Artikel afkomstig van de site van Pete en Ivy Ramey op http://www.hoofrehab.com

Vertaling van http://www.hoofrehab.com/NavicularSyndrome.htm

 

Graven naar de waarheid over hoefkatrolontsteking

DIGGING FOR THE TRUTH ABOUT NAVICULAR SYNDROME          Pete Ramey (updated 12-28-05)

Copyright 2005

Voor een hoefsmid is hoefkatrolontsteking een van de verbijsterendste gebieden van hoefziekten om te onderzoeken. Elke oude cursustekst spreekt de volgende tegen en bergen nieuw onderzoek wordt dagelijks verricht. Het goede nieuws is dat hoefsmeden die de hoeven van wilde paarden bestuderen en dit toepassen op de gedomesticeerde paarden wiens hoeven ze bekappen, erin slagen om op regelmatige basis hopeloze gevallen van hoefkatrolontsteking (HKO) te genezen. Diergeneeskundige onderzoekers zijn nieuwe wegen ingeslagen en vinden de sleutel tot veel van de oude mysteries rond deze ziekte.

Ik schrijf dit artikel als hoefsmid die het bevorderen van comfort en gebruik van HKO paarden als routinematig beschouwt, in de hoop om anderen inzicht te geven in de huidige en succesvolle methoden om dit probleem aan te pakken. De onderliggende problemen begrijpen is 99 procent van de strijd.

Dr. Bowker van Michigan State University is een vooraanstaande naam in het diergeneeskundig onderzoek over functionaliteit van natuurlijk gevormde hoeven. Hij heeft de hiellanding onderkend als het belangrijkste element voor de hoeffunctie en nog belangrijker, als de pijler van hoefontwikkeling. Hij leert dat als de hoef met de hiel eerst de grond raakt, de hoef uitzet en de zoolkoepel zakt, daardoor is er een dramatische vergroting van het volume in de hoefcapsule. Dit plotse toename in volume creëert een onderdruk dat bloed naar de hoefcapsule zuigt. Deze beweging van het bloed voedt niet alleen de levende hoef, maar speelt de rol van een belangrijke hydraulische schokdemper. [Hemodynamics; Bowker. Je kunt naar de link van Bowker gaan vanuit de "Links" pagina op de hoofrehab site indien je niet opgezet bent met deze interpretaties van een leek] Dit is helemaal het omgekeerde van wat aan de meeste van ons is geleerd. Ik werd eens geleerd om de straal te zien als een soort bolpomp van een buitenboordmotor of een manchet van een bloeddrukmeter, in de zin dat de straal het bloed eruit pompt bij het neerkomen. In ieder geval is de functie van de hoeven als hulp bij de bloedsomloop allang bekend, maar het grote verschil tussen de nieuwe en de oude theorie is dat de uitzetting en functie van de gehele hoef moeilijker is om te bekomen dan eenvoudigweg de straal te persen, en veel belangrijker, aangezien we nu weten hoe onmisbaar deze uitzetting is voor schokdemping en een lang leven.

Nu komen we bij Dr. James Rooney van de American College of Veterinarian Pathologists. Hij specialiseert in post mortem onderzoek van paarden. Hoewel iedereen met meer dan tien paarden die ik ooit heb gekend, zijn boek “The Lame Horse” bezit, zijn zijn bevindingen over aantastingen van het hoefkatrol of straalbeen haast volledig onbekend in hoefsmederij en diergeneeskundige middens. Ik hoop dat dit veranderd kan worden.

We weten allang dat er paarden zijn waarvan het straalbeen aangetast is, maar die toch gezond zijn, terwijl veel paarden zonder deze aantastingen aan het straalbeen ernstige kreupelheid vertonen in de achterkant van de voet. Het werd echter veelal aangenomen dat de beenaantasting eerst plaatsvond, ofwel door een mysterieuze aantastende ziekte, door een gebrek aan bloedsomloop of, zoals ik in mijn eerste boek voorstelde, het resultaat van een reactie tegen onnatuurlijke druk in dat gebied. Ik kan nog deels in twee van de drie oorzaken inkomen (de ziekte hypothese is zeker helemaal verkeerd). Het werd lang aangenomen dat de pijn veroorzaakt door hoefkatrolontsteking door de wrijving van de diepe buigpees op het aangetaste straalbeen ontstond. Het werd aangenomen dat deze wrijving met een ruw oppervlak zodoende de diepe buigpees beschadigde. Ik vroeg me al lang af hoe dit kon zijn. In dit geval zou de pijn nog meer toenemen als het paard een toonlanding verkoos. De enige manier om zo te bewegen is om heel zijn gewicht aan de diepe buigpees te hangen op het katrolsysteem dat juist verondersteld werd pijn te doen!

[Bewerkt door James R. Rooney]

In de duizenden kadavers die Dr. Rooney onderzocht, vond hij ALTIJD schade bij het vezelkraakbeen rondom de diepe buigpees en het straalbeen indien er aantasting van het bot voorkwam. Hij vond geen enkel geval met schade aan het bot als beginfase, zonder dat er al schade voorkwam aan het kraakbeen tussen straalbeen en diepe buigpees. Niet één geval tussen de duizenden. Lees dit nog maar eens als je wenkbrauwen niet naar omhoog gingen.

Specifiek is de volgorde waarin beschadigingen optreden: eerst in het vezelkraakbeen rondom het straalbeen (zoals elk artrose begint op de kromme zijde), ten tweede het vezelkraakbeen rondom de diepe buigpees, daarna de diepe buigpees zelf en ten laatste wordt het straalbeen aangetast door het ruwe oppervlak van de beschadigde diepe buigpees. Hoe? Waarom? Dr. Rooney vroeg het zichzelf ook af. Door simulaties van toonlandingen in testmachines met dode kadaverbenen, kon hij het proces van straalbeenaantasting exact nabootsen.

Bij normale hiel eerst beweging, wordt de diepe buigpees snel aangetrokken door het dalende kogelgewricht. Ter zelfde tijd draait het kroongewricht voorwaarts naar het afwikkelpunt, en verslapt de diepe buigpees. Bij het toonlanden echter, blijft het dalende kogelgewricht de pees aanspannen juist na het neerkomen, maar nadat de toon de grand raakt, zakt de hiel naar beneden, waardoor de pees nog meer aanspant. Begrijp dat we in een hiellanding een eenzijdige katrolaanspanning krijgen terwijl de andere katrolzijde ontspant, maar met een toonlanding spannen beide katrolzijden samen aan. Een veel grotere kracht valt het hoefkatrol te beurt dan ooit voorzien door de natuur. Het is echt een groot verschil, met een grote toename aan kracht op de pees en straalbeen. Deze kracht wordt vanzelfsprekend dramatisch vergroot indien de onnatuurlijke beweging op een harde ondergrond plaats heeft. Een grotere kracht betekent een grotere wrijving en het continu herhalen van dit affront veroorzaakt beschadigingen aan dit gebied. Dit zijn belangrijke bevindingen, al jaren bekend en beschreven door Dr. Rooney. (De eerste publicatie die ik gevonden heb, was van 1974!)

We weten ook al jaren dat een paard serieuze pijn kan hebben in de achterkant van de voet zonder aantasting van het straalbeen. We weten ook al jaren dat paarden zeer ingrijpende veranderingen vertonen aan het straalbeen zonder kreupelheid. Dr. Rooney bewees en publiceerde dat eigenlijk de onnatuurlijke toonlanding (gewoonlijk veroorzaakt om hielpijn te vermijden) de oorzaak van straalbeenaantasting is – niet andersom zoals de meeste professionelen aannamen. Begrijpelijk is Dr. Rooney een van de meest gefrustreerde mensen die ik ken. Duizenden HKO paarden zijn nodeloos ingeslapen sinds zijn grondbrekend onderzoek. Hij was net 40 jaar voor zijn tijd.

Deze verloren informatie gaat hand in hand met het nieuwere onderzoek van Dr. Bowker. Hij heeft een uitvoerige studie gemaakt van de achterkant van de paardenvoet. Bij de geboorte zijn alle vier voeten identiek op microscopisch niveau. De ontwikkeling is onaf, fysische stimulatie moet het werk afmaken.

De basis van de voorste helft van de hoef is het hoefbeen. De zool en hoefwanden hangen er stevig aan vast, dit resulteert in een stevige structuur om van af te duwen tijdens de beweging. Het hoefkraakbeen vormt de basis van de achterste helft van de voet. Dit biedt een meegevend gebied aan om veel van de impactenergie op te slorpen – zoals de banden van je auto. Wanneer een veulen geboren wordt, zijn deze hoefkraakbeen structuren zeer klein, zoals de rest van de voet. Ze zijn minder dan 1,5 mm dik en reiken nog niet naar de onderzijde van de hoef aan de onderkant van de straal. Tijdens de groei van de voet wordt het hoefkraakbeen ontwikkeld door uitzetting, buiging en draaiing van de hoefcapsule. Eens volwassen hebben wilde paarden het hoefkraakbeen ontwikkeld tot een dikte van bijna 2,5 cm en een stevig fundament van kraakbeen werd gevormd tussen straallederhuid en straalkussen.

Gedurende dit proces wordt het straalkussen ook ontwikkeld. Het straalkussen is een uiterst belangrijke zenuwcentrum in de voet. Eigenlijk zijn de meeste zintuigcellen in de voet binnenin het straalkussen. Bij de geboorte van het veulen is dit kussen vet. Het geeft de juiste blootstelling opdat de zenuwen zouden kunnen "voelen", maar ook de juiste bescherming opdat het lichtgewicht veulen geen pijn voelt wanneer de achterkant van de voet tegen de grond bonst.

Elke keer de voet de grond raakt, veroorzaakt de druk en ontlasting van de straal de groei van een stukje vezelkraakbeen vanuit de voorkant van het straalkussen, wat dan verder naar achter verspreidt. Bij volwassenheid van het wilde paard zou het straalkussen moeten veranderen naar een stevige massa vezelkraakbeen. Dit geeft de juiste bescherming voor de zenuwen voor de impactkracht van een volwassen paard.

Bij domesticatie, echter, hebben we de neiging om onze veulens op zacht terrein te houden. De hoefcapsule hoeft niet te draaien en te vervormen, waardoor de ontwikkeling van het straalkussen achterblijft. Dan hebben we de neiging om onze paarden op twee jaar te beslaan en verzekeren zo dat de hoef niet meer kan draaien of buigen, wat effectief alle ontwikkeling stopzet. Het resultaat is vaak hoeven met een volwassen maat die nog hoefkraakbeen van 3mm dun hebben in plaats van de natuurlijke 2,5 cm die ze zouden moeten hebben.

Ter zelfde tijd wordt de druk op de straal ook beperkt door het zachte terrein waar we onze veulens traditioneel grootbrengen. Wij hebben ook de neiging om aan elke nood van de veulens te voldoen, zodat ze geen reden hebben om dertig kilometer per dag te stappen die natuurlijk is voor een paard. We hebben de neiging om de hoeven van veulens te verwaarlozen, we laten de hielen te lang worden en daardoor wordt de straal overbeschermd wat de straaldruk nog verder doet afnemen gedurende het leven van het opgroeiende veulen.

Het resultaat in gedomesticeerde paarden is zeer regelmatig het achterblijven van de ontwikkeling van het straalkussen. De achterkant van de voet is te gevoelig om de rol van "landingzone" op te nemen die het zou moeten zijn, zodoende beginnen onze paarden met het patroon van toonlanding om de pijn te vermijden. Deze beweging zet de ontwikkeling van de achterkant van de voet volledig stop.

[Je kan gemakkelijk leren om een volledige ontwikkeling van het straalkussen te voelen met je vingertoppen. Als je een voet opneemt en drukt op de plaats boven de hielballen, tussen het hoefkraakbeen, zal je een stevige dichte indruk krijgen bij een goed ontwikkeld straalkussen. De gemakkelijkste manier om hier gevoel voor te krijgen is voor- en achtervoeten vergelijken. Geef speciale aandacht aan het verschil in "indruk" bij paarden met mooi gezonde achterhoeven en zwakke voorhoeven.]

Tegen de tijd dat veel gedomesticeerde paarden eerst bereden worden, is de achterkant van de voet praktisch nutteloos geworden en pijn wordt veroorzaakt op rotsachtige terrein. Dit probleem komt erger tot uiting van voor dan van achter. De meeste van ons werd geleerd dat een paard meer problemen heeft van voor dan vanachter omdat 60% van het gewicht van het paard en heel het gewicht van de ruiter op de voorste voeten rusten. Bij een stilstaand paard is dit waar, maar eens het paard beweegt doet de achterhand veel meer werk.

Vanaf veulens de grond raken, bewegen ze op glorieuze manier op hun achterhand tijdens hun geestig spel. Daardoor is zeer vaak de ontwikkeling van de achtervoeten van gedomesticeerde paarden vollediger. Dit is belangrijk om weten. Dit is de enige reden waarom de hardst werkende voeten (de achtervoeten) meer weerstand bieden tegenover hoefbevangenheid, hoefkatrolontsteking en gewoon in het algemeen de neiging hebben om taaier en gezonder te zijn. Niet ondanks het feit dat ze harder werken dan de voorste, maar juist daarom!

Dus als we het hebben over het ziektebeeld achter hoefkatrolontsteking moeten we begrijpen dat het echte probleem zich bevindt in het feit dat de meeste gedomesticeerde paarden onbekwaam zijn om op zachte grond op hun hiel neer te komen, laat staan op de rotsachtige grond waarvoor ze geboren werden om op rond te zwerven. Als een paard gevoelig is op rotsachtig terrein, geven de meeste mensen de schuld aan de zolen, maar kijk goed hoe ze bewegen. Haast elke keer verkorten ze hun pas, landen op hun tenen en leunen naar voren. Ze houden hun gevoelige straal en onderliggend straalkussen weg van de schade. Dr. Bowker heeft vastgesteld dat hoe langer een paard probeert om op deze manier te bewegen, hoe zwakker de structuren worden.

Blijvende toonlanding zet de bevestiging van de impar gewrichtsband (de bevestiging van hoefbeen en straalbeen) onder spanning waardoor het scheurt. Het straalbeen is een deel van het bewegend oppervlak van het hoefgewricht. Als het paard op zijn toon landt, bonst het gewicht van het paard dan achterwaarts op het straalbeen als de hiel zakt. Dit verscheurt constant de impar gewrichtsband. 80% van de bloedsomloop naar het straalbeen loopt via de impar gewrichtsband. Bowker wijst het verlies aan bloedsomloop in de impar gewrichtsband aan als de oorzaak van veel straalbeenaantastingen alsook van veel pogingen om deze aanhechting te repareren waardoor beenvorming op het hoefbeen en het straalbeen achtergelaten wordt.

Dr. Bowker heeft ook ontdekt dat het botverlies die vaak de diagnose van hoefkatrolontsteking krijgen, een gevolg is van een gebrek aan natuurlijke druk (denk aan botverlies van astronauten gedurende lange verblijven in de ruimte) op deze plaats door een continue toonlanding en Dr. Bowker vindt consequent meer botverlies van het hoefbeen in HKO paarden, 40-60% botverlies van het hoefbeen komt vaak voor. In dit geval wijst hij als schuldige aan de omtreksbelasting of de belasting van de hoefwand zonder hulp van natuurlijke zoolondersteuning gecombineerd met toonlanding. Het hoefbeen wordt in beide situaties beroofd van de natuurlijk druk vereist om gezondheid en functionaliteit te behouden.

Hoewel Dr. Rooney en Dr. Bowker verschillende oorzaken voor de botaanpassingen aan het straalbeen ontdekt hebben, zijn beide onvermurwbaar erover eens dat dit het resultaat is van lange termijn toonlanden of gebrek aan gebruik van de achterkant van de voet. Wilde paarden van de hoge woestijnen bonzen eerst de achterkant van de voet neer op alle terrein. De meeste van hun gedomesticeerde broeders verschieten van de pijn als een hoevenkrabber langs hun straal of door de centrale straalgroef getrokken wordt – dit zou de eigenaar van zulk paard moeten schrik aanjagen.

In het verleden (en spijtig genoeg op veel plaatsen nog in het heden) als een paard één been meer belastte of een toonlanding en korte pas vertoonde, verdacht men hoefkatrolontsteking. De zenuwen in de achterkant van de voet werden geblokkeerd om te zien of dit het paard tijdelijk gezond zou maken, of misschien werden hoeftesters gebruikt om pijn vast te stellen langs de hielen en straal. Als de pijn in de achterkant van de voet bevestigd werd, ging men met radiografie controleren of er botaantastingen voorkwamen bij het straalbeen. Als dat positief werd bevonden kreeg de eigenaar de keuze, ofwel het paard laten inslapen, ofwel met orthopedisch beslag een paar jaar verder doen met het gedoemde paard. Ik stel elke dag vast dat een zwak straalkussen en een straal die geïnfecteerd is door schimmels genoeg gevoeligheid veroorzaken om een toonlanding af te dwingen. Dr. Rooney en Dr. Bowker hebben vastgesteld dat het verkiezen van een toonlanding de schade veroorzaakt aan het vezelkraakbeen van het straalbeen en de diepe buigpees, en dat de botaantasting van de ware hoefkatrolontsteking pas achteraf plaatsheeft. Met andere woorden is het de hielpijn dat hoefkatrolontsteking veroorzaakt. Ik heb zelf gezien dat als de echte problemen die de pijn veroorzaken aangepakt worden, de aanwezigheid van de botaanpassingen van de straalbeen geen pijn meer veroorzaakt voor het paard (toch niet dat wij kunnen waarnemen). Het is ontnuchterend om te denken aan alle paarden die misschien ingeslapen zijn omwille van een chronische schimmelinfectie.

Als we voor deze situatie staan hebben we twee opties. Eerste mogelijkheid is het probleem te bedekken met bar ijzers en zolen, om te verzekeren dat de straal nooit de grond kan raken. Dit zou goed zijn behalve omwille van de vernietigende krachten waarmee dit gepaard gaat. Een eerste probleem schuilt erin hoe meer we straal en straalkussen beschermen, hoe meer ze hun functionaliteit verliezen. De ware problemen maskeren door een symptomatische aanpak zal zich toch vroeg of laat wreken. Nog een erger gevolg van deze methode is het stopzetten van de natuurlijke uitzetting en hydraulische schokabsorptie. Als we de hielen verhogen om de pijnlijke straal te beschermen kan de schokabsorptie door het interosseusapparaat ook niet gebeuren en vanuit een skeletaal standpunt (wat voor het paard van belang is) wordt in ieder geval een toonlanding afgedwongen (probeer eens om met hoge hakken of met cowboy boots te lopen om dat in te zien). Begrijp dat als we praten over hiellanden het gaat over de natuurlijke onderlinge beenstand tijdens de beweging en NIET over de buitenhiel die we zien. Als de hielen van een paard op kunstmatige wijze verhoogd zijn, en die plaats (hiel) toevallig eerst de grond raakt, kan het hoefbeen NOG STEEDS een toonlanding gemaakt hebben met dezelfde onnatuurlijke krachten tot gevolg.   Al dit onderzoek kan samengevat worden door te stellen dat de gedachte wat lang heft standgehouden dat het verhogen van de hielen de diepebuigpees "verslapt" en daardoor spanning op het straalbeen vermindert, onwaar is.
Terwijl het misschien waar is voor een paard in stilstand, werkt het omgekeerd voor een paard in beweging. Een lage hiel, een korte afwikkeling, een gezond functionerende hoef en een hiellanding verminderen de spanning in de diepe buigpees en daardoor het straalbeengebied.

Het resultaat van deze onnatuurlijke beweging en verlies aan natuurlijke energieabsorptie is dat mensen het als normaal gaan beschouwen als een paard gewrichts- of rugproblemen krijgt, en al oud is tegen de tijd dat hij tien jaar is. De waarheid is dat paarden in de natuur gemiddeld drie keer langer dan gedomesticeerde paarden gezond en levendig zijn. [Jaime Jackson] Een van de grootste oorzaken van dit dramatisch verschil is de slijtage die we paarden laten ondergaan door deze heel onnatuurlijke manier van bewegen dat we hier besproken hebben.

Ik heb geen probleem om een debat aan te gaan over “beslag of blootsvoets” met mensen. Een geleerde hoefsmid kan dwingende argumenten aanreiken om een paard te beslaan en een geestig debat houdt me scherp. Maar in het licht van het moderne onderzoek over hoefontwikkeling, vind ik nederig dat dierenartsen zouden moeten tussenkomen en een razende woedebui moeten krijgen als iemand een paard beslaat voordat de ontwikkeling van de inwendige structuren voltooid is!

Wat is dan de tweede optie als we voor een HKO paard staan? Los de onderliggende problemen op. Dit gebeurt door de straal en straalkussen terug aan het werk te krijgen. (Ik hoop dat niemand zal willen leren hoefbekappen enkele en alleen met dit artikel). De zool van het paard moet met rust gelaten worden terwijl de hiel geleidelijk aan lager komt en de straaldruk kan vergroten tot een niveau dat het paard aankan. Dit is zoals een koorddans. Als je te traag gaat, boek je geen vooruitgang. Als je te snel gaat zal het paard overgevoelig zijn in de achterkant van de voet en toch op zijn toon gaan lopen en je boekt weer geen vooruitgang. (Lees “Heel Height: The Deciding Factor” op  www.hoofrehab.com  ). De kunst om het balans te zoeken scheidt de meesters van de prutsers in het hoefbekappen. Vermijd aan de straal te snijden, behalve door weefsel dat al door ziekte afgestorven is, te verwijderen. De straal moet een goede eeltvorming kunnen krijgen, net zoals de zool. Hou het afwikkelen waar het moet zijn relatief aan het hoefbeen. (lees “Breakover” op www.hoofrehab.com  ).

Doe alles wat je kan om de omstandigheden voor het paard droog te krijgen. Goed afgeschraapte paddocks en stallen of paddocks met diep grind moeten voorzien worden om de hele tijd of ten minste een gedeelte van de tijd dagelijks in door te brengen, als je in een natte streek woont. Het is verbazend goedkoop en gemakkelijk om te onderhouden. (Dr. Bowker gaat een stap verder en zegt: je moet je paard de bedding geven waarop je wenst te rijden.", maar hij is in een positie om meer eisen te kunnen stellen dan ik). Laat veel vrij rondzwervende beweging toe, samen met andere paarden en rijd vaak op terrein waarop het paard een hiellanding aankan. Gebruik hoefschoenen (ik verkies de Easyboot Epics voor de meeste situaties) om te rijden op terrein waar het paard een toonlanding zou nemen of gevoeligheid veroorzaakt. Voor het overige laat je het paard blootsvoets. De grond zal de achterkant van de hoef versterken, en de straal van de grond afhouden met een vast beslag waardoor de stimulatie en bloedsomloop verminderen, kan enkel tegen ons keren.

Vaak gaan paarden met een minder gezonde straal en straalkussen toch kreupel zijn en/of toonlanden op alle terrein zelfs in hoefschoenen of vast beslag. Ik ondervind als ik een schuimen steunzool toevoeg aan de hoefschoen onder de straal, de paarden direct correct bewegen met meer comfort. Omdat de hoefschoen de druk van de straal wegneemt en een zool de druk laat toenemen, kan ik enkel besluiten dat het de vibraties zijn die de oorspronkelijke pijn veroorzaken en niet de druk. Misschien is het dempen van trillingen juist een belangrijke functie van straal en straalkussen en de steunzool bootst dit na. De paarden die hier beschreven zijn maken dramatische vooruitgang in hun genezing als er vaak in zulke uitrusting gewerkt wordt.

Ik gebruik Easycare Epic hoefschoenen hiervoor en snijd neopreen zadelonderleggers als steunzolen. (Een nieuwe steunzool zal tegen januari 2006 beschikbaar zijn, dat veel langer zal meegaan dan zadelonderleggers). Als de hoefschoen een perfecte pasmaat is voor het paard, snijd ik een driehoekige straalvormige wig, plak het op zijn plaats op de voet met een enkel stuk plakband en doe de hoefschoen aan. Als de hoefschoen iets te groot is, snij ik een inlegzool eruit die de vorm heeft van de volledige onderkant van de hoefschoen. en gebruik het als een inlegzool. Hierdoor is er een linker en een rechterschoen en ze moeten dan zo gemerkt worden.

Je kan spelen met verschillende inlegzoolcombinaties en bijna altijd vind je een combinatie die deze paarden comfort geeft als niets anders dat nog kan. Kilometers wandelen met deze uitrusting zal de inwendige delen sneller ontwikkelen dan gelijk welke methode ik ken, en je weer op het paard helpen terwijl niets anders werkte. Het is echt magisch voor het HKO paard! (Lees het artikel http://users.telenet.be/hoefzorg/vertalinghoefschoenen.htm vertaling van "Boots and Pads" op   www.hoofrehab.com  voor meer gedetailleerde beschrijvingen en afbeeldingen)   

Zeer snel zullen straal en straalkussen taaier worden en het paard krijgt wat comfort. Als er botbeschadigingen zijn aan het straalbeen, zullen die daar blijven lang nadat het paard comfortabel lijkt, maar het paard weet het waarschijnlijk niet. Sommigen zeggen dat de schade na een tijd kan geheeld worden door het lichaam, maar niemand lijkt geïnteresseerd om te weten of het paard zich dan nog beter gaat voelen, dus heb ik nooit gehoord van iemand die dit aantoonde of documenteerde. Ik was erg opgewonden om te horen dat Dr. Bowker methodisch de vooruitgang in hoefgezondheid van veel HKO paarden documenteert. Ik kan niet wachten tot hij zijn resultaten publiceert.

Dr. Rooney blijft er nog altijd bij dat eens de botaantasting van de ware hoefkatrolontsteking begonnen is, het onomkeerbaar is. Ik, echter, heb gezien dat deze paarden terug aan het werk kunnen gezet worden en ogenschijnlijk gelukkig op zeer regelmatige basis. We hebben deze onenigheid heen en weer geslingerd, en ik begon te denken dat we gewoon moesten overeenkomen dat we het oneens waren met elkaar. Toen daagde het dat we het over twee verschillende zaken hadden. Ik gebruik mezelf als voorbeeld. Als tiener ben ik eens in de verkeerde auto gestapt en kreeg vier wervels aaneengezet door chirurgen. Mijn polsen zijn permanent aangetast door het van mijn vingertoppen hangen tijdens het rotsklimmen. Het motorcrossen pakte mijn schouders. Lopen in rivierbeddingen ruïneerde mijn knieën. Zou het mogelijk zijn om mij klinisch gezond te krijgen? Nee. Mijn radiografieën zullen altijd de fouten van mijn verleden tonen en een goede buigproef zou mij drie dagen kreupel maken. Ik ben echter zeer gelukkig en oefen een van de fysisch zwaarste beroepen van de mens elke dag uit met een glimlach op mijn gezicht. Dat is genoeg voor mij. En waarschijnlijk ook voor de meeste HKO paarden.         

Vanaf het moment dat de veranderingen in het straalbeen als een symptoom van het wegvallen van functionaliteit en gevoeligheid in de achterkant van de voet bekeken worden, is het terug gezond maken gewoonlijk een gemakkelijke taak. Ik heb persoonlijk veel paarden gezien met radiografisch bevestigde straalbeenaantastingen die vele jaren pijn ondergaan hebben gedurende de tijd dat hun eigenaars betaalden voor orthopedisch beslag, en ik keek toe als ze terug gezond werden een paar dagen na een juiste bekapping en een kans om blootsvoets te lopen. Soms is het proces langer natuurlijk, maar ik moet nog een mislukking bij een HKO paard tegenkomen. (Ja, ik weet dat die tijd zal komen, maar ik schreef hetzelfde in mijn boek vijf jaar geleden en ik wacht nog steeds). Het allerbeste dat de lezer hiervan kan onthouden is dat alles wat hier beschreven is voorkomen kan worden. We verminderen de levensverwachting en de atletische potentiaal van onze veulens vanaf hun vroegste jaren. Geef de juiste verzorging aan de hoeven van je veulens, verschaf ze veel beweging en laat ze soms op droge, ruwe ondergrond. Wees er zeker van dat de stralen en straalkussens van je paard taai genoeg zijn om te kunnen verruimen en een hiellanding in alle situaties te nemen. Het zal verderop veel vruchten afwerpen.

Andere artikels:

Hoefschoenen

Protocol hoefrevalidatie

Balans en de levende zool