We ontdekken dat we zwanger zijn!
Lieve
kleine Britt,
Jouw
verhaal begint op een dag eind april, begin mei 2002.
ik zou de precieze datum kunnen opzoeken voor jou.
Want oorspronkelijk wilde ik een dagboek bij te houden.
Maar dat heb ik niet lang volgehouden.
Jammer eigenlijk, nu achteraf bekeken.
In ieder geval, op die dag smeet joris, jouw papa, mijn laatste pilletjes
“triminulet” in het vuilnisemmertje van de badkamer.
Het was zover, ik was officieel gestopt met de pil.
Vreselijk spannend allemaal. We
hadden er met niemand (of toch bijna niemand) over gesproken.
Stiekem, onder ons tweetjes, de grootste beslissing van ons leven
genomen.
We zijn
het gaan vieren in restaurant “bij de Griek” in de statiestraat, in het
centrum van Mol. Heel de avond hebben we gefantaseerd over zwanger zijn en vader
en moeder zijn, terwijl we ons uitgebreid lieten gaan in heerlijk eten en vooral
voortreffelijke wijn. We zijn
samen nog een wandeling gaan maken door de lege winkelstraten van omdat geen van
beiden nog in staat was om auto te rijden.
Dat was de laatste keer dat ik alcohol dronk, trouwens.
Want vanaf dat moment kon ik zwanger worden en ik wilde het beste voor
ons kindje.
Mei
2002 was een spannende maand voor ons. Onze
relatie kreeg een hele nieuwe dimensie. We
leken net twee verliefde pubers. We
konden haast niet meer wachten tot het zover was.
Ikzelf was er heilig van overtuigd dat het nog wel een paar maand zou
duren eer ik zwanger zou zijn. Zeker
toen ik een serieuze maagontsteking opliep, wist ik dat het nog niet voor deze
maand zou zijn. Ik was al wat
teleurgesteld op voorhand. Wat erg
dat je maar één keer per maand kon proberen.
Begin
juni 2002, mijn maandstonden bleven weg. Tja,
ik kende mijn normale cyclus niet. Ik
nam al de pil zolang ik mij kon herinneren.
Dus zou mijn menstruele cyclus wel helemaal ontregeld zijn.
Of zou ik misschien toch zwanger zijn???
Ik durfde er niet op te hopen. Dat
zou té mooi zijn om waar te zijn. Anderhalve
week over tijd, ik deed toch maar een test: negatief.
Ontgoocheld, maar ik had het eigenlijk wel verwacht.
Nu zou ik wel snel beginnen menstrueren.
Ik probeerde er zo weinig mogelijk aan te denken, me er niet op te
fixeren. Niet gemakkelijk als je
seksuele voorlichting moet geven. Het
was warm die eerste weken van juni. Het
schooljaar liep stilletjes op zijn einde. En
ik gaf seksuele voorlichting aan het vijfde leerjaar b van het SJB college.
Het was zo’n mooi weer dat ik besloot een halve dag vrij te nemen.
Voor ik naar huis reed haalde ik bij de apotheek een predictor.
Het begon nu toch wel erg lang te duren.
Ik kan
het nog steeds niet geloven dat er toen een bolletje roze kleurde.
Vol ongeloof keek ik naar de test. Dit
kon gewoon niet waar zijn. De
eerste die ik belde was ons mama, daarna pas joris.
Die stond op het moment dat ik belde een paar meter boven de grond te
werken en viel bijna naar beneden van het verschieten.
Ook ik was helemaal de kluts kwijt.
De rest van de dag bracht ik samen met ons mama en ons nele door in de
tuin, in bikini. Het was echt
schitterend weer die dag…
Terwijl
jou verhaal begon in het voorjaar van 2002, begint dit boek een half jaar later.
Om precies te zijn op vrijdag 22 november 2002…een dag die ik nooit
meer zal vergeten. Een datum die ik
niet hoef op te zoeken…
Ik had
een zware werkweek achter de rug. Ik
was moe en blij dat het bijna weekend was.
Al de hele week had ik veel last van mijn rug en de nacht van donderdag
op vrijdag sliep ik onrustig met een vervelend gevoel in mijn buik.
Toch maar uit bed om te gaan werken.
Het viel me zwaar, was het al maar kerstvakantie.
Op het toilet had ik een vreemd verlies.het was meer dan anders en er
leek wat bloed bij te zitten. Het
leek mij niet normaal. Ik belde het
moederhuis en de gynaecoloog. Nee,
ik moest mij geen zorgen maken. “Kom
rond 10 uur maar langs voor een controlemonitor.”
Ik belde ons mama voor wat gezelschap in het ziekenhuis en het werk om te
verwittigen dat ik wat later zou zijn.
In het
ziekenhuis verliep alles perfect. Ons
mama genoot er samen met mij om jouw hartje te horen kloppen en mijn buik te
zien dansen van jouw gefriemel binnen in me.
Er leek niks aan de hand maar de dokter ging me toch maar even
onderzoeken om zeker te zijn. Ik
vergeet nooit zijn blik toen hij zei: “ik heb heel slecht nieuws voor jou.”
Vanaf
dat moment is voor mij alles in een roes verlopen.
Ik mocht plots niet meer bewegen, de ambulance werd gebeld, ik kreeg
medicijnen om weeën tegen te gaan, een spuitje om jouw longetjes te doen
rijpen, antibiotica tegen infectie. Joris
werd gebeld op het werk, ons mama was volledig van streek en belde onze papa.
Ik kon het niet geloven, dit kon niet waar zijn.
Waarom wij? Waarom ik?
Waarom mijn kindje in gevaar net nu ik er al zoveel van was gaan houden?
Geen
tijd om na te denken. De ambulance
bracht me naar het UZ van Antwerpen waar ik nog diezelfde namiddag werd
geopereerd. De dokters duwden mijn
vliezen terug op zijn plaats en naaiden mijn baarmoederhals dicht.
De toestand was plots al veel minder kritiek, jouw leven al veel minder
in gevaar. Die avond deed ik wel de
ene wee na de andere. Waardoor ik
meer medicatie kreeg waarvan mijn buik rustiger werd maar mijn hart steeds
sneller ging kloppen. Na een hele
nacht met een polsslag van 160 slagen per minuutwas ik een wrak. Maar jij stelde
het prima daarbinnen. En dat was al
wat telde voor mij. Ik had er alles
voor over om je zo lang mogelijk bij me te kunnen houden.
Zondag
24 november. Een warme straal vocht
liep tussen mijn benen en het kon onmogelijk urine zijn.
Dat waar ik zo voor had gevreesd gebeurde toch: mijn vliezen braken.
Geen steriele zak meer om jou van de buitenwereld te beschermen.
Ik mocht nu in geen geval meer uit bed tot jij zou geboren worden.
Hoelang dat nog zou duren kon men niet voorspellen.
Het kon morgen zijn, het kon pas na meer dan een maand zijn.
Afwachten is al wat we konden doen.
En elke dag was een dag gewonnen. Per
dag steeg jouw levenskans met 3%, vertelde de kinderarts.
Twee
weken, twee hel cruciale weken heb ik kunnen winnen.
Iedereen leefde met ons mee. We
kregen steun vanuit alle hoeken. Mensen
spraken ons moed in, boden hulp aan, stuurden kaartjes.
Het betekende veel voor ons. Ik
heb ze allemaal voor je verzameld op de volgende bladzijden en ik hoop dat ik ze
ooit samen met jou mag bekijken. Want
dat is waar ik op deze moment zo bang voor ben: dat ik aan
een boek voor jou begin en dat je hem nooit gaat kunnen lezen.
Elke dag nog ben ik bang om je te verliezen.
Sinds die bewuste vrijdag ben ik nog geen moment gerust geweest.
Ik kan me momenteel ook niet voorstellen dat ik ooit nog gerust ga zijn.
Maar dat is een ander verhaal en doet hier nu niet ter zake.
Laat het een mooie herinnering zijn aan een moeilijke maar intense
tijd…
Vrijdag,
6december, sinterklaas…en speciaal voor sinterklaas mocht ik een keertje uit
bed en in bad. Ik vond het
geweldig, want al twee weken speelde mijn leven zich af op de twee vierkante
meter van mijn bed. Ik was er voor
niks uit geweest, ook niet om me te wassen of om naar het toilet te gaan.
Ik voelde me vies en het zou deugd doen om eens goed mijn haar te kunnen
wassen. Achteraf gezien heb ik er
nog altijd spijt van dat ik dat bad heb genomen, al zegden de dokters dat het
niks te maken heeft gehad met jouw geboorte. Maar
na dat bad is mijn buik niet meer rustig geweest.
Zaterdag
deed ik dan ook de ene harde buik na de andere.
Ik werd bang, je was nog zo klein, het was helemaal nog geen tijd om
geboren te worden. Maar iets in me
zei me dat je niet meer lang op je zou laten wachten.
Wendy die naast me lag is die namiddag van kamer verhuisd op mijn
verzoek. Ik zou haar alleen maar
wakker houden ’s nachts als het zo zou blijven doorgaan.
De weeën volgenden elkaar steeds sneller op en de medicatie die ze me
ervoor gaven wilde niet echt helpen. Vlak
voor Joris naar huis vertrok, ontdekte de vroedvrouw dat het infuus in mijn arm
niet meer goed zat. Wie weet hoe
lang kreeg ik al geen weeënremming meer???
Voor even dachten we dat dat de reden was voor de vele contracties.
joris reed met een gerust hart weer naar huis.
Hij zou morgen eens goed uitslapen want hij was doodmoe.
Het vele op en neer gerij naar Antwerpen en alle emoties van de afgelopen
weken begonnen hem parten te spelen.
ik zei
het al, Britt, voor even dachten we de oorzaak te hebben gevonden.
het duurde niet erg lang. Om
precies twaalf uur die nacht plofte er iets tussen mijn benen en een vloed van
warm water stroomde naar buiten. Dit
kon niet waar zijn. Ik draaide me
op mijn rug en nog meer water. Ik
wilde het tegenhouden maar dat lukte me niet.
Ik belde de vroedvrouw. De
weeën kwamen nog sneller en werden als maar heviger.
Mijn medicatie werd nog opgedreven maar buiten een polsslag van rond de
160 slagen per minuut, had dat geen
enkel effect. Het zag er naar uit
dat ik een infectie had opgelopen en dat men een geboorte niet meer zou kunnen
tegenhouden. Ik heb joris uit zijn
bed gebeld die zich meteen naar Antwerpen heeft gehaast.
uitslapen zou voor een andere keer zijn…
Om
halftwee stond de dokter aan mijn bed. Ze
hadden de knoop doorgehakt, aan alles zijn er grenzen.
Ze konden het niet voor eeuwig tegenhouden.
Als het een infectie was, was jij beter uit de baarmoeder dan er binnen.
En meer weeënremmers kon mijn lichaam niet aan.
Ze zouden alles stop zetten, de draadjes rond mijn baarmoederhals
doorknippen. Je mocht geboren
worden. Ik werd de verloskamer
ingereden.
Alles
ging vrij snel. Op minder dan 2 uur
tijd had ik volledige ontsluiting. Ik
had een ruggenprik gekregen tegen de pijn maar die heeft niet meer geholpen want
jij zat al te trappelen om geboren te worden.
Ik heb jouw geboorte zelf heel goed kunnen zien.
Jouw piepkleine hoofdje is hetgeen wat me het beste is bijgebleven van
heel die dag. Een heel klein paars
hoofdje met de navelstreng rond het nekje.
Een beeld voor altijd in mijn hoofd.
Ik zie het nog vaak voor me als ik naar je kijk of als ik niet kan
slapen. Je hebt zelfs een beetje
gehuild. Nu ja, huilen, het was een
soort van gekreun. En toen was je
weg. De kinderarts stond klaar en
nam je meteen mee naar een andere kamer om je te helpen in de koude
buitenwereld. nu was het alleen nog
wachten op de moederkoek…
Inderdaad,
nog een heel verhaal…ik wil er ook niet te lang op doorgaan.
Door de infectie die ik in mijn baarmoeder had opgelopen was mijn
moederkoek gaan vastgroeien vanbinnen. Met
als gevolg dat hij niet naar buiten wilde (of kon) komen.
Ik ben héél erg beginnen bloeden.
De anesthesist werd erbij gehaald, joris werd buiten gestuurd.
Meteen een infuus bij in mijn arm en opvullen geblazen.
Want ik was gewoon aan het leegbloeden.
Wat er daarna gebeurde heb ik van horen zeggen.
Want de dokters hebben me in slaap gedaan om er zo voor te kunnen zorgen
dat de moederkoek uit mijn baarmoeder zou geraken.
De
avond en nacht die volgde op jouw geboorte waren een verschrikking, vooral voor
joris. Hij was zowel ongerust over
jou als over mij en kon niks doen dan machteloos toekijken en ons lot in de
handen van de dokters leggen. Gelukkig
mocht hij al snel eens naar je toe. Ik
kon niet mee want ik was te slap en te ziek.
Het eerste wat ik van jouw gezien heb zijn foto’s getrokken door de
verpleegsters op de afdeling A5 waar jij verbleef.
joris is die nacht bij mij blijven slapen in het ziekenhuis.
Ik moest constant bewaakt worden en kreeg 3 zakken bloed bij.
Om 5 uur ‘s morgens voelde ik me al een pak beter.
De vroedvrouw heeft toen even naar A5 gebeld om een te polsen hoe het met
jou ging. Daar zeiden ze heel mooi
op zijn antwaarps dat je “een vinnige mie” was.
In de
loop van de voormiddag ben ik naar je mogen gaan kijken.
Met bed en al hebben ze me naar je toe gereden.
Wat was je mooi en wat was je klein.
Ik ben meteen van je gaan houden van het eerste moment dat ik je zag.
Je bent mijn kleine meisje en dat zal je altijd blijven.
Ik hou
van je, lieve
kleine Britt. Ik hou meer van
je dan dat ik ooit van iemand heb gehouden.
En ik ben er zeker van dat dat voor je papa net zo is.
Welkom
op deze wereld kleine
meid!!! wij zullen er altijd
voor je zijn…
mama & papa
