Pantanal

Het dorpje aan de veerpont van de Rio Paraguay. De huizen staan op palen omdat in het regenseizoen de rivier een héél stuk hoger staat, maar toch ook een beetje om minder lieve beestjes buiten te houden. En vermits we in voetballand Brazilië zijn mag natuurlijk geen voetbalpleintje ontbreken.

Bootjes langs de Rio Paraguay.

Met deze veerpont werden we over de Rio Paraguay gezet en daar begon pas echt het Pantanal gebied.

De jeep had hier al een lekke band en wat verderop was er een hutje waar hij hersteld kon worden. Ze hadden daar ook een satelliettelevisie opstaan en daarop zagen we de eerste beelden van de 11 september aanslagen (of beter bekend als 9/11) in New York en Washington DC. Eens de band hersteld moesten we verder en waren we 3 dagen onwetende van wat er in de rest van de wereld gebeurde. (Het laatste wat we zagen was een instortende WTC toren)

En dan te bedenken dat de anaconda een wurgslang is.

Dit lieve beestje is een anaconda.

Vissen op piranha's.

Kijk eens naar de tandjes. Oh ja, dit beestje heb ik zelf gevangen. 's Avonds kregen we ze ook op ons bord en het was nog lekker ook. Dus ik kan zeggen dat ik een piranha opgegeten heb i.p.v. opgegeten te zijn door piranha's.

Twee keer had ik beet, m'n eerste was een piranha, maar de tweede keer had ik dit visje gevangen. Op het ogenblik dat ik deze foto nam had onze 'schipper' er al twee lange scherpe punten afgebroken die naast de kieuwen zaten. Hij deed dit heel snel en zei dat het gevaarlijk was om je aan te prikken.

Onze gids had één afwijking en dat was als hij een beestje zag, dan moest hij het vangen. Hier was het de beurt aan een alligator.

Deze zijarm van de Rio Paraguay zat dan ook vol met deze lievertjes. Ik schat dat er op de oever om de tien meter eentje lag op te warmen. Als je goed kijkt zie je net achter de rug van mijn reisgenoot (met de rood-zwarte pet) er nog een paar liggen.

Een typisch beeld van het Pantanalgebied, een grasvlakte met daarin 'eilandjes' met bomen.

Eén van de vele waterplassen in het Pantanal gebied. In de regentijd staat alles onder water, maar in de droge tijd (bij mijn bezoek in september) is het één droge grasvlakte, vol met vijvertjes en iets hoger gelegen eilandjes (plekken die ook in de natte tijd niet onder lopen) met bomen.

Eén nadeel: Vermits de piranha's dan allemaal opeen gepakt zitten in deze poelen zijn ze veel agressiever dan in de natte periode's. In de natte periodes zou het dan weer oppassen geblazen zijn voor de slangen.

De jaribu is de grootste ooievaar ter wereld en ook een beetje het symbool van het Pantanal gebied.

Een miereneter in 'verdedigings' houding.

Plots wat het even schrikken. Dit slangetje kruiste onze weg. Onze gids (op blote voeten) dacht eerst aan een koraalslang, maar het bleek een (ook giftige) fake-koraalslang.

Deze Capibara of waterzwijnen zie je ook overal.

Hier ben ik een beetje aan het uitpuffen voor de middaghitte, maar ook slapen deden we in een hangmat.

Ons 'restaurant' bij de overnachtingplaats.

Dit was de hoofdweg door het zuidelijke pantanalgebied. De ganse weg lag enkele meters hoger om ook nog in de regentijd berijdbaar te zijn. In ons hotel in Campo Grande hing een luchtfoto van deze weg met links en recht allemaal water.

Links zie je ook een rookpluim en alhoewel het door de regering verboden is, stoken de grootgrondbezitters hier lustig op los.

Bij bijna alle dieren stopten we en liet de gids ons uitstappen om ze naderbij te bekijken, maar bij deze slang was hij heel snel om ons 'niet' te laten uitstappen. Dit was een jararaca, wat de giftigste slang van de Pantanal zou zijn.

Pantanal