Donderdag 27 november 2008:

Pathologisch onderzoek

Progressie van prostaatkanker en gerelateerde symptomen

Tumor beperkt tot de prostaat: De prostaattumor groeit gewoonlijk langzaam en blijft gedurende vele jaren beperkt tot de prostaat (Figuur A). Gedurende deze tijd veroorzaakt de tumor weinig of geen symptomen.

Tumor verspreidt zich buiten de prostaat: Als de kanker voortschrijdt (dwz progressief wordt), kan hij zich verspreiden (metastaseren) buiten de prostaat, eerst naar het omringend weefsel (lokale spreiding; Figuur B). De urinestroom vanuit de blaas kan verminderen en urineren wordt moeilijker. Als de urinestroom volledig wordt geblokkeerd, resulteert dit in een pijnlijke blaas. Uiteindelijk kan de PCa zich verspreiden naar andere delen van het lichaam (verdere verspreiding), zoals naar de lymfeklieren (Figuur C), botten, longen en lever (Figuur C). PCa verspreidt zich meestal eerst naar de lagere ruggewervels en het bekken met mogelijk rugpijn als gevolg. Symptomen worden daardoor meestal geassocieerd met gevorderd prostaatkanker.

Vanmorgen had ik mijn eerste afspraak met de uroloog, juist drie weken na mijn ontslag uit het ziekenhuis. Ik had me al stilletjes voorbereid op een lichte vorm van euforie. Ik was er immers heilig van overtuigd dat alle kwaadaardigheid nu wel verdwenen zou zijn, en verwachtte uit de urologenmond de verlossende bevestiging.

Helaas, niets daarvan, de aankondiging van ‘een bijkomend probleem’ maakte dat het euforisch gevoel, nog voor het ten volle tot ontplooiing kon komen, werd versmacht door een golf van kilte die mijn ingewanden even ineen deden krimpen.

Uit het microscopisch onderzoek is gebleken dat ook de zaadblaasjes aangetast waren, en dat men uit de snijranden van het geamputeerde weefsel op bepaalde plaatsen niet met honderd procent zekerheid kan afleiden dat er geen kwaadaardige cellen zijn achter gebleven. Gevolg, er zal lokaal nabestraald moeten worden om die volledige zekerheid toch te kunnen verwezenlijken. Een ferme lading radioactieve stralen zal in 30 beurten op deze kleine plek van mijn lichaam worden afgevuurd om die mogelijk nog aanwezige vervloekte kankercellen uit te roeien.

Voor de eerste keer voel ik me nu wel echt kankerpatiënt. Regelmatige controles, met de bijhorende onzekerheden, zullen me waarschijnlijk nog een tijdje achtervolgen.

En dan blijft er nog die vervelende incontinentie, blijkbaar tijdelijk maar onvoorspelbaar in tijd. Gelukkig bestaat er op de medische markt een arsenaal aan hulpmiddelen om deze tijdelijkheid te overbruggen. Helaas, het onveilig gevoel om ‘gepamperd’ door het leven te gaan, ondermijnt mijn mobiliteit en belet dat ik er weer helemaal kan invliegen, zoals vroeger.

Maar niet getreurd, we gaan proberen deze nieuwe situatie opnieuw positief in te schatten, een beetje naïviteit kan helpen. Mijn lot is het lot van velen, denk ik dan, het loont de moeite te geloven dat ik hier toch wel eens, slechts matig geschonden, zal uitgeraken.

‘Life is beautiful (even) that way’.

Terug