen wrok tegenover hen omdat zij « vervreemd » werden door (de psychologie) van uw ex-partner en dikwijls ook door de omgeving van die ex-partner. Uw vroegere partner is dikwijls zelf vervreemd van zijn/haar eigen psychologie hetzij vrijwillig hetzij onvrijwillig vervreemdend.

Het dient tot niets achter hen aan te « hollen » noch om u schuldig te voelen. Die kinderen van wie u vroeger hebt gehouden, zijn verschillend geworden, zij zijn niet meer dezelfden (dan die van wie u vroeger gehouden hebt); zij zijn vervormd, die volwassenen zijn noch langer kinderen noch uw kinderen zoals voorheen : leer dat ten volle onder ogen te zien, de werkelijkheid objectief te erkennen.

U hebt recht op uw eigen leven, uw eigen geluk, laat u niet overrompelen door hun verwerping die geen verwerping is van uw kinderen maar van volwassenen die heel vreemd staan tegenover u, heel verschillend zijn van u ; zij zitten verstrikt in een situatie die uw liefde als ouder niet meer nodig maakt als toen zij nog kinderen waren.

Noch woede, noch onverschilligheid, maar uw liefde moet anders tot uiting komen, beschikbaar blijven als zij intussen zich daarvan bewust worden. Maar als dat niet gebeurt, behoud dat vermogen en die creativiteit om van uzelf en van uw nieuwe of toekomstige partner te houden en ook van hen die u nu omringen. Aarzel niet om uw leven als volwassene te leiden en bewaar zorgvuldig de herinnering van uw geluk en van uw gave als actieve ouder en wees tevreden dat u van uw kinderen hebt kunnen houden, gedaan hebt wat nodig was voor hen. Nu zij volwassen zijn en nu u objectief uw verwijdering - hoe onjuist en hoe ongerechtvaardigd ook – constateert, herneem uw autonomie als volwassene (die voordien zeker ouder was en die het desgevallend opnieuw zou kunnen worden maar enkel als uw kinderen het geluk kennen in hun leven gezonde relaties terug te vinden et die hun hart opnieuw openen en die uit de valstrik wegkomen waarin zij gevallen waren ondanks u, ondanks hen.)

Vat moed en heb lief, heb ook uzelf lief, u hebt er recht op.

Blijf van hen houden, blijf constant van hen houden, maar anders, volgens de fasen en de gebeurtenissen van het leven.

Blijf vechten in de mate dat het Gerecht hen kan helpen en hun situatie kan redden.

9 april 2005

(Nederlandse vertaling uit het Frans Ghislain Duchâteau)


Aux parents aliénés de leurs enfants

Texte de Jean-François Hogne

(Version originale en Français)

Ce site est dédié à tous les enfants qui ont été profondément aimés par leurs deux parents mais qui pourtant, pré-adolescents, ont cru bon de décider de rejeter cet amour de l'un des deux parents.

Sous la pression d'un intense chantage affectif inconscient pour eux, ils sont devenus, inconsciemment aussi, le bras armé d'une vengeance conjugale.

La Justice n'adopte souvent pas du tout l'attitude nécessaire pour sauver ces adolescents, et qui n'ont évidemment aucunement conscience du caractère pervers et catastrophique des événements sur leur psychologie et leur avenir, après plusieurs années de pourrissement de la situation.

Leur personnalité, après de nombreuses années de rupture totale avec ce parent, en est profondément affectée, pire, toujours sans qu'ils n'en aient la moindre conscience morale.

Ils sont ainsi perdus à jamais, d'humains transformés en automates "immoraux", en fait "corrompus de l'extérieur".

La construction corrompue de leur personnalité, comme baillonnée en pleine adolescence, devient alors stable et irréversible et ils restent ainsi inconsciemment mutilés à vie.

Même l'amour de ce parent, aussi puissant soit-il, des années plus tard, ne peut plus rien y changer.

Leurs vies sont définitivement séparées, leur relation perdue, détruite, morte.

Pourtant profondément aimés, enfants, ils deviennent, adultes, imperméables à cet amour, insensibles, car violés par ce qui peut s'appeller un processus d'"aliénation", provoqué et/ou instigué par l'autre parent, corrompus qu'ils sont dans un rôle de contre-fort du parent gardien, qu'ils ont eu à tenir, contre-nature, situation totalement anti-éducative.

Tout reste à faire en matière de justice familiale sur cette question, car il s'agit clairement d'un génocide social, touchant des dizaines de milliers d'enfants.

En attendant, paix à leur âme, pauvres adolescents d'hier et d'aujourd'hui, et donc pauvres adultes de demain qui, jusqu'à la fin de leur vie pour 2/3 d'entre eux, ne réussiront jamais à sortir du piège psychologique dans lequel ils sont tombés.

Parents, concernés par ce problème, ne lachez pas prise dans les procédures judiciaires et n'hésitez pas d'utiliser les documents de ce site afin de faire prendre conscience à votre juge et aux psychologues et experts désignés de la gravité de la situation et des moyens nécessaires pour sauver vos enfants.

Si vos enfants sont devenus majeurs, seuls, sans aide judiciaire, et vos enfants devenus adultes, vous devrez adopter une nouvelle attitude, conscients que le piège s'est refermé sur vos enfants.

Laissez votre porte ouverte, qu'ils le sachent, ne leur en portez pas grief puisqu'ils ont été "aliénés" par (la psychologie de) votre ex-conjoint(e) et souvent son entourage aussi.

Votre ex-conjoint est souvent lui-même aliéné dans sa propre psychologie, soit aliénant volontaire soit aliénant inconscient.

Rien ne sert de "courir" derrière eux, ni de vous culpabiliser; ces enfants que vous avez aimés sont devenus différents, ils ne sont plus les mêmes (que ceux que vous avez aimés); transformés, ces adultes ne sont plus ni des enfants ni vos enfants tels qu'auparavant: apprenez à faire la part des choses, reconnaître objectivement la réalité.

Vous avez droit à votre propre vie, votre propre bonheur; ne vous laissez pas envahir par leur rejet qui n'est pas un rejet de vos enfants mais d'adultes qui sont bien étrangers à vous, bien différents de vous; ils se trouvent dans une situation qui ne nécessite plus votre amour de parent comme lorsqu'ils étaient enfants.

Ni colère, ni indifférence, mais votre amour doit s'exprimer autrement, rester disponible s'ils prennent entretemps conscience, mais sinon gardez cette capacité et cette créativité d'amour pour vous-mêmes et votre nouveau ou futur conjoint et votre entourage actuel: n'hésitez pas de vivre votre vie d'adulte, en aimant vous souvenir de votre bonheur et votre don en tant que parent actif et soyez content d'avoir su aimer vos enfants, fait ce qu'il fallait pour eux et, maintenant qu'ils sont adultes et constatant objectivement votre écartement (injuste et injustifié), reprenez votre autonomie d'adulte (qui fut certes parent avant et qui éventuellement pourrait le redevenir mais seulement si vos enfants ont la chance dans leur vie de retrouver des relations saines et qui réouvrent leur coeur et les sortent du piège dans lequel ils sont tombés malgré vous, malgré eux).

Courage et aimez, aimez-vous aussi, vous y avez droit.

Aimez-les, continuez de les aimer, mais autrement, selon les stades et événements de la vie.

Battez-vous, tant que la Justice peut les aider et sauver la situation.

Le 9 avril 2005.

 
Omhoog
 

Kinderen programmeren om de andere ouder te haten

Uit het boek van Prof. Richard A. Gardner nemen we onder vele situaties slechts tien voorbeelden hoe de programmeringsstrategie naar kinderen toe wordt opgezet door de boosaardige ouder tegenover de uitwonende ouder. Vervreemding van die uitwonende ouder is het fatale gevolg.

* Er zijn moeders die zodra hun man vertrokken is, door het huis razen en alles vernielen wat nog maar aan zijn bestaan zou kunnen herinneren.

* Algemeen is het maneuver om de vader voor te schrijven dat hij bij het afhalen van de kinderen in zijn auto moet blijven zitten en zijn aankomst maar kenbaar moet maken door te toeteren: aan de voordeur komen is er niet bij en aanbellen al helemaal niet.

* Ook het antwoordapparaat is een machtig wapen: het staat altijd aan, ook als de moeder thuis is. Als de telefoon gaat, luistert zij eerst wie er belt voordat er al of niet opgenomen wordt. Voor de vader wordt in elk geval niet opgenomen en zo krijgen de kinderen praktijkles hem maar te laten praten en geen antwoord te geven. Deze gewoonte is zo algemeen, dat ik een aantal zaken heb meegemaakt waarbij de vader de moeder via een gerechtelijk bevel moest verplichten om als zij thuis was het antwoordapparaat af te zetten en de telefoon op te nemen, zodat de vader met zijn kinderen kon bellen. In veel gevallen kon dat bevel helaas ongestraft genegeerd worden, zoals dat met gerechtelijke uitspraken tegen PAS-moeders trouwens vaak het geval is.

* Zodra het om de bezoektijden gaat, houden deze moeders zich juist weer uiterst stipt aan de vonnissen: 'Als je een minuut te vroeg aan de deur komt, bel ik de politie!' of 'Als je een minuut te laat komt, krijg je ze niet mee!'

* Ook door sabotage van het bezoek kan een wrede moeder zich doeltreffend wreken en hoe groter de afstand die de bezoekvader moet afleggen, des te krachtiger dat wapen is. Ik heb een aantal zaken meegemaakt waarin vaders voor een bezoekrecht naar de andere kant van Amerika reisden, alleen om te constateren dat hun kinderen niet op de afgesproken plaats en tijd aanwezig waren. Helaas ondernemen rechtbanken meestal niet veel tegen dit soort wreedheid en dat is van belang voor de vorming van het vaderverstotingssyndroom, omdat kinderen zo de boodschap meekrijgen dat een bezoek van de vader onbelangrijk is en ook dat niemand zich er iets van aantrekt als hij gemeen behandeld wordt.

* Bij schoolvoorstellingen zetten moeders de kinderen onder druk door te zeggen, dat zij (de moeders) niet gaan als de vader komt. Dat geeft het kind het gevoel dat de vader een soort ordeverstoorder is die louter door zijn aanwezigheid alles zal bederven. Naar mijn ervaring zijn echter juist dit soort moeders eerder geneigd tot demonstratief gedrag dan hun gehate ex-echtgenoten: een mooi voorbeeld van hoe het projectiemechanisme bij deze vrouwen werkt.

* Wat veel tot het verstotingssyndroom bijdraagt is om elke contactpoging van de gehate vader als 'lastig vallen' te bestempelen. De vervreemde vader blijft immers vaak blijk geven van belangstelling door op te bellen, te proberen de kinderen te zien, cadeautjes te sturen enz. en wanneer dit door de moeder als 'lastig vallen' wordt gebrandmerkt, gaan ook de kinderen het zelf op de duur zo zien. Als de vader opbelt voor de kinderen, geeft zo'n moeder antwoorden in de trant van : "Ze zijn bezig", "Ze gaan net eten", "Ze zitten net te eten", "Ze zijn nog niet met hun eten klaar", "Ze kijken net televisie", "Ze zitten net hun huiswerk te maken", "Ze spelen met andere kinderen", Ze gaan net naar bed" enz. De vader schijnt nooit op het goede ogenblik te bellen: wat de kinderen ook doen, ze mogen nooit door hem gestoord worden. Elke bezigheid hoe onbeduidend of willekeurig ook, is belangrijker dan de vader.

* Series moeders heb ik gesproken die hun kinderen bij een psychiater hadden gebracht zonder dat de vader dat zelfs maar wist. Naar mijn ervaring gaan veel therapeuten daar helaas in mee, waardoor zij zonder dat blijkbaar te beseffen het verstotingssyndroom in de hand werken. Het medisch beroepsgeheim bestendigt hier de psychopathologie. Verantwoordelijke en verstandige therapeuten werken zo niet. Men dient goed te beseffen dat veel van deze moeders heel wat minder liefdevol voor hun kinderen zijn dan een naïeve waarnemer dat op het eerste gezicht zou denken. Ogenschijnlijk willen zij het kind tegen de gevreesde oudere beschermen uit liefde. Maar een echt liefdevolle ouder begrijpt heel goed hoe belangrijk ook de niet-zorgouder voor de kinderen is en de minachtingscampagne waarin deze moeders de kinderen meeslepen, is juist niet in het belang van het kind, ja een blijk van hun tekortschieten als ouder. Wanneer zulke moeders de juridische strijd om het gezag 'winnen', bereiken zij niet alleen dat gezag maar uiteindelijk ook een totale vervreemding tussen hun kinderen en de gehate ex-echtgenoot. Dat deze overwinning de kinderen geestelijk kan vernielen, is wat zij diep in hun hart misschien wel willen. En zij voelen aan dat zij dat door onophoudelijk vechten, indoctrineren en vervreemden ook kunnen bereiken.

* Ook de 10 % vaders die kinderen van hun moeders weten te vervreemden, kunnen er trouwens wat van. Toen een moeder haar zoontjes naar hun schoolrapporten vroeg, zeiden die dat zij "veel te groot waren dan dat hun moeder nog voor hen op de ouderavonden hoefde te komen" en dat zij zich trouwens "moest schamen om over kinderen van onze leeftijd nog op school te gaan navragen". De jongetjes waren zeven en negen jaar oud.

* Een andere vader zei de kinderen dat hun moeder hen aan hem had "verkocht" en liet als bewijs daarvan zijn alimentatiekwitanties zien. Toen de moeder de kinderen opbelde, wilden die niets meer van haar weten: "Je bent onze moeder niet meer, je hebt ons aan vader verkocht!".

Deze voorbeelden onthullen hoe boosaardige ouders het naar hun kinderen aan boord leggen om vijandschap bij hun kinderen te wekken tegenover de andere ouder. Wij halen ze hier opzettelijk aan, opdat ouders die zich in een dergelijke verongelijkte positie voelen gemaneuvreerd, zich daartegenover weerbaar zouden kunnen opstellen, als zij die kans nog krijgen. Ontmaskering van manipulatietechnieken kan soms wel helpen !

G.D.

 
Omhoog
 

RTL Nieuws Nl. dinsdag 8 maart 2005 19.30 u : Prof. Kees de Hoog en Erik van der Waal klagen het systeem van oudervervreemding aan in Nederland

Zorro schreeuwt het uit boven op het officiële gebouw dat hij beklommen heeft. Spandoeken worden ontvouwd. Prof. Kees de Hoog socioloog in Wageningen en Erik van der Waal van Ouderverstoting.nl, zelf verongelijkte vader, klagen het aan in de nieuwsuitzending van RTL Nl. op dinsdagavond 8 maart 2005 te 19.30 u. : de Raad voor Kinderbescherming en rechters in Nederlands vervreemden op onvoorstelbare wijze vaders die gescheiden leven van hun vroegere partner van hun kinderen. Ze mogen hun kind niet meer zien!! De zogenaamde tijdelijke opschorting van het contactrecht van niet-inwonende ouders met hun kinderen loopt vaak uit op definitieve vervreemding. Nederland, draai de knop om en help dat kwaad uit de wereld.


 
Omhoog
 

Rechter verplaatst hoofdverblijfplaats kind van moeder naar vader

Sinds dit weekend is er groot nieuws voor de Belgische media in verband met het verblijfsrecht van een kind bij scheiding. De rechtbank in Dendermonde heeft beslist dat dochter Emma officieel moet worden ingeschreven in de woning van haar vader, nadat de moeder bij wie het kind sinds de scheiding woont pertinent en herhaaldelijk het contactrecht van vader met kind heeft geweigerd. Televisie en radio en bijna alle belangrijke kranten in het Nederlandstalige landsgedeelte van België brengen het nieuws. Het is blijkbaar een primeur. Tot dusver heeft een rechtbank in België nog nooit de omkering van het gezag van moeder naar vader uitgesproken wegens de weigering door de moeder van het omgangsrecht met de vader. In tegenstelling tot de moeder stelt de vader zich zeer welwillend op tegenover de moeder : hij zal ervoor zorgen dat ondanks de huisvesting van de dochter bij hem het kind geregeld contact zal blijven houden met haar moeder.

De moeder legt zich niet bij het vonnis neer van de rechter en gaat in beroep.

Uit de grote mediabelangstelling blijkt ook dat die media er zich van bewust zijn, dat de maatschappelijke wantoestanden van weigering of frustratie van het omgangrecht door de moeder naar de vader toe een enorme draagwijdte hebben aangenomen.

Dit vonnis is dan ook een krachtig signaal toe naar de andere rechtbanken om in gelijkaardige omstandigheden gelijkaardige beslissingen te treffen. Het is ook een signaal naar de zich almachtig voelende moeders toe die bij scheiding menen dat zij willekeurig en eigenmachtig een door de rechtbank besliste omgangsregeling van hun kinderen met de vader zomaar naast zich neer kunnen leggen.

Talloze gevallen van oudervervreemding komen voor. Vaders verdwijnen vrij vlug na de scheiding uit het leven van hun kinderen. Kinderen worden geëndoctrineerd door de moeders om met hen mee te doen met het wegsnijden van de vader uit hun leven. De nadelen voor het latere leven van die kinderen zijn onoverzienbaar groot. +Prof. Dr. Richard Gardner heeft al in de jaren tachtig gesteld dat het meest probate middel tegen het ouderverstotingssyndroom, dat een vorm van kindermishandeling is, dat kan worden gehanteerd, de omkering van het bewakingsrecht is over de kinderen.

De ouder- en belangenverenigingen bij scheiding in Vlaanderen / België zien in het vonnis van Dendermonde een kentering bij de rechtspraak in de richting van het behartigen van de gerechtvaardigde belangen van vaders naar hun kinderen toe. Absolute gelijkwaardigheid van moeders en vaders bij scheiding is het einddoel. Dat zou wel eens heelwat dichterbij kunnen komen te liggen als er machtsgelijkheid op wettelijke basis ontstaat voor de rechter door het verblijfsco-ouderschap als uitgangspunt en als norm in de wet in te schrijven. Het enige wetsontwerp dat de Belgische regering (door Justitieminister Onkelinx) tijdens de huidige legislatuur bij het parlement heeft ingediend inzake Familierecht beoogt deze gelijkwaardigheid van vaders en moeders. Wij verwachten nu een spoedige concensus bij de huidige behandeling daarvan in de Subcommissie Familierecht van de Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers, om het zo betekenisvolle ontwerp tot wet te maken.

Intussen is het vonnis van Dendermonde een spoorslag voor ouders en voor de rechtbanken om krachtig te reageren tegen de machtsongelijkheid van moeders en vaders inzake verblijf en omgang van hun kinderen bij scheiding.

Ghislain Duchâteau


 

Controverse

De redeloos agressieve en flamboyante activiste Andrea De Jong (Moeders tegen incest) grijpt de actualiteit van de omkering van de hoofdverblijfplaats aan om uit te varen tegen de vaders, die ze steeds maar beschuldigt van wraaklust via de kinderen, misbruik van de kinderen en andere onfraaie verdachtmakingen.

Peter Terryn dient haar raak van antwoord. Hij toont aan hoe vaders meestal door moeders gefrustreerd worden door de weigering van moeders om vaders een normale omgang met hun kinderen toe te staan na een (feitelijke) scheiding. Die vaders worden dan ook dikwijls valselijk beschuldigd van incest of mishandeling van hun kinderen.

Andrea De Jong : Kan je je kind nog beschermen tegen mishandeling?
Maandag 9 mei 2005 - 11.55 u.

Ert waait een slechte wind voor beschermende ouders...

Er waait een slechte wind voor beschermende ouders. In geval van echtscheiding vooral...Het lijkt er op dat men niet meer zou mogen scheiden als een kind mishandeld of misbruikt wordt want dan ben je ineens een onwillige misdadige ouder geworden...Want als er van misbruik sprake is dan is dat uit wraak naar de deserterende partner toe, en dat wordt dan ingevuld met wrok en haatgevoelens.
Helaas, hoe dramatisch het is dat je na een trieste en pijnlijke scheiding ook nog moet vaststellen dat je kind mishandeld of misbruikt werd en dat je dat eigenlijk nooit zo had gezien? De signalen waren er maar je linkte ze niet en je moet daar nu mee leven. Het kind voelt zich vrij te spreken nu, de mishandelende ouder is immers uit huis en kan niet meer dreigen...Helaas voor het kind, helaas, als er geen tastbare bewijzen zijn, bloed of sperma zal het toch terug moeten gaan...De neutrale bezoekruimten zijn helemaal niet neutraal aangezien zij kontakten moeten heropbouwen en zij doen dat met alle gevallen die hen doorverwezen worden, willen zelf niet luisteren naar de angsten van de beschermende ouder, dat is hun opdracht niet...

***

Peter Terryn van Betrokken Ouders : Vaders tegen Parental Alienation Syndrome
Dinsdag 10 mei 2005 - 12.43 u.

Mevrouw De Jong zou vooraf misschien eerst even moeten uitleggen waarover zij het heeft. Het gaat over een echtpaar dat gescheiden is en het ouderlijk gezag over hun kind betwist. Het kind woonde bij de moeder en de vader had het recht het kind regelmatig te zien.
Maar daar trok de moeder zich niets van aan. Ze weigerde om het kind naar de vader te brengen of mee te geven.
Jaarlijks worden er (vooral door vaders) zo'n vijftigduizend klachten ingediend tegen hun ex omdat ze hun kind(eren) niet meer te zien krijgen, ook al beveelt de rechtbank iets anders. De meeste van de klachten worden geseponeerd en dat is een grof schandaal. De relatie van kinderen met beide ouders is van groot belang, ook als die ouders niet meer samen wonen. Het is niet omdat je van je partner scheidt dat je ook van je kinderen gescheiden moet worden.

Mevrouw De Jong klaagt zeer concreet het feit aan dat de Rechtbank in Eerste Aanleg het heeft aangedurfd om in een specifiek geval het ouderlijk gezag toe te kennen aan de vader. Dat gebeurt zeer zelden en in dit geval omdat de moeder pertinent weigerde om aan de bevelen van de rechtbank gehoor te geven.

En dan komt de aap uit de mouw, zoals zo vaak, en prompt met grove borstel en grote woorden: incest, mishandeling, misbruik. Dat doet het in het post-Dutroux tijdperk altijd goed natuurlijk. De zaak is simpel: als er van misbruik of mishandeling sprake is, dan dient daar tegen opgetreden te worden ZODRA DAT BEWEZEN IS.

En we willen er even op wijzen dat het niet volstaat om enkel maar geloof te hechten aan wat kinderen zeggen. Er bestaat zoiets als Parental Alienation Syndrome (PAS), een reeks symptomen bij het kind die het gevolg zijn van indoctrinatie en inductie door één van de ouders, meestal de verzorgende ouder die elk contact met de andere ouder weigert.

Concreet betekent dit dat het kind - uit angst de liefde van de verzorgende ouder te verliezen (meestal de moeder) - partij trekt voor die ouder en meegaat in het zwartmaken van de andere ouder. Dat kan over futiliteiten gaan ('het was niet plezant bij papa, we hebben alleen maar TV gekeken') tot zeer grove leugens ('ik moest met papa in bad en tralalie en tralala'). Over dit PAS-syndroom bestaan nogal wat wetenschappelijke studies die Mevr. De Jong allemaal onder de mat veegt. Zeer onterecht want zo voer je geen debat natuurlijk.

Over de neutrale bezoekruimtes schrijft Mevr. De Jong dat die niet neutraal zijn omdat ze gericht zijn op het heropbouwen van contact en niet blindelings luisteren naar "de angsten van de beschermende ouder" (letterlijk citaat). Wel Mevr. De Jong, heropbouwen van contact is de bedoeling van die ruimtes en het "niet luisteren naar angsten" is een teken van gezond verstand en neutraliteit.

Het is zeker waar dat er alert gereageerd moet worden wanneer er signalen of tekenen van misbruik zijn. Maar dat is iets anders dan hysterisch tekeer gaan en dat soort leugens misbruiken in gerechtelijke procedures.

Gelukkig is de wetgever vandaag iets rationeler en wordt er volop gewerkt aan een bi-locatie regeling waarbij kinderen in principe evenveel tijd bij de moeder als bij de vader zullen kunnen doorbrengen. Als de regering niet valt over flauwekul als BHV, dan betekent dat dat de rechters in de toekomst mannen en vrouwen gelijk zullen moeten behandelen en de vaders niet langer met een kluitje en een veertiendaags 'bezoekrecht' in het riet zullen kunnen sturen. Tenzij er gegronde redenen zijn ('angsten' volstaan niet) of tenzij de ouders zelf liever een andere regeling voorstaan.

http://www.goudi.be is een website die bulkt van de relevante, duidelijke en wetenschappelijk onderbouwde informatie over de problematiek die overigens zeer veel mensen treft.

Nog een bedenking: tijdens de Gay en Lesbian Parade ging het deels over het recht van homokoppels om kinderen te kunnen adopteren. Daar is op zich niets op tegen, lijkt mij, maar misschien moeten we de kwestie eerst ten gronde regelen voordat gescheiden homokoppels met dezelfde problemen worden opgezadeld.

Bron : http://www.indymedia.be/news/2005/05/96496_comment.php#96499

 
Omhoog
 

OUDERVERSTOTING EN OUDERVERVREEMDING

Een vorm van psychische kindermishandeling

In de film ‘The War of the Roses’ zien we twee ouders in een ouderwetse scheidingsprocedure, een slechte scheiding met twee advocaten. Man en vrouw proberen elkaar al vechtend het huis uit te procederen, hetgeen niet lukt. Proceswoede. De man vraagt zijn advocaat ten einde raad of men zulke vechtscheidingen kan voorkomen, waarop de advocaat antwoordt: ‘Ja, dan moet men allereerst vijfhonderd advocaten laten zinken op de bodem van de oceaan.’ In de film lopen de twee kinderen van het echtpaar wanhopig rond, wachtend tot hun ouders (en de advocaten) wijzer worden. Over de kinderen in relatie tot hun ouders gaat het vandaag.

Kinderen scheiden mee, of ze willen of niet. Daarom moet dit soort twee-advocatenprocedures verboden worden. Dat kan. Fatsoenlijke mensen scheiden niet met twee advocaten, maar regelen hun scheiding samen met één bemiddelaar. In 1974 heb ik de bemiddeling ontdekt en daarvoor een methode beschreven (1). Het werkt veiliger, vlugger en voordeliger dan met twee advocaten. In mijn praktijk is in het jaar 2000 het duizendste scheidingsconvenant door man en vrouw ondertekend, waarin alle rechtsgevolgen van de scheiding, ook de zorg voor de kinderen, werden gewaarborgd. De kinderen houden twee, weliswaar gescheiden, maar zorgzame ouders over. Een groeiend aantal bemiddelaars bevordert het fatsoenlijk scheiden.

Maar de wereld is werelds en onvolmaakt. Vanwege het gebrekkige scheidingsprocesrecht blijven er echtparen die hun kinderen mishandelen door met twee advocaten te gaan vechten. Rechters en raden weten nog niet allemaal dat men ouders die samen in bed een kind veroorzaken daarna kan verplichten om samen aan tafel te zitten en hun ouderlijke zorg te regelen, zeker in geval zij niet meer bij elkaar wonen, zoals bij scheiding. Een kwart van de kinderen heeft geen contact meer met één ouder, nog eens een kwart heeft slecht contact. (CBS-onderzoek 1998) Ergo: 50% verliest een ouder. Op het Binnenhof is langzaam een wet in de maak die een man en een vrouw die een kind maken, kan verplichten met elkaar aan tafel te gaan zitten om de zorg voor het kind veilig te stellen. Volgens de huidige wet hoeft dat nog steeds niet. Integendeel, de wet verstrekt man en vrouw alle wapens om de ‘War of the Roses’ te voeren. Psychisch mishandelen van kinderen mag en wordt door de wettelijke processtructuur bevorderd.


Continuering van 'family life'

Het Europees Verdrag van de Rechten voor de Mens uit 1950 heeft de omgang van kinderen met ouders als een mensenrecht omschreven. Dat geldt sindsdien voor alle ouders en voor alle kinderen, onafhankelijk van hun juridische positie, dus ook voor wat vroeger "onwettige" en "overspelige kinderen heetten", ook voor uit het gezag ontzette en ontheven ouders en voor alle ouders zonder gezag, en "zelfs" voor gescheiden ouders. In Nederland is dat erg langzaam doorgedrongen. De Nederlandse wetgever heeft, na herhaaldelijk aandringen, ja bevelen, uit Europa, pas in 1990 het recht op omgang van kind en ouders uitdrukkelijk in de wet vastgelegd. Ook overeenkomsten tussen de ouders strekken tot wet en kunnen niet eenzijdig worden ontbonden. Maar zoals de Duitse dichter Heine schreef: in Nederland gebeurt alles honderd jaar later. Er zijn verzorgende ouders, meestal moeders, die na scheiding de omgang met de vader "stopzetten". Er zijn raden en rechters, niet allemaal, die dit laten gebeuren, ook als vader een beroep op hen doet. Wat is voor kind en ouders de zin van een beroep op de rechter als er niet wordt ingegrepen. In feite worden moeders overtredingen gehonoreerd en honorering van gedrag, dat hebben we bij Skinner al geleerd, leidt tot herhaling van het gedrag. Moeders wil werd wet.


Hoe ontstaat PAS? Hoe werkt ouderverstoting?

De onlangs overleden Amerikaanse psychiater Richard Gardner, hoogleraar klinische kinderpsychiatrie aan de Columbia University, heeft
in praktijk, studie en onderzoek een levenswerk gemaakt van de ouderverstoting en oudervervreemding bij scheiding en schreef in 1985 een standaardwerk over ‘The Parental Alienation Syndrome’ (PAS), een stoornis die ontstond bij kinderen die door scheiding van een van de ouders werd vervreemd. In 1992 en 1998 verrijkte Gardner zijn second edition met nieuwe differentiaties en praktijkbeschrijvingen (2). Zijn gesprekken met kinderen zijn boeiend en verhelderend.

Ik kan het ontstaan en de praktische werking van PAS laten zien in een zaak die onlangs voor het Amsterdamse Gerechtshof speelde en waarvoor mij verzocht werd een expertise te schrijven, een taak die ik aanvaardde onder de voorwaarde dat ik uitsluitend in het belang van het kind en vanuit dat perspectief zou adviseren.
Man en vrouw waren niet gehuwd. De man heeft hun kind, Nora, bij de geboorte erkend, het kind kreeg zijn achternaam. Vanaf haar geboorte had de man drie jaar omgang met Nora, van 1998 tot 2001, totdat moeder het plotseling stopzette. Rechtens kon dat niet, want de ouders hadden een overeenkomst gesloten en bovendien had de kinderrechter de omgangsregeling tussen vader en kind nog eens uitgesproken. In 2001 stelt de rechter wederom een omgangsregeling vast, maar moeder verleent vader en kind geen omgang. De raad voor de kinderbescherming rapporteert: “er zijn geen contra-indicaties voor omgang van vader met Nora”, maar als moeder toch stopzet, laat de raad het maar zo. Moeders wil wordt wet.
Merkwaardigerwijze wordt aan moeder nooit gevraagd, niet door de raad en niet door de rechtbank: wat zegt moeder aan het kind? Hoe praat ze over vader?
In 2002 komt de zaak weer voor de rechtbank; de raad adviseert nu “herstelcontacten”, moeder weigert deze. Moeders wil blijft wet.

Advocaten hebben er in omgangszaken een strategie op gebouwd: “pappen-en-nathouden”. De raad voor de kinderbescherming doet er aan mee en zet in het rapport dat “moeder geholpen moet worden”. Waarmee? Dat zegt het rapport niet. Mijn expertise geeft antwoord: Normen horen bij hulpverlening in justitiëel kader. Dus moeder confronteren met de wet, terugbrengen naar haar verantwoordelijkheid volgens de wet en moeders antwoordmogelijkheden zoveel mogelijk versterken. Feitelijke rechtshandhaving. Hoe precies en nog meer? Ik kom daarop terug.

De pogingen van vader om zijn kind te zien vloeien voort uit zijn verantwoordelijkheid als vader. Maar die pogingen lopen vast in een gebureaucratiseerd proces van dossiervorming. Vader is nu twee jaar aan het procederen. Onderzoeken en rapportages nemen steeds meer tijd in beslag en zijn onverenigbaar met het kinderlijk tijdbesef. Toen moeder de omgang “stopzette”, was het meisje drie jaar, nu vijf. De “Normen 2000” van het ministerie stellen dat het raadsonderzoek “dertien weken na het verzoek worden afgesloten.” Na het verzoek van het Hof werd het 12 maanden! Nora wacht.
Noras oudervervreemding gaat al twee jaar lang door. Wat heeft moeder sindsdien aan haar dochter gezegd? Het raadsrapport meldt er niets over. Ook de rechter vraagt moeder er niet naar.

Het kind vertelt er wel over, zo blijkt. Als ik het dossier doorspit, komen er stukken naar boven die niet in het rapport van de raad zijn genoemd. Nora, vijf jaar, vertelt aan de gedragsdeskundige van de raad, dat papa Johan niet op haar verjaardag komt. “Papa Johan woont heel ver weg, helemaal in Amsterdam.” (Nora woont in Haarlem). Het kind geeft een uitweg: “Je kunt daar met de trein komen.” Dan zegt ze: “Ik moet van mama hier heel hard zeggen: ik wil papa niet zien. Als ik het een beetje zeg…zo..(ze schudt weifelend met haar hoofd en zegt zachtjes “nee”) dan weten ze het niet.” “Haar moeder”, vervolgt de gedragsdeskundige het verslag, “heeft haar dit geleerd. Nora voegt eraan toe dat als ze met papa Johan meegaat, hij haar altijd weer terug moet brengen. Hij mag haar niet aanraken.”

Dit bijna zoekgeraakt verslag is onthullend. Moeder verstoot vader. de Parental Alienation is begonnen. “Moeder leert het kind” aldus Gardner, “iets anders zeggen dan het zelf vindt en ervaart, een indoctrinatie tot vijandschap vanuit moeders haat.’ Gardner spreekt van een bedrieglijk systeem dat niet op de werkelijkheid is gebaseerd (‘a delusion system which is not reality-based’)’. Vader wordt vernederd, gedenigreerd, geminacht, belasterd en ontkend, aldus Gardner.
Ik spit door in de dossiers en vindt een verslag van een orthopedagoge in gesprek met Nora. Toen was ze bijna vier jaar. Ik geef u weer de letterlijke tekst:
“Ga je nog wel eens naar papa Johan?”
“Nee, omdat mama het niet wil. Ze wil dat niet, omdat hij niet lief is.”
“Wat doet hij dan?”
“Papa gaat met mij naar Dyno en de glijbaan. Dat vind ik wel leuk, maar mama niet”.
“Is papa Johan lief?”
“Hij is stout, zegt mama. Mama vindt hem niet lief, omdat hij Nora niet lief vindt.” Dan: “Mama vindt papa Johan niet lief en hij vindt mama niet lief.”

De interventies van Nora bij de gedragsdeskundigen zijn voor een drie- en vijfjarig kind intelligent en behoedzaam. Zij spaart daarin beide ouders, en geeft tegelijkertijd een krachtig signaal van ouderverstoting af. Het is verbazingwekkend dat de significante uitlatingen van Nora in het raadsrapport niet voorkomen, ook niet bij conclusie en advies van de raad. Vreemd, want het Hof Amsterdam wilde blijkens haar beschikking meer van Nora en het contact met haar vader weten. Deze beschikking past als een handschoen om de hand van de uitspraak van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens, ook over de procedure betreffende omgang van een drie- tot vijfjarig kind, waarin het Hof verlangt: ’correct and complete information on the child’s relationship to the applicant as the parent seeking access to the child for establishing a child’s true wishes' (3).

Het is inderdaad zo dat we verrassend veel informatie krijgen van kinderen (4). Veel meer dan van vechtende ouders en advocaten.
Het verslag vervolgt: Nora zegt het leuk te vinden papa Johan weer te zien. “Ze bevestigt het leuk gevonden te hebben bij papa Johan.”
Nu pas realiseer ik me dat er een nieuwe vader in het spel is. “Papa Johan” wordt onderscheiden van papa! Moeder heeft een nieuwe vent! Natuurlijk! Maar niemand zag het of zei het, de rechter niet, de raad niet, niemand heeft het erover. Ook moeder wijselijk niet. Dat klopt ook met de datum: twee jaar geleden ging moeder omgang weigeren. De oude vader moest weg! Hij werd alsnog, om met Gardner te spreken, een sperma-donor. Niet voor het kind, die praat vrolijk door over papa Johan, maar voor moeder! Het gaat moeder niet om het kind, maar om haar nieuwe liefde! Richard Gardner observeerde het als een van de factoren die kan leiden tot PAS: ‘The desire to create a new family. This factor operates when the mother has a male replacement for the father.…she will exclude the father and encourage the children to view his replacement as the “real” daddy.’ Of zoals een moeder zei in een forensische bemiddeling: “Ik wil hem –ze wijst naar haar vroegere partner- het liefst wegpoetsen uit mijn leven.”
Dat brengt me op vèrgaande gedachten: kinderen zijn trouwer aan hun ouders dan de ouders zelf, niet alleen aan hun partner, nee, ouders zijn ook minder trouw aan hun kinderen dan kinderen aan hun ouders (5). Dat kan vèrstrekkende gevolgen hebben! Op welk graf zullen ze dansen? Met welke onvervulde verlangens?

Ik heb een reeds lang gepensioneerde advocaat gekend, oudste zoon van in zijn jeugd gescheiden ouders. Hijzelf deed nooit echtscheidingen. Tot aan zijn dood ging hij iedere veertien dagen met een schopje en een emmertje in de trein naar het graf van zijn moeder in Bilthoven en harkte haar graf aan. Daarna ging hij met schopje en emmertje door naar het graf van zijn vader in Soest en harkte het aan.
Ik heb het hem nooit durven vragen, maar ik vermoed dat deze man –oudste kinderen ervaren vaak bijzondere verantwoordelijkheden voor het gezin- elke veertien dagen wat aarde van zijn moeders graf naar het graf van zijn vader bracht en omgekeerd. Het was zijn pelgrimstocht naar de oer-relatie tussen kind en ouders.

Als “de campagne van denigreren en smaad” lang genoeg duurt zien we een groot aantal kinderen de vocabulaire van de verzorgende moeder overnemen. Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt. Het kind wil het risico niet lopen om door moeder net zo behandeld te worden als zij vader behandelt. Het gaat met moeder meedoen. One child told me when he has to write the word dad in school, he writes DOG (6). Het ouder-vervreemdingssyndroom nadert zijn voltooiing. Allerlei leuke dingen die zij voor de scheiding met vader deden kunnen zij zich niet meer herinneren. The child will often say for all pleasurable events before separation : ‘I don’t remember’. En na het bezoek aan vader a girl said: He doesn’t give me enough food when I‘m there’. Een jongen over zijn vader die chirurg is: He is only a plastic surgeon. Gardner noemt dit “het geleende scenario” in de minachtingscampagne en het kind als de zogenaamde “onafhankelijke denker”.
Je kunt hier naar mijn inzicht niet de tweedeling “bewust” of “onbewust” jokken op loslaten. Het kind is in een onzekere toestand geraakt, waarin het de werkelijkheid niet meer kan inschatten, omdat het in twee werkelijkheden leeft. Dit element van het syndroom zie ik in mijn praktijk ook terug bij veertigjarige PAS-kinderen. Een vrouw van in de veertig die haar vader na dertig jaar terugzag, zei: “Ik heb links in mijn hoofd mijn moeder en rechts mijn vader.”

(Op pagina 98 van zijn boek geeft Gardner een dialoog tussen moeder en kind weer die laat zien hoe “het geleende scenario” overgaat in zg. onafhankelijk denken van het kind.)


HET OUDERVERVREEMDINGSSYNDROOM OF PAS

Ouderverstoting en oudervervreemding zijn vormen van psychische mishandeling van kinderen, een bedrieglijk systeem waarvan de gevolgen een leven lang kunnen duren. Kort samengevat bestaat het oudervervreemdingssyndroom uit de volgende elementen:

1. PAS-kinderen vinden in hun ouders geen rol meer voor identificatie, noch bij de vader noch bij de moeder, noch voor hun relatie met jongens noch voor hun relatie met meisjes.
2. Ze lijden aan valse inschattingen van de werkelijkheid. Ze zijn geprogrammeerd dingen te geloven die niet kloppen met hun eigen observaties en ervaringen.
3. Ze lijden aan verwarring en twijfel aan zichzelf en hebben een laag zelfrespect. Ze neigen niet zelden naar psychotische ontsnappingen aan de werkelijkheid –reality-testing-. (Afhankelijk van de persoon, noemt Gardner relaties van PAS met psychosen zoals paranoia, hysterie of psychopathie. In relatie tot psychopathie wijst Gardner op het gebrek aan schuldgevoelens voor de effecten van laster op de verstoten ouder.)
4. Het geeft het (volwassen) kind een diep gevoel van verlies van een geliefde ouder.

In de praktijk zag ik een klein aantal “eigenwijze” kinderen die zich op de jonge, sterke leeftijd (tussen zes en tien jaar) aan genoemde minachtingscampagne onttrokken en zich uit het huis van de verzorgende ouder vochten. Soms willen ze geen contact meer met moeder. Soms willen ze met beiden geen contact meer. Meermalen komen ze op oudere leeftijd daarop terug. De volwassen kinderen met PAS die ik ontmoette, zijn vaak tussen hun vijfentwintigste en vijfenveertigste jaar in langdurige therapie, waarin ze met hun fundamentele onzekerheid en gering inschattingsvermogen van verhoudingen min of meer leren omgaan.

Ondanks de oudervervreemding die Gardner in zijn klinische praktijk waarneemt, stelt hij dat het kind psychological bonds with both parents behoudt. Een band die pas sterft als het kind zelf doodgaat. Een belangrijke opmerking. Het kan betekenen dat kind en ouder de relatie herstellen. Er zijn kinderen die op oudere leeftijd, soms op advies van hun therapeut, naar het graf van een ouder gaan en hem of haar dan “de” waarheid zeggen. Het betekent in ieder geval dat moeder er belang bij heeft tot de werkelijkheid terug te keren. En dat justitie haar verplicht volgens wet en mensenrecht te handelen. Hoe dat in zijn werk kan gaan, daarmee eindig ik mijn advies inzake Nora.

Het nogal partijdige rapport van de raad voor de kinderbescherming kon niet anders dan concluderen: ‘Er bestaan geen contra-indicaties voor omgang met vader.’ Niettemin wees de raad omgang af! De ouders, vond de raad, moeten maar eens terugkomen als ze een betere communicatie hebben. Het betekent dat de onwillige ouder slechts hoeft te zorgen voor een slechte communicatie en dan het recht aan haar zijde vindt! De voormalig advocaat-generaal bij de Hoge Raad Prof. Jan Leyten bracht in zulke gevallen het volgende rechtsadagium in herinnering: Men kan geen recht ontlenen aan eigen slechtheid.

De ondeskundigheid van het raadsrapport betrof: onbekendheid met de rapportage-methode, met de psychologie van het scheidingsproces, met PAS, het niet toepassen noch handhaven van de wet en het niet gebruik maken van bestaande forensische bemiddelaars.

Mijn advies inzake Nora

De oorzaak van het ontstaan van PAS bij Nora is het déloyaliteitsconflict tussen beide ouders dat reeds in het stadium van ouderverstoting is. Met de kennis die we sinds 1985 hebben van de psychologie van het scheidingsproces weten we dat de voornaamste oorzaak van déloyaliteit is: de afwezigheid van het noodzakelijk adieugesprek (de zg. scheidingsmeldingsinteractie) tussen de partners (7). Als het adieugesprek niet of gebrekkig plaatsvond, blijven de ex-partner-emoties de noodzakelijke ouderrollen frustreren en ontstaat er verminderde oudercapaciteit. De enige thans beproefde methode om uit dit déloyaliteitsconflict te geraken bij ouders van wie er één niet aan de bemiddelingstafel wil komen is een door de rechter op te leggen verplichte bemiddeling met benoeming van een gecertificeerde forensisch bemiddelaar, tevens als deskundige. De doelstelling van de bemiddeling is dat ouders hun ouderrol in gezamenlijke zorg voor Nora weer oppakken.
Uiteraard legt de rechter onmiddellijke omgang tussen vader en kind op.
Bij gebrek aan loyale medewerking aan omgang en bemiddeling zal de forensisch mediator zulks onmiddellijk aan het Hof melden. Mocht moeder niet meewerken, zoals de laatste twee jaren gebeurde, dan zal het Hof meewerken aan een wijziging van verblijfplaats van Nora naar vader, cq. een wijziging van het gezag aan vader, uiteraard met een goede omgangsregeling voor moeder en Nora.

Aldus doende, kan niet alleen het syndroom van PAS bij Nora voorkomen worden, maar zullen ook Nora en haar vader elkaar weer zien, zoals de wet vereist en zal moeders negatieve energie worden omgezet in een herstel van een normale relatie met haar kind.

Peter Hoefnagels, emeritus hoogleraar familie- en jeugdrecht en mediator te Vorden.

20-1-2004

__________________________________________

(1) Preadvies voor de Vereniging voor Familie- en Jeugdrecht: “Scheiden als proces”, 0-nummer, 1978. Uitvoeriger in: Samen trouwen, samen scheiden. Kluwer Deventer 1985. Hiervoor is in de plaats gekomen het Handboek Scheidingsbemiddeling. 2000 (zie hieronder).

(2) Richard Gardner M.D.: The Parental Alienation Syndrome. A Guide for Mental Health and Legal professionals. Second Edition. 1992, 1998 by Creative Therapeutics, Inc.

(3) Europese Hof voor de Rechten van de Mens dd. 11 0ctober 2001, nr.30943/96, N.J. 2002, 417.

(4) Cees van Leuven en Annelies Hendriks: Kind en Bemiddeling. Oirschot 2003.

(5) Hierover schrijft ook Conny Palmen in haar roman “Geheel de Uwe.”, Amsterdam 2003.

(6) Richard Gardner t.a.p.

(7) G.P.Hoefnagels:Handboek Scheidingsbemiddeling. Mediation als methode van recht en psychologie. 2e druk, Tjeenk Willink Deventer 2001, p.84-92.

 
Omhoog
 

Prof. Dr. Richard Gardner - de beschrijver van het ouderverstotingssyndroom overleden (zie Informatie-Omgangsrecht)

+Prof. Dr. Richard Gardner gestorven op zondag 25 mei 2003

enorm verlies!

Met verslagenheid en diepe spijt melden alle groepen over de hele wereld die het gelijkwaardig ouderschap nastreven, het plotseling overlijden vorige zondag van Prof. Dr. Richard Gardner van de Columbia universiteit in de Verenigde Staten. Prof. Gardner was een groot man. Hij lanceerde de term en het begrip "Parental Alienation Syndrome", afgekort PAS - het ouderverstotingsyndroom. Hij betekende een wonderbaarlijke steun voor zoveel niet-inwonende ouders die verkeerdelijk uitgesloten werden uit het leven van hun kinderen.

We citeren hier Tony Coe, Voorzitter van de EQUAL PARENTING COUNCIL. "Children need BOTH Parents" http://www.Equal Parenting.org, de RAAD VOOR GELIJKWAARDIG OUDERSCHAP "Kinderen hebben BEIDE ouders nodig" in Engeland :

"Hij kwam op eigen kosten naar het V.K. op uitnodiging van de RAAD VOOR GELIJKWAARDIG OUDERSCHAP om ons te helpen de Regering en het Gerechtelijk Apparaat te overtuigen de al te algemeen voorkomende dynamiek te erkennen, die de natuurlijke band tussen kinderen en hun ouders vernietigt na echtscheiding of scheiding. Hij sprak krachtig, overtuigend en altijd met een goedmoedige humor. Ik genoot het voorrecht hem te vergezellen naar bijeenkomsten en interviews met de media. Wat een indrukwekkende kerel!

Wij zullen hem missen als gedegen wetenschapper en als vriend."

De begrafenisdienst greep plaats op woensdag 28 mei in Hackensack, New Jersey, USA.

In deze rubriek Ouderverstoting van deze Goudi-site vind je veel informatie over het ouderverstotingssyndroom, dat Prof. Gardner beschreven heeft en dat nu over de hele wereld in groepen van gefrustreerde vaders erkend en gehanteerd wordt in hun strijd om respect en gelijkwaardige behandeling als ouder naar hun kinderen toe.

Prof. Gardner, wij hadden ook de gelegenheid u persoonlijk te ontmoeten en met u van gedachten te wisselen over het ouderverstotingssyndroom. Wij behouden een onvergetelijke herinnering aan u en aan uw werk. Rust nu in vrede.

Ghislain Duchâteau

***

Van Dr. Reena Sommer, bewust adept van Prof. Gardner en werkzaam in Canada, ontvingen we het volgende belangrijke bericht.
De Engelse versie laten we volgen door de Nederlandse vertaling.

The word of Dr. Richard Gardner's passing is quickly making its way through the internet.

Suddenly, on Sunday, May 25 2003, Dr. Richard Gardner passed away. Apparently, he died in his sleep. Details of the cause of death are not known at this time.

I have created a webpage dedicated to the memory of Dr. Gardner. I have also placed a link to a guestbook which I created for those who wish to share their reflections about the life, career and contributions of the late Dr. Richard Gardner.

I will give Dr. Gardner's staff the link to the guestbook and I am hopeful that they will pass it onto his family for their review. I also think a guestbook such as this one will provide a strong message about the importance of Dr. Gardner's work and the need for it to continue on.

Please stop by and add your comments. You can access the guestbook link by
going to:

http://www.reenasommerassociates.mb.ca/gardner.html

Please pass this post onto anyone you feel would be interested.

Reena Sommer, Ph.D. - Divorce Consultant
http://www.reenasommerassociates.mb.ca

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

De melding van Dr. Richard Gardners overlijden vindt snel haar weg over het internet.

Plotseling is op zondag 25 mei 2003 Dr. Richard Gardner overleden. Waarschijnlijk is hij in zijn slaap gestorven. Details over de doodsoorzaak zijn op dit ogenblik niet bekend.

Ik heb een webpagina gecreëerd die aan de herinnering van Dr. Gardner is gewijd. Ik heb ook een link geplaatst naar een gastenboek dat ik tot stand heb gebracht voor wie zijn overdenkingen wil meedelen over het leven, de carrière en de bijdragen van de overleden Dr. Richard Gardner.

Aan de staf van Dr. Gardner maak ik de link over naar het gastenboek en ik verwacht dat zij die zullen doorgeven naar zijn familie voor hun tijdschrift. Ook meen ik dat een dergelijk gastenboek een krachtige boodschap zal uitzenden over het belang van Dr. Gardners werk en de behoefte om het voort te zetten.

Blijf er alstublieft even bij stilstaan en voeg uw commentaar eraan toe. U kan de link naar het gastenboek bereiken door te gaan naar :

http://www.reenasommerassociates.mb.ca/gardner.html

Vriendelijk verzoek om dit bericht door te sturen naar wie u denkt daarvoor belangstelling te hebben.

Reena Sommer, Ph.D. - Divorce Consultant
http://www.reenasommerassociates.mb.ca

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 
Omhoog
 

In memoriam prof. Richard A. Gardner - Nachruf auf den Tod von Prof. Richard A. Gardner - Dr. med. Wilfrid von Boch-Galhau

Nachruf auf den Tod von Prof. Richard A. Gardner

Die Arbeitsgemeinschaft PAS (Parental Alienation Syndrom) teilt mit tiefem Bedauern mit, dass der bekannte amerikanische Kinderpsychiater Richard A. Gardner am 25. Mai 2003 unerwartet in New Jersey (USA) verstorben ist.

Prof. Dr. Gardner wurde zunächst international bekannt durch sein in mehrere Sprachen übersetztes Buch: "The Boys and Girls Book about Divorce" (New York, Bantan Books, 1970). Seit den frühen 80er Jahren steht sein Name im Zusammenhang mit dem Problem der Eltern-Kind-Entfremdung nach Trennung und Scheidung. Mit dem Begriff "Parental Alienation Syndrome" (PAS oder "Elterliches Entfremdungssyndrom") beschrieb Gardner einen speziellen Subtyp von Entfremdung im Sinne einer kindlichen Folgestörung von schwer manipulativem (indoktrinierendem) elterlichem Fehlverhalten, durch das der abgelehnte Elternteil aus dem Leben des gemeinsamen Kindes ausgegrenzt werden soll.

Die Erzeugung von PAS beim Kind ist nach Gardner als psychischer/emotionaler Missbrauch anzusehen, der schwere psycho-traumatische Langzeitfolgen in der Persönlichkeitsentwicklung des Kindes und des späteren Erwachsenen mit sich bringt. Gardner betonte dabei auch die wichtige Rolle der mit dem Scheidungsprozess betrauten Jugendamtsmitarbeiter, Richter, Anwälte, Ärzte, Kindergärtnerinnen, Lehrer etc.

Das Standardwerk zu PAS ist Gardners Buch "The Parental Alienation Syndrome, a Guide for Mental Health and Legal Professionals", das 1992 in erster und 1998 in zweiter Auflage erschien (Cresskill, N. J., Creative Therapeutics). Seither wurden weltweit über 140 Fachartikel herausgegeben. PAS fand in über 70 Familiengerichtsurteilen in vielen Ländern - auch in Deutschland - Eingang in die familienrechtliche Praxis. Das PAS-Konzept rief unter scheidungsbegleitenden Fachleuten weltweit große Beachtung, aber auch Kritik und geradezu feindselige Polemik hervor. Die Fachdiskussion ist in den Beiträgen der Website www.rgardner.com nachzulesen.

Noch im Oktober 2002 nahm Prof. Gardner an der internationalen Konferenz "Parental Alienation Syndrom - eine interdisziplinäre Herausforderung für scheidungsbegleitende Berufe" teil, die von der Arbeitsgemeinschaft PAS in Frankfurt veranstaltet wurde. Über 320 Fachleute aus 16 Ländern informierten sich dort über das Thema PAS (www.pas-konferenz.de).

Wer ihn kannte, war beeindruckt von seiner engagierten und dennoch humorvollen Art, mit der er das komplexe Thema und die Belange der emotional missbrauchten Scheidungskinder und der vom Kontakt ausgegrenzten Eltern aufgriff. Fachleute und Betroffene werden ihn als Wissenschaftler, Fürsprecher und Freund vermissen.

Es bleibt zu hoffen, dass sich die interdisziplinäre Fachdiskussion und Forschung zu PAS und seiner Folgen auch nach dem Tod von Prof. Gardner intensiv fortsetzt.

Dr. med. Wilfrid von Boch-Galhau
für die Arbeitsgemeinschaft PAS

Bron: http://www.pas-konferenz.de


 
Omhoog
 

De Conferentie over het Ouderverstotingssyndroom in Ukkel/Brussel

door Dr. Wilfrid von Boch-Galhau

op woensdag 19 februari 2003

georganiseerd door "La Mouette"

Voor een gehoor van meer dan honderd aanwezigen hield Dr. Wilfrid von Boch-Galhau een belangwekkende conferentie in het Frans over het ouderverstotingssyndroom zoals dat werd beschreven door Prof. Dr. Richard Gardner van de Columbia University VS.

Rechten van het kind in het algemeen

Hij trok het onderwerp bij het begin van zijn uiteenzetting open naar een ruimere blik op de rechten van het kind op beide ouders na echtscheiding of scheiding. Hij verwees uiteraard naar Art. 8 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens en naar andere principes die van belang zijn om het kind evenwichtig te laten opgroeien en het toe te laten een zelfbeeld op te bouwen naar het voorbeeld van zijn vader en/of zijn moeder. Een ouder wegnemen uit het leven van het kind is een deel wegnemen van de ontwikkeling van het kind.

Het ouderverstotingssyndroom als zodanig

De middenmoot van zijn uiteenzetting behandelde het ouderverstotingssyndroom als zodanig. Het ontstaat door de manipulatie van één ouder. Er wordt via een negatieve affectiviteit een vijandigheid gecreëerd die niet gemotiveerd is. De vervreemdende ouder gebruikt het kind als een wapen tegen de andere ouder. Het kind neemt actief deel aan dat vervreemdingsproces van de andere ouder. Programmering, een groot loyauteitsconflict en vervorming van de realiteit spelen daarin een rol.

Invloed en gevolgen voor het kind op langere termijn

In een derde gedeelte van de conferentie ging Dr. von Boch in op de invloed van dat gebeuren op langere termijn op de verdere ontwikkeling van het kind tot volwassene. Er ontstaan o.m. persoonlijkheidsmoeilijkheden door de "vergoddelijking" van het kind door de moeder. Het vertoont later dominantiegedrag en het kan ten prooi vallen aan relatiemoeilijkheden. Het syndroom kan zwaarwegende gevolgen hebben in verscheidene domeinen van de ontwikkeling van het kind tot volwassene.

Interactie met het publiek

In elk van de drie grote onderdelen van de uiteenzetting gaf de spreker de gelegenheid vanuit het publiek vragen te stellen of te reageren. Daarvan werd ruimschoots gebruik gemaakt door de aanwezige professionelen maar nog veel meer door ouders en zeker ook door moeders die de ervaring meemaakten tot vervreemde ouder te zijn gemanoeuvreerd. Heel verschillende en pakkende getuigenissen kwamen naar boven, waarbij elk geval toch ook weer verschilde van alle andere gevallen. Daarbij werd in de gedachtewisseling intens gezocht naar een aanpak en naar een remediëring van het ouderverstotingssyndroom. In de leeftijd na 12 tot 14 jaar is er in feite niet veel meer aan te doen. Dat zegt Gardner ook en wordt bevestigd door Prof. Van Gijseghem. Toch meent men dat middelen als een verplichte therapie van de vervreemdende ouder het proces zou kunnen doen stopzetten. Een omkering van het zorgrecht zou ook een mogelijkheid creëren om de situatie te verhelpen.

Hoewel de Belgische rechtbanken tot dusver geen kennis hebben of wensen te hebben van het bestaan en de impact van het ouderverstotingssyndroom en ook universitaire autoriteiten daarvoor nog maar weinig aandacht hebben opgebracht in dit land, werd een procedure gesignaleerd die voor de rechtbank in Dinant werd gevoerd en waarbij het openbaar ministerie rechtstreeks rekening hield met de werking van het ouderverstotingssyndroom in die situatie.
Dat gaf zowel het publiek als de spreker vooraan de indruk dat er in dit land toch wel iets in dat verband in beweging kwam.

Tijdens de gesprekken werd er ook duidelijk op gewezen vanuit het publiek dat het ouderverstotingssyndroom wel eens erger zou kunnen zijn voor de vervreemde ouder dan voor het kind. De spreker voegde eraan toe dat het ook een bijzonder pijnlijk gebeuren is voor de grootouders.

Besluit

Von Boch besloot met te stellen dat zowel mannen en vrouwen moeten samenwerken in het bekampen van dit pathologisch fenomeen dat het ouderverstotingssyndroom toch is, want het is hoegenaamd geen "gender problem", geen probleem van de geslachten apart. Zowel de politieke wereld die instaat voor de wetgeving alsook de wereld van de wetenschappelijke psychiatrie zouden hand in hand moeten gaan om ook de justitiële wereld tot een passende attitude te brengen tegenover het ziektefenomeen. Ook was de spreker verbaasd dat er zoveel vrouwen onder het publiek waren die slachtoffer zijn van het verstotingsproces.

Belangrijke bibiografische verwijzingen

We signaleren hierbij dat volgende week, dus in de week vanaf 21 februari 2003 het verslagboek verschijnt van de baanbrekende conferentie in aanwezigheid van Prof. Gardner die in Frankfurt am Main heeft plaatsgegrepen op 18 en 19 oktober 2002. Het belangrijke boek is tegelijkertijd in het Duits en in het Engels gesteld en bevat de bijdragen van de referenten op de conferentie. We geven ter vervollediging hier de correcte bibliografische referentie : Das Parental Alienation Syndrome (PAS). Eine interdisziplinäre Herausforderung für scheidungsbegleitende Berufe. Internationale Konferenz, Frankfurt (Main), 18.-19. Oktober 2002 / The Parental Alienation Syndrome (PAS). An Interdisciplinary Challenge for Professionals Involved in Divorce International Conference, Frankfurt (Main), 18.-19. October 2002 herausgegeben von / edited by Wilfrid von Boch-Galhau, Ursula Kodjoe, Walter Andritzky & Peter Koeppel - VWB - Verlag für Wissenschaf und Bildung ISBN 3-86135-202-8. Informatie daarover vind je onder de volgende link :
http://www.vwb-verlag.com\Katalog\m202.html

Onvermeld laten we ook niet het handige boekje van Richard A. Gardner, Das Elterliche Entfremdunssyndrom (Parental Alienation Syndrome/PAS). Anregungen für gerichtliche Sorge- und Umgangsregelungen. Eine empirische Untersuchung - aus dem Amerikanischen von G.H. Broxton-Price - herausgegeben von Wilfrid von Boch-Galhau VWB-Verlag für Wisssenschaft und Bildung, Berlin 2002

Het eerste wetenschappelijke artikel dat nu in de Franstalige wereld over het ouderverstotingssyndroom is gepubliceerd, was ook van de hand van Dr. Wilfrid von Boch-Galhau. Het verscheen in nummer 188 - september 2002 in het tijdschrift Synapse - Journal de Psychiatrie et Système Nerveux Central op de bladzijden 23 tot 34 onder de titel "Le PAS Impacts de la séparation et du divorce sur les enfants et sur leur vie d'adulte". Meteen opvallend is de aansluitende bibliografie m.b.t. het ouderverstotingssyndroom over 3 kolommen gespreid over 2 bladzijden. Dat bewijst alleszins de belangstelling voor het fenomeen vanuit de wetenschappelijke wereld.

Verslaggever Ghislain Duchâteau - 20 februari 2003.

 
Omhoog
  Verslag van de conferentie van Prof. Dr. H. Van Gijseghem over het ouderverstotingssyndroom (PAS)

Universitaire Faculteiten Notre-Dame-de-la Paix in Namen -
Dinsdag 5 november 2002

Voorafgaande opmerkingen

De professor, die doceert aan de Universiteit van Montréal, begint zijn voordracht met 2 opmerkingen :

1. Uit onderzoek blijkt dat de grote meerderheid van de ouders van kinderen van 0 tot 10 jaar elkaar verstaan bij een echtscheiding. Bij 82,5 % van de scheidende ouders in het gebied van Quebec/Montréal in Canada bereiken de ouders een overeenkomst. Zij zijn verplicht 6 bemiddelingssessies te volgen. In 17,5 % van de gevallen wordt een arbitrage door de rechtbank gebracht. Van die 17,5 % wordt 13 % aan een psycho-sociale expertise onderworpen. Daarvan bereikt dan nog 5% een overeenkomst. Bij 8% wordt het geschil voortgezet. Daarvan komt nog 5% met een getuigenis voor de rechter. 4% van die 8% eist een tegen-expertise. Het is dus goed nieuws dat de overgrote meerderheid van de ouders ten overstaan van een omgangsregeling met de kinderen geen moeilijkheden hebben.
2. Van de moeilijke situaties heeft de voordrachtgever 25 dossiers nagekeken. In 22 gevallen onderkent hij een vorm van oudervervreemding. Een gelijkaardig percentage vind je beschreven bij Prof. R. Gardner. In 13 van de gevallen treft Van Gijseghem een ernstige oudervervreemding aan. In 8 gevallen komt vervreemding voor met implicaties van seksueel misbruik. Gelijkaardige cijfers vindt hij bij zijn collega's. Judith Wallerstein maakte een studie van de echtscheidingen op lange termijn. Een vijfde van de kinderen wil de andere ouder niet meer zien. Bij Johnston leest hij dat 40% van de heel jonge kinderen partij kiest voor één ouder en weerstand biedt naar de andere ouder toe.

Definitie van het ouderverstotingssyndroom

De definitie van het ouderverstotingssyndroom (PAS in het Engels, SAP in het Frans) vinden we bij Prof. Richard Gardner. De promotie van de ongerechtvaardigde afwijzing door het kind van de andere ouder komt niet direct van het kind, wel van de moeder. Een gerechtvaardigde verwerping van de andere ouder door het kind bestaat ook. Het PAS is het resultaat van twee veroorzakers :
1. van de vervreemdende ouder, die het kind aan een hersenspoeling onderwerpt ;
2. de bijzondere karakteristieken die uit het kind zelf voortkomen.
Het fenomeen is een gezinsontwrichting, niet een storing in het individu. Andere onderzoekers dan Gardner willen ook een definitie geven van het verschijnsel en zij leggen het accent op de ontwrichting bij het kind. Kelly stelt dat wij enkel moeten kijken wat er bij het kind gebeurt. Het is geen syndroom, enkel oudervervreemding. Het kind spreekt vrijwillig en vasthoudend gevoelens van negatieve aard uit naar de andere ouder toe. Dat is duidelijk in wanverhouding tot de reële angsten enz. Beide definities richten zich op het kind. Gardner legt uit, Kelly doet dat niet. Er is geen oudervervreemding als het kind niet meewil. Het kan een houding aannemen van "Laat me gerust!". De definitie van Gardner is vollediger, begrijpelijker en preciezer.

De socio-culturele context

Dan schetst de voordrachtgever in 5 punten de socio-culturele context waarin we over het PAS kunnen spreken.

1. Er komen enorm veel echtscheidingen voor. In Noord-Amerika scheiden 50 % van de koppels.
2. In de laatste 35 tot 40 jaar is er een verandering opgetreden in de filosofie van het bewakingsrecht. Omstreeks 1970 maken we de filosofie mee van de tedere leeftijd, "the tender years". De moeder wordt centraal gesteld, zij heeft de kinderen bij zich. Tot 1970 kennen de Verenigde Staten de "flower power". Het is de tijd van de unisex : de idee van de gelijkheid van de man en de vrouw maakt opgang. Er ontstaat zelfs een vervrouwelijking van de man. Het is ook de tijd van de communes die leidt tot gelijkwaardigheid van de geslachten. De filosofie van het egalitarisme heeft de rechtspraktijk beïnvloed : het begrip van het beste belang van het kind maakt opgeld, "the best interest of the child". "Sex blind decisions" worden er genomen. Het geslacht telt niet. Men blijft ook onverschillig tegenover de sekse van het kind. Wie is de psychologische ouder ? ofwel is dat de vader ofwel is het de moeder. Wie kan het kind het beste bevoogden ?
3. De moeders hebben dat niet genomen. Het feminisme is meteen op de kar gesprongen. Het huwelijksgeweld van de man werd op de korrel genomen. Die tweede kruistocht werd gevoerd tegen het fysiek en seksueel geweld op het kind. De ouderlijke capaciteit wordt in twijfel getrokken.
4. Er komt een banalisering van de scheidingen door de toename van het aantal ervan. Ouders blijven nu niet meer samen omwille van de kinderen. "We moeten toch echt leven", zeggen ze. De scheiding wordt als niet zo erg ervaren, ook niet voor de kinderen. Toch ziet Wallerstein een enorme impact op de kinderen. Men kent de kinderen toe aan de ene ouder omwille van het inadequate aspect van de andere ouder.
5. We zijn het tijdperk van het kind-koning binnengetreden. Nooit is het kind zoveel bevraagd. Het minste dat het kind zegt wordt als ernstig en belangrijk opgevat.

De bronnen van het PAS

Dan bespreekt de voordrachtgever de bronnen van het PAS.
1. Wie is de vervreemdende ouder ? In 85% van de gevallen (in de VS en Canada) is dat de moeder. Bij echtscheidingen in Noord-Amerika (niet in Europa) is de man het meest de initiatiefnemer tot de scheiding. De andere ouder voelt zich de verlatene, de bedrogene. Die bedrogen ouder creëert een soort attitude dat het kind dus ook bedrogen moet worden. Als de vrouw uit de echtscheiding komt zit ze nog vol wrange gevoelens. "Wat is er nu toch te verwachten van zo'n kerel ?" Zij creëert bij het kind een weerzin naar de papa toe.
Een tweede factor is het schuldgevoelen in verband met de echtscheiding. Het is een soort angst. De vader miskent zijn eigen rol in die scheiding. Hij projecteert zijn verantwoordelijkheid naar de andere ouder toe. Daarbij ontstaat na de echtscheiding het verlangen om de voorgekomen breuk te lijmen. De moeder wil terug naar een nieuwe normale gezinssituatie, bijvoorbeeld in een nieuwe relatie. Zij wil "le bon Joseph". Verder duikt het Rosenthaleffect op. Men ziet dingen die men vooraf veronderstelde. Een selectieve aandacht naar de andere toe ontstaat. Overdreven waakzaamheid heerst. "Hij wast het kind niet". Dat bevestigt de catastrofale hypothese van de moeder. Als men zoekt, vindt men wel wat. In die context van de scheiding is dat een psychisch mechanisme.
2. Het kind draagt ertoe bij om het ouderverstotingssyndroom te installeren. Het kind fantaseert dat het de beschadiging door de scheiding veroorzaakt wil herstellen. De beschadigde ouder is dan de moeder. De moeder is immers de dupe van de scheiding. Het kind wil dat goed maken. "Mama, wees niet droevig, van jou houd ik het meest". "Mama, ik zou deze week niet naar papa gaan, ik wil liever bij jou blijven". Zo voedt het kind de moeder in haar opvatting. Ook komt een andere wens tot herstel van de gezinssituatie voor bij het kind. Het wil het ouderpaar herenigen. Daardoor treedt het dikwijls op als bevorderaar van het conflict. Een haatdiscours tussen de ouders is beter dan geen discours. Ze zijn nog samen. Het kind voedt op die wijze het conflict.
3. We zien hoe het kind gegrepen wordt door een loyauteitsconflict ten opzichte van beide ouders. Het houdt daar niet van. Dan gaat het kind de beide ouders splitsen in een goede en een slechte ouder. De moeder is dan de goede, de vader wordt de slechte. De moeder bevestigt dat en zegt "Ik begrijp je en ik respecteer je daarin". Bij het kind leeft dan dat het gekozen heeft en dat het loyauteitsconflict gedaan is. Zo vermoordt het kind de andere ouder.

De criteria van het ouderverstotingssyndroom

Dan beschrijft de voordrachtgever het ouderverstotingssyndroom. De 8 beslissende criteria daarvoor vinden we terug bij Richard Gardner.
1.Van de kant van het kind ontstaat een campagne van afwijzing. Een klachtenlitanie ontstaat. "Hij heeft me geslagen !" enz. … "Mij blijft maar één ouder over".
2. Bij het kind komen absurde frivole rationaliseringen tot uiting : "Papa maakt geluiden bij het eten". "Hij spreekt altijd van Formule 1" "Hij kijkt altijd TV". "Hij vertelt mij verschrikkelijke dingen". "Hij heeft mij pijn gedaan aan mijn knie".
3. Bij het kind ontstaat een gemis aan ambivalentie. "Hij is de slechtste man ter wereld!". Bij hem heeft het kind nog niets goeds meegemaakt !
4. Dan is er het verschijnsel van de onafhankelijke of vrije denker. Het kind zegt : "Het is mijn beslissing dat ik niet meer naar mijn vader ga". De vervreemdende ouder ondersteunt die uitspraak : "Ik respecteer hem daarin." Rechters die dat fenomeen niet kennen, lopen erin.
5. De kinderen krijgen de belangstelling van de moeder. Ze worden moeders "kleine helper". Ze stelen documenten bij de vader. Ze worden moeders soldaten. Ze bespioneren de andere ouder.
6. Bij het kind is er afwezigheid van schuldgevoelen. Het spreekt de terdoodveroordeling uit van de vader. Die verdient in zijn ogen de doodstraf.
7. Dan is er het verschijnsel van de geleerde les. Kinderen gebruiken een volwassenentaal, zelfs de taal van de grootouders. Zo is het kind steeds en helemaal op de hoogte van wat er in de rechtszaal gebeurt. Het spreekt over "omgangsrecht", over "onderhoudsuitkering" enz.
8. De animositeit strekt zich uit over het geheel van de ouderlijke wereld. De wereld van de vader wordt veroordeeld, ook die van de grootouders van vaders kant. Dat leidt tot initiatieven voor naamsverandering. Op school klinkt het dan : "Ik wil die naam niet meer!"

Invloeden op de vervreemding van de andere ouder

Twee belangrijke fenomenen beïnvloeden de vervreemding van de andere ouder : de hersenspoeling en dat is het ergste, maar ook de programmering die zich meer in het geniep voltrekt en bijna niet merkbaar is.

- Hersenspoeling constateren we in het gebruik van directe termen.
- Er is de overdrijving van de problemen : hij is een "drinker" ; hij heeft de badkamerdeur toegeslagen, het is een geweldenaar ; het is een gedrogeerde. De telefoon wekt nachtmerries op : "Je papa is wéér daar!" ; het kind wil aan de telefoon niet meer praten met de papa ; als de mama met de grootmoeder belt is het kind quasi rustig met zijn treintjes aan het spelen, maar het luistert mee ! De vader zegt tegen de moeder aan de telefoon als het kind zich terughoudend opstelt : "Het is toch niet normaal dat het kind zo is, je bent erbij!" Antwoord : "Ik vind hem een heel nette jongen". Als de vader belt, zit het kind altijd in bad, jawel twintig keren per dag. Als het kind bij de papa op bezoek is, belt de mama om de 20 minuten op : "Heb je je potlood bij je.. ? enz. enz. Voortdurend komt de moeder tussen tijdens het bezoek.
- Er is een dooreenmenging van de gevoelens : er wordt over "wij" en "ons" gesproken : "Hij verveelt ons!" - "Wij hebben dat niet graag".
- Er is het verschijnsel van de reconstructie van de herinneringen : de moeders roepen herinneringen op … negatief natuurlijk! "Hij wilde je toen geen suikerspin kopen". Dat soort herhaalde herinneringen beklijft uiteraard in het hoofdje van de kinderen.
- Dan zijn er de ondervragingen. De moeder die wantrouwig is, ondervraagt het kind! Wat heb je daar gedaan ? Niets!!!! De manier van vragen stellen bepaalt het antwoord. Het zijn suggestieve vragen! Het kind gelooft dat er iets niet juist is geweest.

De programmering of conditionering gebeurt subtieler :
- "Als ik je eens alles vertelde wat er vroeger gebeurd is…" en ze vertelt niet verder. Vader is gevaarlijk!
- Karakteristiek is ook de zogenaamde neutraliteit van de moeder.
Kind : "Het trekt me niet aan naar papa te gaan".
Moeder : "Die mening respecteer ik".
Dat dringt besmettend door in het kind.
Waar de moeder stelt : "Dit is het weekend voor papa en niet anders!", daar is er geen probleem.

Graden in het PAS

Samen met Gardner onderscheidt Prof. Van Gijseghem drie graden in het oudervervreemdingssyndroom : licht, middelmatig en erg of zwaar.
- Licht : in ongeveer 8% van de gevallen is er lichte vervreemding zonder al te ernstige negatieve kwalificatie van de vader.
- Middelmatig : er is actieve obstructie van het contact met de vader.
- Erg/zwaar : het fanatisme is totaal en het kind wil zijn vader niet meer zien.

Enkele bedenkingen tot besluit

* Die ouder is het meest geschikt om het kind officieel bij zich te hebben die het respect voor de andere ouder het meest kan garanderen.
* Waarom is er geen ouderopvoeding voor de geboorte als de ouders lichaamsoefeningen doen ? Ouderopvoeding is de belangrijkste opvoedingstaak. Het gebeurt niet.
* Er zou verplichte bemiddeling moeten zijn in verband met de kinderen als er een echtscheidingssituatie ontstaat. Die is er niet.
* Ook bij de scheiding zelf zou er ouderopvoeding moeten zijn.
* Voor de vaders rest er in penibele situaties alleen de gerechtelijke weg. De rechter moet herstellen : "Ik leg je op je vader te zien!" - gewoon kordaat - en dat moet de rechter zeggen op elke leeftijd van het kind.
* De vervreemdende moeders zijn doorgaans geen tot hysterie neigende moeders of moeders met paranoïde trekken, het zijn normale moeders.
* Prof. Van Gijseghem heeft zijn onderzoek gebaseerd op situaties met kinderen van 0 tot 10 jaar. In die leeftijden is het ouderverstotingssyndroom nog te verhelpen. Na de leeftijd van maximum 12 jaar is er blijkbaar niets meer aan te doen.

Verslaggever Ghislain Duchâteau

Prof. Van Gijseghem was ook de hoofdspreker op de conferentie die wij met het Samenwerkingsverband van Ouder- en Belangenverenigingen bij Scheiding (SOBS) hebben georganiseerd in Schaarbeek in het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen op 30 maart 2004.


©Joep Zander november 2002

Ouderverstoting dikwijls vaderverstoting

Persoonlijke impressies bij de lezing van Professor Hubert VAN GIJSEGHEM over Het Parental Alienation Syndrome (PAS) in Namen

Acteerkunst of redekunst, beide kwaliteiten bezit Prof. Van Gijseghem in volle mate. De soms eigenlijk moeilijk te verwoorden en duistere manipulaties die aan de ontwikkeling van een ouderverstotingssyndroom ten grondslag liggen worden daardoor zeer helder over het voetlicht gebracht. Een kind zie je met zijn treintje "kleine potjes hebben grote oren" spelen en dezelfde acteur speelt een seconde later, als ware het gelijktijdig, de moeder die nietsvermoedend van dit gezegde, grootmoeder inlicht over het "verderfelijke" karakter van "dat tiep", de vader. En tussen deze snelle rolwisselingen door weet Van Gijseghem ook nog een verbindende opmerking te plaatsen.

Hij is iemand die bereid is om dwars tegen de stroom in te gaan en die het autoritatieve vaderlijke als winst durft neer te zetten tegenover het moederlijke gesjoemel van sommige rechters. Hij durft te beweren dat de positie van Gardner ten aanzien van het genderkarakter van PAS voor een deel gekenmerkt wordt door een politiek compromis. Zo iemand heeft al deze kwaliteiten natuurlijk gewoon nodig om overeind te blijven.

Desalniettemin bleef het mij verbazen dat de verwachte tegenstand vanuit feministische hoek wonderlijk uitbleef in de toch volle zalen die Van Gijseghem in Namen trok, zeker waar Van G. het feminisme bekritiseerde als een van de socioculturele pijlers onder het bestaan van het ouderverstotingssyndroom. Ook de bij Gardner zeer geliefde grootmoeder (Grandma's criteria tot beoordeling van de psychologische band tussen ouder en kind) moest het ontgelden als degene die in werkelijkheid dikwijls een stevig fundament legt in de paranoïde angst bij de moeder voor het "Tiep" met wie ze een kind heeft verwekt. Wat heb ik toch met die man ? dacht ik de hele tijd. Nu dit opschrijvend: "Grootvader". Wellicht zonder dat hij het wilde of nastreefde zag ik net dat stukje wat ik bij Gardner miste, ingevuld worden.

Uiteraard staat het de lezer dezes geheel vrij om deze waarneming als een typisch Freudiaanse therapeutische overdrachtssituatie te karakteriseren. Best. Ik had een leuke Opa, een vervreemdende moeder voor mijn eerste kind om over die rechter nog maar te zwijgen, ik ben dat "Tiep".. Mag ik dan ook terugzeggen dat in deze context overdracht een maatschappelijke betekenis heeft? En dat zelfs Gardner verdacht kan worden van een nog niet geheel verwerkte relatie met het moederdom?

Ach laat maar. Maar het was wel genieten; lachen en huilen tegelijk en een Prof die na al die uren van inspanning terecht en met recht en respect mocht verzuchten dat hij nu toch wel erg moe was, zodat ik hem de volgende vraag maar per e-mail zal stellen.

© Joep Zander november 2002

Joep Zander schreef deze tekst na ons gezamenlijk bezoek aan de conferentie van Prof. Hubert Van Gijseghem in de Universitaire Faculteiten in Namen op 5 november 2002. Ik publiceer Joeps tekst hier met zijn uitdrukkelijke toestemming. Joep Zander heeft in 1999 samen met Rob van Altena en Wim Theunissen het boekje "Het ouderverstotingssyndroom in de Nederlandse context" uitgegeven. Het is verschenen naar aanleiding van het boek van Prof. R. Gardner "The Parental Alienation Syndrome" en gepubliceerd door het Platform SCJF.

Joep Zander heeft nu zijn 2de Nederlandse PAS-boekje voltooid, waarvan de publicatie midden april 2004 wordt voorzien. Het is uitvoeriger en beslaat een 80-tal bladzijden en is voorzien van een bijpassende kleurrijke omslag. Het heet "Moeder - Kind - Vader, een drieluik over ouderverstoting". De prijs is 9,5 Euro. ISBN 90-808631-1-4 Uitgever : Rela Publishing - Rijksweerdsweg 19 - 7412 WE Deventer.

Op de bovenstaande tekst berust copyright en hij mag zonder de toestemming van de auteur niet gekopieerd en gepubliceeerd worden.

Prof. Dr. Hubert Van Gijseghem doceerde aan de Universiteit van Montréal in Canada ; hij is Nederlandstalig.

Reactie van een aandachtig en geëngageerd aanwezige op de conferentie :

Aangaande PAS lijkt me de eerste opdracht om het verschijnsel als dusdanig te doen (h)erkennen.

Men heeft per definitie te maken met één ouder die een cruciale (nefaste) rol speelt maar tegelijk ook niet anders dan onder dwang valt bij te sturen. Dat laatste kan alleen het gerecht....

Zulks kan men slechts verwachten indien wetgevende en rechterlijke macht in de juiste richting gestuwd worden door voldoende maatschappelijke consensus(druk?)

Daar staan we vrees ik nog héél veraf.... zodanig ver zelfs dat het voor mij/ons en onze kinderen al lang te laat is.

Loodzware dogma's blijven immers nog steeds overeind; met name in academische kringen terwijl het toch precies dààr is dat "speerpuntdenken" verwacht zou mogen worden.

Mathieu Maurissen

 

 
Omhoog
 
     
Laatste update : 23 mei 2017 | Vragen welkom bij : Webmaster Top | Home