Donderdag 30 september 1010:

Boosaardige cellen geven terug teken van leven

Donderdag 23 december 2010

Toestand blijft chronisch maar stabiel

"Wij hebben het geluk te mogen leven in een tijdperk waarin wijn volgens de beste onderzoekingen alle soorten ziekten voorkomt. Ik drink een glas voor mijn hart. Een tweede tegen kanker. Het derde op de bescherming van mijn gezondheid. Van de rest geniet ik." (uit: Dictionnaire amoureux des menus plaisirs-Alain Schifres)

"Wijn is een opvoeder op het gebied van de smaak, en door ons te dwingen tot de praktijk van de innerlijke aandacht bevrijdt hij de geest en verlicht hij de intelligentie" (Paul Claudel)

"De elementaire fysieke handeling die de opening van een fles wijn inhoudt, heeft meer bijgedragen aan het menselijk geluk dan alle overheden uit de geschiedenis van de planeet." (Jim Harrison)

"We moeten proberen om jong te zijn als een beaujolais en oud te worden als een bourgogne" (Robert Sabatier)

"Wijn heeft het vermogen om de ziel met alle waarheid, kennis en filosofie te vullen." (Bossuet)

De castrerende injectie van eind augustus 2009 heeft ervoor gezorgd dat mijn voormalig zo agressieve en strijdlustige kankercellen zich ongeveer een jaar gedeinsd hebben gehouden.

De bastaards trokken zich terug in hun egelstelling.

In de donkerrode viskeuze vloeistof die onophoudelijk en op het ritme van de toonaangevende pompende hartspier door mijn uitgestrekt netwerk van grote en kleine aderen stroomt, en zodoende het transport verzekert van de stoffen waar mijn gezonde cellen zo’n behoefte aan hebben, was geen spoor meer te bekennen van het eiwit dat de ongewenste aanwezigheid van de boosdoeners verraadt.

Eind september van 2010 zagen de boosaards het licht weer schijnen. De castratie was ondertussen uitgewerkt en de productie van testosteron was tot grote vreugde van mijn mannelijk ego terug opgestart. De alternatieve chemicaliën die moeten beletten dat de boosaardige cellen zich kunnen voeden met mijn o zo dierbaar mannelijk hormoon, zijn blijkbaar niet zo krachtdadig en gaven de demonen weer moed om te groeien.

Het alarm sloeg weer op rood, psa terug gemeld in de bloedbaan: ze zijn weer terug “back in town, alive and kicking”. Weliswaar zeer bescheiden, maar zo verraderlijk klein als ze zijn, zo slim blijken ze te zijn. Zouden ze die intelligentie soms ontlenen uit mijn bloedeigenste hersenmassa, stel ik me de vraag, ook al heb ik de indruk dat mijn hersencapaciteit toch wel onderhevig is aan enige vorm van aftakeling.

Even werd mijn psyche weer opgeschrikt, werd mijn bewustzijn weer geconfronteerd met het eindige van dit aardse bestaan.

Het daaropvolgend onderhoud met de professor, aan wie ik de voorspelling van mijn ultieme levensverwachtingen heb toevertrouwd, bracht weer rust in het onlosmakelijk geestelijk deel van mijn complexe menselijk identiteit. Het fysisch deel is chronisch ziek, poneerde de professor, en zal dus levenslang moeten bijgestuurd worden. We hebben nog wel wat middelen achter de hand voor het geval dat de ziekteveroorzakende cellen zich weer gaan beroeren, antwoordde hij op mijn vraag betreffende mijn weliswaar onvoorspelbaar levenseinde. Met enige moeite onderdrukte ik een spontane neiging om de professor te omhelzen bij het afscheid. Om de evolutie op de voet te volgen, werd de volgende afspraak over drie maanden gepland, juist voor kerstmis.

23 december 2010, weer op bezoek bij de professor. De toestand blijkt stabiel te zijn, de psa waarden blijven gelijk, op het randje van het meetbare, zelfs ietsje lager dan drie maanden geleden.

In tegenstelling tot de argwaan die ik de laatste maanden heb opgebouwd tegenover de medische wereld, merk ik dat mijn sympathie en vertrouwen in de professor groeit. Wanneer ik hem getemperd enthousiast vertel over de fietsambities die ik nog wel koester, knikt hij instemmend. In verband met mijn klachten over de niet aflatende incontinentie, schrijft hij me een nieuwe kinesitherapeutische behandeling voor. Dit zal je aardig wat bagage besparen bij uw fietstocht, grapte de professor. Een gesmaakt en bovendien motiverend grapje, besefte ik nadien.

Volgende afspraak is terug over zes maanden, juist voor de verlofperiode en … de geplande fietstocht naar het zuiden.

Terug