Italibro			A casa
			Home
		Zoutgezicht
		Eraldo Baldini, Faccia di sale
	Contenuto
		Inhoud
		Het jaar onzes Heren 1699. Luigi Derigo is de gemoedelijke eigenaar van een paar zoutpannen aan de kust van de Adriatische Zee. Helaas betrapt hij zijn neef op bedrog. Handlangers van de neef slaan hem dood en gooien hem tussen de rottende lijken in de crypte van een verlaten kathedraal. Hoewel zwaar mismaakt is Derigo niet dood. Hij overleeft met de hulp van de plaatselijke heks en komt langzaam weer op krachten. Maar de gemoedelijke Luigi bestaat niet meer; de nieuwe afzichtelijke Luigi, Zoutgezicht, moordt eerst uit wraak maar krijgt gaandeweg plezier in het moorden.
	Critica
		Recensies
		JeB, 11 november 2007, ***** 'Zoutgezicht is terug, en zal niet eerder weggaan voor hij gedaan heeft wat hij moet doen; voordat alle gif en gal waar zijn hart van vol is op de een of andere manier verteerd is. Hij is terug, en begint boosaardig te worden.' Zo bouwt Eraldo Baldini gestaag de spanning op in Zoutgezicht, zijn derde bij Serena Libri gepubliceerde roman noir. Er staat iets te gebeuren, maar je weet niet goed wat. Wat je tegen dan wel al te weten bent gekomen, is hoe Zoutgezicht in zijn benarde situatie terecht is gekomen: Luigi Derigo, aannemer in een Italiaanse stad anno 1699, wordt door zijn eigen neef voor dood achtergelaten in een grafkelder. Een heks redt hem, en smeert zijn gezicht in met een witte zalf, die hem omtovert in een wraakzuchtig, verminkt spook dat alleen maar uit is op wraak. Zal de oude, vriendelijke Derigo opnieuw de bovenhand halen, of worden openstaande rekeningen alsnog vereffend? Baldini is een meester in sfeerschepping, bleek al uit Mal'aria en Nevel en as. Zoutgezicht is in dat opzicht een hoogtepunt in zijn nog jonge carrière. Hij slaagt erin met weinig woorden, in een ingehouden maar zeer doeltreffende stijl, een inktzwarte stemming te combineren met morele kwesties, een duister stukje geschiedenis en een knap verzonnen plot. Meesterlijk.
	Quota
		Quote
		Het eerste wat ik gewaar word is de Pijn. Misschien heeft die me gewekt. Het tweede is de Duisternis. Of misschien ben ik blind, of ben ik dood. Maar kunnen doden zoveel pijn voelen? Die fysieke pijn? Pas even daarna ruik ik ook de Stank, die weerzinwekkende Stank. Ten slotte hoor ik een kreet, of iets wat daar op lijkt. Het lijkt meer op het gejank van een dier. Pas na de tweede kreet begrijp ik dat ik het ben.
	Edizione
		Uitgave
		Noir Serena Libri, 2008, isbn 9789076270456 Vertaald door Aafke van der Made
	Più
		Meer Baldini
		Mal'aria Nevel en as Zoutgezicht
jeroenbeghin@hotmail.com			JeB