We schrijven 1903 wanneer A&C Black het derde boek van Wodehouse uitgeeft. Het draagt als titel Tales of St Austin’s (TOS). Daar waar de eerste twee boeken romans waren, betreft het hier een bundel kortverhalen die zich bijna allemaal afspelen in St Austin’s, de school die tevens het decorum vormde voor The Pothunters. Al deze kortverhalen werden waarschijnlijk eerder geschreven dan A Prefect’s Uncle, daar ze reeds vroeger verschenen in The Public School Magazine en The Captain, behoudens het verhaal A Shocking Affair (ASA), dat in dit boek voor het eerst wordt gepubliceerd. In een kort voorwoord wijt Wodehouse dit aan het feit dat dit verhaal behoort tot één van zijn mislukkingen en waarschijnlijk werd geweigerd door één van de voornoemde magazines .De verhalen uit dit boek schreef hij terwijl hij tewerkgesteld was als klerk in een bank in de stad. Het boek is opgedragen ‘AD MATREM’, aan zijn moeder dus.

In The Prize Poem (TPP) verbetert Rev Arthur James Perceval zijn vrouw aan de ontbijttafel over het gebruik van ‘who’ en ‘whom’, iets wat Gilkes ook wel eens placht te doen. Maar de duidelijkste verwijzing naar Gilkes vinden we terug in The Manoeuvres of Charteris (MOC). In dit verhaal heeft de student Charteris het dikwijls aan de stok met M. Jabberjee, het hoofd van St Austin’s. Aan het eind van het verhaal wordt Charteris ontboden bij M. Jabberjee -zeg maar Gilkes-. Hij geeft Charteris een zware straf omdat deze onrechtmatig deelgenomen heeft aan een loopwedstrijd buiten de toegelaten zone. Daarna heeft hij ook nog gevochten met een aantal plattelandshooligans die de fiets hadden afgepakt van een 12-jarig meisje. Wanneer blijkt dat dit meisje het nichtje is van M. Jabberjee, krijgt deze pas echt de typische karaktertrek van Gilkes: vriendelijkheid die grenst aan zwakheid. De passage eindigt met een mooie verwijzing naar de metafoor ‘met een schone lei beginnen’ ( To turn over a new leaf):

"In consideration of this, Charteris, I shall -er- mitigate slightly the punishment I had intended to give you."

Charteris murmured his gratification.

"But," continued the Head sternly, "I can not overlook the offence. I have my duty to consider. You will therefore write me -er- ten lines of Virgil by tomorrow evening, Charteris."

"Yes, sir."

"Latin and English," said the relentless pedagogue.

"Yes, sir."

"And, Charteris -I am speaking now -er- unofficially, not as a headmaster, you understand- if in future, you would cease to break school rules simply as a matter of principle, for that, I fancy, is what amounts to, I -er- well, I think we should get on better together. And that is, on my part at least, a consummation -er- devoutly to be wished. Good night, Charteris."

"Good night, sir."

The Head extended a large hand. Charteris took it, and his departure.

The Headmaster opened his book again, and turned over a new leaf. Charteris at the same moment, walking slowly in the direction of Merevale’s, was resolving for the future to do the very same thing. And he did.

Merkwaardig is dat in een notitieboekje dat Wodehouse bijhield tijdens het schrijven van de schoolverhalen, en zich nu in een privécollectie bevindt, hij zich veel negatiever uitlaat over de fluwelen aanpak van Gilkes:

"Boys respect strenght and nothing but strenght. They may dislike it, but they respect it. A school is like a child. The mother who alternately spoils and storms at a child makes it unmanageable. Same with a headmaster at a school. Gilkes goes on apologising to everyone, even when he’s in the right, and then when things get out of hand he makes them worse by stopping the concert on field day. Or worse still by saying he has stopped it, and then giving way at the last moment."

In datzelfde notitieboekje schrijft Plum dat Gilkes soms verkeerde beslissingen nam. Zo werden de studenten na een periode van slechte sportieve prestaties, onrustig en opstandig. In plaats van op dat moment de teugels strak te houden, loste hij ze nog meer iets wat de stabiliteit van de school niet meteen ten goede kwam.

Laten we nu de verdere bijzonderheden van dit boek eens verhaal per verhaal bekijken. Van de zestien verhalen spelen alleen de eerste twaalf zich af in St Austin’s.

Het eerste verhaal draagt als titel How Pillingshot Scored. Pillingshot is zowat het type student ‘liever lui dan moe’. Hij is dan ook verontwaardigd dat hij op korte tijd werk van Livius moet leren voor Mr. Mellish, de latijnleraar. Pillingshot tracht een manier te vinden om te ontsnappen aan de toets op zaterdagochtend. Wanneer Brown uitvalt voor een cricketwedstrijd stelt Venables, de aanvoerder van het cricketteam van Merevale’s, Pillingshot aan als diens vervanger. Hierdoor ontsnapt hij aan de toets. Het verhaal eindigt wanneer Mr. Mellish vraagt aan een student waar Pillingshot is. Parker antwoordt:

"He’s going to score."

"No," said Mr. Mellish sadly to himself, "he has scored."

Dit verhaal bewijst eens te meer dat Wodehouse de ‘sport’ belangrijker achtte dan ‘de lessen’.

Hij had trouwens een hekel aan academische verwaandheid en zijn komische vondsten zitten dikwijls in de confrontatie tussen het academische en het sportieve. Verderop in TOS krijgen we daar nog staaltjes van.

Het tweede verhaal is The Odd Trick (TOT). Het geeft ons een mooi voorbeeld van de plagerijen en de vergeldingsdrang tussen de studenten, iets waarover ik reeds schreef in het vorige hoofdstuk. De plot draait rond de rivaliteit tussen twee leerlingen, Harrison, een vervelend persoontje met een hoge dunk van zichzelf en Graham, een sympathiek heerschap die reeds in The Pothunters zijn opwachting maakte. Ik laat U raden wie op het eind van het verhaal de triomfhoorn mag schallen…

L’Affaire Uncle John (LAU) reven in briefvorm. Richard Venables krijgt bezoek van oom John, een verschrikkelijke man die echter voor een mooie job kan zorgen voor Richard. Oom John verwoest echter een wicket op het cricketveld en Richard is daar woest om. Resultaat: oom John is beledigd en geeft de job aan iemand anders. Alles loopt toch nog goed af wanneer Richard een mooie job krijgt aangeboden op het Schotse landgoed van Lord Marmaduke Twistleton. U merkt dat Wodehouse reeds vroeg een zwak had om namen te gebruiken die tot de verbeelding spreken! Onthouden we uit dit verhaal -maar ook uit andere schoolverhalen- het gebruik van ‘slang’. Dit is een eerder pittige omgangstaal, vooral gebruikt door leerlingen die, om het eufemistisch uit te drukken, enigszins afwijkt van het gebruikelijke beschaafd Engels. Studenten antwoorden dan met ‘Rather!’ en ‘Thanks awfully!’. Woorden als ‘ripping’, ‘rot’, ‘tosh’, ‘by jove’, behoren tot de vaste woordenschat van elke public school leerling. In LAU worden de personen trouwens opgedeeld in ‘rippers’ en ‘rotters’!

"The moral of which is that the wicked do not always prosper. If Bradshaw had not been in the Museum, he might have seen Gerard jump six feet, which would have made him happy for weeks. On second thoughts, though, that does not work out quite right, for if Bradshaw had not been in the Museum, Gerard would not have jumped at all. No, better put it this way. I was virtuous, and I had the pleasure of witnessing the sight I have referred to. But then there was the Thucydides paper, which Bradshaw missed but which I did not. No. On consideration, the moral of this story shall be withdrawn and submitted to a committee of experts. Perhaps they will be able to say what it is."