★  Poezio en Esperanto  ★

Ĉie kreskas io

(" 't Groeit overal entwat" de Guido Gezelle, 1896.

El la flandra Esperantigis Leo De Cooman)

Ĉie kreskas io:

eĉ sur bluaj ŝtonoj,

ŝtele pentras la likenoj,

malrapide, etporcie,

siajn platajn medalojn,

kiuj verdaj, grizaj,

flavkoloraj, ornamas

parapetojn de malnovaj pontoj.

Frapas la suno sur ilin,

kaj falas sur ilin la pluvo;

flanken ili elkreskas,

eron pentretas post ero,

ereton ĉi tie kaj tie,

direkte de ie al ie,

donante al ĉiu bluŝtono

belegan aspekton de ĝi.

Iru al ili rigardi,

vi, kiu havas okulojn,

restu momenton atende,

kie falas la suno kaj akvo,

montru tapiŝon al mi,

mozaikon aŭ ajnon,

pli arte faritan,

pli belan ol tio.

Alkuru formikoj sur ilin,

en ilin kaj transen de ili,

sur ilin rapidu moskitoj

per kruroj ĉu longaj ĉu kurtaj,

ĉeestu flugiloj, al vitro similaj,

ĉielarka pompado,

belega kaj ĉarma,

kiom ĝuiga ja ĉio!

Ĉie kreskadas ja io,

super kaj sube de fluo

de l' akvo; surfirste semitaj

floras la floroj;

senvivaj ne estas tegoloj

kaj eĉ en la pajlo

de mizereta tegmento

vivas floreto kun ĝojo.

Fendoj estas en muroj,

estas fendoj en ŝeloj

de arboj, en kiuj filikoj

ludas sian rolon,

ili al l'arbo radike fiksitaj

ankoraŭ ekkreskas en sino

mortinta jam jarojn

en ligno, en trunk' aŭ radiko.

Neniu kaĉaĵo perdiĝas,

nenia nutraĵo putriĝas,

en kiu revenas ne vivo,

eĉ post kiam ĝi mortis;

kiom ajn putrintas la ligno,

aŭ sterko, post iom da tempo

micelio aperos ja ia

kun fungoĉapeloj sur ĝi.

Kie, de riverego Liso

ĝis Skeldo, ĉe maro, en sablo,

sur domo, sur fost', estas loko

ie ajn en nia lando,

kie vivas nenio,

flor' aŭ folio,

kiu ĉarmas? Ĉie,

ĉie kreskas io.