Welnu, het G-b t.a G.P.D.; ik heb zelden een smakelijker en aangenamer D. bijgewoond. Het was natuurlijk smartelijk het vertrek te moeten markeren van een zo geliefd en mercuriaal beschermheer, maar die bittere plicht werd veraangenaamd op een wijze die zelfs op Millfleet Hall, toch wijd en zijd bekend als een oord van Cultuur en Vermaak, memorabel geacht zal worden.

Vierentwintig gasten waren rond de grote tafel in de Hall geschaard. Zij werden bediend door manschappen in het uniform der RAF, die shimmered in and out like nobody’s business. De gehele ruimte had de historische aankleding gekregen van een officers’ mess uit het midden van de vorige eeuw. Het is er natuurlijk altijd al een beetje a mess, maar ditmaal wel bijzonder.

De maaltijd was als immer te Millfleet uitstekend - en duurde van acht uur tot middernacht. Behalve de scheidende Patron en zijn charmante vrouw Caroline was een uitgelezen schare Drones aanwezig, aangevuld met enkele Vlaamse en Nederlandse gasten. Onder die laatsten werden gesignaleerd dhr. H. Poot, I Promessi Sposi Brenner/Martzen-hoe-heet-ze-toch-weer-verder-met-zo'n-prachtige-voornaam-ontgaat-je-dat, alsmede Uw no. 70 & chauffeur.

Het menu luidde als volgt:

• Captain’s Pie
• Soup ‘Tall Boy’ (geheel in de Wodehousian - om niet te zeggen Emsworthian/McAllistrian - sfeer van het seizoen vervaardigd van pompoenen)
• Pheasant decorated with Millfleet Mushrooms (een gerecht waarvoor de kok zou mogen worden decorated !)
• Dambuster Apple Cake
• Coffee and Sweets

Vooraf was er de aangekondigde zee van champagne, achteraf waren er Port (ditmaal veilig bewaard tegen de gretigheid van het personeel op een geheime plek) en sigaren.

Niet alleen in culinair opzicht was de maaltijd gedenkwaardig, dit symposion voedde ook de geest op verfijnde wijze. Kris Smets sprak een afscheidsrede uit namens het Supreme Command of the Belgian Drones Club, die later op de avond door David Colvin - Ambassador, Drone and Patron, Gentleman, Sportsman - , beantwoord werd op even waardige als geestige wijze.

Voorts waren er bijdragen van o.a. de Drones-schriftgeleerde Bart Pepermans, die de opdracht van het Supreme Command om ons iets te vertellen over Wodehouse en het thema ‘Vliegen’ op instructieve wijze uitvoerde. Wij leerden dat Wodehouse nooit gevlogen heeft, noch werkelijk iets over vliegen geschreven heeft, en dat alleen uit circumstancial evidence valt op te maken dat Wodehouse leefde in het tijdperk waarin de luchtvaart geïntroduceerd werd en tot bloei kwam. Zo komt in één van zijn boeken een stewardess voor, en reist iemand (Pop Stoker?) binnen twee dagen van Amerika naar Engeland, wat alleen per vliegtuig geschied kan zijn wanneer we afzien van eventuele dematerialisatie-technieken waarin Pelham G. W’s broeder Alwin waarschijnlijk beter thuis was. Wodehouse’s meest concrete verwijzing naar het vliegen blijkt te liggen in de titel van zijn ‘Pigs have Wings’.En die is ontleend aan Alice in Wonderland. Leerzaam, what ?

Zelf had ik de eer de boodschap te mogen voorlezen die onze geëerde Voorzitter Jelle Otten namens de Dutch P.G. Wodehouse Society aan David Colvin had gericht.

Rest mij nog dankbaar te mogen te vermelden dat het Drones’ Supreme Command Uw vertegenwoordigend Bestuurslid de eer en het onuitsprekelijk genoegen had verleend aan tafel te mogen plaatsnamen naast Caroline Colvin, de bijzonder lieftallige echtgenote van de scheidende ambassadeur. Ik heb zelden een avond in aangenamer gezelschap doorgebracht. Niet alleen had zij de verbluffende sociale techniek van de professional diner-out (quasi-vertrouwelijke openingsopmerking met hand op onderarm van tafelheer: ‘Are you nice?’), maar bovendien bleek zij al even hartelijk en openhartig als haar echtgenoot, elk vooroordeel over de koele Engelse volksaard volkomen logenstraffend.

De Drones Club verliest in David en Caroline Colvin een gedroomd patronage. (Hoewel, lieve mede-bestuursleden, ik aan tafel uit bijzonder goed-geïnformeerde bron reeds speculaties vernam over een interessante opvolging met clericale, om niet te zeggen Romeins-pontificale dimensies ! Wat dacht U me daar van? Laat die Drones maar schuiven ! Men of God zijn zo Wodehousian als the dickens, weliswaar mits Church of England, maar the cloth is the cloth, en de Drones hebben recht op een Vlaamse Variatie. Toch ? )

De avond werd afgerond (tijdens de Port en sigaren) met een optreden van de Millfleet Air Band, samengesteld uit vnl. muzikale leden der Drones Club (wat een jaloers-makende begaafdheden hebben onze Vlaamse broeders !), die een repertoire ten gehore bracht in de White Cliffs of Dover - Till the Clouds Roll by - We’ll meet again - Try to remember - sfeer. Ik had mijn slide-whistle bij me, maar durfde nauwelijks bijdragen aan de muzikale hoogstandjes der Drones.

Vrienden, ik ben trots niet slechts een Wodehousian, maar ook een Drone te zijn !

Top