Het hoofdbestuur laat het zware werk niet voor de klein garnalen. Integendeel, de hoofdbestuurders spuwen eens flink in de handen en storten zich vol overgave in gevaarlijke missies. Dinsdagavond 10 april vormde hierop geen uitzondering.

Toen de 4 portieren van Jan Heirman's monovolumewagen dichtklapten was het ongeveer 21.00 uur. Het Putte's landschap begon al te verduisteren maar de stalen glans in de ogen van de passagiers verraadde de belangrijkheid van de onderneming. Het voertuig vertrok met hoge snelheid. Binnen werd er weinig of niet gepraat. De Nelson Mass van Haydn versterkte de geladen sfeer. Alleen Walter Rens probeerde af toe een flauw mopje. Ondertussen gsm'de Johan koortsachtig in de hoop alsnog de sleutel te bemachtigen. Het ongunstigste scenario betekende het intrappen of forceren van de zware deuren. Het zweet parelde van Jan's hoofd bij het nemen van de zoveelste bocht met gierende banden. De voorzitter bood gul een blokje houtskool aan om het gelaat te zwarten. Ondertussen klikte hij een decimeterslange telelens op zijn fototoestel. Elke fase van deze veldtocht zou immers in beeld worden gebracht om achteraf haarfijn te analyseren.

"Yes, yes, yes, we hebben de sleutel, zuster Ursula brengt hem onmiddellijk naar de kerk !!!" Johan's enthousiasme stak de anderen aan en heel even maakte de nakende dreiging plaats voor dol jongensplezier.

Discreet chauffeerde Jan de wagen op het marktplein van Putte. Door Walters hoofd onder het dashboard te drukken kon nog vermeden worden dat de wandelaars onraad zouden bespeuren. Voorzichtig stapte het commandoteam uit het voertuig en slenterde bewust de afstand naar de dubbele kerkdeuren. In een oogwenk nam de voorzitter een foto in combatpose en op zijn signaal "Go, Go, Go, Gooo !!!! drongen ze het kerkgebouw binnen. Zuster Ursula kon alleen door een snelle zijsprong haar verplettering vermijden. Ze stak haar arm uit, gooide sleutel naar Johan en krijste opgewonden "Pak er zoveel je kan, die smerige zwarte duivels !!!".

Het team stormde de nauwe wenteltrap op die tot boven in de kerktoren leidde. "Stop !" siste Johan en hij duwde een rottende zijdeur open die toegang gaf tot een muffe torenkamer. Via een smalle stalen lader klauterde het hoofdbestuur door een smalle nis naar de centrale dragende balk van het kerkgebouw. "Goed dat we Leopold thuisgelaten hebben" fluisterde Jan. Maar op hetzelfde ogenblik verloor hij het evenwicht en alleen door een snelle actie van Johan werd vermeden dat hij door het kalken plafond metersdiep naar beneden stortte. Walter, de oudste en zwaarste van het team, zat klem in de nis. Het zweet dreef tot in zijn schoenen. De straf voor het jarenlang zwelgen in vleessalades, oesters en goedkope champagne. Met bovenmenselijke inspanningen raakte hij uiteindelijk bevrijd. "Waar zitten ze nu ?" vroeg de voorzitter, geërgerd in het rond kijkend. "Ah, hier natuurlijk niet " zei Johan doodleuk "Ik wou dit jullie gewoon laten zien". Tijdens de naspreking met een flesje Pomerol bleek dat op dat moment de zaak op exploderen stond. "Je bedoelt dat we voor niks haast onze nek gebroken hebben !" stamelde Jan. Wat volgde wat een hoop onzin uit Johans mond over de schoonheid van kruisgewelven, kerkschepen en doksalen en het overmogen van sommige collega bestuurders om hiervan te genieten, of meer zelfs, in vervoering te komen en een zeldzame opportuniteit om dit van boven en binnen uit te bewonderen niet naar naar waarde te schatten. Want, en hier raakte hij tamelijk opgewonden, "Als de middeleeuwse bovenmeesters hadden durven vermoeden dat er ooit sukkels van een dergelijk gehalte hun dwarsbalken en voluten zouden betreden, ze waarschijnlijk nooit met de bouw ervan waren begonnen !"

Kortom de stemming van het commandoteam was lauw te noemen toen ze terug langs de nis, via het laddertje in de torenkamer afdaalden. Walter sloeg het stof van zijn zijden broek. Een gentleman doet zijn beste pak aan voor dergelijke tripjes, weliswaar met een leren jekkertje want dat ziet er Roger Moore's uit. De klim naar de top van de toren ging verder. Stilaan kwamen er sporen van aanwezigheid. Kleine takjes, uitwerpselen her en der verspreid. Helemaal boven draaide Johan de sleutel van de deur van de klokkentoren om.

Het geluid van koerende duiven kwam van links en rechts. Enkele broedende dieren vlogen verschrikt weg. In één enkele nest lagen er twee jongen die schreeuwden om voedsel. "We moeten nog hoger" riep Johan en als een echte Seal hees hij zichzelf in het dakgebinte op onderwijl speurend naar de schuilplaatsen van de zwarte duivels. De voorzitter volgde hem. Zijn klimpartij strandde op de eerstvolgende balk die zodanig onder de duivenmest zat dat de voorzitter uit practische overwegingen oordeelde dat één bestuurder in de nok van het dak al meer als voldoende was.

Johan stelde triomfantelijk de aanwezigheid vast van meerdere nesten van de corvus mondula. De prachtvogels waren er dit jaar weer, de meest speelse vertegenwoordiger van de familie der corvidae, weldra zouden de eierschalen doorprikt worden door een nieuwe generatie kauwtjes. Het hoofdbestuur kon dan drie van deze diertjes adopteren. "We moeten nog een drietal weken wachten" mompelde Johan en op hetzelfde moment luidden de kerkklokken en het hoofdbestuur stond secondenlang vastgenageld aan de grond, verlamd door een existentiële angst.

Walters zenuwen stonden op springen en zijn lippen verwijdden zich als bij een stervende goudvis. Achteraf bij de Pomerol zou hij de meest overmoedige verhalen vertellen en zijn acute angstaanvallen afschilderen als intense momenten van concentratie teneinde het team veilig en wel door de levensbedreigende omstandigheden te loodsen. Meer zelfs - zich ondertussen volproppend met een handvol zoute nootjes - de roekeloosheid van de anderen die een onafwendbaar noodlot tegemoet leken te gaan, vond alleen maar matiging door zijn beraden perceptie van de situatie en het concipiëren van weloverwogen acties.

Een tweede raid zou dus medio mei moeten plaatsvinden. Een beklimming van de toren langs de buitenkant werd geopperd. Verdere berichtgeving van het commando volgt dus nog.

Top