Donderdag 5 december 2018:

Partner van kanker

Hope

Fear

Believe

Painless

Zomer 2OO8, na 39 jaar "sociale dienst" ging ik op pensioen en de reis naar Nieuw Zeeland was geboekt! Het is nu exact tien jaar geleden.

Een overpeinzing van die voorbije tien jaren heeft me ertoe aangezet om mijn verhaal te doen als partner van een kankerpatiënt.

Prostaatkanker, die verdomde ziekte werd bij mijn man vastgesteld in september 2OO8. Het is altijd schrikken maar een robotoperatie bij een deskundige chirurg waarbij  de kwaadaardige tumor werd verwijderd zou oplossing brengen.

Helaas enkele weken na de ingreep werden we geconfronteerd met het feit dat radiotherapie noodzakelijk was. De reis naar Nieuw Zeeland waarnaar zo werd uitgekeken moest geannuleerd worden. Tijdens de daaropvolgende winter maakten we elke werkdag een uitstap naar het ziekenhuis voor de bestralingen.

Enkele maanden later werd vastgesteld dat de rotziekte niet opgelost was. Door de bestralingen was ook incontinentie ingetreden, niet leuk als man om constant met incontinentiemateriaal rond te lopen.

Om de drie maanden opnieuw de stress van de bloedcontrole en scans ervaren en meebeleven, dat vreet aan je, want kanker heb je met twee.

Aangepaste medicatie zou de oplossing zijn, eerst enkele jaren pillen die toch een vijftal jaren hun werk deden.

Daarna volgden de injecties die het testosterongehalte in het mannenlichaam uitschakelden. Het mannenlichaam verandert volkomen, impotentie is voor een man écht frustrerend: het is een aftakeling van zijn mannelijkheid en als vrouw moet je daar ook mee leren leven.

We troffen gelukkig in UZ Leuven, dat zowat onze driemaandelijkse uitstap is, wel bekwame vriendelijke profs die je goed opvangen en uitleggen hoe ze de behandeling zien, maar het is telkens een zeer stressvolle uitstap.

Drie jaar geleden werden er dan uitzaaiingen gelokaliseerd en moest hij nieuwe medicatie nemen die zeker oplossing ging brengen, helaas zijn lever bleek niet bestand tegen het product. Daarna weer andere medicatie en weer hoop op een oplossing voor die verdomde kanker, helaas na een jaar werkt de medicatie niet meer. En nu recent, na nieuwe scans en de vaststelling dat de PSA (kankermarker) een waarde van + 100 heeft bereikt, wordt hij naar de chemotherapie verwezen.

Frustraties, verdriet, en toch stellen we weer al onze hoop op de volgende behandeling, de chemo dus.

En ondanks alle miserie en ongemakken blijft hij supermoedig en sterk. Hij blijft actief als schilder, fotograaf, als lid van de wijnclub en vooral doet hij zijn uiterste best om zijn gehavende lichaam in conditie te houden. Wekelijks spendeert hij een zestal uren in de fitnesszaal. Mannen met prostaatkanker worden milder, zachter maar ook weemoedig en soms wanhopig. Maar hij blijft doorgaan en is zelfs ongelukkig als hij mij niet kan opvangen als ik het moeilijk heb.

 

Onze relatie is veranderd, het is een relatie van diepe waardering en respect voor elkaar, er zijn voor elkaar en elkaar troosten.

We houden beiden van reizen en hebben de voorbije jaren vele trips gemaakt. Het is ons moment om even van de afschuwelijke weerkerende stress en angst om de toekomst, te ontsnappen. We gaan regelmatig op weekend met onze voltallige kroost en daar geniet hij zo van, samen nog voetballen, wandelen.

We blijven geloven in de medische wereld en hopen dat het "wondermedicijn" snel op de markt zal komen.

Het is niet gemakkelijk leven met kanker maar we hebben elkaar nog en willen de tijd die we nog samen hebben zo positief mogelijk beleven.

Terug