Zaterdag 8 november 2008:

De operatie en het ziekenhuis

Da Vinci robot (voor demo zie http://www.intuitivesurgical.com/index.aspx )

Toestand voor en na de operatie

Laparoscopische verwijdering van de prostaat (laparoscopische radicale prostatectomie).

Sterfte aan kanker, jaar 2000

De hoogtechnologische ingreep waarbij de magische chirurg, verborgen achter zijn computerconsole en spelend met zijn joysticks, het zieke orgaan uit mijn lichaam heeft verwijderd, is naar wens verlopen. Hij vertelde me achteraf dat de lymfeklieren in de onmiddellijke omgeving gescreend en clean bevonden werden. De resultaten van het microscopisch onderzoek van het verwijderde orgaan, dat volledig uitsluitsel moet geven op mogelijk achtergebleven cellen, volgt later.

Van de operatie zelf herinner ik me slechts het moment dat een in groen geklede figuur me opdringerig verzocht diep in en uit te ademen in een masker dat me werd voorgehouden, waarna ik seconde later een kortstondige warme golf door mijn lijf voelde stromen. Acht uur later herkende ik in een wazig beeld, tussen een wirwar van leidingen die ergens in mijn lichaam verdwenen, mijn bezorgde echtgenote. Iedereen blij, het ergste was voorbij.

Gedurende mijn verblijf in de beide ziekenhuizen mocht ik ervaren hoe het voelt om als hulpeloze overgeleverd te worden aan de verzorgende handen van de verplegende. Schaamteloos heb ik ondergaan hoe mijn vrij behaard lichaam werd herschapen tot een glad babyachtig velletje. Als een pas geboren baby heb ik genoten van de wasbeurten die me als hulpbehoevende de eerste dagen werden toegediend. Openbarend was de regelmaat waarmee de maaltijden me werden geserveerd, het ontbreken van de bijpassende wijnen heb ik hun vergeven. De continue bezorgdheid om het herstel van mijn zwaar toegetakeld lichaam heeft me gerustgesteld, ik was in goede handen.

Ondertussen ben ik ontslagen en waggel nog een beetje zoekend naar herwonnen zelfbestuur. De sporen van de robotarmen zijn nog duidelijk zichtbaar, zes gaatjes tekenen zich af ter hoogte van mijn navel, bezegeld door kleine metalen ankers. Het voorspelde probleem van incontinentie gaat ook niet aan mij voorbij. De tijdelijkheid van deze ongecontroleerde lozingen zou afhangen van de mate waarop de verantwoordelijke sluitspier aan kracht zal winnen. Deze spier dient dus geoefend en dat is op dit moment mijn voornaamste zorg. Een ziekenhuisvirus heeft ondertussen mijn luchtwegen aangetast. Het hoesten, niezen en snuiten bemoeilijken aanzienlijk de controle over deze verzwakte spier.

Ik blijf er voor gaan en hunker naar betere tijden.

Terug