Maandag 31 augustus 2009:

De strijd gaat verder: hormoontherapie

Livestrong : Lance Armstrong foundation

Annecy Tour 2009 - Lance Armstrong

Annecy Tour 2009 - Alberto Contador

Annecy Tour 2009 - Andy en Frank Schleck

Colmar Tour 2009 - Een herkenbare toeschouwer

Terwijl deze aardbol zich onverstoorbaar verder wentelt op het ritme van de seizoenen, ontglipt de zomer langzaam aan onze contreien. Herfstige winden en regenvlagen kondigen de seizoenswissel aan. Verbeten trachten we ons vast te klampen aan de goede herinneringen uit de voorbije prachtige zomerdagen.

Mijn hoogtepunt situeerde zich in het land waar God zich pleegt thuis te voelen, en waar ook dit jaar de koningen, ridders en slaven van de fiets als naar gewoonte het grootste circus ter wereld opvoerden. Ik was levende getuige van dit uit zijn voegen barstende commercieel circus: “Le Tour de France”.

Gewapend met een gloednieuwe Canon 450D, een restant van ons Canarisch verblijf, kon ik inzoomen op de zwetende lijven en hoofden van onze hedendaagse wielerhelden. Enige moeite kreeg ik echter met de stabiliteit van mijn toestel toen ik mijn idool in het vizier kreeg. Opwellende emoties ontplooiden zich tot lichte trillingen van mijn handen.

Lance Armstrong, de man die vele kankerharten doet sneller slaan, symbool van het gevecht tegen kanker, leeft echt. Het digitale beeld dat ik van hem overhoud is gelukkig scherper dan de wazige figuur die door mijn vochtige ogen op mijn netvlies viel.

Even realiseerde ik me dat ik ook kanker had, of gehad had? Alles wees er toch op dat de genezing gunstig verliep, en ik voelde me weer kiplekker in mijn lichtjes door zuiderse ultraviolet stralen gebronzeerd vel.

Zorgeloos kabbelde de zomer verder naar zijn einde. Een veertiendaags verblijf aan ons voor de gelegenheid zonnig Noordzeestrand, omringd door kleine nazaten, zorgde voor de apotheose.

Eind augustus, tijd om weer eens te laten controleren hoe het met mijn kankercellen gesteld was.

De ondertussen herkenbare brief van het labo werd door mijn echtgenote met bevende hand uit de brievenbus gehaald. Een verkeerde interpretatie van de cijfers zorgde even voor euforie, nader toezien bracht ontnuchtering: PSA gestegen naar 0.13 ng/ml.

Op drie maanden tijd hadden de weerstandige cellen die de dodelijke stralen hadden overleefd, zich verdrievoudigd. Hun bedoeling ligt voor de hand, zo snel mogelijk een nieuw leger opbouwen dat in staat zou zijn een verwoestende tocht te ondernemen in mijn gastvrij lichaam.

Via de immense medische bibliotheek van internet had ik me uitvoerig geïnformeerd over mijn medische toestand. Ik werd er niet vrolijk van, mijn risicopatroon was zeer hoog en mijn overlevingskansen op de Gauss-curve bevonden zich aan de linkerzijde.

Het daaropvolgend onderhoud met de uroloog verliep nogal stroef, naar mijn aanvoelen. De specialist was zeer kordaat, er moest onmiddellijk gestart worden met de volgende stap in de behandeling: de hormoontherapie. De demonische kankercellen smullen zich rond met het mannelijk hormoon testosteron en vermenigvuldigen zich naar hartenlust. De hormoontherapie zou de productie van dit hormoon onderdrukken, zodat de kankercellen op hun honger zouden blijven, niet meer kunnen groeien en in het beste geval zelfs afsterven. Ik heb enige moeite om het te zeggen, maar ik zou chemisch gecastreerd worden.

Op een nogal grimmige toon probeerde de uroloog mijn doemdenkend gedrag te ontwrichten; ik had niet de medische kennis om internetinformatie te beoordelen; alle gevallen waren uniek; ik moest vertrouwen hebben in de medische wetenschap; en de kans op slagen van de voorgestelde therapie was reëel.

Twee uur later had ik mijn eerste spuit beet, met een wijd gapende injectienaald werd een staafje in de buikwand gespoten dat gedurende 12 weken een antiandrogeen zou afgeven, dit dient aangevuld met een dagelijkse pil van dezelfde familie. Dure medicatie, gelukkig volledig terugbetaald door het ziekenfonds.

Na exact 12 weken zal de behandeling geëvalueerd worden, en indien nodig herhaald.

Gedurende deze 12 weken zal ik ervaren hoe het voelt om als castraat door het leven te gaan, voor een zangcarrière is het nu wel te laat. Een voorbeeldig rein en kuis gedrag zal mijn reputatie zeker te goede komen.

Het straatje van de hoop is een beetje enger geworden, maar er is nog altijd hoop. Als deze behandeling succes heeft zal ze worden gestaakt en zal ik terug keren naar mijn oorspronkelijke staat. U weze gewaarschuwd.

Volgende afspraak op 23 november. Spannend.

Terug

Tour 2009 Le Grand Bornand- De fiere Vlaamse vlag, alomtegenwoordig