Sandra Moons

Update: 08 februari 2016

Geboren in 1970

Woonplaats: Steenokkerzeel, Vlaams-Brabant

Roepnaam: Sandra

Ik ben iemand die al heel haar leven met haar gewicht worstelt. Eigenlijk was ik altijd al de ´struise´ (zo wordt dat dan vergoelijkt gezegd) van de klas. Ik deed vroeger ook altijd wel aan sport, turnen en aërobic, maar lopen was niet aan de orde. Ik kon het niet, en ik zou het ook nooit doen.
Mijn man daarentegen, die loopt al zowat heel zijn leven. Via hem kwam ik terecht bij Sparta Vilvoorde. Hij om te lopen, ik om te helpen bij de joggings en meetings.
Verder kwam er van sporten niet zoveel meer op een bepaald moment. Trouwen, kinderen, werken, die dingen. Dus ja ... Het kon mij op een gegeven moment ook niet meer zoveel schelen. Ik had de kaap van de 3 cijfers gerond, en de kilo´s bleven eraan komen. Afvallen, dat zou mij toch niet lukken, dus ik begon er maar niet aan. Ik dacht ook dat ik nog altijd alles gewoon kon wat ik vroeger kon, met al die kilo´s meer. Think again. Kleren kopen was een hel, en toen ik met een vriend naar Rock Werchter ging en van de parking richting festivalwei stapte (ik vermoed dat waggelen dichter in de buurt komt), ging het licht al zo goed als uit na nog geen kilometer stappen. Om maar te zeggen: ik zat ver, heel erg ver. Een jonge geest gevangen in een heel dik lichaam.
Gelukkig voor mezelf (en ik ben blij dat ik dit kan zeggen) kwam de klik, en wou ik toch gaan afvallen. Dat afvalverhaal, dat is een verhaal op zich, maar ik wil het hier vooral hebben over de sportieve kant van het verhaal. Want ja, na dat afvallen wou ik op een moment ook wat sportiever worden. En sportiever... dat is min of meer toch ook synoniem met lopen. Ik wil trouwens hier ook even zeggen dat ik nooit gedacht had dat ik het motiverend zou vinden, lopen in een club. Ik had altijd zo het idee dat anderen zouden denken van ´wat doet die dikke hier op ons looppad´, maar het tegendeel was waar. Ik werd aangemoedigd, er werd naar mijn progressie gevraagd en zelfs als ik weer eens een stukje van mijn schema niet had kunnen lopen, en ik het niet meer zag zitten, werd ik opgebeurd. Topclub, die Sparta Vilvoorde, echt waar. Ik raad het dan ook iedereen aan, om in clubverband te sporten.

Wish it, dream it, do it!

Hoe ik eraan begon

Ik had er - buiten het feit dat ik wou bewegen - eigenlijk genoeg van om altijd aan de kant te staan, om altijd diegene te zijn die de portefeuilles en de truien bijhield. Ik kon ook nooit meepraten over hoe geweldig die of die wedstrijd wel niet was, en ik zat er dus altijd maar wat voor spek en bonen bij.
Op een dag kwam gelukkig, zoals ik hierboven al zei, toch de klik om te gaan afvallen, om gezonder te worden, om beter en gezonder te gaan eten. Het helpt als iemand die ouder is, zegt dat jij een beetje ´de mama´ van de groep bent natuurlijk. Bij gezond eten hoort natuurlijk ook bewegen, maar ik wist alleen niet goed hoe ik dat moest aanpakken. Via-via kwam ik toen in contact met sportcoach Kristel Polet. Voor mij was de drempel om contact met haar op te nemen superhoog, gezien mijn hoge gewicht - ver in de 3 cijfers - én omdat ik dacht dat zij zou denken ´wat komt die hier doen´, maar achteraf bleek het zowat mijn beste beslissing ooit te zijn.
De eerste sessie was trouwens een regelrechte ramp. Ik kon niks, en na ongeveer 5 seconden lopen moest ei-zo-na de ambulance gebeld worden om mij te reanimeren, zo erg was het. Na de 2de sessie kreeg ik last aan mijn scheenbenen, en even daarna zat ik al geblesseerd aan de kant.
Daarna hebben we het anders aangepakt. Ik heb meer dan een jaar spierversterkende oefeningen gedaan, core stability, en ben dan kleine stukjes beginnen lopen. De breedte van een voetbalveld, de lengte van een voetbalveld, de lengte + de breedte van een voetbalveld, om zo de loopbeweging wat in de benen te krijgen. Uiteindelijk ben ik zo aan 12 minuten geraakt, waarna ik op aanraden van de coach terug opnieuw begonnen ben met een schema van 16 weken. Ik heb er uiteindelijk zowat 20 weken over gedaan, om een half uur in 1 stuk te kunnen lopen, maximum 3 kilometer.
Maar na dat half uur kwamen 40 minuten, en daarna, ongeveer anderhalf jaar nadat ik beslist had dat ik wou leren lopen, liep ik uiteindelijk 5 kilometer. Dit is iets meer dan een jaar geleden, en intussen heb ik de smaak van het lopen wel te pakken gekregen. Het lopen is geen opgave meer, ik loop graag, en gaandeweg heb ik geleerd ervan te genieten. Ook omdat ik, nu ik wat vlotter loop en ook iets sneller loop, samen kan lopen met iemand anders.
Ik heb zoveel gewonnen, én verloren (33 kilo is niet niks) ) met dat lopen, met dat gezonder gaan leven. Dit nieuwe, dit andere leven, dat wil ik voor geen geld van de wereld meer kwijt! Ik kreeg er trouwens zomaar, gratis en voor niets, een hoop vrienden bij. Alleen daarom al zou ik het zo opnieuw doen. Al ben ik niet zinnens te stoppen om daarna weer opnieuw te moeten beginnen. Onlangs zei iemand het mij nog: ik ben een heel ander mens geworden dan een paar jaar terug. Persoonlijk vind ik deze nieuwe ik veel leuker dan de vorige. 😉

Trainingsactiviteiten

Momenteel train ik om aan de 10 kilometer te geraken. Niet zomaar in het wilde weg, we bouwen rustig aan op, ik heb geen haast. Ik zou die 10 kilometer graag dit jaar willen lopen, maar ik zie wel wanneer.
Ik train 3 keer per week momenteel. Meestal zijn dat verschillende afstanden die we op zachte ondergrond lopen. Niets heerlijker dan trainen in het bos overigens, de straat zegt mij niet zoveel.
Daarnaast probeer ik ook nog te fietsen op de dagen dat ik niet loop, of core-stability te doen, want ik merk dat mij dat goed doet. En in de zomer doe ik wekelijks ook nog een uurtje mee met het bootcamp wat de coach organiseert.
Wat dat lopen in het bos betreft trouwens: wij trainen in de Drie Fonteinen in Vilvoorde. En dat is best een zwaar trainingsparcours, met stukken bergop, en uiteraard ook weer bergaf. Op dit mooie parcours organiseert Sparta Vilvoorde ook elk jaar de Parkloop. Dit jaar vindt die plaats op 12 maart, om 15u, en er is keuze tussen 6 kilometer en 12 kilometer. Aanrader dus! En kom dan zeker even hallo zeggen bij mij aan de inschrijvingstafel, of na het lopen in de kantine. Alle informatie kan je hier vinden.

Mijn wedstrijdervaringen

Ik liep mijn eerste wedstrijd amper een jaar geleden, de 5 kilometer in Hofstade. Al was dat wel 5,5 kilometer. De stress vooraf! Maar ik was wel licht euforisch toen ik die uitgelopen had. Al geef ik toe dat ik het best wel zwaar vond.
Andere afstanden dan 5 kilometer heb ik nog niet gedaan. Maar de mooiste wedstrijd die ik tot hiertoe liep was wel de Altstadt Grand Prix in Bern. 4,7 kilometer met start bovenaan de helling, daarna een stuk de Altstadt van Bern door, om diezelfde helling, Heartbreak-Hill noemen ze het, daarna weer omhoog te moeten. Ik ben daar zowat doodgegaan, op die Heartbreak-Hill. En net toen ik op het punt stond het op te geven, waren daar mijn loopvriendjes. Dat ik het kon, dat ik moest blijven lopen, en dat de aankomst écht achter het hoekje lag. Heel raar is dan dat je denkt dat je dood bent, maar dat je, met de rode loper in zicht, plots toch vleugels krijgt.

Bijkomende informatie

Ik droom van de 10 miles, en daarna toch van die halve marathon. Niet vandaag, niet morgen, maar binnen enkele jaren moet dat zeker binnen de mogelijkheden behoren. En een trail... dat lijkt mij echt helemaal de max!
Ik wil zeker anderen ook motiveren om te starten met lopen. Ik ben er gewoon van overtuigd dat als ik het kan, iedereen het kan.

Mijn favoriete foto's

Foto 1: Mei 2015: GP Bern, mijn eerste rode loper ooit, na een fantastische 4,7 kilometer!

Foto 2: Aankomst na een gezamenlijke loop van 7 kilometer met de loopvriendjes van de Sparta door het bos.

Foto 3: Outdoor Training: van een tijdje en enkele kilo's terug. Opdat ik nooit zou vergeten vanwaar ik kom.

Foto 4: Januari 2016: Natuurlopen van Lier, samen met de dochter, zomaar 5 minuten rapper gelopen dan vorig jaar.

Klik op een foto om de slideshow te starten














Free Visits Counter