Via mijn vader ben ik in de hondensport terechtgekomen. Op mijn 15e kreeg ik de kans een hond van hem  over te nemen (Nora), waar reeds SchH-II op stond.

Ik was pas een veertien dagen bezig toen ik reeds mijn eerste wedstrijd speelde met haar. Je kan het voorstellen, een snotneus van 15 jaar die enkel nog maar gehoorzaamheid en speuren had gedaan met die hond en nog nooit geen pakwerk. Die wedsrijd was een klubkampioenschap in Wechelderzande en het was oorspronkelijk de bedoeling enkel A en B mee te spelen, maar bleek dat ik na die 2 afdelingen aan de leiding stond en dan toch maar pakwerk moest meedoen. Met veel meer geluk (en hulp vd pakwerker) dan kennis won ik die wedstrijd en toen had ik de smaak natuurlijk te pakken.
Een half jaar later behaalde ik SchH III met haar, maar 14 dagen na die wedstrijd vond ik mijn hond dood terug in de aanhangwagen na het speuren. Bleek dat haar hart niet goed was. 


Hierna heb ik enkele honden tot de SchH-I gebracht, maar daar zat nooit een echt goede hond tussen, maar ik wilde toch minstens altijd een I behalen om te laten zien dat dat met elke hond mogelijk is. Op een bepaald moment moest ik de hondensport een beetje afbouwen wegens mijn studies. Maar sinds 2005 ben ik terug volop in de hondensport bezig en gelukkig is mijn vriendin is even zot van honden(sport) als ik.
Het verdere verloop kan je lezen op deze website.

Een tijdje geleden kwam ik via Philip in contact met de africhtingssport. Tot dan had ik me alleen bezig gehouden met paardrijden op recreatief niveau. Ik hield dit nog een jaar of 2 vol, maar door tijdsgebrek wegens studies heb ik de paarden volledig vaarwel gezegd. 

Ik ging wel meer en meer mee naar SchH-wedstrijden en leerde de honden van mijn vriend en schoonvader kennen. Blijkbaar waren honden die pakwerk deden geen agressieve beesten, maar sociale, gehoorzame, vriendelijke wezens. Ik begon informatie op te zoeken op internet, boeken te lezen en mijn interesse groeide met de minuut.


Een keerpunt in mijn leven was het moment dat we gingen samenwonen en een eigen hondje hadden. Vanaf toen ging ik wekelijks mee naar de trainingen en leerde enorm veel bij vanaf de zijlijn. Mijn besluit stond vast: ooit ga ik zelf een hond africhten. 
In augustus 2006 ben ik begonnen met een toen 2-jarig teefje, Dixie, waarmee nog niets gedaan was. Toen deze door de eigenaar verkocht werd heb ik een paar maanden ons eigen teefje, Dido, overgenomen van Philip en er BOP meegedaan.

Nu is het nog even wachten tot ik een hondje voor mijzelf heb. De rest van het verhaal lees je op onze website.
Veel plezier