Isabel Lanssens

Update: 11 januari 2016

Geboren in 1978

Woonplaats: Rekkem, deelgemeente van Menen, West-Vlaanderen

Roepnaam: Lanse

Heel wat gebeurtenissen in mijn leven hebben me gemaakt tot de persoon die ik nu ben. Ik ben geboren als een gezond mooi meisje in een liefdevol gezin. Mijn kinderjaren zagen er echter toch een stukje anders uit dan van een doorsnee kind. Mijn papa had MS en zat sinds mijn eerste communie in een rolstoel. Samen ravotten met hem zat er dus niet in, en als jong meisje was ik dus reeds getuige van hoe een ziekte langzaam alles van je afneemt. Maar mijn papa was een vechter, had veel wilskracht, gaf hem niet zomaar over. Dus wie ben ik? Ik ben duidelijk de dochter van mijn papa.
Opgeven staat niet in mijn woordenboek.

Moeilijk lukt ook

Hoe ik eraan begon

Vooraleer ik ziek werd was ik heel sportief. Ik was een dansertje in hart en nieren. Ik volgde een 2 à 3-tal uren dansles per week, alle stijlen. Ergens 2004 besloot ik met een vriendin ook te starten met lopen. Zij deed niks van sport, ik was "maagd" op vlak van lopen en zo schreven we ons samen in voor start-to-run in Runningteam Lauwe. Ik behaalde de 5km succesvol, maar niet moeiteloos. Ik vond het best wel zwaar. Na die start-to-run ben ik blijven lopen, maar echter heel sporadisch (max 2 x per week en soms ook gewoon pas om de 2 weken), en ik bouwde op eigen houtje op tot zo'n 8km.
In 2009 kreeg ik El Mexicano (Mexicaanse griep) op bezoek. Het begin van alle miserie. Precies of ik die griep nooit meer te boven gekomen ben. Vermoeidheid, geen energie, en die enorme rugpijn die me ook uit mijn slaap hield. Ik deed na een paar weken rusten wel nog eens een poging om een zumbales mee te volgen maar na slechts 3 minuten was ik compleet uitgeteld en moest ik opgeven. Er was iets serieus mis met mij. Vele pillen, scanners, doktersbezoeken, rugschool, epidurales en ondertussen een jaar later werd de diagnose "Bechterew" gesteld. Ik kreeg de raad toch zo veel mogelijk te bewegen, maar lopen en dansen werd afgeraden... Ga zwemmen, en dat deed ik, maar ik kreeg er maar weinig voldoening van.
Toen ik in maart 2014 op nieuwe medicatie gezet werd m.n. Humira merkte ik daar na een maand opmerkelijke beterschap mee. Ik kon weer slapen zonder dat de pijn me elke nacht wakker maakte. Daardoor voelde ik me ook beter en kreeg ik terug energie om actievere dingen te doen. Ik ging op zoek naar lotgenoten die sporten met Bechterew. Via haar blog kwam ik in contact met de Canadese Naomi Ban. Ik chatte met haar en ze vertelde dat ze bezig was met het uitwerken van een loopschema voor mensen met AS (ankylosing spondylitis, andere benaming voor ziekte van Bechterew). Ze vroeg me of ik eventueel bereid was dit ook uit te testen. Elke dag, gedurende 30 dagen zou ze op haar blog het te volgen schema posten en na elke dag moest ik haar mijn ervaringen doorsturen. Alles startte met 10 sec. lopen op 12 juni 2014. Piece of cake dacht ik. Maar hoe belachelijk weinig dit ook was, ik was kapot! Maar gedurende die 10 sec. had ik iets gevoeld dat ik al 5 jaar moeten missen had namelijk het gevoel echt te leven. Ik mailde Naomi 's avonds en kreeg de opdracht de volgende dag dag 1 over te doen. Zolang dat dit niet moeiteloos verliep mocht ik niet verder naar de volgende stap. Dus deed ik langer dan 30 dagen om het schema te volbrengen. Om een idee te geven: dag 30 bestond uit 7 x 40 sec lopen. Daartussen telkens 20 sec. wandelen. En dit 4 keer herhalen. Dus ik liep na meer dan een maand nog steeds geen minuut onafgebroken. Ik bouwde op eigen houtje het schema verder op. Op eigen gevoel dreef ik de duur van het lopen geleidelijk aan op tot 1 minuut, 2 minuten.... tot ik gewoon op een dag onafgebroken 2 km liep. Door het zo traag en geleidelijk aan op te bouwen had ik blijkbaar een goede basis gekweekt want tegen augustus 2014 slaagde ik erin 5km onafgebroken te lopen. Ik was zo trots! De voldoening dat het lopen me gaf was enorm! Het gevoel terug te leven, het gevoel mijn lichaam op die momenten zelf nog onder controle te hebben. Als ik kan lopen voel ik me sterker dan die klootzak van een Bechterew (vandaar I kick AS) Ik wou hier iets mee doen, ik wou naar buiten treden met mijn verhaal, de ziekte onder de aandacht brengen en vooral lotgenoten moed geven! Ik raadpleegde mr. Google en kwam zo bij Racing For A Cure terecht. Deze Amerikaanse organisatie ondersteunt personen met Arthritis-aandoeningen en zamelt geld in voor onderzoek naar de ziektes. Ik ging wedstrijden lopen voor hen en zo dus de ziekte onder de aandacht brengen. Met die beslissing richtte ik ook mijn facebookpagina op en werd ik plots één of ander icoon door mijn doorzettingsvermogen en positivisme.

Trainingsactiviteiten

Mijn trainingsactiviteiten zijn heel erg afhankelijk van hoe actief mijn ziekte is. Doe ik een opstoot dan kan ik mijn bed niet uit, laat staan dat ik dan nog een training zou kunnen afwerken. Ik kan dus enkel lopen op goede dagen. Dit zijn dagen waarop de pijn draaglijk is. Ik leef 7d/7d 24u/24u met pijn, maar gelukkig niet telkens met dezelfde intensiteit gaande van draaglijk tot folterpijnen (niet dat ik ooit gefolterd geweest ben, maar zo moet het volgens mij aanvoelen, en je staat er machteloos tegenover). In mijn goede weken loop ik gemiddeld 3 keer. Meestal is dat een 6km, 10km en een langere afstand 15+. In goede weken draait mijn kilometertotaal rond 30-35km. In slechte weken is dat 0-10km.
Recent heb ik een lactaattest laten doen omdat ik mijn lichaam niet noodzakelijk nog meer wil uitputten... Ik moet verstandig trainen als ik zo lang mogelijk wil blijven en kunnen lopen. Luisteren naar mijn lichaam doe ik reeds vanaf dag 1 (belangrijke les van Naomi: if you listen to your body when it whispers, you won't have to hear it scream). Mijn lichaam is mijn coach. Als ik ga lopen en ik voel extra pijn opkomen dan stop ik, en ik loop ook niet als ik voel dat mijn lijf niet goed zit. En nu probeer ik uit de resultaten van mijn lactaattest dus ook die kennis toe te passen. Ik ken nu mijn omslagpunt en ben nu sinds eind november ook gestart met LSD-trainingen. Interval train ik bewust niet omdat ik dan compleet in het rood ga en dat verhoogt dan weer de kans op een opstoot.
Sinds oktober ga ik nu ook naar de fitness. Ik probeer 2 keer per week te gaan. De crosstrainer is er mijn favoriete toestel. Het doet alle spieren werken met heel weinig belasting. Ik kies hiervoor omdat ik niet dagelijks kan lopen. Dit is dan mijn recuperatie"loopje". Soms loop ik ook op de loopband, maar dat doe ik niet echt graag. Voor mij is buiten mijn speelterrein. Daar amuseer ik me het best en het allerliefst varieer ik in looproutes. Ik loop niet graag dezelfde routes. Ik ben een echte toerist als ik loop... een verborgen weggetje, laat ons eens zien waar dit naartoe leidt, en ik neem ook steeds foto's tijdens mijn loopjes. Mijn favoriete trainingsomloop is dus onbekend gebied. Ik heb geen schrik om te verdwalen... alle wegen leiden naar Rekkem 😉

Mijn wedstrijdervaringen

Ik ging dus wedstrijden lopen.... Vredesloop Ieper in oktober 2014 werd mijn allereerste 5km wedstrijd. En in datzelfde jaar liep ik ook de vredesloop in Aalst.
De 10 Miles Antwerpen werd mijn grote doel voor 2015 maar ik heb mezelf in 2015 ferm overtroffen. Als voorbereiding op de 10 miles liep ik A'pen urban trail mee (12 km). 10 miles liep ik met de vingers in de neus uit. Tijd dus om een nieuw doel voorop te stellen: halve marathon. Mijn eerste halve marathon werd de MC Bride op 7 juni (nog geen jaar na de 10 sec start), een 2de, "Rapper dan een ezel" in oktober. In december liep ik er nog ene als training en op de warmathon in Brugge liep ik maar liefst 12 rondjes, goed voor 25,2 km. Verder slaagde ik erin op bijna elke wedstrijd mijn PR scherper te stellen. Op Linkeroevert verbeterde ik mijn PR op de 10 km zelfs met anderhalve minuut en staat die nu op 53´43. Meeste lopers zullen hiervan niet onder de indruk zijn, dit is geen toptijd voor een loper.... voor een loper met Bechterew echter wel. Tijden zijn van ondergeschikt belang in mijn lopen, maar het is fijn dat ik op dat vlak ook progressie maak.
Sinds maart 2015 heb ik ook een eigen teampje. Ik heb dit opgericht naar aanleiding van enerzijds mijn engagement met Racing For A Cure. Als ik bepaalde doelen voorop stel maar dan niet aan de start kan verschijnen door een opstoot, dan is het fijn dat er toch iemand met het Racing For A Cure shirtje kan deelnemen. Zo plaatste Golazo vorig jaar een tekstje op de website van 10 miles over Racing For A Cure... Je kan het dan toch niet maken dat Racing For a Cure er niet vertegenwoordigd is. Anderzijds geeft het omringd worden door 7 mensen mij ook veel steun. Ik heb mijn teamleden heel bewust uitgekozen. Het zijn één voor één mensen met het hart op de juiste plaats, die zich 100% inzetten voor het goede doel en ook heel goed weten waarom ze dit doen. Op de langere afstandswedstrijden lopen ze ook met me mee. Ze zijn er om me te motiveren en te steunen, ook al kunnen zij in een veel sneller tempo de wedstrijd lopen.
Wedstrijden die ik heel fijn vond: 10 miles omwille van de ambiance, Mc Bride omwille van het mooie parcours en speciaal omdat het mijn eerste was, Breughelloop Rekkem omdat dit voor eigen volk is dat je loopt en van alle kanten aanmoedigingen krijgt.... Dit jaar plan ik alvast Mc Bride opnieuw te lopen.

Bijkomende informatie

Ik hoop dat ik ooit een marathon kan lopen. Momenteel betwijfel ik dat mijn lichaam dat ooit zal aankunnen. Maar ik had ook nooit gedacht nog te kunnen lopen en ik overtref mezelf zo vaak.... dus wie weet. We zijn "gezond ambitieus".
Mijn doel in 2016 is vooral de halve marathonafstand vlot onder de knie krijgen. Daarom ga ik proberen elke maand een halve marathon te lopen op training. Ik zou graag een 4-tal halve marathons in wedstrijd lopen en dat binnen de 2u. Verder wil ik gewoon zo vaak mogelijk kunnen lopen, want voor mij is dat naast puur genieten ook telkens een overwinning. Langzaam aan de kilometers opdrijven want 25km is niet mijn limiet. Ik heb nog meer in mijn mars, maar we forceren niks.
En mijn grootste doel in 2016 is geld inzamelen voor het goede doel. Op 30 januari organiseer ik daarom Run For A Cure, een loopevenement en benefietavond waarvan de opbrengsten naar onderzoek van de ziekte van Bechterew gaan. Verder plan ik mij op de Wings For Life te laten sponsoren voor elke km dat ik loop. Ook hiervan gaat de opbrengst naar Racing For a Cure. Ik wil immers maar 1 iets: genezen.

Mijn favoriete foto's

Foto 1: november 2014: Vredesloop Aalst. Mijn 1ste wedstrijd in Racing For a Cure Shirtje en mijn 2de wedstrijd. Duidelijke foto van hoe blij lopen me maakt.

Foto 2: mei 2015: Grensloop Menen. 10 km-wedstrijd. Na een week uitgeteld in de zetel door een opstoot zette ik mijn PR scherper naar 55´13. Ik voelde mij de echte winnaar!

Foto 3: juni 2015: Mc. Bride Ieper. Mijn eerste halve marathon samen met teamgenoten Juan en Patrick.

Foto 4: december 2015: Bredene loopt. 12 km lopen op mijn verjaardag samen met teamgenoten Jill en Marinka. Het mooiste verjaardagsgeschenk!

Klik op een foto om de slideshow te starten













URL Counter
Web Tracker