Veys  Edouard  Emiel In de Grote Leiestraat woonde de familie Veys. Veys Joannes Baptista te Anzegem geboren op 09.08.1851 huwde op 03.09.1880 Vandoorn Mathilde eveneens te Anzegem geboren op 04.07.1851. Beiden waren landbouwers en Joannes was tevens stoelendraaier. Er werden 8 kinderen geboren uit dat huwelijk: Veys Jules Adolf ° Anzegem op 23.01.1882 ( werd beenhouwer in Herseaux) Veys Cyrille Adolf  ° Anzegem op 24.10.1882, gehuwd met Demeulemeester Marie-Helena te Anzegem geboren op 08.07.1888 en er overleden op 21.12.1968. Het gezin  bleef op de ouderlijke  hofstede in de Grote Leiestraat. Het gezin telde negen kinderen. Veys Marie Julie Octavie ° Anzegem 23.12.1883 gehuwd met een douanier in Antwerpen Veys Emma ° Anzegem 08.02.1886 Diende in een familie in Menton in Frankrijk. Veys Edouard Emiel te Anzegem geboren op 12.05.1887 vertrok op jonge leeftijd naar Antwerpen als dienstknecht en kwam op 11.05.1914 terug naar Anzegem. Hij overleed te Harelbeke in het rusthuis op 17.05.1972. Veys Julie Octavie ° Anzegem 09.08.1889 werd zuster begijn in St Amandsberg / Gent Veys Anna Romanie te Anzegem geboren op 26.07.1891, ging al heel jong ( 1912) gaan dienen in Antwerpen en is overleden in het gasthuis te Brecht op 17.04.1942. Veys Henri te Anzegem geboren op 22.09.1893 vertrok op 25.04.1912 eveneens naar Antwerpen als dienstknecht, doch werd er later trambestuurder. Emiel, in Anzegem beter bekend als Mielke Veys  kwam terug van Antwerpen , alwaar hij als dienstknecht was tewerkgesteld. Bij het uitbreken van de eerste wereldoorlog in 1914 ging. Mielke zich onmiddellijk aanmelden bij het Belgische leger als oorlogsvrijwilliger. Hij heeft vier jaren gevochten aan het IJzerfront. Aan het front werd hij gekwetst aan het been. Hij kon hele verhalen vertellen over het leven in de loopgrachten, van zijn gesneuvelde makkers, de ontbering en de ellende, de ratten welke hun rantsoen kwamen pakken terwijl ze sliepen… en nog meer. Na de oorlog ging Mielke terug dienstknecht spelen in enkele grote en rijke families, waaronder het kasteel van Huldenberg, samen met zijn zuster in Menton en Nice in Frankrijk. In de jaren ‘30 liet Mielke een nieuwe woning bouwen in de Oudstrijdersstraat in Anzegem en nam Jan Veys, zijn vader, bij hem voor te verzorgen. Mielke werkte regelmatig eens hier en daar, onder andere op het kasteel in Anzegem, bij de familie Declercq in Anzegem en nog andere families, want Mielke kende de knepen van het vak. Hij diende de tafel bij meerdere families bij de verlovingsfeesten en ja zelfs op huwelijksfeesten. Het gebeurde wel eens dat Mielke te veel van de wijn geproefd had en dan een of ander genodigde bekladderde met wat saus of een ander ingrediënt, de wijnfles liet soms een druppeltje vallen op een mooie bloes of  kleed……..” maar Mielke toch ! “ Mielke was ook de specialist voor het onderhoud van de groenten tuinen, het spitten en in winterbedden leggen, maar ook voor het ledigen van de beerput. Mielke was de goedheid zelve, maar ge moest hem zijn gedacht laten doen. Op een of ander eetmaal in de brouwerij te Anzegem, had Mielke iets verkeerd geserveerd en de vrouw des huizes had Mielke in  het bijzijn van de genodigden een uitbrander gegeven… maar  Mielke slikte dat niet en gooide de saladière op de grond en riep “ Hewel…! madammeke, als het niet goed is...… doe het zelve!!” en weg was hij naar huis.  Een beetje later kreeg ‘de doe het al’ een breuk en moest geopereerd worden. Hij wilde van geen kliniek weten en zegde aan de dokter: ge kunt mij hier opereren op de tafel, ik heb meerdere van mijn makkers zien opereren in de tranchés, ik wil hebben dat ge dat ook zo doet. En werkelijk Emiel is geopereerd op de tafel in de keuken, zonder verdoving, enkel een paar glazen whisky, zoals zijn wapenbroeders het hebben meegemaakt. Mielke verouderde en bleef, buiten enkele lichte karwijen, thuis in de Oudstrijdersstraat. Hij had er een grote hof met fruitbomen en wat kleine dieren en een serre met enkele mooie druivelaars ( had hij geleerd in Huldenberg). Hij was de vriend van velen en vooral van de kleine kinderen, die wanneer ze riepen “Dag Mielke”, een gepast antwoord gaf. De jaren vanaf 1960 werden te zwaar voor Emiel. Het ging niet meer voor zijn eigen onderhoud te zorgen. Mielke werd in het rusthuis te Deerlijk opgenomen . Met zijn klein pensioentje , want Mielke had nooit een bijdrage gestort voor pensioen, en zijn invaliditeit van het leger kwam hij amper toe voor het betalen van het rusthuis. Wat later werd hij overgebracht naar het rusthuis in Harelbeke alwaar hij op 17.05. 1972 overleed. Opnieuw  verloor Anzegem een dorpsfiguur. Een man die zich steeds in dienst stelde, voor het vaderland onder de oorlog, voor de verscheidene rijke families op kastelen en ook voor zijn evenmensen op zijn gemeente. Mielke we blijven u indachtig. 14