Donderdag 23 maart 1010:

Chronisch maar stabiel

Jordanië, zonsopgang in Aqaba

Egypte, Hier begint de Mozesberg

Colgate smile

Mag het 100 gram meer zijn?

Egypte, het brandend braambos

Vrieskou, sneeuw, storm en ander onweer hebben we niet zonder enig jammerend geklaag doorstaan tijdens de maanden die volgden op ons laatste medisch rapport. Als voorbereiding op een mogelijk hete zonnige zomer zijn we ons 14 dagen gaan nestelen onder een tropische Egyptische woestijnzon. Het overbruggen van een temperatuurskloof van 30 graden vraagt veel durf en opoffering, die hebben we met zekere mildheid opgebracht.

Ondertussen heeft de nieuwe lente zich aarzelend aangemeld met maartse buien en aprilse grillen. Maar vooraleer we van een prachtige lente en een misschien even illusoire hete zomer kunnen gaan genieten, moeten we eerst nog een medisch (paas-) rapport krijgen.

Donderdagmorgen 9 uur, een Radio 1 verkeersbericht meldt een monsterfile op de E19 ter hoogte van Mechelen, veroorzaakt door een olielekkende vrachtwagen. Mijn afspraak met de professor in Gasthuisberg is om 10.40 uur. Dit wordt spannend. Mijn instinctief ingegeven beslissing om langs secundaire wegen mijn bestemming te bereiken, brengt geen soelaas. Het verkeersinfarct heeft zich als een kanker snel verspreid op alle wegen die leiden naar mijn doel.

Gedurende een paar uur hebben we voor het eerst de mindfullness cursus op het terrein kunnen toepassen. Adempauze en bodycheck werden met matig succes uitgeprobeerd. De aanverwante yogaoefeningen zijn niet aan bod gekomen wegens de ongepaste ruimte.

Een uur na afspraak zitten we klaar om te luisteren naar het oordeel van de professor, nog lichtjes opgewonden om wat voorbij was en nieuwsgierig om wat komen zou.

De toestand wordt als stabiel geëvalueerd, de PSA sporen in het bloed blijven onmeetbaar, de antiandrogenen medicatie werkt en wordt verder gezet. Met de bijwerkingen zal ik moeten verder leven, opvliegers ofte vapeurs zullen ook in de toekomst een dankbaar gespreksonderwerp zijn in gezelschap van menopauzende vrouwen. De testosteronspiegel begint weer stilaan te blinken en het libidogevoel ontwaakt langzaam uit zijn lange verdoofde slaap, nog een beetje suf tracht het zijn bestaansreden te herinneren.

De ziekte blijft chronisch en de verdere behandeling zal afhangen van de wijze waarop de kankercellen in de toekomst blijven reageren op de medicatie. Met de hoopgevende woorden van de professor dat de wetenschap niet stil staat en nieuwe medicamenten in ontwikkeling desgevallend de latent aanwezige kankercellen in de toekomst het groeien kunnen beletten, nemen we met een hartelijke handdruk afscheid. Tot de volgende afspraak op 23 september.

Laat die lange hete zomer nu maar komen, weze het een illusie laat me ervan dan dromen.

Terug

Jordanië, Petra