Media

 

BOORTMEERBEEK 16/09/2015 - 02u52

Delegatie Dallas Holocaust museum bezoekt Boortmeerbeek

Foto Ponsaerts

Foto Ponsaerts

Een delegatie van het Dallas Holocaust Museum Center uit Amerika bracht onlangs een werkbezoek aan Boortmeerbeek. Tijdens een begeleide wandeling werd onder meer de plaats bezocht waar tijdens de Tweede Wereldoorlog een jodentransport door drie jonge studenten tot stilstand werd gedwongen. Daarna werd de delegatie uit Texas ontvangen op het gemeentehuis van Boortmeerbeek door dienstdoend burgemeester Karin Derua en Boortmeerbekenaar Marc Michiels, auteur van het boek 'Het XXste Transport naar Auschwitz'. Voorafgaand was er al een internationale meeting met educatieve medewerkers van het documentatiecentrum Kazerne Dossin in Mechelen. Er werden afspraken gemaakt om samen te werken rond het 'International Classroom Project'. (SPK)

 

 

Het laaste Nieuws - BOORTMEERBEEK 12/09/2015

Boortmeerbeekse Noord-Zuidraad ziet levenslicht

Foto Ponsaerts

Foto Ponsaerts

 

In Boortmeerbeek werd onlangs de eerste Noord-Zuidraad boven de doopvont gehouden. Acht hulporganisaties verenigden zich met als doel de bevolking en het bestuur over de Noord-Zuidproblematiek te informeren en te sensibiliseren. De raad bestaat uit Broederlijk Delen, Bollé Bollé, Oxfam Wereldwinkel, Don Bosco, Stichting Robert Maistriau, 11.11.11, Sebastian Indian Social Projects en Quality of Life Nepal. Ze stelden hun activiteiten allemaal onlangs aan het grote publiek voor tijdens de eerste, succesvolle editie van Boortmeerbeek Feest.
(SPK)

 

 

 

27/04/2015

NieuwsbladLeuven1.jpg

 

 

Auschwitzreis april 2015

Nieuwsblad – regio Mechelen – Eric Van Eycken

http://www.nieuwsblad.be/cnt/bleva_01647500

De gruwel in beeld, op weg naar de concentratiekampen

17/04/2015 om 22:08 door evb

image035.jpg

Transport XX vertrok vanuit kazerne Dossin in Mechelen. Foto: EVB

Haacht / Boortmeerbeek / Mechelen - Straks ben ik weg, naar de gruwel in Duitsland en Polen, naar de concentratiekampen in Dora en Auschwitz die samen met andere kampen 70 jaar geleden werden bevrijd. Samen met burgemeester Michel Baert uit Boortmeerbeek en burgemeester Mon Fillet uit Haacht trekken we naar de plaatsen waar vele streekgenoten stierven.

70 jaar geleden, tussen januari en mei, werden alle concentratiekampen bevrijd door geallieerde soldaten. De ontdekking van de gruwel was enorm. Vele streekgenoten overleefden de kampen niet. Ik ga de komende week op zoek naar verhalen uit die tijd en streekgenoten die de gruwel van de Duitse bezetter al dan niet overleefden.

We bezoeken de kampen van Auschwitz in Polen en Dora in Duitsland. Een belangrijke insteek wordt Transport XX, het Jodentransport dat op 19 april 1943 vertrok vanuit de Dossinkazerne in Mechelen en werd 'overvallen' in Boortmeerbeek waardoor meer dan 200 Joden konden ontsnappen na het moedige werk van drie Brusselaars.

De komende dagen mag u dus dagelijks een verslag verwachten op deze website, en later ook uitgebreider in de krant. De gruwel en het onbegrip van de uitroeiing, de genocide die meer dan 75 jaar geleden begon, mag nooit worden vergeten. Ook voor mij zal het een confronterende reis zijn

Reis naar Auschwitz - dag één

18/04/2015 om 23:48 door evb

image037.jpg

Burgemeester Baert, burgemeester Fillet, Chris Beukelaars en de andere gasten aan het stadhuis in Wroclav. Foto: EVB

Haacht / Boortmeerbeek / Mechelen -Chris Beukelaars van Primo Tours uit Boortmeerbeek pikte me zaterdagochtend op om de lange tocht naar Polen aan te vangen. We maakten een tussenstop in de universiteitsstad Wroclav (ook wel eens de Kabouterstad genoemd) in Polen na meer dan 1.000 km rijden.

De eerste dag was dus een inloper: een lange rit met documentaires en een film over Auschwitz op de bus. Zondag begint pas het echte werk wanneer we Auschwitz I gaan bezoeken. “Arbeit macht Frei”, weet u wel. In het hotel in Wroclav waar we verblijven, zijn opvallend veel toeristen die gisteren of vandaag Auschwitz bezochten of gaan bezoeken. Een Nederlandse dame: 'Er stonden wachtrijen van wel anderhalf uur', vertelde ze me zonet bezorgd.

Het bezoek aan het eerste Auschwitzkamp morgen wordt zeker een beleving. Welke beesten gaven de bevelen om de mensen uit onze regio op goederen-en beestentreinen te transporteren vanuit Kazerne Dossin in Mechelen? Hoe was het echte leven daar ter plekke en wie waren de Duitse beulen?

De bedoeling van deze reis blijft om de waarheid achter deze feiten te begrijpen en deze in onze regionale context te plaatsen. Transport XX met haar drie bevrijders, Kazerne Dossin met de wrede commandant Schmitt en de slachtoffers van Transport XX waarvan er een 200-tal konden ontsnappen. En wie waren die Brusselaars die op subtiele wijze op 19 april 1943 het leven redden van de gedeporteerden? George Livschitz, Jean Franklemon en Robert Maistriau die met de fiets van Brussel naar Boortmeerbeek reden, zijn ontegensprekelijk helden.

Zondag zal ik ook voor de eerste keer de verbrandingsovens zien en verhalen te horen krijgen over de massagraven waar ouderen maar ook kinderen in omkwamen, soms levend verbrand. En vandaag te weten gekomen: de nazi's ontwikkelden (bij toeval eigenlijk, want het was oorspronkelijk de bedoeling de Joden en dissidenten dood te schieten) een systeem waarbij ze in Auschwitz binnen de 24 uur 4756 mensen konden vergassen en verbranden. In 1942 kwam de machine op gang na eerdere experimenten met vergassingen bij mensen met een handicap.

En o zo ironisch: de gaskamers kwamen er om het werk van de soldaten lichter te maken. Bovendien en door de Joden niet meer van op korte afstand neer te schieten, zouden de soldaten gespaard blijven van een trauma voor de rest van hun leven.

Maar ook al waren we (nog) niet in Auschwitz vandaag, gaf de stad Wroclav  een deel van haar oorlogsverleden prijs. Er zijn herinneringsmonumenten van de oorlog terug te vinden en het ligt op amper een uur rijden van het vreselijke kamp. Wroclav werd heropgebouwd en er bleven schitterende monumenten in stand zoals het stadhuis en de opera.

Maar de spanning in onze groep stijgt. Geen van hen buiten Chris Beukelaars bezocht Auschwitz. Zondag rond de middag komen we aan in het grootste vernielingskamp uit de Tweede Wereldoorlog.

Reis Auschwitz, deel drie: Krakau.

21/04/2015 om 02:20 door evb

image049.jpg

Burgemeester Michel Baert in een cel van het Gestapo hoofdkwartier Foto: EVB

Haacht / Boortmeerbeek / Mechelen - Schindler, Gestapo en Mechelse schilderijen in Polen

De Wawelberg in het Poolse Krakau bleef gespaard van Duitse bombardementen tijdens WOII. De kathedraal van de koningensite waar ook Paus Johannes Paulus II regelmatig de mis vierde, bevat enorme Mechelse doekschilderijen bij de ingang. Spijtig genoeg mochten deze niet worden gefotografeerd uit vrees voor eventuele ‘lichtschade’. Waar wel mocht gefotografeerd worden was in de Schindlers Fabriek, even verderop. ‘Geloof zeker niet alles wat in de film Schindler’s List wordt beweerd’, zegt de gids. ‘Schindler was eigenlijk een spion voor de SS en produceerde vooral kogelhulzen. Het emaillegedeelte was slechts een façade.’ Aangezien er in Krakau een (verplicht) Jodengetto ontstond waar er per huis slechts 2 vierkante meter per inwoner werd toegestaan, wilden de mensen natuurlijk graag naar buiten en aan deze mensonterende toestanden ontsnappen. Door even verderop bij Schindler te gaan werken, kon dat. Het museum beschrijft niet alleen de activiteiten van de fabriek, maar ook de toestand van de oorlogssituatie in de stad waar een miljoen mensen wonen.

We bezochten maandag ook het hoofdkwartier van de Gestapo, de Duitse geheime politie dat intussen een museum werd. De mensonwaardige toestanden werden ons toegelicht. ‘Mensen werden hier in de kelder in kleine cellen gefolterd’, zegt de gids. ‘Per definitie wist je dat als je hier terecht kwam, de overlevingskans klein was. ‘ In het museum vind je relikwieën van de Gestapo en oorspronkelijke mappen met gegevens van gevangenen. Akelig. De cellen in de kelderverdieping zijn klein. Om een laatste boodschap na te laten, krasten de gevangen met de nagels in de muren. Een gevangene schreef: ‘De enige getuige die weet wat ik hier doe en waarom ik huil zijn deze vier muren samen met de goede Jezus.’ In heel Polen werden drie miljoen Joden uitgeroeid. Dat betekende niet dat de het bevolkingscijfer daalde. Vele Duitsers emigreerden immers al naar Polen aangezien ze meer dan 70 jaar geleden al dachten dat Polen definitief deel van Duitsland zou uitmaken.

Naast alle gruwel die we vandaag zagen, was de zoutmijn in Krakau dan weer een van de mooiste dingen die ik ooit gezien heb. Een immense site met ondergrondse feestzalen en nog veel meer. Impressionant om zien. Nu nog en dat al eeuwen lang, wordt er zout ontgonnen. Een tijd lang betekende de zoutontginning 30 procent van het de Poolse economie.

Maandag ontmoette ik Gilbert De Ceulaer (72) uit Berchem die een opmerkelijk verhaal heeft over Auschwitz. Voor het eerst bezoekt hij dinsdag met ons de concentratiekampen. Maar daar later meer over. Dinsdag is de grote dag: naar Auschwitz 1 en Birkenau waar de transporten met gevangen van de Mechelse halt hielden en de meesten de gruwel niet overleefden.

Reis naar Auschwitz – deel 4: confronterend

22/04/2015 om 00:16 door evb

image051.jpg

Burgemeester Fillet en burgemeester Baert leggen een bloemenkrans neer op het oorlogsmonument. Foto: EVB

Haacht / Boortmeerbeek / Mechelen -Dinsdag was de ‘grote’ dag. Toen trokken we zowel naar Auschwitz I én naar het vernietigingskamp Birkenau, amper enkele kilometers verder. Zowel ikzelf als mijn metgezellen die er nog nooit waren geweest, waren meer dan onder de indruk.

’s Morgens vertrokken we eerst naar het kamp Birkenau in Auschwitz. Wat groot lijkt bij televisiedocumentaires of in boeken, is in werkelijkheid nog groter. Het kamp is bijna 2 bij 2 kilometer groot en telt honderden barakken waar de gevangenen – voornamelijk Joden – in opgesloten werden. De bevolking van een heel dorp moest wijken om het kamp te bouwen. Hun huizen werden vernield. Reisleider Chris Beukelaars van Primo Tours uit Boortmeerbeek en een lokale gids begeleidden ons langs de meest gruwelijke plaatsen binnen en buiten het kamp.

‘De Joden, ook uit België, kwamen hier toe. De Joden van Transport XX dat van de Kazerne Dossin over Haacht en Boortmeerbeek naar Polen spoorde, werden vermoedelijk vergast en verbrand in oven 3 die toen net in gebruik was in 1943, tenminste zij die niet in staat werden geacht om te werken’, vertelt de Poolse gids. ‘De Gestapo waren meesters in het organiseren maar toch onderschatten ze iets: het verbranden van vergaste lijken duurde langer dan voorzien, zeker gezien de hoeveelheid aan transporten die de weg naar het kamp vond. De capaciteit van de ovens kon het aantal doden niet meer aan. Na een tijd werden de doden op verschillende grasvelden gelegd, gestapeld met hout ertussen. Ze werden overgoten met brandstof en werden zo verbrand.’

Burgemeesters Michel Baert van Boortmeerbeek en Mon Fillet van Haacht vonden het gepast om een bloemenhulde – krans – neer te leggen, op het Nederlandstalige herdenkingsmonument in Birkenau dat 70 jaar door het Rode leger werd bevrijd. Een eerbetoon aan de Belgische slachtoffers en niet minder een hulde voor hun eigen dorpsgenoten. Na de bevrijding waren toen nog amper 8.000 gevangenen aanwezig. De rest werd gedeporteerd naar andere kampen. De Duitsers vernielden een groot stuk van het kamp, maar hadden niet de tijd om al het bewijsmateriaal te vernietigen. En toegegeven: een mens voelt zich heel klein bij het aanschouwen van deze taferelen.

Opmerkelijk: een van de grootste oorlogsmisdadigers, dokter Joseph Mengele die kinderen en vrouwen verminkte tussen 1943 en 1945 en ze later met een alcoholspuit in het hart simpel vermoordde, kon ontkomen. Hij overleed in Brazilië in 1979 aan de gevolgen van een hartaanval. Hij werd nooit gevat.

Gilbert De Ceulaer, geboren in Antwerpen en zijn vrouw Leentje Monteyne maakten deel uit van onze groep. Gilbert was amper zeven maanden oud toen zijn moeder werd gedeporteerd van Transport XX in Mechelen. Hij kwam voor de eerste keer naar Auschwitz. Het bezoek liet een diepe indruk op hem na. Zijn verhaal leest u later deze maand in de krant.

Morgen op deze blog: het verhaal over Auschwitz I.

Reis naar Auschwitz: dag 5

23/04/2015 om 02:14 door evb

image053.jpg

Concentratiekamp Auschwitz I

Haacht / Boortmeerbeek / Mechelen - Het meest beroemde concentratiekamp uit Wereldoorlog Twee, Auschwitz I lijkt bij aankomst eerder op een schoolcampus dan een kamp waar ook duizenden stierven. Maar niets is minder waar.

Het kamp ligt op nauwelijks enkele kilometers van het uitroeiingskamp Birkenau. Grotendeels bestond het kamp al. Het was de uitvalsbasis voor Poolse soldaten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Maar ook hier was het voor Himmler en de Gestapo niet groot genoeg. Toen het in 1940 in gebruik werd genomen, werden de gevangenen – eerst voornamelijk Polen – verplicht om extra barakken bij te bouwen in onmenselijke omstandigheden en om de capaciteit van het kamp te vergroten. Toen ook de nieuwe capaciteit niet groot genoeg bleek, werd in een mum van tijd, Birkenau gebouwd.

Het kamp werd voor het grootste gedeelte tussen 1940 en 1945 geleid door Rudolf Höss, die zich sinds 1922 opwerkte in de nazi-partij. De villa waar hij woonde samen met zijn vrouw en vijf kinderen, was op het kamp gelegen. Zijn tuin grensde zelfs aan de eerste gaskamer waar Zyklon B voor het eerst succesvol werd gebruikt. Door het nieuwe systeem – vergassingen – kon Höss tot 2000 mensen per dag vermoorden en verbranden. Hij werd in 1946 uiteindelijk opgepakt en een jaar later opgehangen tussen de tuin waar hij bijna vijf jaar woonde, en de gaskamer. Net voor zijn dood erkende hij misdaden tegen de menselijkheid te hebben begaan.

Auschwitz I is een pak kleiner dan Birkenau, amper een dertigste. Maar het was in Auschwitz I waar de gruwelijke taferelen begonnen. De Poolse Joden moesten al hun bezittingen afgeven. Het hoofdhaar werd geschoren (want dan waren ze bij een eventuele ontsnapping beter herkenbaar), gouden tanden werden uitgetrokken en versmolten, schoenen en kledij werden afgenomen en de huid van gevangenen werd zelfs gebruikt om geldbeugels van te maken. De as van de verbrande Joden werd vaak gebruikt om wegen aan te leggen. Poreus, weet u wel. Deze gruwel kan door een mens niet worden begrepen.

Wie het kamp wil bezoeken krijgt een goed en interactief overzicht van de gruweldaden. Er is ook een Joods museum in een van de barakken. In barak 10, waar de folteringen plaatsvonden mocht niet worden gefotografeerd. Ook al maakte Auschwitz I minder indruk op me, was het de plaats waar de massamoorden begonnen, mensen werden gefolterd en bij de regelmaat van de klok werden dood geschoten omwille van hun godsdienstovertuiging maar verder geen vlieg kwaad deden.

Reis naar Auschwitz, slot

Gisteren om 20:48 door evb

image056.jpg

Burgemeester Fillet en burgemeester Baert in het ondergronds doolhof van Dora Foto: EVB

Haacht / Boortmeerbeek / Mechelen -Op de terugweg van Auschwitz brachten we een bezoek aan het satelliet-concentratiekamp MittelbauDora, vlakbij de stad Nordhausen in Duitsland. In ondergrondse gangen werd de V1 en V2-bom geassembleerd.

Het leven van de kampbewoners in Dora was volgens sommigen nog erger dan in het meeste gekende kamp Auschwitz. ‘Hier kregen de gevangenen nauwelijks iets te eten’, zegt de gids. ‘De gevangenen in de grotten kregen ook geen daglicht te zien. Hun levensverwachting van het moment dat ze hier aankwamen, was tussen de 6 en de 8 weken. Velen kregen longziektes aangezien ook de treinen met materialen voor het bouwen van de bommen in de grotten reed, waardoor uitlaatgassen van de treinen na amper enkele weken dodelijk waren.’

De levensomstandigheden waren afgrijselijk. In Dora stierven vele regiogenoten uit Haacht en omgeving. ‘De gevangenen die uit alle uithoeken van Europa kwamen, sliepen per 1300 in een kleine ruimte in de grotten. Ze werkten twaalf uur per dag. Het was een pure uitputtingsslag.’ Bij de bevrijding van het kampen door het Rode leger en de Amerikanen, waren nog nauwelijks 600 gevangenen in Dora. De rest vertrok onder begeleiding van de SS – de zogenaamde dodenmars – naar andere concentratiekampen zoals Buchenwald.

François De Coster uit Haacht die enkele jaren geleden op 92-jarige leeftijd overleed, overleefde het kamp. Hij, zijn twee broers en zijn vader werden opgepakt omdat ze anti-Duitse propaganda verspreidden via een krantje. François, die de gruwel overleefde, schreef er in zijn laatste levensjaren een boek over: Van Breendonk naar EllrichDora. Het kamp Dora werd bevrijd op 11 april 1945. Tienduizenden stierven in het kamp, werden verbrand (want het kamp had tegen het einde van de oorlog ook een eigen crematorium) en anderen liepen de dodenmars.

Dora is niet de grote bekende onder de concentratiekampen, maar wel belangrijk. Van de oorspronkelijke barakken is haast niets meer te bespeuren aangezien de inwoners van het aangrenzende Nordhausen na de oorlog de materialen gebruikten om hun eigen huizen weer op te bouwen na bombardementen van de geallieerden. De gids vertrouwde ons nog toe dat de buurt wél op de hoogte was wat er gebeurde in Dora, maar het nooit openbaar wilde maken uit vrees van represailles van de SS.

April 2015

 

 

 

Uit de LOKALE BURGERKRANT Nr1 - 2013 – uitgave van Open Vld Boortmeerbeek

20.jpg

 

 

 

Uit Het Laatste Nieuws.      Zondag 4 November 2012 (14u30).

image024.jpg

 

d1.jpg

 

d2.jpg

 

d3.jpg

 

d4.jpg

 

d5.jpg

 

d6.jpg

 

 

 

 

P1120607.JPG

 

image024.jpg

 

Overhandiging van het boek het XXste transport aan Regine Krochmal, overlevende uit dat transport.

V.l.n.r. Michel Baert (burgemeester van Boortmeerbeek), Marc Michiels (auteur), Regine Krochmal, Kurt Baert (zoon van de burgemeester).

Elsene, 26 april 2012.

 

 

 

28/04/2010

image024.jpg

 

 

 

24/04/2010

image020.jpg

 

 

 

03/10/2008

maistriau

 

 

Basisscholen Robert Maistriau (1921 – 2008) in Congo én in St Lambrechts- Woluwe

 

Niet toevallig op 10 december 2008, 60 jaar na de afkondiging van de universele verklaring van de rechten van de mens , werd de nieuwe basisschool Parc Malou in St Lambrechts Woluwe ingehuldigd en genoemd naar Robert Maistriau.

 

image024.jpg

 

Voor de gemeente Boortmeerbeek is de figuur van Robert Maistriau helemaal niet onbekend. Als lid van het verzet tijdens de Tweede wereldoorlog slaagt hij erin om samen met zijn vrienden Georges Livschitz en Jean Franklemon het XXste treintransport met meer dan 1600 joodse gevangenen te doen stoppen op het grondgebied van onze gemeente. Een unieke daad van verzet in de geschiedenis van de holocaust. Dank zij deze actie hervonden heel wat joodse gevangenen terug hun vrijheid. Tijdens  maar ook na de oorlog in het toenmalige Belgisch Congo heeft hij zich blijvend ingezet voor de mensenrechten. Naast een belangrijk herbebossingsproject wordt in 2005 op zijn initiatief in de stad Feshi ook een basisschool opgericht met de toepasselijke naam “Bois fleuri” (bloeiend bos).

 

image025.jpg

Marc Michiels in gesprek met Robert Maistriau

 

Robert Maistriau heeft de inhuldiging van zijn “tweede” school in België spijtig genoeg niet meer kunnen meemaken. Hij is overleden de 26ste september 2008 op de leeftijd van 87 jaar. Hij was ere-burger van onze gemeente en van St Lambrechts-Woluwe (waar hij het laatst woonde). Hij is onderscheiden door het Yad Vashem met de ere-titel “ rechtvaardige onder de volkeren” en kreeg in november 2005 de titel “doctor Honoris causa” van de Vrije Universiteit van Brussel voor zijn moed, altruïsme en zelfopoffering . Nooit heeft hij zichzelf omwille van zijn heldhaftige actie van april 1943  op de voorgrond gezet.

 

Een plaquette aan de ingang van de school en een eucalyptusboom geplant als verwijzing naar zijn belangrijk herbebossingsproject in het toenmalige Belgisch Congo verwijzen naar de verzetsheld/wereldverbeteraar Robert Maistriau.

 

image026.jpg

 

Het heldhaftige van zijn daad en zijn ontwikkelingswerk is heel bijzonder, maar de betekenis ervan in het kader van de strijd voor een rechtvaardige, open en menselijke samenleving maken zijn leven uitzonderlijk. Door een verbroedering en samenwerking tussen de Congolese en de Belgische basisschool kunnen de mensenrechten in twee continenten hun praktische pedagogische invulling krijgen via het boeiende levensverhaal van Robert Maistriau. 

 

Op 10 mei 2009 zal tijdens de jaarlijkse herdenking van Transport XX de figuur en de persoonlijkheid van Robert Maistriau in al zijn facetten herdacht worden.

 

December 2008 

 

 

 

 

 

 

Transport XX  – Persvoorstelling – 20 april 2007

image003

image005

image007

image009

image011

image013

image015

image017

image019

image021

image023

image025

image027

image029

image031

 



Gazet van Antwerpen – 01/02/2007

GVA -1 februari 2007

 

 

Terug naar boven