Activiteiten

 

 

Aidex 2016 Brussels Expo 16 en 17 november 2016

 

Woensdag en donderdag 16 en 17 november 2016 kwamen voor het zesde jaar op rij honderden experts op het gebied van internationale hulpverlening en ontwikkelingssamenwerking bij elkaar in Brussels Expo voor de ‘AidEx’ conferentie. Dit tweedaagse evenement is intussen uitgegroeid tot een toonaangevend platform om na te denken over hoe hulpverlening in het Zuiden verbeterd kan worden. Het staat ook bekend als een plaats om netwerken uit te bouwen met internationale organisaties (OXFAM, VN,..), (lokale) NGO’s, academici, humanitaire organisaties en producenten van ontwikkelingsmateriaal. Het is een ideale plaats om nieuwe innovaties op het gebied van hulpverlening en ontwikkelingssamenwerking te leren kennen. Wij waren met de Stichting Robert Maistriau aanwezig. Samen met Roland Schmid, Isabel Asguet en Laura Muris hebben we informatie verzameld om drinkbaar water en sanitair te geven aan Bois Fleuri, een klein dorpje in Congo waar Robert Maistriau zijn ontwikkelingswerk heeft opgestart.

 

                                                     

 

AIDEX 2016 Marc

 

AIDEX 2016

 

 

 

 

11.11.11 Gemeentelijke basisschool Boortmeerbeek (GBS) sponsort “Proper water voor Bois Fleuri”   10 november 2016

 

IMG_1868                IMG_2031

 

GBS Boortmeerbeek hield naar gewoonte op 10 november 2016 haar jaarlijkse 11.11.11-sponsorvoettocht ditmaal ten voordele van het ontwikkelingsproject Robert Maistriau. De leerlingen van de lagere school konden zich de voorbije weken laten sponsoren door hun ouders of kennissen. Voor elke afgelegde kilometer konden leerlingen 0.5 Euro verdienen. De kilometers werden in de Planetenwijk bijeen gestapt ten voordele van het project: Proper water voor Bois Fleuri. Om de leerlingen vooraf te informeren en te motiveren werden er op 19 en 20 oktober door Marc Michiels, bestuurder van de stichting, voorlichtingssessies gegeven in al de klassen van de lagere school. 

Zo kwamen de leerlingen o.m. te weten dat momenteel de inwoners van Bois Fleuri (vooral de vrouwen) kilometers ver moeten lopen om met primitieve middelen water te halen uit de Ouganda-rivier om te wassen en om te koken. De Stichting Robert Maistriau wil binnenkort een waterput installeren, vlakbij het schooltje in het centrum van het dorp, om de gemeenschap van proper en drinkbaar water te voorzien. De opbrengst van de sponsorvoettocht zal aan dit doel worden besteed.

 

P1010640 (800x600)[1]              IMG_2017 (800x450)[2]

 

 



Herdenking transport XX

Een radicale keuze….

Boortmeerbeek zondag 17 april 2016

 

‘Een radicale keuze’ is dit jaar het centrale thema voor de herdenking. Hierbij besteden we niet enkel aandacht aan de verschillende vormen van het oprukkend radicalisme, maar evenzeer (en misschien zelfs nog meer) aan de soms radicale keuzes die mensen in hun leven moeten maken. Kiest men ervoor om zijn land te ontvluchten ? Gaat men in verzet tegen een repressieve overheid? Net zoals de drie studenten de radicale keuze moeten maken in Boortmeerbeek om een Jodentrein te stoppen.

 

 

IMG_0294                    

Operationeel directeur Kazerne Dossin Christophe Busch en Marc Michiels (april 2016)

 

Radicalisme: de grijze zone tussen democratie en extremisme.

“Een radicale keuze …”, dit is vandaag het centrale thema voor de herdenking van de uitzonderlijke verzetsactie op het 20ste transport vanuit Kazerne Dossin op 19 april 1943. Een bewuste keuze … was het van het gemeentebestuur Boortmeerbeek om in deze moeilijke tijden de herdenking niet te af te gelasten, maar net met meer overtuiging en een knagend gevoel van noodzaak toch te organiseren. Ik ben dan ook zeer dankbaar hiertoe te mogen bijdragen.

 

Vanuit onze educatieve werking in Kazerne Dossin zetten we sinds de opening van het museum in op herinneringseducatie, op burgerschapsvorming en democratische weerbaarheidstraining. Nog vorige donderdag organiseerden we zo’n intens moment waar we samen met dhr. Simon Gronowski het belang en betekenis van deze merkwaardige verzetsdaad konden duiden aan leerlingen, politiemensen en vertegenwoordigers van de Raad van Europa. Al gauw maakt men de koppeling naar vandaag. Het gewelddadig extremisme, gevoed door haat en polarisering, is immers van alle tijden en komt met regelmaat van de klok opnieuw met luide trom onze samenleving binnengeslopen.

 

Een klein jaar na de opening van ons museum hoorden we de eerste verhalen van lege plaatsen in de schoolbanken. De oorzaak was niet spijbelgedrag of andere maatschappelijke (jongeren-)problemen, maar wel een diepgaand radicaliseringsproces welke deze jongeren steeds verder isoleerde, weg van waardevolle relaties (zoals vrienden, ouders, school, …), weg van ons democratisch normen- en waardenpatroon en bovenal weg van een humaan toekomstperspectief. Sedert het vertrek van deze jongeren, gerekruteerd voor hun ideologische strijd, en sedert de aanslag op het joods museum in Brussel, de aanslag op Charlie Hebdo en de recente aanslagen in Parijs en Brussel is de aandacht, maar ook de angst voor processen die leiden tot radicalisering en extremisme in ons land zwaar opgekrikt. Deze angst drijft zowel de overheid, de media als de publieke opinie naar hoofdzakelijk op-veiligheid-gebaseerde antwoorden en maatregelen. Hierbij moeten we vroegsignalen van zulke ontspoorde jongeren en jongerengroepen detecteren, herkennen en rapporteren, waardoor de bevoegde instanties de nodige beveiligingsmaatregelen kunnen nemen. De grondslag van deze focus op controle en veiligheid is hier natuurlijk de extreme aard en impact van het geweld, maar ook de verwarring omtrent de begrippen radicalisme en extremisme. Radicalisme is immers een containerbegrip waarvan er evenveel definities zijn als onderzoekers in het veld en wordt het zowel in een negatieve context als positieve context gebruikt, denk maar aan de term ‘radicaal democraten’. Dat kan toch alleen maar positief zijn.

 

In essentie verwijst radicalisme naar “een ernstige onvrede met de bestaande maatschappelijke constellatie, een beeld van mensen en instellingen die hier voor verantwoordelijk zijn, een idee of utopie hoe het anders zou kunnen en een concept van actoren die dat kunnen bewerkstelligen.” Met radicalisme op zich hoeft niets verkeerd te zijn. Het is gebaseerd op een (collectieve) mening / een idee waarbij men tot een verandering wil komen van binnenuit (en niet noodzakelijk op een ondemocratische of gewelddadige wijze). Zij die verzet pleegden tegen de nazi-overheersing deden dat vaak vanuit het radicale geloof in de mensenrechten, in de gelijkheid van mensen en de plicht dat we hebben elkaar bij te staan in moeilijke tijden. Het feit dat hier tussen Boortmeerbeek en Haacht door drie studenten de enige deportatietrein in Europa werd tegengehouden, geeft duidelijk aan welke ‘radicale keuze’ zij maakten. Een keuze op leven en dood.

 

Radicalisme is dus een opdracht voor de democratie. Belangrijk is dan ook om te verduidelijken dat radicalisme (positief of negatief) op zich helemaal niet strafbaar is, maar onder de - door ons gekoesterde - vrije meningsuiting valt. Het omvat een ‘andere’ zienswijze waarvoor er in een democratische context steeds ruimte is en moet zijn. Zo was ooit het algemeen stemrecht voor vrouwen in België een radicaal idee, tot de democratie het invoerde. Zo waren het radicale overtuigingen die leiden tot mensenrechten, tot het VN genocideverdrag enz. De waslijst van verwezenlijkingen van radicale democraten of aanhangers van de mensenrechten is dan ook zeer groot. Democratische samenlevingen groeien d.m.v. deze met elkaar botsende (radicale) ideeën en groepen en stimuleren zelfs dit wederkerig proces van dialoog.

 

Dit alles neemt niet weg dat radicalisme ook het mistige voortraject - de grijze zone- is om in bepaalde gevallen tot extremisme te komen en het steevast in een gewelddadige richting kan doorgroeien tot terrorisme of staatsterreur. Het wordt helemaal anders wanneer het (gewelddadig) extremisme het circulair proces van dialoog doorbreekt.  Extremisme omvat immers “uiteenlopende opvattingen en gedragingen die gekenmerkt worden door de afwijzing van de democratische constitutionele staat, de democratische procedures en democratische waarden”. Extremisten ontkennen de gelijkheid van alle burgers en opteren voor een wij-zij dynamiek waarbij een nieuwe heersende ‘klasse’ de alleenheerschappij zou verdienen. Men verkiest uniformiteit boven diversiteit, onverdraagzaamheid boven tolerantie, bevel boven dialoog en de duidelijkheid van het geweld boven de chaos van het compromis.

 

Vanuit onze studie van de Shoah in België en nazi-Duitsland kennen we in detail het proces van hoe een samenleving kan afglijden richting het gewelddadig extremisme. De historicus Hans Mommsen noemde dit een proces van cumulatieve radicalisering welke zich had voltrokken in de Duitse samenleving. Hij wees op de voedingsbodem die er was tijdens de economische en politieke crisis na de Eerste Wereldoorlog. Hoe het fascisme bij de bevolking daar handig op inspeelde met een nieuw en groots project. Een project dat zogezegd opnieuw zingeving, richting en voornamelijk verbondenheid voorzag. Een nieuwe Volksgemeinschaft, een nieuw duizendjarig rijk. Maar voor wie was natuurlijk de cruciale vraag. We zagen uiteindelijk een project dat radicaler was dan voorheen en hoe het stapje voor stapje doorgroeide tot een extremistisch monster dat enkele jaren later zijn samenleving in een ongebreidelde destructie zou meenemen. Miljoenen mensen werden vanuit deze ideologie zonder schroom naar hun dood geleid. Waaronder 26.000 mensen uit de Dossinkazerne via deze spoorweg hier.

 

De cumulatieve radicalisering van toen lijkt verdacht veel op vandaag. Ik zie gelijkenissen tussen de wijze waarop het nazisme gebruik maakte van de toen nieuwe media en wat er vandaag door bepaalde ideologieën verspreid wordt via de sociale media. De polariserende inhoud is dikwijls eeuwenoud, maar de verpakking en verspreiding naar specifieke bevolkingsroepen toe is even vernuftig en heel doeltreffend. Het gaat niet over een meningsverschil of conflict, maar wel een fundamentele ideologie en een groots nieuw staatsproject dat inspeelt op gevoelens van frustratie, de nood tot zingeving en identiteitsvorming en broederschap. Dit alles gebruikmakend van de meest nieuwe mediakanalen. De cumulatieve radicalisering van vandaag lijkt verdacht veel op toen.

 

Wat leren we nu hier uit? Hoe moeten we met zoveel studie, expertise en ervaring in het massageweld omgaan? Welke lessen trekken we uit een geschiedenis van een mensheid die doorspekt is met zulke episoden van geweld? Het zijn deze vragen die we met ons team van kazerne Dossin, onze gidsen, onze leerkrachten, onze bezoekers zich stellen. Hoe kan je vanuit het kennen en het herdenken van het verleden, daadkrachtig de uitdagingen van het heden aangaan? Het is onze overtuiging dat we dit kunnen doen door ons te richten op de mechanismen die leiden tot het groepsgeweld, door het helder krijgen van deze radicaliseringsprocessen van individuen en groepen, door na te gaan welke voedingsboden er was toen, maar ook vandaag. Welke complexe set van beïnvloedende factoren op elkaar inspelen die het mogelijk maken dat mensen wegkijken van of zelfs deelnemen aan het geweld. Immers als we het geweld willen verslaan, moeten we begrijpen waar het vandaan komt. Hoe mensen in staat zijn tot zulk geweld, welke paden worden afgelegd en hoe het komt dat sommigen op het einde van het pad enkel nog het gebruik van extreem geweld als DE oplossing zien.

 

Onder geen beding mag de angst de leidraad worden van ons handelen. Immers, ‘een bange democratie krimpt in en versteent, een zelfbewuste democratie ontwikkelt zijn kracht en overtuigt de burgers.’ Een preventieve aanpak richt zich op de fundamenten van de democratische rechtsstaat zelf en zet in op burgerschapsvorming en voortdurende kritische reflectie en open dialoog over onze normen en waarden. Deze taak vereist een brede pedagogische inbedding en is de verantwoordelijkheid van diverse spilorganisaties zoals het onderwijs, het (jeugd)verenigingsleven, het maatschappelijk welzijnswerk, de media, culturele organisaties, … Het omvat een breed educatief project die onze jongeren weerbaarder moet maken t.o.v. bepaalde invloeden, welke het bewustzijn van de kwetsbaarheid van onze democratische vrijheden moet verhogen en het wantrouwen en ongenoegen moet bespreekbaar stellen en trachten weg te nemen. Onze wapens daarbij zijn de duizenden verhalen van verzet, van redding. Historische verhalen van hoop, maar bovenal bewijs dat het ook anders kan.

 

Herinneringseducatie is een werk van evenwichten en voortdurende kritische reflectie over wat onze boodschap in deze snel veranderende samenleving moet zijn. Dat is de taak die voor ons is weggelegd. Steeds standvastiger, steeds meer overtuigd na elke extremistische aanval. Het is deze radicale keuze toen hier welke wij vandaag ook moeten maken. Een keuze, radicaal gebaseerd op mensenrechten, op gelijkheid en verdraagzaamheid.

 

Christophe Busch – 17 april 2016

 

 

 

Interview Transport XX

Donderdag 11 februari 2016

Drie jongeren van het St Michielsinstituut van Keerbergen hebben met Marc Michiels een persoonlijk gesprek gehad. Het ging o.m. over hoe ik geïnteresseerd ben geraakt rond alles wat te maken heeft met Jodenvervolging en Transport XX. En of ik Robert Maistriau persoonlijk heb gekend. Op het einde heb ik gesproken over Victor Frankl's boek ‘De zin van het bestaan’. Hij koppelt zijn eigen kampervaringen aan interessante levenslessen. Zelfs in het kamp, beweert Frankl, bepaal je uiteindelijk zelf, met je innerlijke besluitvorming, hoe jij reageert. Au fond kan dus iedereen, zelfs onder extreme omstandigheden, beslissen wat er – mentaal en spiritueel – van hem zal worden. Het is deze geestelijke vrijheid – die de mens niet kan worden ontnomen en die inhoud en betekenis aan het leven geeft.”

Bepaal jij jouw eigen houding? Of laat je je leiden door alles wat er om je heen gebeurt? Als iedereen om jou heen triest is, word jij dat dan ook? Of kun je vriendelijk blijven? Als mensen om jou heen de grenzen van de mensenrechten overschrijden, ga je dan daarin makkelijk mee? Of blijf je bij jouw eigen waarden en normen? Als jou onrecht wordt aangedaan, vind je dat je dit terug mag doen? Of blijf je handelen vanuit liefde en goedheid? Hoe actueel kan geschiedenis wel zijn.

Succes met jullie jaartaak meisjes !!!!

IMG_3480.JPG

Vlnr: Naomi Adam, Lieselotte Bruynseels, Marc Michiels, Zoë Scheerens 

Vragen over 20ste Transport

1)   Hoe is uw interesse voor het 20ste transport ontstaan? Heeft u een hier een persoonlijke ervaring mee?

2)   Wat was de aan leiding om het boek “Het XXste Transport naar Auschwitz” te schrijven?

3)   Hoe verliep het schrijfproces en hoe lang duurde het?

4)   Zaten er enkel Joden op de trein?

5)   Op basis waarvan wist men dat deze mensen Joden waren?

6)   Toen de gedeporteerden uit de trein sprongen. Hadden de Duitse soldaten dit dan door? Hoe lang duurde het voor ze dit door hadden? Wat was hun reactie hierop, sprongen ze de ontsnappende achterna?

7)   Heeft u ooit Robert Maistriau ontmoet?

8)   Heeft u enig idee waarom de 3 verzetsstrijders Boortmeerbeek kozen als plaats om de trein te stoppen?

9)   Het tegenhouden van de trein was een eigen onderneming van de 3 jonge mannen. Weet u of  er voor hen consequenties zijn gevolgd vanwege het verzet of de Duitsers?

10) Denkt u dat deze gebeurtenis een grote invloed heeft gehad op de volgende transporten? En  op de oorlog zelf?

 

Lieselotte Bruynseels,

Naomi Adam 

Zoë Scheerens

 

 

 

 

 

U zijt wellekome – Vlaanderen zingt kerst

Zaterdag 26 december 2015 – O.L.V. Kerk Hever – 16.00 u.

 

1.jpg

 

2.jpg

 

U zijt wellekome is een gezellige kerstsamenzang.

De naam is een uitnodigende knipoog naar één van de oudste Vlaamse kerstliederen: U zijt wellekome. De hele familie kan opnieuw op tweede kerstdag het authentieke kerstverhaal herbeleven door samen vergeten kerstliederen te zingen.

Parochiekoor Hever en het koor H. Familie Schiplaken verlenen hun medewerking als aanzingkoor. Het hele gebeuren staat onder leiding van Geertrui Lejeune.

U zijt wellekome is een gratis evenement, gekoppeld aan een goed doel. Dit jaar gaat de vrije bijdrage naar de Stichting Robert Maistriau in Congo. Peter van dit project is Marc Michiels, inwoner van onze gemeente en lid van de Noord-Zuid raad.

Na de zangstonde wordt in zaal Carpus glühwein en warme chocolademelk aangeboden aan de aanwezigen.

 

 

 

 

boort.jpg

 

Het gemeentebestuur van Boortmeerbeek organiseert op zondag 6 september 2015 van 14 uur tot 18 uur voor de tweede maal in en rond de gemeentelijke sporthal Boortmeerbeek Feest!.

Hiermee wil men de inwoners van onze gemeente een leuke dag laten beleven en tegelijk alle lokale verenigingen een platform bieden om zichzelf en hun werking beter bekend te maken. Daarnaast wil de gemeente de inwoners ook laten kennismaken met de typische ‘straffe streek’ producten.

De koepel Noord-Zuid-Raad die verenigingen vertegenwoordigd die werken rond ontwikkelingssamenwerking nemen ook deel aan Boortmeerbeek feest. Ook de stichting Robert Maistriau als lid van deze koepel heeft zich geëngageerd om mee te helpen .  Deze stichting , genoemd naar één van de jongemannen die het XXste Transport in Boortmeerbeek stopten in 1943, zet het baanbrekende werk in Congo verder dat Robert in 1949 is begonnen. Projecten rond bosbeheer, wegeninfrastructuur, veeteelt, schrijnwerkerij en onderwijs worden gerealiseerd in nauwe samenwerking met de lokale bevolking . 

 

 

 

 

Studiedag over Joden en verzet

Kazerne Dossin, 20 November 2013

 

kaz.jpg

Naar aanleiding van de 70ste verjaardag van de herdenking van de aanval op het 20ste Transport organiseren Cegesoma en Kazerne Dossin samen een studiedag rond het thema 'Joden en verzet'. Deze studiedag richt zich naar een breed publiek .

PRAKTISCH

Inschrijven (tot 15 november) via cegesoma@cegesoma.be of 02/556.92.11. Deelname (incl. broodjeslunch, koffiepauzes, toegang museum): 12 euro (ter plaatse te betalen). Voertaal: NL en FR.

PROGRAMMA

9.30 | Onthaal

Voormiddagsessie | Moderator: Rudi Van Doorslaer (Cegesoma)

10.00 | José Gotovitch (Académie royale de Belgique): Les Juifs et la résistance: une approche générale

10.20 | Dorien Styven (Kazerne Dossin): Het Joods Verdedigingscomité: analyse van een beladen geschiedschrijving

10.40 | Gertjan Desmet (ARA) en Pascale Falek-Alhadeff (ARA): Bronnen voor een pluriforme geschiedenis van Joden en Verzet, 1933-1948

11.00 | Discussie

11.15 | Koffiepauze

11.30 | Jeannine Frenk (onafhankelijke historica): Unzer Wort et le Poale Zion de gauche sous l’occupation en Belgique: une éthique de dévouement et de sollicitude à l’égard de la classe
ouvrière juive

11.50 | Janiv Stamberger (UGent): Hashomer Hatzaïr - zionistische pioniers tijdens de bezetting in Antwerpen

12.10 | Discussie

12.30 | Lunch

Namiddagsessie | Moderator: Ward Adriaens (Kazerne Dossin)


14:00 | Thierry Rozenblum (Mémoire de Dannes-Camiers): Rebelles et insoumis. La résistance juive à Liège (1942-1944)

14.20 | Herman Van Goethem (Kazerne Dossin/UA): Het niet-gestructureerde, individuele Joodse verzet in België in 1940-1944

14.40 | Laurence Schram (Kazerne Dossin): De l’Organisation Todt à la Caserne Dossin: quelques aspects de la résistance

15:00 | Discussie

15.20 | Koffiepauze

15.35 | Marc Michiels (auteur van Het XXste Transport naar Auschwitz): De verzetsactie op het 20ste transport Mechelen-Auschwitz

15.55 | Arnaud Bozzini (ULB): Ritualiser le présent. Mémoire de la résistance et du génocide chez les Juifs communistes à Bruxelles au lendemain de la Seconde Guerre mondiale

16.15 | Discussie

16.30 | Rudi Van Doorslaer (Cegesoma): Algemene conclusie en verdere onderzoeksperspectieven

 

 

 

 

In het spoor van Transport XX

na 70 jaar

 

tran.jpg

 

20e herdenking Transport XX

 

 

Het XXste Transport heeft niet alleen in Boortmeerbeek zijn sporen nagelaten. Tijdens zijn traject op Belgisch grondgebied doorkruiste de trein een twintigtal gemeenten waaronder Leuven, Roosbeek, Tienen, Wilderen, Halle Booienhoven, St Truiden, Hoepertingen, Borgloon, Jesseren, Tongeren, Visé…. Wij zouden deze gemeenten graag mee willen betrekken in onze herdenking. Het is onze bedoeling om herinneringen in deze gemeenten aan dit transport mee op te nemen in de herdenkingsplechtigheid van zondag 21 april 2013 (als U dat wil natuurlijk). Van speciale situaties of gebeurtenissen die zich toen hebben voorgedaan bij de doorgang van dit transport en hun sporen in de archieven (schriftelijke contacten met joodse gemeenschap, overlijdensakte van een slachtoffer, een getuigenis, een joodse grafzerk ,…..) kunt u getuigenis (laten) afleggen.  Zo weten we bv. door het boek “Het XXste Transport naar Auschwitz” van Marc Michiels en Mark Van den Wijngaert dat een 25-tal joodse gedeporteerden neergeschoten en achtergelaten zijn langs de spoorlijn op het traject. Indien U of iemand uit de gemeente een getuigenis wil geven  kan U contact opnemen met auteur Marc Michiels, tevens coördinator van de herdenkingsplechtigheid (T 015/61 47 86 – e-mail: mm.michiels@telenet.be) bij wie u ook terecht kan voor meer informatie.

 

 

"Het gemeentebestuur van Boortmeerbeek nodigt u graag uit op de herdenkingsplechtigheid die plaatsvindt op zondag 21 april 2013 om 10.30 uur aan het gemeentehuis, Pastorijstraat 2 te 3190 Boortmeerbeek.

 

Aansluitend biedt het gemeentebestuur de aanwezigen een koffietafel aan in zaal Movri, Hanswijkstraat 5 te 3190 Boortmeerbeek."

 

 

 

 

 

 

 

Presentatie van het boek

 

image008.jpg

 

Auteurs: Marc Michiels , Mark Van den Wijngaert

Uitgeverij: WPG-Standaard

 

Donderdag 10 mei 2012 van 14.00 u -17.00 u

Waar: Raadzaal Boortmeerbeek

 

Na de presentatie wordt door de gemeente Boortmeerbeek een receptie aangeboden aan de aanwezigen.

 

 

 

 

 

19de Herdenking transport XX

 

image001.jpg

Het XXste Transport naar Auschwitz. De ongelijke strijd op leven en dood.

 

Wanneer?   Zondag 13 mei 2012 – Start 10:30 u.

 

Waar?         Gemeentehuis Boortmeerbeek

 

 

 

 

 

 

18de herdenking Transport XX

 

image006.jpg

 

gif1.gif

Wanneer?  Zondag 15 mei 2011

 

Waar?   Boortmeerbeek Station

 

Programma:

10.30 u  Herdenkingsplechtigheid

 

 

Samenwerking Fort van Breendonk – Joods Museum van Deportatie en Verzet van Mechelen – Gemeente Boortmeerbeek

 

Herinnerings- en kunstproject Francine Mayran

 

Mechelen, Breendonk en Boortmeerbeek zijn door hun geschiedenis symbolen geworden voor de deportatie, het verzet, de vervolging en de repressie tijdens de Tweede Wereldoorlog. De drie sites zijn ook onderling verbonden via de geschiedenis van Transport XX. Youra Livschitz, Jean Franklemon en Robert Maistriau ,die deze jodentrein tot stilstand hebben gedwongen, werden nadien alle drie in hechtenis genomen in het Fort van Breendonk. Ook Regine Krochmal, die uit Transport XX is kunnen ontsnappen, werd er opgesloten voor ze naar de kazerne Dossin werd overgebracht.

 

De trein, symbool voor moderniteit,mobiliteit, snelheid en een belangrijk middel om mensen nader tot elkaar te brengen werd door de nazi-bezetter misbruikt om onschuldige mensen te scheiden, te laten verdwijnen en te transporteren naar de dood. Francine Mayran, kunstenares en psychiater, is erin geslaagd het lijden van slachtoffers van genocides realistisch uit te beelden in haar portretten. Doorheen haar schilderijen wil ze vooral de onverschilligheid benadrukken die leidde tot de vernietiging van miljoenen onschuldige slachtoffers tijdens één van de donkerste periodes uit onze Europese geschiedenis. Haar werk is een samenhang tussen beelden, gedachten en gedichten die de herinnering aan de shoah en de andere genocides zeer tastbaar maakt.

 

Het Fort van Breendonk, het Joods Museum van Deportatie en Verzet Mechelen en de Gemeente Boortmeerbeek nodigen uit om aanwezig te zijn bij de officiële start van het herinnerings- en kunstproject van Francine Mayran :

 

*In Boortmeerbeek

Zondag 15 mei 2011 : Herdenking van Transport XX Boortmeerbeek aan het station  + opening kleine Mayran-tentoonstelling in het gemeentehuis (15 mei tot 4 september 2011)

 

Zie ook op You Tube: 'Sporen van Herinnering 2011' van Francine Mayran

 

 

Meer informatie ?

 

Marc Michiels

Coördinator herdenking Transport XX

015/61.47.86

Vanuit het buitenland: 0032  15 61 47 86

mm.michiels@telenet.be

 

 

 

 

 

17de herdenking Transport XX

25 april 2010

 

tatoo.jpg

 

Het thema van deze herdenking is ‘Genummerd voor het leven’ naar het gelijknamige boek dat recent werd uitgegeven door het Davidsfonds. “Genummerd door het leven” is naast de titel van een boek over de laatste getuigen van de Tweede Wereldoorlog ook een educatief project voor herinneringseducatie. Meer dan honderd jongeren uit zevenendertig (37) verschillende scholen hebben de “laatste” getuigen ontmoet, ze geïnterviewd en de inhoud van dat gesprek verwerkt in een tekst voor dit boek. In de getuigenissen komt regelmatig hun genummerd zijn aan de orde en hoe ze dit verwerkt hebben. Dat is trouwens ook de aanleiding geweest om het boek die titel mee te geven: “Genummerd door het leven.”

 

Tentoonstelling

Naar aanleiding van deze herdenking liep van 22 april 2010 tot en met 8 mei 2010 in de bibliotheek, Blokstraat 2, Schiplaken een fototentoonstelling rond het thema ‘Genummerd voor het leven’.

 

 

 

 

 

16de herdenking Transport XX

10 mei 2009

In memoriam Robert Maistriau (1921 – 2008)

 

image005.jpg

 

Robert Maistriau werd op 13 maart 1921 geboren in Elsene als zoon van een Generaal van het Belgische leger. Hij loopt school in het Lyceum van Ukkel waar hij zijn twee vrienden leert kennen: Georges Livschitz en Jean Franklemon. Zijn studies geneeskunde aan de Vrije Universiteit Brussel breekt hij af na één jaar om zich in 1942 te engageren in het verzet als lid van Groep G. In april 1943 schrijft hij geschiedenis door samen met zijn twee kameraden het XXste jodentransport te doen stoppen in Boortmeerbeek. Er werden toen een 17-tal joodse gevangenen bevrijd. Nergens in Europa  werd een jodenkonvooi aangevallen om de deportatie van de joden naar uitroeiingskampen te verhinderen. Maistriau zelf werd één jaar later opgepakt als verzetstrijder en zat onder meer gevangen in het fort van Breendonk en in de concentratiekampen Buchenwald en Bergen-Belsen. Na de oorlog heeft Robert Maistriau zich nog op vele vlakken maatschappelijk verdienstelijk gemaakt. Hij is onderscheiden door het Yad Vashem met de ere-titel “ rechtvaardige onder de volkeren” voor de hulp die hij geboden heeft aan de joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. In november 2005 kreeg hij de titel “doctor Honoris causa” van de Vrije Universiteit van Brussel voor zijn moed, altruïsme, verzet en zelfopoffering  tijdens de oorlog om mensen die hij niet kende uit het jodenkonvooi te redden. De gemeenten Boortmeerbeek en St Lambrechts-Woluwe hebben hem tot ere-burger gemaakt van hun gemeente.

 

Op de 26ste september 2008 is hij overleden op de leeftijd van 87 jaar. Naar aanleiding daarvan zal op de herdenking van Transport XX op 10 mei e.k. zijn buitengewone levensgeschiedenis en zijn bescheiden diepmenselijke persoonlijkheid in herinnering gebracht worden.

 

 

 

15de herdenkingsplechtigheid Transport XX

Zondag 13 april 2008

 

Transport XX  Mensenrechten en Holocaust

 

Tussen 1942 en 1944 werden met treintransporten vanuit de Mechelse Dossinkazerne 24.916 Joden, mannen, vrouwen en kinderen, naar Auschwitz gedeporteerd. Slechts 1.206 van hen zijn teruggekomen. Op 19 april 1943 werd het XXste treintransport op de spoorlijn tussen Boortmeerbeek en Haacht tot stilstand gedwongen. Nergens in Europa is tijdens de Tweede Wereldoorlog dergelijke bevrijdingsactie uitgevoerd op een jodentransport.

 

Om deze unieke gebeurtenis te herdenken, nodigt het gemeentebestuur van Boortmeerbeek u uit op de herdenkingsplechtigheid op zondag 13 april 2008. Deze herdenking zal in het teken staan van 60 jaar mensenrechten.

 

Na de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust hebben verschillende landen een tekst overeengekomen die de bescherming van de mensenrechten van alle burgers zou garanderen. Op 10 december 1948, nu bijna 60 jaar geleden, werd zo de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens door de Verenigde Naties aangenomen. De verklaring – of moeten we spreken over een boodschap –  behandelt alle aspecten van het mens -“waardig”- zijn en richt zich tot staten, gemeenschappen en individuen. Ze zorgt ervoor dat we met elkaar in vrede kunnen leven.

 

 

Terug naar boven