Tina Desmaele

Update: 16 mei 2016

Geboren in 1969

Woonplaats: Brugge, West-Vlaanderen

Roepnaam: Tina

Ik ben nogal introvert, maar ik ben wel graag overal bij. Meestal bestudeer ik alles dan zo´n beetje vanaf de zijlijn. Zeker in een groep zal je mij nooit het hoge woord horen voeren. Een volhouder ben ik wel want als ik mij iets voorgenomen heb, dan zal ik er ook alles aan doen om het tot werkelijkheid te brengen. Daarenboven ben ik ook nogal redelijk koppig wat mij tijdens een marathon dan wel goed van pas komt: opgeven is falen voor mij. Op dat gebied ben ik dus absoluut redelijk streng voor mezelf.
Mijn omgeving heeft gelukkig geen last van mijn loopmicrobe, gezien ik enkel rekening moet houden met mijn twee katers. En die hebben mij nog nooit boos aangekeken als ik weeral eens de loopschoenen aantrek.
Ik ben geen lid van een loop-sportclub want ik voel me graag écht vrij. Ik wil gewoon kunnen vertrekken van thuis wanneer ik het wil zonder rekening te moeten houden met afspraken met anderen. Natuurlijk heeft dit ook veel met mijn visuele beperking (Retinitis Pigmentosa) te maken. Hoe minder stress hoe beter dit is voor mij. Vroeger ging ik veelal op zondag met vrienden in het bos lopen, nadien iets drinken en de volgende bestemming van een marathon bespreken. Nu hang ik af van vrienden die me moeten komen halen en terug brengen. Die doen dat natuurlijk met plezier maar ik heb er het zelf wel wat moeilijk mee. Ik ben gewoon niet meer zo vrij als vroeger vandaar ik enorm geniet van het feit dat ik mijn voordeur open doe en kan beginnen te lopen. Dat gevoel van zelfstandigheid is belangrijk voor me. Vrienden en familie vinden het wel tof dat ik loop en blijf lopen zelfs met mijn beperking.
Naast het lopen is schrijven ook een hobby (klik hier voor mijn blog), ik probeer mij er meer en meer mee bezig te houden aangezien ik ook veel tijd heb (ik ben sedert augustus gestopt met werken). Ik schrijf niet alle dagen, dat lukt me ook niet, maar ik zou al blij zijn als ik elke maand iets uit mijn mouw kon schudden. De kronkels in mijn hoofd ontwarren zeg maar.

Al wat je loopt is goed! (zeg ik vaak tegen anderen)

Iets meer over Retinitis Pigmentosa

Mijn ouders hebben beiden een fout gen waardoor mijn broer en ik ´gezegend´ zijn met deze aandoening.
Deze begon zich te manifesteren op mijn 18de jaar met nachtblindheid. Geleidelijk aan kwam het tunnelzicht erbij, ik begon meer en meer te struikelen over van alles en nog wat en had niet goed door hoe dit kwam. Pas in 2007 werd er een naam aan gegeven, Retinitis Pigmentosa. Momenteel heb ik nog 10 graden van een normaal 180 graden zicht. Je kunt het vergelijken met kijken door twee wc-rolletjes, zo zie ik de omgeving rondom mij ... heel beperkt dus. Met de nachtblindheid en ook nog fotofobie (fel licht belemmert mijn zicht) is dit geen lachertje. Wanneer er weinig volk is het makkelijker voor mij om me te focussen, hoe meer volk, hoe lastiger echter.
Lopen in een massa is niet meer te doen. Het reiken naar water bij de bevoorrading is veel te gevaarlijk ...
Ik kijk voor me en zie redelijk ver vooruit maar links en rechts, boven en onder is er niks ... enkel dat wc-rolletje. Ofwel kijk ik recht voor me uit en struikel ik, ofwel kijk ik naar beneden en dan loop ik ergens tegen aan met mijn hoofd ...
Iemand bij me om te lopen tijdens een marathon geeft me minder stress, maar het blijft concentreren en sightseeing zit er echt niet in. Mijn zicht gaat sowieso achteruit. Het kan best zijn dat ik blind word binnen twintig jaar en het kan ook dat ik bijvoorbeeld volgend jaar een terugval heb en dat het nog slechter wordt ... Ik moet dus wat geluk hebben.
Op Youtube staan verschillende simulatiefilmpjes van iemand met deze aandoening: hier vindt u het filmpje van de braille-liga

Hoe ik eraan begon

Van nature uit ben ik sportief aangelegd en het lopen zit in mijn lijf als het ware. Als jong veulen was ik, naar het schijnt, een zeer goede veldloopster, maar zelf kan ik me daar niet al te veel meer van herinneren.
In 2002 deed ik, samen met mijn broer, voor het eerst mee aan Dwars door Brugge (15 km). Enkel en alleen op karakter haalde ik de finish. Ik had hiervoor een paar keer getraind en dat was het. Echt een regelmatige loopster was ik toen nog niet. Maar na die eerste Dwars door Brugge kwam hierin verandering
Elk weekend werd er samen met een aantal vrienden in het bos gelopen. Zij motiveerden me om voor een marathon te gaan trainen. Madrid 2005, zou het uiteindelijk worden. Ik volgde mijn loopschema en de lange duurlopen liep ik vaak in gezelschap, kwestie van elkaar te motiveren en de tijd gaat sowieso ook sneller voorbij doordat je veel loopt te babbelen. De andere trainingen deed ik meestal in mijn eentje.
Echte professionele begeleiding heb ik nooit gehad. In 2009 heb ik wel een lactaattest laten doen. Ik vond dit interessant omdat ik dan eens mijn hartslag in de gaten kon houden. Er werd me toen ook gezegd dat ik in feite veel betere resultaten zou kunnen behalen maar ik ben nu eenmaal een nogal luie loper. Hiermee bedoel ik dat ik zonder doel me nogal eens durf te laten gaan (vooral horizontaal dan ;)).
Wanneer er wel een doel is (dat zijn momenteel enkel nog marathons lopen en finishen ergens tussen 4h15 en 4h30) dan volg ik nauwgezet mijn schema, maar zo fanatiek als vroeger ben ik ook niet meer. Ik ben nu al blij dat ik eens 5 of 8 km kan lopen zonder uurwerk. Gewoon genieten, dat is pas echte luxe. Dat is wel iets dat ik met de jaren geleerd heb. Ik loop graag maar me echt afbeulen en daar constant mee bezig zijn, is niet echt mijn ding meer. Ik ben nu eenmaal ook graag eens gewoon lui en ik hou gewoon van ´vrij´ te zijn te doen wat ik wil. Ik ga vooral op mijn gevoel af. Als het teveel van ´moeten´ is, dan haak ik nogal snel af.
Mijn beperking zet me ook aan tot lopen, ik wil wel blijven lopen koste wat kost. Dat moeilijk ook gaat, heb ik ondertussen ook geleerd. Het vergt wel enorm veel energie van me en bezorgt me de nodige stress maar dat neem ik er voor die ene dag van de marathon er wel bij. Het overwinningsgevoel nadien daar kan je echt nog lang op teren.

Trainingsactiviteiten

Mijn loopschema bestaat uit vier maal lopen per week. Ik haal mijn schema via Asics online, print dat uit en leg mijn fluostiftjes klaar ;). En dat is het zowat. Ik heb al lang aanvaard dat ik nooit onder de vier uur zal lopen want ik denk niet dat mijn lichaam dat aankan. Ik loop altijd buiten, mijn vaste parcours van thuis uit, ideaal. Ik loop langs de vesten van Brugge, eens naar Damme en als ik 30km of meer moet lopen loop ik langs de vaart richting Sluis, meestal alleen. Ik geniet volop van de natuur en de stilte die je dan soms overvalt. Ik loop nooit met oortjes, muziek of gsm bij me. Mijn gehoor is belangrijk tijdens het lopen, ik zie al niet goed dus spits ik de oren voor als er een auto of fietsers afkomen. En ook, is er nog niet genoeg lawaai en krijgen we dagelijks nog niet genoeg informatie te verwerken, je hoofd leeg maken tijdens het lopen daar ben ik voor.
Ik heb mijn loopuurwerk waar enkel mijn kilometers en mijn hartslag op worden weergegeven. Meer moet dat niet zijn, de technologie en ik gaan niet zo goed samen. Geef mij maar simpel en basic. Ik heb het eens geprobeerd met mijn smartphone, maar ik zag het maar half, bovendien was de batterij dan ook nog leeg ... ik werd er gewoon weg zenuwachtig van, lopen hoort ontspannend te zijn, toch? De rust in mijn hoofd is belangrijk.
Een loopband is niet (meer) aan mij besteed, ooit ben ik er eens afgevallen omdat ik aan het dromen was en, ik zweer het je, dat is echt genant hoor! ;)
De weergoden kunnen me niet veel maken. Ik geniet van de regen tijdens het lopen, maar ik ga natuurlijk niet aanzetten wanneer het katten en honden regent. In de winter is het vooral mentaal dat ik me op pep, voorbereid ... en dat lukt me meestal wel. Ik kan me soms zo gelukkig voelen wanneer ik loop zelfs wanneer de weergoden me aan het uitdagen zijn. Ik voel dan dat ik leef! ´s Avonds loop ik niet aangezien ik ook nachtblind ben, daar komen alleen breuken en miserie van ;)
Andere sporten doe ik niet ... door mijn beperking. Nogmaals, ik doe enkel nog waar ik me goed bij voel, wat me niet veel verplaatsing kost en het wat me het minste stress bezorgt. Ik trek mijn voordeur open en vertrek, simpel.

Mijn wedstrijdervaringen

Vroeger deed ik aan veel stratenlopen en wedstrijden mee: Knokke, Gent, 10 Miles in Antwerpen, Dwars door Brugge, ... Nu, doe ik dit niet meer omdat ik het gewoon niet meer kan opbrengen. Het is me gewoonweg te stresserend. In september zal ik misschien aan de Flanders Field Marathon deelnemen maar dit zal afhangen van hoe mijn lichaam zich voelt. Momenteel heb ik wat last van de heup en dat moet eerst van de baan zijn. Ik heb me ondertussen wel aangemeld voor de loterij voor de Marathon van London 2017, wie niet waagt ...
Momenteel heb ik toch al acht marathons op mijn palmares staan: Madrid, Auckland, Firenze, Beiroet, Rotterdam, Riga, Boedapest (mijn eerste met een loop-buddy) en Parijs. Mijn eerste marathon, die van Madrid in 2005, is tot nu toe nog altijd mijn beste qua tijd, 4h13. Nooit meer beter gelopen maar wel veel ´slechter´. De volgende was in 2008 in Auckland (Nieuw-Zeeland). Daar heeft de jetlag en pijnlijke heupen mij de dag omgedaan (5h05) maar onlangs heb deze tijd in Parijs zelfs nog kunnen overtreffen (5h22) ;). Deze was er één om U tegen te zeggen. Een scenario waar ik helemaal niet had op gerekend. Tijdens het lopen had ik iets van: dit kan toch niet dat dit nu weer gebeurt met mij? En ook: ik moet alles onthouden, want hierover moet ik absoluut iets over schrijven ;). Op mijn blog kan je hier dan ook alles over lezen. Gelukkig waren alle anderen wel binnen mijn richttijden (4h15 - 4h30).
De meeste marathons die ik gelopen heb, waren altijd in combinatie met een citytrip. Altijd ambiance voor, maar vooral na, de marathon! De marathon van Beiroet (Libanon) in 2010 was voor mij de meest beklijvende. Mijn vrienden verklaarden me gek omdat zij afgezien hebben als geen ander: smog, hitte, desolaat parcours. Mij kon het allemaal niet schelen, ik zag ook af maar ik was zeer emotioneel tijdens het lopen, tranen liepen langs de wangen. Je ziet de resten van oorlog, kapot geschoten gebouwen, armoe en dan ook de rijkdom. Tanks en militairen met geweren, ik heb het allemaal gezien. Vreemd toch wel. Het werd een leuke citytrip met de vrienden, veel bezocht in korte tijd, we waren er vijf dagen. Lekker gegeten en de anderen hebben gedronken in mijn plaats (ik ben geheelonthouder) en ze deden dat met veel overgave ;)
Elke marathon is wel speciaal en heeft zo zijn eigen verhaal. Je leert telkenmale iets bij en ook de gedachte van: ´de volgende keer ga ik het anders aanpakken´ komt ook altijd terug.
Zolang ik het kan opbrengen om 42km te lopen blijf ik het doen. Ik ben nog niet klaar om naar de halve marathon over te schakelen. Ik geniet vooral van de trainingen naar de marathon toe. De marathon zelf is een combinatie van stress, faalangst, waarom doe ik toch? en het net niet in je broek doen, voor mij dan toch. Maar de ontlading die volgt wanneer je over de meet gaat, is onbeschrijflijk en dat kan niemand je meer afpakken. Ik doe het vooral voor mezelf en zeker niet omdat iedereen loopt of om me te bewijzen. Ik heb het nodig, hoe raar dit ook moge klinken ... en zeker nu ik thuis zit, ik moet blijven bewegen en ik geef het toe, ik heb deze uitdaging nodig.

Bijkomende informatie

Ik loop altijd met Asics en ik voel me daar goed bij. Wanneer ik naar de winkel ga, heeft de verkoper het hoogtepunt van zijn dag, in 10 minuten is de klus geklaard. Oude schoenen heb ik aan bij binnenstappen en ik verlaat de winkel met de nieuwe aan. De oude schoenen worden verzameld en die worden dan naar Poverello gebracht: iedereen blij. Hoe meer keuze je hebt, hoe meer je twijfelt en dan word je gek, vind ik. Twijfelen is niet goed voor me, korte metten daarmee! Elke 1000 km verander ik van schoenen, maar de verkoper zei me nu dat het misschien wel aangeraden is om reeds aan 800 km te veranderen. Mijn lichaam kraakt en piept nogal vaak dus dan ben je beter safe dan sorry.
Ik loop ook met steunzolen, meneer de podoloog heeft me goed geholpen. Parijs heb ik zonder pijn in de heupen gelopen maar dan was het weer iets anders dat me de das omdeed ;): loopbuddys die in panne vallen ;).
Ik besef nu pas, dat ik elke marathon steevast met hetzelfde topje gelopen heb. Een topje van Nike, dat na 16 jaar nog steeds past en er goed uit ziet. Niet dat ik geen andere heb hoor, maar ik heb soms de gedachte hoe liepen ze vroeger, een shortje, t-shirt, simpel uurwerk ... ik ben basic, maar ik geef het toe, bijgeloof!
Voeding? Ik ben daar niet zo mee bezig enkel voor de marathon let ik op en eet ik veel pasta ... drink ik veel water. Voor het lopen maak ik altijd dat ik gegeten heb, ik loop nooit op een nuchtere maag. Tijdens de marathon neem ik een gel of vier, vijf. Ik drink enkel en alleen water.
Mijn droom is om volgend jaar de marathon van New York te lopen. Ik zal voor de derde keer op rij mee doen met de loterij ... derde keer, goeie keer? En misschien dit jaar Flanders Fields dus, maar ik moet echt goed luisteren naar mijn lichaam en ook mezelf een beetje intomen want, zou ik kunnen, ik loop er wel drie op een jaar, helaas. Doseren, zodat ik tot mijn honderdste kan lopen ;).
Wanneer iemand mij zegt: ´amai, jij loopt marathons, dat kan ik niet hoor!´, dan antwoord ik meestal (ik kan nu eenmaal niet goed overweg met complimentjes en oh ja, al wat je loopt is toch goed of het nu 5, 6 km ... is, het maakt niet uit): ´jij doet dan dingen, iets waarvan ik denk amai ... dat kan ik niet hoor en dat kan van alles zijn. Het is ook allemaal relatief´.

Mijn favoriete foto's

Foto 1: Marathon van Madrid 2005

Foto 2: Aankomst Marathon van Parijs 2016

Foto 3: Lopen langs de vesten van Brugge met mijn Australische vriendin Linda die op bezoek was, ik loop rechts

Foto 4: De laatste km van de marathon van Boedapest 2015

Foto 5: De marathon van Beiroet

Foto 6: Met Gabor mijn eerste loopbuddy in Boedapest

Foto 7: Na de marathon van Parijs nog wat extra zelfkastijding, ai ai!

Foto 8: New York, aan boord van de ´Victory´, het schip waar ik toentertijd op werkte. 2001. Vrank en vrij!

Klik op een foto om de slideshow te starten