Het was een Zomerse avond in het nieuwe millennium toen Lord Millfleet zijn formeel managerspak met een glimmend goudgele das met blauwe hoefijzers inwisselde voor een informeel hemd plus foulard. Want vanavond ging hij op stap met het literair genootschap waarvan hij de medestichter was. Allen samen naar Brussel, zo was het opzet, naar de European Headquarters. En zijn clubmakker Kris Smets reed voor, uitgedost als een jonge hartenrover met koele blik. Die andere Walter was er ook bij, en verderop Lord Pécrot, zijn wijze raadsman in bange tijden. In een Italiaans gestileerde berline reden ze langs alle tinten van groen in het landschap richting Capitale, naar de wijk die de naam draagt van Lord Pécrot, het Quartier Léopold. Het is niet het mooiste van de stad, het station staat er verveloos & afgebladderd te zuchten onder de schittering van het flottielje batimenten der Europese Gemeenschap, het zijn er drie eeuwen bij mekaar, maar het is een contrast van werelden. Het meest Engelse van alle terrassen werd er uitgepikt, en het eerste nieuws was aan de orde, de lijst der gasten. Een hunner had een telegram gestuurd, het edele document voor boodschappen op lange afstand: Leon Hosten, wijsgeer par métier et excellence, had alle loketten & guichetten gebraveerd om dat te realiseren, na een uur overleg met klerken, eerste klerken, opstellers en bureauchefs, na gezamenlijke raadpleging van oude handleidingen voor het versturen van telegrams langs spoorlijnen en dies meer was het hem gelukt, voorzitter Smets wist dat hij Leon mocht verwachten. En Leon verscheen, even casual als de anderen, maar met een modisch tintje in jas en hemd. Arriveerden nog Peter, Johan, Jan & An. Europa dus. Kris had zich vooraf in de matière verdiept, met enkele boekwerken en degelijke dossierkennis, hij kende alle commissarissen, niet persoonlijk, maar toch bij naam en toenaam. Daar stapte chief Busquin na volbrachte dagtaak als motard op zijnen tuffer, hij wuifde nog amicaal en verdween naar La Wallonie Profonde. En aan de orde kwam de volle agenda.

Saki en het plaquettenfonds, ambassadeurs uit alle windstreken, nieuwe leden, het kwam allemaal ter sprake en iedereen kreeg zijn werk. Als chairman verblufte Kris met een Europees exposé, de Verklaring van het Quartier Léopold, An begon zelfs lichtjes te hijgen van bewondering voor deze charmante en intelligente Bertie Wooster, alleen beminnelijke Leon moest het ontgelden.

Wat nu uw voorstel aangaat, zo sprak Kris hem toe, hij schikte zijn jas even in wat strakkere plooien, als een decaan die een jonge prof op het matje roept, uw voorstel om Blake & Mortimer tot ereleden uit te roepen, we hebben uw dissertatie gelezen, alsmede alle werken desbetreffende, zowel de secundaire als de primaire, maar echt, met de beste goede wil die wij opbrengen, het is ondoenbaar, wij hebben buitenlandse experts onder wie Tony Ring geraadpleegd, uw voorstel is onprofessioneel en niet akademisch, wij zullen uw diploma’s niet wederintrekken, maar ge begint terug van credit zero, het spijt ons. En Leon knikte.

Wij evenwel, het hoofdbestuur, en hij nam even de tijd om zijn nobele companen in het hoofdbestuur een blik van waardering te schenken, wij hebben de weg gevonden om toch gevolg te geven aan uw diepe verzuchtingen: Blake en Mortimer komen dus niet in aanmerking voor het honoraire lidmaatschap, maar dat doet wel Edgar P. Jacobs. Zoals Plum zijn personages heeft bedacht, zo heeft Jacobs zijn helden geschapen, met deze merkwaardigheid dat hij, le tantième petit Belge, dat hij Engelse figuren heeft gecreëerd die nu wereldwijd tot het patrimonium der anglitude behoren, maar niettemin Belgisch van oorsprong zijn. Als wij met iets onze meester kunnen counteren, dan is het met Edgar P. Jacobs. Ik hef daarom het glas op ons weldra nieuwste erelid.

Het was een aflevering candid camera, het was ei zo na infaam, die blamage van de jonge academicus door een perfide ouwe rot, doch met het vooruitzicht van resultaat was iedereen tevreden.

En met die energie werd het werk verdeeld voor de ledenwerving, met Jan als chief executive werd aan alle elementen gedacht voor een geslaagde opendeurdag, en van de pure logika naar de wiskunde is geen grote stap meer, Johan en Leon wisselden hun kennis uit over giga, bits & bytes op de website onzer club.

In de andere hoek zaten Pol und Peter te keuvelen, ze speelden Streetfinder, zichzelf de weg wijzend over kleine Waalse wegen, en met een voortgezette cursus Frans voor Walter, het verschil tussen une bière, une pression, un demi, une chope of boudweg une Jupe. En in de tweede les kwamen wat later de betere bieren aan de orde, verbuiging en vervoeging, un Orval, deux Orvaux.

Tot slot kwam een tocht naar de sombere katakomben van het Leopoldstation, het ideale décor voor Blake & Mortimer, het lukte niet, doch in de lichte kilte van de nacht ging het gezelschap verder door richting Headquarters, naar Europa’s vlaggeschip dat koud en verlaten schemerde in het lampenlicht. En de verklaarder der Verklaring van het Quartier Léopold liet zich door Johan verlichtdrukmalen voor de eindeloze eeuwigheid.

De gasten werden uitgewuifd, het hoofdbestuur reed huiswaarts.

Top