★  Poezio en Esperanto  ★

 

Nenies Amiko


 

el la Flandra "Niemandsvriend" de G. Gezelle 6/9/1895

Esperantigis Leo De Cooman


 



Vi, kiuj kutimas vivi en urbo             

nur konas cerealon de Dio

  prezentatan paniĝinta, nutra;

kaj ne scias kiom ravas              

la aspekto de l' verdaĵo

  laŭ borderoj de la vojoj,


 


pri herbaĵ’ kreskanta malalte kaj alte

pri verdaĵo floranta en herbejoj;

  pri vicio birda kaj furaĝa,

pri plantago, stelario kaj papavo;

pri glekomo, persikario kaj fragmito,

  pri rumekso kaj pri kardoj.


 

 
Aĥ kardo, vian pikan haregaron

mi ekkonis nur

  per onidiroj;

avertiĝis mi per la dirantoj

ke vi ĉie regnas en la agroj

  por bredadi la malbonon.


 

 
Mi ne konis vin kaj krome

ne deziris vidi vin proksime

  kaj certe ne tuŝi vin,

ĉar konatas tia tuŝo

pro malbono kaj fifamo

  ĉie ĉe la kamparanoj.

 
 


Insulte oni diras ke vi, ĉies malamiko,

nur utilas kiel nutro al azeno;

  pikilojn viajn timas ĉiu;

kiu belon tamen vidas en ĉiu Dia verko

kaj en ĝi trovemas bonon,

  ne insultas tiom vane.


 

 
Oni insultas ... eĉ pli grave, oni aŭdas,

ke laŭ leĝo kaj ordono de la reĝo,

  oficiale kaj totale

oni kardan vegetaron

falĉe kaj fosile neniigu,

  de la tero ĝin ekstermu.


 

 
Indulgon por humila herbo,

kiun tiom -ho ve- vi malŝatas:

  Rigardu kiel ŝtonojn, rubojn,

per kiuj la perforto de urbanoj

turmentas la kamparon,

  per verdaĵo deca ĝi rekovras.


 

 
Rigardu. Sur ĉiu tigo -kiel ĉarme-

kardkapeto supren tenas siajn florojn

  tute aŭ nur parte el burĝonoj;

tiom pura, de neniu jam tuŝita;

kolumo brilas ĉirkaŭ ĉiu florkapeto,

  de freŝa roso prigutita.


 

 
Rigardu kiel skvama kardhararo

de ŝpinaĵ' aŭtuna ĉirkaŭatas

  kaj de aranea punto,

moviĝanta sub la suna fajro,

ekbrilanta en venteto

  plena je pulvo diamanta.


 

 
Kiel flirtema pieriso saltas,

ĉi tien, foren, kaj frandemas

  por ŝteli el la infloreskoj,

nutraĵon de antaŭ l' abelaro

kiu ĵaluze vidas ĝin alflugi

  vizitantan ĉiun kardon.

 
 


Mi ne flaras, kie preparatas

ĉarmo de balzamoleo,

  odoron pli agrablan ol ĉi tiu,

kiun distilas kardaj floroj

dum somero, frue kaj malfrue,

  kie abundas floroj en kardejoj.


 


Rigardu kiel sur kapet' maljuna  

flugema semo supren hastas,

  sin sur ĉiu vento levas

por ie, kie ĝin neniu vidas,

senmorte liberiĝon trovi

  iam je renaska tago.


 


Tiel, kardoj, vi ĉiam vivas plue,

de leĝo kaj de reĝo ordonema

  malpermesitaj, ekzilitaj;

kvankam longe ili jam komplotas

por sufoki vian povran semon

  en la loko de naskiĝo.

 


Kardo, vin prave aŭ malprave,

Vin iam, amiko de neniu,

  ne malŝatos malestime

ĉi flandra koro, videmanta ne profiton

sed la belon en ĉiu verk’ de Dio

  kaj en ĝi trovemas bonon.