Donderdag 29 maart 2012:

Full body MR scan

De koude oorlog - Op verkenning onder de brug

De koude oorlog - Gamellenboeffers

De koude oorlog - Camouflage

De grote oorlog - Onze vaders

De Grote Oorlog - Mijn vader

Op 2 maart  werd  ik verwacht op de dienst radiologie van het UZ Leuven. Het was er uitzonderlijk rustig die zaterdagnamiddag. Een blauwe pijl leidde ons naar de dienst MR radiologie en mammografie. De balie in de wachtzaal was donker en onbevolkt. Een in een boekje bladerende dame beantwoordde mijn onzekere en vragende blik, ze zouden me wel komen halen. Vrij stipt volgens de afspraak kwam een jonge blonde dame uit de gepantserde deur te voorschijn en nodigde me uit haar te volgen. Ik werd verzocht mijn piercing of andere metalen voorwerpen in de kleedkamer achter te laten. Slechts bedekt door ondergoed en kousen mocht ik op de tafel gaan liggen. Ik kreeg oordopjes en grotere oorbeschermers, van het type dat gebruikt wordt op de tarmac bij het begeleiden van aankomende en opstijgende vliegtuigen. De jonge blonde dame lachte vriendelijk haar door ijzeren beugels omklemde tanden bloot, en klikte mijn hoofd vast op de tafel. Alleen mijn ogen was nog enige bewegingsvrijheid gegund.  Het zou nogal luidruchtig worden en toch wel een uurtje duren, en gelieve niet te bewegen. Een zwaar als lood aanvoelend deken werd over mijn middel gelegd. De tafel met mijn vast geankerd lijf verdween langzaam in de tunnel. Het onderzoek met behulp van mag(net)ische resonanties kon beginnen.

Een ratelend geluid als van mitraillettes wordt afgewisseld met hevig gebonk als van kanonschoten, gevolgd door het getak als van geweren. Een daaropvolgend scherp gepiep zou als sirene kunnen worden herkend. Bij een kort stil moment beweegt de tafel een paar centimeters naar achter en dan weer naar voor, waarna de cocktail van felle geluiden zich telkens herhaalt. Een perfect scenario voor een oorlogstafereel. Terwijl ik daar zo roerloos mogelijk trachtte te liggen, verdwaalde mijn gedachten naar een herinnering die dicht aanleunde bij deze auditieve beleving: de vuurdoop die we tijdens lang vervlogen koude oorlogsjaren moesten ondergaan om een goede soldaat te kunnen worden. Na één uur en twintig minuten stopte de machine en werd ik door de blonde dame – wiens bevalligheid me nu plots opviel - bevrijd uit deze beklemmende situatie.

Vandaag 29 maart zitten we terug in de wachtzaal van de Professor om de resultaten van dit MR onderzoek te aanhoren. Ondanks het brutale oorlogszuchtig  onderzoek, waarbij mijn hele lijf door magnetische resonanties in schijfjes werd gesneden en deskundig ontleed, zijn mijn listige kankercellen er ook dit keer in geslaagd onopgemerkt te blijven. Ik merk dat de Professor twijfelt, voorlopig zijn alle top-medische onderzoeksmiddelen uitgeput, maar dat magische PSA-getal blijft hem parten spelen, de kankercellen zijn er maar we vinden ze niet. Aanpassen van de medicatie  - chemische castratie – wordt als optie overwogen. De Professor merkt lichte huivering in mijn taal als ik verwijs naar de nevenwerkingen die ik eerder aan den lijven mocht ondervinden. Tot mijn grote opluchting besluit hij dat we verder zullen gaan zoals we bezig zijn, met dezelfde medicatie en attent uitkijkend naar de verdere PSA evolutie, tot volgende afspraak binnen drie maanden.

Terug