Vertaling van artikel op Ivy en Pete Rameys site: www.hoofrehab.com

Oorspronkelijk artikel: http://www.hoofrehab.com/HoofRehabProtocol.htm

Voorstelling van het onderzoek: http://www.hoofrehab.com/HoofRehabProgramBrochure.pdf

Protocol hoefrevalidatie

Debra R. Taylor DVM, MS, DACVIM

Ivy Ramey AHA Member

Pete Ramey AHA Certified Farrier 

Inleiding:  Wij zijn fundamenteel tegen het aanprijzen of beschermen door een merknaam van één specifieke methode om de paardenhoef te behandelen. Gelijk welk succesvol hoefverzorgings- en revalidatieprogramma moet voldoende ruimte geven opdat de beoefenaar de behandeling kan aanpassen aan zowel de individuele noden van het paard als aan de voorkomende situatie. De enige reden om dit protocol hoefrevalidatie op te stellen is om de materialen en methoden die wij al gebruikten bij onze revalidatie en studie van de aangeboden hoefproblemen op te sommen en te beschrijven.

Samenvatting:  Dit system van hoefrevalidatie is gebaseerd op de principe dat veel ziekten van de paardenvoet die resulteren in het manken, verbeterd kunnen worden door eenvoudigweg het doen van al wat mogelijk is om de gezondheid van de hele hoef te promoten. Regelmatige correctieve bekapping, diergeneeskundige zorg, stimulerende omgevingsfactoren, therapeutische beschermingsapparaten en gedetailleerde voedingsbeheer worden in combinatie gebruikt om de hoefgezondheid van paarden met acute of chronische hoefbevangenheid, besmettingen van de hoefwand, barsten in de hoefwand en pijn in de achterkant van de voet te verbeteren. 

Laminitis, lamellaire separatie en hoefbeenrotatie:  De primaire mechanische kracht die op de lamellen inwerkt om ze uiteen te rijten is het gewicht van het paard gecombineerd met een omtreksbelasting van de hoef (waardoor hoefwand eerder dan zool het meeste gewicht moet dragen). Omtreksbelasting heeft het effect dat het gewicht van het paard samen met de inslagbelasting aan de lamellen inwerkt als een trekkracht. Dit is destructief wanneer de lamellen al beschadigd of verzwakt zijn door acute laminitis. Daarenboven gaat onze laminitistherapie van het concept uit dat de spanning van de diepe buigpees niet resulteert in een trekspanning van de lamellen zolang de hoefwand aan de toon geen gewicht opneemt bij hoefinslag, stilstand of tijdens het afwikkelen. Hoewel spanning van de diepe buigpees wel een roterende kracht uitoefent op het hoefbeen, kan deze kracht de lamellen niet tegenwerken indien de hoefwand geen contact met de grond krijgt.

Wij beschouwen lamellaire separatie bij de kwartieren (of elders rondom de hoef) even significant als aan de toon. Dit is belangrijk om te begrijpen bij het pogen om een verzakking van het hoefbeen om te keren. Als acute laminitis of lamellaire separatie aanwezig is, geeft ons protocol aan om het dragend vermogen van de hele hoefwandomtrek (uitgezonderd de hielen) te verminderen, typisch gedurende de eerste 3-5 maanden van de behandeling. Die duurtijd is afhankelijk van de aanhechting van de nieuwe hoefwandgroei, dikte van de zool en het comfort van het paard. Zo slagen we er vaak in om onmiddellijk de dermale/epidermale lamellen te stabiliseren door de mechanische trekbelasting weg te nemen, bijkomende rotatie of verzakking te voorkomen, nieuwe groei van goedaangehechte hoefwand toe te laten en soms een verzakking van het hoefbeen om te keren.

Wij geloven dat de plaats van de zool de optimale positie aangeeft om het hoefbeen te ondersteunen, maar dat bij een goede ondersteuning van het hoefbeen de zool ontlast moet zijn tijdens hoefontlasting. Dit is kritisch om verlies aan doorbloeding en een daaruit volgende letsel van de zoollederhuid te voorkomen.

Als de zooldikte minder is dan 12mm en/of als gewichtsbelasting van de hoefwand uitgeschakeld worden, kan als gevolg overmatige druk op de zoollederhuid optreden. Ons systeem houdt rekening met deze overmatige druk door één of meerdere methoden van zoolbescherming toe te passen:

Onze primaire vereisten voor de bescherming van bevangen hoeven zijn: weinig of geen gewichtsbelasting van de hoefwand of lamellen, en geen vaste structuren aan de hoefwand aangehecht. Met deze methoden wordt de zool beschermd maar tevens verdwijnt de druk op de zoollederhuid bij het optillen van de hoef. Beweging (en daardoor een cyclus van druk en ontlasting van de zool) wordt aangemoedigd om onvoldoende doorbloeding van de zoollederhuid te voorkomen.

De volgende voedingsbeperkingen worden voor elk geval van hoefbevangenheid aanbevolen:

Hielhoogte:   Subjectief vastgesteld volgens deze richtinggevende principes:

Vrije uitloop en dagelijks grondwerk worden aangemoedigd vanaf de bevangen paarden bijgewerkt en gestabiliseerd zijn en als ze hielinslag vertonen in hoefschoenen. Berijden met hoefschoenen en inlegzolen wordt aangemoedigd als elk van de volgende punten bereikt zijn:

·            Als het paard comfortabel stapt of draaft in schoenen met zolen

·          Als de nieuwe groei tot de helft van de hoefwand goed aangehecht is, bevestigd door fysische en radiografische uitzicht van de hoef

·            Als de zooldikte 8mm overschrijdt (aangetoond door radiografie)

·          Als het paard met schoenen comfortabel beweegt en alle voeten hielinslag hebben ook met het bijkomend gewicht van de ruiter

Barsten in de hoefwand en schilferachtige of zwakke hoefwanden:  Wij beschouwen deze problemen als het typische resultaat van subklinische laminitis , voedingsonbalans/overdaad/tekort en/of ontoereikende hoefverzorging. In het kort worden paarden met deze problemen op dezelfde manier aangepakt als de paarden met acute of chronische laminitis zoals boven uitgelegd. Bijkomstige behandeling van schimmel of bacteriële infectie van hoefwand en aanhechting kan noodzakelijk zijn.

Voetpijn aan de achterkant van de hoef:  De relatief gemakkelijke levensstijl dat gedomesticeerde paarden genieten laat in het algemeen een volledige ontwikkeling van hoefkraakbeen, straalkussen, zool of straallederhuid niet toe. Op zijn beurt kan dit gebrek chronisch hielpijn veroorzaken alsook een minder erge “gevoeligheid” dat zich uit in een tooninslag, veelvoorkomend bij gedomesticeerde paarden. Het is vaak deze compensatieve tooninslag dat tot beschadiging van het straalbeen, diepe buigpees, hoefbeen en gewrichtsbanden aan het straalbeen leidt [Robert M. Bowker VMD, PhD].

Volgens ons protocol hoefrevalidatie wordt pijn in de achterkant van de hoef (met of zonder radiografisch bewijs van ziekte) behandeld als interne zwakte of ontwikkelingsgebrek van de achterkant van de voet. De theorie die wij toepassen stelt dat bijkomende schade voorkomen kan worden door het toelaten/aanmoedigen van een hielinslag. Dit wordt in eerste instantie bekomen door:

·            Prioriteit te geven aan de behandeling van pijnlijke straalgroefinfecties

·            Behouden van natuurlijke straaldikte en eeltlaag

·            De hielen bij te werken zoals boven geschetst met een uiteindelijke doel van een positieve hoek van 5-10 graden tussen zoolvlak van hoefbeen en grondvlak (uitzonderingen best mogelijk om ruimte te laten voor verschillende standproblemen)

·            Het afwikkelpunt instellen op een plaats bepaald [relatief tot de voorkant van het hoefbeen] alsof er perfecte hoefwandhechting en zooldikte aanwezig zou zijn

·            Het beschikbaar maken van hoefbescherming om voetpijn te verminderen, om een hielinslag te promoten en die aan de bovenstaande eisen voldoet

 Eens comfort en hielinslag bekomen zijn, wordt de interne ontwikkeling van de hoef aangemoedigd door:

Het realistische doel is niet om de voorkomende hoefkatrolziekte om te keren, maar om de progressie tegen te houden en om de ontwikkeling te vervolledigen van de achterkant van de voet. Implementatie van dit systeem van hoefverzorging en dierverzorging resulteert gewoonlijk in een bredere, sterkere en bekwamere voet en een comfortabel paard. Het onderscheidende voordeel van dit systeem voor paarden met pijn in de achterkant van de voet en 'hoefkatrol syndroom' is dat na verloop van tijd gezondheid en bruikbaarheid doorgaans vergroten en de noodzaak van beschermende of corrigerende apparaten afneemt.   Link to Auburn Studies introduction

Andere artikels:

Hoefschoenen

Hoefkatrolsyndroom

Balans en de levende zool