Dinsdag 24 maart 2020:

Adieu Taxotere, welkom cabazitaxel en 'Coronavrees'

Eendracht maakt macht

Landscape Palma nr 2

Landscape Palma nr 3

Landscape Palma nr 4

Eind augustus vorig jaar namen we afscheid van Taxotere, mijn eerste chemotherapie. De meeste bijwerkingen die mijn lichaam teisterden gedurende die behandeling deemsterden de opvolgende weken en maanden stillaan weg. Mijn haarwortels begonnen te herleven en her en der ontsproten haarsprieten, naar het voorbeeld van jong gras dat zich in de lente begint te ontluiken. Nagels aan vingers en tenen namen hun oorspronkelijke vorm weer aan. Mijn lichaam begon te herleven en mijn geest kreeg weer hoop op een goed gevoel. En toen kwam het nieuwe jaar eraan.

Een 14-daags verblijf op één van de zonnige Canarische eilanden, terwijl het thuis winterde, zorgde voor een boost van welbehagen. De figuurlijke batterijen in mijn lichaam begonnen zich opnieuw op te laden. Met dit goed gevoel en met hoop op goed nieuws trokken we op 13 januari naar onze volgende afspraak met de professor oncoloog. De professor ging in eerste instantie mee in onze enthousiaste  gemoedstoestand. Tot nader order zouden er geen nieuwe behandelingen worden opgestart en een volgende afspraak werd pas in april vastgelegd. Met nauwelijks te verbergen enthousiasme keerden we huiswaarts. Een paar dagen later belde de professor met de melding dat de bloedwaarden een bijna astronomische vlucht hadden genomen. De volgende chemotherapie moest zo snel mogelijk worden opgestart.

Na vijf maanden, op 11 februari, meldden we ons opnieuw aan in het ‘Oncologisch dagcentrum B, eenheid 643’, waar kankerpatiënten worden behandeld met chemotherapie. De omgeving, met weerzien van gerespecteerde zorgverleners, was ons nog zeer vertrouwd. Alleen de inhoud van de baxter werd aangepast, taxotere werd vervangen door cabazitaxel, een ander celremmend geneesmiddel (cytostaticum). Ook nu zullen er bijwerkingen zijn, ze worden weliswaar omschreven als minder ingrijpend.

Ondertussen zijn er twee beurten achter de rug, en tot dan was de persoonlijke evaluatie gunstig. Voor misselijkheid en afnemende eetlust hielpen de voorgestelde medicaties.

24 maart 2020: Derde chemosessie, afspraak Gasthuisberg om 9u00.

Vandaag ruilen we het openbaar vervoer voor de auto, en daar zit corona voor iets tussen.

Bij de ingang van de kliniek worden de zeldzame bezoekers via blauwwitte lintjes langs de balie geleid. Alleen zorgpersoneel en patiënten die dringende behandeling behoeven mogen binnen, en daar hoor ik bij.

De bewegingsvrijheid van mijn begeleidende echtgenote is zo goed als beperkt tot de inkomhal. Gelukkig is het klein winkeltje open, geen coronaverbod voor alledaagse lectuur en kleine versnaperingen (Leonidas pralines). De immense inkomhal, normaal bruisend van patiënten en bezoekers allerhande, is herschapen tot een intrieste desolate ruimte.

Ik begeef me via lange gangen naar het dagcentrum, ergens op de tweede verdieping. De beige peil wijst de weg, voor ons overbodig, we vinden de weg blindelings. De gangen zijn doorgaans behangen met kunstwerken, een galerij waardig. Telkens als ik hier passeer voel ik een drang van verlangen om weer met doek, verf en borstel tekeer te gaan.

De toegang tot het centrum is gesperd, twee vermomde zorgverleners controleren patiënten op corona met vragen over koorts, hoesten en dergelijke. Ik herken sommigen aan hun stem. De ultieme fysieke test om uitstelsel te geven, blijft uit. Patiënten worden onderling op 1.5 meter afstand gehouden, geometrisch bepaald door markeringen op de vloer.

Ik krijg kamer 272 toegewezen, een eenpersoonskamer met zonnekant en met uitzicht op ellenlange rijen gebouwen, een vergelijking met een dorpsstraat is hier op zijn plaats, het dorp heet Gasthuisberg. Een ideale plek voor contemplatie, persoonlijke evaluatie of andere mediterende gedachten, een soort retraitehuis.

Hier spelen zich ook vandaag dezelfde identieke taferelen af als in de dertien vorige keren, slechts twee verschillen: gemaskerde zorgverleners en de inhoud van de baxter.

De levering van het medicijn/vergif laat op zich wachten, de afdeling apotheek die voor de instant bereiding moet zorgen, staat onder hoge werkdruk ingevolge corona gerelateerde activiteiten. Het is hun vergeven.

Voor een evaluatie van de therapie is het wachten tot 27 april, na scans en consultatie bij de professor.

16u15: De klus is geklaard, na 7 uur en 15 minuten kunnen we weer huiswaarts keren. Volgende afspraak binnen drie weken.        

Terug