Woensdag 1 oktober 2008:

Het verdict, ik heb kanker!

Waar bevindt zich de prostaat, waar het hier om gaat?

Veel seks beperkt risico op prostaatkanker bij vijftigers (uit HLN van 11/6/2009)

Jonge mannen die erg seksueel actief zijn, hebben meer kans om later prostaatkanker te krijgen. (Onderzoek Nottingham University gepubliceerd in het British Journal of Urology)

Regelmatig masturberen kan het risico op prostaat kanker verminderen, zeggen Australische onderzoekers. (uit HLN van 24/4/2008)

Na meer dan zes maanden, waarin mijn psyche beheerst werd door gedachten die wentelden tussen hoop en wanhoop, vrees en berusting, twijfel en ontkenning, is er eindelijk enige duidelijkheid ontstaan over mijn lotsbestemming voor de komende weken of maanden.

De jaarlijkse routineuze bloedanalyse van eind maart die mijn perfecte fysische conditie had moeten bevestigen met het oog op de fietstocht naar Praag, veroorzaakte voor het eerst enige onrust. Er was iets abnormaals vastgesteld dat zou kunnen wijzen op prostaatkanker. De bruuske confrontatie met dit levensbedreigende fenomeen verwarde mijn geest en ledematen. Geruststellende woorden van de boodschapper van dienst, de huisarts, hadden pas enige tijd later enig effect.

De uroloog die me vanaf dan begeleidde, slaagde er wonderwel in om het spook dat men verdere leven zou kunnen beangstigen, op afstand te houden. Eerst was een ontsteking bron van dit kwaad, een wekenlang antibioticum behandeling zou echter geen verbetering brengen. De psa-waarde, indicator die kwaadaardigheid doet vermoeden, bleef indrukwekkend stijgen. In een poging om het spook toch af te houden, opperde ik de mogelijkheid dat het veelvuldig fietsen tijdens die periode wel eens de oorzaak zou kunnen zijn. De uroloog steunde deze hypothese, de CT scan had immers evenmin iets ongunstig getoond. Ik kreeg de geruststellende boodschap dat er waarschijnlijk niets aan de hand was, ik zou rustig naar Praag kunnen fietsen, dan een paar weken de fiets niet beroeren, gevolgd door een nieuwe bloedanalyse.

Het resultaat was weer onrustwekkend, de psa-waarde bleef stijgen, het spook kwam weer om de hoek loeren, een biopsie zou duidelijkheid moeten brengen.

Ondertussen is het nieuwe schooljaar begonnen.

Het resultaat van de biopsie verdreef alle twijfels, het kankerspook had zich definitief genesteld in een van de kleinste organen van mijn lichaam, klein maar onmisbaar om volledige mannelijkheid te kunnen bewijzen.

Verdere onderzoeken zouden de aangerichte schade moeten opmeten om de juiste behandeling te kunnen toepassen. Dit zou nog enkele weken in beslag nemen, weken die langer duurden dan doordeweekse weken, weken waarin alle mogelijke scenario’s tijdens slapeloze nachten de revue passeerden. Ik zou me zoveel mogelijk afzonderen. Ik had lak aan, weliswaar goed bedoelde, troostende woorden van mijn omgeving met verhalen van identieke gevallen die allemaal zo goed afgelopen waren. Alleen mijn echtgenote en kinderen zouden kunnen getuigen van mijn verwarde gevoelens.

Vandaag 1 oktober, ken ik het verdict van deze maandenlange intense belevenis. Het scenario is het beste wat ik nog had kunnen verwachten. De kankercellen zouden zich nog netjes binnen de prostaat bevinden. Om te beletten dat ze zich verder gaan vermenigvuldigen en aan een verwoestende tocht door mijn lichaam gaan beginnen, zal de prostaat met hebben en houwen uit mijn lijf verwijderd worden.

In de gegeven omstandigheden verheug ik me dat ik werd doorverwezen naar een uroloog met wereldfaam op gebied van robotchirurgie.

De operatie zal op 28 oktober plaatsvinden in het Onze-Lieve-Vrouwziekenhuis van Aalst. Na drie dagen zal ik worden overgebracht naar Jan Palfijn, waar ik nog een paar dagen zal verblijven voor verdere behandeling. Op 4 november hoop ik de draad van mijn lieve leven terug op te kunnen nemen, gelouterd door deze nare ervaring en verlost van het spook der spoken, bron van lijden en ellende in dit aardse bestaan.

Terug