Maandag 16 december 2019:

De chemo voorbij

De kus

Hoog, kijk omhoog...

Klaar voor het spektakel

Vakantie

De Chemo voorbij…

20 augustus 2019: dag van de elfde en laatste chemosessie, de gebruikelijke dosis taxotere heeft voor de laatste keer mijn lichaam bezoedeld. Eindelijk, de recuperatie en het herstel van de bijwerkingen en opgelopen schade kon beginnen.

Bijwerkingen waren er wel van velerlei aard. De beleving van sommigen was intens, ze blijven tot vandaag nog voelbaar. Andere waren eerder van voorbijgaande aard en horen bij de herinneringen des levens.

Er waren de ongemakken die zich tussen de driewekelijkse chemosessies in, meestal na enkele dagen, begonnen te manifesteren. De slijmvliezen van mond, slokdarm en maag, en de smaakpapillen begonnen hun normale functies te verzuimen. Vermoeidheid en grieperig gevoel waren signalen van de aan gang zijnde strijd tussen mijn kwaadaardige cellen en hun agressoren. Maar deze verschijnselen verdwenen langzaam tot wanneer het begin van de volgende sessie er aankwam.

Er waren de bijwerkingen die zich slechts na een paar sessies begonnen te uiten en zich stilaan hardnekkiger gedroegen. Uitdrogende ogen die traanklieren om vocht smeekten maar het vocht niet konden absorberen, met een bijna continue tranendal tot gevolg. Een operatieve ingreep van de oogarts moest ervoor zorgen dat het euvel niet van blijvende aard zou zijn.

Er was de toenemende aftakeling van de algemene fysische conditie, wat resulteerde in cardiologische problemen die zich uiten bij de reguliere fitnessoefeningen. Het plaatsen van stents moest een paar hoofdslagaders beletten dat ze helemaal zouden dichtslibben. De combinatie van deze ingreep met chemo verhoogden duidelijk het vermoeidheidgevoel.  

Ik ontdekte onlangs het woord ‘chemobrein’, een verwoording van de impact die de chemobehandeling heeft op onze hersenen. Zonder dat u zich bewust bent van de oorzaak, merkt u dat er gaten in het geheugen geslopen zijn. Namen van bekende personen, vrienden of vijanden, verdwijnen uit het instant geheugen. Ik dacht aanvankelijk dat het te maken had met ouderdom of met afnemende intelligentie, frustrerend als je af en toe naar ‘De slimste mens’ kijkt. Maar nu heb ik de boosdoener gevonden en dat stelt me een beetje gerust.

Ondertussen zijn we vier maanden verder en is het nog steeds wachten op de verlossing: de terugkeer van mijn fysische en mentale krachten uit het pre-chemo tijdperk. Het positieve van het verhaal is dat de vijandige tumoren zich hebben teruggetrokken in hun defensieve stellingen. Deze moeilijke periode in mijn aardse bestaan heeft dan toch geloond.

Wat de toekomst brengt blijft echter onzeker, maar de kracht vinden om te overleven en te weerstaan aan allerhande apocalyptische gedachten, is de steeds weerkerende opdracht die ons bezig houdt.

Terug