Hoe Poedzie bij ons terecht is gekomen is een apart verhaal. Op een dag zat er in de haag van onze tuin een klein ros poesje te jammeren. We hebben dat jammerend poesje dan binnen genomen, eten gegeven en vertroeteld. Ook hebben we er een foto van genomen met de boodschap ‘wie is dit poesje kwijt ?’.

Na enkele dagen kregen we van iemand de info waar het kleine poesje zijn familie wel eens kon zitten, namelijk verderop in de straat achteraan een terrein met garageboxen. We zijn er toen met het poesje, dat we ondertussen Poedzie waren beginnen noemen (omdat we niet echt van plan waren het te houden en we er dus ook geen echte naam wilden aan geven) naartoe getrokken en het was duidelijk een thuiskomst voor hem. Er zaten daar nog 2 kleine broertjes en 1 grote broer. Jenny is de familie geregeld blijven bezoeken (met eten en aandacht) en zag geregeld een kleintje verdwijnen (geadopteerd door andere bezoekers) tot er enkel nog Poedzie en de grote broer over bleven. Op een dag had Poedzie zijn beslissing genomen en is Jenny hardnekkig naar huis gevolgd. Zelfs na hem herhaaldelijk terug te brengen was Poedzie niet van zijn beslissing af te brengen, hij ging mee ! Sinds die dag is Poedzie onze vaste kostganger en woont hij officieel in ons gezinnetje.