     |
|
|
Urine verlies bij de hond! Incontinentie (onvrijwillig urineverlies) is iets anders dan onzindelijkheid, waarbij de hond zijn ontlasting en/of urine in huis deponeert en niet begrijpt dat hij dat buitenshuis moet doen. Onvrijwillig urineverlies drijft de eigenaar tot wanhoop... |
De door de nieren geproduceerde urine komt via de urineleiders in de urineblaas terecht en wordt vervolgens uitgescheiden via de urinebuis. De urine wordt tijdelijk opgeslagen in de urineblaas en de afsluitspier verhindert daarbij dat de urine weg kan stromen via de urinebuis naar buiten. Als de blaas voldoende vol is, ontspant de sluitspier zich en trekt een spier die de blaaswand bedekt, samen. De blaas ledigt zich nu. In normale gevallen is een mens, maar ook een dier, 'baas' over zijn of haar eigen blaaslediging: je plast immers wanneer je dat zelf wilt! Bij ongewild urineverlies is de hond geen baas meer over zijn eigen blaas en verliest daardoor ongewild kleine of grote plasjes.
Urineverlies herken je wanneer er druppels urine uit de vulva of de penis komen wanneer de hond wordt uitgelaten of juist gaat liggen, maar ook wanneer het dier blaft. Ook merk je plasjes of plassen urine op plaatsen waar de hond heeft gelegen. De huid rond de vulva van de teef kan ontstoken raken, doordat de vulva voortdurend nat is.
Incontinentie zie je nogal eens bij oudere dieren, maar ook bij honden van andere leeftijden bij:
Het verhaal van de eigenaar vertelt de dierenarts al heel veel over urinveverlies. Daarnaast kunnen verscheidene onderzoeken nodig zijn, zoals bloedonderzoek of urine-onderzoek, een röntgenfoto en een echo.
De behandeling van urinveverlies hangt af van de primaire oorzaak en het is van belang deze op te sporen. Zenuwstoornissen kunnen worden behandeld met medicijnen die de tonus van de sluitspier van de urinebuis herstellen of de blaasspier helpen om zich samen te trekken. Gesteriliseerde incontinente teven kunnen ook bepaalde hormonen toegediend krijgen. Uitmondingsstoornissen van de urineleiders kunnen chirurgisch behandeld worden.
De prognose van urinveverlies bij honden hangt sterk af van de oorzaak. Teven die incontinent zijn door sterilisatie zullen bijna altijd medicamenteus behandeld worden. De kans dat incontinentie ten gevolge van hersen- en ruggenmergaandoeningen herstelt hangt sterk af van de oorzaak en de uitgebreidheid van de schade aan het ruggemerg. Meestal is die kans erg klein. Ouderdomsincontinentie is meestal niet te behandelen.
