Interview met:

kukishin ryu sanjaku bojutsu katayaburi no kamae

english

Wanneer begon je je Budotraining?

In 1982 startte ik in een lokale jujutsu dojo, dit na mislukte pogingen om een voetbalster te worden in de voetsporen van mijn broers. In de dojo werd de gekende mix onderwezen van judo, karate en aikido, onder de noemer van ‘jujutsu’ doch dit had niks te maken met ‘koryu’, oude traditionele Japanse krijgsscholen. Ik werd shodan in 1989 onder de vlag van de VVA (Vlaamse Vechtsport Associatie).  Ik kreeg echter de smaak voor ‘koryu’ te pakken toen ik diverse Japanse Sensei zag bewegen op allerhande stages. De Japanse cultuur in al zijn  facetten begon me meer en meer te intrigeren.  Dit werd ook een van mijn stokpaardjes achteraf.

Wanneer kwam je in contact met ninjutsu?

 Eind de jaren tachtig via vaktijdschriften kwam ik in contact met Hans Hesselmann uit Utrecht. Hij was net naar Japan geweest en was een nidan in de Bujinkan Dojo. Jarenlang werd de trip naar Nederland gemaakt en werd ik één van de Belgische pioniers in het Bujinkan ninpo naast onder andere Sas Benedikt. In die periode namen we deel aan talrijke seminars in het buitenland, dit onder leiding van o.a. Stephen K.Hayes, Doron Navon, Sveneric Bogsater, Pedro Fleitas, Brin Morgan, Bo F.Munthe, Moshe Kastiel, Bud Malmstrom en Thomas Franzen. Ik ontdekte ook de tegenhanger van de Bujinkan Dojo  namelijk de Genbukan organisatie olv Tanemura Sensei en trainde soms met Tanemura Sensei, Aerts Guy en Poffe Filip. Belgie is altijd  een  sterk ‘Genbukan land’ gebleven. In 1997 werd ik shidoshi godan op de Parijse taikai na de sakki test door soke Hatsumi.

Wanneer ontmoette je Manaka Unsui Sensei?

Ik ontmoette Manaka Fumio Sensei in 1995 te Nodashi. Ik had reeds zeer veel van hem gelezen  en gehoord en hij stond bekend in de Bujinkan kringen als een expert  terzake. Hij gaf toen onderricht in  de Bujinkan Someya Dojo bij zijn voormalig leerling, Someya Kenichi. Sensei gaf toen reeds zeer gestructureerd les in de katas van de diverse ryu,  vandaar zijn populariteit onder westerse leerlingen.  Ik geraakte zeer onder de indruk van zijn manier van bewegen en onderrichten.

Wanneer werd je Jinenkan lid? 

Toen Manaka Unsui Sensei eind 1996 de organisatie ‘Jinenkan’ stichtte na de breuk met Hatsumi Sensei, werd ik onmiddellijk lid. Ik had toen al heel wat moeite met de visies van Hatsumi Sensei en de Bujinkan Dojo. Ik begon wekelijks brieven te sturen over allerhande topics naar Manaka Sensei, die hij heel nauwkeurig en belangenloos beantwoordde; waardoor mijn respect alsmaar groter werd.

Wanneer begon je Jinenkan training?

Na de taikai  1997 kon ik me alsmaar minder en minder verzoenen met de richting waarin de Bujinkan Dojo evolueerde. Zoals Sensei onlangs vertelde, is Hatsumi Sensei als een Picasso, doch er was maar één Picasso! Elkéén in het Bujinkan Budo tracht een Picasso te zijn zonder écht de fundamenten te beheersen…Ik kon nog moeilijk aanzien hoe er een ware “dangraden jacht” was ontstaan. In moderne gevechtsporten wordt een graad beschouwd als “een beloning” voor de inzet.  In traditionele krijgsscholen werd de beoefenaar vaak op voorhand gegradueerd. De bedoeling was om dit als een verplichting te beschouwen om de graad waar te maken en de waarde ervan zelf te ontdekken! Velen begrepen dit verkeerd en dachten dat ze bij ontvangst de titel reeds waardig waren…Hatsumi Sensei is in vele opzichten totaal onjapans en breekt vele gevestigde waarden. Ik dacht zelfs aan stoppen met trainen. Ik ontmoette echter begin 2001 te Mainz, een van de ‘shosei’ (living in student) van Manaka Sensei, de Amerikaan Dave Hewitt. Hij verzorgde een Kukishin ryu jojutsu stage. Dave Hewitt was Jinenkan Dojocho yondan. Hij trainde diverse jaren onder Manaka Sensei te Japan. Ik was zo onder de indruk van zijn kunde dat ik prompt vroeg om aanvaard te worden als zijn leerling. Dave Hewitt aanvaardde. In 2002 te Wettingen Zwitserland kwam ik in contact op een Kukishin ryu rokushakubojutsu seminar met de Amerikaan Shawn Havens, de oudste leerling van Manaka Sensei. Aldaar ontmoette ik ook de enige europese Jinenkan dojocho, Marcel Benz. Begin 2003 bezocht ik de eerste maal de honbu dojo te Baltimore USA en testte voor ikkyu. Midden 2004 trainde ik onder Sensei te Calabria Italie. Eind 2003 werd ik shodan te Wales na een test afgenomen door Dave Hewitt. Begin 2004 bezocht ik voor de tweede maal de honbu dojo en werd er na geslaagde testen sandan en dojocho, dit op aanraden van Manaka Sensei. Ik kreeg de toestemming om mijn dojo ‘Jinenkan Kounryusui Dojo’ uit te bouwen. In september 2004 ging ik 2 weken trainen onder Sensei te Wettingen.

Wat zijn de plannen voor de toekomst?

In 2007 plan ik een derde Honbu trip naar Japan. Tevens staan er opnieuw binnenlandse en buitenlandse stages op het programma waar onder New York, Chester (UK), Finland en Zwitserland. In oktober 07 bezoekt Sensei de US, een week die ik absoluut niet wil missen.
   

Is je budo-training nuttig in het normale leven?

Ik werk reeds 15 jaar bij de Gentse politie en mijn training bracht me een alertheid bij om in moeilijke situaties snel en doeltreffend te reageren. Ook het wettelijk kader respecteren is niet zo evident door de aard van de methodes, het blijven tenslotte krijgsscholen. De training kan echter nooit voor een  waterdichte garantie zorgen dat niks je nog kan overkomen!

Hoe zie je Jinenkan evolueren?

De organisatie zal geen grote mensenmassa’s aantrekken vermoed ik, dit omdat de training té intens is. Velen zijn vermoedelijk wel sterk geïnteresseerd doch hun ego’s verhinderen hen de stap te zetten en van niks te herbeginnen. Hatsumi Sensei verbood ook elke vorm van training in het Jinenkan Jissen Kobudo door Bujinkan leden. Ironisch is wel dat velen uit het Bujinkan  heimelijk de Jinenkan leerstof trachten te achterhalen…Doch Sensei vindt dit geen prioriteit. Ik hoop dat er sterke leerlingen voortspruiten uit de Kounryusui Dojo, het aantal is niet belangrijk. Aan de aard van de leerling  kan men de kwaliteiten van de leraar  bepalen. Ik hoop ook te kunnen meedragen aan de verdere uitbouw van de Jinenkan. En ik hoop dat de organisatie gevrijwaard wordt van geruzie en allerlei ‘politieke‘ toestanden want zoals Sensei onlangs bepleitte ‘zijn de menselijke relaties onderling van het allerhoogste belang’! Het is mijn hoop dat mede ernstige budo beoefenaars, die met hart en ziel hun krijgsschool trainen, ook inzien dat Jinenkan  Jissen Kobudo allesbehalve flauwekul is!    Tevens hoop ik dat de relatie tussen Sensei en mezelf verder blijft openbloeien. En tot slot hoop ik van ganser harte dat mijn zoon Kyro in mijn voetsporen zal volgen om op zijn beurt Jinenkan verder uit te bouwen.

  BACK

jinen ryu juttejutsu seigan no kamae

kukishin ryu bikenjutsu seigan no kamae

kukishin ryu  rokushaku bojutsu seigan no kamae