Donderdag 12 juni 2014:

Metastasen

Selfie (olieverf op canvas olieverf 50x40)

Hugo Claus (olieverf op canvas 100x80 cm)

Jan Hoet (in olieverf op canvas 40x30 cm)

Merckx (olieverf op canvas 40x30cm)

Lijdende Merckx (oilieverf op canvas 40x30cm)

Mijn laatste hoofdstuk uit mijn kankerverhaal dateert al van 13 maart 2012. Ik had me voorgenomen niets meer te communiceren zolang er geen meldenswaardige kentering kwam in de evolutie.

Die kentering is er na dik twee jaar gekomen. Sinds begin dit jaar maakte de PSA-kankermarker plots een flinke sprong opwaarts en steeg op één jaar van 0.63 naar 6.6 µg/L. De recente scans, die tot dan geen enkel spoor konden vinden van de aanwezige kankercellen, gaven nu flikkerende alarmtekens ter plekke van de lymfeklieren. Wat tot nu toe mijn hoop was, dat men op een beperkte plaats een signaal zou krijgen van waar de bandieten zich schuilhielden om ze dan daar uit te roeien, is ijdel gebleken.

De oorlogszuchtige schurken hebben zich langzaam verder ontwikkeld op een zodanige manier dat ze netjes onder de radar bleven. Nu hebben ze openlijk de aanval ingezet, zelfzeker van hun overwinning hebben ze hun optocht langs de rood-blauwe autostrade die zich van mijn middel naar mijn hoofd begeeft, verdergezet. Ze hebben daarbij belangrijke strategische verdedigingsforten in mijn lijf ingenomen, de lymfeklieren. De wapens waarmee ze tot nu werden bestreden hebben na vijf jaar hun doeltreffendheid verloren. Ze hebben hun dienst bewezen, zonder al te veel schade aan mijn levenskwaliteit hebben ze de vijand al die tijd op afstand gehouden. Tijd om uit het wapenarsenaal een zwaarder kaliber in te zetten.

Daar waar de schurken tot nu toe door een cordon sanitaire werden belet om zich te voeden aan mijn rijke voorraad testosteron (anti-androgeen therapie), wordt de voedselvoorraad nu volledig platgelegd (LHRH - chemische castratie) en moeten ze op zoek naar een andere voedingsbron om hun desastreuze vernieling te kunnen verder zetten.

Door een op het oog onschuldige spuit wordt mijn lichaam omgetoverd naar een testeronvrije omgeving, met andere woorden chemische gecastreerd. Dit zal door mijn lieve lijf niet in dank worden afgenomen, mijn skelet en mijn spiermassa zullen eveneens schade ondervinden van het gebrek aan testosteron (‘collateral damage’). Extra training in de fitness-room en beperking van de inname van overmatige calorieën zullen mijn bijdrage zijn aan de strijd tegen die verdomde kanker in mijn lieve lichaam.  

Blijft nu angstig afwachten wat de vijand nu in zijn strategisch oorlogsplan in petto heeft.

Binnen drie maanden weten we misschien al iets meer. 

Terug

Arno (olieverf op canvas 100x800cm)