mijn grootvader

 

 

we wisten dat je dood zou gaan , alleen nog niet wanneer

een maand , een week , een dag misschien zien wij je morgen weer ?

die tergende onzekerheid , het afscheid aan zijn bed

we glimlachen als we naar je zwaaien , maar zijn totaal ontzet

 

we lopen naar huis , het lege huis , het huis waar niemand wacht

ons hoofd is leeg en overvol , hoe eenzaam is de nacht

we zijn zo bang , zo vreselijk bang , we willen je nog niet kwijt

we moeten nog duizenden dingen zeggen , geef ons nog even tijd

 

't gebeurde slechts een week nadien , een engel riep zijn naam

 

die laatste glimlach was voor ons , we moesten hem laten gaan

nu staat zijn foto op de kast , moet bloemen er omheen

die kijkt ons aan en fluistert zacht  '' jullie zijn echt niet alleen ''

home