MODERNE HOMEOPATHIE VOLGENS SANKARAN (met aanvullingen van Scholten)
Inleiding:
De grootste verdienste van de R. Sankaran is de leer van de
miasmen volgens de principes van S. Hahnemann op een begrijpelijke
wijze toe te passen in de praktische homeopathie.
Daarbuiten is hij, mede dankzij het werk van J. Scholten, erin
geslaagd om ook een classificatie voor te stellen van de "natuurrijken":
het mineralen rijk (met inbegrip van de metalen), het plantenrijk
en het dierenrijk.
Het praktisch nut is, dat het fundamenteel begrijpen en invoelen
van de centrale verstoring bij de patient, sneller wordt
bereikt. De patient is sneller geholpen en de homeopathie wint
aan prestige als volwaardige geneeskunde.
Even een kleine opmerking buiten het kader van de bespreking: de
centrale verstoring of het uitblijven van de homeostase uit zich
concreet in een meridiaan(-evenwicht) stoornis. Met energetisch
diagnostische methoden (EAV of toegepaste kinesiologie) kan met
een confirmatie bekomen van de bovenstaande benadering.
Wat is een miasme?
Ondanks de zorgvuldige toepassing van de
principes van de homeopathie, ondervond Hahnemann in zijn tijd
problemen bij het oplossen van sommige van zijn ziektegevallen.
Het betrof hier vooral chronische ziekten. Hij vond
indertijd een oplossing voor de chronische
miasmen in het formuleren van Psora, Sycosis en
Luetisme (ookwel eerder verwarrend Syphilis
genoemd) Inderdaad verwees dit historisch resp. naar de jeuk van
de scabies, naar de geslachtsziekte gonorhee en naar de
geslachtsziekte Syphilis genoemd. In de tijd van vroeger, toen er
geen moderne chemotherapeutica bestonden, ging men ervan uit dat
de gevolgen van die resp. parasitaire en geslachtsziekten,
van generatie tot generatie werden overgerfd.
Sankaran heeft dit in een nieuw concept
ingepast en de volgende uitspraak gedaan:
"ziekte is een verkeerde perceptie van het organisme van
de werkelijkheid" dwz dat ziekte volgens de auteur
eigenlijk een waandenkbeeld of kortweg een "waan" is.
Hij zegt dat deze waan de wortel of aangrijpingspunt van
de gevoeligheid van de patient aan ziekten (of
verstoringen van de homeostase) is. Deze gevoeligheid plant zich
verder naar kinderen, kleinkinderen, generaties en populaties. In
deze optiek kan men dan eens als oefening het ontstaan van AIDS,
CVS?, gevolgen van ebola virussen etc. formuleren. Of als
paritaire invloed bv de gevolgen van de tekenplaag die nog geen
tien jaar rondgaat; (ontwikkelen van de ziekte van Lyme).
Sankaran spreekt ook over de situatie, de toestand
waarin de patient zich bevind. Dit laatste word bepaald door het
evenwicht tussen de agressie van de externe omstandigheid (bv
parasitair, infectieus) en de afweermogelijkheid van de
patient.
Zolang dat deze "infectie" werkelijk aktief is, is de
reaktie van het lichaam nuttig en efficient. Echter kan dit
lichaam reageren met de waan dat de infectie er zou zijn, maar
actueel niet aanwezig is. De leer van de miasmen moet dus
verstaan worden als een classificatie van de verkeerde
interpretaties van het lichaam van de toestand =
omstandigheid of situatie waarin de patient zich bevindt.
De betekenis van dit alles is te begrijpen in
het concept van het overleven van een situatie: "survival".
Het waanidee van de agressie met een poging tot survival.
Een voorbeeld van een waanidee met een (ongepaste) survival
reaktie: handhaving van fortuin: beleggingen doen op de beurs
omdat de banken te weinig rente geven
Dus een miasme is de oorspronkelijke
omstandigheid, die aanvankelijk een optimale overlevingskans
had.
Een voorbeeld: vroeger was er veel hongersnood en stierven veel
mensen. Bepaalde populaties konden beter tegen de honger. Ze
ontwikkelden een eigenschap, die een aanpassing was voor
survival. Nu er geen hongersnood is, doet het lichaam toch alsof.
Het lichaam verkeerdt in de waan dat er nog steeds hongersnood
is. Zo is het gevolg van de cholesterol verhoging en de
cardiovasulaire ziekten ontstaan. De mensen die nu vroegtijdig
sterven aan een myocardinfarct, zouden in vroegere generaties de
hongersnood als sterkste overleefd hebben.
De survival kan zich mentaal-emotioneel
en op het fysische niveau manifesteren.
Naast chronische ziekten zijn er ook de acute
ziekten.
Op het eerste gezicht kan het lichaam een juiste perceptie doen
van de agressie. Of toch niet? Een allergie en vooral een
allergische shock op een simpele bijensteek kan men weldegelijk
een niet aangepaste reaktie noemen. Een ander voorbeeld is het
ontwikkelen van hersenoedeem na een hersenschudding. Hier kan een
overdruk onder de schedel ontstaan die levensbedreigend is.
Dus als men als therapeut bij moeilijke en
langdurige problemen een efficient voorschrift wil geven,
is het een "must" om rekening te houden met het miasme:
de oorspronkelijke toestand van de patient.