Tot voor de jaren ’40 waren er in onze streken meerdere boneklakkers.   Boneklakkers waren meestal oudere mannen of vrouwen. Bij hen thuis werden gedroogde erwten geklakt of liever geroosterd in een metalen bakplaat op de toen traditionele stoof. De gedroogde erwten werden opgewarmd tot ze “klakten”  dus openbarsten van de warmte. Zo klakten ze op de avonden voor de feestelijkheden een kleine mand vol om dan op de kermissen of ommegangen in de omliggende gemeenten op post te zijn om hun lekkernij aan de man te brengen. Ze liepen tussen de mensen met hun mand vol geklakte bonen en riepen “Boontjes…Boontjes”. Een klein bekertje diende als eenheidsmaat. Juist voor de oorlog was de prijs voor één bekertje een kwartje of 25 centiemen of 0.25 fr. Het bekertje werd tot met de rand gevuld en men stortte het bekertje in de vestzak van de koper, die dan stuk voor stuk de geklakte boontjes of erwten opat. Men zou het kunnen vergelijken met de hedendaagse kermiskraampjes op de kermis, die nu gepofte maïs verkopen in tipzakjes.   In de streek van Oudenaarde en de Vlaamse Ardennen waren de boneklakkers heel actief. Toerisme Vlaamse Ardennen heeft nu zelfs een fietsroute uitgestippeld “ De Boneklakkersroute”. Met een herinnering aan de Boneklakkers van Oudenaarde kan ik nog het volgende vertellen. Wanneer we de zondag na de hoogmis met de internen van het O.L.V College op wandel gingen, kwam “Marieke”,  zo noemde het oude vrouwke, steeds de wandeling tegemoet en riep “Boontjes…. Boontjes”. De leerlingen die nog over een kwartje beschikten kochten aan Marieke een bekertje geklakte boontjes en kon zo gedurende de lange wandeling boontjes eten. Sommige leerlingen konden Marieke plagen. Ze maakten een teken naar Marieke die onmiddellijk kwam afgelopen, terwijl de leerling in zijn broekzak het kwartje aan het zoeken was en dan als Marieke dicht bij was hun neusdoek bovenhaalden om hun neus af te vegen, waarop Marieke zeer kwaad riep: “Och gunder lelijke stinkaards ! “ We weten nu dat die zelfde stinkaards achteraf rechter, dokter en pastoor zijn geworden.   Wij kunnen er dit nog aan toevoegen: “ Wij waren toen in de vooroorlogse jaren met zeer weinig tevreden…. Maar toch… als je ooit eens de kans krijgt om geklakte boontjes of erwtjes te eten moet je eens doen !  Het was voor ons toen een heerlijke lekkernij bij gebrek aan beter. Maar in wat volgt leren we hoe voedzaam de erwten wel zijn.   Erwten Erwten worden al eeuwenlang door de mensen gegeten. Al in de bijbel is te lezen hoe een bord rode linzensoep Ezau overhaalt om z'n eerstgeboorterecht te verkopen aan Jacob. Erwten stonden bijna dagelijks op het menu van onze voorouders. Erwten, bonen en kapucijners konden zich in het Belgische klimaat goed ontwikkelen en ze waren gedroogd lang houdbaar. Vooral in de tijd voor de introductie van de aardappel werd er in ons land niet veel anders gegeten dan peulvruchten en dan met name bruine bonen en erwten. De erwt (Pisum sativum) komt oorspronkelijk uit het oosterlijke middellandse-zeegebied, Iran, Afghanistan en Tibet. De erwt wordt al duizenden jaren verbouwd. In Zwitserland zijn bijvoorbeeld erwtenzaadjes gevonden die meer dan 5000 jaar oud zijn. In die tijd gebruikte men vooral de rijpe, droge erwten. Het duurde waarschijnlijk tot de 15e eeuw voor men (in Frankrijk!) de onrijpe groene erwtjes begon te eten die bij ons bekend staan als de doperwt. Erwten zijn de rijp geoogste en gedroogde zaden van peulgewassen. Erwten zijn rijk aan plantaardige eiwitten, koolhydraten, ijzer, vitaminen en niet te vergeten voedingsvezel! Ze kunnen het vlees in de maaltijd vervangen. Erwten worden dan ook veel gebruikt in de vegetarische keuken. Maar ook als u een dagje vleesloos wilt eten zijn erwten (of peulvruchten in het algemeen) een goed alternatief. Erwten worden in onrijpe toestand geoogst op een ogenblik dat de zaden nog niet zijn omgezet in zetmeel en daardoor een zoetere smaak hebhen. Er dient een onderscheid gemaakt tussen gewone erwten en sluimerwten (peulen). Deze laatste worden verbruikt alvorens de zaden gevormd zijn zodat de sluimen gebruikt worden. Verse doperwten zijn een korte periode, van half mei tot half juli, verkrijgbaar. Bij aankoop moeten verse doperwten er fris uitzien, de peul moet onbeschadigd zijn. Doperwten zijn erg gezond. Ze bevatten veel vitamine B1 en B2, ijzer en voedingsvezels. Doperwten kunnen 3 dagen in een geperforeerde plastic zak in de groentelade van de koelkast worden bewaard. Erwtjes kunnen rauw in salades worden verwerkt of kort worden gekookt en als bijgerecht opgediend.   9