Een eeuwigheid geleden...

Liep ik gewoon ergens te lopen met mijn ziel onder mijn arm, niets te wensen, niets te hopen, een beetje zon en niet te warm - eindelijk weer zonder doel temidden van een oud gevoel.
Vrij en door niets aangedaan met een strootje in m'n mond, keek ik als een kind weer rond
hoe de wereld om me heen zonder regen, zonder zorgen, tussen maan en sterren stond, alleen vandaag, en zonder morgen.

Daar was het weer, dat avontuur, sinds lang verdwenen en vergeten, met dagen van wel duizend uur met een geluk dat zo mag heten. Het lijkt ver weg, 't komt niet weer door te neuzen in de boeken, geen ziel onder de arm genomen doet het vinden bij het zoeken.
Het komt, als je op 't levenspad een strootje ziet en niet meer weet waar het voor dient
en prompt vergeet dat je het in je mond gestoken had...dat is "den ouden boerestiel".