Kansas,

mijn verhaal ,gouden mandje of  mijn lijdensweg?

Mijn naam is Kansas , een  grijs gestroomde galgo reu, van ongeveer 6 jaar oud.

ik weeg momenteel 35kg en ben schoft hoogte 75cm

Toen ik uit Spanje vertrok naar België voor een thuis in een gouden mandje wist ik niet welk een avontuur ik tegemoet ging 

Ik begreep niets van de taal dat de mensen spreken , wist niet wat het betekende in huis te leven ,tussen mensen en andere honden 

Zelfs honden taal is me vreemd , en helaas leer ik niet zo vlug 

ik ben aangekomen in de maand Mei in het jaar 2007 en verhuisde eerst naar een opvanggezin 

daar ben ik ongeveer een maand geweest en toen verhuisde ik naar een thuis met meerdere hondjes 

ik voelde me er niet makkelijk tussen een bende plaagstokken en op een dag werd het me te veel en hapte ik van me af met als gevolg dat ik

buiten vloog , dus terug in een opvanggezin maar niet hetzelfde als vorige keer 

ook hier kon ik niet blijven en werd ik weer verplaatst , deze keer op hondenhotel , en na een weekje weer naar een ander hotel 

ik had ondertussen zware oorontsteking aan beide oren en liep rond met pijn 

weer kwamen ze me halen en mocht ik 2 nachtjes ergens slapen , naar de dierenarts ,de oren werden uitgespoten brrrr dat deed pijn , en dan weer naar het hondenhotel 

we gingen ook even op bezoek bij mama chantal en papa Ludo de baasjes van 4 andere soortgenoten en een leuke rosse kat 

na weer enkele dagen hotel werd ik terug naar deze mensen gebracht ,woog ondertussen nog maar 26 kilo en heb nog steeds oorpijn

daar kwamen na enkele dagen  mensen op bezoek ,

er werd gepraat en de volgende keer als die op bezoek kwamen namen ze me mee , weer een eigen thuis ? 

ja voor 2 weken , de pijn in mijn oren bleef duren en op een dag ging het weer mis , de pijnscheuten en ik weet niet wat er gebeurde 

maar ik hapte weer , met weer het gevolg dat ik buiten moest ,ik weer een illusie armer en een pak onzekerder als voorheen

deze keer kwam ik wel terug bij mijn rosse vriend en lieve opvangouders  die me met veel geduld proberen te leren wat wel en niet kan 

de tijd gaat langzaam aan vooruit en mijn oren blijven een probleem , dan weer beter dan weer ontstoken , de pijn komt en gaat 

daar word je humeurig van en als ik slecht gezind ben hap ik van me af , en elke keer word het besnauwde hondje getroost en ik vertelt dat ik dat niet mag doen , dat het niet netjes is je genootjes te knappen ,

maar ze gooien me niet buiten ,wel hoor ik ze regelmatig aan de telefoon over me vertellen 

ze vragen hulp aan de mensen van de org. , wat een probleem blijkt te zijn , maar ze krijgen het uiteindelijk dan toch gedaan dat er een meneer op bezoek mag komen om te zeggen wat er mis is met me 

eigenlijk weet hij niks meer te vertellen dan dat ze hier al weten , maar spreken toch af om via telefoon een andere afspraak te maken 

deze ging ineens niet door na een gesprek met die meneer en iemand van de org.   raar maar blijkbaar ben ik het niet waard om betaalde hulp te mogen krijgen  , dit maakte papa Ludo wel heel boos

toen belde papa ludo met een meneer van de org  , en werd alleen maar bozer en zei dat hij de org niet meer kon helpen omdat hij niet achter hun standpunt kon staan en tegen het laten inslapen was ,

dat er andere oplossingen moesten zijn (ging blijkbaar over mij ontdekte ik later )

er werd wat over en weer gemailt over mij want stoppen met helpen is ook stoppen met opvang  dus ik werd al ongerust natuurlijk , 

papa ludo en mama chantal konden niet geloven dat het echt was wat er gezegd was aan de telefoon , maar dit werd later toch weer bevestigt door andere mensen 

een lange telefoon met de mevrouw uit nederland  die zeker niet achter inslapen stond en mee mijn leven wou redden , maakte dat er overeenkomsten gemaakt werden en ik hier mag blijven want blijkbaar hebben papa ludo en mama chantal mij overgekocht van de org 

met mij gaat het nu beter , mijn baasjes zijn met mij naar da geweest die een staaltje van oorsmeer naar labo stuurde (zware kosten van 15euro ) de uitslag,een gistschimmel veroorzaakt door uitspuiten oortjes en verkeerde behandeling  maar zal genezen 

een echte held zal ik nooit worden , daar ben ik veel te onzeker voor 

maar ik heb leren genieten van de geborgenheid in mijn thuis en het gezelschap van mijn hondenvriendjes

ondertussen heb ik al afscheid moeten nemen van enkele van mijn hondenvriendejes hier , maar hun plekje bleef niet leeg en ik kreeg nieuwe vriendjes 

2 soortgenootjes die veeeeel kleiner zijn dan ik en een mooi galgomeisje 

het leven gaat hier rustig zijn gangetje , ik voel me goed maar ondanks dat mijn oren beter zijn blijf ik spoken in mijn hoofd zien 

soms heb ik slechte dagen en moeten de kleintjes me gerust laten , dan zijn de spoken er en kan ik niks verdragen 

helaas komen deze dagen steeds vaker , en voel ik me er niet goed in , ik word steeds onzekerder en banger van die enge wereld 

en als ik me ziek begin te voelen val ik dieper weg in de angstwereld in mijn hoofd

ik mag mee met mijn baasjes en bij de da word ik voorzichtig onderzocht en getest , het laat me koud zolang ik maar de hand van mijn baasjes voel 

dan krijgen mijn baasjes te horen dat het erg mis is met me , dat ik een groot gezwel in mijn buik heb , bloedarmoede en geelzucht en dat ik geheel in deze angstwereld blijf hangen en ze me niet kunnen genezen deze keer 

ze kijken me aan , en ik laat ze begrijpen dat het tijd is me los te laten , ik krijg een spuitje van de da en geef hem nog een kopje als dank 

dan kruip ik tegen mijn baasjes aan en laat de rust over me komen 

voorzichtig leggen ze me op de tafel , en in de armen van mijn mamabaasje krijg ik weer een spuitje , dit is het einde en ik laat me gaan 

dankbaar voor dit warme afscheid vertrek ik naar mijn vriendjes aan de andere kant waar ik ze zeker de groetjes doe van de lieve mensen die me enkele jaren hebben laten genieten van een liefdevolle thuis



home