Hij zal dus oog hebben voor de symptomen of veranderingen die zich voor doen aan de gewrichten en de spieren, de houdingsveranderingen van het lichaam en het ongecoördineerde uitvoeren van bewegingen.

De problemen beginnen blijkbaar ter hoogte van de voeten en stijgen geleidelijk naar boven met toenemende invaliditeit.

De patiënt moet in elk geval zo lang mogelijk op de benen gehouden worden met gedoseerde oefeningen.

De voeten hebben de neiging tot supinatie of equino - varusstand (naar binnen draaiende voeten) die door de kinesitherapeut met passieve pronatiebewegingen kan gecorrigeerd worden.

De patiënt kan de pronatie actief of zelf tegen weerstand uitvoeren.

Bij de patiënt in de rolstoel is het belangrijk de onderste ledematen regelmatig te belasten om de staan functie te onderhouden, desnoods aan de sta - tafel om de conditie van de spieren, de stabiliteit en de proprioceptie (plaats de ledematen in de ruimte) te onderhouden, de regeneratie van het bot te verbeteren en de voedingstoestand van het kraakbeen te bevorderen.

De patiënt in de rolstoel zal zich moeten hoeden voor doorgezakte houding met kyfosestand (kromming van de ruggengraat).

De kinesitherapeut bevordert de strekking van de romp met passieve mobilisatie en moet de patiënt ook aanmoedigen een opgestrekte houding aan te nemen.

Ook de stabiliteit van de romp en het hoofd kan een probleem worden en stabiliteitsoefeningen in alle richtingen zijn belangrijk.

De functie van de bovenste ledematen wordt door dagelijkse activiteiten spontaan regelmatig getraind (opduwen in rolstoel, optrekken aan een hoger geplaatst vast aangrijpingspunt).

Toch moet de mobiliteit van de schouders naar elevatie onderhouden worden.

Er moet ook aandacht zijn voor de grotere coördinatiebewegingen (ballen vangen en gooien) als voor de fijnere motoriek van de handen.

Graag uw reactie op deze website :