Griekenland: Een tocht naar de OLYMPUS

1 - 3 juni 2005


Inleiding

Alle afbeeldingen op deze pagina werden gereduceerd in grootte en kwaliteit. Door een afbeelding aan te klikken wordt in hetzelfde venster een grotere versie van betere kwaliteit voorgesteld. Terugkeren naar deze pagina gebeurt dan d.m.v. de terugkeertoets in de browser.

De Olympus is niet alleen de hoogste berg in Griekenland, hij oefent ook een magische aantrekkingskracht uit omdat, volgens de Griekse mythologie, daar de twaalf Olympische Goden verbleven. Pas in 1913 werd de hoogste top (Mytikas: 2917m) van deze verblijfplaats van de onsterfelijke goden voor het eerst door aardse stervelingen (de Griek Christos Kakalos samen met twee Zwitsers) bereikt. Het gebergte ligt niet ver van de Ege´sche zee en vormt een grote hindernis voor de wolken die boven deze zee gevormd worden. De mysterieuze Olympus is dan ook heel vaak door wolken en mist aan het gezicht onttrokken. Thessaloniki is de meest nabij gelegen grote stad. Het uitgangspunt voor een trektocht naar de Olympus is doorgaans Litochoro, een klein, maar toeristisch dorp, gelegen vlakbij de autostrade die Athene met Thessaloniki verbindt. Veel trekkers starten de tocht in Litochoro, maar wie over eigen vervoer beschikt (of wie kan meerijden met een bereidwillige chauffeur), kan de eerste 11 km wandelpad vermijden en de tocht aanvatten in Prionia: eigenlijk niet veel meer dan een parkeerplaats met een eenvoudige taverna. Enkel de laatste paar honderd meter van de 18 km lange weg tussen Litochoro en Prionia zijn onverhard, maar goed berijdbaar.


1 juni 2005

In de voormiddag verplaatsen we ons van de Prespa-meren, aan de grens met AlbaniŰ, naar Litochoro. Het is een trip van bijna 300 km, eerst langs kronkelende bergwegen en pas op het einde een deel autostrade. Voor de zekerheid bellen we naar de Refuge A (Spilios Agapitos) waar we willen overnachten, maar in deze periode hoeft er buiten de weekends niet gereserveerd te worden. Na het middagmaal rijden we naar Prionia (1100m), waar we de auto achterlaten.

   

Aan de ingang van het park staat een bord waaruit duidelijk blijkt dat het gebied ook in de winter druk bezocht wordt. De aangeduide tijd om de ongeveer 1000 hoogtemeters naar de refuge af te leggen is 2u30, maar dat zal voor de meeste bezoekers wel een heel optimistische schatting zijn. Het pad is heel duidelijk, maar de weg is lang, loopt door het bos en vaak met grote lussen voorbij steile inhammen. Na de lange autorit en het middagmaal is het lastig klimmen. We doen er dan ook bijna vier uren over om de refuge te bereiken.



De refuge is gerenoveerd en beschikt over ruim 100 bedden in kamers van 6 tot 12 personen. Omdat er in deze periode weinig trekkers overnachten, hebben we een kamer van 6 voor ons alleen. Overnachting en ontbijt (10 EUR en 3.50 EUR per persoon) zijn helemaal niet duur en ook andere maaltijden en dranken worden tegen voordelige prijzen aangeboden. De sanitaire voorzieningen zijn prima, maar enkel met (heel) koud water dat van onder een hoger gelegen sneeuwveld aangevoerd wordt. De huttenbazen zijn bijzonder vriendelijk en de veeltalige uitbaatster is een kleindochter van Christos Kakalos, de Griek die in 1913 als eerste de Mytikas-top bereikte. Ze vertelde ons dat haar grootvader in 1972 op 93-jarige leeftijd, met de hulp van zijn zoon het exploot herhaalde. In de gelagzaal (de enige, door een haardvuur verwarmde ruimte) hangt ook een foto van de kranige oude man, samen met zijn kleindochters op de spits van de Mytikas. Om 22 uur wordt de generator uitgeschakeld. Vanavond zijn er hoop en al een twintigtal trekkers, Duitsers, Engelsen, een paar Amerikanen, een paar Grieken en wij.


2 juni 2005

De voorbije nacht was het heel rustig in de refuge. In het oosten kleurt de hemel oranje. Rond 8 uur staan we met een tiental klaar voor de tocht naar de/een top als een hevige regenbui ons nog een tijdje binnenhoudt. Zoals dat zo vaak het geval is in de bergen, stopt de bui even plotseling als ze gekomen is. De klauterpartij naar de Mytikas wordt ons afgeraden als de rotsen nat zijn, maar we hadden zelf al beslist ons te beperken tot de Skala, die slechts 50 meter lager is en vanwaar men trouwens het beste uitzicht zou hebben op de Mytikas.


Het pad maakt deel uit van de E4-wandelweg. Fout lopen kan moeilijk: het hoofdpad is breed en bij de schaarse afsplitsingen staan duidelijke wegwijzertjes. Een paar keren moeten we over een restant sneeuw. De boomgrens laten we al snel onder ons, het wordt koud en er waait een felle wind. Het pad wordt ook erg steil, maar blijft goed begaanbaar. Als de wolken even weggeblazen worden, kunnen we genieten van bijzonder mooie uitzichten.

Na ongeveer twee uren bereiken we deze splitsing waar men via de "kaka skala" (dit betekent "de slechte ladder") naar de Mytikas kan gaan. We blijven bij ons eerder genomen besluit en zien dat de meeste anderen ook het niet ongevaarlijk klauterwerk willen vermijden.

Korte tijd daarna bereiken we de Skala (2866m). Af en toe verdrijft de felle wind de wolken rond de Mytikas. Vanaf Skala kan men via een gemakkelijk pad verder naar de Skolio, een andere top die slechts enkele meters lager is dan de Mytikas. Maar door de sterke bewolking en het mooi uitzicht dat we hier hebben, besluiten we niet meer verder te gaan.
Tijdens de afdaling hebben we wat meer oog voor deze bloemen, die we ook in de Alpen aantreffen.

Rond drie uur zijn we terug in de refuge. Vandaag is er wat meer volk naar boven gekomen om morgen naar een van de toppen verder te trekken: een groep van een achttal Duitsers, een paar Grieken en enkele Engelsen. Twee Engelse vriendinnen zijn voor enkele dagen naar Griekenland gekomen met als enige bedoeling de Olympus op te gaan. Het stevig avondmaal smaakt ons bijzonder goed. Tevreden zoeken we reeds vroeg ons bed op.


3 juni 2005

Na het ontbijt vatten we de terugtocht aan. Korte rustpauzes inbegrepen, doen we er nu nog 2.5 uur over. We ontmoeten een zestal vroege stappers die op weg zijn naar de refuge, of die vandaag misschien zelfs nog hoger willen gaan. Op de parking in Prionia vinden we onze auto in goede staat terug. Tijdens de terugrit naar Litochoro begint het te regenen. We hebben veel geluk gehad op onze tocht. We rijden meteen naar de nabijgelegen belangrijke archeologische site van Dion, gaan daarna lekker Grieks middagmalen in een rustige taverna in de omgeving en vatten dan de rit aan naar de kloosters van Meteora, waar ons morgen een lange wandeling wacht: van klooster naar klooster.


Besluit

De tocht naar de Olympus is voor geoefende wandelaars niet zˇ lastig, tenminste indien men tweemaal overnacht in de Refuge A. Tijdens de beklimming overnachten in de refuge en na het resterend deel van de beklimming afdalen tot in Prionia is niet onmogelijk, maar uiteraard veel lastiger en vooral lang. De paden zijn duidelijk en druk belopen. Wie het aankan (en durft), kan met wat klauterwerk op het einde de hoogste top (Mytikas) bereiken, maar ook de nabijgelegen Skala en de Skolio zijn interessante bestemmingen.

Deze trektocht was ook een mooie aanleiding om onze (zeer beperkte) kennis van de Griekse mythologie op te frissen en vooral aan te vullen. Zo was het me niet bekend dat er bij de 12 Olympische godheden 6 goden en 6 godinnen zijn. Hun namen en functie vindt men gemakkelijk op andere plaatsen.

De tocht naar de verblijfplaats van de goden was een boeiende ervaring en de goden waren in een goede stemming, want het weer was goed en dat is daar heel vaak anders.


Aanvulling: GPS-ervaringen tijdens deze trektocht

Tijdens deze trektocht werd gebruik gemaakt van een Garmin GPSMAP76S om de tracks te registreren. Deze tracks werden na de reis overgebracht naar de PC en voorgesteld op een ingescande en gecalibreerde kaart. Daarbij wordt gebruik gemaakt van het programma OziExplorer.

De kaart die tijdens deze trektocht gebruikt werd, is de Topo 25 kaart 6.11 Greece-Macedonia van Anavasi . Een gedeelte van deze kaart werd vˇˇr de reis gescand, ingevoerd in OziExplorer en gecalibreerd. Op de kaart staat het universele WGS84 lengte- breedteco÷rdinatennetwerk aangeduid d.m.v. zwarte kruisjes. Het eigenlijke (halve)kilometerrooster is gebaseerd op het Grieks Referentie Systeem EGSA78, waarbij de elementen voor de kaartdatum en het UTM-grid duidelijk vermeld worden op de kaart. De gescande kaart werd in OziExplorer gecalibreerd, steunend op het WGS84 rooster. Ter plaatse werd het GPS-toestel ingesteld op het Grieks systeem. Dit vergde de handmatige invoer van de parameters eigen aan het Grieks referentiestelsel, maar verliep verder zonder problemen. In combinatie met de papieren kaart is het gebruik van het kilometerrooster eenvoudiger dan het werken met de geografische co÷rdinaten.

Een lijst met waypoints in het bezochte gebied vonden we op het internet. Een aantal van deze punten werd reeds vˇˇr de reis in OziExplorer ingevoerd.

Tijdens het eerste gedeelte van de trektocht (van Prionia naar de Refuge A) werd de satellietontvangst vaak onderbroken door de overvloedige aanwezigheid van gebladerte. Het is bekend dat de GPSMAP76S in dergelijke omstandigheden vaak geen goede ontvangst heeft. De track die na de reis naar de PC werd overgebracht vertoonde teveel onregelmatigheden en werd om die reden niet afgebeeld op bovenstaand kaartje. Tijdens het tweede gedeelte van de trektocht werd de ontvangst veel minder gehinderd door gebladerte (we bevonden ons immers al snel boven de boomgrens) en de geregistreerde track werd dan ook bijna nooit onderbroken. Deze track is voorgesteld op bijgaande kaart. De in het geel aangeduide waypoints werden niet tijdens de trektocht geregistreerd, maar zijn afkomstig van de hiervˇˇr vermelde lijst.

Herman Serras, Juni 2005

Bezoek mijn website (...indien je geen grondige afkeer hebt van wiskunde)
Bezoek mijn fotogalerij (over verschillende reizen)
Stuur een e-mail