Welkom op de website van wielrenner Benjamin Declercq Home Over mezelf Koersverslagen Foto's Video-beelden Krantenartikels Fiets en materiaal Interessante Links
 

Koersverslagen

  2017 eerstejaarsprof bij Sport Vlaanderen-Baloise

 

11 maart: normaal Paris-Troyes

4 maart: Dwars door West-Vlaanderen
Goede benen in begin; vooraan op zowel Rode als Kemmelberg, maar daarna kou gekregen bij wisselen kleren en onderkoeld moeten stoppen
foto Fabienne Vanheste
Foto Fabienne Vanheste
foto Barry Garcy

27 febr: le Samyn - extreem koud weer. Last van bevroren ogen; gesprint voor 13e plaats;
krampen in laatste ronde, gefinisht als laatste van uitgedunde peloton en 35e; video doortocht kasseien; berewerk van broer.

24 febr: Omloop Het Nieuwsblad (broer KBKuurne).
Technische pech met fiets; jammer, had goed gevoel in begin.

13-18 feb: Tour of Oman - 31e in ak en 9e in slotrit.
Rit 1: massasprint, niet meegespurt en 69e
Rit 2: in 3e groepje in heuvelachtige slotfase, net als Tim en 43e op 1'08"; eigen snelheidsrecord gebroken met 110,5 km/u tweet strava
interview HN met beide broers in HN met gelaai over betaling trainingsadvies Tim, zie ook tweet
Rit 3: heuvelachtig met slotklim naar stuwdam; 28e op 24" in mooi gezelschap; nu 34e in ak; Tim 42e als helper D. Devenyns. Rituitslag.
Rit 4: 33e in tweede groepje van 26 man na 24 leiders; Tim 40e. Kevin ook goed mee. Interview met broer radio 2. Herbeluister interview (vanaf 45'-48')
Rit 5: mee met lange vlucht van 6 man (met Marcato, Ligthart, Schulz, Carpenter & de Vos) op weg naar Green Mountain. Tussenspurt na 90 km gewonnen. In 2e tussenspurt na 141 km 2e na Marcato. Tijdlang virtueel in het geel. Op 20 km van meet nog 4', maar dan gepakt op 3,5 km van top. Dan op aanraden van de ploegleider op eigen tempo naar boven. Nog 39e geëindigd. Videoverslag.
Rit 6: 9e in slotsprint; Amaury 7e. Uitslag. Video laatste km. 31e in ak, Tim 32e.
Oman op weg naar Green Mountain

31 jan-4 febr: Ronde van Valencia; volg op twitter; dagelijks op Eurosport 1
Rit 1; 5 vluchters, maar alles komt weer samen; niet meegedaan in massaspurt; 72e
Rit 2: bergrit met steile klim op 30 km van meet; 24 vluchters waarvan 3 hazenpad kiezen. Valverde wint. Vooraan geëindigd in peloton er net achter als 29e.
Ook Thomas, Kevin en Preben mee in dit peloton. Matthias was ervoor in de aanval en ook even ook Preben.
Rit 3 ploegentijdrit - we eindigen 8e op kleine 2' van Bmc. Uitslag.
Rit 4 koninginnenrit met steile slotklim - 3e op eerste klim in functie van ploeg; dan vlucht met Preben die bergtrui pakt. Zelf met 60-tal steile slotklim aangevat, maar vrij snel afgehaakt.56e op 4'24"; 52e in ak.
Ploegvoorstelling Valencia
Rit 5: Thomas in de vlucht. Zelf minder gevoel in rug en daarom peloton laten gaan op nat wegdek. Christophe 6e in spurt. Preben bergtrui.

Mallorca, 25-28 jan. Slecht begin. Natte omstandigheden en veel valpartijen. In de eerste afdaling valt de renner net voor mij.
Niet kunnen ontwijken en gevallen op linkerknie. Probeer normaal gezien te koersen zondag 28 jan ipv morgen.
28 jan: Trofeo Palma - knieprobleem redelijk verwerkt; kunnen standhouden op de laatste klim en 14e in sprint met ee 30-tal renners. Tweet.

start seizoen in Mallorca (25-28 jan), daarna ronde van Valencia (31 jan-4 feb) en Oman (13-18 feb). Tweet. Interview KW. Interview Wielerverhaal.
Interview HN.
foto TDWsport

10-20 jan: ploegstage Calpe
10-12 jan: buikproblemen
14 jan: 10' test; ondanks naweeën van ziekte toch nog zelfde nivo van vorig jaar; zie strava (klik op 'vandaag' of 'deze week')

 

2017 - eerstejaarsprof Sport-Vlaanderen Baloise

eind dec en begin jan: hoest- en buikproblemen

4 dec: 12-daagse trainingsstage in Torrevieja met Kevin Deltombe, Piet Allegaert, Christophe Noppe en Jordi Warlop ; goed kunnen trainen

30 nov: die ochtend in de garage. Video

30 okt: herstel verloopt naar wens; zachtjes beginnen trainen
Foto Joke Couvreur - Wiemu

28 sept: operatie rechterknie uitgevoerd; was wel noodzakelijk.

20 sept: koersseizoen moeten beïndigen; morgen bezoek kniespecialist

12-16 sept: Denmark Rundt
Rit 1: Veel wind en af en toe regen. Knie valt mee, maar minder gevoel in de longen; 53e op 55"
Rit 2: afgelast wegens extreem weer
Rit 3: aangevallen van bij de start; vroeg in de vlucht met 6 man, tot 6' voorsprong; ingelopen op 40 km van de meet. Dan op eigen tempo naar de meet. Prijs strijdlust gekregen. Foto (wel veel kleuren) - tweet - truien. Ploeg ook voorop in ploegenklassement. Videoverslag.
Rit 4: TT op eigen tempo met oog op morgen
Rit 5: live-stream - 2e op eerste helling; nu 3e in bergklassement; stortvlagen onderweg. Last knie en gestopt.

7 sept: Izegem koerse; dagje in de aanval in eigen stad. Met 7 naar 4 vluchters gereden. Ook Kenny Deketele (die later letterlijk weg-viel) en Thomas Sprengers mee van de ploeg. Dank aan ploegmaten voor afstoppingswerk. Voorlaatste ronde nog met 7 voorop, maar 8 man komt terug.
Op einde volledig de nek af en krampen. 10e. Filmbeelden twitter. Aan alle supporters langs de weg: bedankt voor de vele aanmoedigingen!

3 sept: GP Fourmies. Opbouwen, nog niet mijn beste niveau. Wel uitgereden.
31 aug: heroptreden in Kortemark; al behoorlijk na 17 dagen zonder koers, maar uit veiligheid niet gemengd in massasprint; artikel HN

7-13 aug: Binck Banktour (vroeger Eneco) WT
Rit 1: ontsnapping met 4 teruggepakt laatste 5 km. Onder hen roommate Piet die rushestrui wint; veel vooraan gereden in peloton maar niet meegesprint
Rit 2: Tijdrit; veilig kunnen aankomen op het toch al licht natte parcours als 131e
Rit 3: wegrit met spurt in Ardooie op nat wegdek; toch nog lichte kniehinder
Rit 4: Quit in overleg met ploegleider. Twitter: 'Quit today with knee pain. Consecutive stages didn't let my knee recover.
Form is good so ideally with some rest back to racing'.

5 aug: Dwars door het Hageland: 9e - mee met vroege vlucht van 11; lek op 12 km van de meet; wiel gekregen van Wallonie-Bruxelles, waarvoor dank!
Naar achtervolgende groep kunnen rijden met Van Aert en Vanderpoel; groepje splitst op Cauwberg en 9e gesprint op citadel Diest op 18". Filmpje.

1-3 aug: korte Ardennenstage
30 juli: Prudential race London - snel tempo maar prachtige wedstrijd; nog niet top na 3e koers; toch kunnen uitrijden als 95e
24 juli: Westrozebeke - uit met lekke band na 120 km, veel lekke banden wegens glas op parcours; geen reservebanden meer bij neutrale wagen.
Nog wat bijgefietst dan maar. Jonas 3e.
heroptreden op 23 juli in GP Pérenchies - vrij goed kunnen volgen op kasseistroken en als laatste geëindigd van koppeloton van 27; meer nog niet haalbaar

4-14 juli: stage in Zuid-Frankrijk, met o.m. Yves Lampaert en Kevin Deltombe. Kniehinder is verminderd en toch al wat kunnen trainen.

Onderzoek wattages proloog Luxemburg; gem. 7,24 watt/kg; zie tweet veloviewer

14 juni: Nog problemen aan de knie ten gevolge van val in eerste rit Luxemburg. Specialisten geraadpleegd. Geen BK.

31 mei-4 juni: Ronde van Luxemburg
Proloog: 7e op 6" - Gaudin wint voor Van Avermaet
Rit 1: renners vallen net voor ons in haakse bocht 300 m voor de finish en net als Piet ze niet kunnen ontwijken. Zat ong. in 7e positie.
Niet zwaar gevallen, maar rechterknie getoucheerd en linkerknie zit dik. Hopelijk ontzwelt hij om morgen toch te kunnen starten. Jammer met die conditie.
rit 2: niet kunnen starten. Echo genomen. Pees gewollen. Moet een week stil liggen.

24-28 mei: Baloise Belgium Tour
Rit 1: in de aanval op het einde. Filmpje twitter. Ook Broer. Alles loopt weer samen. Zelf betrokken in massale val op einde en overal schaafwonden.
Beter dan Ward Planckaert die sleutelbeen breekt.
Rit 2: 11e. Mee met keurgroep van 25 die ontstaat op de Kemmelberg. Nog getraind daar vorige week met broer Tim. Groep scheurt en kan zelf standhouden
bij eerste 13. Op het eind last van krampen (door schaafwonden?); moest paar seconden laten en 11e gesprint op hellende finish.
Mathieu Vandepoel wint voor Gilbert van Van Aert. Uitslag. Sta 12e in Ak. Verslag ploeg.
Rit 3: tijdrit; start om 16:09; broer om 15:32. Nog last van kwetsuren (meestal slechtst 2e dag) en 82e; nu gezakt naar 51 in ak. Tim 35e en wordt 33e in ak.
Rit 4: Ardennen; goed mee tot aan voet Saint-Nicolas, dan afgehaakt.
Rit 5: in de aanval samen met broer; solo naar groepje van 4 gereden. Lekke band vooraan maar teruggekomen. Van de 5 vooraan reed enkel Tim en Daan Soete vol mee itt tijdrijder Brändle en Vanderhoorn, zodat we 32 km voor einde (net voor gouden kilometer) werden gegrepen door een jagende nationale ploeg in functie van Keukeleire. Dan geholpen met voorbereiding sprint voor Bert die 7e wordt.

17 mei: Puivelde - 7e.

Eerste warmte. Groep van 20 rijdt weg van in het begin zonder Svb. Lindsay Devylder springt er alleen naar toe en dan ikzelf. Uit kopgroep ontsnapt 5 man met Lindsay. Op 12 km van het einde hebben ze een goede minuut. Met toelating van ploegleider Walter gedemarreerd en krijg Oliver Naesen mee. Koppeltijdrit maar als we nog op 4" zijn komt Walsleben bij ons en houden we in. Broer Lawrence Naesen wint; Lindsay wordt mooi 2e. Oliver 6e en zelf 7e gefinisht.

1 mei: Frankfurt en daarna rust
Lange vlucht met o.m. Jens Wallays. Zelf lek gereden voor belangrijkste klim en zo niet meer kunnen aansluiten.

23 april: LBLuik, ontsnapping geprobeerd in begin, maar niet te doen. Ook maagprobleem.
Kunnen volgen in peloton tot even voor de Redoute (km 220), daarna tijd verloren maar kunnen uitrijden.

16 april: Amstel Gold race - val bij begin goede vlucht

onderuitgegaan in bocht op nieuwe tubes in eerste deel van de koers. Was op weg naar ontsnapten en zo goede vlucht gemist.
Kenneth Van Rooy maakt wel de sprong. Zelf schaafwonden aan heup en verstuikte vinger, maar Lbl komt niet in gedrang.

12 april: Brabantse pijl, meegegaan met hoofdmacht tot in slotfase; 59e op 46".

9 april: verkenning Parijs-Roubaix. Foto ploeg. Als als als broer aan de start. Foto's.
Pogingen gedaan tot vroege vlucht, maar alles blijft samen. Zie Sporza. Renner van Orica sleurt mij mee in zijn val en zo moet ik voortijdig afstappen.

28-30 maart - 3 daagse De Panne

Rit 1: Historisch moment: voor het eerst samen aan de start met broer als prof. Zit te ver als koers losbreekt op Muur. Gefinisht als 74e.
Broer fungeert als tractor voor peloton en springplank voor Gilbert die naar voor rijdt en solo wint.

Rit 2: 7 vluchters in begin; op 5" gekomen met 5 tegenaanvallers, maar kreeg te weinig steun. Goed vooraan op Kemmelberg, even voor broer. Filmpje.
Wel goede waaier gemist in de Moeren, maar met onze groep naar tweede peloton teruggekomen en 53e. Sterk werk van el tractor Tim. Stand tegen hem is 1-1.
Rit 3a: Slechte nacht gehad en niet zo goed in begin. 41e in spurt. Broer brengt indrukwekkend Kittel terug na val en die wint.
Rit 3b: tijdrit - enkel voor 120 eersten in ak: goede tijd halverwege in tijd van Devolder, maar dan weggezakt als 60e en 59e in totaal. Interview filmpje ploegleider

24 maart E3 Harelbeke - goed vooraan tot achter Kruisberg, dan voet aan de grond moeten zetten door een gevallen renner;
zat nog in redelijke positie maar lek bovenop de Taaienberg.

18 maart: Classique Loire Atlantique; heuvelachtig circuit; met koppeloton van 30 man naar finish waaronder 6 van Svb;
met wie nog kon treintje gevormd (zelf was ik laatste in de rij na Dries) voor Edward die 4e wordt en zelf 29e

12 maart: Paris-Troyes. Goede benen na stage. Lange ontsnapping van 4 met Piet, tenietgedaan op 40 km van de meet. Zelf weggegaan in slotklim met 20-tal
  en van daaruit met 7 waaronder ook Eliot Lietaer; gehoopt op spurtwinst, maar teruggepakt in laatste 2 km. Bert 3e in massaspurt. Zelf 42e. Tweet.

5 maart: vanmorgen in extremis opgeroepen voor Lillers; wel mee in eerste aanval maar nog conditie-achterstand na ziekte en 31e

25 feb: Classique de l'Ardèche; misselijk gevoel, niet diep kunnen gaan en 82e
26 feb: Drôme classic; niet kunnen starten met maagproblemen; hopelijk snel voorbij.
1 maart: gehoopt voor het eerst samen met broer aan de start: le Samyn, maar moeten afzeggen. Ondertussen weer hersteld.

14-19 feb: Tour of Oman (Worldtour) - 7e in vierde rit; 38e in AK

Rit 1: betrokken bij valpartij op 12 km van de meet; rug geraakt, bilspier en vinger; 3'26" verloren; A. De Gendt pakt strijdlust in lange vlucht
Rit 2: val van gisteren redelijk verteerd; lange vlucht Preben met medevluchter; zelf 3e en laatste punt gepakt op tweede bergprijs;
37e geëindigd op korte slotklim in goed gezelschap; ook Piet (44e) vrij goed vooraan; uitslag

Rit 3: lange vlucht van 6 met Bert; 50e op slotklim. Ploegfoto voor start rit 3

Rit 4: 7e  goede binnenkomer: klimmen overleefd en 7e in sprint met 45; A. Kristoff wint, Van Avermaet 3e, Naesen 8e, Y. Lampaert 9e. Uitslag. Tweet.
Rit 5: Koninginnenrit; even aangevallen aan begin Green Mountain maar dan teruggevallen: 37e; nu 38e in ak.


Foto Tim Dewaele Twdsport



Rit 6: slotrit met aankomst in Muscat; 23e in slotsprint; Bert wordt 4e; zelf 38e gebleven in eindklassement.

 


  2016 vierdejaarsbelofte bij Efc-Etixx

 

za 17 sept - EK Plumelec België haalt zilver na sterke collectieve prestatie.

Sterke collectieve prestatie van Belgische ploeg, bekroond met zilveren medaille van kamergenoot Bjorg Lambrecht.
Sterke achtervolging op 3 leiders door Nathan, en zelf gat helpen dichten op slothelling. Artikel Hln. Hn. Artikel Rtbf. Interview directvelo.
Zelf uitgebold als 58e op 51".
Artikel vooraf Hn. Stelling over profcontract is nog voorbarig, al hoop ik wel.
foto Maxime Segers Directvelo

9-11 sept: Tour de Moselle - 9e

9-11 sept: rit 1: goed gevoel; met 3 naar 9 vluchters gereden in slotfase, maar daarna komt ruimer groepje terug. 6e gesprint. Jordi wint. Uitslag.
Rit 2: vrij goede tijdrit: 15e; nu 9e in ak. Rit 3: Nam: ontsnapping en Piet wint. Zelf 15e (5e van peloton) en 9e gebleven in ak.
Rit 3: Veel aangevallen, o.m. solo en met Stan Dewulf; winst in massaspurt met Christoph; zelf 11e in slotrit en 9e in eindklassement.

 

7 sept: Interclub Wingene - 2e in sprint met een trio.

Kopgroep van 22 man; 45 km/u; late uitval van Franklin Six, Angelo Vandaele en ikzelf. We behouden een kleine voorsprong;
sprint gelanceed maar geremonteerd door Franklin. Lionel Taminiaux net daarachter 4e voor Emiel Vermeulen.


foto Efc

 

20-27 aug: ronde van de Toekomst
(geselecteerd met nationale ploeg, samen met S. Cras, T. Vereecken, R. Mertz, N. Van Hooydonck en H. Vanhoucke)

Rit 1: snel tempo 45,6 km/u ondanks heuvelachtig parcours en veel regen; paar x valpartij kunnen ontwijken en niet te veel risico's genomen.
Sommige renners van nationale ploegen rijden gevaarlijk. Ontsnapping van 5 man, waaronder Nathan die 3e wordt; zelf 28e op 50". Uitslag.
Nathan 3e, anderen 60e 67e en 82e op 1'.
Rit 2: hoog tempo, maar goed gevoel, bijna omver gekegeld op 200 meter van de finish en 13e gespurt. Alle Belgen verder in peloton. Uitslag.
Sterke Noor Grondahl wint en pakt geel. Zelf 16e in AK. Bewegingsanalyse.
'Historische' foto met Bernard Hinault (foto Ronny Mistiaen)
Met Bernard Hinault - foto Ronny Mistiaen
Opwarming rit 2 (foto Directvelo)
Opwarming met Nathan Van Hooydonck - foto Directvelo
Rit 3: 's nachts maagproblemen en overgeven; volgens ploegdokter kan alles in orde komen als vandaag kan stand houden.

 

14 aug: Stabroek BK - 7e

Mee met lange vlucht van 16; ook 3 renners van Color Code en Lotto mee; laatste ronde nog meer dan een minuut voorsprong maar dan rijdt Lotto gat dicht. Laatste 6 km doe ik nog een uitval; later ook Nathan Van Hooydonck, maar Lotto rijdt gat dicht voor Enzo Wouters; dan late aanval van Joachim Vanreyten; ik sprint nog 7e.
Verslag ploeg. Artikel Hn. Artikel Hln. Zie ook Pers.
Foto Hn

12 aug: Rumbeke - 5e

met 9 naar 6 vluchters gereden. 3 renners rijden weg (Demuynck, Nachtergaele en Fransman Tielemans. Met P. Ververken en S. Aneca in de achtervolging gegaan maar samenwerking stokte. In sprint 2e van ons groepje.

3-7 aug: Ronde van Namen - 14e en 2e op citadel Namen in slotrit
Rit 1: conditie goed, maar weeral materiaalpech (lekke band) op beslissend moment en daardoor goede vlucht gemist
rit 2: alles blijft samen massaspurt 9e
rit 3: veel aangevallen, maar niet weggeraakt
rit 4: tijdrit: 18e op 38"; word 26e in ak
rit 5: aanvallen loonde nu wel; 2e op Citadel van Namen. Op 22 km van de meet achter de ontsnapte Rob Ruijgh gegaan, samen met Julien Mortier;
we naderen, maar ik kom 4" te kort voor ritwinst. Had hier willen winnen net als mijn broer 5 jaar terug. Julien strandt op 9"; peloton op 42". Eindklassement 14e.
Foto Edith Lebleu
foto Edith Le Bleu
video.


31 juli: trofeo Almar - coppa dei Laghi (Nations Cup) - 18e

Mooie prestatie van Belgische nationale ploeg, met 5 bij laatste 25 na zware koers aan het Lago Maggiore.
Zelf vooraf gerekend bij outsiders of favorieten. Lange vlucht van Sloveen Bozic en Fransman Cosnefroy, die alleen doorgaat en nog 2 minuten heeft op 20 km van het einde, het sein voor de Italianen met ook de Belgen om de achtervolging in te zetten. Koppeloton dunt uit tot 35-tal renners. Met 20 over de Taino.
Persoonlijk topresultaat zat erin maar plensbui op 2 km van de meet, valpartij kunnen ontwijken en pas hersteld na zware kwetsuren wijselijk niet gesprint.
Remy 5e, Piet 8e, Milan 10e, Bjorg 11e. tweet. Uitslag.
Belgische ploeg op 20 km van de meet. Foto Belgian Cycling Team
Foto Belgian Cycling Team
Foto Color Code

België stond 7e en maakt kans op stijging in landenrangschikking.

28 juli: Reningelst Internatie - 5e.

Onverwacht snel hersteld van zware val Aosta. Mee met eerste vlucht van 16 die draagt tot op einde.
Piet Allegaert ook mee en gaat in voorlaatste ronde. Zelf 2x geprobeerd laatste ronde. Eerste maal op korte helling, 6 man mee, maar rest komt terug. Tweede maal op lange helling; krijg Emiel Vermeulen mee en dan nog 2 renners, maar G. Marchand neemt niet over. Dan heeft Benj. Verraes meer geluk met E. Vermeulen; gevolgd door Bram Welten (Bmc) en Gordon De winter van Color Code. Zelf spurt gewonnen van 3-tal er net achter. Video.

Hoopgevend artikel wielerverhaal.

12-17 juli: Aosta, verbetering conditie, maar val in voorlaatste rit

vooral competitie- en klimritme opdoen voor zomer en najaar
4e rit: goed standgehouden in koninginnenrit en nog weggereden uit grote groep, maar onderuit op put op onvoorzien stuk grint op 300 m van aankomst.
Knie en elleboog ingepakt maar geen breuk. Lelijke schaafwonden op vele plaatsen. Zonde, conditie groeide. Hopelijk weer in competitie in Reningelst.
6-9 juli: korte stage in Ardèche met broer Tim en Yves Lampaert; conditie ok maar nog niet top; hoop vruchten binnen enkele weken te plukken.

 

2 juli: Omloop het Nieuwsblad - slachtoffer van een manoeuver van een volgauto en gevallen

goede benen en na Taaienberg in koppeloton van 30, maar lek gereden net als J. Warlop; bij terugkeren slachtoffer van een manoeuver van een volgauto en gevallen; de chauffeur excuseerde zich wel; knie getoucheerd maar niet gebroken,
voorlopig nog probleem schouder maar stage komt niet in gedrang.

 

29 juni: Iwt Oetingen - 31e na materiaalpech

- tevreden van mijn koers, spijtig vd pech id finale; ging mee met F. Backaert voor plaats 15 maar teruggevallen na 2x materiaalpech in slotronden.
Broer Tim opvolgen die hier 2x won, zat er wel niet in met examenbeentjes. 31e.
Te weinig gedronken onderweg maar bij begin plaatselijke ronden extra bevoorrading.

 

21 juni: IC Geluwe - 5e.

Midden examens. Jammer, wat tekort aan adem in sprint wegens probleem luchtwegen.
Australische ex-pistewereldkampioen Mulhern wint solo. Uitslag.
Foto: Tiens een Declercq op kop op kasseien... (Molenberg, foto Martine Verfaillie) (Kdc)
foto Martine Verfaillie

 

3-5 juni: Vredeskoers (Tsjechië - nationale ploeg)
Rit 1: even ingesloten in sprint, maar 6e! Bedankt voor Nathan Vanhooydonck voor het berewerk en voor mijn toptrainer sinds dit jaar: Tim Declercq.
foto Belgian Cycling Team


Rit 2: zware bergrit gewonnen door Fransman Gaudi voor Brit Geoghegan en Frankiny (Zw Bmc). Zelf in dienst gereden van Bjorg Lambrecht en Steff Crass die 7e en 8e worden; zelf 54e op 6'33"; morgen etappe met mogelijkheden.

 

29 mei: Westouter - 1e. Deugddoende overwinning. Alleen naar 3 vluchters gereden op de Sulferberg en het gehaald in de sprint.

Er stonden 69 renners aan de start in Westouter met elke ronde de Sulferberg. Vanaf het begin waren er veel ontsnappingspogingen, maar halfweg koers was alles te herdoen met zo'n 25 man. Wat verder reden we weg met een tiental renners.

Op het ogenblik dat de rest weer kwam aansluiten, reden Angelo Vandaele, Niels Nachtergaele en Ryan Luke weg.
In de voorlaatste ronde lanceerden we een tegenaanval met 8 renners. Op de Sulferberg kon ik al enige nog de sprong naar voor maken.
Doordat de achtervolgers dicht bleven, konden we niet speculeren en gingen zo naar de sprint. Ik kon die winnen met een paar lengten vóór Nachtergaele en Ryan.

Met mijn beste supporter: Frans Declercq.





De tifosi.

 

25 mei: Wakken - 2e

Had willen winnen; veel gaten moeten toerijden; op het einde in ontsnapping met 9. Angela Vandaele demarreert, Mario Willems gaat erachter; er alleen naar toe gereden op 800 m van de meet. In de sprint geklopt door Willems. Tweet.
24 mei: behandeling osteopaat; rug al beter maar nog niet optimaal

 

15 mei: GP Criquielion (topc, Deux-Acren) - 7e

Heel actief in koersbegin, maar wordt massasprint gewonnen door T. Dupont. B. Vanlerberghe 5e. Zelf 7e. Van ver begonnen maar nog veel kunnen remonteren. Uitslag. Nu ook 7e in topcompetitiet. Efc-Etixx wint ploegenklassement. Artikel. Verslag directvelo.

 

do 5 mei: Omloop van de Vlaamse Ardennen (topcompetitie) - teruggekomen na drie fietswissels en 15e

veel mechanische pech in de ploeg; zelf 3 fietswissels moeten doen waaronder op een slecht moment: net voor Paterberg, moed niet opgegeven en na lange achtervolging terug in peloton geraakt. 13 renners waaronder Piet gaan op 40 km van het einde, maar het peloton met Veranda's Willems controleert en pakt ze terug op 5 km van de meet; Dupont wint voor Edmonson en Leemans; zelf slecht geplaatst in sprint en 15e.

 

1 mei: Frankfurt (1.2 beloften) - 2e   

Aanvallende koers gereden. Eerst 3 leiders met Piet Allegaert; zelf met 15 achtervolgers bij hen gekomen met o.m. Christophe; werden ingehaald in laatste kilometers, maar nipt 2e gesprint, Christophe 3e. Uitslag. Tim 19e bij de profs.
foto Holger's Radsportphotos

 

23-24 april: Tour du Piémont Vosgien - 3e

Rit 1: 3e - ontsnapping van 14 man met veel voorsprong op ijskoud en nat klimparcours; veel pogingen op het laatste; die van Maxime De Poorter en Arjan Livyns heeft succes. Benen moeten stilhouden. Maxime wint; zelf onderkoeld spurt gewonnen van rest kopgroep.

Rit 2: heuvelachtige rit met start om 10:30. Actieve koers gereden. Op bepaald moment eerste 3 uit AK voorop. Laatste ontsnapping met 6 tenietgedaan in laatste kilometers. Veel geholpen om geel in ploeg te houden. Verslag directvelo. Spurt met 30-tal renners. Weer 3e. Slechts 50 rijden uit. Maxime houdt geel en zelf 3e gebleven in AK. Uitslag. Reacties. Ploegverslag.

 

20 april: De Haan - mee met lange vlucht, teruggepakt en 12e;

mee met ontsnapping van 7, maar halverwege ingehaald en uiteindelijk 12e

 

16 april: Luik-Bastenaken-Luik (U23) - buikproblemen en huis moeten binnenstappen aan la Roche aux Faucons

conditie goed maar al van voor de start buikproblemen; peloton van nog zo'n 40 man moeten laten rijden
en huis moeten binnen stappen in la Roche aux Faucons. Artikel vooraf.

 

9 april: PK Rollegem - 9e

mooi en zwaar parcours; mee met kopgroep van 10; ondanks nog hinder aan de rug aangevallen op laatste 2 hellingen; in slotfase voorop met Aaron Verwilst maar bijgehaald; daarna gaan 4 andere renners; dan kaart Cedric willen trekken; Stan Dewulf wint voor Mathias Vandewalle.

 

7 april: PK Tijdrijden - nog rugprobleem en 8e

1-3 april: Tryptique des Monts et des Châteaux - ten val gebracht door Amerikaan in tweede rit

Rit 1: na lange vlucht toch massaspurt - sprint aangetrokken voor Christophe en 12e. Bram Welten (Bmc) wint. Christophe 4e. Video sprint.
Rit 2: koersverloop evolueert gunstig, maar ten val gebracht door Amerikaanse cowboy. Ook Christophe, Guillaume Seye en Michael Cools vallen. Diepe schaafwonden aan elleboog; bekken- en rugpijn maar niets gebroken.
Foto Sportfotograaf
Rit 3a: slechte tijdrit door kwetsuren
Rit 3b: gaat al iets beter; naar eerste waaier gereden en 23e gesprint

 

27 maart: Kattekoers (Nations Cup) - 15e en tweede Belg

De eerste grote afspraak is traditioneel de Kattekoers. Dit jaar werd die in een nieuw jasje gestoken met nieuw parcours en ook andere categorie (Nations Cup ipv topcompetitie). Naast landenploegen reden er vandaag ook regionale ploegen mee (ik maakte deel uit van de West-Vlaamse selectie samen met Stan Dewulf, Gilles Coorevits, Michiel Stockman, Jan Logier en Jordy Vanmeenen).

Er rijdt vrij snel een vroege vlucht weg. Er staat heel wat wind en op de baan naar Veurne breekt het peloton in stukken. Ik zit niet vooraan en het scheurt voor mij. Met de tweede waaier komen we wel vrij vlug bij de eerste waaier. We zijn nu met zo’n 35 renners samen, maar de samenwerking is niet optimaal. Bijna iedereen komt terug aansluiten. In de heuvelzone wordt er constant aangevallen. Ik kan me goed vooraan posteren en ga met de meeste ontsnappingen mee. Op een bepaald moment zijn we met ongeveer 12 renners weg en halen de vroege vluchters bij. Het sein voor een Fransman om te versnellen. Mads Pedersen en nog een renner komen aansluiten. Wij worden bijgehaald door een uitgedund groepje. Op de Kemmelberg en Monteberg probeer ik nog wat te forceren, maar ik strand uiteindelijk op 100 meter van de vijf koplopers (2 renners konden nog de sprong maken).
Foto JoeriDeConinck
Stan Dewulf maakt ook nog deel uit van ons groepje van 20 renners en trekt voor mij de sprint aan. Ik kan helaas zijn wiel niet houden in het gedrum en moet van ver beginnen sprinten. Ik haal nog heel wat renners in, maar moet finaal in de remmen, 15e eindverdict. Ik kan terug met een goed gevoel afsluiten, bedankt aan de voltallige West-Vlaamse ploeg voor het topwerk.
Uitslag. Video passages Kemmelberg. Rijd in geel West-Vlaams shirt.

 

20 maart: la Printanière Pollinoise - veel geprobeerd, geen vrijgeleide en 11e gesprint.

131 deelnemers. Polleur is een kermiskoers, maar je kan het qua parcours toch wel met een interclub vergelijken. Het parcours bestaat uit een grote ronde van 95 km en 2 plaatselijke ronden met heel wat Ardeense hellingen. Net als in Handzame probeer ik hier ook koers te maken, maar ik word, samen met heel wat andere renners, geviseerd. Er heeft één ontsnapping van 10 renners meer geluk in de afdaling van de Vecquée.
Er blijven 8 renners voorop en ik sprint 3e in de massasprint. Helaas geen mooi resultaat dit weekend, maar ik onthoud toch het goeie gevoel. Uitslag.

 

18 maart: Handzame Challenge - veel meegesprongen, maar geen wind en 12e in onvermijdelijke massasprint

In Handzame Challenge werd ik 2 jaar op rij 3e. Dit jaar stond er jammer genoeg niet genoeg wind om de boel uit mekaar te rijden ondanks verwoede pogingen.
Het tempo lag vrij hoog en de enige echte ontsnapping wordt in de laatste ronde teniet gedaan. Ik had de hele koers al met open vizier gekoerst, maar we stevenden toch op massasprint af.
Ik kan mijzelf goed vooraan posteren, maar doe dit wel door 1.5 km vol in de wind op te schuiven, hierdoor kom ik wat te kort in de sprint zelf. Bram Welten wint voor Christophe en Jochen Deweer. Efc wint ploegenklassement.


13 maart: Parijs-Troyes (1.2) - 27e gesprint in kopgroep van 40

Goed bezette koers met profploegen aan de start; in waaiers van bij de start; hard afgezien in begin, maar ging beter bergop;
sprint met 40-tal man; zelf 27e geëindigd. Christophe 7e en Maxime 23e.


6 maart: Brussel-Zepperen - benen ok, maar onderkoeld moeten opgeven na sneeuwregen en hagel

In mijn tweede koers al direct een DNF achter de naam, dat hadden we liever wat uitgesteld ! Het begon nochtans vrij goed, het weer was koud en de banen lagen nat, maar het was zo’n 5 graden en het regende niet. Ondanks een stevige trainingsweek zitten de benen goed fris.

Na de Smeysberg (we reden vandaag een groot stuk op mijn Leuvens trainingsparcours) is er een eerste ontsnapping van 8 met daarbij Jordi.
Wat later krijgen we een eerste grote vlaag over ons, maar dat wordt nog door de warme kledij opgevangen. Nadien is er een eerste daling van het kwik tot 1-2° en stopt het niet meer met regenen. Ik doe mijn doorweekte gabba af en wissel die voor een regenvest en verander ook nog eens van handschoenen. Door mijn koude handen is dit niet evident en zit ik zo’n 20 min tussen de auto’s. Ondertussen is de groep van Jordi ingelopen en zijn er 4  weggereden met daarbij 2 van Lotto: Michael Goolaerts en Senne Leysen. 2 beren die hun kompanen achter laten en hun duet tot het einde uitzingen. Als ik terug bij het peloton kom wordt de boel uit mekaar geronseld, maar ik kan nog de sprong maken naar het eerste deel.

Nu krijgen we hagel en sneeuw bij 1 graad. Nooit eerder had ik in zo’n omstandigheden moeten rijden. Het peloton telt nog zo’n 35 renners. Ook al klaart het weer nog ietwat op, ik geraak volledig onderkoeld en mijn handen zijn gevoelloos en paars. Ook al zijn de benen zeker goed genoeg, ik bots op mijn limieten en kruip na 3u koers in de ploegwagen. Ook Jordi, Matthias en Piet stappen onderkoeld af. Christophe en Cedric (die hun postuur wat meehebben voor dit weer) rijden de koers wel uit ! In de mobilhome kunnen we gelukkig snel opwarmen zodat we hopelijk niet ziek worden voor de volgende koersen ! Tweet.

 

28 feb: Debuut in Brussel-Opwijk - buikkrampen en 18e

Zonder een clubkampioenschap staan we wat onwetend aan de start van de eerste grote afspraak van het jaar. Brussel-Opwijk is zowat het OHN van de beloften.

Vrij vroeg al ontstaat er een groepje met Christophe en Piet mee vertegenwoordigd. Ik kan wat later met enkele metgezellen aansluiting maken. Onze voorsprong loopt uit tot 2min30, maar dan wordt er getwijfeld en het peloton sluipt dichter. De benen voelen ondanks de recente griep en bronchitis vrij goed, maar ik zit wat met de buikgriep van mijn broer en krijg vanaf half koers zware buikkrampen.

Dat verhindert mij om mee te springen met een demarrage wanneer er enkele jongens uit de achtergrond terugkomen. Piet en Christophe zijn wel mee samen met Martijn Degreve, James Shaw, Julien Vandenbrande, Nathan Van Hooydonck en Franklin Six (neefje van VDB). De buikkrampen verminderen wat, maar er is numeriek overwicht van de ploeg, vandaar dat ik enkel probeer mee te springen. Op het einde voel ik me wat leeglopen omdat ik na anderhalf uur koers geen eten meer binnen krijg. We naderen wel nog tot op enkele seconden. Six wint voor Van Hooydonck en Piet. Christophe wordt 4e en ik 18e.
Foto Celine Van Renterghem

 

  2015 derdejaarsbelofte

 

  2015 derdejaarsbelofte

25 sept: Wk Richmond - 17e

17e en 1e Belg, Tweet. Maxime 19e. Jammer van val Nathan Van Hooydonck in 2e positie op gladde kasseien op 5 km van de meet.
Beter verdiend. Belgen collectief sterk en veel vooraan.

Zelf opdracht vervuld om te werken in begin wedstrijd en geen grote groep te laten wegrijden.
Paar maal attent mee geweest met schermutselingen in begin.
Wist op het laatst niet dat Nathan gevallen was; was daar zelf vrij goed geplaatst en ging op links door; zag blauw in de verte en dacht aan Nathan;
had anders misschien nog meer kunnen 'jagen'. Zonder werk in begin had ook dichter gekund.
Mooi persoonlijk resultaat, maar doel was top 10 of zelfs top 5 voor een landgenoot. Artikel Hln.  Hn.
Foto: heildronk supporters thuis

 

Tour de Moselle, 11-13 sept - goede benen maar val in 1e rit, 4e in rit 3

Rit 1: Benjamin eerste op 1e bergprijs, aanstoker eerste vlucht, kettingbreuk, valt en zakt ver terug naar tweede peloton. Knie en rug gehavend. Nochtans in topvorm. 51e. Klassement verloren. Directvelo.
Rit 2: Tijdrit; rug behandeld dank zij ploeg; 's ochtends toch al redelijke tijdrit 29e. Hopelijk zet die verbetering zich door vannamiddag of morgen.
Aimé leider voor Piet.
Riy 3: Ontsnapping Benjamin onderweg eerst met 15, dan met 5, waakhond gespeeld voor de ploeg want dichte concurrenten voor het geel mee;
teruggepakt op 9 km van de meet. 4e in massaspurt. Nog lichte last rug en maag.
Rit 4: Koninginnenrit; groep van 13 man rijdt weg zonder Efc-er, maar leiden de achtervolging o.m. een sterke Mathias Vandewalle; op 50 km van aankomst nog slechts 3 man van Efc, vooral dan zelf gereden met Piet; Lotto valt aan als zij van kop komen. Ook Aimé gaat mee en houdt trui. K. Deltombe wint laatste spurt.
Zelf 22e. 43e in ak.

 

3 sept: Kortemark (profs) - in lange ontsnapping, ingelopen en 21e gesprint

hele koers mee in de aanval met een kopgroep van 16. 6 man komen in slotfase aansluiten; 5 renners rijden weg; veel aangevallen en in de achtervolging gegaan met Pieter Jacobs en later met een aantal anderen; we worden ingelopen door grote peloton laatste 3 km; toch nog 21e gesprint; 5 leiders houden 50 meter. B. Planckaert wint voor F. De Tier. Blij met gevoel na ronde van de Toekomst.

22-29 aug: Ronde van de Toekomst (nationale ploeg). 36e. Selectie. Artikel.

Zat Proloog: buikproblemen, geen kracht in de benen en 86e; hopelijk komende dagen beter; Sören Kragh Andersen wint voor Moscon en Henao (Sky)
Rit 1: hellende aankomst en 15e na ontsnapte Duitser Jonas Koch; neemt tot 13'30" voorsprong; gekomen tot op 14"; moeten rijden achter 4 Fransen en o.a. Mads Pedersen die in tegenaanval gaan; rugbehandeling gehad van osteopaat vd ploeg; bedankt; nog voelbaar wegens minder kracht in linkerbeen.
Rit 2: lek in aanvangsfase; lange ontsnapping van 7 man waaronder Deen Pedersen; Belgen met Noren en Italianen vooraan in peloton; onderweg waaiervorming onder impuls van de Belgische ploeg; allen in eerste deel. Komt toch weer samen door weinig medewerking andere ploegen. 7 vluchters blijven voor. Spurt helpen aantrekken voor K. Van Rooy die 11e wordt. Zelf 70e in buik van het peloton. Directvelo.
Rit 3: diverse keren aangevallen o.m. op 24 km van de aankomst met een 4-tal (o.m. Mads Pedersen), we halen 15", maar gegrepen; een vijftal met o.m. Sören Kragh Andersen en Mathieu Van Der Poel slaagt wel en houdt 7". Andersen wint. Zelf 22e. Belgen vrij goed vooraan. Verslag met interview: directvelo.
Interview over onze 'coup' gisteren met Nathan Van Hooydonck, zie hier
Rit 4: begin bergen - Annemasse-Cluses (Alpen) Veel meegesprongen in het begin; laatste keer pas ingelopen en de goede vlucht vertrekt. Gelukkig is Dries Van Gestel mee, die 2e wordt! Lang kunnen standhouden in klim, gehoord dat het nog 2 à 3 km was en losgelaten; bleek nog slechts 750 m te zijn; jammer; op top slechts op 35"; net niet bijgeraakt; ereplaats zat er misschien in. Nu 50e en in ak 56e op 3'45". Kopman L. De Plus houdt stand in eerste peloton.
Rit 4: Koninginnenrit (met 3500 hoogtemeters); K. Van Rooy niet gestart wegens buikproblemen; onze man voor hooggebergte is L. De Plus;
zelf goed doorkomen is de boodschap; even gegaan op eerste klim; dan op eigen tempo uitgereden als 71e; Laurens 12e en 13e in ak.
Rit 5: teruggekomen met een 5-tal renners op het peloton met de 20 leiders in de afzink van de Madeleine; L. De Plus dus niet meer alleen in de vallei;
Rest nog de Col de Beau plan op 13 km van de meet. Aanval Benjamin bij begin laatste col op 23 km van de meet uit het peloton. Geprobeerd springplank te zijn, bijgehaald; waarop Laurens demarreert, zet achtervolging in, wordt 3e in pakt 2e plaats in ak. Benjamin een tijdlang verward met Laurens op directvelo. Verliest dan tijd in laatste klim, wordt 27e op 7'34"; maar bondscoach tevreden; nu 42e in ak. Veel opgaven door de lastigheid en warmte. www.directvelo.com
Nog 5 Belgen in koers. Uitslag: www.matsport.fr interview directvelo
Rit 6: zware slotrit met 4 cols en 3000 hoogtemeters. Geen ideale nacht naast spoorweg en beetje last van rug en buik. Toch 33e. en 36e in ak in zware ronde. Onze kopman Laurens kende ook geen ideale dag, werd 15e en viel terug naar 8e plaats. Belgen reden wel met 5 uit. D. Van Gestel 46e in ak, N. Van Hooydonck 57e, Aimé 60e. Hopelijk zelf hopelijk ook versterkt uit deze ronde gekomen.

18 aug: Wervik (IC Omloop Grensstreek): 5e en bergprijs;

kwam 2x als eerste boven op Kemmelberg. Eerste maal ontstond hier een kopgroep van 11 man, die meer dan 2' uitliep; op 5 km van de meet raken we met 4 man van die 11 voorop; leek goede vlucht maar er werd niet goed samengewerkt en anderen komen terug. In het zicht van de meet demarreert Emiel Planckaert, eerst Jacob Relaes, dan ik moet gat dichten en anderen sprinten uit mijn wiel. Kevin Deltombe wint.

 

15 aug: Beselare - 4e

Na een zware Ronde van Namen waren de beentjes niet erg fris in deze kermiskoers. Het parcours was nochtans zwaar genoeg om er iets van te maken. Het ontbrak mij vandaag aan een snedige demarrage.

Van in de start rijden ze met drie weg. Als we na enkele ronden met een grote groep in de tegenaanval trekken en bijna komen aansluiten gaat Matthias Depypere enkele ronden solo vooraleer we ook hem bij de lurven pakken. We zijn nu met zo'n 20 renners voorop. Een te grote groep, want er is weinig samenwerking en iedereen zit op zijn gemak te fietsen. Op 40 km proberen we met enkele renners de boel uiteen te ranselen, zonder veel resultaat. Op 3 ronden van het einde vertrek ik met nog een renner, maar na enkele kilometers ziet hij de samenwerking niet meer zitten. Kenny Molly en een man van de wedstrijd Depypere komen aansluiten. Niet veel later is de rest daar terug en dus trekken we er opnieuw op uit met David Gheldof, Emiel Wastyn en Molly.

Op 1 km van het einde komt een deel terug en vertrekt eerstejaars Dieter Segers. Iedereen pokert en hij wint. Wastyn wordt tweede voor Cedric Defreyne en ikzelf. Vandaag waren de benen er simpelweg niet en als je dan nog eens geviseerd wordt lukt het helemaal niet meer.

 

5-9 aug 2015: Ronde van Namen - 3e

Rit 1: Bevrijd van examens en kwetsuren. Vroege vlucht ingelopen op 35 km van de meet. Dan aanval van 3 renners. Er alleen naar toe gesprongen. Kopgroep dikt aan tot 10 man. Giaux rijdt lek. 5e gesprint. Amerikaan wint. Verslag directvelo. Artikel. Video sprint.
foto Directvelo
Foto directvelo
2e rit: Het gaat crescendo. 3e en gele trui gepakt. Weggegaan op laatste klim met tiental renners.

3e rit: Super ploeg Efc-Etixx gezien vandaag. Dikke merci boys! Alle aanvallen bergop gepareerd, 2e boven gekomen op laatste klim, maar 3 weggereden in afdaling. In sprint er bij gekomen; zelf 8e, maar Jens Adams 1 sec voor en nieuwe leider met de plaatsen. Nu 2e in AK. Met 4 in dezelfde tijd.
Zware val van renners onderweg die knallen op auto's stilstaand op het rechtervak. Koers klein uur stilgelegd. Beelden val.
4e rit: tijdrit; zwaar parcours, goed ingedeeld en onverhoopt 6e; nu 3e in ak
5e rit: gehoopt te winnen 4 jaar na broer op citadel; 3 keer lek en wielwissel; toch 5e geëindigd; bedankt aan onze jonge ploeg Jacob, Gill, Mattias, Lindsay en Piet voor het vele werk; telkens teruggebracht, blijf 3e en eerste belofte in ak

 

31 juli: BK Lac de l'eau d'heure - 30e

Rondom de prachtige meren (les lacs) vond ik voor het eerst een BK op mijn maat terug. Helaas zonder de topconditie die ik zelf voor ogen had. Van in de start rijdt er een groep van 12 weg. Wij zijn niet mee en nemen initiatief in de achtervolging. Na zo'n 50 km komen de eerste aanvallen. De vluchters worden vlug bijgebeend en daarna volgen de demarrages zich in snel tempo op. Ik zie de eerste scheurtjes dus ga ik vlijtig mee. In iedere ontsnapping teken ik present en voel me vrij goed. In de afdalingen komt er wel iedere maal een hergroepering.

Als ik dan een eerste maal niet meespring valt het blok stil in het peloton. Enkel een sterke Nathan van Hooydonck en Cedric Verbeken maken nog de sprong. Ik voel dat ik nog wat competitieritme mis, want in het laatste uur zit er geen demarrage meer in de benen (ik heb de laatste maand ook niet meer zo lang gekoerst !). Ik kan wel nog tempo maken en op de petit Poggio voer ik het peloton aan dat scheurt.

Er is echter geen samenwerking zodat we de eersten niet meer terugzien. Ik probeer de laatste kilometers nog wat, maar word ingelopen en eindig op de 30e plaats. Ik kan mezelf echter niets verwijten, genoeg geprobeerd, maar niet de juiste ontsnapping gekozen. Van Hooydonck wordt verdiend Belgisch kampioen voor Jenthe Biermans en Michael Cools.

 

28 juli: Reningelst (internatie) - lek in kopgroep op slecht moment en 17e

mee met kopgroep van 10 die later aandikt tot 18; net als een achtervolgende groep nadert tot op 55" moeten de ploegleiders zich laten terugzakken, en u raadt het, net dan platgevallen waarna de koers vooraan losbarst; uiteindelijk 17e geworden...

 

22 juli: Westrozebeke - 3e

Ik wilde graag winnen, misschien iets te graag. Met 6 voorop. 2 man weggesprongen en gat toegereden.
A bloc moeten beginnen aan de sprint en 3e... Nog wat pijn, maar wel blij met het iets beter gevoel op de fiets.

 

Beterschap met duim, maar moet schokken vermijden; nog niet helemaal genezen en zit nog dik, maar zal woensdag 22 juli proberen in Westrozebeke
Jammer, geen coppa dei Laghi of EK voor mij. tweet bondscoach

 

13-17 juli Ronde van Luik - problemen duim.

Rit 1: veel pijn aan de duim ondanks pijnstiller; zit dik; ook bang om nogmaals te vallen op nat wegdek; mee met eerste ontsnapping die niet doorgaat;
veel geprobeerd maar niet weg geraakt; dan gaat andere groep; dicht gekomen met eerste waaier; dan rijden 6 man er naar toe; er net niet bijgekomen; en geëindigd in peloton als 44e. Uitslag

rit 2: zwelling duim verslecht door de schokken op het wegdek; kan in de koers immers niet met spalk rijden, maar enkel met brace.
volgens dokter overbelastingsletsel. Paar maal aangevallen, maar gaat heel moeilijk.
rit 3: In overleg met dokter ga ik morgen niet meer starten. 2 dagen geprobeerd, maar was niet mogelijk. Kan zo niet genezen.

 

programma: 4 juli (omloop HN in hittegolf), goed vooraan op hellingen in begin. Val in koppeloton van 45 man op kasseien in plaatselijke ronden;
in ziekenhuis Zottegem werd barst in duim vastgesteld. Begon te zwellen, maar hebben duim ingepakt om in Frankrijk toch te kunnen trainen.

30 juni: Nieuwpoort (avondcriterium 70 km) - naar Nieuwpoort gefietst als training. 4e in spurt met 8; alleen naar goede ontsnapping gereden. 3 ronden voor einde nog weg met Fransman Drancourt en T. Claeys, maar ingelopen anderhalve ronde van het einde. J. Touquet wint; M. Farazijn 2e. G. Loncin 5e.


23 juni: IC van Geluwe (IC); onverhoopt 2e geworden in sprint met 17.

examens onderbroken voor de interclub van Geluwe. Snelle koers met veel wind. Met G. Seye naar kopgroep van 15 gereden.
Door krampen heen naar 2e plaats gespurt. S. Caethoven wint.
Zaterdag laatste examen. Hopelijk zijn de naweeën van de infectieziekte opgelopen na val in de ronde van Vlaanderen uit het lijf.
foto Martine Verfaillie

 

29-31 mei: Vredeskoers in Tsjechië (met nationale selectie), gevolgd door examens.

Dag voordien spijsverteringsproblemen. Artikel directvelo.
Rit 1, start 13:30; kopgroep van 3 houdt lichte voorsprong. Buikprobleem nog niet helemaal opgelost; in dienst gewerkt in achtervolging. Met peloton op 13" gekomen. Zelf 58e geëindigd in dezelfde tijd. K. Van Rooy 10e. L. De Plus 19e, D. Van Gestel 30e en L. Vliegen 60e. R. Merz 109e op 2'37".
Rit 2: zware rit met hoge cols. Gewerkt in opdracht van L. De Plus en L. Vliegen; met succes want ze worden 2e en 4e;
wat Belgisch klassement in nations cup na tegenslagen in ronde van Vlaanderen opkrikt;
zelf in peloton gebleven tot kopgroep nog 50 man telde, dan op eigen tempo voortgereden; 68e, net voor K. Van Rooy
Rit 3: weer zware wedstrijd, geprobeerd te werken in dienst; L. Vliegen wint; 61e op 3'46" afgehaakt in laatste klim; L. Vliegen en L. De Plus 2e en 4e in eindklassement; zelf 60e. Nu examens, enkele dagen rust en proberen niveau van vorig najaar terug te vinden.

 

22-24 mei: triptyque Ardennais - 26e

rit 1: actieve koers; 15" voor met 24 man op 10 km van het einde; laatste bergprijs gepakt op 5 km van de meet, maar peloton komt terug;
moet jammer genoeg in remmen in de spurt en 7e. Justin Jules wint. Directvelo. Artikel Hln.
rit 2: F. Gerts en D. De Bondt kunnen op eind kleine voorsprong houden. Zelf wat ingesloten en 11e gesprint. Maxime 9e, Christophe 10e.
Niet al te lastige rit en nog 95 man in peloton. Nu 8e in klassering.
Rit 3: Vroege vlucht houdt het tot het laatste. Ploegmaat Aimé wint rit en ronde, voor K. Deltombe.
Zelf goed tot laatste doortocht, maar fringale in laatste ronde en 29e. Totaal 26e.

 

14-17 mei: Tour de Berlin - 40e en 5e in laatste rit

Rit 1: 16e in spurt; in veel ontsnappingen betrokken, maar goede gemist; afgestopt voor Aimé op einde; zelf 16e op 3"
Rit 2: mindere tijdrit en 43e
Rit 3: 10e in massaspurt
Rit 4: 5e in massaspurt; met dank vooral aan Miel Pyfferoen voor de lead-out
Door deze wedstrijd Gp Croquielion in topcompetitie gemist; sta nu 4e

 

10 mei: Ardense Pijl (topcompetitie 1.2) - 19e

De Ardense Pijl is één van de lastigste klimkoersen in België: 176 km verspreid over 9 officiële hellingen. Onder een brandende zon worden de hellingen op goed tempo opgereden. Na de eerste klim van Xhierfomont ontstaat een kopgroep van 7. Vérandas Willems neemt initiatief tot Claeys en Alex Peeters in de tegenaanval gaan en de kloof dichten.

Het duurt tot de côte de Maquisard totdat er echt reactie komt in het peloton. Op de Mont Theux is er vuurwerk en wordt de kloof in een mum van tijd gedicht. Ik kan deftig volgen, maar bij de tempoversnellingen mis ik nog wat power. Op de côte de Cornesse ranselt Loïc Vliegen de boel uit mekaar. Ik moet harken en kom in het achtervolgend peloton terecht. Wij rijden tempo, maar zullen nooit de 7 vluchters terugzien. Vooraan wint Vliegen als topfavoriet, niet evident... Sam Oomen en Gaetan Bille vervolledigen het podium. In de pelotonsprint word ik 10e en 19e in het totaal. Het is confronterend om te zien hoe ik in mijn favoriete koersen mij moet beperken tot volgen, maar het doet deugd dat ik beterschap voel. Volgende week ronde van Berlijn, waar ik mijn vriendinnetje terugzie !

 

 

3 mei: PK Ruddervoorde (Baliebrugge) - 6e in sprint met 10 in lastige spannende koers

Na een blamage in Kortessem, die ik eigenlijk nog nooit in mijn carrière heb meegemaakt, sta ik zonder veel vertrouwen aan de start van het provinciaal kampioenschap. Als ik kort voor de start dan nog eens tegen dek ga door een domme onoplettendheid is het zeker om zeep. Ik start met de moed in de schoenen. Door mijn val moet ik wisselen van wielen en deze staan net iets harder geblazen. Ik stop daarom in het begin van de koers om wat druk uit de tuben te laten. Vooraleer ik weer aan de kop van het peloton verschijn, rijden ze met 8 weg waaronder ploegmaten Maxime en Matthias, favoriet Daan Myngheer en twee 3M -renners Emiel Vermeulen en Martijn Degreve.

We rijden snel weg in de tegenaanval met een zeer omvangrijke groep. Het draait niet super rond en Kevin Deltombe en ik proberen de sprong te maken naar voor. De wind blaast snoeihard en we wachten op assistentie om ons niet volledig de nek af te rijden. Er komen in schuifjes renners aansluiten tot onze groep weer te groot wordt. Nu zijn er voortdurend schiftingen tot we met zo'n 10 man naar de eerste kunnen rijden. Net voor de aansluiting rijden Matthias en Vermeulen weg. Daan Myngheer en Martijn Degreve trekken hard door in de achtervolging zodat we terug komen aansluiten. Nu schieten we nog met 10 over. Maxime probeert enkele malen aan te vallen en loopt op een counter van Degreve uit. Niemand kan hem volgen en hij rijdt op 3 ronden van het einde 20 seconden weg.

We proberen hem binnen schot te houden en hem zijn eigen doodsvonnis te laten tekenen. Hij is echter supersterk en in de laatste ronde moeten we alles uit de kast halen om hem terug te pakken. Matthias, Christophe en ik geven ons allemaal in dienst van Maxime. We komen er bij en ondanks de vele aanvallen gaan we naar een sprint met 10. Op 750 m probeert Degreve op de verrassing te spelen. Maxime countert, maar hij is niet sterk genoeg om van van zo ver de sprint te winnen. Vermeulen lanceert dan van 250 m en niemand kan hem nog remonteren. Alessandro Soenens wordt tweede en Myngheer 3e. Jan Logier is 4e, Christophe 5e en ik word volledig kapot 6e. Ook al is dit een stuk beter dan de voorbije koersen, toch ga ik nog eens bij de dokter langs. Het is niet van mijn gewoonte om zo onregelmatig te rijden.
verslag Kw - filmverslag Wtv-Focus



25-26 april : tour du Piémont Vosgien (2.12) - 10e

1e rit: enkele keren meegesprongen in begin; krampen en nog niet op nivo van vorig jaar na val en ziekte; 11e. Aimé wint! Efc wint ook ploegenklassement. Uitslag.
2e rit: ITT - geen ideaal gevoel vanmorgen en 22e in tijdrit; Aimé 2e en houdt geel; Gill Meheus 5e
3e rit: Efc-Etixx controleert voor Aimé; die trekt sprint aan en zo 4e geworden. Merci Aimé! Aimé leidt op 500 m als een renner gaat; winnen lukte niet; moest aangaan op 300 meter van de meet en werd overgestoken door 3 renners. Efc wint AK met A. De Gendt voor G. Meheus. 10e in eindklassement.
Efc wint ploegen-, jongeren- en rushesklassement.

 

11 april: Ronde van Vlaanderen (beloften Nations-Cup) - zware val in afzink Kattenberg

geselecteerd voor België met Maxime Farazijn, Daan Myngheer, Ruben Pols, Nathan Van Hooydonck en Loïc Vliegen. ArtikelParcours.
Geen geluk dit voorjaar. Regenvlaag trekt voorbij tijdens finale. Val aan 60 km/u in afdaling Kattenberg op gladde klinkers; sommige renners uit verre landen hebben weinig ervaring met kasseien; tiental gevallen renners niet meer kunnen ontwijken; diepe vleeswonde aan heup en wonde aan vinger en elleboog. genaaid in ZH Oudenaarde; Normaal 10 dagen inactief. Ook tegenslag voor de ploeg: N. Van Hooydonck en L. Vliegen vallen in afzink Koppenberg; D. Myngheer staat daar te voet; Maxime heeft mindere dag. Jammer, conditie was optimaal; nationale selectie voor Picardië (woensdag) valt in het water en ook die voor LBLuik.

 

3-6 april 2015; Triptyque des Monts et des Châteaux (2.2) - 24e na val in tweede rit

Rit 1: 10e gesprint; 2 vluchters met kleine voorsprong, waarvan Fransman Marc Fournier wint. C. Noppe 12e, J. Warlop 14e., M. Farazijn 17e. Uitslag.  Directvelo.
Rit 2: Leuze-Kluisberg; massale val in kopgroep van 40 waarin ik word meegesleurd; gevallen op rug en bil. Meer dan 16' verloren in zware rit. Jammer want conditie is goed. Kan 's avonds nog naar osteopaat. Krijgt letterlijk ruggesteun. Merci Egwin Ponnette, en Wim Feys voor het voeren!
Maxime en Piet mooi 4e en 11e.
Rit 3: oplapwerk rendeert: even met 5 anderen in de aanval in het begin; 15e in heuvelachtige slotfase. 7e bergprijs gewonnen. Groepje van 6 licht voorop met Nederlander Lammertink als winnaar. Val van Piet Allegaert op einde, maar kan uitrijden. (Kdc) Tweet
Rit 4 rond Frasnes: lange ontsnapping wordt bijgehaald op laatste beklimming Beausite maar alles komt terug; veel teamwork van Efc-Etixx;


kan Maxime opwachten die pech heeft en hem terugbrengen naar peloton, waarna hij het mooi afmaakt in de spurt. Wordt ook 3e in eindklassement.

Verslag Maxime facebook.
Zelf 24e. Jammer van val in 2e dag.


22 maart: Ichtegem, Reigerpijl - 2e in eerste kermiskoers van het jaar

In het gehucht 'de Reiger' gaat mijn eerste kermiskoers van het jaar van start. In de eerste kermiskoersen staat er traditioneel veel volk, ook hier (166 deelnemers). Op het einde van de eerste ronde zie ik een gevaarlijk 5-tal wegrijden. Ik maak alleen de sprong met nog 5 renners in mijn wiel en zo ontstaat een kopgroep van 11 met daarbij Kevin Deltombe, Matthias Allegaert, Gianni Marchand, Thomas Vanhaecke, Bryan Verdoolaeghe, Robbe Casier...
De verstandhouding is goed in het begin en we lopen tot 1 min30 uit. Daarna wordt er veel gespeculeerd, waardoor de achtervolgers nog dicht terugkomen.

Ik val iedere ronde aan vanaf 4 ronden voor het einde om de koers hard te maken.


Jammer genoeg krijg ik meestal niemand mee en zo duw ik mezelf ongewild in een favorietenrol. Stijn Minne en Jesper Yserbyt komen uit de achtergrond terug. Als Gianni Marchand en Matthias Allegaert wegrijden reageert er niemand. Ik kan na veel proberen op 2 km van de meet alleen de sprong maken. Ik zit tegen de limiet en moet in de sprint dan ook het hoofd buigen voor aanstaande vader Matthias Allegaert. Proficiat Matthias! Marchand wordt 3e.

Ook al steekt het een beetje dat ik niet kon winnen, heb ik het gevoel dat ik toch een goeie wedstrijd heb gereden en mezelf compleet gegeven heb. Volgende week geen koers (ik vertrek naar Berlijn om mijn vriendin te bezoeken) en dan is er de Triptyque des Monts et des Châteaux.

 

20 maart: Handzame Challenge - 3e in sprint met 10

In de beloftenversie van Handzame Classic speelt de wind normaal een bepalende rol. We rijden doorheen West-Vlaanderen op baantjes waar de wind vrij spel heeft. Vorig jaar lag het hier volledig in waaiers. Nu staat er helaas wat minder wind en ondanks verwoede pogingen lukt het niet om het peloton te splitsen. We komen op de plaatselijke ronden als een 6-tal 30 seconden voor heeft. Op de eerste maal Ruidenberg komt alles weer samen. Ik probeer nadien slag om slinger aan te vallen, maar al de hele dag springen ze allemaal mee, maar vertikken het om over te nemen.

De voorlaatste ronde zie ik een mooi groepje wegrijden en ik kan als laatste de sprong maken. Met o.a. Daan Myngheer, Stef van Zummeren, Matthias Krigbaum, Laurens de Plus, Julien Kaise en Matthias Legley zijn er gepatenteerde hardrijders mee. Het peloton zal ons dan ook niet meer terugzien, of toch enkel in de verte. Doordat onze voorsprong vrij klein blijft is er niet veel ruimte om te speculeren. Ik demarreer op de Ruidenberg met de idee om een goeie vluchtgezel mee te krijgen, maar dat mislukt. Ook alle ander pogingen dragen niet ver. Onder de rooie vod valt Legley aan. Krigbaum neemt ons op sleeptouw en op 300m gaat Myngheer aan. Ik neem zijn wiel en kom er op 200m uit. Ik zie dat ik Legley nog ga inhalen, maar ik word op mijn beurt nog geremonteerd door Kaise en een sterke van Zummeren. Opnieuw 3e in Handzame!

Mijn sprint is nog niet wat het moet zijn, maar ik heb er nog niet specifiek op getraind en ik heb liever nog een zwaardere koers. Toch ben ik blij dat mijn conditie zich eens in een goeie uitslag kan vertalen!

 

15 maart: Kattekoers Ieper (Topcompetitie 1.2) - 19e

Voor de eerste manche van de topcompetitie staat iedereen gespannen aan de start. In het begin, dat vooral in teken staat van valpartijen, kan niemand echt weggeraken. Na 30 km komt er schot in de zaak en trekt Wallonie-Bruxelles het op de kant en er komen waaiers. Ik kan mijn wagonnetje goed aanhaken, maar rijd net dan plat. Geen auto's achter, dus moet ik mij laten terugzakken tot bij de achtervolgers. Na een snelle wielwissel probeer ik zo snel mogelijk terug te keren. De achtervolgende groep splitst ook, ik mag daarom in mijn eentje de kloof dichten. Daarna krijg ik soms wat hulp van andere renners. In het peloton zitten ze echter ook niet stil en het is pas bij het eerste cruciale punt (Schominkel-Baneberg) dat we kunnen aansluiten. 50 km achtervolgen op een koersend peloton en in waaiers heeft zeker krachten gekost.

Nu kan ik wel mijn eigen koers rijden en ik kan me op alle belangrijke punten goed van voor houden. Op de Baneberg trekt Maxime snoeihard door. De schifting is gebeurd en we zijn met zo'n 25 renners vooraan. Efc-Etixx is sterkst vertegenwoordigd met 5, Vérandas Willems met 3 en Roubaix, Topsport, 3M met 2. Na de laatse maal Kemmelberg zit het vuur aan de lont en zijn we nog met 20. Er wordt slag om slinger gedemarreerd. Ik spring enkele malen mee, maar niet met de juiste ontsnapping. Als we net gegrepen worden rijden Baptiste Planckaert, Joeri Calleeuw en Nils Pollit weg. Ik twijfel te lang en die drie hardrijders blijven buiten schot. We nemen met de hele ploeg wel initiatief in de achtervolging, maar we kunnen er niet naar toe. In de finale krijg ik ook serieuze last van mijn maag, waardoor ik beslis om de sprint aan te trekken en laatste van ons groepje word (19e). Christophe wordt 7e en eerste leider in de topcompetitie. We pakken ook de leiding als ploeg. Planckaert wint vlot voor Calleeuw en Pollit. Ik hoop dat ik eens gespaard blijf van pech en dan moet een goed resultaat wel mogelijk zijn! 
Uitslag  Beelden 2e doortocht Kemmelberg

 

8 maart: Brussel-Zepperen; wielprobleem en 44e

Wiel moeten vervangen tijdens achtervolging met groepje op de leiders; daardoor teruggevallen in peloton terwijl mijn groepje wel bij eersten komt; Christophe Noppe 2e; zelf nog met groepje uit peloton weggereden en 44e. Jammer, want de benen waren weer goed. Videoverslag (te zien net achter leider op kasseien)

1 maart: Brussel-Opwijk (IC 1.12) 15e

De eerste echte voorjaarsklassieker bij de beloften is Brussel-Opwijk, je kan het een beetje vergelijken met de Omloop of K-B-K bij de profs. Een nerveus gedoe dus voor 200 renners om steeds vooraan post te vatten. In de eerste grote ronde komt een groep van 8 (later uitgedund tot 5) tot stand met daarbij Gilles Loncin.
Kopgroep Eksterenberg
Wij zitten in een zetel en moeten enkel anticiperen.
peloton op de Varent
Op de laatste maal Putberg trekt Nathan van Hooydonck (juist buiten beeld) snedig door. Op het vals plat boven zijn we met 7 afgescheiden (Van Hooydonck, Loïc Vliegen, Emiel Wastyn, Frederik Frison, Piet, Maxime en ik).
Vooraan op de Putberg
We rijden gezwind naar de vluchters, maar er komen uit de achtergrond nog veel renners terug. Na een kopbeurt zit ik vanachter en dan valt er een gat bij het ronddraaien en zijn ze met 6 weg (Piet, Maxime, Van Hooydonck, Christophe Prémont, Stef van Zummeren en Frederik Frison). Een mooi groepje met twee ploegmaten, afstoppen dus! Door inattent te zijn zie ik wel Loïc Vliegen niet de sprong maken. Hij trekt er vooraan met Maxime op uit, maar Maxime maakt het koelbloedig af. Een mooi seizoensbegin voor hem !
beslissende fase op plaatselijk parcours


winnaar en supporters

Ik eindig zelf op een 15e plaats met het gevoel dat er meer in zat. Ik kan mezelf echter weinig verwijten. Volgende week Brussel-Zepperen.

 

22 feb: Ingelmunster - open Clubkampioenschap - 10e na missen van de goede vlucht en krampen op het laatste

Iedereen staat wel een beetje met knikkende knieën aan de start van de eerste koers. Het is afwachten waar de conditie nu juist staat. Vandaar dat er zo'n 120 gemotiveerde renners aan de start staan in Ingelmunster. De eerste ronde wordt er flink ingevlogen. Ik voel de longen branden, intensief trainen heb ik bijna niet gedaan deze winter. Bij het aansnijden van de tweede ronde vertrekken in schuifjes acht renners: Maxime en Piet van de ploeg, Tim Vanspeybrouck, Laurent Pieters, Jens Vandenbogaerde, Axel Decorte, Daan Myngheer en Robbe Vangheluwe. Het tempo in het peloton stokt een beetje en van voor zitten acht sterke renners. Vandaar dat ze al snel tot 2'30" uitlopen.

Ik ben attent als er tegenaanvallen zijn in het peloton en op enkele ronden van het einde rijden we met 18 weg. Geen super samenwerking maar we komen wel tot op 1 minuut. Ik voel me goed en spring de voorlaatste ronde weg met Joren Touquet en Dimitri Peyskens. We naderen tot 15 seconden van de vluchters,

maar ik zit met krampen en ook Peyskens zit er al wat door. Touquet krijgt het op zijn eentje ook niet toe, dus sprinten we voor de 9e plaats. Volledig verkrampt word ik 10e.

Vooraan spelen Piet en Maxime perfect het ploegenspel en Maxime wint vrij vlot in de sprint het clubkampioenschap.

Zelf heb ik geen fantastisch begin, maar dat is ook niet nodig als mijn doelen pas iets later op het jaar komen.
Volgende week proberen we de conditie te bevestigen in Brussel-Opwijk.

 

2014 tweedejaarsbelofte

12 okt: Slotkoers Paris-Tours (beloften 1.2 U) - 4e

Veel zijwind, regen en gladde wegen. Benjamin raakt betrokken bij een valpartij in het gewriemel het eerste uur van de koers
maar kan terugkomen. Er komt een aanval van 5 renners en hij sluit aan met 4 anderen; nog 3 renners vervoegen hen.
13 leiders dus. In een bocht op een helling valt hij een tweede maal maar keert snel terug.
Daarna is er een aanval van Teunissen en Tusveld uit de jeugdploeg van Rabobank; Benjamin gaat met nog een Raborenner Oomen in het wiel
in de achtervolging en raakt tot op 100 meter; Oomen kan wel weggaan uit zijn wiel tot bij de eersten.
Benjamin valt terug tot tot bij de 10 anderen. Hij probeert zelf nogmaals solo naar het koptrio te rijden in de heuvelachtige slotfase
maar gaat bang voor het gladde wegdek niet voluit door in de afdaling.
2 renners komen bij hem; ze rijden niet meer 100% om de aansluiting te maken maar hij kan ze verslaan in de sprint voor de 4e plaats. (Kdc)
Uitslag
.  Interview directvelo.

 

8 okt: Ichtegem - 2e na remonte in laatste kermiskoers

In Ichtegem staat mijn laatste kermiskoers van het jaar op het programma. Eén van 1.12 a en 130 km.
Er staat veel wind en het regent ook bijna de hele wedstrijd. In het begin zijn er wat schermutselingen totdat we met zo'n 14 zijn.
Dan rijden BK Ezc Joeri Calleeuw en Maxime Huygens op kousevoeten weg.
Wat later gaat Kevin Neirynck er alleen naar toe. David Desmecht en Robert Smail maken ook de sprong.
Ik reageer op deze poging, maar krijg geen steun. Met 9 blijven we op 35 seconden hangen van het 5-tal. Het is hard tegen hard.

Op 7 ronden van het einde naderen we tot 18 seconden. Nu moet het gebeuren en ik trek door bergop. Emiel Vermeulen vervoegt mij
en samen rijden we naar de eersten. We zullen met 7 de enigen zijn die helemaal uitrijden.
De laatste ronde trek ik opnieuw door bergop, maar het is tegenwind en ik geraak niet alleen voorop.
In de aankomst windmee zit ik in het wiel van Calleeuw en laat hem als eerste de sprint inzetten.
Een slechte zet, want ik heb niet genoeg beensnelheid om hem nog in te halen en zo eindig ik tweede.
Bergop ging het vandaag goed, maar op de vlakke stroken had ik geen supergevoel. Gelukkig is het zondag einde seizoen. Uitslag.

 

4 okt: piccolo giro di Lombardia voor beloften - 23e met het gevoel dat er meer in zat.

Site - tv-verslag op Rai Sport 2 van 21 u tot 22 u.
2 grote ontsnappingen gemist van 28 en 17 renners, één ervan door een sanitaire stop en één doordat ik net zelf een mislukte tegenaanval had geplaatst,
en met het peloton een drietal minuten achter geraakt. Kan wel in de slotfase nog een aantal mensen remonteren. Op het einde 3 koplopers; 14 achtervolgers en 8 renners daarachter. Als enige van het peloton nog bij die 8 gekomen en 23e geworden. Hier zat misschien meer in. Dylan Teuns mooi 2e na Moscon. Slechts 55 van de 162 gestarten rijden uit. Uitslag.
Foto: in goed gezelschap voor de start
Iin goed gezelschap op het startpodium

Aan de Madonn del Ghisallo
Aan de Madonna del Ghisallo

 

28 september: Gooikse Pijl UCI 1.2 - 21e

Na de zware valpartij in Vichte was het afwachten of ik in Gooik van start kon gaan. Uiteindelijk valt het met enkel een pijnlijke schouder en veel schaafwonden nog best mee, maar het zal zeker nog in mijn lichaam gezeten hebben. In de tweede ronde rijden Joachim en Jelle Wallays weg en pakken ongeveer 2 minuten. Niet naar de zin van Laurens de Vreese, want hij rijdt op zijn eentje het gat dicht. Bij de aansluiting rijden opnieuw 3 renners weg, maar niet voor lang, want er wordt slag om slinger gedemarreerd. Ik ben in enkele pogingen mee en probeer vooral de leider in de Europe Tour (Tom Van Asbroeck) in de gaten te houden. Wat later rijden ze weg met 13 renners naar de drie leiders toe. Deze ontsnapping zie ik nooit ontstaan, een grote misser, want met kleppers als Bjorn Leukemans, Tom van Asbroeck en Bertjan Lindeman is er heel wat kwaliteit mee.

O.a. Lotto en wij zijn niet mee, we moeten dus op kop beginnen rijden. Maxime, Bert en ik rijden niet mee op kop, maar Jens, Dieter, Joachim en Gilles geven zich volledig, waarvoor dank ! In de laatste ronde wordt het verschil tot 20 seconden herleid en dan demarreren ze in het peloton. Ik zorg dat ik mee ben in de tegenaanval en we rijden naar de kopgroep toe. Er komt geen afscheiding en het wordt massasprint. Bert voelt zich ook geen 100% meer na deze lastige koers van 200 km en zegt dat ik voor mezelf moet rijden. Ik begin als 5e aan de sprint, maar verkramp volledig wanneer ik wil aanzetten. Ik eindig uiteindelijk als 21e en kan daar eigenlijk niet echt ontevreden mee zijn, gezien de valpartij van dinsdag. Hopelijk herstel ik nu vlot !

 

17 sept: Gp de Wallonie (1.1 profs) - 22e in nationale beloftentrui

Aankomst op citadel van Namen. Live op Eurosport en la Une; veel vooraan te zien in aanvangsfase;
beelden Rtbf
Beelden Rtbf
opgehouden door val maar komt terug. Op 10 km van de meet in keurgroepje van 28 renners in achtervolging op 4 leiders.

Kon niet echt spurten op door krampen op einde (had laatste 50 km water, dus te weinig zout opgedaan) en was misschien nog niet helemaal hersteld van tour de Moselle,
maar eindigt knap 22e in eerste 1.1 koers bij de profs.
beelden la Une
Ook F. De Tier van nationale beloftenselectie mee in deze groep. Alsook D. Teuns, T. Benoot en L. Vliegen in stagiairstrui.
Van Avermaet wint. (Kdc)
  Uitslag.

 

12-14 sept: Tour de Moselle - 3e

rit 1: 3e en jongerentrui.

16 man waaronder Benjamin gaan weg na 26 km op de eerste helling. Enkele renners komen erbij waaronder ploegmaat Degreve. Op 40 km van de meet 19 leiders met goede minuut voor. Benjamin ontsnapt met 6 man op laatste helling van 1e categorie. Op 10 km van de meet hebben ze 50" voor, maar worden opgehouden door een overweg. Tien achtervolgers op 50" niet tegengehouden; komen daardoor 30" dichter, maar de 6 kunnen het nipt houden. Benjamin spurt 3e na T. Claeys en weer Y. Guyot. Neemt jongerentrui. Wint ook bergtrui. Wil naar het WK.
In klassement grote tijdsverschillen na 16 eersten. Efc wint ploegenklassement; verslag op directvelo.
(Kdc) Uitslag  Foto

foto Benny Engels

rit 2: 12e in tijdrit

Tijdrit 14,9 km. Benjamin bevestigt zijn conditie en haalt als niet-tijdritspecialist een 12e plaats. Confirmeert 3e plaats in klassement. Uitslag
Eindigt voor Guyot, maar Duitser Denz komt voor hem. Jammer van treinhistorie gisteren. Uitslag
foto Benny Engels


rit 3: Vlucht van 6 houdt nipt stand met ploegmaten D. Bouvry en B. Vanlerberghe op 1 en 2. Benjamin sprint naar 11e plaats. Blijft 3e in klassering, maar verliest bolletjestrui omdat Guillonet vooraan punten pakt.

rit 4: Koersverloop op directvelo. Er wordt zwaar gepokerd om het eindklassement. 14 vluchters (met o.m. de goed geklasseerde Dimitri Peyskens)
lopen bijna 3' uit. Op 75 km van de meet gaat Benjamin met een groepje in de achtervolging. Rijdt virtueel in het geel tot op 15 km voor het einde.
Ploegmaat Degreve mee in zijn groep, die voluit meerijdt,
foto Supportersvrienden Dimitri Peyskens
maar misschien man te kort. Op het eind komen de 1e, 2e en de 4e terug en raken 12 favorieten voorop. Sprint 3e. Guyot wint.
Met dank voor de foto supportersvrienden Dimitri Peyskens
foto's supportersvrienden Dimitri Peyskens
D. Claeys wint de ronde. Benjamin blijft 3e in eindklassement. Efc wint ploegenklassement.
Dank aan ieder die geholpen heeft.
filmpje aankomst.  tweet  verslag ploeg

 

5-7 sept: Trois jours de Cherbourg - 4e in eindklassement en 1e in slotrit

1e rit: 4e
Ex-prof Plouhinec wint voor Frans kampioen Guyot en Gesbert. Benjamin en Dieter Bouvry 4e en 5e op 8".
Snel koersbegin met aanval van 15-tal renners in begin. J. Vanreyten maakt deel uit van de ontsnapping van 15 die werd ingerekend na 90 km;
Benjamin betrokken bij verschillende aanvallen in heuvelachtig einde.
Gaat op steile helling met Dieter Bouvry in achtervolging op ontsnapt drietal en stranden op een achttal seconden. Dieter 5e.
Het peloton kwam verspreid binnen op de hellende aankomst. (Kdc) Snelle koers (gem. 45,7 u
Uitslag 
Foto André Quentin, Plouhinec wint voor Guyot & Gesbert; Benjamin & Dieter volgen op 8".
foto Andre Quentin www.ggfotovelo.fr

2e rit: B. Daeninck wint korte voormiddagrit na solo van 3 km; 12e gespurt; C. Noppe 6e; D. Bouvry ong. 17e.

3e rit; 12e na wegvergissing peloton
consternatie in namiddagrit; een groep van 15 man later herleid tot 10 rijdt een kleine minuut voor;
Efc helpt controleren vooraan peloton als op 30 km van de meet bij gebrek aan signaalgevers het peloton de verkeerde weg neemt.
Peloton finisht op 1'30". Zelf nog kunnen wegrijden en 7 seconden nemen, samen met eerstejaarstalent Gesbert en 12e geworden.
Jammer. zit in topvorm, maar klassement misschien weg (nu 7e op 1'20").
Justin Mottier wint en Julien Guay (Sojasun espoir), gisteren 6e, wordt de nieuwe leider.
klassement
foto Andre Quentin - www.ggfotovelo.fr

4e rit: 1e, co-overwinning met Yann Guyot (verslag gemaakt voor Cyclingsite.be)
In het eerste uur werd er zoals in de vorige ritten weer serieus gevlamd: 46 gemiddeld ondanks 640 hoogtemeters.
Enkele ploegen (Armée de Terre en onze ploeg EFC Omega-Pharma Quickstep… wilden de leider Julien Guay bedreigen. Hij stond na het misrijden van het peloton de dag voordien meer dan een minuut voor. Acht man rijden weg zonder gevaarlijke mannen voor het klassement.
Na 90 km komt er een aanval van o.a. het Franse eerstejaarstalent Elie Gesbert, Dylan Kowalski en Samuel Plouhinec.
De leider past en ik kan mijn wagonnetje aanhangen.
Wat later komt er nog een groep aansluiten bij ons met ploegmaat Dieter Bouvry en Frans kampioen Yann Guyot, opnieuw zonder de leider.
We zijn intussen met 30 man op kop. Te veel voor Guyot, want hij demarreert op een klim. Gesbert, Bouvry, Kowalski, Plouhinec, Martin, Calmejane en ik volgen. We rijden goed door en blijven buiten schot.

In de slotfase demarreert Martin, maar ploegmaat Bouvry gaat hem halen. In de sprint tegenwind begin ik waar de bordjes 200 m aangaven. Volgens sommigen waren ze niet dicht genoeg geplaatst en was het nog meer dan 250 m. In de laatste meters komt Guyot nog naast mij. Ik weet niet zeker wie de winnaar is, Guyot denkt dat hij gewonnen heeft. Op foto’s ben ik 5 cm voor de meet nog eerste, maar 10 cm achter de meet tweede. Ze besluiten het op een ex aequo te laten eindigen. Niettemin ben ik heel tevreden met deze overwinning in een sterk bezette koers.":

In klassement 4e geworden. Dieter Bouvry werd 7e en 7e in AK. Dank aan ieder die hielp bij deze zege.
Gesbert wint driedaagse, dank zij de 7" die hij gisteren nam. Ondanks het heuvelachtig parcours werd elke dag 46 km/u gereden.

Hieronder enkele opmerkelijke foto's (André Quentin www.ggfotovelo.fr ). Oordeel zelf of ex-aequo terecht was.
Foto Andre Quentin www.ggfotovelo.fr

foto Andre Quentin - www.ggfotovelo.fr

 

31 aug: Soumagne (Gp de la Magne) - 1.12 - 12e

- wat verkouden; benen niet ideaal in het begin, maar verbeteren op het einde. Uitslag

26 aug: GP des Marbriers (1.2) Bellignies Frankrijk - continentaal 14:00 u

zware koers; nog niet helemaal gerecupereerd van BK, vroege vlucht gemist - kom er wel wat door op het laatst en 18e
Frans Ezc-kampioen Yann Guyot wint; Christophe en Davy 25e en 26e. Slechts 43 rijden uit. Uitslag.

 

24 augustus: Belgisch Kampioenschap Vossem (Tervuren) - 5e

In Tervuren staat voor het eerst, sinds ik mij kan herinneren, een niet-vlak parcours als Belgisch Kampioenschap op het programma. De dag voordien laat ik wel nog aan mijn positie sleutelen, omdat ik zelf mijn zadel twee weken geleden heb veranderd. Ik voel toch wel dat ik anders zit en heb geen te beste benen in het begin. Al vroeg ontstaat een kopgroep van 7 met daarbij Edward Planckaert. Wat later rijden we er met zo’n 16 naar toe met daarbij 4 ploegmaten. We hebben een mooi groepje, maar als daarna nog 30 renners komen aansluiten met daarbij terug 4 ploegmaten is de groep te groot en worden we ingelopen.

Iedereen laat zich wegzetten van de ploeg met als gevolg dat er niemand mee is in de volgende ontsnapping van 21. We zetten ons dan maar met de voltallige ploeg op kop om het gat te dichten.
Foto Celien Van Renterghem

Foto Celien Vaén Renterghem
Na 2,5 ronden zijn we er terug bij, dit kost wel krachten.
Ik begin er wat door te komen en ga op 50 km van het einde  in de aanval met 9.
Foto Celien Van Renterghem
De namen: Ploegmaat Jens Geerinck, lotto’s Jef van Meirhaeghe en Frederik Frison, Axel de Corte en Cedric Verbeken van Soenens, Thomas Wertz en Ludwig de Winter van Color Code en Sten van Gucht als eenzaat. Achter ons wordt hard doorgekoerst, zodat we nooit een comfortabele voorsprong hebben. Op 2 ronden komt Kenneth van Rooy van lotto het evenwicht verstoren. Nu rijden ze link en wordt er aangevallen.

We gaan de laatste anderhalve ronde in met 5: Van Meirhaeghe, Frison, van Gucht, Wertz en ik. Van Meirhaeghe en Frison demarreren elk om beurt, ik kan ze een paar keer terughalen, maar moet na zo’n 5 pogingen ook wel passen. Van Meirhaeghe is alleen weg, ik ga in de tegenaanval en kom op 5 seconden. Ik zie de achtervolgers wel naderen en houd in. Wat later pakt het voltallige peloton ons nog terug. Vanaf 1.3 km zet ik mij op kop en houd een hoge snelheid aan in de technische bochtjes. Ze vallen achter ons. Ik ga van kop op 400 m
en Seppe en Maxime trekken verder de sprint aan.
Foto site Efc-Opqs
Bert sneuvelt in het wiel van Van Meirhaeghe en wordt tweede. Ik word 5e.
Foto Site Efc-Opqs
Spijtig dat ik in de tang van Lotto zat, anders was er misschien wel iets te forceren.

 

19 augustus: Omloop van de grensstreek Wervik (IC) - 11e

Na een tweede valpartij, een antibioticakuur van 8 dagen en gisteren nog een bezoek aan de osteopaat om de rug te laten recht zetten, zijn de verwachtingen niet hoog gespannen. In Wervik is er een koers die door het heuvelland trekt met o.a. tweemaal de Kemmelberg, lang geleden voor mij. Er staat veel wind, maar in waaiers rijden wordt er niet gedaan.

Na een eerste plaatselijke ronde ontstaat er een kopgroep van 4 met daarbij Jimmy Janssens. Bij het aansnijden van de heuvelzone hebben ze een minuut voorsprong. De eerste maal Kemmelberg zorgt niet voor veel schermutselingen. Daarna kunnen Dieter Bouvry, Dimitri Peyskens en Emiel Wastyn wel wegrijden. Enkel Peyskens zal bij de twee overblijvers komen. Ondertussen proberen we wel wat te koersen in de achtervolging en spring ik vaak mee. De benen zijn tegen alle verwachting in best in orde.

In de plaatselijke ronden kunnen we met zo’n 30 renners wegrijden en komen bij de 3 vluchters. In de laatste ronde komt het peloton echter nog terug. Niels van Dorsselaer trekt alleen in de aanval. Dimitri Claeys en Sten van Gucht gaan op een smal baantje in de tegenaanval. Ik kan op die moment niet reageren. In de massasprint trekken we volop de kaart voor Bert van Lerberghe. Ik trek de sprint aan van 600 m tot aan 200m voor Bert. Hij sneuvelt in het wiel van de vluchters en wordt 4e. Ik rijd gewoon door en word nog 11e. Ik kan redelijk tevreden terugkijken op deze koers, hopelijk krijg ik nu niet nog een terugval.

 

17 augustus: Liedekerkse Pijl (BVB) - 6e

Na mijn zware valpartij tast ik wat in het duister omtrent mijn conditie, ik besluit er gewoon de beuk in te gooien. Ik ga zowat in iedere ontsnapping mee en in de tweede ronde geraken we met een 10-tal renners voorop. Er komen eerst nog zo’n 30 renners bij met daarbij ploegmaat Jens Geerinck. Ondertussen is het ook beginnen regenen, samen met de felle wind zorgt dit voor een uitputtingsslag. Op een nat wegdek ga ik onderuit in een bocht. Ik kon mezelf wel de kop in schieten, omdat de verplegers mij uitdrukkelijk gevraagd hadden niet te vallen. Ik maak me innerlijk kwaad en trek terug in de aanval.

Nu zijn we met zo’n 15 renners weg en hier is ook Dieter Bouvry bij. De samenwerking loopt stroef en Dries van Gestel en Julien Vandenbrande rijden weg. Het sein voor Dieter en ik om weg te rijden. Dries de Bondt, ploegmaat van Vandenbrande is mee, maar neemt begrijpelijk niet over. We dichten het gat van 50 seconden in minder dan een ronde en zijn nu op 3 ronden van het einde. Ook nu rijden we niet voluit door en blijven de achtervolgers op 1 minuut hangen. Hieruit rijdt een sterke Jerome Giaux weg, naar ons toe. Ondertussen demarreren we slag om slinger, maar bij iedere poging ben ik mee. Op de puttenberg rijd ik weg met de Bondt en van Gestel, Vandenbrande lost en Dieter en Giaux volgen op 15 seconden.

In de laatste ronde komen ze terug aansluiten. Door het aanvallend koersen zit ik nu wel op mijn tandvlees en heb krampen. Wanneer de Bondt demarreert op de puttenberg kan niemand hem volgen en wint hij solo. In de laatste km komt George Tansley nog aansluiten en klopt iedereen in de sprint. Dieter wordt derde. Ik kan niet voluit meesprinten omdat mijn tenen verkrampen en ik niet behoorlijk kan duwen. Een goeie koers ondanks de omstandigheden, maar nu mag het wel een keertje meezitten.
Videoverslag

 

6-10 aug: Ronde van Namen - val in 1e rit

Goede benen maar zwaar gevallen op 22 km van het einde; reed op kop van het peloton met nog 20-tal renners in achtervolging op leidersgroepje. Uitgegleden door olievlek op wegdek; reed aan 55 km/u in afdaling; op die plaats gaan nog wel 40 renners tegen de vlakte. Koers geneutraliseerd op die plaats. Vooraf 2 x van wiel moeten veranderen eenmaal door wielbreuk en eenmaal door probleem rollementen. Nog kunnen finishen als 17e. Knie geraakt op plaats die in het verleden problemen gaf. Afwachten of starten morgen mogelijk is. Zonde van alle voorbereiding.
Foto op twitter

 

31 juli: Internatie Reningelst IC - 35e

Reningelst is traditiegetrouw een lastige koers en dit jaar opnieuw in warm weer. Ik mag starten met rugnummer 1, een primeur voor mij. In de smalle baantjes rijden al vlug 9 renners weg met daarbij Dieter. Je kan onmogelijk passeren als je vanachter zit en ik kan dus niet meespringen. Na 3 ronden komt er een tegenaanval van 17 renners. Hier is er niemand mee van de ploeg, een grote fout. Ik ben zelf ook niet mee en heb dat enkele aan mezelf te danken. De twee groepen komen tesamen. Daarachter komt er een reactie van enkele renners, maar ze worden na enkele ronden weer ingelopen. Ondertussen spring ik wel met meeste aanvallen mee, maar met de goede ben ik iedere keer niet mee en mag dan alleen de aansluiting maken. Na enkele ronden goed doorkoersen komen we op 45 seconden van de koplopers. Nu probeer ik de sprong te maken, maar ze counteren mij en rijden dan niet door.

Op 3 ronden van het einde kan ik opnieuw alleen de sprong maken naar een 12-tal renners met daarbij o.a. Lander en Joeri Calleeuw. We komen snel dichterbij, maar dan stokt het tempo. Sein voor Calleeuw en Benjamin Verraes om weg te springen bergop. Ik zit helemaal vanachter, demarreer direct, sukkel nog wat met een gelletje dat aan een bidon hangt en eindig op 50 m van het duo. Ik ben niet sterk genoeg om het gat toe te rijden en moet me laten lossen tot de achtervolgers. Ik zit ondertussen ook met krampen. Van in het begin van de koers heb ik last van de maag en drink daarom te weinig. Ik sprint moegestreden niet meer mee en word 35e.
Tom Devriendt die mij 4 dagen geleden klopte wint de sprint van het koppeloton.
Hopelijk heb ik in de volgende koersen een beter gevoel en maak ik dan de juiste beslissingen.

 

27 juli: Izegem (Bosmolens) - 2e in spurt met 3 voor thuispubliek

Eerst lange aanval van Gianni Marchand en Ruben Demarez; halverwege de koers aanval geplaatst
waarna Tom Devriendt en Steven Harynck komen aansluiten. In de spurt het moeten afleggen tegen de snelle Tom Devriendt.

 

16-20 juli: giro della valle d'Aosta - 34e

Sterke bezetting op mundiaal niveau. Proloog: nog niet top en 52e op 55". Ploegmaats D. Bouvry 47e, F. De Tier 92e, D. Gunst 108e en G. Loncin 117e.
Ochoa (Col.) wint voor Eisenhart (Am.) en Martinelli (It.)

1e rit (170 km): in de aanval gegaan van in het begin met 20-tal renners; hadden 1' voor slotklim naar Breuil Cervinia (achterkant Matterhorn).
Dan gechauffeerd in de hitte en krampen; voorbijgereden door helft van deelnemersveld; op het eind herpakt en nog 15 man ingehaald. 43e
F. De Tier 6e!, D. Gunst 38e, G. Loncin 78e, D. Bouvry 81e. Video (zie de kopgroep na 53" en 1'53")

2e rit: in Martigny; 36e; moet er vroeg af maar kan in slotfase nog veel volk remonteren. Strava. Temperatuur geeft 34° aan.
F. De Tier 12e, D. Gunst 37e, D. Bouvry 84e, G. Loncin net buiten tijd;

3e rit: rond Morzine; 41e; moet lossen uit koppeloton, maar kan telkens terugkomen; tot laatste 2 klimmen;
gestegen naar 35e plaats in klassement. F. De Tier 10e in klassering. Kersvers prof Dylan Teuns (Bmc) wint vandaag.

Slottijdrit: start om 10:05; 61e minder goede tijdrit; werd al snel overstoken door latere winnaar Andreetta, die werd gediskwalificeerd voor hangen aan de klink, maar dat was niet bevorderlijk voor de moraal. Nu wel 34e in AK. Floris 10e, Davy 46e, Dieter 71e, ploeg 6e in ploegenklassement.
Site inrichter.

 

maandag 14 juli: Rumbeke - 7e;
goede ontsnapping gemist, onze ploeg geviseerd en 7e

 

zaterdag 12 juli: Sinaai - 1e bij heroptreden in een sprint met 6.

Het is een hele poos geleden dat ik nog eens aan de start van een koers stond. Eerst en vooral waren er mijn examens (waarvoor ik gelukkig geslaagd ben, maar waardoor ik een mogelijke EK-selectie miste), en daarnaast sukkelde ik ook met twee bacteriën in de longen. De ene (mycoplasma) ging al sneller weg dan de andere. Ik besliste dan ook niet te koersen vóór mijn stage in de Ardèche met Emiel Vermeulen en Kevin Deltombe.
Begin deze week legde ik wel een slechte inspanningstest af. Verklaring hiervoor zijn wellicht de naweeën van die ene bacterie
en wat vermoeidheid van de stage. Een bloedonderzoek liet wel uitschijnen dat de antistoffen aan het verminderen zijn
en de bacterie bedwongen is. Groen licht dus om te koersen.

In Sinaai staan 77 renners aan de start voor 112 km op kletsnatte banen. Het blijft een vrij gesloten koers, ondanks de vele aanvalspogingen. Ik wil me in het begin rustig houden, maar kan me toch niet bedwingen. Zo voel je de koude ook minder. Ik voel me vrij goed en ga vaak mee in de aanval, maar veel afscheiding komt er niet. Op het einde van de koers is er wat meer afscheiding. Hieronder zie je het ontstaan van een mooi groepje, maar wat verder komt er iemand ten val op de natte klinkertjes.
Winnen van voorlaatste tussenspurt

Een ronde later, op 3 ronden van het einde, zetten we met vier door: Antoine Leleu, Jacob Raeymakers, Laurens Poelman en ikzelf. Als Guy Van Broekhoven en Werner Brosens komen aansluiten is de beslissende ontsnapping geboren. In de laatste ronde val ik nog tweemaal aan, maar steeds op een slecht moment en Laurens Poelman komt me halen. In de sprint op de kasseitjes zet ik vanop 300 meter aan. Ik zie de streep niet echt liggen door het vuil op mijn bril, maar heb genoeg voorsprong om mijn 3e seizoenszege te behalen! Hopelijk kan ik nu de lijn doortrekken zonder ziekte.
Ik heb wel enorm afgezien en had het gevoel dat het opnieuw de eerste koers van het jaar was, blijk daarvan mijn gemiddelde hartslag van 165.
Uitslag.

Spurt met 6; peloton volgt op 20"


 

22-25 mei: tour de Franche Comté

Rit 1: 8e

In de Tour de Franche Comté maak ik voor het eerst kennis met het hooggebergte. Cols zoals de Planche des Belles Filles en de Mont d'Or staan op het programma. We starten hier als enige Belgische ploeg met Aimé, Lander, Edward, Daan en Floris. Na enkele onweersbuien heb ik wel een verkoudheid, die mede door het slechte weer niet aan het verbeteren is.

De eerste rit is op papier de gemakkelijkste. We starten in Besançon aan een aangename 24°. Na 40 km rijden we echter richting onweer. De rest van de rit wordt in de gietende regen afgewerkt. De temperatuur zakt ook tot 14°, waardoor het echt koud wordt. Ik rijd met een regenvestje, wat goed is tegen de regen en de koude, maar mij niet in staat stelt om hard mee te koersen. Ik "chauffeer" namelijk iedere keer dan. Op de laatste helling doe ik het af en kan het aan Daan geven, waarvoor dank! Ik veradem direct en spring weg met Mike Terpstra, broer van. Ondertussen zijn er 7 goeie renners weggereden. We naderen tot op 38 seconden, maar dan zit het spel op de wagen van voor. Combaud van Armée de Terre wint met enkele seconden voorsprong op zijn medevluchters. Ik win makkelijk de sprint voor de 8e plaats op 55 seconden van de eersten.
Het peloton volgt een tiental seconden verder met alle ploegmaten erin of er net achter.
Nu afwachten hoe de verkoudheid evolueert, want ik zal wel degelijk alle krachten nodig hebben op de steile hellingen. Uitslag 
Site inrichter Scribd

Rit 2: 12e en jongerentrui

aankomst op steile Mont d'or (boven de 15%); 12e; F. De Tier 6e. zelf 11e in klassement en jongerentrui gepakt. Uitslag.  Strava.
Foto Benny Engels

3e rit: 9e - pelotonspurt gewonnen achter 8 vluchters.

onderweg tweemaal in de aanval met een groepje maar teruggepakt. 8 vluchters hebben wel succes met F. De Tier die 4e wordt;
pelotonspurt gewonnen 23" later; nu 13e in klassement en behoud jongerentrui. Ploeg 2e in ploegenklassement. Verslag directvelo 
Filmpje na 45" start (witte trui) en eindjump pelotonsprint
Site Inrichter

Site Inrichter

4e rit: klimtijdrit; 28e op 1'30".

In namiddag behoorlijk maar geen supergevoel in tijdrit; lichte kraak in ketting; nu 2e in jongerenklassering op 9".
F. De Tier 14e in tijdrit in 7e in klassering. A. De Gendt 57e en 32e in klassering.

5e rit: zondag koninginnenrit met 4 zware beklimmingen o.a. Ballon d'Alsace en aankomst op de steile la planche des belles filles >15%.
Pech met versnellingsapparaat; zit net na de kopgroep op voorlaatste steile klim en wil terugkomen in de afdaling;
ketting draait in wiel; moeten wachten op ander wiel; verder gereden met nieuw wiel met slechts een 23 achteraan;
nog veranderd naar een wiel met een 28 maar paste niet helemaal; ondertussen voorbijgereden door leider in jongerenklassement;
uiteindelijk 23e op 4'31" en 21e in eindklassement. Jammer maar toch hoopgevend. Floris knap 2e en wordt 4e in eindklassement. Uitslag.

 

18 mei: 18 mei: Ardooie - 2e.  6 vluchters en geklopt met een wiel door S. Caethoven.

In Ardooie staat een kermiskoers op het programma met mooie binnenbaantjes en een sterk deelnemersveld (Willems, Gheldof, Demuynck, Caethoven...). Het is best wel warm en ik wil me niet laten verrassen in het begin van de koers. Ik spring dan ook met de meeste ontsnappingen mee. Zo hebben we in de derde ronde een mooie voorsprong met een groepje van 7. Er komen echter steeds renners aansluiten, die niet het volle pond geven. Halfweg koers zit ik wat meer vanachter. Dan rijden een sterke David Gheldof, Thomas Vanbesien en een Australiër van Tomacc weg. Het valt stil in het peloton en op 6 ronden van het einde hebben ze 1 min 30 voorsprong.

Het sein voor ex-prof Steven Caethoven om een stevige demarrage te plaatsen. Ik volg samen met Christophe Van Cauwenberghe
en Antoine Leleu. Leleu heeft het moeilijk en pakt maar erg sporadisch over. Maar de andere twee rijden wel sterk.

In de eerste ronde rijden we al 40 seconden toe. De Australiër valt weg vooraan.
Daarna blijven we een rondje wat hangen, maar ik probeer er toch het tempo in te houden.

Zo komen we op iets minder dan 3 ronden aansluiten.

Het tempo is weg, maar het peloton is ver genoeg achter.
In de laatste ronde val ik nog drie keer aan, maar het is steeds Caethoven die me komt halen. Hij neemt de laatste twee kilometer voor zijn rekening en begint op kop op 250 m te sprinten. Het is lichtjes schuin tegenwind en ik volg tot hij wat stilvalt.
Op 75 m kom ik opzij, kom dichter en strand op een wiel.



Spijtig dat mijn eigen Zipp-achterwiel kapot was, het Bora vervangwiel van mijn broer had maar een 12. Jammer, want ik draaide wat zot.
Caethoven was zeker intrinsiek de snelste, maar met een 11 had ik misschien toch een kans gehad.
Van Cauwenberghe wordt derde voor Geldof, Vanbesien en Leleu. Uitslag.

Nu staat er nog één rittenkoers op het programma en daarna neem ik rust voor mijn examens.

 

11 mei: Circuit de Wallonie (topcompetitie Uci 1.2) - 10e

Mijn eerste topcompetitiewedstrijd dit jaar gaat door in Fleurus. Het parcours is anders dan vorig jaar: er is een grote ronde van 142 km en dan 2 plaatselijke ronden met 3 keer de steile Petit Try. De eerste kilometers zijn tegen wind en niemand geraakt echt weg. Ondertussen krijgen we wel enkele fikse regenbuien over ons. Na 40 km komt er wat zijwind en we trekken door met o.a. enkele ploegmaten. Het peloton wordt snel uitgedund tot 50 man, maar daarna rijden we wat meer beschut en zo kunnen er velen terugkeren. Dit is zowat het verhaal van de hele koers: er wordt hard doorgetrokken in het peloton, maar daarna valt het stil en sluiten de meesten weer aan.

Na 70 km komt er een bergje van 22%, ik trek door en rijd naar de twee vluchters. Nog wat volk erbij en zo zijn we even met 9, maar ook dat duurt niet lang. Op een lastige kasseistrook denk ik dat het gaat breken, ik steek veel volk voorbij en het breekt. Ook nu zijn we met een groepje weg, maar iedereen komt terug. Daarna laat men zes renners rijden. Op de tweede keer Petit Try trekt Louis Vervaeke door, ploegmaat Floris volgt. Ik kan er naar toe rijden, maar het is niet aan mij om dat te doen. Er komt nog iemand van 3M aansluiten en zo rijden ze naar de vluchters. Ondertussen zijn we nog slechts met 15 man in het peloton. Ik reageer op een uitvalspoging van Jochem Hoekstra, Xandro Meurisse en Christophe Prémont volgen. Prémont moet er af op de Petit Try en zo sprinten we voor de 9e plaats. Meurisse wint dit voor mij en Hoekstra.

Vooraan zijn Dimitri Claeys en Martijn Lammertink ondertussen weggereden. Lammertink haalt het voor Claeys. Floris wordt knap 3e.
Spijtig dat ik er niet een nog mooier resultaat kon uithalen, want ik heb er alleszins voor gekoerst.
Verslag directvelo; Uitslag. Video.

 

4 mei: PK Ruddervoorde - 17e

op verkeerde vlucht gegokt bij het begin en bij de counter. 
Wel met een groepje in de achtervolging gegaan en daarvan de spurt gewonnen. Ploegmaatt Dieter Bouvry wint.

 

1 mei: Frankfurt: Rundum den Finanzplatz (U23) - 25e

val op een borduur en knie geraakt; hopelijk niet zo erg.
Even verder gestopt om stuur recht te zetten, wat niet lukte. Toch nog 25e 'gesprint'. Daan Myngheer 5e - Uitslag

 

26-27 april: tour du Piémont Vosgien 14e

1e rit: 4e  Ploegmaat Jens Wallays voorop met Kowalski. In het slot springt Mike Terpstra naar de 2 leiders.
Hij zal winnen voor Kowalski en Jens. Ik ga er achteraan, kom er niet bij, maar blijf net uit de greep van het peloton waarvan Bert 1e wordt.

2e rit: tijdrit - ik start om 10:25 na Bert en voor Jens; Paul Moerland wint tijdrit voor Jens en Bert; zelf ook goed met 8e plaats.
Jens doet prima zaak en pakt geel met 1". Uitslag

3e rit: Verdediging gele trui Jens. Zelf mee met eerste vlucht van 10 man en afgestopt.
Zodra ingelopen vertrekken 9 anderen; nemen tot 1' voorsprong. Moeten met ploegmaten zwaar rijden om voorsprong
klein te houden en kunnen nipt de rui van Jens redden. Nog 15e gesprint. Wel gezakt naar 14e plaats in klassement. Uitslag

 

19 april: Luik-Bastenaken-Luik (UCI U23) - 28e in gecorrigeerde uitslag

Na enkele dagen trainen met veel rugpijn en niets van kracht in de benen, sta ik onzeker aan de start van deze zware wedstrijd met een sterk internationaal deelnemersveld. Aangezien ik hier vorig jaar geen te beste herinneringen aan over hield na ziekte, besluit ik gewoon te volgen.
Vrij vlug kunnen 6 renners wegrijden, waaronder Emiel Vermeulen en Kevin Deltombe.

Het peloton geeft ze 6 minuten ruimte, maar daarna beginnen zich ploegen te organiseren. Op de hellingen wordt het tempo onderhouden, maar ook niet meer dan dat. Op la Redoute hebben we de vluchters zo goed als te pakken. In het eerste stuk van de klim wordt er echter niet doorgereden, waardoor er zich slechts minimale afscheiding voordoet op de top. Zo gaan we nog met zo'n 70 man naar de côte de Tilff. Hier ligt het tempo wel hoog, waardoor we boven nog met 50 zijn. Daarna komt de bekende côte de Saint-Nicolas. Ik zit slechts in 25e positie en dan ook te ver als Dylan Teuns doortrekt. Ik had nog niet zwaar afgezien en was dan misschien ook beter meegesprongen. Ik bleef zitten om te speculeren op mijn sprint en omdat het vertrouwen de laatste dagen een knauw had gekregen.

Vooraan zijn er 18 weggereden met o.a. Floris. 4 renners kunnen zich daarvan nog losmaken en in de sprint wint Anthony Turgis voor Dylan Teuns en Tao Hart. Bij het binnenkomen van de piste in Ans komen we in het groepje voor ons terecht dat sprint voor de ereplaatsen. Sommigen van onze groep laten zich klasseren bij de groep voor ons. Het werd dan ook een ontregelde sprint, waar ik niet ten volle aan mee doe. Ik eindig volgens de beelden van mijn pa 8e van mijn groepje, goed voor een 28e plaats. De commissarissen zagen mij echter eerst niet en ik sta in de uitslag als DNF.
Hopelijk passen ze nog de uitslag aan. Van mijn koers kan ik niet echt tevreden zijn, ik moest durven meegsprongen hebben.
U ziet mij rechts naast de lijn, dus wellicht 8e van mijn groepje.

Video van de ontregelde sprint (zet op HD voor beste kwaliteit). 4 leiders en 14 achtervolgers. Ik eindig 8e van het peloton
(aan de binnenkant). De commissarissen hebben de uitslag intussen aangepast.
gecorrigeerde uitslag

 

10 april: Evergem (Belsele) - 3e in sprint met 8

Het doel van deze kermiskoers was tweeledig: in het begin de beentjes goed laten draaien om weer wat snelheid in de benen te hebben en in de tweede koershelft er dan nog uit te halen wat er in zat. Ik mis bijna de start door vastzittend verkeer, maar heb geluk dat er nog altijd veel moeten inschrijven. Met 130 starten we op smalle baantjes. De benen voelen stram aan en na 3 ronden rijden 9 goeie renners weg. Ik wilde dan nog niet reageren, maar zag toch wel veel gevaar in die ontsnapping en begin mee te koersen. Er rijden nog 13 renners naar toe, maar nu komt er reactie in het peloton. Vanaf halfweg koers ga ik in de meeste ontsnappingen mee, maar ze krijgen nooit echt veel ruimte van het peloton.

4 renners kunnen ontsnappen en een paar ronden later maken er nog 4 de sprong. Wat later kan ik ook nog komen aansluiten. Het peloton komt terug en ik ga direct opnieuw in de aanval met het gedacht dat het nog twee ronden is. Het blijkt er echter maar eentje te zijn (er was ook geen bel!). We geraken met 8 man voorop en ik rij voluit voor onze voorsprong te behouden. Het peloton komt dicht en ze worden nerveus in onze groep. Ik vraag tot 4 keer of het aankomst is, maar niemand wil antwoorden. Tijs Delbaere gaat aan en ik denk dat het voor een premie is. Francesco van Compernolle zet zijn sprint in en daarna hoor ik pas de speaker roepen. Het kalf is dan immers al verdronken en 3e is het hoogst haalbare. Bart van Speybrouck wordt tweede. Benjamin Verraes 4e. Wat een kanjer van een vergissing, er zat meer in vandaag...
Foto Rita Thienpondt
Nu ga ik wat gas terug nemen en opnieuw opbouwen naar de heuvelachtige koersen.

 

6-8 april: Triptyque des Monts et des Châteaux - 19e

Rit 1: val Benjamin in de eerste kilometers, maar weer kunnen vertrekken met pijnlijke rug. Helpt B. Vanlerberghe bij massasprint. Die wordt 9e.
Snelle Nederlander André Looij wint. Benjamin 20e. 's Avonds nog osteopaat opgezocht voor behandeling rug.

zaterdag: nog lichte last van rug. Rit 2a: tijdrit; begint heel snel op schema maar verzwakt op het laatst - 36e op 24" 
Rit 2b: Rit op en rond Kluisberg; Efc vaak in de aanval, ook Benjamin maar worden gepakt kort voor de aankomst.
Spurt toch nog 27e. F. De Tier 4e. Benjamin 26e in klassement.

Rit 3: Aankomst Doornik, met onderweg 2x Beausite en 2x Mont St Aubert. Rug beter. Met 6-tal naar 2 leiders gereden. Dan dikte het kopgroepje aan tot 19 man voorop waarvan 4 van de ploeg. 15 man komt erug in laatste kilometers. Ploeg zet treintje op met eerst Floris, dan Dieter, Benjamin en Bert. Floris komt wat te vroeg aan de leiding, net als Dieter. Benjamin nog op kop 50 m voor de meet, maar Bert wordt uit zijn wiel gekwakt. Nog 8 man komt over hem. Wordt 9e. 19e in klassement.
Ploeg heel actief in deze driedaagse, maar kreeg te weinig loon naar werken. (Kdc) Verslag directvelo
.

 

29-30 maart: Tour du canton St. Ciers (Fr. bij Bordeaux 2.12) - 1e in slotrit, 8e in eindklassement en groene trui.

foto directvelo
In de wijnstreek rond Bordeaux gaat deze tweedaagse wedstrijd van start. Met maar liefst 10 van de beste DN1 ploegen staan er heel wat sterke renners aan de start. Van onze ploeg zijn Jens, Aimé, Dieter, Maxime, David en ik geselecteerd.

rit 1 - pelotonspurt gewonnen na 8 vluchters en 9e

Er staat enorm veel wind de eerste dag en er wordt dan ook heel nerveus gekoerst. Het is enorm moeilijk om vooraan post te vatten en dat is nochtans nodig, want ze rijden bijna continu op de kant. Na 70 km wordt het peloton serieus uitgedund. Ik zit samen met Dieter van achter, maar we rijden in één trek naar voor. Wat later rijdt Nogent-Sur-Oise met Benoit Daeninck op kop en het peloton splitst. Ik kan alleen naar voor rijden, maar er komt nog 60 man weer aansluiten. Ik zet mij dan eventjes van achter en op dat moment laten ze 14 man wegrijden zonder aan te vallen. Maxime is gelukkig mee. We blijven op zo'n 20 seconden hangen, maar als er wat renners vooraan worden uitgereden, vergroot hun voorsprong. Ze rijden dan met drie man van Armée de Terre weg in de laatste ronden. Maxime wordt 4e. Ondertussen moeten we alle plaatselijke ronden grasmaaien, zodat er slechts 35 man overblijft. Ik win de pelotonsprint als 9e en Dieter 10e nadat Aimé De Gent perfect de sprint aantrok.

rit 2 - 1e in sprint met 5

Vooraf laat Wim weten dat de plaatselijke ronden erg lastig zijn en dat we voluit voor ritwinst moeten gaan. Het tempo ligt heel hoog (bijna 45 gemiddeld) en het is moeilijk om weg te rijden. Er slagen net voor de plaatselijke ronden toch 11 man in om dat te doen met David Desmecht erbij. Ze krijgen snel een minuut en daarna schiet Armée de Terre in actie. Op de plaatselijke helling de col de Lamourette is het echter Blagnac die doortrekt twee ronden na mekaar. Slechts de leider en één van zijn kompanen van het leger kunnen volgen. Als er wat later dan één doortrekt van Blagnac spring ik mee. Bouvry komt ook aansluiten zodat we met 5 in de achtervolging zitten. De laatste ronde komen wij bij de laatste vluchters: David en een renner van Vendée U. We trekken bergop door zodat we nog met 6 overblijven: 3 van EFC en 3 ex-profs. We proberen nog aan te vallen, maar ze rijden niet meer mee en wachten onze aanvallen af. Dieter gaat op 2 km van de meet maar wordt direct gecounterd.. Op 400 m lanceert er iemand van Dordogne de sprint. Ik kan anticiperen in het wiel van Labbe en kan er op 100 m uitkomen.
Dieter wordt nog nipt 2e. Zo haal ik mijn eerste grote vis binnen! Bedankt aan de voltallige ploeg. Ik haal ook de groene trui binnen
en David de strijdlust. Sterk collectief gereden dus. Koersverslag directvelo.  Uitslag.  Interview.  Video (eindsprint vanaf 3' 54")
foto directvelo

 

21 maart: Handzame Challenge (interclub) - 3e

De weersgoden blijken ons voor de eerste keer van het seizoen ongunstig gezind. Dik ingepakt staan we aan de start van deze interclub. Het regent pijpenstelen. Na een halfuur koud krijgen trekt de bewolking echter weg, wordt het warm en komt de wind serieus op. Zo snel mogelijk dus wat kleren uitdoen, want er staan lange stukken zijwind op het programma.

Nadat we Nieuwpoort gepasseerd zijn, trekken we alles op de kant. Niet dezelfde fout willen makend als in Lillers draai ik volop mee in de waaier. Het peloton wordt in 3 stukken gereden en we zijn met 24 man weg. Onze voorsprong schommelt slechts rond de 30 seconden en na 70 kilometer wordt een tweede schifting doorgevoerd. Nu zijn we met 12 voorop: Jens, Daan, Piet en ikzelf voor EFC, 4 man van lotto met Benoot, Craeghs, Leemans en Capiot en voor de rest nog enkelingen zoals favoriet Joeri Calleeuw. Onze voorsprong groeit tot boven de 3'. Vanaf 2 ronden voor het einde wordt er serieus gedemarreerd. Vooral Jens Wallays is actief. Als we de laatste ronde ingaan is het vet van de soep bij Piet, niet onlogisch voor een eerstejaars en ook bij Daan, nadat hij de hele koers met zadelproblemen zat.

Net dan rij ik ergens in een put of zo en sleept er iets aan mijn fiets. Als ze dan doortrekken moet ik harken en al mijn krachten gebruiken om er weer bij te geraken. Lotto heeft nu het overwicht en demarreert slag om slinger. Op 3 km van het einde is er eentje alleen weg en rijdt Calleeuw er naar toe met 2 man van Lotto in het wiel. Een sterke Jens geeft daarachter het volle pond om er nog bij te komen, merci Jens!!
De laatste kilometer komen we aansluiten en ik zit 5e om te beginnen sprinten. Als ik wil aanzetten komen ze nog met 3 over mij en kan ik enkel de binnenkant van de bocht pakken. Ik zit ingesloten, maar kan toch nog 3 man remonteren. Ik rij de snelste sprint, maar dat is niet genoeg om te winnen. Ik word derde na Rob Leemans en Joeri Calleeuw. Het positioneren bij het ingaan van de sprint blijft een heikel punt.
Verder kan ik alleen maar tevreden zijn over het huidig vormpeil.
Verslag Kvw
(Stijn Moerman)




Even later bij de profs rijdt broer Tim in een lange ontsnapping met 3 man, maar wordt gegrepen 6 km voor de meet.

 

15 maart: Bissegem - 1e

In het begin van het jaar zijn er traditiegetrouw weinig koersen. Er staan dan ook zo'n 150 renners aan de start van mijn eerste kermiskoers.
Bij het tanken vergeet een Kortrijkse busschauffeur zijn klep dicht te doen met als gevolg dat er een oliespoor
van 500 meter op het parcours ligt. De start wordt 45 minuten uitgesteld en daardoor werd de koers ingekort naar 90 km.
Hierdoor zou het wel moeilijker worden om het verschil te maken.

Er wordt aanvallend gekoerst, maar het peloton geeft aan niemand veel ruimte. Halfweg koers splitst het peloton op een stuk op de kant in twee.
Als we wat later worden ingelopen springen Steven Caethoven (ex-prof), Stijn de Bock en nog een renner weg.
Het valt niet stil in het peloton, maar het trio kan toch een minuut nemen. Ik zie het gevaar en probeer enkele malen weg te rijden.
Foto Barry Garcy
Dit lukt niet, maar we komen wel dichter.
Foto Martine Verfaillie

Ze worden op 3 ronden van het einde ingehaald. Een halve ronde later trek ik op kop van het peloton eens door op een brug met schuine wind.
Ik krijg een renner van Veranda's Willems mee,
Foto Barry Garcy
maar iedere keer als hij op kop komt zakt het tempo. Wat later moet hij dan ook lossen.
Ik rij een ronde lang 25 seconden voor een compact peloton uit, maar moet diep gaan met de vele wind.

In de laatste ronde komt ploegmaat David Desmecht met Thomas Debrabandere en nog iemand aansluiten.
Enkel David rijdt mee en ik val nogmaals aan.
Wat later komt David alleen aansluiten en uit het peloton springt Damon Maes tot bij ons.
In de sprint tegen wind kan ik vrij vlot over David komen en voel me zegezeker.
Ik steek dan al op 20 meter van de meet mijn handen in de lucht en David komt nog aandringen.
Foto Barry Garcy
Ik hou slechts vijf centimeter over, maar dat is wel genoeg om mijn eerste zege van het seizoen binnen te halen! Tevreden dat mijn aanvallende koers beloond wordt!
Foto Pomer
Bloemen met Barry Garcy en Nonkel Frans. Foto Pomer.
Foto's met dank aan Barry Garcy, Martine Verfaillie en Pol Demeyere

 

9 maart: Lillers (1.2) - 24e

Met z'n achten staan we aan de start van deze sterk bezette 1.2 koers in het noorden van Frankrijk.
Na een zware trainingsweek zou het afwachten worden hoe het met de benen gesteld was.
Het weer was alleszins prachtig met 20 graden en volle zon.

Ik probeer in het begin vaak in een ontsnapping mee te springen,
maar door het hoge tempo (47 km/u eerste uur) kan er zich maar na 45 minuten een kopgroep losmaken.
Het tempo zakt eventjes, maar daarna beginnen Cofidis en Itera-Katusha (de continentale ploeg ~ Rusvelo) met waaieren.
Na 60 km worden de vluchters alweer ingelopen. Ik kan mij goed vooraan plaatsen in de heuvelzone
en zit dan ook waar ik moet zitten als het peloton in stukken gereden wordt. Althans dat dacht ik toch.
Ik zat 15e, maar er was maar plaats voor 10 man in de waaier. Ik moet dan ook enkele kilometers volle bak in de wind rijden aan 60 km/u.
Het splitst achter ons en we zijn met 25 man weg. Na een scherpe bocht, die ik niet ideaal nam, trekken ze opnieuw hard door.
Ik kan niet direct op het wiel springen en de vogels zijn gaan vliegen. Een enorme ontgoocheling.

Een enorm sterke Jens Wallays geraakt er wel nog naar toe. Vooraan zijn we nog vertegenwoordigd met Martijn Degreve en Floris de Tier.
De kopgroep van 13 neemt snel anderhalve minuut, maar dan is er wat organisatie in het peloton.
In de slotfase grijpen we ze nog bijna bij hun nekvel, maar net dan wordt er getwijfeld in het peloton.
Een heel sterke Martijn moet net de duimen leggen voor Steven Tronet van het procontinentale Bigmat.
Benoit Daeninck, de winnaar van vorig jaar, wordt derde. Dit moet echt wel deugd doen voor Martijn na twee pechjaren.
Ikzelf kan me vrij goed vooraan posteren en word 24e. Als ik vergelijk met vorig jaar een mooi resultaat,
maar toch spijtig dat ik net niet mee was met de goede vlucht.
Als de omstandigheden wat beter zijn en ik nog enkele procentjes verbeter, moet dat wel mogelijk zijn.

 

2 maart: Brussel-Opwijk (IC) - 21e

Onverwachts werd ik nog opgeroepen om deze voorjaarskoers te betwisten door het ziek uitvallen van Jens Geerinck. Veel beterschap!
Het parcours is 150 km lang met 9 kasseistroken, waarvan 6 bergop. Met z'n 200 wordt het een nerveuze koers.
De ploeg waarschuwt ons voor de eerste maal de Varent bergop en daarna de Putberg.
Ik kan me helemaal vooraan plaatsen en maar goed ook, want door een valpartij splitst het peloton in 2.

Vooraan wordt er in eerste instantie goed tempo gereden, zodat het achtervolgende peloton van 100 man niet kan terugkomen.
Wij zijn met 6 van de 50 mee. Na 100 km koers zit het spel op de wagen en wordt er slag om slinger gedemarreerd.
Ik hou me eerst wat afzijdig, maar moet daarna een gat beginnen dichten op de kasseien. Hierdoor staan de longen echt wel in brand,
een gevoel dat ik normaal gezien altijd de eerste koers heb. Zo kan ik moeilijk ademhalen. Op de laatste maal de Putberg zit alles weer samen
en proberen we met 6 iets te forceren. Het lukt niet en we gaan met een compact peloton naar de plaatselijke ronden.
Dan rijden ze met 4 weg.

Hun voorsprong schommelt steeds rond de 20 seconden. Ik wil in eerste instantie op mijn sprint speculeren,
maar voel dat de benen niet meer fris zitten. In de laatste ronde probeer ik dan met o.a. Joachim Vanreyten de kloof te dichten.
We zien ze rijden, maar geraken er niet bij. In de sprint vallen ze vooraan met 2, zodat Matthias Legley kan winnen voor Stef van Zummeren.
Dieter, die nog was weggereden, kan 3e worden. Ik word 21e en moet daar eigenlijk tevreden mee zijn. Deze koers komt nog wat te vroeg voor mij. Mits wat intensiever trainen zal de conditie wel vooruit gaan! Er rijden slechts 37 renners uit.

 

23 febr: Clubkampioenschap Ingelmunster - 18e

Traditiegetrouw start het seizoen met een clubkampioenschap. Ditmaal ging dit door niet ver van mijn deur in Ingelmunster waar ze ons een vlak parcours van 6.5 km voorschotelden. Vl technics, Soenens, Douchy, Gheldof, 3M en Efc-opqs waren de deelnemende ploegen, goed voor zo'n 165 renners.

In de tweede ronde komt er een aanval van een 7-tal, waaronder Daan en Maxime. Zij krijgen ongeveer 50 seconden voorsprong. Na 7 ronden kan ik meegaan in een tegenprik met o.a. Jens, Martijn, Lander en Dieter (Bouvry). Wij kunnen in één ronde tijd het gat met de koplopers dichten. Het ziet er dan ook erg goed uit, maar enkele ploegen hebben niemand mee. Ze trekken het peloton in twee stukken en komen bij ons aansluiten. Bij de aansluiting trekken Dieter, Martijn en Jonas Viaene door. Nu is het 3M die aan kop sleurt. Ik zet mij eventjes van achter en dan splitst het peloton weer. Wanneer we na één ronde weer komen aansluiten is er al een 6-tal weggereden. Ik ga mee in een achtervolgende ontsnapping, maar het peloton komt weer aansluiten. Ik besluit het gat te laten vallen omdat er enkele ploegmaats mee waren.

Er komen nog verscheidene demarrages, waarin ik niet meespring. Ik besef te laat het gevaar en ga dan met 5 renners in de tegenaanval. Ik mag het meeste werk zelf opknappen en op 2 ronden van het einde komen we bij een achtervolgend peloton aansluiten. Ondertussen zijn er uit dat peloton 11 man weggereden. Die 11 vallen nog uit mekaar in groepjes van 5 en 6. In de eerste groep hebben we met 4 man ruim het overschot en we kunnen dan ook een volledig EFC-OPQS podium neerzetten. In de pelotonsprint kan ik 6e eindigen en word zo 18e. Het gevoel was redelijk goed, hopelijk kan ik dat bevestigen in de volgende koersen.

Enfin het koersseizoen is weer begonnen...

 


  2013 eerstejaarsbelofte

19 sept: Houthulst - 3e

In Houthulst staat er voor een gewone kermiskoers een heel erg mooi deelnemersveld aan de start: o.a. de twee Belgische kampioenen Wallays en Baugnies, Daan Myngheer, David Desmecht, Kevin Neirynck, Kim Borry, Jeroen Lepla, Guy Smet, Jeroen Hoorne... Er staat enorm veel wind op de heuvelachtige baantjes en ze trekken van in het begin door. In de tweede ronde rijden er 7 man weg. Daarachter zijn er kleine groepjes die er proberen naar toe te rijden. Deze mislukken steeds en de voorsprong vergroot nog. Als het gat 45 seconden groot is geworden, ga ik mee in een tegenaanval met Daan, Jens en een Duitse renner. Ons tempo ligt enorm hoog, maar we komen slechts gestadig dichter, vooraan zitten ze immers ook niet stil. Vooral het beukwerk van Jens en Daan zal er voor zorgen dat we toch nog komen aansluiten.

De kopgroep van 10: Joren Touquet, David Desmecht, Arne Casier, Christophe Noppe, Kevin Neirynck, Marcel Kalz, Kim Borry (die zal platvallen), Daan, Jens en ik.

Na die inspanning is het beste er af bij mij. De darminfectie en de antibiotica zullen er ook wel voor gezorgd hebben dat ik geen 100% was. Op 3 ronden van het einde versnelt David. Wij counteren de tegenaanvallen, zodat hij een grote voorsprong kan uitbouwen. Niettemin is het een prachtprestatie met al die wind. Hij zal dan ook verdiend winnen. In de sprint daarachter zet ik van ver aan. Enkel Christophe Noppe kan nog gemakkelijk over mij komen. Slechts 9 renners rijden de wedstrijd uit, van een lastige koers gesproken. Uitslag

 

 

Tour de Moselle 13-15 sept: 15e

In deze sterk bezette driedaagse starten we met Frederik Backaert, Martijn Degreve, Gilles Loncin, Piotr Havik, Jelle Feys en ikzelf.
Het was afwachten hoe ik het zou stellen met mijn darminfectie. Ik had vaak moeite om eten binnen te krijgen tijdens koers,
maar het sloeg niet op mijn rug.

Rit 1 145 km: 6e in spurt

Na 10 km rijden 7 man weg waaronder drie man van Lotto (L. Vervaeke, V. Campenaerts en H. McCormick). Ook de Franse nationale ploeg heeft er 2 mee. Wanneer de voorsprong stijgt tot 3 minuten neemt de Duitse nationale ploeg het heft in handen. Op de laatste helling hebben ze nog 20 seconden achterstand. Dan trekt Jasper Ockeloen door in het peloton. We zijn even met 30 man weg, maar er kan nog een groep van 40 man weer aansluiten. Nadat we de vluchters ingelopen hebben, proberen Frederik, Gilles en ik meerdere malen om weg te geraken, wat niet lukt.
Op 500 m van de meet is er een rondpunt waar ik als 6e doorkom. Ik dacht dat het nog een eindje van daar was,
ik ben dan ook compleet verrast als ik het bord van de 200 m zie staan. Ik zit volledig ingesloten en kan er pas de laatste 15 m uitkomen,
ik remonteer nog 3 man en word 6e. Maldonado wint voor Dennis Coenen.
In de sprint is er een massale valpartij waarbij Martijn opnieuw betrokken is. Hij loopt een barstje in de elleboog op en een geknelde zenuw. Hoeveel pech kan een mens hebben... Ik wens hem alleszins veel beterschap toe!
Uitslag  Artikel Wtv-Focus  video aankomst

Rit 2 Tijdrit van 16,3 km : 22e

In deze loodzware tijdrit met drie hellingen moet ik starten voor de sterke tijdrijder en ex vice-wereldkampioen tijdrijden Jasha Sütterlin (volgend jaar prof bij Movistar). Het is een parcours op mijn maat en ondanks de slechte positie op de tijdritfiets duurt het tot de laatste kilometer voor Sütterlin mij inhaalt. Hij wint deze tijdrit vlot met 13 seconden voor. Ik word 22e op 1 min 5 seconden. Frederik kan 7e worden op 26 seconden.
Uitslag

Rit 3 107 km: 29e na hindering door 'kamikaze'

De Duitsers moeten net als gisteren aan de bak nu met de leider in hun rangen. Ik kan gedurende de hele rit niks van voedsel binnen krijgen en slechts 2 bidons. Piotr Havik kan na 30 km wegrijden met 3 anderen. Eentje (van de Franse ploeg) krijgt de orders om zich te laten uitzakken, een ander (Brecht D'Haene) valt weg op de kletsnatte banen. Met 2 zijn ze natuurlijk een vogel voor de kat en ze worden op de laatste helling ingelopen. Ik probeer 2 maal op die helling, maar ik geraak niet weg. Leider Sütterlin is wel niet meer te vinden in het peloton van 40 man. Frederik en Gilles kunnen nog even wegrijden, maar de Fransen roepen hen tot de orde. De aankomst ligt 100 m na een rondpunt. Wie er als eerste uitdraait, wint normaal gezien. Ik kom op 200 m van de meet op kop en ga het rondpunt als eerste nemen. We rijden aan een rotvaart van 80 km/uur. Een kamikaze renner van Aix en Provence steekt mij in extremis toch nog voorbij, kan natuurlijk zijn bocht niet houden en valt. Ik kan niet anders dan hem ontwijken door op het rondpunt te rijden. Als hij me niet voorsteekt kan ik moeilijk de top 3 missen, maar zo'n aankomst nodigt natuurlijk de zotten onder ons uit... Ik word 29e en sta nu 15e in de klassering. Alaphilippe neemt de leiderstrui van Sütterlin over.

Rit 4 179 km: 6e - 4e van het peloton na 2 vluchters

In de laatste rit moeten de Fransen vol aan de bak. De definitieve ontsnapping komt pas na 2 uur op de laatste helling van 1e categorie tot stand. Louis Vervaeke, Dimitri Claeys, Gregory Francken, Tiesj Benoot en een renner van Armée de Terre rijden weg. Vervaeke (die in de stand slechts op 2" staat) moet zich laten uitzakken wanneer de voorsprong boven de minuut stijgt. Op 30 km van de meet komen we met het peloton op 50".
De Fransen willen ze niet voor de laatste helling nemen om zo een spervuur van aanvallen te vermijden en laten het tempo zakken.
De voorsprong stijgt weer boven de minuut. Vooraan rijden Claeys en Benoot weg. De Fransen verkijken zich enorm en krijgen het gat niet meer toe op deze sterke renners. Claeys wint en Benoot kan met 1" de leiderstrui overnemen. Een heel knappe prestatie van een eerstejaars. In de sprint van het peloton moet ik als 8e beginnen, ik kan nog 4 man voorbijgaan en word zo opnieuw 6e. 15e en tweede eerstejaars in het algemeen.
direct-velo uitslag

 

Tussendoor verslagje : 2 jaar terugvechten

2 jaar geleden begon voor mij een reeks van tegenslagen, waar blijkbaar geen einde aan komt. Ik kreeg een frictiesyndroom aan de linkerknie. Ik weigerde om op te geven en vocht terug. Wanneer de pijn weg was en alles in orde leek, sukkelde ik met een bacteriële infectie. Zo was de hoogvorm te laat gekomen om er in de grote afspraken te staan. Wanneer ik dan uiteindelijk in topconditie was, viel ik op de andere knie om opnieuw enkele maanden bij de kinesist te moeten gaan. 

Ook dit jaar is het weer vallen en opstaan. Het is frustrerend om na iedere examenperiode van nul te moeten herbeginnen. Dat is een keuze die ik gemaakt heb en waar ik rekening mee houd. Ik had gepiekt naar april, een acute bronchitis besliste er anders over. Vanaf midden augustus leek alle pech weg en was ik op weg om er een heel mooi najaar van te maken. Een absces en een darminfectie gooiden roet in het eten. Ik heb zolang mogelijk proberen de medicatie proberen uit te stellen omdat ik heel goed bezig was. Ik merkte in Kemmel dat het mentaal op was. Ik was niet mee in de kopgroep, wat iedereen wel eens over komt. Maar dit was gewoon de druppel voor mij. Na een hele serie tegenslagen was het gewoon niet meer mogelijk voor mij om nog terug te vechten. Ik ga dus na de Tour de Moselle mijn verwachtingen over dit seizoen bij stellen en de nodige (prestatieremmende) medicatie nemen. Hopelijk kan ik dan gezond en met een goed gevoel de winter in gaan. Ik heb gemerkt dat na iedere tegenslag, ik sterker terugkwam. Nu moet ik gewoon hopen dat het allemaal eens mee zit.

 

7 sept: Kemmel

heel de koers achter de feiten aan gereden, nooit ruimte gekregen bij demarrages. Na een zoveelste poging zit ik wat te eten, er vertrekken grote groepen, niemand reageert. Ik probeer de kloof nog te dichten, kom op minder dan 10 seconden, maar te veel wind.
Koers gestopt en wat getraind in Heuvelland dan maar.

 

5 sept: Izegem koers - ingelopen halfwege wedstrijd en 57e

Na al die jaren van toekijken langs de kant, mocht ik dit jaar zelf aantreden. Mijn broer Tim ging ook van de partij zijn, maar zadelpijn belette hem dat. Het klassieke scenario in Izegem is dat een groep wegrijdt die enkele ronden voor het einde wordt ingelopen en een massaspurt die volgt. Ik wil me in de kijker rijden dus ga ik met een ontsnapping van 20 man mee.

De verstandhouding is in het begin goed en onze voorsprong stijgt boven de minuut.

Dan mogen echter de ploegleiders achter ons rijden en ze vertellen bijna iedereen om te stoppen met rijden. Er vallen gaten, er wordt gedemarreerd, we zijn een vogel voor de kat. We worden ingelopen halfweg koers onder het commando van Champion System, Accent en Crelan-Euphony.

Ik moet eventjes recupereren en met dat warme weer (31°) lukt dat niet zo goed. Er rijden vrijwel meteen weer grote groepen weg. Ik gok nog altijd op een massasprint en blijf zitten. Op enkele ronden van het einde merk ik dat de fut uit het peloton is verdwenen, tijd om in de aanval te trekken.
Het kalf is wel al verdronken. Er zijn 40 man weg en wij komen niet dichter dan 1'10". We worden op 2 ronden van het einde uit koers genomen.
Opmerkelijk is wel dat er bijna niemand van de vroege ontsnapping mee is bij de eersten. Vooraan wint Tim de Troyer voor Sam Bennet en Matt Brammeier. Ik heb gegokt en verloren, maar dat is koers zeker.

Bedankt aan alle supporters om te komen !!

 

3 sept: GP Guerville - 13e

Deze week stond een goeie trainingsweek op het programma. Jammer genoeg word ik ziek donderdag en moet ik wat geplande trainingen schrappen. Vooral slijmen in de keel en een verstopte neus spelen me parten. Niettemin sta ik met goeie moed aan de start in deze interclub met iedere rond een klim van 3 km naar de aankomst en met slechts 85 deelnemers. Onder die 85 staan echter heel wat kleppers aan de start, ondermeer de franse kampioen Delaplace, Benoit Daeninck...

Het tempo ligt direct heel hoog. In de tweede ronde komt er een kopgroep van 14 renners tot stand.
Ik kan in de afdaling met nog 6 andere aansluiten. Van in de start heb ik wel maagproblemen die tot pijn in de rug leiden
en uiteindelijk geen kracht. Het lukt niet om soepel te rijden, alles was op de 11 te doen.
4 renners sprinten voor de bergprijs, maar ze rijden nadien door. Frans kampioen Cedric Delaplace, Pierre Lebreton, Tomasz Olejnik
en Alo Jakin zullen we niet meer terug zien. Ik speel met het idee om er de brui aan te geven, maar wegens de goeie positie besluit ik
om door te rijden.
In de laatste ronde splitst ons groepje nog: Martijn, Frederik en Gerry zitten bij de eerste 7, Maxime en ik bij de laatste 6. In het sprintje zet Maxime al vroeg aan, ik zie hem aanzetten, maar laat de anderen reageren. Daarna kan ik er vlot over gaan en zo 13e worden net na Maxime.
Vooraan wint Lebreton voor Olejnik en Delaplace. Martijn wordt 6e. Spijtig van de maagproblemen, want de conditie is wel goed.

 

25 aug: BK Lommel - 4e

Met een sterk gemotiveerde ploeg staan we aan de start in Lommel. Het parcours is smal en bochtig, levensgevaarlijk bij natte omstandigheden. £Ik vertrek als één van de laatsten van het peloton en mag heel diep gaan om vooraan post te vatten. Ik moet er eventjes van bekomen,
ondertussen zie ik nog net in de tweede ronde Miel Pyfferoen aanvallen. Jens Wallays en twee lotto mannen Frederik Frison en Maarten Craeghs komen aansluiten. De twee grootste blokken hebben een mannetje mee; dus wordt de wedstrijd gecontroleerd en springen we mee in de reacties.

Ongeveer halfweg koers reageer ik op een aanval van Van Zummeren. Uiteindelijk zijn we met een mooie groep van 9 weg, maar daarbij 5 Lotto's.
Ik probeer er het tempo wat uit te halen, zo kunnen er nog 12 man met o.a. Vermeulen, Devriendt en Ghistelinck aansluiten.
Even later komt het peloton wel terug. De voorsprong van de leiders stijgt daarna tot 2 minuten. Color Code Biowanze heeft niemand mee en moet op kop rijden. Ondertussen vallen er slachtoffers door valpartijen en het vele optrekken. Wel 6 man van onze ploeg gaat tegen de grond.
De laatste ronde komt Color Code tot op 15 seconden, maar ze hebben al hun mannen opgesoupeerd. Met nog anderhalve kilometer te gaan kan ik solo in de achtervolging. Op 800 m van de meet zit ik bijna in hun wiel op 15 m. Craeghs van Lotto ziet mij, panikeert en zet aan. Jens kan op 500 m komen aansluiten, Frison niet. Met het mentale voordeel kan Jens op 300 m beginnen sprinten en zo verdiend Belgisch kampioen worden!

Ik werd 4e op 5". Jef Van Meirhaeghe werd afgescheiden 5e op 10" en Jorne Carolus won de pelotonspurt voor Tom Devriendt.
Zelf was ik ook super blij voor Jens, maar achteraf vraag je je af wat de uitkomst was geweest als Craeghs wat langer had gewacht.

 

20 aug: GP des Marbriers (Bellignies) 1.2 - 12e

Een 1.2 koers wil altijd zeggen dat er veel goeie renners aan de start staan. Dit was deze keer niet anders.
We moeten 16 ronden van 10 km afleggen met daarin twee serieuze kuitenbijters.
Een Franse ploeg besluit vanaf ronde 1 al de kraan open te draaien. Voor velen is de koers dan al beslist.
Na één ronde schuif ik mee met een ontsnapping van 8. Het peloton komt terug en er valt een breukje net voor mij.
Zo rijden ze met 4 (met o.a. Gerry) weg. Ik reageer niet en als wat later nog 8 man komt aansluiten zit ik ingesloten. Een grote misser was dat.
Wat later rijdt er een groep van 17 weg en daarna nog eens 8 man. Op dat moment zit ik in een verloren positie,
maar ik kan met Piotr tot bij die 8 geraken. Er komen steeds meer renners bij ons aansluiten zodat wij het nieuwe peloton worden.
Vooraan komen de twee groepen samen zodat ze met 29 zijn.

Op één van de hellingen kan ik halfweg koers met een reactie meeschuiven. We zijn met 10 man
(Floris de Tier, Frederik Backaert, Pierre Drancourt en Tiesj Benoot de belangrijkste).
Er is een heel goede samenwerking en op een ronde tijd maken we een minuut goed.
Vooraan splitst het jammer genoeg zodat we bij de gelosten van de eersten komen.
De samenwerking is weg en onze achterstand vergroot opnieuw.
Op 4 ronden van het einde trekt Frederik door. Tiesj, Floris en ik kunnen aanhaken. We rijden à bloc, maar blijven
op 30-45 seconden hangen van de 8 koplopers.
foto supportersvrienden Dimitri Peyskens
De laatste ronde is het nog steeds 45 seconden,
dus besluiten we bijna de handdoek in de ring te gooien. Dan gaan ze wat te pokeren en komen we stelselmatig dichter.
foto Dimitri Peyskens
We voelen dat het er nog in zit en geven vol gas. Ik zit op mijn tandvlees, maar offer mij volledig op voor Floris en Frederik.
Op 1 km van de meet komen we op 100 m, maar dan gaan de koplopers aan. Ik word laatste van mijn groepje en zo 12e.
Vooraan wint grote favoriet Daeninck. Gerry wordt 7e. Er rijden maar 35 man uit.
EFC haalt ook het ploegenklassement binnen.
Het is goed voor het moreel dat ik in zo'n lastige wedstrijd toch al wat kon meespelen.
Videoverslag daily motion - Jean-Michel Guidez (u ziet ons groepje vanaf 9'10"

 

15 aug: Kruishoutem - 8e gesprint

115 km staan op het programma vandaag in een beloftenwedstrijd met een sterke bezetting. In de eerste ronde mogen 10 renners zomaar wegrijden. Het duurt 3 ronden voor ik een tegenreactie kan opzetten. Met o.a. Joren Touquet maak ik de sprong naar de eersten. Verhaal van de dag: ik zit in de aanval, maar de samenwerking is niet goed genoeg en er komt volk terug uit de achtergrond. Met 15 man kunnen we tot halfweg wedstrijd voor blijven. Bij iedere samensmelting zorg ik er voor dat ik direct opnieuw in de aanval ga. De benen voelen goed, maar ik heb geen splijtende demarrage in huis. In de voorlaatste ronde worden we voor de zoveelste keer ingelopen.

Ik zet me nu voor de eerste keer van heel de koers van achter en dan vallen er 2 gaten. Eerst rijden Touquet en de Nieuw-Zeelander Schreurs weg, de rest valt ook in 2 stukken. Ik mag eerst al de sprong maken naar de tweede groep. Daar bij gekomen probeer ik de laatste ronde wel 5 keer, maar ze viseren mijn wiel en mijn demarrages zijn niet splijtend genoeg. Ploegmaat Desmecht heeft wel geluk en kan naar de eerste 2 rijden. Ik poker ondertussen en begin de sprint op 500 meter, ze komen nog allemaal over mij en ik word dus 8e. Vooraan wint Touquet voor David en Schreurs. Jammer dat men op mijn wiel reed vandaag, anders zat er zeker een mooie uitslag in. Gelukkig is de conditie goed.

 

11 aug: Schuiferskapelle - 1e na tweemaal solo

Na een valpartij op training en een bijkomend bezoek aan de osteopaat sta ik aan de start in de beloftenkoers in Schuiferskapelle. 45 min voor de start merk ik dat mijn valies nog thuis staat. De eerste koers wordt dus om op tijd aan de start te staan. Ik kan, na een razendsnelle tocht (hopelijk komen er geen boeten toe) 10 minuten voor de start er toch zijn. Een dosis stress zorgt er voor dat de benen goed onder spanning staan.

Er staat veel wind op het parcours in Schuiferskapelle. In de derde ronde kunnen we met 12 wegrijden. Jammer genoeg komen er nog 6 aansluiten. 18 is wat veel voor een goeie samenwerking, dus probeer ik er regelmatig vanonder te muizen. Na veel vruchteloze pogingen rijden op 3 ronden voor het einde Jelle Godderis en twee andere weg. Ik kan alleen de sprong maken. Bij het drietal gekomen merk ik dat de snelheid wat weg is. Dus op 2.5 ronden van het einde ga ik solo. Op 1 ronde van het einde komen Maxime en Haerynck van Deerlijk aansluiten. Nu hebben we het heft natuurlijk niet meer in handen en Joren Touquet en nog andere renners komen ook aansluiten. Op een halve ronde van het einde probeer ik nogmaals. Nu vallen ze wel stil en deze keer stopt Maxime voorbeeldig af waarvoor dank, waardoor ik mijn eerste beloftenkoers win !!
Joren Touquet wint nipt de sprint van de achtervolgers voor Maxime.
Hopelijk ben ik nu verlost van alle pech en lichamelijke ongemakken en kan ik er nog een mooie (na)zomer van maken.
foto's (Roland Desmet)

Foto Roland Desmet / Rodeden

 

1 aug: Internatie Reningelst 1.12 - 26e na aanvallende koers

Reningelst is traditioneel een erg lastige koers: 170 km over smalle, heuvelachtige baantjes waar heel wat wind staat. Vooral de warmte (32°) zou een factor zijn. Ik schuif in de eerste twee ronden zowat met de helft van de ontsnappingspogingen mee. Nadat Daan eventjes doortrekt bergop, versnellen twee renners van Color-Code Biowanze. Ik ga mee met hen en wat later komen nog 3 renners aansluiten, waarvan er eentje snel moet loslaten. Zo zijn Boris Vallée, Ludovic Robeet, Loic Pestiaux, Christophe Van Cauwenberghe en ikzelf al heel vroeg op pad.
In het peloton staat de deur open en moeten veel renners afhaken.

Na enkele ronden komen er kleine groepjes aansluiten. De samenwerking is echter wel helemaal niet perfect, waardoor onze voorsprong beperkt blijft. Op 5 ronden van het einde (na 90 km in de aanval) voel ik de benen stilletjes leeglopen. Ik kan niet meespringen bij de splitsingen. Zo kom ik terecht in de laatste grote groep (die rijdt voor de 15e plaats). Ook hier rijden weer renners weg, maar ik besluit gewoon te wachten op de sprint. Volledig verkrampt rijd ik zo als 3e laatste uit. Als 26e van de 28; er startten wel 189 renners. We kunnen dus zeker van een enorm lastige koers spreken. Vooraan sprinten Sean van de Water, Jerôme Baugnies en Pestiaux voor de zege. Ze komen in die volgorde over de meet.
Ik heb geen pijn gehad aan de rug en hoop dus nu op weg te zijn naar enkele mooie resultaten.

 

28 juli: GP Pérenchies 1.2 - ontsnapping met vijf, afhaken en valpartij

Na een sukkelweek waarin ik, ondanks een bezoek aan de osteopaat, nog altijd last heb van de rug en een verkoudheid heb opgedaan,
staat voor mij een nieuwe ervaring klaar: kasseien. Eens kijken of ik op de kinderkopjes uit de voeten kan.
In het begin probeer ik me nuttig te maken voor de ploeg door zoveel mogelijk mee te springen. Na één uur koers ontstaat een groep van 25 man, waar ik deel van uitmaak. We hebben al een kloofje geslagen en het tempo ligt hoog. Het ziet er dus zeer goed uit, tot we voor een gesloten overweg staan (het was een parcours met ronden, dus vroeg of laat hadden we sowieso prijs).
Direct daarna trekken we toch door met 5. Ploegmaten Frederik Baclaert en Tom Devriendt, ex-prof Pierre Drancourt en een renner van Armée de Terre. We rijden goed door, maar hopen op versterking. Ik krijg heel wat last van mijn rug, maar kan blijven aanklampen.

Op de 3e kasseistrook, waar Frederik en Tom hadden afgesproken om door te trekken, moet ik loslaten. Het peloton is immers ook niet meer ver.
De ronde daarna wil ik in het peloton opschuiven naast de kasseien, maar kom in een modderpoel terecht en duik de patatten in.
Koers over voor mij dus. Vooraan wordt er nog gesprint met 4. Jens Wallays kan daar 4e in worden na Melvin Rullière, de sterke Drancourt en Jimmy Turgis. Hopelijk ben ik snel verlost van de miserie en kan ik in de komende weken een mooi resultaat neerzetten.
filmverslag, voor onze zuiderburen eens met Franse ondertitels.
verslag daily motion (zie mijn supporters na 5')

 

15-19 juli: Ronde van Luik. Site.  Direct-velo

Rit 1: Blegny - moeilijk begin en 77e
164 deelnemers. Enkele vroege vluchters en na een val in het peloton rijdt het eerste deel van het peloton naar hen toe,
zodat we een kopgroep krijgen van ongeveer 30 man met Tom Devriendt en Gerry Druyts;
wij stoppen af en die mannen krijgen rap een minuut.
Dan wordt er slag om slinger gedemarreerd en het peloton in 5 stukken gereden, ik rij op een beklimming van 5 naar 3 en dan naar 2.
Wat later rijdt er nog een groepje naar de eersten; ik moet net afhaken bij die mannen en heb ook veel last van de warmte.
De fut is er dan wat uit bij ons en we komen rap op 3 minuten; ik laat dan alles varen om mij toch nog een beetje te sparen en word 77e.
Wij zijn laatste groep die uitrijdt, dus ong. 90 man maar, maar de rest wordt wellicht opgevist voor morgen.
Vooraan wint de Deen Nielsen. Tom en Gerry worden knap 5e en 7e. Uitslag.

Rit 2: Waremme - achter in peloton na actieve slotfase
De tweede dag is qua parcours de gemakkelijkste, maar de warmte maakt er toch een lastige bedoening van. Het eerste uur wordt er hard gereden om mee te zijn in de ontsnapping. Op het moment dat Kevin Deltombe uiteindelijk weggeraakt met twee anderen is het wedstrijdgemiddelde 46.5. Met 3 zijn ze echter ten dode opgeschreven en na ongeveer 120 km worden ze ingelopen. Daarna zijn we met de ploeg steeds attent mee in de ontsnapping. Ikzelf kan vandaag iets beter tegen de warmte en in de voorlaatste ronde kan ik de sprong naar een 4-tal maken.
Op een ronde van het einde komt iedereen echter terug. Daarna is Frederik Backaert tweemaal mee in de ontsnapping, de eerste maal worden ze nog ingelopen. Maar wanneer hij op 2 km van de meet met twee anderen wegrijdt zullen ze hem niet meer pakken. Hij speelt het link en kan zo een mooie overwinning pakken !! Door die ontsnapping zat ik redelijk choco en besliste dan maar om nog wat op kop te rijden voor Tom Devriendt. Hij werd 2e in de pelotonspurt en zo dus 5e. Vandaag een mooie ploegprestatie, hopelijk blijven we op niveau en stijgt de vorm nog wat bij mij.

rit 3: Ans - 39e
als 38 vluchters gaan komt Benjamin nog te kort; enkel Nieuw-Zeelander McCormick is van de eerstejaars mee.
In een klein sprintje rijdt Benjamin als eerste van het peloton over de aankomst. (Kdc)

Rit 4: Aywaille-Remouchamps - 26e op de Redoute na aanval onderweg en lekke band
Vandaag stond één van de twee "bergritten" op het programma. Gisteren merkte ik dat ik bij de steile hellingen met mijn huidig vormpeil nog niet met de beste meekon, dus vandaag koos ik voor de aanval. Ik probeer verscheidene keren, maar de mannen van het klassement rijden steeds het gaatje toe. Eén keer kan ik met o.a. Stig Broeckx en Walt de Winter 40 seconden pakken en dan ziet het er erg goed uit.
Maar Tom David, Hayden McCormick en Jerome Baugnies komen aansluiten. Wat later merk ik dat ik plat sta, na een wielwissel kan ik vlug weer aansluiting maken bij het peloton, maar het kost toch krachten.
Ik krijg geen tijd om de recupereren en er rijden zo'n 30 man weg, ik probeer nog de aansluiting te maken, maar ik kom op 10 seconden en mijn kompanen kunnen/willen niet overpakken. Die groep begint met een lichte voorsprong aan la Redoute, boven komen de besten van het peloton bij de overblijvers van die groep aansluiten. Ik zit in een achtervolgend groepje met o.a. de gele trui.
In de eindsprint tot halverwege de Redoute kom ik te kort en eindig uiteindelijk dus 26e.
Jammer van die gemiste ontsnapping, maar de benen zijn wel elke dag beter geworden.

 

11 juli: Gistel - 11e bij mijn heroptreden

Na anderhalve maand zonder competitie stond ik aan de start te Gistel. 86 renners en genoeg oudere ezc-renners aan de start
met o.a. Mario Willems, Jo Maes, Frederik Toortelboom... Ik heb het eerste uur moeite om opnieuw in het koersritme te komen
en gewend te worden aan het prikkelende gevoel in de longen.

In de tweede ronde komt er een ontsnapping van 7 tot stand. Ze krijgen nooit meer dan 35 seconden, maar toch wordt er volop achter gekoerst. Ik ben redelijk actief het eerste uur en spring vaak mee. Ik merk echter dat het peloton iedere keer terugkomt en ik zet me dan ook 2 ronden van achter. Ondertussen worden de 7 bijgehaald, wat ik niet gezien had. Daarna komt er een aanval van Willems en Maes. Wanneer ik van voor kom zijn ze met 10 man weggereden, waaronder de sterkste renners. Ik ga nog in de tegenaanval met Seppe Verschuere, Matthias Vandewalle en Antoine Leleu. Ik kan meer dan mijn deel doen en de laatste ronde zelfs nog met Leleu wegrijden. Zo word ik 11e. Van voor wint een sterke Jens Vandenbogaerde de sprint voor Maes en Willems. Door onattent zijn mis ik de ontsnapping, zo weet ik nog niet echt waar ik sta.
Volgende week in de ronde van Luik zal dat wel rap duidelijk worden.

 

Verslag voorseizoen

De grote overstap van de junioren naar de beloften liep voor mij beter dan verwacht. In de kleinere koersen kon ik direct al koers maken.
Ik had nog knieproblemen in het begin van de winter, hoewel iets minder dan het jaar voordien.
Door deze knieproblemen en de examens in januari had ik wel een conditionele achterstand. Terwijl ik deze letterlijk aan het dichtfietsen was,
werd ik ziek door het koude weer. Gebrand op een mooie prestatie in L-B-L, begon ik te vroeg met trainen. Zo sukkelde ik nog verder met mijn virale infectie en geraakte ik overtraind. Vanaf dan nam ik het rustiger aan en dat had direct zijn invloed op mijn prestaties. Zowel in het PK als in Piémont-Vosgien kon ik een mooie uitslag behalen. Het vormpeil bleef stegen; zo eindigde ik als 'massasprinter' elke dag binnen de eerste 13 in de Tryptique Ardennais. Ik kon zowaar ook tussen de grootste wielervedetten 9e worden bij de profs in Gullegem.

Nadeel is wel dat ik nu moet een rustperiode inlassen voor mijn examens, terwijl dat ik nog maar net in topconditie ben.
Belangrijkste is nu focussen op de examens, mijn rentree maak ik in juli ofwel geleidelijk lokaal ofwel misschien toch in Aosta.

 

28 mei: Gullegem (profs) - 9e in mijn eerste koers bij de profs.

228 deelnemers. Ik sta in mooi gezelschap aan de start.
Foto Kurt Rasschaert
Lange vlucht van 14 man die hele koers standhoudt, met o.m. Gilbert, Van Avermaet, Fenn, Westra, Lampaert en Van Keirsbulck.
De ontsnapping ontstond in schuifjes bij het einde van de eerste ronde.
Onze ploeg is sterk vertegenwoordigd met Lander Seynaeve, Tom Devriendt en ik als enige eerstejaarsbelofte.
Doortocht aan aankomst halverwege koers
Jan Logier die eerst mee is valt na enkele ronden weg.
We halen een gemiddelde van bijna 45 km/u. Halfweg vrees ik voor krampen maar kom er weer door. Onze groep splitst in de slotfase in 2.
Fenn wint voor Lampaert en Verraes. Van Avermaet 4e, Gilbert 7e. Tom Devriendt en Lander mooi 5e en 11e. Uitslag

Ik klop ook mijn broer bij zijn come-back. Artikel over hem. Nu blok en examens. Beeldverslag Wtv-focus

 

25 mei: Tielt (beloften) - 4e in sprint met 9 na aanvallende koers

20 ronden van 6 km op een bochtig parcours met veel wind.
Van de 2e ronde ga ik in de aanval samen met Alexander Cools, Joeri Persoon en Jeffrey De Groote. Wij blijven voor tot in de 10e ronde.

Daarna onstaat een nieuwe kopgroep van 9, waar ik alleen kan naar toe rijden en die wat verder aandikt tot 15. De groep dunt later weer uit tot 9.
Net voor de sprint moet ik een gat toerijden zodat ik in de spurt iets te laat kom en enigszins ontgoocheld 4e word.
Rob Leemans wint voor Niels van Dorsselaer, Matthias Vandewalle en ikzelf.

Emiel  Vermeulen wordt 9e en David Desmecht afgetekend 10e. Andere foto's - Roland Desmet.

 

10-12 mei: Triptyque Ardennais - 12e

Voor deze lastige 3-daagse ardennenkoers stelde de ploeg, Frederik, Josh, Gilles, Piotr, Emiel, Ritchie en mezelf op.

rit 1: 8 man voorop en op 14" 5e in de pelotonspurt, dus 13e

De eerste dag is op papier de gemakkelijkste, maar met heel wat wind, wordt er toch hard gekoerst. Na ongeveer 70 km trekt
Frederik Backaert door, 7 mannen volgen hem. In schuifjes komen er zo'n 50 man aansluiten. Ik zie dat er geen samenwerking is vooraan en
besluit om nog te wachten. Bij de côte de Murringen komen we aansluiten, maar op dat moment wordt er een nieuwe schifting vooraan gevoerd; ondermeer Jérome Baugnies, een sterke Frederik, Stig Broeckx... zitten vooraan.
Op dat moment kom ik goed door, want ik voel dat de benen nog erg fris aanvoelen.

In die omstandigheden is het wel zaak om af te stoppen en de vlucht van Frederik te beschermen;, dat doe ik dan ook en ik anticipeer op de meeste pogingen uit het peloton. Het peloton maakt echter vaart en we komen tot op 14 seconden van de leiders. In de sprint word ik mooi 5e, geen slechte uitslag voor een niet-sprinter alleszins. Frederik wordt vooraan knap 3e achter Dylan Teuns en Stig Broeckx.

rit 2: kopgroep van 3 gevolgd door 6 man; ik win op de hellende aankomst de spurt van 20 achtervolgers; dus 10e
Ploegmaat F. Backaert staat in klassement op 1" van J. Baugnies

De tweede rit wordt in helse omstandigheden gereden: een zondvloed en opnieuw windkracht 4. BMC besluit al na 15 km alles op de kant te trekken. Ik zit de eerste maal mee, maar moet soms ook een gaatje dichten. Na 60 km krijg ik echt koud en ik overweeg eventjes om te stoppen; ik heb enorm koud en die koude lijkt zich ook op mijn benen te zetten. Gelukkig worden de weersomstandigheden "iets" beter na 100 km. Bij het binnenkomen van de plaatselijke ronden ontstaat een kopgroep van 20 man. Ik heb nog altijd erg slechte benen en kan geen antwoord vinden. Bij het ingaan van de laatste ronde, vind ik wel mijn betere benen terug en ik kan de achtervolging inzetten samen met o.a. Gilles op de verbrokkelde kopgroep. Ondertussen zijn er al 9 man weggereden uit die kopgroep, Frederik en ex-prof Baugnies (de 2 sterkste van de koers) zijn daaruit nog eens weggereden met Stefan Kung. Wij komen aansluiten bij de achtervolgers die voor de 10e plaats mogen strijden. De aankomst ligt in Eupen op een steile helling van ongeveer 700 m. Ik zit nog steeds fris en kan de sprint van dat groepje winnen!
Vooraan wint Baugnies van Frederik; erger is dat Frederik een seconde verliest...

rit 3: 2 + 5 renners voorop. Ik spurt 3e van het 37-koppige peloton en word dus 10e. Doel om F. Backaert in het geel te hijsen lukt niet. 

Ook de derde dag wordt ons weer heel wat regen en wind voorgeschoteld. Na de Vecquée ontstaat er een kopgroep van 30 man, waar Gilles en Piotr deel van uitmaken. Het initiatief moet dus van Baugnies komen, op de côte de Forêt, rijdt hij dan ook heel het peloton aan flarden. Ik kan net zoals nog 30 man aansluiting maken. In de lastige plaatselijke ronden in Soumagne moeten wij proberen om Frederik te helpen zodat hij deze ronde zou kunnen winnen. Maar wat hij en wij ook proberen, het is niet mogelijk om Baugnies er af te rijden.
Cote De Raphay; ik zit 3e
Wij doen al het mogelijke met demarrages en positiespel, maar hij kan toch altijd gevat antwoorden. De sterke Zwitser Dillier en Broeckx rijden weg in de voorlaatste ronde. In de laatste ronde laten we dan ook nog 5 renners wegrijden. In de sprint zit ik weer nog heel fris, maar ik moet van te ver komen. Ik word toch nog 3e, een carrière als topsprinter lijkt in de maak :-) en uiteindelijk word ik dus 10e.
Gilles Loncin links; ik finish door het midden
Ik mag zeker niet ontevreden terug kijken op deze lastige 3-daagse; ik word 12e in het klassement;
enkel jammer dat Frederik met een seconde verlies het onderspit moet delven. Uitslag

 

Circuit de Wallonie Fleurus (topcompetitie) - 63e na goede koers maar met krampen in slotronde

Voor mijn eerste topcompetitiewedstrijd zijn de verwachtingen niet erg hoog gespannen.
Voor het eerst dit seizoen wordt er echt in warm weer gekoerst; daar heb ik soms last mee.
Direct na de officiële start springt een groepje van 15 man weg, met daarbij heel wat goeie namen. Wij hebben jammer genoeg niemand mee.

Er moet in totaal 5 keer de helling de Petit Try beklommen worden (17% steil); de tweede keer splitst het peloton, ik zit goed vooraan, maar de rest komt terug. In de derde grote ronde wordt de kloof op de vluchters stelselmatig kleiner, ik kan mij steeds goed vooraan positioneren.
Met 4 ploegmaten op de petit Try
Bij de voorlaatste keer de Petit Try voel ik wel de bui al hangen dat krampen zullen opkomen.
Voorlaatste beklmming Petit Try
Ik probeer nog een ploegmaat naar voor te brengen en op de slotklim kom ik in het peloton van nog 69 man als één van de laatsten boven en eindig op een 63e plaats. Slechts 4 eerstejaars eindigen in het peloton. Vooraan kunnen ze de laatste vluchter en profrenner Sébastien Delfosse van Crelan niet meer bijhalen en hij wint.
Gilles, Piotr en Frederik kunnen zich goed positioneren en worden respectievelijk 7e, 9e en 10e.
De oorzaak van mijn krampen ligt misschien in het te hoge zoutgehalte in mijn zweet, misschien dat wat extra zout geen kwaad kan. Uitslag.

 

28 april: PK Oostnieuwkerke  - 4e

De verplichte afspraak deze week was het provinciaal kampioenschap te Oostnieuwkerke. Ze schotelen ons 140 vlakke kilometers
zonder wind voor. Toch wordt zo'n koers altijd door ontsnappingen gekleurd. Het PK is echter altijd een beetje een loterij
en ik werkte er dan ook niet specifiek naar toe. Het voltallige Efc-blok stond wel gemotiveerd aan de start.

In de derde ronde maak ik deel uit van een deftige poging van zo'n 20 man;

er zitten heel wat sterke renners bij, maar het peloton neemt ons terug.
Een ronde later rijden er 14 anderen weg, waaronder ploegmaten Tom Devriendt, Jens Wallays en Emiel Vermeulen.
Het was dus niet aan ons om de achtervolging in te zetten.
De kopgroep verbrokkelt en het valt nooit volledig stil in het peloton. Zo zijn de sterkste overblijvers Jonas Rickaert, Tom en vooral Jens er op een goeie ronde voor het einde aan voor de moeite, vooral door toedoen van de ploeg Soenens.

In het begin van de laatste ronde val ik aan, ik krijg gezelschap van Xandro Meurisse, Gianni Bossuyt en Axel Decorte.

Ook al had ik een actieve koers achter de rug, de benen waren nog behoorlijk en ik besluit af en toe te pokeren, want op een PK is het eigenlijk alleen de eerste plaats die telt. Wanneer Meurisse demarreert op 500 m, remonteer ik hem vrij makkelijk en wil ik op mijn beurt aanvallen,
maar ik krijg een krampscheut en moet wachten. Terwijl we aan het inhouden zijn, komt uit de achtervolging nog een sterke Daan Myngheer ons remonteren en de koers winnen. In de sprint moet ik Meurisse en de opkomende Jens Vandenbogaerde voor laten.

Zo had ik toch het gevoel te kunnen terugkijken op een sterke wedstrijd, waar we ook als ploeg de koers domineerden.
uitslag  beeldverslag Wtv-focus

 

20-21 april: Tour du Piémont Vosgien - 16e

Na de slechte benen in Luik liet ik bloed nemen. Het slechte gevoel werd direct verklaard door een aantal factoren:
Hematocriet laag, rode bloedcellen laag, witte bloedcellen hoog, en spierafbrekers CK extreem hoog (2000). Dit wil dus
zeggen dat de virale infectie zeker nog niet weg was zondag en dat ik te vroeg wilde herbeginnen en mij dan overtrainde.
Gelukkig nam ik deze week al genoeg rust zodat ik fris kon aan de start verschijnen van deze tweedaagse.

Eerste rit - mee met ontsnapping op heuvelachtig terrein en 8e
was 160 km verspreid over 14 ronden met iedere keer 2 hellingen (85 m hoogteverschil). Ik sta hier aan de start samen met Jens Wallays, David Desmecht, Frederik Backaert, Gilles Loncin en Jelle Feys. Jelle gaat mee in de vroege ontsnapping, maar hij heeft slechte benen en hij moet afhaken na 100 km. Ondertussen reed VL-Technics al een paar ronden op kop, maar ze konden het gat niet dichten.
Met niemand meer mee in de ontsnapping moesten wij nu op kop rijden. In minder dan één ronde was het gat van 1 min 15 al gedicht.
Een ronde later ontstaat er een nieuwe ontsnapping; ik kan samen met Gilles, David en Frederik mijn wagonnetje aansluiten.
Wij lopen goed uit op het peloton. Op de laatste helling rijdt er nog 7 man van ons weg.
Ik ga alleen in de achtervolging en word zo 8e en eerste eerstejaarsbelofte.
Edward Theuns wint voor ex-Belgisch beloftenkampioen Dimitri Claeys. Gilles wordt sterk 4e. site inrichter  uitslag

De tweede dag (tijdrit) - niet goed hersteld en 37e
De tweede dag moeten we een individuele tijdrit afleggen over een golvend parcours van 14 km. Ik voel meteen dat ik niet goed hersteld ben van de vorige dag (nog uitloper van ziekte?). Ik deel toch redelijk goed in, kom wat te kort in de laatste kilometers en word 37e. Op de tijdritfiets heb ik dit jaar wel echt geen goed gevoel. Waarschijnlijk ligt een slechte positie aan de basis. Dimitri Claeys wint de tijdrit voor zijn ploegmaat Edward Theuns. Een Nederlander (die aan het tussenpunt een minuut trager reed, maar aan de aankomst op miraculeuze wijze toch zou gewonnen hebben, nadat hij over het laatste stuk 60 km/u zou gereden hebben) werd geschrapt uit de uitslag.

Tweede dag (namiddagrit) - 35e in massaspurt
In de namiddagrit heb ik weer geen goede benen, de eerste 3 ronden rijden ze 46 km/u en zit ik niet met overschot. Daarna rijdt er een 9-tal weg. Wij hadden niemand mee en 2 ronden voor het einde besluiten we opnieuw de kloof van 1 min 20 te dichten. Opnieuw gaat dit zeer snel en we stevenen op een massasprint af. Ik begin wat betere benen te krijgen, maar door het kopwerk schiet ik toch weer te kort. Ik word 35e. Frederik Backaert 6e en Gilles 10e. In het klassement word ik zo 16e (en eerste eerstejaars). Wij worden 3e in het ploegenklassement. uitslagen

Ik onthoud vooral dat de benen de eerste dag goed waren en dat we met de ploeg imposant voor de dag kwamen.
Met nog wat extra rust moet ik weldra weer topfit zijn.

 

13 april: Luik-Bastenaken-Luik (U23) - slechte benen en 127e  persartikel
Niet goed en al vroeg krampen. Besluit dan na de Vecquée op kop te rijden voor de ploeg om vluchters terug te pakken. Daarna gewoon uitgereden als 127e op grote afstand van eersten. Nu dinsdag doktersbezoek om na te gaan of iets scheelt.
Broer Tim deze week sterk in Frankrijk en dan zware val.

 

9 april: Ruddervoorde - PK tijdrijden - minder gevoel en 29e

Deze wedstrijd komt wat ongelegen met Luik-Bastenaken-Luik in het vooruitzicht
. Gisteren deed ik immers nog een stevige duurtraining van 4 uur en ik had nog altijd niet de kans gehad om mijn bekken recht te laten zetten door de osteopaat. Niettemin is het belangrijk om het tijdrijden te onderhouden. Ik doe een goeie eerste ronde, maar ik voel daarna dat de benen niet meer mee willen. Geen kracht in de benen is fataal op het biljartvlakke parcours van Ruddervoorde. Ik eindig dan ook op een triestige 29e plaats. Hopelijk kan ik in de volgende tijdrit, onder betere omstandigheden, wel een deftige prestatie neerzetten.

 

6 april: Polleur - la printanière Pollinoise - 15e

Zaterdag vertrok ik vol goede moed om de eerste klimkilometers in de benen te krijgen naar Polleur,
waar ze ons een parcours voorschotelden met 6 klimmetjes. Met 175 moeten we in koude, natte omstandigheden de wedstrijd afleggen.
Net voor de Vecquée wordt er traditioneel weggereden, ook ik waag mijn kans. Het is niet de goeie, want later ontstaat een kopgroep van 10 man.

Er is niemand mee van de jeugdploeg van BMC (die komen trainen voor Luik-Bastenaken-Luik). Dus zie ik geen gevaar in de ontsnapping.
De vluchters worden steeds binnen schot gehouden, maar we kunnen nooit meer aansluiting maken met 5 van hen.
Ik heb redelijk goeie benen, maar krijg veel rugpijn op het laatste, waardoor ik geen kracht meer in de benen voel. Ons peloton wordt uitgedund tot zo'n 50 man. Uiteindelijk word ik 10e in de massasprint voor de 6e plaats en zo dus 15e.
Vooraan wint Florent Mottet (de winnaar van de slotrit in de Triptyque) na een spectaculaire rush op het laatste voor Axel Decorte.
Na de wedstrijd besluit ik om nog een deftige training in de Ardennen af te haspelen, om wat extra klimritme op te doen. uitslag

 

3 april: Bredene - 8e

Na een week sukkelen met bronchitis sta ik zonder verwachtingen aan de start van de kermiskoers in Bredene.
Met Timothy Dupont, Jo Maes, Joeri Clauwaert, Guy Smet, Koen Demuynck... staat er weer "schoon" volk aan de start.

Na 4 ronden laat een Engelsman gewoon het gat vallen, waardoor 10 man een vrijgeleide krijgt.
Ik zie het gevaar en kan als één van de enige nog komen aansluiten.

Vooraan zitten we met 13 man samen, ondermeer Dupont, ploegmaat Lander Seynaeve, Maes, Demuynck, Smet, Matthias Van Holderbeke, Bart Van Speybrouck... De samenwerking is niet perfect, waardoor we op de winderige baantjes nooit meer dan een minuut voorsprong hebben op de achtervolgers. Nadat we door verkeer op het parcours zelf eventjes de remmen moeten toetrekken, komt een 5-tal tot op 10 seconden. Het sein om nog eens het gaspedaal in te drukken. Op het einde voel ik, mede door de ziekte, de beentjes leeglopen. Ik zeg Lander dat hij moet aanvallen, zo kan hij wegrijden met Dupont. Daarachter zit een 3-tal met Maes, Van Holderbeke en Van Speybrouck. Vooraan moet Lander het afleggen tegen de sterkste man in koers: Dupont. Ikzelf word 8e. Na de ziekte een geslaagd resultaat.

 

24 maart: Wijnendale (Torhout) - 17e

Na een zware trainingsweek sta ik samen met 174 anderen aan de start in Torhout-Wijnendale. Bijna elke koers in België is afgelast,
daarom staat er heel wat talent aan de start (Timothy Dupont, Joeri Calleeuw, Rob Leemans, Mario Willems...).
Met heel wat wind en een gevoelstemperatuur van -10° belooft het een zware koers te worden.

In het begin zijn er wat schermutselingen, maar ongeveer halfkoers rijd ik weg met Thomas De Brabandere en Bert Vanlerberghe.
Na 2 ronden worden we ingelopen door 21 anderen.
Een veel te grote groep natuurlijk, maar we blijven toch voor. Na de vele trainingskilometers en het gezapige tempo worden de benen heel log.
In de voorlaatste ronde vallen Tijs Delbaere en Michiel Dieleman aan. Er komt pas op het einde reactie van ploegmaat Martijn, Bert van Lerberghe en Jelle Rutsaert. Dieleman wint, voor Vanlerberghe, die Delbaere nog kan remonteren.
Ik trek de sprint aan voor Emiel Vermeulen die de sprint van ons groepje wint; ikzelf word 17e. uitslag

Tijdens de koers had ik heel wat last van hoesten, met die koude ben ik nu wel echt wat ziek geworden.
Hopelijk gaat het snel over, zodat ik kan starten in de Boucle de l'Artois.

 

16 maart: Bissegem - 27e, mee met goede ontsnapping maar mij laten verrassen op het einde

Na de valpartij van vorige week stond ik samen met 145 andere renners aan de start in Bissegem. De valpartij zorgde er voor dat mijn bekken wat
scheef staat, een afspraak bij de osteopaat zal dit wel verhelpen. Het parcours leende zich niet goed tot aanvallen, maar met windkracht 4 à 5 was het toch mogelijk.

Ik spring vaak mee in het begin, maar het komt altijd terug samen in de strook meewind.
Ongeveer halfweg koers zie ik een 7-tal wegrijden die toch al 20 seconden hebben.
Met een uitermate sterke Jonas Rickaert dicht ik het gat. Er volgen nog wat renners in ons spoor en zo hebben we een kopgroep van ongeveer 15 man, enkele namen: Bart Kuypers, Thomas Debrabandere, ploegmaat Emiel Vermeulen, Evert Vanneste, Thomas Chamon, Niels Godderis...
Het draait echter voor geen meter rond bij ons, waardoor het peloton op een minuut blijft. Op 5 ronden van het einde valt een gat en Rickaert en Kuypers zijn weg. Chamon maakt als eerste nog de sprong. Wat later probeer ook ik het gat te dichten, maar ze waren al 250 m weg.
De eerste 200 m kan ik toerijden, maar dan blijf ik hangen op 50 m. Het gaat natuurlijk ook vooruit vooraan en ik moet mij noodgedwongen terug laten inlopen.

De samenwerking was nu nog slechter bij ons, ik probeer nog enkele malen met een kompaan weg te rijden, maar het voltallige peloton komt nog terug op 2 ronden van het einde. Er rijden grote groepen weg uit het peloton. Ik spring ook nog eens mee, waardoor ik in een 3e groepje raak. Ik eindig uiteindelijk op een 27e plaats. Vooraan wint Chamon gemakkelijk voor Rickaert en Kuypers.
De benen zijn goed, nu moet ik alleen nog attent zijn bij de schifting in de kopgroep.
Dit jaar wordt een leerjaar, maar het zou toch al leuk zijn mocht ik eens een mooie uitslag kunnen rijden.

 

9 maart: Geluwe - paar maal in de aanval, maar val.
Onvoorzichtige toeschouwer rijdt op de weg en wordt aangereden door de renner vóór Benjamin. Hij kan die niet meer ontwijken.
Schaafwonden aan linkerheup maar ook linkerknie getoucheerd. (Kdc)
foto Pomer

 

3 maart: Lillers (Noord-Frankrijk) 175 km (1.2) - koers met sterke bezetting; 42 vluchters; ik finish redelijk vooraan het peloton als 71e.

Nadat vorige week door het slechte weer Gent-Staden werd afgelast,
stonden we zonder veel competitieritme aan de start van één van de sterkst bezette koersen van het jaar.
In Lillers kwamen namelijk 3 profploegen en een heleboel continentale ploegen (die van BMC, Leopard-Trek...) in actie.
De goeie herinneringen aan vorig jaar bij de juniores (toen ik derde werd op hetzelfde parcours)
zorgden er wel voor dat ik gemotiveerd aan de start stond.

In de eerste kilometers ligt het tempo verschroeiend hoog, na 20 km kan een 3-tal wegrijden. Het peloton laat begaan
en ze hebben al snel 4 minuten voorsprong. Bij het aansnijden van de heuvelzone trekt het peloton het tempo weer omhoog.
Als je dan vanachter in de groep zit, weet je dat het onmogelijk wordt om te reageren op ontsnappingen.
In schuifjes komt dan ook een kopgroep van 42 man tot stand, waarvan Josh Atkins voor onze ploeg deel van uit maakt.
Het tempo valt nu weer volledig stil totdat VC Rouen en Leopard Trek op kop beginnen te rijden.
Ze verkleinen de voorsprong van 5 tot 1 minuut, maar dan splitst het van voor en rijden ze weer verder weg.
Ondertussen moest ik al een tijdje dringend een plaspauze inlassen, maar door het hoge tempo lukte dat niet. Toen ik een paar keer wilde aanvallen om er met wat voorsprong aan te beginnen, reden ze allemaal op mijn wiel.
Het werd dan maar ophouden tot aan de meet, niet evident natuurlijk voor een koers van 174 km.
Vooraan wint Benoit Daeninck voor Olivier Pardini, ik plaats me goed van voor bij het begin van de massasprint zodat ik gespaard zou blijven van valpartijen. Ik finish als 71e net na Martijn Degreve. Dank aan hem voor het vervoer. Uitslag.

Over het algemeen kan ik tevreden zijn over mijn koers, ik kom zeker nog wat te kort om mee te zijn met de ontsnappingen. Ik besef nu ook dat bij zo'n tegenstand er slechts op bepaalde momenten erg hard wordt gekoerst en dat ze dan vaak stil vallen. Op naar volgende week.

 

17 feb 2013: Rekkem (clubkampioenschap) - 14e in beloftendebuut.

Voor het eerst samen gekoerst met broer Tim die 3e wordt (in sprint met drie).
Als enige eerstejaars mee in ontsnapping met 21. Daarna eerste schifting overleefd, maar tweede was er te veel aan.
Toch tevreden.  Uitslag

 

11 febr 2013: verslag winter 2012-13

Tijdens mijn valpartij in de Keizer der Juniores eind september werd mijn knieschijf blijkbaar hard geraakt.
Na 3 weken rust was het probleem nog altijd niet weg. Opnieuw een heleboel uren bij de dokter/kinesist brachten aan het licht
dat ik een anterieur frictiesyndroom heb aan de binnenkant van mijn knie. Dat betekende een tweede winter zonder lopen.
Gelukkig heb ik deze winter minder dagen platte rust moeten nemen door niet te kunnen trainen van de pijn.
Die dagen kon ik trouwens goed gebruiken om te proberen te slagen voor mijn richting toegepaste economische wetenschappen aan de Kulak.
Ik volg een volledig programma en heb ondertussen gemerkt dat het moeilijk combineerbaar is met het wielrennen, zelfs met een topsportstatuut A.

In december probeerde ik de opgelopen achterstand weg te fietsen in Torrevieja bij Ronaldo Leuckx.
In januari had ik examens waardoor er van veel trainen geen sprake meer was.
Die stage verliep heel goed en ik had voor het eerst geen pijn meer in de knie.
Januari werd een zware maand met alle dagen van 's morgens tot 's avonds blokken.
Hopelijk zal dat zijn vruchten afwerpen wanneer ik mijn punten krijg.
Vorige week kon ik dan met mijn ploeg EFC-OmegaPharma-Quickstep op stage naar Benicassim.
Hier probeerden we de laatste hand aan de conditie te leggen.
Voor de studenten was het wat meer op het gemak, zo zullen wij wat later in vorm zijn. Ik verwacht pas in april mijn beste niveau.
Hopelijk blijf ik volgende winter eens gespaard van pech, want ik heb het lopen echt wel nodig in mijn opbouw.

 

2012 tweedejaarsjunior

23 sept 2012: Jemeppe (BvB) - na een remonte 12e achteraan kopgroep

Val van vorige week op mijn rechterknie speelde mij nog parten (de andere dan die waarmee ik vorige winter last had). Door de pijn had ik niet echt kunnen trainen, maar toch zou ik proberen er het beste van te maken in één van mijn lievelingskoersen.
Groep van 14-tal renners ontsnapt halverwege en neemt 1'10". Bij hen legt vooral Avia met 4 man er duchtig de pees op.
Miel Pyfferoen helpt mij mooi de tegenaanval lanceren op les Awirs. Dank Miel.
Ook Miel Houfflyn en Merlijn Decoster gaan mee en later o.m. ook Maxime Farazijn. Na stevige achtervolging komen we bij de kopgroep. Diverse aanvallen worden gesmoord, o.m. van Maxime; als hij wordt ingehaald breekt hij ook zijn ketting zodat hij op een vreemde fiets en letterlijk op kousenvoeten de meet zal bereiken. Ik probeer op de laatste helling en kom er als eerste boven, maar krijg geen afstand. Edward Planckaert kent in de afdaling meer succes en blijft knap uit de greep van het peloton. Ik sprint achteraan de kopgroep als 12e.
Onze ploeg wint de beker van België van dit jaar voor Balen en Cube-Fintro.
Morgen begint academiejaar, vandaag dit kortere verslag. Filmverslag youtube.  

 

15-16 sept: Keizer der juniores (Ieper en Koksijde) - 22e na veel aanvallen en pech

rit 1 - Ieper - Met keurgroep van 7 weggereden na Kemmelberg, 1'30" voorsprong, maar val en teruggepakt - 57e.

Met een sterk internationaal deelnemersveld gaan we na een plechtigheid over WO I van start in Ieper.
Net als vorig jaar wil ik mijn stempel drukken in het Heuvelland. Na zo'n 15 km ontstaat er een kopgroep van 10 man met o.a. Matthias, Dylan Kowalski, Bradley Linfield, Joachim Vanreyten, Jan Logier...
Hoewel er in het peloton niet echt tempo gemaakt wordt kunnen ze toch niet verder dan 25 seconden uitlopen in de heuvelzone.
De zwaarste scherprechter van het parcours (De Kemmelberg) draai ik als eerste op om te proberen een schifting door te voeren in het peloton. Boven hebben we de vluchters bijgehaald en zijn we nog met ongeveer 30.
Kemmelberg met Tiesj Benoot en van DJ-matic Maxime, Kristof, Benjamin & Edward
Te veel natuurlijk en ik maak de sprong samen met de Noor Markus Hoelgaard, Kevin Deltombe en Maxime naar de 3 overgebleven vluchters: Linfield, Vanreyten en Kowalski. We zitten met een sterk 7-tal en we kunnen al rap 1 min 30 voorsprong behalen.
Kopgroep van 7 in Wijtschate
Dan zakt ons tempo wat, maar het blijft nog steeds rap gaan. In het peloton zien ze het gevaar en beginnen ze met 20 rond te draaien. Ook Balen en de Australiërs rijden hoewel ze iemand mee hadden van voor. Tegen zo'n samenwerking is het natuurlijk vechten tegen de bierkaai.
Kopgroep in Ieper
Nadat respectievelijk Hoelgaard en wat later ook ik (ik haper tegen de Australiër zijn achterwiel) tegen de grond gaan, zijn de vluchters
eraan voor de moeite. Ik heb schaafwonden op verschillende plaatsen en mijn rechterpedaal is kapot.
Ik rijd toch door, maar op een aanval in de laatste ronde na, hou ik me koest.
De rit eindigt op een massasprint die gewonnen wordt door Tiesj Benoot voor de Noor Petter Schmidt en Felix Pouilly. Christophe wordt knap 5e.
Jammer dat de aanvallers niet worden beloond en de koers opnieuw op een massasprint eindigt.
Dj-matic wint wel ploegenklassement. Dank aan het Rode Kruis en mijn ploeg voor de goede zorgen. tv-verslag Wtv-Focus 1e rit
Met dank aan het Rode Kruis voor de goede zorgen

rit 2a - tijdrit Wulpen - ondanks schaafwonden en slechte nacht toch 22e

Na een moeilijke nacht ga ik met beperkte ambities van start in de tijdrit. Ik kan tijdens de opwarming mijn hartslag moeilijk omhoog krijgen
en door de brandwonden lig ik niet comfortabel in de beugel.
Ook de tijdrit verloopt niet soepel. Ik kan een grote versnelling ronddraaien, maar ik heb het gevoel dat ik niet kan afzien.
Na 5 km zie ik wel al de voor mij gestarte Cédric Defreyne rijden. De laatste 2 km kom ik in mijn ritme en kan tegen de wind mijn 14 ronddraaien. Ik eindig 22e op 19" van winnaar Jonas Rickaert. Ondanks de omstandigheden nog zo geen slechte tijdrit.

rit 2b - slotrit Koksijde - drie lekke banden en met een drietal teruggepakt 2 km voor de meet - 38e

Voor de start staat mijn achterwiel plat, gelukkig heb ik reservewielen mee. De wegrit werd hertekend rondom Koksijde. Deze werd minder selectief, maar met nog meer bochten en de Hoge Blekker verder van de meet.
De eerste ronde geven ze er meteen een patat op.
Maar ik voel dat de druk uit mijn tuben verdwijnt. Ik verander van voorwiel en kan na 2 km weer aansluiten in het peloton.
Ook de volgende ronde merk ik dat er wat scheelt en merk dat ook mijn achterwiel plat staat.
Na een tweede wielwissel en een moeizamere terugkeer zie ik dat ze met 12 zijn weggereden waaronder Edward, Dries van Gestel,
Joachim Vanreyten, Kowalski... In het peloton wordt er geen tempo gemaakt en, net als gisteren, is de koers normaal gezien gereden.
De Australiërs beslissen er echter anders over en ze beslissen om zelf ook hun WK-ploegentijdrit te rijden. Zo is het gat van 1 min40 in minder dan twee ronden gedicht. Door de val en de twee lekke banden voel ik dat de cartouchen stilaan op zijn. Maar nadat Felix Pouilly zwaar uithaalde op de Grote Blekker zie ik nog een ideale kans om weg te rijden. Dat lukt ook en Julien van den Brande (die al met de grote ontsnapping mee was) en Jenthe Biermans komen aansluiten. Balen rijdt in eerste instantie achter ons, maar met Biermans hebben ze iemand van voor. Daarna valt het stil in het peloton (o.a. door goed afstoppingswerk van ploegmaten) en kunnen we 17 seconden voorsprong nemen.
Voorop met 3 op 4 kilometer van de meet
Helaas zetten de Australiërs zich nogmaals op kop en we zijn niet sterk genoeg om een jagend peloton voor te blijven.
Op 2 km van de meet worden we ingelopen.
In de sprint valt er een gaatje 3 plaatsen voor mij. Daardoor wordt er tijdsverlies aangerekend voor de renners en verliest Jonas Rickaert in extremis zijn leiderstrui. De eindoverwinning gaat naar J. Vanreyten. In de sprint wordt Christophe weer heel mooi 3e na de Australiërs Mccarthy en de al bekende Caleb Ewan. Opnieuw heb ik een overdosis pech (valpartij, 3 tuben van 75 € en pedalen van 120€ kapot), hopelijk heb ik mijn portie dit jaar opgespaard en kan ik volgend jaar een pechloos jaar hebben.
tv-verslag Wtv-Focus 2e rit (late vluchters zijn wel niet die in beeld)

 

8 sept: Curitas Classic (IC Diegem) - 9e twee maal naar kopgroep gereden; in finale zouttekort en krampen

Zonder echt toe te werken naar deze wedstrijd ga ik van start in Diegem met 157 anderen.
Eerst moeten we een grote ronde van 55 km doen, daarna 8 plaatselijke ronden van 7,5 km.
In de grote ronde meng ik mij af en toe in de debatten, zonder veel afscheiding te kunnen creëren.
Op een kasseistrook verlies ik één van mijn bidons. Een kleine ramp voor mij, want in
dit warm weer en zonder mijn O.R.S. (mengeling van zout en suiker) die in de bidon zit, krijg ik gemakkelijk krampen.
Dit werd nog versterkt doordat door omstandigheden geen magnesium mee was.

Twee keer kan een groepje zich afscheiden, maar ze vormen nooit een reëel gevaar. Tijdens de plaatselijke ronden komt daar verandering in.
Miel Pyfferoen is weg met zo'n 10 anderen. Ik maak de sprong ondermeer met Seppe Verschuere en Miel Houfflyn.

Het mag helaas niet zijn, want een ronde later worden we terug ingelopen.
Dit is het sein voor Jan-Bart Opsomer, Julien van den Brande, Dieter Verwilst, Laurens De Plus, de Nederlander Etienne Van Empel, Hayden McCormick uit de Nieuw-Zeelandse selectie en Benjamin Perry en Brandon Etzl uit de Canadese selectie en om er van onder te muizen.
Ze krijgen direct een halve minuut. Als ik een ronde later merk dat de voorsprong alleen maar is toegenomen,
waag ik opnieuw de sprong dit keer samen met Mathias van Gompel en Miel Houfflyn.

Na anderhalve ronde hard knokken slagen we er in om vooraan post te vatten.

Wat later besluit Dieter Verwilst met nog 2 ronden te gaan een solo te doen.
Bij ons heeft niemand nog zin om rond te draaien en wordt er slag om slinger gedemarreerd.

Het resultaat is dat de voorsprong alleen maar vergroot en dat het peloton dichterbij sluipt. In de laatste ronde kan ik eventjes alleen weggaan.
Ik rijd aan een goed tempo en zie Verwilst groter worden. Jammer genoeg word ik wat later weer ingelopen. Zoals gevreesd zat ik de laatste 3 ronden met krampen wat ik vooral voel bij de tempoversnellingen. Van Gompel slaagt er nog in om wat voor onze groep te eindigen.

In de sprint neemt Brandon Etzl de laatste podiumplek in beslag. Zelf word ik met die krampen kansloos laatste en eindig als 9e (2 renners waren weggevallen).

Jammer, maar hoewel de omstandigheden niet echt meezaten ben ik toch blij dat ik opnieuw met de juiste ontsnapping mee was.

 

1 sept: Herbeumont (klimkoers) - 4e

Na de tijdrit in Adinkerke, waar ik niet echt een doel van maakte, staat de tweede klimkoers van het jaar op het programma in Herbeumont.
95 renners zien de uitstap naar het verre Herbeumont zitten, maar daarbij zitten wel de betere klimmers. Ik stond hier nooit eerder aan de start, dus is het afwachten wat het parcours betreft. Dat parcours bestaat uit één grote ronde (3 bergen met een steil begin), 3 lokale ronden met de Rouge Minières (stukken van 12%) en de côte de Terme (stukken van 20%), daarna nog 3 plaatselijke ronden met de côte de Terme.

De koers blijft lang gesloten, er komen veel aanvallen, maar de echte toppers krijgen geen ruimte. Na de tweede lokale ronde komt daar verandering in. Ludovic Robeet en Steve Hansens rijden weg op de Terme. In de afdaling sluiten Julien van den Brande, Jochem Roegiers en Jan Logier aan. Op de Rouge Minières komt er een tegenaanval van Mathieu van der Poel, Piotr Havik, Miel Houfflyn, Mathias van Gompel en ik. Wat later komen nog Thomas Hamilton, Seppe Vervoort en Timon van Reek aansluiten. In de plaatselijke ronden verandert de samenstelling nog van de kopgroep tot we uiteindelijk met 9 zijn. In de voorlaatste ronde plaats ik een demarrage in de afdaling.

Ik heb een voorsprong van ongeveer 10 seconden, maar hou mijn benen stil. Wanneer ik ingelopen ben demarreert Robeet. De verwachte demarrage komt er niet op de klim en we gaan naar een sprint. Daar zet ik te laat aan en word 4e op twee fietslengten na Mathieu van der Poel, Miel Houfflyn en Mathias van Gompel.  Tom Bosmans wordt 5e. Piotr Havik 8e. 51 renners komen aan.
Op mijn geliefde parcours kon ik weer een mooie uitslag behalen, maar ik moet nog meer lef hebben om een uitschieter te behalen. Uitslag

 

25 aug: Omloop Mandel-Leie-Schelde Meulebeke (UCI) - weer 5e

Deze mooie wedstrijd staat met stip aangeduid in de agenda; 134 km met een passage in de Vlaamse Ardennen, regen en veel wind moeten volstaan om er een mooie wedstrijd van te maken. In het begin ontstaat er al een kopgroep van zo'n 14 man met daarbij Miel Pyfferoen, Miel Houfflyn,
Jan Logier... Bij het aansnijden van de hellingenzone hebben ze een kleine minuut voorsprong, die later zal oplopen tot meer dan anderhalve minuut. Met ondermeer Seppe Verschuere probeer ik naar een achtervolgende groep te rijden. Jammer genoeg pakt het peloton ons terug.

Dan wacht ik maar op de echte zware hellingen: de Oude Kwaremont en de Paterberg.
Ik zit goed 5e op de Kwaremont, maar ik kan mijn achterwiel moeilijk onder controle houden op de glibberige kasseien.
Wanneer Piotr Havik en Kevin Deltombe gaan laat ik begaan. Ik ga in een tegenreactie op een berg die me beter ligt, nl. de Paterberg.


Ik neem het peloton op sleeptouw en we komen bij een deel van de vluchters.
Maxime, Tiesj Benoot en Joachim Vanreyten komen nog aansluiten. De samenwerking is wel niet goed genoeg
om naar het groepje van Kevin en Piotr te rijden. Joachim merkt dat en springt met Tiesj vanachter mijn wiel weg naar hen.
Ik zie het gevaar en probeer hen te volgen. Wanneer ze bij het groepje van Piotr, Kevin, Jan Logier, Felix Pouilly en nog een ander komen,
valt het daar ook weer uit mekaar. Ikzelf kom bij het tweede deel met Jan, Tiesj en Felix. Ik ben opnieuw op achtervolgen aangewezen. Dan arriveren we aan een overweg, de baan is nat en ik hoor net te laat de bel. Jan zit eerst en kan nog op tijd stoppen. Tiesj zit tweede en kan pas halverwege de overweg stoppen. Ik kan niet op tijd stoppen en moet dan maar doorrijden anders ga ik tegen de grond op de natte weg. Ook Tiesj en Felix kunnen niets anders doen dan hun weg verder zetten. Op de klim van Elsegem wat verderop geraak ik als enige nog
bij de eersten.

We zijn nu met 17 man vooraan. Met die 17 rijden we naar Meulebeke. Daar valt het opnieuw uit mekaar. Nu ben ik wel van het begin mee. Kevin, Julien van den Brande, Laurent Pieters, een Amerikaan en ik kunnen een kloof van 30 seconden slaan.

Op 2 ronden van het einde kunnen Piotr en de sterke Deen Emil Ravnsholt nog terugkomen.

Avia is met drie man mee en ze demarreren elk om beurt.
Uiteindelijk is het dan Piotr die alleen wegraakt. Hij zal na een solo van 15 km zegevieren, een sterk staaltje.

Bij ons wordt er slag om slinger gedemarreerd, maar niemand geraakt weg. In de sprint wordt Kevin nipt geklopt door de Deen.
Ik sneuvel in het wiel van Laurent Pieters als 5e. Na vorige week is dit opnieuw een mooie uitslag!

verslag Wtv-Focus

 

Remouchamps-Ferrières-Remouchamps (BVB) - 5e op de Redoute na val in slotkilometer

Op de warmste dag van het jaar hebben wij het voorrecht om 127 km in de Ardennen te rijden met aankomst boven op la Redoute.
Ik ben van plan om met de reservefiets te starten, omdat de bracket sleept van mijn koersfiets.
Door miscommunicatie heeft de ploeg echter mijn fiets niet mee. Daarom moet ik toch met mijn gewone fiets starten.

Ik neem de koers dan maar gewoon zoals hij komt. Kevin Deltombe is de eerste aanvaller die een voorsprong krijgt samen met Brent Trappeniers.
Na een aantal km worden ze vergezeld door zo'n 10 man.
Als er reactie komt van o.a. Mathieu van der Poel en Dries van Gestel, schuif ik mee.
Uiteindelijk ontstaat er een kopgroep van een goeie 30 renners. We kunnen er de samenwerking in krijgen en het peloton is verslagen.
Op de bergjes wordt de selectie stelselmatig gevoerd. Na de klim van Niaster krijgen Michael Cools en Mathieu van der Poel een lichte voorsprong.
In schuifjes komen Kevin Deltombe, Dries van Gestel, Seppe Vervoort, Brent Trappeniers, Piet Allegaert en ikzelf nog aansluiten. De eerste achtervolgers komen na een tijd al vier minuten achter.
Michael Cools trekt fors door op de hellingen, maar een echte splitsing kan er niet komen vooraan.

We trekken dan naar de gevreesde Redoute. Op 3 km vertrekt Dries van Gestel. Wat later op de hellende strook van Praye demarreer ik uit ons groepje. Ik kom tot op 30 m van van Gestel, maar blijf dan wat hangen. In de korte afdaling voor
La Redoute probeer ik dan het gat toe te rijden. Ik neem risico's en ga uit een bocht. Wat later rijdt ook Michael Cools op dezelfde plaats de graskant in. Van der Poel kan wel recht blijven. Als ik weer kan vertrekken zit ik nog in 3e stelling, maar mijn wiel sleept en tegen dat ik mijn rem open zet, ontplof ik volledig op de Redoute. Zowel Kevin Deltombe als Seppe Vervoort steken mij nog voor.
Dries van Gestel wint dus voor Mathieu van der Poel en Kevin. Door dat voorval kan ik een mogelijke podiumplaats vergeten.
Ik onthoud wel dat de benen en dus de conditie goed waren. Slechts 45 renners rijden uit.
uitslag - filmpje

 

BK tijdrijden Lac de l'eau d'heure - 10e

Op de valreep werd ik door de bondscoach nog geselecteerd voor het Belgisch kampioenschap tijdrijden rond het Lac de l'eau d'heure.
Daar was ik blij mee. Had ik het wat vroeger geweten, dan had ik misschien mijn tijdritfiets kunnen meenemen op stage in de Ardennen.
Het parcours was het omgekeerde van de ploegentijdrit van vorig jaar met dat verschil dat het enige vlakke stuk
vervangen werd door een smal, steil geitenpaadje.

Door problemen met het verkeer en met mijn transponder kom ik aan de late kant toe
en heb na nog een keer de toer te verkennen quasi geen tijd meer om nog op te warmen.
Vlug het pistepak aan en naar de start. Ik troost me met de gedachte dat Thomas de Gendt het zo ook aanpakt,
maar voor mij helpt dat echt niet. Ik start met de minste benen in een tijdrit ooit.
Gelukkig voor mij is in je ritme komen niet echt nodig, want het is bijna enkel bergop en bergaf.
Voor de lens van Bernard Callens
Ik heb een slecht gevoel tijdens de eerste ronde, maar opeens zie ik Piet Allegaert voor mij rijden.
Dat geeft me moed en in de tweede ronde kan ik hem voorbij steken.

Ook Dieter Verwilst, die het niet meer zag zitten, kan ik in de laatste kilometers voorbij rijden.

Ik eindig uiteindelijk op een 10e plaats

op anderhalve minuut van de verrassende winnaar Aimé de Gendt!
Hij wordt op het podium geflankeerd door Dries Van Gestel en Tiesj Benoot.
Als niet-specialist tijdrijder mag ik eigenlijk tevreden zijn met deze uitslag, maar met
dit parcours dat perfect bij me aansluit en zonder een paar mindere omstandigheden zat er misschien nog iets meer in.

 

12 aug 2012: Angreau-Honelles (BVB) - 40e

In het begin van de week vertoefde ik nog eventjes in de Ardennen om er nog een paar trainingen af te werken.
Ik probeerde niet te intensief te trainen, maar had toch heel wat hoogtemeters.
Dan staat de koers in Angreau op het programma. Deze mooie koers tegen de Franse grens stond met stip aangeduid,
vooral omdat ik hier vorig jaar een knappe koers reed.

Door de warmte wordt er enorm raar gekoerst, veel groepjes krijgen een vrijgeleide, terwijl anderen geen meter ruimte krijgen.
Na één ronde ontstaat er een groep van ongeveer 30 man. Ik maak hier de sprong met Tiesj Benoot, maar het peloton komt al rap weer aansluiten. De volgende poging bestaat uit een groep van 7 man, waar Kenny deel van uitmaakt. Wat later gaat Miel in de tegenaanval en komt aansluiten.
Ook ik probeer meerdere keren de sprong te wagen met een groepje. Maar iedere keer worden we ingelopen en wat later laten ze dan wel weer mannen naar de eersten rijden. Zo ontstaat er een kopgroep van ongeveer 30 man.
Ik blijf proberen de sprong te wagen, maar het is frustrerend hoe anderen op mijn wiel rijden en dan niet overnemen.
Het valt compleet stil in het peloton en ze zijn weg.

Ik blijf aanvallen uit frustratie, maar slechts in de laatste ronde geraak ik weg met een groepje van 9. Ik sprint niet meer mee en eindig op een teleurstellende plaats als 40e. Vooraan rijden ze de boel nog uit mekaar en Seppe Verschuere wint voor Julien van den Brande en Johan Hemroulle. Het lijkt wel alsof alles wat vorig jaar lukte, dit jaar niet gaat.
Toch trek ik me aan op dat ik voluit gekoerst heb en dat de benen zo slecht niet waren.

 

Liège - La Gleize 3-5 aug (UCI) - 21e

Voor de internationaal sterkst bezette en misschien ook wel lastigste wedstrijd in België selecteerde de ploeg Kenny, Maxime, Edward, Miel, Christophe en ik. Er stonden nationale ploegen, buitenlandse ploegen en regionale ploegen aan de start.

rit 1: Aubel - met een groepje op korte afstand van vluchters en 15e

In de eerste rit is het altijd de opdracht om mee proberen te zijn. Met een hoge snelheid (43 km/u) leggen we het heuvelachtig parcours af.
In het begin zijn er veel pogingen die niet lang dragen. Miel kan wel een paar kilometer met een groepje voorblijven.
Op de eerste klim van de dag worden ze ingelopen en wordt er stevig tempo gemaakt.
Na de klim rijden ze met 4 weg, ik twijfel want we zijn nog maar halfkoers. Erna komen ze in schuifjes nog aansluiten;
ik probeer nu ook mee te gaan, maar ik zit steeds in een verkeerde ontsnapping.
Met 11 gaan ze de laatste ronde in, nu kan ik me wel losmaken van het peloton en met zo'n 10 man zetten we de achtervolging in.
We naderen stelselmatig, maar ze zijn te ver voor en we kunnen ze niet meer inhalen.
Van voor splitst het groepje nog en zijn ze met vier en met zeven.
Franck Bonnamour wint de sprint en haalt de gele trui. In de sprint van mijn groepje zit ik ingesloten en word ik 4e.

rit 2 a en b: Thimister; 's voormiddags slechte ploegentijdrit en 's namiddags geremonteerd in slotfase

's Ochtends staat er een ploegentijdrit gepland in Thimister. We moeten 2 ronden afleggen van 6 km waarin er echt wel geen meter vlak is.
We vertrekken rustig, maar op het eerste klimmetje zijn er direct al moeilijkheden. Miel en Kenny krijgen het lastig en laten een gaatje,
ook Edward schat een bocht niet zo goed in en is wat achter. Op dat moment is het natuurlijk kiezen,
met het gedacht dat het wat later nog veel lastiger bergop gaat beslissen we om door te rijden.
Ik voel me goed en doe vooral bergop het meeste kopwerk. We leggen een goede eerste ronde af, maar met drie is het moeilijk recupereren
en de tweede ronde is heel wat minder. Zo eindigen we slechts 19e met een achterstand van 1'31" op de Fransen.
Zo kan ik natuurlijk een goed klassement vergeten. Het Deense Roskilde wordt 2e voor het sterke Avia.

De namiddagrit wordt sterk gecontroleerd door de Russen die de leider in de ploeg hadden. Geen enkele grote groep krijgt ook maar een beetje ruimte en het zijn enkelingen die zo een poging wagen. Een Deen reed zo'n 40 km alleen op kop, maar in
de plaatselijke ronden wordt hij opgeslokt. Ik voel me niet zo goed, maar de benen worden beter met iedere klim. In de laatste plaatselijke klim trekt Piotr Havik fors door, een paar Noren, Tiesj Benoot, Piet Allegaert en ik kunnen nog mee. We hebben een mooi gaatje en eventjes geloof
ik erin voor de dagzege, maar dan zet de gele trui zich op kop en rijdt hij met het peloton het gat dicht. Op het laatste kunnen Jenthe Biermans en Maxime Piveteau nog weg rijden. Enkel de sterke Australiër Caleb Ewan (die in zijn land al Goss en Davis klopte) kan ze met een machtsprint nog remonteren. Ik zit met krampen en eindig 46e van het koppeloton. Maxime Farazijn is ook nog mee en wordt 12e;
Christophe Noppe heeft voor de zoveelste keer pech en eindigt in het achtervolgende peloton.
Edward komt ten val en moet de wedstrijd staken; ook Miel voelt zich niet zo goed en geeft op.

rit 3 (koninginnenrit): La Gleize - in koppeloton na aanvallende koers en 27e

De zwaarste rit is laatst geprogrammeerd. De eerste 30 kilometer mogen we de duikbril boven halen, want de regen komt met bakken uit de hemel. Ik voel me goed en spring soms mee met een ontsnapping. Een groepje van vijf man kan zich afscheiden en rijdt 25 km voor.
Net voor we de eerste keer de meet passeren, is er een gevaarlijke afdaling. Ze vallen enorm en het peloton bestaat slechts nog uit 40 man. De Russen blijven tempo maken zodat niet iedereen terug kan komen.
Op de volgende klim in Brume kan Piotr Havik zich afscheiden met Frederik Plesner en Tom Perry.
Steile Helling in Brume
Boven kan ik de sprong maken met ondermeer Mads Pedersen, Jochem Roegiers en een Noor. De leider zit geïsoleerd, dus maken we een goede kans. Jammer genoeg komen uit de achtergrond zijn ploegmaten weer aansluiten. Onze voorsprong slinkt zienderogen en na 15 km zijn we ingelopen. Door de regen piept mijn ketting enorm en loopt alles niet meer lekker. Op de Rosier krijg ik het dan ook moeilijk, maar ik kan toch met het sterk uitgedunde peloton boven komen. Nu rijden ze echt niet door, waardoor iedereen terugkomt. Ik krijg krampen maar nadat Avia mijn ketting oliet gaat het weer veel beter. Een chique gebaar en dank u wel. Het peloton blijft samen; enkel Quentin Jauregui en Elie Gesbert kunnen net uit de greep blijven. Jauregui wint voor Gesbert en Caleb Ewan. Ik zit slecht gepositioneerd en moei me niet meer met de sprint, ik word 27e.
In het algemeen klassement wint de rus Ildar Arslanov verdiend de ronde voor de Fransman Bonnamour en Deen Mads Pedersen.
Ik word 21e. Jammer van de ploegentijdrit. Mits een tijd als bvb. die van Avia was ik 4e geworden.
Het kruim der koersouders op weg naar de Rosier

 

 

29 juli: Ronde van Vlaanderen Herzele (UCI) - 13e

Na de koers in Reningelst is het afwachten of ik goed van de antibioticakuur zou herstellen. 8 hellingen en 4 kasseistroken moeten
het pak kunnen scheiden vandaag. Met een 200-tal renners vertrekken we en na 20 km komt een eerste kopgroep van vijf
tot stand met o.a. Michael Goolaerts en Ruben Pols.
Het peloton houdt de vluchters steeds binnen schot en op de bergjes wordt stelselmatig het tempo opgedreven.
Op bijna iedere helling zit ik mee vooraan om het verschil proberen te maken.
Op de Taaienberg en de Eikenberg slagen we daar in en zijn we met zes renners weg
(waaronder ploegmaten Maxime Farazijn en Christophe Noppe, Seppe Verschuere & Miel Houfflyn).


Jammer genoeg komen op de stroken erna een groot aantal renners terug, tot we met zo'n 50 zijn. De rest wordt ver teruggeslagen.
Ook op de Valkenberg rijd ik weg met Maxime, maar we krijgen niet de juiste mannen mee en zijn met te weinig.

Daarna wordt er in het uitgedunde peloton slag om slinger gedemarreerd.
Uiteindelijk lukt het Ricardo van Dongen, Dieter Verwilst, Tijs Delbaere en Nathan van Hooydonck om weg te blijven.
In de plaatselijke ronden ga ik een paar keer in de tegenaanval.

Na mijn zoveelste poging lukt het dan toch en ik rijd weg met Jan Logier, Maxime, Jasper Dult, Michael Goolaerts en Jens Vandenhoudt.
We draaien goed rond, verkleinen de kloof tot 38 seconden en het lijkt of we naar de leiders gaan rijden.
Daarna komen Julien van den Brande, Ruben Pols, Gertjan de Sy en Tom Bosmans aansluiten.
Er heeft plotseling niemand nog zin om rond te draaien, jammer want we kunnen zo naar voor.
De Sy en Bosmans kunnen wel nog weg raken en gaan tot bij de koplopers.
Wij twijfelen en ik moet in de slotfase nog mijn best helpen doen om uit de greep van het peloton te blijven

en we gaan naar een sprint. Ik word voorlaatste van ons groepje en 13e.


Vooraan wint Ricardo van Dongen voor een sterke Verwilst en Van Hooydonck.
Ik kan niet ontevreden zijn over deze koers, maar ik voel nog steeds dat ik niet 100% ben na die kuur.
Hopelijk ben ik dat volgende week in Luik-La-Gleize wel.  Uitslag vond ik enkel hier.

 

25 juli: Reningelst (BVB) - 35e na hele koers in de aanval en krampen op het einde

Na een antibioticakuur, die nu al 10 dagen aan de gang is, start ik zonder verwachtingen in Reningelst. De temperatuur loopt op tot boven de 30 graden. Uit ervaring weet ik dat ze in Reningelst altijd in het begin wegrijden. Ik start dan ook vooraan en na één kilometer ben ik al weg met Jonas Rickaert. In de tweede ronde komen een goeie 10 man aansluiten met daarbij o.a. Miel, Maxime en Christophe als ploegmaten, Seppe Verschuere, Dries van Gestel en Jonas Rickaert van Balen en sterke mannen als Dylan Kowalski en Jasper Dult.

Nadat het in het begin niet zo goed ronddraaide, komen we op volle toeren in ronde vier van de tien. Daarna krijgt Rickaert braakneigingen en valt hij tegen mijn wiel zonder dat ik bruuske bewegingen doe. Hij heeft een sleutelbeenbreuk, veel beterschap gewenst en sorry daarvoor. Gevolg is dat ze met drie erbij liggen en dat het lang duurt voordat ze opnieuw komen aansluiten. Daarna wil de één na de ander niet meer overpakken. Ondertussen probeer ik zo veel mogelijk drank binnen te krijgen, maar mijn maag ligt overhoop door de antibioticakuur. Ik voel het opnieuw aankomen: krampen. Nadat ik met een aantal pogingen meespring, moet ik passen wanneer Miel doortrekt met Van Gestel. De samenwerking is nog meer zoek en groepjes komen ons vervoegen. De krampen worden nog erger en ik ben genoodzaakt om mij te laten uitzakken.

Uiteindelijk beland ik in het peloton van nog zo'n 20 man. Ik sprint niet meer mee en eindig op een teleurstellende 35e plaats. Vooraan rijdt Dries weg van Miel en wint knap solo. Seppe eindigt afgescheiden tweede voor Maxime.
Misschien dat ik vandaag een beetje te veel werk heb gedaan in de kopgroep en de darmklachten zullen ook wel geen voordeel opgeleverd hebben. Hopelijk kan ik nu herstellen van die kuur en mijn beste niveau terug behalen.

 

13-15 juli: Oberösterreicher Juniorenrundfahrt - 6e

Net zoals vorig jaar mochten we starten in de hoogaangeschreven ronde van Oostenrijk. In vergelijking met vorig jaar was de bezetting nog iets sterker: 24 ploegen waarvan 9 nationale. Zo mochten 141 renners elke dag in kletsnatte omstandigheden
(het weer was er zowaar nog slechter dan in België, hoe is het mogelijk?) over een sterk heuvelachtig parcours rijden.
Ik moet wel antibiotica nemen voor een lichte blaasontsteking die hopelijk niet verergert.

1e rit (98 km) : 7e
Ik ben op mijn hoede in de eerste rit en ga meerdere keren in de aanval. Na de 2de doortocht aan de meet trek ik in de aanval met Dieter Verwilst. 2 km later worden we half ingelopen, sommigen trekken door en ik ben de enige die niet meer door gaat. Er komt versterking en met 9 pakken ze 30 seconden. Op de Mistelbachberg worden ze evenwel terug ingelopen. Net voor de
top trekken sommigen door, ik kan vlot meegaan en zo ontstaat er een kopgroep van 13 man. De Belgen daarin vertegenwoordigd zijn Kevin Deltombe, Tiesj Benoot en Jenthe Biermans. Ook Piotr Havik van Avia is daarin terug te vinden.
Ik heb erg goede benen en probeer na de laatste beklimming aan te vallen. Ze vallen niet stil en rapen mij zo terug op. Op 300 m van de meet draai ik in ideale positie uit: achter Havik, die de sprint aantrekt en Biermans. Net wanneer ik wil aanzetten, schuur ik tegen Tiesj Benoot. Ik moet inhouden en word 7e. Kevin wint knap voor Tiesj en Yannik Achterberg.
Jammer dat ik niet wat eerder aanzette anders zat er een zeer mooie uitslag in. Uitslag
foto site inrichter

Naar ploegvoorstelling vie rode loper, foto site inrichter

2e rit (110 km): 20e
In de koniginnenrit stonden 4 serieuze bergen op het programma. Er komt eerst een lange aanloopstrook langs de Donau. Op de eerste beklimming zit ik mooi vooraan, maar ik voelde me niet super en dan is de eerste beklimming meestal de lastigste.
Met 5 man trekken ze door, er komt reactie en ik schuif mee. We zien ze dan rijden op 50 meter en ik twijfelde of ik de sprong zou wagen.
Het scenario van vorig jaar indachtig, besluit ik om te wachten. Een grote fout want met mannen zoals Benoot en Mohoric van voor
vallen ze niet stil. In het peloton wordt er iedere klim een afvalling door gevoerd. De laatste ronde rijd ik dan maar wat op kop;
Christophe Noppe en Maxime Farazijn doen een heel mooi deel kopwerk, waardoor de kloof niet te groot wordt.
Op de laatste klim, de Rechberg trek ik door met een Oostenrijker; we schieten nog maar met 23 over.
In de afdaling besluit ik alles of niets te spelen; ik kan op de technische stroken een mooie voorsprong behalen,
maar op de bijtrapstroken ben ik in het nadeel.
We gaan naar een sprint, waarin Alexander Geuens het haalt voor Christophe, Maxime wordt 10e en ik word 20e.
Vooraan finisht Tiesh Benoot als eerste en neemt het geel over van Kevin Deltombe. Uitslag Klassement
Vergezicht op klimmers - foto organisatie

Eerste beklimming Rechberg in de tweede rit, Havik in 2e, ikzelf in 5e positie - foto site inrichter

3e rit (110 km): 14e
De laatste rit is op papier de minst lastige, maar toch moeten we 6 klimmetjes op. De koers wordt door Avia gecontroleerd en geen enkele ontsnapping kon erg ver dragen. In de plaatselijke ronden (wij dachten allemaal dat het er 3 waren) komt er
dan toch een ontsnapping van 10 man, ik ben mee, maar ook stoorzenders van de 2 leiders Benoot en Mohoric. Samen met nog 3 anderen ben ik de motor van de ontsnapping en we kunnen vrij snel 35 seconden nemen. In de laatste ronde met nog 6 km te gaan, ga ik alleen. Ik neem 15-20 seconden en rijd tegen de grens van virtueel leider. Ik kom alleen over de meet en denk dat ik gewonnen heb, dan hoor ik wel de bel rinkelen zeker. Wat een blunder... Ik krijg direct een mentale klap en laat me inlopen. Onze groep draait dan ook niet meer en we worden ingelopen door de Avia-trein. Op het einde laten ze nog 2, die niet dicht in het klassement staan 6 seconden wegrijden. De Duitser Weber wint voor Oostenrijker Derler. Er komt nog een grote valpartij, waarbij leider Benoot is betrokken. Hij verliest de gele trui aan Mohoric (ze staan in dezelfde tijd en Mohoric heeft door de valpartij minder opgetelde plaatsen dan Benoot). Ik zit weer in ideale positie (3e), maar ik ben volledig leeg en verlies nog 10 plaatsen waardoor ik 14e word. Geuens wint de sprint voor Christophe en Maxime. Doordat ik nog vooraan eindig kan ik nog een plaats opschuiven en word 6e. Jammer van die blunder; later zal ik waarschijnlijk er nog kunnen om lachen, maar nu is het erg zuur
- cf. bij de aspiranten in Waardamme, zie films (vanaf 2'06").
Ik onthoud wel dat de conditie goed is (al is de blaasontsteking nog niet genezen). In het ploegenklassement eindigen we 3e. Uitslag Site inrichter


8 juli: Izegem - teruggepakt in laatste hectometers en 5e

In tegenstelling tot de klimkoers in Harzé, wilde ik hier eens van begin af aan de beuk er in gooien.
Ik heb in alle hartslagzones al getraind, maar nog niet in de hoge. In mijn thuisstad stond
een kermiskoers op het programma; qua weer kregen we alles: motregen, stortregen, zon en bij momenten veel wind.
Tussen een vijftigtal starters stond er mooi volk.

In de tweede ronde ga ik weg met Floris Thoré,

na 2 ronden haakt hij af, ik rijd nog 2 ronden alleen verder tot Matthias Vandewalle en Arjen Livyns mij vervoegen.

We worden wat later ingelopen, iets later zet ik opnieuw een
ontsnapping op met Martijn De Meestere en Glenn Cauwelier en opnieuw Arjen Livyns.

Daarna is er een beetje windstilte totdat Matthias Vandewalle gevolgd door Cedric Vanhoutteghem weggaan.
Ik ga er alleen achter en wat later komt de Nederlander Davy Gunst ook aansluiten.
In schuifjes komen alle grote namen te samen.

Ik merk dat de samenwerking zoek is en ga met Vanhoutteghem weg.

De voorlaatste ronde komen Cedric Verbeken, Livyns, Thoré en Gunst nog aansluiten.
Ik val in de laatste ronde nog tweemaal aan. De tweede keer word ik teruggepakt in de laatste hectometers.

We gaan dus naar een sprint en omdat ik me volledig leeg had gereden word ik 5e en voorlaatste.
Cedric Vanhoutteghem toont zich de rapste en wint voor Gunst en Livyns.

Miel Pyfferoen wint de sprint van het volgende groepje.
Al bij al moet ik eigenlijk tevreden zijn, want ik heb een mooie koers gereden en getoond dat de benen goed zijn.
Aan de andere kant ben ik er al vaak dicht bij geweest en mag het nu toch wel eens prijs zijn.
Gelukkig dat mooi volk mij opbeurde bij de uitreiking van "beste Izegemnaar". Uitslag

Eind volgende week gaan we de Oberösterreich Rundfahrt rijden, een mooie Oostenrijkse driedaagse.

 

4 juli: Harzé (klimkoers) - koers in het teken van de opbouw en 19e

In Harzé staat met 1800 hoogtemeters misschien wel de zwaarste Belgische koers op het programma van het hele jaar.
Hij komt bovendien net na de examens en de voorbije 2 jaar kreeg ik er op het einde steeds een enorme klop.
Dit jaar wou ik die vermijden en startte met het gedacht om eerst het peloton te volgen en dan wel te zien.
Ik was juist terug van de klimstage in de Alpen, dus het was normaal als het resultaat niet echt schitterend zou zijn.
Slechts 63 renners van de 161 zouden vandaag uitrijden.

Op de eerste klim merk ik direct dat ik goeie benen heb; ondertussen is Dylan Kowalski al een eindje vertrokken; we zullen hem niet meer zien.
Op de Rosier trekt Piotr Havik in de tegenaanval. Het peloton laat begaan en de vluchters krijgen een mooie voorsprong.
Ik houd me aan mijn tactiek en wil geen onnodige krachten verspillen, maar dan valt James Baeyens op de derde klim net voor mij.
Ik kan hem niet meer ontwijken en val over hem. Ik heb wat schaafwonden, er drupt een beetje bloed en na 2 keer de ketting er niet op te krijgen probeer ik tussen de auto's en de geloste renners terug te komen. Dat lukt vlot, maar ik moet wel een 'cartouche' verspillen.
Die cartouche kwam ik zeker te kort op de volgende steile klim naar Chession waar de Nederlander Mathieu Van der Poel zijn duivels ontbindt.
Ik kom er ongeveer als zesde boven, maar zie hem wel wegrijden. Op de volgende klim gaan 2 ploegmaten van hem: de Fransman Quentin Jauregui en Daan Hoeyberghs in de tegenaanval. 2 anderen met Kevin Deltombe gaan er achter, maar in de plaatselijke ronden zullen we ze terughalen.
Ik vrees voor krampen en probeer gewoon aan te klampen.

Op de plaatselijke ronden (met telkens 2 zware hellingen) wordt het peloton verder uitgedund tot een 20-tal renners. De laatste ronde voel ik me nog redelijk goed en ga op de steile klim in de aanval. Het peloton scheurt en we zijn met 8 man weg, helaas komen de anderen in de afdaling terug. Enkel in de laatste 2 kilometer laat men Tom Bosmans nog uit het peloton wegrijden. Vooraan zijn de 3 ploegmaten samengekomen en hebben Kowalski en Havik gelost. Zij sprinten voor de zege waarin Van der Poel nogmaals zijn klasse toont. Hij wint voor Jauregui en Hoeyberghs. Havik wordt 4e en Kowalski 5e. In de sprint haper ik tegen Jochem Roegiers waardoor ik een aantal plaatsen (en een mooie ereplaats) verlies.
Toch kan ik over het algemeen tevreden zijn: het gevoel bergop was goed.
Dat belooft voor de tweede seizoenshelft. In de volgende koersen kan ik zien of dat gevoel wordt bevestigd. Uitslag

 

2 juni: Bonheiden (BvB) - midden peloton in massasprint


Vandaag is het belangrijk om onze goede ploegplaats in de beker van België te behouden (we staan 2e).
We vertrekken met een kleine 200 renners aan een rotvaart (46,15 km/u gemiddeld) over
126 km aan typische Antwerpse banen. Er staat weinig wind en er wordt enorm nerveus en hectisch gekoerst.
Edward wordt er het slachtoffer van halfweg koers en valt. In feite is deze koers gemakkelijk samen te vatten:
vele ontsnappingen, maar door de hoge snelheid is het moeilijk om een mooie voorsprong bij elkaar te rijden.
Gelukkig kunnen we nog genieten van de villa's langs de zijkanten.

Na een 10-tal kilometer ga ik met een man of vier in de aanval voor een paar kilometer.
Wat later schuift Edward mee met o.a. Piotr Havik. Zij blijven ongeveer 15 km voor. Daarna zijn er vele vooral korte ontsnappingen;
één keer rijden ze met 14 weg. Ik sluit op mijn eentje aan, maar ook nu is er (te) weinig samenwerking en komt het peloton bij ons.
Ik doe zeker mijn deel in de ontsnappingspogingen en kan dus mezelf niets verwijten over deze koers. De laatste ronde rijdt Jenthe Biermans nog alleen voor, ik kom samen met Jan Logier aansluiten bij de achtervolgers, maar ook nu krijgen we geen vrijgeleide.
De koers eindigt dan maar op een massasprint. Ik heb al veel gegeven en meng met niet met de nerveuze en gevaarlijke massasprint.
Christophe en Miel kunnen zich goed plaatsen en zullen 3e en 4e worden. Dries Verstrepen wint voor Wouter Leten.
Edward wordt 11e voor Maxime en zo winnen we het ploegenklassement. Nu komen we op plaats 1 in de Beker van België.

Nu ga ik een maand stil liggen voor de examens en voor de alpenstage. Over het voorbije voorjaar ben ik maar matig tevreden,
maar ik weet dat dit ook te maken heeft met knieproblemen in de winter (begin februari wist ik nog niet zeker dat ik zou kunnen koersen)
en wat ziekte in het voorjaar. Normaal is dat achter de rug
zodat ik optimistisch ben voor het tweede deel van het seizoen, ook al omdat er dan enkele mooie en selectieve parkoersen aankomen.

 

27 mei: Heusden-Zolder BK - 11e

In Heusden-Zolder werd op een (opnieuw) plat parcours het BK verreden.
Na Karlsberg bleef ik sukkelen met de verkoudheid en vooral de slijmen gingen niet weg. Daardoor had ik soms moeite om adem te halen.
Maar kom, ik ging er het beste van maken.
Het begon nochtans niet goed voor onze ploeg. Tien man vertrekt in de eerste ronde en daarbij geen enkele DJ-Matic renner.
Als hun voorsprong tot boven de 1' 25" gaat, beginnen we met de ploeg rond te draaien.
Dat gaat niet vanzelfsprekend en we verliezen allemaal veel kostbare krachten.

Gelukkig krijgen we na verloop van tijd nog wat hulp van Cube-Fintro. Als ze ingelopen zijn spring ik een 4-tal keer mee in nieuwe ontsnappingen. Het zijn allemaal niet de goeie en wanneer ik eens blijf zitten komt een kopgroep van 19 man tot stand.

Daarbij opnieuw geen renner van ons. De samenwerking was blijkbaar niet perfect, want Dries van Gestel rijdt weg uit die omvangrijke groep.
Wat later ga ik in een tegenreactie met zo'n 18 renners. We rijden tot op 100 meter van Van Gestel,
maar dan houden de Balen-renners in onze groep (ze waren met 5) hun benen stil.
Bijgevolg valt de rest ook stil, waardoor we opnieuw ingelopen worden. Ik probeer nog enkele malen mee te gaan, maar het draait op niets uit.
Wat later demarreert ploegmaat Matthias Vandewalle met Arjen Livyns en Cedric Verbeken. Nadat Jan Logier, Nathan van Hooydonck en Julien van den Brande komen aansluiten, valt het peloton compleet stil. Het was nu eens niet aan ons om het gat toe te rijden.
De achtervolgers blijken niet sterk genoeg, want hoewel Van Gestel een prachtprestatie neerzet, is het eigenlijk merkwaardig dat men die 15 seconden niet gedicht krijgt. Na een demarrage vallen de achtervolgers ook een tijdlang uit mekaar. De laatste ronde wil ik het gewoel van de massasprint vermijden en na een poging van Miel Pyfferoen ga ik met o.a. Edward, Michael Goolaerts, Otto Vergaerde... in de tegenaanval.

We zien zelfs nog de achtervolgers rijden, maar zoals het verhaal van de koers eigenlijk is: er wordt eigenlijk gewoon niet hard genoeg gekoerst. Daar kan Dries van Gestel van profiteren en wordt met een solo van 40 km een oververdiende Belgisch kampioen. Proficiat Dries!

Nathan Van Hooydonck wordt 2e, Cedric Verbeken 3e, Jan Logier 4e en Matthias 7e. Ik weet slechts op 50 m van de aankomst dat het effectief aankomst is en word daarom 11e, net voor het spurtende peloton.

Hopelijk kan ik nu herstellen van de kwaaltjes en nog één mooie koers rijden voordat ik er de riem eventjes af leg.

 

17-20 mei: Trofeo Karlsberg (nations Cup 1.1) - 30e  info 


Samen met Michael Goolaerts, Joachim Vanreyten, Matthias van Gompel, Dieter Verwilst en Kevin Deltombe mocht ik van bondscoach Carlo Bomans starten in de Trofeo Karlsberg, een rittenwedstrijd van 4 dagen voor de nations cup met 4 ritten en één tijdrit.
Hier had ik lang naar uitgekeken. De conditie was dan ook zeker in orde,
maar ik kon door de Londenreis, mijn examens voordracht, toneel en muziek te weinig trainen. Vooral bergop zou ik dat wel merken.
Kevin en ik kozen ervoor om dinsdagavond al naar het vertrekpunt in Lummen te vertrekken (om de files te vermijden).
Kevin was verkouden en ik hoopte met hem op beterschap.

Rit 1: Großrosseln - St. Nikolaus (115,0 km) 115 km - 33e live-ticker
De eerste rit moeten we 3 grote ronden afleggen met 2 bergjes. Eerst demarreren een
Rus en een Amerikaan. Het peloton zit niet stil en ze worden ingelopen. Wat later gaat de sterke Mathieu van der Poel in de aanval met een Noor (die moest afhaken) en de Oostenrijker Dennis Paulus. Het peloton laat wel begaan, ze krijgen 1 min 30. Ondertussen rijdt er iemand op de steile berg in mijn achterwiel, mijn wiel kwam los. Ik steek het opnieuw vast, maar het sleept nog.
Ik prutste wat aan mijn remmen, maar had het gevoel dat het nog sleepte.
Mecanicien Walter ziet dat het toch in orde is en ik rijd het gat van 45 seconden in 3 km ongeveer toe. Dan vinden de Denen het welletjes en trekken in de achervolging. Op het 2e bergje komt er reactie en ik schuif mee met 6 mannen.
We halen de koplopers in, maar we twijfelen, dan komen er nog aansluiten, waaronder Kevin,
maar de groep wordt te groot en we worden ingelopen.
Zo'n 5 km later trekt de Deen Vinjebo door met mij in het wiel. De Zweed Karlsson en de Amerikaan Joyce sluiten nog aan en samen rijden wij zo'n 12 km op kop. Er komen weer te veel renners aansluiten en de samenwerking is weg.
Ik miste de verzorgers en moest heel de koers maar met 2 bidons doen. Ik krijg dan ook krampen op het einde.
Kamergenoot Kevin voelt zich merkbaar beter en wordt na mooi ploegwerk schitterend eerste !! Joachim wordt 6e.
Ik 33e en Dieter 38e. Mathias eindigt wat verder. Michael mist juist de aansluiting met het peloton op de laatste klim en eindigt op 17 seconden.

Rit 2: Erfweiler - Ehlingen 90 km - 35e
Ik voel me ook niet goed. Het wordt erger en 's avonds heb ik zelfs wat koorts. Ik voel me dan ook uitermate slap en kan niet genoeg werken voor de gele trui van Kevin. Niemand krijgt echt veel ruimte in deze etappe. Op het einde begint het dan ook goed te gieten.
Er is ook een neutralisatie door een ongeluk met een toerist. Ik kan me op karakter bij de eersten houden en word 35e. De aankomst ligt in het begin van een klim en in de massaspurt vallen er gaten. Na de Deense winnaar Plesner, bolletjestrui Van der Poel en de Italiaan Peroni (die gisteren 2e werd en het geel pakte) valt er een gat van 3 seconden. Kevin en Joachim zitten niet zo goed geplaatst als gisteren en worden 12e en 14e. Dieter wordt 15e. Mathias zijn transponder werkt niet meer en hij wordt niet in de uitslag vermeld.

Rit 3: Reinheim tijdrit 9,3 km en Homburg wegrit 80 km - 65e en 45e
Ik voel me een ietsje beter voor de tijdrit, maar ook nu zit het weer niet mee. Door omstandigheden miste ik mijn massage gisteren en tijdens de tijdrit zakt de ene helft van mijn beugel, waardoor ik slecht zit en ik niet goed aan het stuur kan trekken.
De tijdrit is kort en voornamelijk lichtjes naar beneden, voor de mannen met de grote versnelling dus. Joachim en Michael doen het uitstekend met respectievelijk een 5e en een 10e plaats. In het begin lukt alles nog redelijk en kan ik een mooie versnelling rond draaien.
Ik kan ook de achterstand op Michael na 4 km mooi beperken. Maar dan moet ik terugschakelen en verlies veel tijd. Ik eindig in 12 min 18
op 50" van winnaar Mads Pedersen als 65e. Kevin en Mathias zijn net voor mij 63e en 64e. Dieter wordt 47e.
Joachim staat momenteel 4e op 7 seconden van Pedersen.

Evenfoto's
In de wegrit stonden 4 ronden van 20 km op het programma. Deze zijn voornamelijk gebouwd rond één bergje van zo'n 4 km. Iedere ronde trekken ze wel goed door, vooral de Noren en de Denen lijken wel een onuitputbaar krachtenarsenaal te beschikken. Bergop kan ik de besten wel volgen en
in de derde ronde ben ik de enige die mee ben, wanneer het op de klim scheurt en zo'n 20 renners voorop zijn.
In de afzink komt iedereen terug aansluiten. Ik krijg op het einde opnieuw krampen en heb moeite om te volgen.
De rit eindigt opnieuw op een massasprint. Geen van de Belgen kan zich plaatsen en we eindigen niet vooraan.
De Brit Jonathan Dibben (met wie ik voor was in Kachtem) wint. Ik eindig op een 45e plaats.

Rit 4: Gersheim 99 km - 19e
Slotrit. Ik heb nog altijd last van slijmen. Ook Kevin heeft nog een hoest. Ik heb het gevoel niet goed te kunnen recupereren. Meestal is het klimmen mijn betere onderdeel maar nu moet ik serieus afzien om de eersten te kunnen volgen. Vandaag probeer ik een paar keer weg te springen,


maar de Denen zijn zo sterk en ze smoren elke ontsnapping in de kiem. In het begin wordt niet zo hard gereden en een tweetal krijgt een minuut voorsprong.
Halfweg koers komt er een valpartij waarbij Dieter en Michael betrokken zijn. Ze moeten helaas de wedstrijd staken.
Nadat de leiders ingelopen worden, valt het tempo niet meer stil.



Vooral bergop wordt er door de Noor Hoelgaard en de sterke eerstejaars Van Der Poel tempo gemaakt. In de 4e ronde gaat Kevin mee in een ontsnapping bergop, wat later komen de favorieten aansluiten. Wanneer Joachim bij de top de brug wil slaan, wil ik meegaan, maar mijn ketting valt er af. Dan liet ik maar de andere het werk doen en in de afdaling van de 2e klim komen we met een aantal aansluiten. We zijn nu met 45 in de kopgroep. De laatste ronde valt het niet meer uiteen en eindigt het voor de 4e keer in 4 dagen op een massasprint gewonnen door de Australiër Wachter voor Joyce en Van der Poel. Ik probeer de sprint aan te trekken, maar in het geharrewar laat ik mij wegzetten en in het verschroeiende tempo geraak niet meer van voor. Kevin wordt 6e. Joachim wordt 11e en ik 19e.

In het klassement wordt Joachim 4e, Kevin 27e en ik 30e op 50". We verloren eigenlijk alleen tijd in de tijdrit.
Pedersen wint de ronde voor Ludvigsson en Eisenhart. In het ploegenklassement komen we op een knappe 3e plaats na veruit de sterkste ploeg Denemarken (het Frankrijk van vorig jaar) en Zweden. rituitslag  eindresultaat 

Over het algemeen kan ik niet tevreden zijn over deze ronde. Ik deed alles wat ik kon, maar de omstandigheden zaten nu eenmaal niet mee.
Ik moet wel beseffen dat ik hier tegen de top van de wereld reed, maar ik weet dat er meer in zat. Gelukkig zal ik in de zomer meer specifiek kunnen trainen en hopelijk nog een aantal mooie wedstrijden rijden. In deze ronde waren het bijna allemaal zeer goede renners, maar het niveauverschil van de besten was te klein om het veld helemaal uit mekaar te rijden.
Aan de andere kant heb ik wel genoten van de goede sfeer, de prachtige afdalingen waar ik mij altijd van voor nestelde en de klimmen, waar ik soms seieus op heb afgezien. Nu komt nog het BK en één koers erna. Dan hou ik het eventjes voor bekeken met de examenperiode.

 

12 mei: PK Ruddervoorde - teruggepakt in laatste twee km en 12e

Na 3 dagen schoolreis in Londen en nog 3 examens van toneel en gitaar in het weekend stond ik
met beperkte ambities aan de start in het provinciaal kampioenschap in Baliebrugge. Het peloton telde 144 renners. Toch werd ik door sommigen bij de favorieten genoemd omdat ik hier twee jaar geleden provinciaal kampioen was geworden.
Mijn voornaamste doelstelling was echter niet vallen en het begin van de wedstrijd als training te rijden met het oog op Karlsberg donderdag.
De laatste ronden zou ik dan wel zien of er iets extra uit de bus zou komen.

In de 3e ronde trok ik samen met enkele renners wel even door en daarna ontstond er een kopgroep van 12 man
met daarin een overwicht van DJ-Matic met Thybo, Matthias en Glenn. We zaten zo in een zetel vond ik.

Soms sprong ik wel eens mee met achtervolgers, maar dit leidde tot niets.
Ongeveer halfweg kwam er een reactie van ongeveer 25 renners van verschillende ploegen die de vluchters bijhaalden.
Ik maakte als één van de laatste de sprong naar hen met Christophe, Jonas Rickaert en Seppe Verscheure.
Wat later ging ik dan in de aanval met Seppe voor iets meer dan een ronde.

Ik had de indruk dat hij wat met de rem op reed en dan kwamen nog 12 renners bij ons.

Behalve ploegmaten Edward, Kenny en Christophe zaten er ondermeer nog Piet Allegaert, Jan Logier, Jelle Feys en Merlijn Decoster.

De laatste ronde ging ik solo op een dood moment.

De ploegmaats deden wat ze konden, vooral Kristof stopte actief af waarvoor dank,
maar onbegrijpelijk reden vooral niet-sprinters het gat op mij toe. Waardoor de sprinters natuurlijk in een zetel kwamen te zitten.
Op anderhalve km van de meet werd ik vooral door toedoen van Jan Logier en Merlijn Decoster ingelopen.
De tank was leeg en hoewel ik goed geplaatst zat voor de sprint eindigde ik op een weinigzeggende 12e plaats.
Seppe Verscheure won verdiend voor Edward en Christophe. Zo werd Edward provinciaal kampioen bij de eerstejaars.

Eigenlijk mag ik niet ontevreden zijn dat ik na zo'n slechte voorbereiding toch een sterke koers gereden heb.
Ik reed op het laatste ook echt om te winnen, maar daardoor heb ik het gevoel dat dit een gemiste kans was.
Filmverslag Wtv-Focus

 

 

5 mei: Zerkegem - 2e

Aan de start van de kermiskoers van Zerkegem stond een mooi deelnemersveld van 60 renners.
Na één ronde kwam er een demarrage van Jan Logier, Damon Devriendt, Nicolas Cleppe en Glenn Cauwelier.
Ik nam me voor om de eerste wedstrijdhelft op hartslag te rijden (wat niet altijd lukte).
Ongeveer halfweg gooiden ze het op de boord in het peloton,
dan is het beter om mee te rijden en in geen tijd hadden we de vluchters bij de lurven.

Daarna ging ik vol door en trok al snel in de aanval met Martijn Demeestere en Merlijn Decoster.
Er kwamen nog 5 renners aansluiten, nl. een sterke Glenn, Kenny (Bouvry), Edward (Planckaert), Lorenzo Blomme en Niels van Eeckhoutte.
Op één ronde van het einde ging Edward weg. Van Eeckhoutte ging er naar toe.
Wat later maakte ik ook de sprong. Daarna trok ik door en even verder kwam Edward nog bij mij.
In de sprint was ik kansloos tegen de veel snellere Edward.
Jammer dat ik opnieuw 2e werd (al de vierde keer dit seizoen), maar die ontgoocheling wordt verzacht door een volledig Dj-matic podium,
want even later won Glenn Cauwelier de sprint van de achtervolgers.

 

1 mei: testtijdrit Borlo - 20e

Ik kreeg zaterdag te horen dat ik vandaag mocht starten in de testtijdrit in Borlo. Ik zou dit opnemen als goeie training voor de komende tijdritten.
Jammer genoeg startte er niemand voor mij en had ik geen mikpunt. Bergop ging het zeer vlot, maar op de vlakke en dalende stroken had ik geen kracht en kon geen snelheid maken.
Dat resulteerde ook in een 20e plaats, waar ik toch niet tevreden mee kan zijn.
Misschien omdat Korbeek-lo in de benen nog zat, misschien door de gebrekkige voorbereiding?
Ruben Pols won voor Brent Luyckx en Kevin Deltombe. Glenn, met wiens ouders ik mocht meerijden, waarvoor dank, werd knap 9e.

 

29 april: Korbeek-Lo (Beker van België) - 6e

Met Maxime, Christophe, Glenn, Thybo, Miel en ik stonden we klaar voor de tweede manche van de beker van België.
Ditmaal stond de Vlaams-Brabantse Pijl op het programma 115 km rond het Leuvense. Vorig jaar was deze wedstrijd wel heel wat langer en lastiger, het lijkt wel alsof ze alle wedstrijden minder lastig willen maken?

De eerste kilometers werden gezapig in nat weer afgelegd. Toen we de grote ronde aansneden begonnen de ontsnappingen op gang te komen.
Op de tweede berg trokken we met 4 ploegmaats eens door. Het bleek voor velen lastig te zijn, want bij de samensmelting lieten ze iedereen vertrekken. Miel Pyfferoen was eerst weg en in schuifjes kwamen zo'n 22 man tot stand.
Ik had door dat dit wel eens beslissend kon zijn en was één van de laatsten die nog kwam aansluiten.
Dan stond een zware kasseistrook bergop te wachten, het Kauterhof in Hoegaarden.
Kasseibeklimming Kauterhof in Hoegaarden
Ik trok door met Michael Cools met de bedoeling om het kaf van het koren te scheiden. Dat lukte grotendeels, met 16 man waren we voorop.

De samenwerking was goed, maar de samenstelling was te heterogeen en soms vielen er wel eens gaten.

Lange tijd kregen we maar een bonus van 40 seconden, maar op de plaatselijke ronden vergrootte onze voorsprong stelselmatig.
kopgroep in plaatselijke ronden
De laatste ronde demarreerde Miel eerst, daarna ging Miel Houfflyn op het bergje samen met mij weg. We hielden het maar een goeie kilometer vol. Daarna werden alle ontsnappingen in de kiem gesmoord door de Cube-renners (ze waren met 4). De laatste kilometer ging Jelle Rutsaert weg.
Hij was echter een vogel voor de kat en hij werd bij de laatste bocht ingehaald. De aankomst was bergop en tegenwind, daarom dat ik wat ver opdraaide. Ze vielen echter niet stil en de posities wijzigden niet.

Miel won een pittig sprintje tegen Seppe Verscheure. Wouter Leten werd 3e. Ik werd 6e en kan daar best mee tevreden zijn.
Spurt met 16
Ik deed wat ik moest doen, maar ik draaide misschien te ver op.
We werden 2de in het dagklassement van de ploegen (achter Cube) en namen de leiding weer over in de Beker van België.

 

22 april 2012 Deux-Acren - 2e

We opteerden voor de meest dichtbijzijnde koers; deze ging door in Deux-Acren. Er stond een mooi deelnemersveld aan de start,
met o.m. Jasper Dult, Ruben Pols, Lindsay Devylder, Aimé De Gendt, Edward Planckaert...
Vooral in het begin was het verzuipen onder de vele regen, na een tijdje begon de zon er door te komen en droogde het op.
Ik was goed gerecupereerd van de tijdrit in Opoeteren gisteren en had voor het eerst sinds lang nog eens goeie benen.

Het werd jammer genoeg wel een koers waarin iedereen het schuwde om door te rijden.
Het gemiddelde was dan ook uitermate laag. Ik moest vaak achter de feiten rijden. Tot 2 keer toe reden 5 renners weg en moest ik er alleen en nadien met een groepje naar toe rijden. Halfweg koers dichtte ik met nog zo'n 5 renners de kloof op de eersten.
De groep werd te groot en de samenwerking was zoek. Bij de samensmelting van het peloton probeerde ik te demarreren.
Dit lukte niet en direct daarna reden opnieuw 5 renners weg.
Nadat ze al zo'n 40 seconden hadden probeerde ik alleen te achtervolgen. Ik kwam wat dichter, maar bleef dan steken.
Ik wachtte op een groepje. Daar wilden sommigen ook niet mee rond rijden en
mocht ik een groot deel van het werk alleen opknappen.

Uiteindelijk lukte het dan toch om vooraan aan te sluiten, maar ik had wel veel krachten moeten verspillen.
Op anderhalve ronde van de finish demarreerde ik op een hellende strook. 2 Fransen Axel Flet en Florian Rotthier volgden mij,
maar wilden allebei niet overnemen. Dan liet Flet het gat vallen voor Rotthier, de anderen kwamen weer aansluiten, maar het viel weer stil.
Het resultaat was dat de Fransman Rotthier zomaar zo'n 40 seconden kreeg.
Op een halve ronde van het einde geraakte ik los van de achtervolgers, ik zag dat het niet meer tijdig zou lukken om het gat alleen te dichten
en wachtte op Aimé de Gendt. Samen kwamen we op 20 seconden, maar daar was de streep al.
Ik pokerde wat zodat 3 anderen dicht kwamen. Ik kon redelijk gemakkelijk de sprint winnen,
maar Aimé werd jammer genoeg opgeslokt. Hij werd 6e na Ruben Pols (3e) Lindsay Devylder (4e) en Jasper Dult (5e)
foto met dank aan Lindsay Devylder

Al bij al haalde ik nog zo'n slecht resultaat niet, maar winnen was natuurlijk nog mooier geweest.

 

21 april: Opoeteren testtijdrit - 10e

In Opoeteren ging op een heuvelachtige omloop de eerste testtrijdrit van start. Ik wist niet goed wat ik er moest van verwachten,
ik ben namelijk niet zo regelmatig in tijdritten en ik moest al zeer vroeg uit de veren voor een uitmeting.
Vorig jaar zet ik hier ook één van mijn minste prestaties neer.
Ik startte bij de eersten op een kletsnat parcours in tegenstelling tot ongeveer de helft van de deelnemers die droog konden rijden.

Ik startte heel rustig, maar na ongeveer 8 km kon ik al Tom Dezwarte voorbijsteken, daarbij blies ik me een beetje op.
Een ronde later kon ik ook Laurent Wernimont op die plaats voorbijrijden.
Ik had redelijke maar geen superbenen en dat voelde ik vooral in de 2de ronde.
Toch kon ik nog als 10e eindigen, maar wel ver achter op winnaar Nathan van Hooydonck.
In vergelijking met het PK was ik de 2e West-Vlaming. Dat zegt natuurlijk allemaal zoveel niet, er waren ook wat afwezigen,
maar mits wat bijschaven kan ik misschien mijn tijdrijden naar een hoger niveau tillen.

 

15 april: Pommeroeul - 28e

Na de Ster vertrokken we vol goeie moed naar het Waalse Ville-Pommeroeul, waar de grote prijs Bati-Metallo werd gereden.
Oorspronkelijk wilde ik deze koers als training rijden, maar met windkracht 4-5 stelde ik mijn ambities bij. Direct na de start had ik al in de smiezen
dat ik enorm slechte benen had. Was de Ster nog niet verwerkt? Kwam het van de duurtrainingen deze week of van het karten vrijdag...?

Nadat zo'n 30 man ingelopen werd vertrok een groep van 9 waarvan Glenn deel uit maakte. Het peloton wilde niet waaieren
en had geen zin om door te rijden. Het gemiddelde zal dan ook niet liegen. Na enkele kasseibergjes kwam er reactie vanuit het peloton.
Er ging een groepje weg waarbij Miel aanwezig was.
Zoals al bijna elke koers dit jaar kreeg ik op het einde betere benen.
Vooraan pokerden ze te veel en de voorsprong slonk tot onder een minuut.
De laatste 3 plaatselijke ronden probeerde ik dan met bijna iedere ontsnapping mee te gaan.

In de voorlaatste ronde kwam ik met 4 medevluchters tot op 25 seconden.
Het peloton kwam jammer genoeg weer aansluiten. Daarna lieten ze iedereen die maar wilde op een stuk tegenwind vertrekken.
Ik zat in de buik en moest toekijken hoe 8 mannen zomaar naar de eersten mochten rijden.
In de pelotonsprint werd ik 7e, maar ik kan met dit resultaat niet echt tevreden zijn. Er zat meer in op het einde.
Nu ga ik het wat rustiger aan doen en hopelijk heeft dat een positief effect op mijn resultaten.
Vooraan won Bavo Haemels, Miel werd 7e en Glenn knap 17e na een volledige koers in de aanval.

 

6-9 april: Ster van Zuid-Limburg: 13e

proloog: nog niet helemaal uitgeziekt en 30e op 20" van Jonas Rickaert;
Ploegmaten: Glenn 8e op 9", Niels 20e op 16", Miel 25e op 19", Kenny 58e op 27", Kristof (pech) 165e op 1'04".


2e rit
: 4 leiders, waaronder drie Denen 28" voor op 63 achtervolgers; Benjamin gaat laatste ronde in achtervolging met 4 anderen, die net uit greep van peloton blijven; wordt 2e van dit groepje en dus 6e in totaal. Kristof rushestrui. Niels beste Limburger.
Wedstrijd ontsierd door valpartij met o.m. Martijn Demeestere en Miel Pyfferoen als slachtoffer. Peloton scheurt.
Miel kan nog terugkomen in een tweede groep.
(Kdc)

3e rit: 12e in sprint
veel ontsnappingen die niet voor blijven; grote groepen rijden weg, maar houden geen stand.
Ik heb geen goede benen en probeer enkel op het einde een paar maal weg te rijden.


Een keer zingen we het een aantal kilometer uit met drie renners.
Wedstrijd eindigt op massasprint die Alexander Geuens wint; ploegmaat Noppe wordt 9e, ik 12e voor Niels.

4e rit: 6e in koninginnenrit na lange ontsnapping
Voor de koninginnenrit werd er gelukkig eens de Waalse kanten opgezocht (anders waren het steeds plaatselijke ronden)
en dat zal zijn effect gegeven hebben. De wind was eindelijk aanwezig en een paar buien maakten het er niet minder lastig op.
Het zou een spannende koers worden waarin slechts 33 van de 200 renners het einde zouden halen.
Nadat we de brug over de E40 namen begonnen ze meteen met waaieren en na 5 km lag heel het peloton uit mekaar.

Ik zat in de eerste groep samen met Christophe en Niels. Op de steile eerste klim (de Rue Goutroul in Villers le Bouillet) reden we tempo.
Kopgroep op eerste klim
Op de 2de beklimming (de Côte Famelette in Moha) scheurde onze groep en samen met Ruben Pols, Piotr Havik,
Tiesj Benoot en Dries van Gestel reed ik weg. Eerst was er nog een Amerikaan mee.
Kopgroep van 6 op tweede klim
We zouden goed samenwerken en zo'n 55 km voorop blijven.

Onderweg pakte ik een rushessprint om punten weg te kapen voor de concurrenten van Christophe.
In de achtergrond kwamen 2 groepen samen, daar voerden ze nog een splitsing uit en dan kreeg de ploeg van de Denen in de achtervolging hulp van Cube-Fintro. In de tweede plaatselijke ronde kwam de Deense geletruidrager met een ploegmaat en Jonas Rickaert aansluiten.

De samenwerking was zoek en Jonas ging alleen weg.
Het tempo zakte en zo'n 15 man kwam terug aansluiten. Balen stopte voorbeeldig af en Rickaert kreeg een minuut bonus.
De laatste ronde schoten de Denen serieus in actie

en ze gooiden het op de kant. Het was harken om mee te kunnen, maar het groepje van 20 man kwam bijna terug op Jonas. Hij hield twee seconden over voor een mooie overwinning. In de sprint daarachter liet ik mij wat gemakkelijk wegzetten en werd vijfde (zesde in totaal). Laurent Pieters werd 2de en kreeg de groene trui. Alexander Geuens werd 3e en beste Limburger,
en Christophe Noppe haalde de rushestrui binnen.

Over het algemeen kijk ik wat gemengd terug op deze ronde: aan de ene kant kwam ik er goed uit, want ik had de laatste dag superbenen, maar de eerste dagen waren minder, omdat ik wellicht nog niet helemaal uitgeziekt was, en werd daarom slechts 13e in het algemeen klassement.
Uitslag

 

3 april: Baliebrugge (Ruddervoorde) Pk tijdrijden - 8e

Vrijdagmorgen werd ik ziek; de 3 dagen erna had ik koorts, keelpijn en een verstopte neus. Het was dus een onmogelijke opdracht om met volle kracht hier op dit PK aan de start te staan. Niettemin werd ik vorig jaar al 5e en wou ik nog eens het goeie gevoel in een tijdrit terugvinden.
Ik reed een degelijke rit, luid aangevuurd door Giovanni in de wagen en dat scheelt toch altijd enkele seconden,

maar ik voelde wel dat de ziekte een groot deel van mijn krachten had opgesoupeerd.
Toch was ik vooral over mijn eerste ronde opgetogen; ik zag Enzo Demasure een minuut voor mij gestart al na een tijdje rijden.

Maar in het laatste stuk naderde ik niet meer. Ik werd uiteindelijk 8e.

Seppe Verscheure won voor krachtpatser en ploegmaat Glenn Cauwelier en een verdienstelijke Damon Devriendt.
Ik was niet de enige die problemen had. Veel van de betere tijdrijders kwamen iets tegen of hadden een mankement.
Ik kan dus blij zijn met mijn tijdrit onder de omstandigheden. Met mijn knie gaat het intussen beter.
Hopelijk gaat ook mijn ziekte nu snel over, dat ik een behoorlijk peil kan halen in de Ster van Zuid-Limburg.

 

25 maart: Aalst Sint-Truiden (BVB) - 71e na koers zonder vrijheid

Na winst van DJ-Matic in enkele interclubs worden we als de te kloppen ploeg gezien; dat hebben we mogen merken. Deze eerste beker van België wordt in prachtig weer gereden in de streek van Katarakt, maar opnieuw staat er weinig tot geen wind. De weergoden zullen er toch iets aan moeten doen. 184 renners stonden aan de start voor 120 km in Zuid-Limburg.
Toch bleef ik hopen want vorig jaar was ik hier derde geëindigd. Zie video Bennie Helsen.

3 renners kozen direct voor de ontsnapping, o.m. Kevin Deltombe en Michael Goolaerts;

dit zou de toon zetten voor de rest van de koers. Kleine groepjes van maximum 8 renners kregen een vrijgeleide, maar meestal konden ze niet langer dan 25-30 km voorblijven. Toch werd er op de eerste kasseistrook hard doorgetrokken door het Avia-team.

Het peloton scheurde, met zo'n 45 renners voorop, maar deze konden toch niet beletten dat zo'n 50 man terugkwam.
Daarna reden weer kleine groepjes weg, waar Dries van Gestel de constante van was.
Bij het binnengaan van de plaatselijke ronde (die veranderd werd door een reglementaire kronkel en die mijns inziens een stuk minder lastig is geworden), was er een negental voor. Ik probeerde meerdere keren mij los te maken van het peloton, maar omdat ik een "rooie" was,
werd ik steeds in het vizier gehouden.

De voorlaatste ronde lukte het dan wel en konden we met een groepje naar de leiders rijden, maar het peloton kwam terug.

Ik was dan maar van plan om met een late aanval het peloton proberen te verschalken. Maar dan lieten ze op een hellende strook aan 30 km/u, enkele renners vertrekken.

De reactie kwam te laat en ze waren weg. In het gewoel van het peloton moeide ik me ook niet verder, om valpartijen te vermijden. Cedric Verbeken kon zich vooraan nog losmaken en won knap solo. Nathan van Hooydonck werd 2e voor Van Gestel.

In deze koers heb ik veel geleerd: misschien mag ik me niet te veel vasthouden aan vorige jaren waar er steeds snoeihard gekoerst werd en de spaarlampen geen gelijk kregen. Aan de andere kant werd het vandaag ook bewezen door Cedric Verbeken dat door renners te vizeren je jezelf buiten spel zet en dat er dan iemand anders met de vette kluif gaat lopen.
Maar misschien zie ik dit ook te zwart-wit omdat ik erg voor deze koers gemotiveerd was.

 

18 maart: Kachtem (GP Dj-Matic) - 2e

We gingen dit jaar voor het eerst van start in een kermiskoers; deze werd georganiseerd in mijn thuisstad door sponsor Dj-Matic. Daardoor stonden we met zo'n 6 ploegmaats heel gemotiveerd van start. Maar ook heel wat andere sterke renners hadden dezelfde gedachte. Na de start trok thuisrijder Glenn Cauwelier serieus door. Na 2 ronden werd hij afgelost door Maxime Farazijn met een scherpe demarrage. Op dat moment werd ik bij een wegversmalling omvergereden door een Brit, na 2 km kan ik weer aansluiten, gelukkig hou ik er alleen schaafwonden aan over op de heup en de knie en ook wat nekpijn. Een ronde later was er een kopgroep van 14 gevormd met de meeste favorieten, o.a ploegmaten Edward Planckaert en Maxime, de sterke Brit John Dibben, Cedric Vanhoutteghem...

We konden zo'n 5 ronden goed ronddraaien, maar dan was het tempo eruit. Tijd voor een sterke Maxime om zo'n 4 keer door te trekken, dan geraakte hij weg met Edward, een sterke Ciske Aneca en Vanhoutteghem. Ze kregen een voorsprong van 20 seconden.
Op 5 ronden van het einde maakte ik alleen de sprong naar voor,

maar ik werd een mikpunt en wat later kwam de rest terug. Het sein voor Dibben om aan te vallen, met Edward maakte ik de sprong, maar net voor het aansluiten, moest hij loslaten. Wat niet onlogisch is voor een eerstejaars. Met Dibben had ik een goeie, jammer genoeg heel snelle kompaan.

Met een mooie voorsprong begonnen we aan de sprint tegen wind. Ik liet hem beginnen en op 50 m van het einde probeerde ik er over te komen, maar ik bleef steken op een anderhalf wiel.

In de achtergrond sprintte Maxime naar de derde plaats voor Aneca, Martijn Demeestere en Jesper Yserbijt.

Edward won gemakkelijk de sprint daarachter. Ik wil mijn ploegmaats bedanken voor het uitstekende ploegwerk en voor Maxime om de mooie wederdienst. De overwinning is er nog niet, maar als alles in de juiste plooi valt komt die misschien wel.

 

11 maart: GP André Noyelle (Ieper) - achteraan peloton

Voor deze katjeskoers waren de weergoden gunstig gezind: we reden onder mooi lenteweer, ze vergaten enkel er wat wind bij te doen. 194 renners waren klaar voor een tocht van 89 km door het heuvelland. Na enkele kilometers stak ik al eens de neus aan het venster en ging weg met een groepje van 6. Bij het inlopen trok de Nederlander Leijs nog eens door samen met Dylan Kowalski. Wat later kwam Dieter Verwilst bij de eerste twee.

Tijdens de bergenzone werd er goed tempo gereden bergop, maar het ontbrak aan wind om er een slopende koers van te maken. Na de Mesenberg ging ploegmaat Kenny in achtervolging samen met 5 anderen (o.a.) Merijn Korevaar. Op de Kemmelberg dan kwam er reactie van Maxime en ik die als eerste twee van het peloton bovenkwamen.
Foto met dank aan Melissa Peers
We haalden het gros van de vluchters in onder een rotvaart, maar zij wilden niet meewerken.
Foto met dank aan Lieven Gayse
Dan kwam een groepje van zo'n 12 man aansluiten, maar ook van hen hadden de meesten geen zin om over te pakken. Zo kwam het peloton weer aansluiten. Een sterke Leijs demarreerde nog eens en kreeg een mooie voorsprong.

Ik reed 2 keer achter hem, de tweede keer kon ik aansluiten, maar om alleen een gat van 30 seconden toe te rijden, had ik veel krachten moeten verspelen. De samenwerking was ook niet goed bij ons twee en dus gingen we naar een massasprint. Miel Houfflyn spartelde nog wat tegen, maar het was onvermijdbaar. Die sprint trok ik van zo'n 800 meter aan voor Maxime, hij komt er op het juiste moment uit en wint! Ik reed niet meer door en eindigde achteraan. Tweede werd Kowalski en derde Kevin Deltombe. Na 3 interclubs behaalden we evenveel zeges, de ploeg draait dus heel goed. Zelf ondervond ik dat het weer wat beter ging t.o.v. vorige week dus een geslaagde koers.
Zie ook Artikel in HN  en  Beeldverslag Wtv-Focus

 

4 maart: Interclub Lillers (Noord-Frankrijk) - 3e

Na een week waarin ik mijn trainingsachterstand probeerde in te halen, deed ik het de laatste dagen wat rustiger aan en stond voor het eerst aan de start van een Franse wedstrijd. Dit was de zware Tour de la communauté Lillers, een echte koers voor rouleurs. 120 renners reden zo'n 110 km door weer en wind.

Ik had geen goeie benen in het begin, ploegmaat Kenny Bouvry anders wel en koos het hazenpad met Merijn Decoster voor 30 km. Toen ze ingelopen waren trok ploegmaat Edward Planckaert direct door. Met 8 anderen waaronder de goed klimmende Jan Logier was er een mooi groepje voorop dat een voorsprong van 1 min 40 behaalde. Maar op de 2de beklimming van de 2 plaatselijke ronden kwam er schot in de zaak in het peloton. Met zo'n 20 renners reden we volle bak naar de eersten toe. Op een bepaalde strook begonnen ze te waaieren en dan zat je beter vooraan. Ik had net een kopbeurt gedaan voordat ze er aan begonnen. En toen vielen ze nog net voor mij, ploegmaat Niels Vanderaerden (winnaar K-B-K) ging met 2 anderen tegen de grond; gelukkig geen breuk, maar Niels moest wel opgeven. Ik moest een achterstand van 100 m toerijden op een losgeslagen groepje.

Ik kon uiteindelijk als enige maar helemaal kapot toch aansluiten, ik zou voor de rest van de koers de gevolgen ervan voelen. Daarna volgde een algemene hergroepering. Toen gingen Maxime, Tiesj Benoot, 2 anderen en ik aan de haal. Er kwamen wat renners aansluiten en weg waren we. Piotr Havik kon nog uit de achtergrond terugkomen. Op het laatste hellinkje trok hij door. Maxime, Tiesj, Michael Cools, Jan Logier en ikzelf vervoegden hem. Met deze 6 renners gingen we naar een sprint. Deze won Maxime met luttele centimeters voor Tiesj (die ook dacht dat hij gewonnen was). Ik werd 3e, Michael 4e, Jan 5e en Piotr 6e. Dit was een echte ploegoverwinning voor DJ-Matic, dank aan alle ploegmaten en proficiat aan Maxime.
Nu heb ik gelukkig mijn revanche t.o.v. vorige week. Klik hier voor Filmverslag.

 

26 febr: Kuurne-Brussel-Kuurne - achteraan peloton

Na een zware trainingsweek stond de eerste interclub op het programma. Met de Kuurnse Leieomloop toch al een serieuze met 7 hellingen en 116 km. Onze ploeg werd vertegenwoordigd door Christophe, Niels, Maxime, Glenn en ik. De eerste kilometers werd er nerveus gekoerst, waarschijnlijk omdat dit traditioneel hoort in de eerste interclub.

Na enkele kilometers ontstond er een ontsnapping van 5 renners, waarvan Gianni Bossuyt het het langste uithield. Voorts werd er redelijk traag gekoerst, op de bergjes ging het vooruit. Zeker op de Kruisberg, waar Maxime doortrok
Foto met dank aan J. Logier
en de Côte de Trieu, waar Tiesj Benoot en ik aanvielen.
Foto met dank aan Gerben Doornaert GdFoto
Er ontstond een mooi kopgroepje van 20 man,
Foto Gerben Doornaert
maar op de Varentstraat kwam iedereen terug aansluiten. Dan demarreerde ik voor Tiegemberg met Richard Dijkshoorn en een ander.
Foto Gerben Doornaert GdFoto
We hielden het zo'n 4 km uit.

Er kwamen daarna vele aanvalspogingen, maar niemand geraakte lang weg. Mijn benen voelden slap aan, misschien door de vele trainingen. Bij de plaatselijke ronden voelde ik de benen beter worden en demarreerde slag om slinger. Op 4 km van de meet beging ik een kapitale fout, ik liet het gat voor Dijkshoorn en Havik om de snelheid op te drijven. Ze reden weg, er reed nog één iemand er naar toe. Een km later probeerde ik het gat dicht te rijden, maar bleef hangen op 100 m. Ploegmaat Niels kwam bij mij met de Fransman Pouilly, maar toen hield ik mijn benen stil. Nog zo'n kapitale inschattingsfout, want zij maakten nog de sprong naar de 3 leiders.
Niels won knap voor Pouilly. Een eerste grote overwinning binnen de ploeg.
Door de ereplaatsen van Maxim en Christof wonnen we ook de interclub.
Foto Gerben Doornaert GdFoto
Zelf kon ik het niet meer opbrengen om nog te sprinten en eindigde achteraan het peloton.
Toch moet ik mij troosten met de gedachte dat ik al heel wat verder sta dan ik een paar weken geleden had gedacht.

 

18 febr: Clubkampioenschap Lendelede - 2e

Zonder enige verwachtingen, maar wel met groen licht van de kinesist starrte ik mijn seizoen met het clubkampioenschap, zoals traditioneel.
Doordat Mez weinig renners had en heel wat Tieltse Renners op stage waren, was het vooral Dj-Matic dat de klok sloeg. Er stond een flinke zijwind.
De vorige twee seizoenen had ik hier gewonnen, maar nu startte ik zonder verwachtingen voor 75 km.

Glenn Cauwelier reed al de eerste ronde weg, een ronde later kwamen we met 9 aansluiten (slechts 2 Tieltse renners). 4 ronden later trok opnieuw Glenn door. Hij hield het zo'n 4 ronden uit. Wat later ging Maxime Farazijn 2 keer aanvallen. Ik antwoordde zijn aanvallen en daardoor werd ons groepje uitgedund.



Daarna was het mijn beurt om aan te vallen. Nu waren Maxime en ik definitief weg.
Ik voelde me ondanks de zware kine-oefeningen redelijk goed en kon gemakkelijk rond rijden.

De ploegleider kwam ons van in de volgwagen zeggen dat we (i.t.t. in Langemark Madonna vorig jaar) er moesten voor rijden.
De laatste ronde demarreerde ik 2 keer, maar dat was niet genoeg om Maxime er af te krijgen. Ik vergiste mij van ronde, want ik had liever een ronde eerder beginnen aanvallen. We gingen dus naar een sprint waar ik eerste aanzette, maar Maxime kwam de laatste 50 meter nog over mij. Proficiat Maxime!

2 minuten achter ons won Edward Planckaert de sprint voor Niels Vanderaerden, Christophe Noppe en Enzo Demasure (clubkampioen Tieltse renners).
Een geslaagd debuut dus.

 

14 feb: inspanningstest UGent

Basis is onverwacht goed, maar in hogere intensiteit is de vooruitgang minder. Ik kon dit door die knieproblemen ook niet trainen.
Dit kan alleen door koersritme op te doen.

 

Resultaat CT-scan knieën

Uit een CT-scan, genomen in het stedelijk ziekenhuis van Roeselare, (Dr. Paul Gunst) blijkt een anatomisch probleem met mijn beide knieën.
Het kan te maken hebben met de groei. Maar het heeft niets te maken met fietsen. In alle geval staan mijn knieschijven te veel naar buiten.
Misschien kunnen ze met kine-oefeningen naar binnen worden getrokken.
Of het kan zich vanzelf normaliseren. In het slechtste geval komt er een operatie van.
Het goede nieuws is dat er geen tegenindicatie is om aan sport te doen of te trainen, maar ik heb wel een achterstand.

 

 

  2011 eerstejaarsjunior

Evaluatie winter 2011-12 + vooruitzicht nieuw seizoen

Deze winter begon niet goed: op het einde van vorig seizoen kreeg ik pijn vooral aan mijn linkerknie.
Na een goeie 3 weken rust had ik geen pijn meer,
maar toen ik mijn wintertrainingen wilde beginnen, dook het opnieuw op.
Ik kon een hele tijd niets doen en zocht verschillende dokters/scanners/tests op.
Op een MR-scan merkte men geen onregelmatigheid, maar bij een andere analyse merkte men een groot verschil in kracht van mijn linker binnenste quadriceps ter verhouding met de rechter. Mijn knieschijf werd daardoor scheefgetrokken.
Hieraan werkte ik met kine en begin januari kon ik pijnvrij rijden.

Ik vertrok met goede moed, maar op training begon de kniepijn weer en werd erger. Woensdag 25 januari laten we een CT-scan nemen en kijken wat we er aan kunnen doen. Ik weet alleszins dat de basis niet in orde is en dat volgend seizoen niet in volle glorie zal beginnen. In het beste geval kan ik op het clubkampioenschap op 19 febr starten, maar ik hou rekening met slechtere scenario's.
Zonde, want ik had veel van dit seizoen verwacht.

 

Seizoensoverzicht

Het was dit jaar afwachten hoe ik de overstap van nieuweling naar junior zou verteren.
Als eerstejaarsnieuweling ging dat bijzonder moeilijk, maar dit jaar had ik weinig last van de overstap.
Natuurlijk kwam ik als eerstejaars na 120 km wel kracht te kort t.o.v. de 2dejaars en sukkelde ik soms enorm met krampen.

De hoogtepunten dit seizoen waren vooral in het najaar te vinden (Jemeppe, Angreau, Koksijde en de omloop Mandel-Leie-Schelde),
ook al was ik in het voorjaar enorm content met mijn 3e plek te Aalst - Sint-Truiden en mijn 7e plek in het BK te Wielsbeke.
Naast het clubkampioenschap won ik nog een koers in Ingooigem, maar het was vooral een regelmatig seizoen.
Behoudens de 'ronden' betwistte ik wel maar één koers per week.
Het seizoen werd wel (te?) lang door de afsluitende ploegentijdrit op 16 okt.
Ik had al wat vroeger willen stoppen door wat kniepijn die de kop op stak.

In het provinciaal klassement Westsprint eindigde ik 6e en 1e eerstejaars. In het wielerjaarboek 23e en 5e eerstejaars.
Hopelijk kan ik de positieve lijn verder doortrekken en een stap vooruitzetten als tweedejaarsjunior.
Bedankt aan alle mensen die mij dit seizoen hielpen en in het bijzonder aan de ploeg.

 

16 okt: Lac de l'eau d'heure - Ploegentijdrit (BVB) - 6e

Na een week waarin de knieperikelen de overhand namen, stond ik aan de start samen met 4 andere eerstejaars Niels, Kenny, Maxime en Christophe. Ook anderen hadden wat kwaaltjes wat normaal is op het einde van het seizoen.

Christophe en Kenny werden in extremis opgeroepen. Volgend jaar komt die ploegentijdrit hopelijk wat vroeger op het seizoen.
Op het programma stonden 32 mooie, doch zeer lastige kilometers rond het Lac de l'eau d'heure.

We startten goed, ik blies me een beetje op in het begin. Het was afgesproken dat ik zoveel mogelijk de stukken bergop voor mijn rekening zou nemen.

Bij een stuk vals plat kreeg Christophe het lastig, hij lag al een tijdje stil. Met 4 reden we dan maar verder.

De eerste ronde verliep wat ongecontroleerd; de 2e ronde liep dat al wat vlotter.

We werden luid aangevoerd door Giovanni aan de megafoon.
Niels had het moeilijk bergop maar was wel de beste op het vlakke. Hij bracht ons aan een helse snelheid (= 63 km/u) naar de meet.

We werden verdienstelijk 6e maar wel op een kleine 2 minuten van het dreamteam Balen (2 WK-gangers tijdrijden), Avia en Performance.
In het algemeen ploegenklassement werden we 4e.
Nu gaat de riem er een tijdje af en daarna beginnen we opnieuw te werken naar 2012.

 

9 okt: Zwevegem (Knokke) - 2e

Met een sterk deelnemersveld, en in slechte weersomstandigheden gingen we van start in Zwevegem. Daar liet ik me allerminst door demotiveren, een pijnlijke knie was een andere zaak; zeker zorgen dat het niet verergert! Een mooi glooiend parcours, al lag het hier en daar wat slijkerig.
We vertrokken aan een gezapig tempo; daar kwam in de 4e ronde verandering in door een aanval van Stijn de Bock, Julius Jayde en een renner uit het Waasland.

Het peloton gaf ze een vrijgeleide, tot Kevin Deltombe, Emiel Vermeulen, Michael Cools en ikzelf een rondje doortrokken. Het peloton werd uitgedund. Het sein voor opnieuw Vermeulen om te demarreren; hij kreeg ploegmaat Evert, Alexander Maes en Thomas Vanbesien mee. Nu was er een aantrekkelijk groepje weg meg nog maar enkele ronden te gaan. Ik demarreerde vele malen, maar zelf kreeg ik nooit een vrijgeleide. Wanneer ik het nog eens probeerde op een bergje, brak het toch en reden we naar de vluchters.

De voorlaatste ronde trok ik nog eens door en ging de Bock mee. Jammer genoeg had ik geen goeie kompaan aan hem,
want hij was al vele ronden in de aanval.

De laatste ronde werd een thriller door de dreiging van een nieuw duo nl. Kevin Deltombe en zegekampioen Ruben Van Der Haeghen.
Het sein voor mij om op datzelfde bergje te demarreren. Ik kreeg zo'n 15" voorsprong op De Bock. Maar ook Van Der Haeghen demarreerde van zijn medevluchter. Het werd een helse achtervolging van 4 aparte renners. Van Der Haeghen kwam bij De Bock.
foto met dank aan Jan Logier
foto met dank aan J. Logier
Bij hen was de samenwerking beter, want ze naderden op mij tot op 5 seconden.
Op 1 km van de meet plaatste Van Der Haeghen zijn demarrage, bij de laatste bocht haalde hij mij bij

en won gemakkelijk de sprint.

De Bock werd knap derde, Kevin bleef uit de greep van de achtervolgers als 4e en Seppe Verschuere werd 5e.
Bedankt ook aan de ploegmaten Evert (9e) en Maxime (10e) voor het puike afstopwerk.

 

2 okt: Ingooigem - sprint met drie en 1e

Doordat er geen interclubwedstrijden op het programma stonden, stonden we dan maar met zo'n 36 aan de start
van de lastige kermiskoers te Ingooigem. Elke ronde moest de achterkant van de Tiegemberg beklommen worden.

De eerste ronden werden gedomineerd door de Isorex renners. Na ongeveer vier ronden kwam er schot in de zaak toen er een kopgroep van 9 in schuifjes tot stand kwam. Met Jonas Rickaert, Thomas Vanbesien, ploegmaat Evert, Jelle Feys, Miel Houfflyn, Stijn de Bock, Joren Touquet en Axel Flet was er kwaliteit mee vooraan.

Na een paar aanvallen van De Bock, gingen Vanbesien en ik ervandoor. We werden ingelopen en hij trok door. Jonas volgde hem en dan keek iedereen naar mekaar.

Op Tiegemberg maakte ik de sprong naar de leiders, ik had lome benen (vrijdag had ik een 3000-m test gelopen), maar kon ze toch in ongeveer één km vervoegen. Nu had ik wel mijn ene cartouche verschoten, zo kwam er geen afscheiding op de Tiegemberg. In de hellende sprint vertrok Jonas als eerste, daarna kwam Vanbesien erover, maar ik had toch nog wat krachten in het arsenaal zitten en kon hem remonteren op 10 m van de meet.


Foto CT Drogenboom
Zo haalde ik na het clubkampioenschap mijn eerste officiële zege van het seizoen!
Foto met dank aan CT Drogenboom

 

Jemeppe (BvB) - 6e

I.t.t. tot vorig jaar werd deze mooie, lastige koers in prachtig weer afgewerkt. Er dienden 116 km afgelegd te worden met 7 hellingen. Vanaf de start werd de beuk er ingegooid, ik sprong direct mee, na het verkeerd inschatten van een bocht werden we ingelopen en vertrokken er direct opnieuw een paar. Nu sprong ik niet mee, ong 15 man wel. Ik zag het gevaar en reed mijn kas leeg om erbij te zijn, wat door de hoge snelheid niet lukte.

De vluchters mochten met 1 minuut de bergenzone aanvatten, op de 2de helling vormde zich een reactie van een 10-tal, waar ik wel bij was. Op de derde heuvel plaatste ik een demarrage, enkel Loic Vliegen, Thomas Vanbesien, Ruben Boons, Martijn Tusveld en ik maakten nog de sprong naar de leiders. Iets later werd onze groep verder uitgedund en gingen we opzoek naar de leiders Paco Ghistelinck en Dries Van Gestel. Zo vormde zich een kopgroep van 9. De namen: Ghistelinck, Van Gestel, Jan Logier, Tusveld, Boons, Vliegen, Vanbesien, Brecht Ruyters en ik. Op de voorlaatste helling werd de finale beslissing doorgevoerd, daar ik te weinig gedronken had en te veel onnodige krachten verspeelde, kon ik niet mee met Vliegen en Vanbesien. Van Gestel was platgevallen en Logier loste de rol.

Enkel Boons vervoegde nog de leiders; samen met Paco (we hadden allebei krampen) besloot ik de twee anderen te laten rijden en op ons tempo de plaatselijke ronde uit te rijden. Logier kwam nog dicht en ik trok door, zo werd ik 6e. Vooraan won Vliegen voor Boons en Vanbesien. Tusveld haalde het voor Ruyters. Paco werd 7e en Jan knap 8e.

 

17-18 sept: Keizer der juniores (UCI) - 8e

1e rit: 8e na lange ontsnapping

In deze mooie tweedaagse met 150 renners ging de eerste rit van start in Ieper, het parcours had veel mee van de Kattekoers. De koers begon op de Rode Berg, daar trok Daan Myngheer de registers al eens open. Met een kleine 10 man waren we lichtjes voorop, maar er was geen cohesie en Myngheer en Maxime reden weg. Op de Monteberg maakte ik samen met 3 andere de sprong naar voor.

Direct daarna kwam de Kemmelberg, deze reed ik per ongeluk op de buitenplaat op, maar ik kon toch aanpikken met Sénéchal en D'hondt.

Samen reden we zo'n 25 km voorop en namen in trio enkele bergjes (zoals hier te Wijtschate),

tot halverwege de eerste plaatselijke ronde. Dan kwam een 70 man aansluiten. De voorlaatste ronde kwam er dan een aanval van 6 renners (waaronder Derycke en Leemans), daarna dichtten Amaury Capiot en ik de kloof op 8 achtervolgers. Uiteindelijk ontstond een kopgroep van 16 man

die sprintte voor de zege, Capiot won verdiend de spurt voor Geerinck en Leemans. Ik werd 8e en 2e eerstejaars. Tevreden van de koers!

Beeldverslag Wtv-focus

2e rit (tijdit): 21e na matige tijdrit en een slipper

In deze korte tijdrit van 6 km was ik van plan zo goed mogelijk mijn klassement te verdedigen, in de opwarming voelde ik geen te beste benen, ook de hartslag was 10 slagen lager dan normaal. In de eerste bocht maakte ik een slipper en moest in de graskant verder. De snelheid was er volledig uit, maar ik hernam me op de stroken wind mee. Wind tegen ging het dan veel minder. Ik had weinig kracht en er was meer wind dan 's ochtends. Toch klokte ik nog een 21e tijd neer (op 16"), maar met 4 seconden minder had ik 4e gestaan ipv nu 9e.
Sénéchal won voor Vallée en de derde plek was sterk voor Niels weggelegd.

3e rit: 14e na sprong tot bij leiders en afstoppingswerk voor Miel Pyfferoen

In de namiddagrit te Koksijde moesten we 11 ronden van 9 km afleggen, met iedere keer de Hoge Blekker. Al in de eerste (snelle) ronde vertrokken Myngheer, Gheldof, Soenens, Leemans en Vallée. In de 3e ronde begon het dan echt te regenen;. dit zorgde voor zware omstandigheden op het bochtige parcours. Al snel losten vele renners, halfweg koers waren de vluchters ingelopen, ik demarreerde zonder succes. Miel had bij zijn 2de poging meer geluk en kon samen met Vermeulen, Bakker en Degreve weg rijden. De voorlaatste ronde (dacht ik toch), viel ik solo op de Blekker aan.

In korte tijd had ik 25 seconden op de vluchters gedicht. Toen hoorde ik aan de meet dat er nog 2 ronden waren.

Ik reed wel virtueel in het geel, maar het baatte niet omdat er niemand wou rijden. De anderen hadden nochtans een goed klassement of maakten kans op de overwinning.

Net voor we ingelopen werden vertrok Miel, daarachter hielden Matthias en ik alles op slot en sprongen op al wat bewoog. Miel kon met een minieme voorsprong knap wegblijven en won een prachtige koers.

Ik sprintte mij naar de 14e plaats. In het algemeen klassement werd ik 8e en 1e eerstejaars. Sénéchal won oververdiend voor Geerinck en Boons. Ik werd 3e in het bergklassement.
Ik had echt het gevoel koers te kunnen maken en kijk er erg tevreden op terug.


10 sept: Vladslo - 5e

De koers in Vladslo startte voor mij in mineur, sommige zaken waren niet echt prestatiebevorderend: eerst en vooral is sport op school voor mij verplaatst naar de vrijdag, de zadelpijn steekt weer de kop op en ik reed compleet verkeerd voor de start.
Ik had geen besef van tijd en moest een halve koers rijden om op tijd aan te start te staan.

Niettemin startten 40 renners voor 85 km in de Diksmuidse velden. Het gevoel vanaf km 1 was al bepalend: vandaag zou het niet aan mij zijn om koers te maken. Toch reed ik vooraan en wou absoluut de juiste ontsnapping niet missen. Twee keer moest ik op mijn eentje een gat van 30 seconden toe rijden. De 2e keer was de juiste, we waren weg met 8 man: ploegmaten Glenn Cauwelier en Matthias Vandewalle, Gianni Bossuyt (sterk op dreef), Antoine Leleu, Bert Demeersman en Jonas Dejonckheere. 3 ronden van het einde reed ik weg met Glenn. Matthias, Bossuyt en Leleu kwamen weer aansluiten.

De laatste ronde spraken we af van ons overwicht gebruik te maken en om beurt te demarreren. Een keer had ik een mooi gat, maar ik was niet sterk genoeg en Leleu haalde mij bij. Wat later demarreerde Cauwelier, hier kon ik wel gemakkelijk mee, maar liet Leleu en Bossuyt het gat toe rijden. Bossuyt kon niet meer en zo waren de eerste 2 weg. Glenn haalde het met gemak voor Leleu.
In een verkrampte sprint werd ik 5e na Bossuyt en Vandewalle. Ondanks de omstandigheden nog niet zo'n slechte koers.

 

2-4 sept: GP Rübliland (Zwitserland) - Nationale Ploeg - 20e

(samen met Tiesj Benoot, Miel Houfflyn, Thomas Vanbesien, Dries Van Gestel en Louis Vervaeke).
1e rit:Benjamin heeft geen goede benen en last van de hitte, maar eindigt toch 20e in het 40-koppige peloton.
Kopgroep van 8 met Louis Vervaeke haalt grote voorsprong en verbrokkelt op het einde. L. Vervaeke wordt 3e.
Andere landgenoten in peloton bij Benjamin. België 2e in ploegenklassement.


2e rit: 18e. Benjamin wordt elke klim beter en demarreert na laatste berg. Worden bijgehaald en net nadien ontsnapt een 4-tal
dat 4" voor behoudt op de finish, vóór het omvangrijke peloton. Dries Van Gestel wordt 2e.


3e rit: (tijdrit) 17e op 31" van wereldkampioen Le Cuisinier. 7e jongere en 2e Belg.

4e rit: Benjamin soms mee in ontsnapping, maar alles komt weer samen tot een peloton van 50 man. Sprint als 9e.
Wordt 20e in algemeen klassement. Louis Vervaeke 3e. Jammer van eerste rit.
Ploegenklassement: 1. Frankrijk 2. België 3. Usa 4. Zwitserland. (Kdc)  
Site organisator Krantenartikel

27 aug: Meulebeke (Omloop Mandel-Leie-Schelde UCI 1.1) - 7e

Dicht bij huis werd, naar mijn mening, de mooiste Vlaamse junioreskoers verreden: met beklimmingen als de Kluisberg, Côte de Trieu,
Oude Kwaremont (helemaal tot boven) en de Paterberg reden we in het hart van de Vlaamse Ardennen.152 vertrekkers voor 132 km koers in Flandrien-weer. Ik wou revanche nemen ten opzichte van mijn pechvolle Ronde van Vlaanderen.

In het begin van de koers was ik attent en wou in een vroege ontsnapping meezijn. Dat lukte evenwel niet: Alex Frame, Tom Mertens, Brecht Craeymeersch, Kevin Deltombe sprongen weg en Kevin reed bijna elke beklimming solo voorop. Op de Oude Kwaremont werd de eerste selectie in het peloton gevoerd, na de Paterberg (waar ik attent 4e reed) was het defintief. We haalden Kevin bij en de groep zwol aan tot zo'n 13 renners.
Op Nokereberg kwamen ze nog met 5 aansluiten. Tussen die 18 zou het gaan.

De volgende afscheiding gebeurde in de eerste plaatselijke ronde: Florian Sénéchal sprong weg, in zijn zog Daan Myngheer en Gianni Bossuyt. Ik had net 2 bidons aangenomen en me achteraan geposteerd. Jammer want ik had nog een goed gevoel in de benen. Een ronde later demarreerde ik na een aanval van Ruben Boons, ik kreeg Emiel Vermeulen, Jens Geerinck, Henry Gheldof en Martijn Degreve mee.
In de sprint werd ik voorlaatste en eindigde dus 7e. Vooraan won Daan Myngheer voor Sénéchal (de 2 besten) en Bossuyt.
Net achter ons werd Maxime Farazijn 9e voor Pjotr Havik.
Met deze uitslag in zo'n slopende koers kan ik best wel tevreden zijn! Slechts 16 renners reden volledig uit.
Videoverslag

 

23 aug: Langemark (Madonna) - met drieën 1e

In het gehucht stond een zware kermiskoers op het programma. Op de smalle baantjes moesten we 88 km afleggen.
Na een traininsintensieve week wist ik niet waar ik zou uitkomen tussen die 50 coureurs.

De beslissing was rap gevallen in koers: na een halve ronde vertrokken Maxime en Pieter-Jan Decock.
Een ronde later gingen Christophe, Matthias, Kevin Deltombe en ikzelf in de achtervolging.
We moesten het gaspedaal diep indrukken om het duo bij te halen. De kopgroep van 6 was geboren, met een overwicht van 4 DJ-Matics.

Na een aantal ronden verliep de samenwerking niet zo vlot, Kevin had rugproblemen en sommigen hadden zware benen.
Wanneer we op het punt stonden ingelopen te worden door een achtervolgend 6-tal, plaatste ik een demarrage.
Maxime en Matthias volgden. Samen reden we de koers uit

en besloten we, als 3 sterkste,
om allen te samen over de meet te komen, een mooi beeld voor de sponsor.

We realiseerden dus een tripel maar de bondsafgevaardigde was het niet eens met ons idee
en gaf Matthias de overwinning omdat hij 1.5 cm voor ons over de meet kwam.
We gingen hier niet mee akkoord, maar in plaats van ons alle drie de overwinning te geven,
kregen we een uitbrander omdat we niet gesprint hadden. Het was immers een individuele koers en geen interclub.
Wij vonden dat niet nodig omdat we als 3 ploegmaten en vrienden de hele koers voor reden.

 

17 aug: Beveren - 11e na missen van goede vlucht

Daar ik op het BK slechts 6 km reed, besloot ik zo snel mogelijk een kermiskoers te rijden. Deze ging door in Beveren, waar er 99 km moest afgelegd worden. In het begin was ik bedrijvig, ik had wel nog wat last van de val: bekken, elleboog en knie deden pijn.

Op het bochtige parcours van 6.6 km werd er veel aangevallen, de meeste pogingen droegen niet lang, maar het wedstrijdgemiddelde was wel 43 km/u. Op 4 ronden van het einde nam ik me voor om met iedere ontsnapping mee te zijn. Wanneer een groepje vertrok, maakte ik de sprong met 2 anderen, we kwamen er bij, maar ze reden in het peloton op mijn wiel, mijn 2 medevluchters reden door, ik liet me inlopen door het peloton dat 40 m achterkwam. De boot was dan wel vertrokken zeker, enkel Alessandro Soenens maakte nog de sprong. De laatste ronde probeerde ik hetzelfde met Jorne Claes. We kwamen tot op 15 seconden. Ik won het sprintje voor de 11e plaats. Vooraan won de Nederlander Timo Roosen voor Jonas Goeman en Jens Vandenhoudt. Jammer van het misverstand met de eerste groep, want ik had goeie benen en had misschien vooraan wel iets kunnen forceren.

 

15 aug: BK tijdrijden Duisburg (Tervuren) - val

Het bk tijdrijden werd dit jaar verreden op een mooi parcours, er zaten wel erg veel bochten in en het wegdek liet soms te wensen over. Ik nam me na de eerdere verkenning voor om alles of niets te spelen. Ik startte redelijk goed, het bekken stond nog altijd wat scheef (vandaar de slechte benen in Kortrijk Koerse).

In het intervalparcours met vele bergjes vond ik mijn draai. Ploegleider Giovanni riep me vooruit en na 6 km had ik al 35 seconden van mijn 1 minuut achterstand goed gemaakt op Michael Cools. Daarna sloeg het noodlot toe nadat ik te voortvarend een bocht nam, die ik wegens het vele verkeer niet goed kon verkennen. Ik maakte een serieuze val en kwam met mijn neus tegen een nadar terecht.



Gelukkig was op die plaats een Rode Kruis post. Dank voor de snelle verzorging.

Voortrijden was uit den boze, mijn heup en knie waren geraakt, maar zonder breuken en enkel schaafwonden. Uiteindelijk had ik me niets te verwijten, als je je niet vol geeft in een tijdrit, start je beter niet.
Jasper De Buyst won met 2 seconden voor op Michael Goolaerts en 7 seconden op Vallée.

 

 

11 aug: Kortrijk - 8e na lange vlucht met 3

Na een meer dan een maand stond ik nog eens aan de start van een kermiskoers. Deze ging door in mijn geboortestad Kortrijk, waar later de profs ook zouden koersen. Ook al stonden veel goeie renners aan de start, toch wou ik voor een resultaat gaan.

De eerste 2 ronden was ik bedrijvig, misschien iets te bedrijvig.

In de 4e van 11 ronden ging een 5-tal in de aanval, een ronde later werden ze ingehaald,
dan vertrokken Paco Ghistelinck, de Nederlander Sebastiaan Pot en ik definitief.

We draaiden redelijk goed rond, maar ik voelde dat de benen niet goed waren. Gisteren zat ik 8 uur in de auto, misschien daardoor? We kregen een minuut, maar op het winderig parcours, was het gemakkelijker in het peloton vertoeven.

De laatste ronde hield ik in want eerst Matthias en dan Maxime kwamen aansluiten.

Maxime eerst solo, maar jammer genoeg kwamen 3 sprinters mee in hun zog. Uiteindelijk werden we de laatste 3 van de eerste groep.
Ik probeerde nog eenmaal onder de rooie vod, maar werd bijgehaald door Paco, die de sprint won.
De Nederlander Pot, misschien wel de sterkste renner onderweg, werd 2e voor Vanhoutteghem. Niet echt loon naar werken vandaag.

 

7 aug: Angreau-Honnelles (BVB) - 8e

Als 2e BvB selecteerde de ploeg mij voor de zware koers te Angreau: het parcours vereiste goede benen en een complete coureur. We moesten 10 ronden van 12 km afleggen met iedere ronde een kasseistrook van 300 m en een klimmetje. De 2de ronde werd er hard gereden en Parijs-Roubaix-winnaar Florian Sénéchal en Paco Ghistelinck demarreerden, voor mij de 2 besten van de koers. Ik sprong er naar toe.

We reden 3 ronden voor, de maximale voorsprong bedroeg 47 seconden.

Met die 2 kleppers ging het er rap aan toe, ik had moeite om mijn deel te doen.

Jammer genoeg kwam er geen groepje versterking bieden en werden we ingelopen door het hele peloton. De volgende 2 ronden werd dat peloton serieus kleiner door de vele aanvalspogingen.

Op 3 ronden van het einde reed een 3-tal van Immo Dejaegher voorop, met een 30-tal reden we het gat toe. Wat later kwam iedereen terug, maar dan vertrok Sénéchal opnieuw met Paco en Miel. Ik maak alleen de sprong en nog 4 renners kwamen aansluiten o.a. Quentin Hoper en Boris Valléé. Miel viel jammer genoeg plat op het slechtste moment en kon niet meer aansluiten.

Een halve ronde later kwamen er nog eens 7 renners aansluiten en was de beslissende ontsnapping van 15 een feit.

De laatste ronde werd er veel gedemarreerd, ook door mezelf. De beslissing viel echter wanneer Maxim Panis, na een hellende strook op minder dan één km aanviel. Hij kreeg 100 m, won verrassend, maar niet onverdiend. Vallée spurtte naar de 2e plaats en Paco knap 3e. Op mijn spurt zat er nog dash, maar ik zat te ver geplaatst, ik werd 8e. Een goeie koers, gekoppeld aan een mooi resultaat.
Nog mooier was de aankondiging door de speaker dat broer Tim vandaag won in de ronde van Namen.

 

29 - 31 juli Liège - La Gleize (UCI) - 17e

1e rit: Aubel - Aubel - 10e in juiste ontsnapping

Met 180 renners waarvan vele verschillende nationaliteiten stonden ze aan de start in Aubel. De ploeg zond Thibault, Matthias, Christophe, Karel, Kenny en mij af voor deze lastige 3-daagse. De eerste rit was op papier de gemakkelijkste, maar werd ondanks een slecht wegdek aan 44 km/u afgewerkt. Ik wou absoluut mee zijn met de vroege ontsnapping, dus viel ik veel aan. Na enkele pogingen, wanneer ik à bloc zat, vertrok 2 keer een ontsnapping (die weliswaar maar 15 km droeg).

Waneer ik op 20 km een dipje te boven kwam, ging ik te samen met Dennis Bakker naar de juiste ontsnapping van 14 man, met daarbij Piotr Havik, Kenneth van Rooy... We draaiden goed rond tot ongeveer 5 km, wat later vertrok de uiteindelijke winnaar van deze ronde Alexander Kamp van uit mijn wiel. Ik had veel gegeven in het begin en kon niet antwoorden. In de sprint eindigde ik iets te ver, als 10e. Kamp won voor Bakker en Plesner. 31 seconden na ons groepje won Valléé de massasprint. Conclusie: tevreden over de benen en de juiste ontsnapping, minpuntje blijft de sprint.(3e jongere en 3e Belg)

2e rit A: ploegentijdrit Thimister- Thimister - 16e

Zonder echte toptijdrijders en met maar 5 man, stonden we voor de opdracht om zo weinig mogelijk tijd te verliezen in de ploegentijdrit. Technisch gezien reden we een erg sterke ploegentijdrit, maar we hadden voor een goeie tijd sterke 2ejaars en nog een rouleur pur sang nodig. Ik nam de meeste stroken voor mijn rekening, gevolgd door een sterke Christophe. Karel moest (zonder tijdritfiets) laten gaan op het geaccidenteerd parcours. We eindigden 16e op 43 " van Club Bretagne (met daarbij regerend wereldkampioen Le Gac). We deden alles wat we konden en reden ook helemaal niet slecht, maar we verloren te veel tijd op de specialisten. In het klassement nu 25e .

2e rit B: rit in lijn Thimister - Thimister - 24e

Voor de namiddagrit moesten we 95 km afleggen op een zwaarder parcours dan gisteren. De vroege ontsnapping wordt ingehaald op de 2de côte van de dag, daarna vertrok de beslissende. Te samen met Michael Goolaerts geraakte ik tot op 75 m van een groepje dat er naar toe reed. Helaas ging dat niet door. In de plaatselijke ronde groeide het verschil tot boven de minuut en de gele trui dichtte nog de kloof. Het groepje dikte aan tot 14 man. Nadat ik toch heel wat had moeten geven in de ploegentijdrit, kwam ik er door op het einde van de wedstrijd. Ik demarreerde enkele keren en op de côte de stockis (de helling van de plaatselijke ronde) splitste het voorste deel van het peloton. Er werd goed rondgereden en de voorsprong tot de kopgroep werd beperkt tot 23". Dylan Groenewegen won vooraan de machtsprint voor Boris Vallée en Twan Brusselman. Ploegmaat Noppe sprintte naar de 18e plaats van ons groepje, ik werd 24e. Ondanks het missen van de juiste ontsnapping, maakte ik er toch nog het beste van.

3e rit: Herve - La Gleize - 32e

Traditioneel was de 3e dag mijn beste dag, dit was ditmaal ook het geval. Goede benen waren dan ook een must met het zware parcours dat we voorgeschoteld kregen, zo'n 6 beklimmingen met kleppers als de Rosier tussen. Ik had mijn lesje geleerd t.o.v. gisteren en demarreerde meermaals in het begin. Op de eerste klim was ik weg met een 3-tal, maar we werden nog voor de top ingerekend. Dan vertrok de beslissende ontsnapping, ook al zat ik à bloc, toch wou ik nog vlug meespringen.

Iedereen zat te wachten om met de volgende mee te springen en het werd niets. Dan ontsnapte ik nog 2 keer, o.a. met de gele trui en wereldkampioen, maar het peloton liet ons niet rijden, jammer want we waren niet ver van de 14 vluchters. Op de bergjes werd dan maar het verschil gemaakt in het peloton. Na de Rosier had een select groepje zich afgescheiden, ik voelde me verrassend goed bergop, een opsteker. We draaiden goed rond en in de 2e plaatselijke ronde kwamen we tot op 10 ". Dan stokte echter het tempo en ze reden weer weg. Op de laatste plaatselijke helling gaf ik nog eens alles, mijn poging werd gecountert door Le Gac en ik moest harken om aan te klampen. Nadat ik nog eens iets probeerde op 500 m van de meet, was ik niets meer waard in de sprint bergop. Ik werd 32e, er zat wel degelijk iets meer in. Een sterke Kenneth van Rooy won voor Vallée en de Deen Andersen. Ik strandde op een 17e plaats in het algemeen klassement. Ik kan tevreden terugkijken op deze ronde, soms zat er iets meer in, maar hieruit moet ik leren.

 

24 juli 2011 - Ronde van Vlaanderen (Herzele juniors UCI) - 55e na val op Taaienberg

Vlaanderens mooiste werd verreden in Herzele; afcheiding ging er komen door hellingen als de Taaienberg en de Eikenberg... Regen zou met bakken uit de hemel vallen, zo was voorspeld, er kwam echter niets van in huis. Het legde niet zo goed aan: ik vergat mijn schoenen, mocht deze gebruiken van Paco Ghistelink, waarvoor dank. Gevolg was wel een beetje slapende voeten. Ook mijn helm lag nog thuis, hiervoor sprong Rik Devoogdt in de bres, ook dank aan Avia daarvoor.

Nog voor de eerste helling (la Houppe) vertrok de beslissende ontsnapping: 8 man met daarbij Piotr Havik, Joachim Vanreyten... Daarna probeerde ik, kwam tot op 150 m, maar zette niet door. Vanaf Steenbeekdries kwamen de hellingen in snel tempo na mekaar. Ik begon als 60e, veel te ver, maar tegen de Taaienberg zat ik al 20e. Net dan staan ze stil voor mij, ik ga erbij liggen; het was een groot oponthoud. Sommigen gaan te voet de Taaienberg op. Ik start opnieuw; de ketting valt af; ik leg hem op; hij valt er nog een tweede keer af... Tegen dat ik vertrokken was, zat ik 2'18" achter de eersten. Hier ziet u mij even verder op de Eikenberg.

Het deelnemersveld lag compleet uit mekaar en het schip was toen al verzonken.
Paco en Florian Sénéchal konden nog de sprong maken naar voor, maar van de rest van de koers was ik niet op de hoogte.

Ik kwam bij een vrij grote groep in de achtergrond en reed de rest van de koers als training.

Uiteindelijk eindigde ik op een nietszeggende 55e plaats.


Mijn ploegmaats finishten een stuk eerder. Tussen plaats 27 (Evert) en 44. Er waren niet veel eerstejaars die beter deden.

Vooraan won Martijn Degreve voor Sénéchal en Paco Ghistelinck. Tim Mertens werd 4e en Daniel Peeters 5e. Uiteindelijk was dit een koers die niet loog, de sterkste overwon. Of ikzelf goed was, weet ik eigenlijk niet. Maar opnieuw niet volledig kunnen tonen wat ik waard was, deed pijn.
Hopelijk volgende koers beter.

 

Oberösterreichischer Juniorenrundfahrt - 15e

rit 1 - 18e

In deze sterk internationaal bezet driedaagse zond de ploeg Miel, Maxime, Christophe, Kenny, Thibault en mij af: 5 eerstejaars en 1 tweedejaars.
De eerste rit ging over 98 km met 3 beklimmingen van de Mistelbachberg. Het eerste uur werd tegen een rotvaart afgelegd: 46 km/u ondanks de neutrale start. Na de eerste doortocht vertrok er een groep van 18 man. Op de eerste beklimming maakten Miel en Joachim Vanreyten de sprong, Miel kon jammer genoeg bergop niet volgen en waaide terug.

Ik had het gevoel dat ik wel mee kon geweest zijn, maar ik was niet attent genoeg in het begin van de wedstrijd. Verder probeerde ik bergop het verschil te maken en de sprong naar de leiders te maken, maar de voorsprong groeide tot boven de 2 minuten.Wanneer we de laatste keer de Mistelbachberg mochten aanvatten, moest ik voet aan grond zetten en maakte ik een remonte. Boven waren we met 25 man afgescheiden, daarna reden we continu 55 km/ u en verkleinden de voorsprong tot 43 seconden. Vooraan won Joachim Vanreyten knap en werd eerste leider. Maxime spurtte zich naar de 14e plaats en ik de 18e. Van deze rit onthield ik dat ik bergop erg gemakkelijk reed, maar dat ik attenter moest zijn in het begin van de wedstrijd.

rit 2 - 18e

Na een slechte en veel te korte nacht werd ons de koniginnenrit voorgeschoteld: 2 keer de 8 km lange Allerheiligen berg en 2 keer de Rechberg. Vandaag was het beter weer, al een mooie 28 graden. Net zoals gisteren vertrok er een grote ontsnapping, hierbij Maxime en nog 19 anderen. In het peloton was er geen organisatie en ze hadden na 30 km al 2 min 46.

Dan kwam echter de Allerheiligen, hierop werd er zwaar tempo gemaakt en na de Rechberg waren ze al binnen schot. Het signaal voor Jens Geerinck, Dries van Gestel, een Nederlander en mezelf om de sprong te maken, wat lukte. We bleven met de leiders weg tot zo'n 3 km op de 3e col, maar niet het volledige peloton keerde terug. Met zo'n 30 man gingen we de finale in. Even voor de aansluiting van het peloton voelde ik me nog goed en kon een hoog tempo opleggen, maar dan slopen de krampen binnen en ik had moeite om het peloton te volgen. Enkele renners hadden een lichte voorsprong voor de afdaling. Door het zware werk van Avia werden ze bijna allemaal ingehaald; enkel de eerstejaars Richard Dijkshoorn bleef 3 seconden het peloton voor. Christophe sprintte zich naar de 9e plaats en ik werd net zoals gisteren 18e. Nu was ik niet tevreden van mijn klimwerk; ofwel kwam het door de slechte nacht, ofwel kom ik hier internationaal gewoon nog wat te kort.

rit 3 - 31e

Na opnieuw een te korte nacht (we moesten elke dag om 6 u 30 opstaan) stond op papier de minst lastige rit op het programma. I.t.t. België was het er wel prachtig weer: de temperaturen gingen boven de 30 graden. We moesten 2 keer 3 plaatselijke ronden doen: in de eerste plaatstelijke ronde zat er een venijnig, steil bergje. Hierop werden verschillen gemaakt, die jammer genoeg teniet gedaan werden.

Ik wou me de laatste rit nog eens tonen en ik viel verschillende malen aan. Het zag er goed uit wanneer we met een 6-tal 40 seconden namen in de 2de plaatselijke ronde, hierbij o.a. Paco Ghistelinck, Stephen Bakker, Dylan Groenewegen. We werden een bedreiging voor gele trui Vanreyten en Balen moest alles uit de kast halen om ons terug te nemen. Daarna reed Nederlands kampioen Godrie en nog een Nederlander weg, maar ook zij konden niet op tegen de Balense garde. We stevenden dus op een massasprint af; in eerste instantie zat ik perfect in het wiel van de gele trui, maar ik koos de verkeerde kant en geraakte ingesloten. Arno Crabbé won voor een sterke Christophe Noppe.
In het algemeen klassement werd ik 15e en 3e eerstejaars.
Toch kan ik over het algemeen niet 100 procent tevreden zijn van deze ronde:
ik had nog nooit echt het gevoel over superbenen te beschikken.
Video (M. Degreve)

 

11 juli: Gent-Menen (interclub) - 21e

Op de Vlaamse feestdag koos de ploeg Miel, Matthias, Maxime, Christophe, Glenn en mezelf uit om deze vlakke, sterk bezette interclub te rijden. Wij hadden echter minder redenen om te feesten: vanaf het begin werd de beuk er in gegooid. Nadat er 20 km slag om slinger werd gedemarreerd, vertrok een groepje met daarbij grote namen: Maarten van Trijp, Florian Sénéchal (winnaar parijs-roubaix), ook Miel was vertegenwoordigd.

Ikzelf besloot om niet mee te springen: ik werkte de laatste dagen nog 2 zware trainingen af met oog op Oostenrijk.
Ik bleef wel attent zoals hier op de Beiaardstraat.

Met dat er weinig wind was, bleven ze niet buiten schot. In de 2de plaatselijke ronde ontstond er een mooi groepje van 9, ik zag het gevaar en sprong er met Whytec Priem naar toe. De groep dikte aan tot 22, maar er zaten te veel slepers tussen. Wanneer we werden ingelopen, bleef ik aanvallen, de benen waren verwonderlijk goed. Na een aanval zakte ik terug tot het midden van het peloton. Ik zag Paco Ghistelinck vertrekken op een brug, Daan Myngheer zag het gevaar en sprong er naar toe met Amaury Capiot en Bob van Hengel.

Ook ik probeerde nog, maar zat net te ver. De voorlaatste ronde probeerde ik nog met Martijn Degreve te kloof te dichten, maar we kregen de juiste mannen niet mee. De laatste ronde reden ze weg en kwamen dicht bij de vluchters, ik was volledig leeg. De laatste kilometer deed ik alles of niets en werd teruggepakt op 300 m. Capiot won voor Ghistelinck en Myngheer.
Content met de conditie, maar met die benen zat er een mooiere uitslag in.

 

5 juli: Aywaille (klimkoers) - 47e

Na een hoogtestage van 5 dagen werd ons direct zware kost voorgeschoteld: het parcours van vorig jaar werd nog wat verzwaard door het plaatselijk parcours (3 ronden met 2 serieuze klimmetjes). De omstandigheden waren jammer genoeg niet ideaal: ik kreeg zware spaghetti met veel kaas en met andere dingen (die we niet gevraagd hadden), om buikloop te vermijden nam ik 2 pillen daartegen. Dit was geen goed idee, want het gevolg daarvan was dat mijn maag niets van voedingsstoffen opnam.

De eerste kilometers verliepen anders wel goed, ik sprong direct met een man of 3 mee, maar onze poging sneuvelde op het eerste bergje. Daarna kon ik me goed handhaven in de voorste gelederen.

De vroege aanvallers, waaronder Mike de Bie en Paul Moerland werden allemaal terug ingelopen. Op het steile klimmetje (stukken van 20 %) van Chession voerde ik in het begin de forcing, Quentin Jauregui nam over en we waren met een man of 10 weg.

Even later sloot een groot deel weer aan. Bij mij begon evenwel de kaars lichtjes uit te doven. Ik mocht drinken en eten wat ik wilde, het nam maar niet op. Bij het binnenkomen van de plaatselijke ronden was het bij mij zelfs harken.

Daniel Peeters, Loic Vliegen, Jauregui en Moerland begonnen de juiste ontsnapping. De voorlaatste ronde zat ik nog in het 30-koppige peloton, maar ik kon niet meer duwen van de krampen.

Volledig leeggereden reed ik uit naar de aankomst. Ik besliste om niet meer door te rijden (ik werd toch nog geklasseerd als 47e), deze koers had veel van mijn krachten weggenomen, ik moest zeer diep gaan en ik was niet de enige. De laatste ronde reden nog 6 renners naar de kopgroep toe. Peeters won deze zware (maar mooie) koers voor Vliegen en Thomas Vanbesien. Pjotr Havik werd 4e voor Maarten D'hondt. Slechts een goede 30 van de meer dan 120 starters kwamen aan. Vele goede renners gaven op (Mike Debie, Michael Goolaerts, Louis Verstraete, Seppe Verschuere, Maxime...). Zorgen maak ik me evenwel (nog) niet: er waren genoeg factoren die in mijn nadeel speelden (terugkeer van hoogstestage, darmproblemen...), maar aan de andere kant moet ik toegeven dat ik ook niet goed was en dat dit duidelijk werd door het zware parcours.

 

25 juni: Rollegem- Kapelle - 2e

Zo vlak na de examens beslisten we om nog geen zware wedstrijden te rijden en te kiezen voor een kermiskoersje.
Dit vond plaats dichtbij huis in Rollegem-Kapelle. Slechts 35 renners passeerden het startblad, waaronder wel wat goeie: ploegmaten Vandewalle en Vandromme, Henry Gheldof, Maarten D'Hondt, wat Britten ...

Deze koers had ik voorgenomen als trainingskoers, daarom dat ik me de eerste helft rustig hield, wat me moeilijk lukte. Na 2 ronden reed immers al een trio van Jonge Renners weg: D'Hondt, Gheldof en nog één. Wanneer ze ingelopen werden in de 9de ronde, was het voor mij het sein om er eens de beuk in te gooien. Kort daarna reden we met 11 man voorop: de Brit Rossi, Evert, Matthias, Martijn Demeestere... In het begin moesten we zwaar rijden om buiten schot te blijven. De benen kwamen nu helemaal terug in het wedstrijdritme en vanaf ronde 14 ongeveer begin ik slag om slinger te demarreren.

Het viel me op dat meestal Rossi me kwam halen, hij was in goeie doen. Nadat een sterke Gheldof nog demarreerde op een stuk stevige zijwind trok ik door. Rossi kwam me opnieuw halen, ik voelde wel dat hij eventjes niet beter kon. Doortrekken was uit den boze, want alleen kon ik het niet halen. Hij kon recupereren en wanneer ik op 2 ronden van het einde begon aan te vallen, kon hij iedere keer gevat antwoorden. Hij won gemakkelijk met een straat voor de spurt.

Er was ook nog een klassementsprijs voor twee wielen, Rossi en ik hadden evenveel punten, maar zijn overwinning gaf de doorslag. The winner takes it all is het zeker. Evert kon zijn metgezellen nog afschudden en werd 30 seconden later mooi 3e.

Slechts 8 renners reden uit.

 

5 juni: Omloop van de Maasvallei (Interclub Nederland) - 19e

Voor deze wedstrijd, meetellende voor de Nederlandse klimmerstrofee, koos de ploeg Braam, Killian en mij uit. Op het programma stonden 8 ronden van 14.7 km, goed voor 117 km. Het parcours had gelijkenissen met de omloop van Margraten: 2 lastige klimmen, waarvan eentje, in kasseien, tot 13%. Het deelnemersveld bestond ook uit 50 ploegen van 3 man en was beter dan 3 weken geleden. Het was 33 graden warm.

De eerste 2 ronden werd er aan een hels tempo gereden (wedstrijdgemiddelde na 1 uur: 45 km/u). Ik voelde me in eerste instantie goed en liet me meedrijven. Door een valpartij verdwenen Braam en Killian uit de wedstrijd. De derde ronde onstond een gevaarlijke ontsnapping, ik maakte op de tweede klim met 3 anderen de sprong. Wat later kwam heel het peloton terug en vertrok Danny van Poppel opnieuw. Ik zat perfect geplaatst en zou zeker zijn aanval kunnen beantwoord hebben, maar ik dacht dat alles toch weer te samen zou komen. Niet dus, er ontstonden 2 groepjes van 7 man. Ik moet zeggen dat ik de 2e ontsnapping wel niet meer mee zou gekunnen hebben. Ik kreeg namelijk een klop van de warmte en door te weinig te drinken (amper 5 bidons) en eten (1 reep + deel confituurtaartje). Ik kwam stilaan weer in een verloren positie.

Ik maakte de sprong naar een nieuw groepje van 7, de samenwerking was zwak, maar ook ik kon geen tempo voeren. De voorlaatste ronde ging ik aan de haal met Toon Wouters, nu reden we wel goed rond en haalden er nog een paar bij. Vooraan had Van Poppel alles uit mekaar gereden, hij nam alleen Lammertink mee naar de meet en won gemakkelijk. Ik werd 3e in de sprint van mijn groepje en 19e.
Bergop voelde ik niets van mijn benen, maar op het vlakke geraakte ik amper vooruit (stage ?). Het teken voor mij om een goede rustpauze in te lassen, na deze zware koers, waar ik afgezien heb bij de beesten.
Ik was wel 6e eerstejaars. Slechts 48 renners reden uit. Uitslag.

 

25 -29 mei: klimstage met de nationale ploeg in de Vogezen.

 

22 mei: Wielsbeke BK - 7e en 2e eerstejaars

Na het PK van vorige week stond nu het BK op het programma. Dit werd dicht bij huis verreden in Wielsbeke. Het parcours was 7,8 km lang, 132 km, met veel bochten en extreem veel wind (nog nooit met zoveel wind moeten koersen). 200 renners wilden maar 1 ding: die tricolore trui.
Ik startte zonder enige ambitie.

Daar het een windkoers was en de goeie renners dan al snel boven komen, wilde ik de goede trein niet missen. Na ongeveer 3 km ging ik een eerste keer in de aanval. We bleven ongeveer 5 km voor en werden dan door het peloton opgeslorpt.
Daarna trok Whytic Priem in de aanval en Daan Myngheer vervoegde hem. Dan maakten nog eens 5 renners de sprong: ploegmaat Matthias Vandewalle, Thomas Vanbesien, Robin Venneman, Brecht Ruyters en Michael Cools. Ik had een licht vermoeden dat die mannen lang zouden voorblijven en maakte de sprong met Mike De Bie, Gianni Bossuyt en Kevin Rasschaert: de finale kopgroep was al geboren. Het eerste uur werd er zeer rap gereden. Ik had echt superbenen, maar in het peloton zaten ze ook niet stil.

Vooraan reden we goed door: geen enkele ontsnapping (tot de voorlaatste ronde) kon meer dan 15 seconden van onze voorsprong afdoen. Ik deed ruim mijn deel, wat me na ongeveer 100 km toch wel een beetje duur kwam te staan. De meesten draaiden goed rond, al sloeg bvb Whytic Priem al eens een beurt over. Verder waren Daan Myngheer en Mike De Bie de dragers van de ontsnapping.

Op 4 ronden van het einde trok Myngheer door. Venneman, Bossuyt en jammer genoeg ook Matthias losten de rol.
De laatste ronden werden gekenmerkt door helemaal stil vallen en de vele pogingen van Thomas Vanbesien. Op 3 km van de meet ging ik op het ideale moment (na 2 aanvallen), maar er zat geen dash meer op en Myngheer kwam me halen. In de eindsprint zat ik in eerste instantie perfect geplaatst, ik kon ook gevat reageren op de aanzet van Myngheer, maar daarna kreeg ik een krampscheut tot achter mijn oren. Ik werd voorlaatste van ons groepje. Daan Myngheer won voor De Bie en Ruyters, een mooie uitslag.

Over mijn koers kan ik echt wel tevreden zijn, 120 kilometer in de aanval als eerstejaars.
De oorzaak van de krampen is wellicht dat mijn beentjes nog niet zo gespierd zijn. Ondanks windkracht 5 haalden we een gemiddelde van 41 km/uur. Velen zullen mij bijtreden dat dit een keilastig BK was.

 

PK Dadizele - 18e

In Dadizele stond het provinciaal kampioenschap op het programma, dit werd verreden door 1e en 2ejaars, maar er waren afzonderlijke truien. Dit zou voor een koers in de koers zorgen. 18 ronden van 6.6 km op smalle baantjes waar er zeer veel wind was. 's Morgens had ik al een examen gitaar moeten afwerken, iets dat toch altijd een beetje stress teweeg brengt. Mijn PK-titel van vorig jaar verlengen zou zeker niet makkelijk worden.

De eerste ronde werd er direct hard gereden, op het einde van de ronde was er al een 10-tal voorop. Ik zag het gevaar en reed er naar toe. Boven viel het stil en ze trokken met 4 door: Jonas Rickaert, Giorgio Derycke, Paco Ghistelinck en Miel. Ze kregen heel wat ruimte van het peloton. 5 ronden later kwam er reactie van een groepje met ondermeer Maxime. Op dat moment kon ik mezelf wel slaan dat ik niet mee was. Gelukkig kwam er nog reactie van Matthias Vandewalle en Henry Gheldof. Een groepje met Daan Myngheer vervoegde hen. Daarachter moest ik met Merlijn Decoster en Joy Vanmaercke het gat dichten. Met ongeveer 12 man dichtten we in 2 ronden een gat van 1 min 30.

Bij de samensmelting trok Miel direct door, slim gezien. We zaten op ons tandvlees. Emiel Vermeuelen, Martijn Degreve en Merlijn Decoster kwamen bij Miel. Met een ploegmaat van ons en van 3 andere blokken vooraan werd er bij ons echt niet meer gereden. Een groepje van 7 man kon, ook door hulp van de volgauto's, nog uit het grote peloton terugkeren. Ik was redelijk aanvalslustig vooraan,

maar voelde beetje bij beetje mijn pijp uitdoven. De laatste 2 ronden probeerde ik 4 keren, maar we stevenden op een sprint af. Vooraan moest eerst Decoster loslaten, en de laatste ronde ook Emiel Vermeulen. In de sprint was ik kansloos en werd 18e.

De twee sterksten vandaag: Degreve en Miel Pyfferoen haalden de truien binnen. Martijn won de sprint. Met Miel hebben we weer een PK-trui in de ploeg.


Vermeulen werd 3e en Alexander Maes won de sprint van onze groep. Over het algemeen was ik tevreden van mijn koers.
Minder nieuws kwam van Thybo Notredame , hij viel en havende zijn heup. Hopelijk valt de breuk mee.
Ook Kevin Deltombe viel en brak zijn sleutelbeen. Ook aan hem een spoedig herstel gewenst.

 

Omloop van Margraten (IC Nederland) - 19e

In Margraten stond mijn eerste Interclub bij de Nederlandse buren op het programma. Dit ging over een parcours van 8.6 km, wat we 13 keer moesten doen. De teams bestonden uit slechts 3 renners. Bij ons waren dat Thibaut Declercq, Maxime Farazijn en ik. Ik was deze week wat ziek geweest en had een driedaagse schoolreis naar Parijs in de benen. Er stond veel wind, het was zeer warm en het was zoeken naar enkele vlakke meters. Er waren 150 coureurs.

Daar het mijn eerste koers bij de Nederlanders was, had ik geen idee van hoe ze zouden koersen. Ik vond het wel een beetje vervelend: bergop koersten ze altijd door, maar eenmaal voorop vielen ze stil en ook in het peloton reden ze niet door. In de eerste ronde werd er gevallen. Iemand reed met zijn tandwiel in een steile en gevaarlijke afdaling in mijn benen,
er was verder geen schade en ik zette mijn weg verder. In ronde 3 reed ik een ronde lang met nog 5 anderen voorop.
De rest van de koers was ik attent, maar verspeelde onnodige krachten om steeds gaten toe te rijden op een kopgroep en dan te zien dat alles toch weer samen kwam.

Op zo'n 4 ronden van het einde begon het parcours toch door te wegen: een eerste klimmetje van ongeveer 1,5 km aan 5 % en de aankomst was op een lange strook van 12 %. Het parcours had gelijkenissen met dat van de Amstel Gold Race.
De baantjes waren meestal smal. Ondertussen scheidde het vooraan toch, ze reden eerst met 3 weg en daarna was er een grote groep. Ik reed ver daarachter in een verloren positie, maar besloot, met krampen, alleen naar het groepje van Maxime te rijden. Samen reden we naar de achtervolgers.

Uiteindelijk lieten ze in de laatste ronde nog een aantal vluchters rijden tot er 9 apart of in groepjes voorop waren.
Ons peloton bevatte nog 15 renners. Ik eindigde op een 10e plaats van dit peloton, dus 19e; Maxime finishte iets dichter als 15e.
Stan Godrie won. Slechts 56 renners reden uit.
Uiteindelijk mag ik toch tevreden zijn met deze wedstrijd: ik zat met krampen en gaf alles, daar draait koers toch om. Maar indien enkele puntjes nog zouden verberen (= die vervelende krampen) dan zou ik een nog mooier resultaat kunnen behaald hebben.
Video


30 april: Zonnebeke - 13e

Na een rustige week stonden we aan de start in het winderige Zonnebeke. Aan de start stonden slechts 54 renners, maar daaronder een paar heel goeie. Ik voelde me allesbehalve goed, ik had rug- en maagpijn, waar ik de hele koers last van had.

De beuk werd er direct in gesmeten, de eerste 2 ronden voelde ik me super en pakte ik 2 premies. De derde ronde was de helft al uitgeteld.
Toen vertrok de brit Dante Carpenter, 6 man vervoegde hem. Een ronde later reden Daan Myngheer, de man in vorm, Kevin Deltombe, Maxime (die krampen kreeg) en ik er naar toe. Maxime moest loslaten en wij reden er met veel moeite naar toe.

Eenmaal bij de vluchters gekomen kon ik met moeite overnemen, iets wat me nog weinig overkomen is.

We draaiden niet super rond en op enkele ronden van het einde kwam een groepje met ondermeer Miel en Maxime op 25 sec.

Tijd dus om voor de sterke mannen nog eens goed door te trekken. Myngheer, Degreve en Deltombe reden weg. We kwamen nog op 8 seconden, maar het vat was af bij ons. Op de koop toe kreeg ik nog eens een krampscheut, waar ik een halve minuut niet van kon rijden. Ik kwam bij het achtervolgende groepje, waar er niet vol doorgereden werd. Uitgeblust werd ik laatste van het groepje en 13e. Vooraan won een sterke Martijn Degreve voor Myngheer en Deltombe. Emiel Vermeulen won de sprint van de achtervolgers.

 

22 tot 25 april: Ster van Zuid-Limburg - 12e en 3e in jongerenklassement

Proloog Borlo - 16e

Een zware vierdaagse door de streek van Katarakt met o.m. 2 ritten van 129 km en heel wat schoon volk op de erelijst.
Ook mijn broer had de wedstrijd 5 jaar geleden bijna gewonnen. Hij reed lek toen hij virtueel in het geel stond.
Onze ploeg vaardigde Kenny, Miel, Niels, Christophe, Evert en mezelf af.
We waren stuk voor stuk klaar en gemotiveerd. Het begon met een proloog van 5 km in Borlo. Ik startte om 19u11, ervoor had het geregend,
er kwam een windstille periode, maar nu stak de wind weer de kop op.

Ik startte te traag, want ik stond 10 min voor de start quasi stil; Op losse rollen leren rijden, wordt een opdracht voor de toekomst. De eerste 2 km waren hellend en tegen wind, ik kon niet genoeg kracht ontwikkelen bergop en ook niet naar de grote versnelling schakelen boven. Wind mee sloeg mijn motor daarentegen wel aan, ik reed continu 55 km/u. Mijn eindttijd werd 6 min 42, wat 21 seconden trager was dan de Nederlander Ivar Slik, die met minder wind te maken kreeg, maar wel een supertijd neerzette. Niels werd 12e en kreeg de trui van beste Limburger om.
Ik werd 16e: een degelijke proloog, maar misschien zat er nog een iets betere tijd in.

rit 1: Borlo-Herk - lek in slotkilometers en 162e

Na een superslechte nacht in een te warme kamer (de airco lag niet aan) gingen we opnieuw naar Borlo voor de eerste rit in lijn. Hij was 111 km naar Herk-de-Stad. De eerste 40 km reed ik continu bij de eerste 20 renners. Miel was weggereden met nog 3 andere renners. Na de eerste bergprijs werden ze ingelopen. 15 km later trok ik in de aanval, we waren met een mooi groepje weg, maar de Nederlandse kampioen wou niet overnemen. Wanneer we gegrepen werden, ging Mike de Bie en een 6-tal aan de haal. In de plaatselijke ronden trokken wij sterk door tegen wind, de meesten zaten op hun tandvlees en lieten een gat, maar toen we bij de vluchters aankwamen was het peloton daar ook al.

Ik had ferm op mijn adem getrapt en moest eventjes recupereren. Miel trok direct weer door, Piotr Havik volgde en er sloten respectievelijk 5 en 13 renners aan. Ik had te warm en voelde me slecht. Ik zag wel dat Ruben Boons wegsprong en er naar toe zou rijden. Een renner van Immo Dejaegher nam niet meer over, ik zag het peloton op 50 m van ons en 150 m van de vluchters en liet maar begaan. Een grote vergissing zo zou blijken: Boons reed er naar toe en ook al probeerde ik nog met een 5-tal, we kregen het gat niet toe. Op de koop toe, viel ik nog plat op een paar km van de meet. Gelukkig werd ik in dezelfde tijd van het peloton geplaatst, op 1 min 21 van de vluchters. Jerome Kerf won voor Loic Vliegen en Dylan Groenewegen. Ik was zwaar ontgoocheld, want ik was genoeg gewaarschuwd en stond nu ver (33e) in het algemeen klassement.

rit 2: Bilzen-Bilzen - 9e


Op het programma stond de koninginnenrit, goed voor 129,4 km met 4 beklimmingen. Ik had iets goed te maken van de dag ervoor.
Het zou wel een festival van valpartijen worden. Na 8 km vielen ze al recht voor mij, ik kon me op miraculeuze wijze recht houden, ook al vloog mijn achterwiel 15 cm de lucht in. Gevolg: 2 wielen met een slag in ( ik reed met de wielen van de ploeg), ik besloot 5 km later enkel voor mijn voorwiel te stoppen, het achterwiel bolde niet goed meer, maar zou het wel houden. Ik keerde zonder veel hulp van de auto's terug. Ondertussen waren 9 man weggereden, waaronder Miel.

Net wanneer ik opnieuw wou naar voor rijden, was er een massale valpartij van 40 man, Evert en Christophe waren er bij betrokken. Net voor de eerste beklimming, de Millerberg, vielen ze ook nog eens en zette ik voet aan grond. Op de beklimming mocht ik continu renners voorbij steken en boven reed ik het gat toe op het massaal uitgedunde peloton. De meesten kwamen echter wel weer aansluiten net voor de Halembay. Na de Halembay vertrok Ruben Boons richting leiders. Ik dacht bij mezelf: dit laat ik niet meer gebeuren en reed er naar toe. Samen met nog een Nederlander dichtten we in geen tijd een gat van 50 sec. Alhoewel het dient gezegd dat Boons 2/3 van het werk deed.

Onze kopgroep van 11 zou 80 km voorop blijven. Miel stond virtueel in het geel.

Hij kreeg echter een hongerklop en moest de rol lossen.

De laatste ronde reed de sterkste man Boons van op kop weg. We vielen uiteen in groepjes en ik moest zwaar harken om er weer bij te komen. In de sprint speelde Balen het slim, Vanreyten vertrok op kop en Boons liet het gat vallen. Ik kon zelf niet meer meesprinten, ik had overal pijn en was volledig leeggereden. Enkele seconden later kwam ik binnen.

Ook de anderen van de ploeg waren helemaal leeg.
Het gemiddelde loog er niet om: 41,64 km/u op zo'n zware omloop is snel.
Niels kreeg een astma-aanval van de slechte luchtkwaliteit en moest opgeven, een domper.

rit 3: Sint-Truiden-Borlo - 12e

De laatste rit was ook een kanjer van formaat: 130 km op glooiend parcours met veel zijwind en zware hellingen. De start werd gegeven op de mooie markt van Sint-Truiden. In het begin had ik last van zware benen. Nadat we de snelweg overstaken begonnen ze van voor alles in waaiers te trekken.
De benen werden beter en ik demarreerde vooraan. We waren eerst met 3 voorop (Ghistelinck, Vanreyten en ik), daarna kwam gele trui Boons met nog iemand, maar het peloton liet niet begaan.

In een rotvaart gingen ze naar de eerste helling: les Camendes, een klepper van formaat. Het stijgingspercentage in het begin was minstens 13% en dat voor een goeie halve km. Ik kwam als 3e boven in het gezelschap van Danny van Poppel, die op zijn beurt een superdag had. Hij trok door, maar ik vond het te vroeg met 2 en reed niet voluit door. De volgende hellingen werd er ook snel gereden en ik kon met gemak mee. Boven op de laatste helling splitste het peloton: ong 18 man van voor en dan 40 achter. Van voor reed bijna de volledige Balenploeg een gat op Van Poppel en Tusveld toe. Ook het peloton van 40 kwam terug. Al werd er voortdurend in sliertvorm gereden.

Voor het aansnijden van de plaatselijke ronden demarreerde Miel. Wat later zorgden Maarten D'Hondt en ik voor versterking. Boven op de plaatselijke helling trok ik fors door, maar toch werd ons groepje gevat. Wat verder reed Christophe Noppe met een paar anderen weg. Ze kregen een mooie voorsprong. Een ronde later reden 3 mannen waaronder de gele trui naar de leiders en ik moest alles uit de kas halen om ze bij te benen. Daarna kwam er nog een groep aansluiten en we waren met 24. De laatste ronde probeerde ik nog op de plaatselijke helling.

Paco Ghistelinck kwam aansluiten, maar de gele trui bracht het peloton bij.

In de sprint koos ik het wiel van Vanreyten. Blijkbaar had hij te veel gewerkt, want hij sprintte naar een 11e plaats, ik werd in zijn wiel 12e.
Van Poppel won nipt voor een sterke Ghistelinck en Ivar Slik. Kristof Noppe werd knap 5e.
Over het algemeen kan ik tevreden zijn met deze zware ronde: een goeie proloog en de laatste 2 ritten waren ook meer dan in orde. Enkel jammer dat ik niet mee was in de eerste rit, als je kijkt naar de tijdsverschillen dan won ik de ster, dat zou natuurlijk nooit het geval geweest zijn, maar ik zou wel verder in de stand gekomen zijn dan een 12e plaats.
Slechts 64 renners en 15 eerstejaars (4 van DJ-matic) reden deze wedstrijd uit. Wij werden 4e in het ploegenklassement.
Bedankt aan alle ploegleiders en bevoorraders.
Video van de rittenwedstrijd (M. Degreve)

 

17 april: Haringe - teruggepakt op1 km van de meet en 6e

Vandaag was het enkel de opdracht het slechte gevoel van gisteren weg te werken, maar met oog op de Ster van Zuid-Limburg volgende week besloot ik het eerder als een trainingskoers te zien. Plaats hiervoor was Haringe, op enkele honderden meters van de Franse grens.
Aan de start stonden slechts 38 renners.

Het koersverloop was perfect voor mijn training, er werd echt niet gereden de eerste 3 ronden, enkele schermutselingen die niet veel uithaalden. Eén van de grote kanshebbers in mijn ogen, nl ploegmaat Christophe Noppe, had materiaalproblemen en moest de wedstrijd staken. Er kwam pas schot in de zaak toen er op 8 ronden van het einde een 10-tal renners wegreden. Hierbij onder andere ploegmaat Evert.Ik maakte als één van de laatsten de sprong. Van dan af begon ik de koers niet meer als training te zien en voluit te koersen.
Door een verloren gereden auto verdunde de groep nog eens naar een 8 renners.

Met nog 2 ronden te gaan viel ik constant aan, we waren nog met 6: Evert, Pieter Develtere, Sebastien Demeulenaere, Jelle Feys, Jelle Rutsaert en ik. Ik voelde me de meest frisse van de 6 en op één ronde van het einde plaatste ik mijn finale demarrage. Ik had een klein gaatje, maar in de achtervolging vielen ze niet stil. Vooral de Jonge Renners verrichten veel werk. Ik voelde dat ze stilaan aan het breken waren, maar dan draaide de ketting weer en op 1 km van het einde was mijn liedje uitgezongen. Gefrustreerd liet ik me uitbollen. Toen ik ingelopen was probeerde Evert nog, maar zonder succes. Ik kan terugkijken op een betreurenswaardig weekend. Ik was er vandaag wel dicht bij. Hopelijk volgende week beter.

 

16 april: Testtijdrit Opoeteren - 29e

Vandaag stond al de 3e tijdrit op het programma in evenveel weken. Door mijn druk programma moest ik nog 2 dagen serieus trainen na het pk. Samen met Kenny gingen we naar het verre Opoeteren (200 km), we moesten zeer vroeg opstaan en waren daar lang op voorhand (=6 u). Op het programma stond er een rit van maar liefst 30 km.

Na 1 km voelde ik het al: het draaide niet zoals het moest draaien. De eerste ronde kon ik nog op tempo rijden, maar ik voelde langzaam aan mijn pijp uitdoven, ik werd zelf op de meet nog overgaan door Kevin Deltombe, die in Baliebrugge een gelijkaardige off-day als ik beleefde.
Mijn uitslag loog dan ook niet, 29e op 2 min 47 van winnaar Goolaerts is onder mijn niveau.
Jochim Vanreyten werd 2e en Jan Logier bevestigde met een 3e plaats.

Voorlopig maak ik me geen zorgen, en blijft het bij een slechte dag. Morgen zullen we misschien een kermiskoers betwisten, hopelijk heb ik dan een betere dag.

 

12 april: Pk tijdrijden Baliebrugge - 5e

Na de toch wel zware kermiskoers in Tielt voelde ik me futloos, als ik dan ook nog een zeer korte nacht had, leek het wel allemaal tegen te slaan.
Ik nam me dan maar voor om me niet druk te maken en zonder stress te starten, wat een helse opdracht is.
Het parcours bleef dezelfde driehoek van vorig jaar. 69 deelnemers. Het was verrassend fris en er stond een zeer sterke wind vanuit het NW.

Hoewel het gevoel in de opwarming slecht was, vond ik meteen in de start de goeie benen. Ik startte rustig en besloot pas na een goeie km de kraan open te draaien. Na één ronde was ik al op 30 seconden gekomen van Giorgio Derycke, daarna kwam ik snel tot op 15 seconden, maar vanaf dan begon de vermoeidheid silaan door te dringen, niet dat ik stil viel, maar de power was uit de benen. Op 1 km volgde ik op 30 meter van Giorgio, maar dan trok hij nog eens op en ging hij weer uitlopen. Ik eindigde in een tijd van 21 min 19 seconden, helemaal niet slecht voor een eerstejaars en op een winderig parcours.

De verschillen tussen de eerste 5 waren klein. Jonas Rickaert won met 11 seconden voor mij, daarna Daan Myngheer, die wel de Hel van het Noorden had moeten betwisten en een verrassende Jan Logier. Paco werd 4e. De 6e eindigde op 33".
Zowel mijn broer (4e) als ik waren vandaag tevreden met het resultaat.

 

10 april: Tielt (Poelbergkoers) - 2e

Door een inspanningstest woensdag in Leuven kon ik deze week niet optimaal trainen, ook vrijdag 20 km verplicht wandelen met school deed niet veel goed, gelukkig kon ik dit compenseren door wat goeie massage. Ik stond dan ook vol goede moed aan de start, samen met 85 anderen. Het werd voor de eerste keer echt warm dit seizoen, en met 92 km voor de boeg beloofde het een zware koers te worden.

Op de eerste beklimming van de Poelberg (een groot uitgevallen molshoop) werd er zwaar doorgereden en was het peloton helemaal verbrokkeld, maar dan kwam alles weer tesamen op de grote wegen erna.
In ronde 2 besloten Kevin Deltombe, Matthias Vandewalle, een Meetjeslander en ikzelf het te proberen,

het peloton jaagde echter zwaar en we werden ingelopen. Kevin zou later nog lek rijden. Verder was ik zeer actief in de ontsnappingen, maar op miraculeuze wijze kwam alles altijd samen. Als ik dan echt dacht dat sommigen aan het einde van hun latijn zaten, trok ik eens door op de Poelberg, maar niemand volgde.

Vooral Matthias en Kenny Bouvry waren veel vooraan te vinden. Op zo'n 4 ronden ging Kenny aan de haal, de voorlaatste ronde (na een ronde eens rusten) maakte ik de sprong, maar net voor de klim was alles te herdoen. Zwaar verkrampt (te weinig gedronken door warmte) probeerde ik het dan toch weg te rijden op de Poelberg. Mijn poging slaagde, enkel Miel Pyfferoen volgde nog,

maar dan betaalde ik de tol van al mijn inspanningen tijdens de koers. We draaiden nog rond, maar bij mij was het harken.
In de sprint deed ik niet eens de moeite om hem proberen te verslaan. Miel won dus voor mezelf

(1 en 2 dus voor DJ-Matic) en Thijs Vandaele won de sprint van een achtervolgend groepje.
Het was het weekend van de 2de plaatsen bij ons thuis, wat helemaal niet slecht is.

 

2 april: Borlo (nationale testtijdrit) - 13e

In een zonovergoten Borlo werd de eerste nationale testtijdrit gereden. Er stond enorm veel wind op het 11 km lange parcours (hetzelfde als vorig jaar). Er waren slechts 30 renners geselecteerd, waarvan er 24 opdaagden. De opwarming verliep goed en ik was klaar. Het verschil tussen 1e en 2e jaars wordt in deze discipline traditioneel blootgelegd. Wat ook traditioneel is, is dat mijn eerste tijdrit (i.t.t. de eerste wegrit) niet super is.

Ik startte traag, omdat ze mij waarschuwden dat 22 km wel effectief lang was. Het eerste klimmetje reed ik goed en ik trok de ketting misschien al iets te snel op de grote molen. Na 3 km was ik al zwaar genaderd op de voor mij gestartte Brecht Ruyters, maar van dan af begon het te minderen voor mij, de stukken bergop verliepen wel nog steeds goed, maar ik viel te vaak stil op het platte. Ik eindigde in een tijd van 28 min 48, wat niet slecht is, maar ook geen topprestatie. Dit was een goeie repetitie met oog op de komende tijdritten, ik leerde ook veel uit de afstand en ik moet ook zeggen dat er niets beter in zat. Mike de Bie won met 24 seconden voor op Michael Goolaerts en met 35 op Joachim Vanreyten.

 

27 maart: Aalst - Sint-Truiden (BVB) - 3e

De ploeg had voor deze interclub Thibaut, Evert, Niels, Kilian, Kenny en mezelf geselecteerd voor deze verre wedstrijd. Deze week had ik opnieuw problemen met zadelpijn, gelukkig heb ik ondertussen al wat ervaring met die problemen. Hopelijk volgt er geen antibioticakuur.
Ongeveer 175 renners waren klaar voor 119 km op glooiende wegen.

Ik probeerde mij de eerste kilometers goed vooraan te posteren, want er kwam een kasseistrook aan. Deze was niet zo zwaar, maar ik verloor wel opnieuw een bidon, wat erger was. Na 35 km ging een achttal weg, ze kregen een minuut voorsprong en daarna schoot het peloton in gang. Een 20-tal km later dichtten Mike de Bie en ikzelf de kloof op 7 achtervolgers, samen reden we naar de eersten en er kwamen er nog 15 bij. Het draaide echter niet zo goed rond, maar toch hadden we al een minuut op het peloton. We kwamen aan de plaatselijke ronden, waar er een mooie klim in zat. Er vielen enkele renners, er losten er ook een paar en zo draaide de ketting beter rond.

In mijn hoofd spookte echter maar 1 ding: zoveel mogelijk drinken om geen krampen te krijgen, want de benen werden alsmaar beter. Iedere ronde vielen er een man of vijf af en zo waren we ongeveer nog met 12. Op 2 ronden van het einde viel Joachim Vanreyten aan. Wat later, op de klim gingen De Bie en Loncin in de tegenaanval, ik counterde hen en enkel Martijn Degreve volgde nog. Samen reden we naar Joachim en we hadden direct 30 seconden. Ik probeerde nog 1 keer bergop, maar ik kreeg weer krampen en moest gaan zitten. Ondertussen was het tempo er helemaal uit en een 4-tal (Mike De Bie, Paco Ghistelinck, Rob Leemans en Thomas Vanbesien) kwam op 5 seconden.
Ik had geen zin om mij te laten inlopen en nam dan maar het meeste werk voor mijn rekening.
In de sprint was ik kansloos en werd 3e. Joachim won mooi voor Martijn (2 jonge flandriens). Foto Deltombe
                                                                                                                  Foto K. Deltombe
Rob Leemans won de sprint van het achtervolgend kwartet voor Ghistelinck, Vanbesien en De Bie. Amaury Capiot klopte Emiel Vermeulen, Kevin Deltombe en Daan Myngheer er net achter.
Ik had nooit verwacht dat ik al zo'n resultaat zou kunnen neerzetten. Uitslag.

 

20 maart: Kachtem GP Dj-Matic - 4e

Na een rustige trainingsweek, doch valpartij woensdag, stond ik aan de start in eigen stad, nl. Kachtem. Ondanks de interclub in Moerkerke stond er toch een zeer mooi deelnemersveld aan de start: 100 deelnemers. Het parcours was hetzelfde als vorig jaar bij de nieuwelingen, bochtig en vele smalle baantjes. De solo van vorig jaar overdoen was dus wel niet mogelijk.

Met het gedacht om snel met een groep weg te rijden, smeet ik er vanaf het begin er de beuk in. Helaas hadden mijn pogingen geen succes, behalve een premie in de eerste ronde. Ik merkte dat we met te veel waren en dat de wind niet volop waaide. Dus temperde ik mijn aanvalslust. Kleine groepjes ontstonden, maar waren even rap teniet gedaan. Whytec Priem en een renner van Gaverzicht hielden het ong. 2 ronden vol, direct daarna ruikten Jonas Rickaert en ik onze kans.
We gingen snel en de samenwerking was vlekkeloos, maar het peloton organiseerde zich direct. Na 3 ronden werden we ingelopen. Het sein voor Thibault Vandekerkhove en Emiel Vermeulen om aan te vallen.

Nu kwam er eens geen reactie en ze kregen 30 seconden. Met nog 2 ronden te gaan sloten Baptist Vermeulen, Jonas Rickaert, Cedric Vanhoutthegem, Jeroen Cannie en ikzelf aan. Door het hoge tempo (=42.5 km in het eerste uur) waren de meeste jongens uitgeput en ze lieten ons wat rijden. Met nog een halve ronde te gaan demarreerde ik, er zat nog snee op, maar die vervelende krampen speelden weer op.
Ik had zo'n 50 m, maar kon niet volop doorrijden. We gingen dus naar een sprint, ik had er geen goed oog in met die krampen, maar na een uitputtende koers en een lange sprint kan ik nog gevaarlijk zijn. Ik zat ingesloten en moest vol in de wind verder spurten. Op het einde naderde ik nog en werd nipt 4e. Vanhoutteghem won voor Rickaert en Vermeulen.Foto Danny20
Foto Danny 20
Niels Houtekier kon net voor het peloton blijven en Stijn Decraemer won de massasprint voor Christophe Noppe.

 

13 maart: Ieper (GP Noyelle - Interclub) - 51e

Na de stage van deze week (met een paar heel lange trainingen) was het afwachten hoe het zou worden. Voor deze interclub was het absoluut nodig om fris te zijn: 87 km in de winderige westhoek met beklimmingen zoals de Rodeberg en de Kemmelberg. 179 renners passeerden aan het startblad, de ploeg zond Evert, Maxime, Christophe, Kenny, Thibaut en mij uit. 

De eerste 20 km hield ik mij bezig met mij vooraan te houden in het grote peloton, wat wonderwel goed lukte. Ik besefte gelukkig op tijd dat ik niet aan het eten en drinken was. Ik draaide de Rodeberg rond de 10e positie op, een cruciaal punt. Maxime trok sterk door

en boven ging ik op en over hem. Er kwamen zeer smalle baantjes en ik wou voor wat afscheiding zorgen, jammer genoeg volgde er niemand. De volgende kilometers werd er slag om slinger gedemarreerd. Op de Mesenberg moest je ook van voor zitten omdat er ook smalle baantjes kwamen. Hierop werd er hard doorgereden, ook door mezelf. Na 2 km vertrok dan de beslissende ontsnapping: Mike de Bie, Daan Myngheer, Florian Sénéchal en Martijn Tusveld vielen aan. Ik had direct door dat dit de beslissende ontsnapping was, maar ik kon niet door en liet begaan. 

Dan kwam de loodzware Kemmelberg, daar ik deze goed ken en wist dat er soms zwaar geklungeld werd op kasseien, positioneerde ik me als eerste.
Ik sloeg direct een gat van 30 m en reed dan niet vol naar boven.

Er was een afscheiding van zo'n 35 man, jammer genoeg kwamen er daarna nog eens zoveel weer aansluiten. Dan ging ik in de achtervolging op een ontsnapping met 3 (Ruben Boons, Paco Ghistelinck en nog een renner), het duurde erg lang om aan te sluiten en daar reed ik me kapot. Na 6 km waren we weer ingelopen. Ik hield me rustig, want ik zat weer met krampen.
Vooraan won Daan Myngheer verdiend voor Tusveld, Sénéchal en de Bie. Ik zat goed geplaatst tot ik weer een kramp in mijn benen kreeg
en besloot niet meer door te spurten. Ik werd 51e.
Vandaag zag ik dat ik bergop met de allerbesten meekon, maar dat de power nog ontbrak op de baantjes met veel wind.
Videoverslag. Foto's organisatie.

 

6 maart: De Klijte (Heuvelland) - 3e

We kozen er deze week voor om nog eens een kermiskoers te rijden: deze ging door in het heuvelachtige De Klijte, een plaats waar er altijd wind staat. Door de krokusvakantie, de stages, en de vele koersen stonden er slechts 50 renners aan de start, de spijsverteringsproblemen van vorige week hebben een week geduurd, en pas gisteren werd de verzuring van vorige week er uit gemasseerd: het kon zijn dat ik er niets van zou voelen, maar het kon ook niets worden.

Op het 7.8 km lange parcours, waar er bijna uitsluitend zijwind stond, werd er traag gestart. Toch kwam er halfweg de eerste ronde een aanvallende groep, wanneer ze ingelopen werden rook ik mijn kans, één van de 10 Nederlanders en Ploegmaat Maxime Farazijn kwamen bij mij aansluiten.

Een ronde later kwamen er nog 3 Nederlanders bij, waaronder de Nederlandse kampioen Sebastiaan Pot en nationaal pistekampioen Dennis Bakker. We draaiden in eerste instantie niet goed rond, er liet altijd wel één een gaatje laten.

We trokken eens in de aankomstzone door en er moest er eentje loslaten. Hier zit u ons in het prachtige heuvelland.

Onderweg werden we goed aangevuurd door de ploegsupporters die er een gezwinde wandeling van maakten.

Ondertussen was er een achtervolgende groep van een 10-tal ontstaan, die op een minuut bleven hangen. Op een ronde van het einde ontbond ik mijn duivels en waren we met 3 weg, enkel Bakker was nog bij ons. We moesten alles uit de kast halen om de 2 achter ons te houden. Op 4 km van het einde viel ik stelselmatig aan, Bakker had kunnen uitrusten in ons wiel maar moest altijd reageren. Maxime liet hem telkens het gat dichten.
We gingen dan maar naar een sprint: hierin won Maxime duidelijk voor Bakker en ik.
Foto Barry Garcy
Christophe Noppe spurtte naar de 7e plaats en Glenn Cauwelier kon het peloton voor blijven. DJ-Matic content want we hadden er wel een echte ploegkoers van kunnen maken. Achteraf nog een portret van Peter Farazijn en zoon Maxime.

 

27 feb: Kuurne-Brussel-Kuurne UCI - 17e

Vandaag stond een grote opdracht te wachten op ons: 115 km met 6 hellingen. De ploeg bestond uit Evert, Maxime, Kenny, Miel en ikzelf. Jammer genoeg was alles niet zo als het moest zijn: dezelfde spijsverteringsproblemen als vorige week, al is er waarschijnlijk beterschap op komst voor mijn sinussen. 175 renners (van verschillende nationaliteiten) stonden klaar.

Na zo'n 6 km besloot ik mijn neus eens aan het venster te steken, enkel Bjarne Vanderbeken volgde, ik besefte dat ik nog geen krachten mocht verspillen en nam niet volledig over. Wat later werden we ingelopen.

Even verder reed er iemand tegen mij en viel. Het gevolg voor mij was dat ik kon niet meer kon schakelen. Ik moest van fiets wisselen en dat had slechte gevolgen: de fietspositie is iets anders (andere kadermaat), de fiets is minder goed en er zat maar 1 bidon in. Op Edelareberg zat ik weer vooraan. Ondertussen waren een sterke Daan Myngheer en Brecht Craeymeersch gaan vliegen. De volgende beklimming was de Kanarieberg, ook hier zat ik weer redelijk vooraan, maar ik voelde dat de benen slecht waren en dat de krampen opkwamen. Er kwam quasi geen afscheiding. Het was wachten tot de Kruisberg, ervoor moest ik door 2 maneuvers 40 plaatsen inhalen. Hier reden ze wel door en er kwam afscheiding.

Na de Trieu was alles in 2 stukken verdeeld,

maar in de afdaling kwam alles terug samen.

3 Fransen waren naar Craeymeersch en Myngheer gereden, ze hadden een minuut. Op Nokereberg was het bij mij niet meer te houden van de krampen; ik raakte boven op karakter en hield me nu gedeisd tot ik me beter voelde. Iedereen werd ingelopen behalve één Fransman, 13 anderen vervoegden hem en de beslissende ontsnapping was er gekomen. Bij het ingaan van de plaatselijke ronde voelde ik beterschap en op 6 km van de meet (op hetzelfde punt waar Tom Boonen aanviel) ga ik ook mijn kans. Ik naderde tot op 16 seconden, maar kon het in mijn eentje, tegen wind, niet klaren. Op 1 km kwam er versterking en we sprintten voor de 14e plaats tegen het naderende peloton. In die sprint werd ik 3e en zo 17e.

Joachim Vanreyten haalde het indrukwekkend voor Dylan van Groenewegen en Yannis Issaad. Paco Ghistelinck werd 5e.
Man van de koers Daan Myngheer 8e en Maxime werd verdienstelijk 12e. Slechts 9 Belgen in top 20.

Ondanks een mindere dag en wat pech kon ik toch een behoorlijk resultaat noteren.

 

19 feb: Lendelede - Clubkampioenschap - 1e

Het moment waarop men een hele winter gewacht had: de eerste koers. Deze ging voor ons door in Lendelede, er stonden zo'n 5 ploegen aan de start: naast DJ-Matic waren dat Tieltse renners, CT Droogenboom, CT Covemaecker en CR Force Wervik. In totaal 50 renners. De verwachtingen waren niet hoog gespannen: een hele maand verkouden en dan nog eens echt ziek vorige week, zorgden er voor dat ik zou moeten afwachten.
Toch is er het bizarre fenomeen dat ik tot nu toe altijd over superbenen beschik op het clubkampioenschap. Het was bitter koud en de regen was sterk aanwezig. In totaal moesten we zo'n 53 km afleggen.

Er werd afwachtend gestart, dit was mijn eerste koers bij een nieuwe categorie dus keek ik goed uit mijn ogen de eerste 2 ronden. Deze werden gekenmerkt door ontsnappingen die niet ver droegen. In de derde ronde dan trekken een 4-tal erop uit, Allessandro Soenens, Glenn Cauwelier, Cedric Verbeken en Jelle Rutsaert. Er kwam niet direct reactie en ik besloot dan maar 2 ronden later de kloof te dichten. Ploegmaat Thibault Declercq was blijven hangen op 100 m en we reden er naar toe. We draaien goed rond,
Met 5 voorop
maar we konden toch niet verhinderen dat ongeveer 6 ronden voor het einde een 10-tal renners kwamen aansluiten. De regen was ondertussen harder beginnen kletteren en de vingers werden gevoelloos. Met die 15 werd er slag om slinger gedemarreerd. Van de ploeg uit werd wel gezegd dat we er zeker moesten van zijn dat er een rooie zou winnen.

Eerst ging Soenens nog eens demarreren, Maxime, Kenny Bouvry en ikzelf volgden. We werden ingelopen, maar een ronde later was het toch onvermijdelijk: Kenny, Maxime en ikzelf reden weg. Enkel Thibaut Vandekerkhove (Tielt) maakte nog de sprong. ontsnapping met 4
Op een ronde van het einde besloot ik aan te vallen. Thibaut was al tevreden met zijn titel van clubkampioen en Maxime en Kenny stopten voorbeeldig af. Dank daarvoor! Na een korte solo van één ronde kon ik de overwinning binnenhalen.

Maxime was op 20" 2de, Kenny 3e (zo haalden we een triple), Thibaut 4e en Thibaut (Declerck) die terugkwam knap 5e. Toch moet het wat gerelativeerd worden, de concurrentie van 2de jaars was niet zo sterk (sommigen waren vandaag minder) en de sterkste ploegen waren er ook niet. Maar het seizoen is toch al goed ingezet.
Na de westrijd werd nog even zot gedaan in het clublokaal met sponsor en lokaaluitbater.
Even zot na de aankomst met de helm van lokaalhouder Rudy Bruneel

Mijn ma en mijne pa


  2010 tweedejaarsnieuweling

Seizoensoverzicht

Al bij al heb ik dit jaar zeker niet te klagen gehad. Ik begon direct mooi met een overwinning in het clubkampioenschap, daarna reed ik een paar goeie koersen en werkte naar de Haspengouw tour toe. Die driedaagse had mij deugd gedaan en voor het eerst in mijn carrière kon ik mij echt goed handhaven bij de toppers van België. Helemaal in vorm werd ik 2de in de Herman Van Springel Diamond en ook provinciaal kampioen. Ik nam een lange rustpauze, maar de klimkoers in Harzé kwam te vroeg (krampen) en weg ambitie op de leiderstrui in de topcompetitie. Ik vond het jammer dat ik dit jaar in dat klassement geen enkele trui droeg.

Ik bouwde opnieuw op en speelde voor de knikkers. Nadeel aan provinciaal kampioen zijn, is dat er meer op mijn wiel gereden werd. Parcoursen waar ik normaal gezien bij de beteren moest zijn (Polleur of Denderwindeke) werden vergald omdat men te veel naar het klassement van de topcompetitie keek. Een extra boost kreeg ik nog eens nadat ik met glans won in Kachtem. Op reis trainde ik goed en legde de basis voor een mooi najaar, wel ten koste van de tijdrit in Adinkerke. Internationaal ook met de beteren meekunnen in Luxemburg gaf me één van de beste momenten van het jaar. Het klimwerk is iets dat me ligt. Jammer genoeg kwam dat er maar één keer uit (Jemeppe) de andere koersen kon ik niet voluit koersen, vooral de laatste koers had ik met pech af te rekenen. Toch ga ik met een goed gevoel de winter in. Al weet ik wel dat het volgend jaar weer een overgangsjaar wordt en we als eerstejaars weer van nul moeten beginnen.

Dat ik dit jaar een regelmatig seizoen had blijkt ook uit de jaarklassementen. Ik werd 4e in de topcompetitie, 6e in het klassement van Wbv (Eddy Cosyn), 8e in dat van Bernard Callens, 10e in dat van de jonge flandrien. 4e in Westsprint en 3e in het klassement van HLN.
Hoopgevend is dat ik die behaalde met weinig koersdagen op de teller.
Met onze ploeg werden we 2e in de Beker van België. De sfeer is goed bij DJ-Matic en voor volgend jaar heb ik mij opnieuw geëngageerd.

 

10 oktober: Affligem classic Topcompetitie - 21e

Het moest er dan toch ooit van komen: mijn laatste wedstrijd als nieuweling en in mijn provinciale kampioenentrui. Hiervoor trokken we naar Affligem, waar de laatste manche van de topcompetitie doorging. Op het programma stond 72 heuvelachtige kilometers voor 93 renners.

Ook al was ik nog niet echt vermoeid door het seizoen en mocht het mocht nog enkele weken langer geduurd hebben, ik stond toch niet met een goed gevoel aan de start. Mijn buik was totaal niet in orde. In de 2de ronde ga ik eens mee met een 5-tal,

ik had rap door dat het niet zo blijven duren en reed niet voluit door. Naarmate de kilometers vorderden ging het steeds beter.

Hier wordt de straat vrijgemaakt van gevaarlijke voorbijgangers voor onze doortocht.

Na ong. 5 ronden viel de beslissing: Jonas Rickaert bleef alleen over van een 3-tal en Otto Vergaerde ging er naar toe. Ik wachtte af. Ze kregen een mooie voorsprong en er werd hard in het peloton gereden. Tijd dus om de ogen open te houden.
Op dat cruciale moment en op de 2de helling van het parcours viel ik plat,
niet onlogisch op een stuk asfalt, dat je met moeite nog asfalt kan noemen.

Ik reed door en wachtte dan op de auto van de West-Vlaamse Wielerbond, jammer genoeg waren ze een hele tijd achter want op hetzelfde moment hadden er 3 renners problemen en ze konden niet door. Met een kleine minuut achterstand vertrok ik opnieuw. In het peloton hadden ze het al vlug door, want een renner trok direct door. Misschien reed ik iets te rap in de achtervolging op het peloton, na 4 kilometer was ik er al opnieuw bij. Ik had ferm op mijn adem getrapt en moest recupereren. Op dat moment was de koers helemaal opengebarsten.

Ik zag nog net dat Kevin Deltombe vertrok, daarna ondermeer nog Maxime. Totdat ze met 8 waren van voor. Het draaide waarschijnlijk wel niet perfect, want ze bleven in ons gezichtveld. Had ik superbenen gehad, dan had ik er misschien nog naar toe kunnen rijden,
maar nu had ik met krampen te maken.
Vooraan kon Miel het zeer mooi afmaken voor Otto Vergaerde en Dries van Gestel. Maxime werd 5e en Niels 9e.

Ik eindigde op een teleurstellende 21e positie. Ook slecht voor mijn klassementen: in de topcompetitie van de 3e nr de 4e, (was ik vooraan mee, dan had ik misschien wel 2e kunnen worden), bergklassement 5e naar 6e en punten 3e naar 4e. Er zijn betere manieren om je seizoen te beëindigen, maar ik mag toch ook niet klagen, want ik heb een mooi en regelmatig seizoen met prachtige koersen gereden.

3 oktober: Keizer der Nieuwelingen Tielt, BvB - 32e

Voor de start werd ik meteen tot één van de favorieten gebormbardeerd door de krant, wat eigenlijk wel eigenaardig is voor een parcours dat niet het mijne is. Deze week was ik wat ziek, maar daar ondervond ik in koers geen last van.
Onze ploeg bestond uit Miel, Maxime, Niels, Thybo en mezelf.

Het parcours was 79 km, op lange, vrij brede wegen, met veel wind. De start werd op de mooie markt van Tielt gegeven.

Ik had er opnieuw zin in vandaag en ging vaak mee. De benen waren goed, ik wist wel dat het scenario van vorige week onmogelijk was, dus sprong ik enkel maar mee met de favorieten. De eerste ronde won ik een spurtje. Vele keren reden we weg, maar het kwam altijd terug samen op de ring rond Tielt. Soms zag het er zelfs zeer goed uit, maar dan draaide het niet rond.
Het was ook belangrijk dat we probeerden de 2de plaats in het ploegenklassement te heroveren van Menen.
Daarom dat ze soms het gat toereden als er een mooie groep mee weg was. We waren immers altijd vooraan vertegenwoordigd.

Nadat we met een groepje van 15 werden teruggepakt gingen we de voorlaatste ronde in, Miel vertrok en wanneer ook hij ingelopen was, gingen er 7 minder verwachte renners aan de haal. Een ronde later sprongen Niels en 6 anderen er naar toe. Omdat Niels normaal gezien favoriet was in de spurt, zetten we het spel op stop in de achtervolging.

Het ging echter niet rap vooruit vooraan, ze bleven op een goeie 100 m van ons hangen. Bij mij jeukte het om nog eens aan te vallen, maar ik besloot te wachten, want het risico dat de rest van het peloton op mijn wiel zou springen was te groot. Vooraan begon Niels wat laat met sprinten en werd hij ook gehinderd, Lorenzo Blomme was een fiets sneller en werd keizer, Ruben Pols werd 3de. In de spurt kon ik me niet super plaatsen en finishte 32e.
Wij eindigen wel 4e in het ploegenklassement en zo 2e in het eindklassement.
Vandaag kon ik er niet uithalen wat er in zat, maar ditmaal telde vooral het ploegbelang.

 

26 sept: Jemeppe topcompetitie: 2e

Met deze wedstrijd zat ik al een heel jaar in het hoofd, vorig jaar reed ik hier ook, had zeer goeie benen, kon gemakkelijk mee met de kopgroep, maar had pech. Dus wou ik dat recht zetten. 130 renners voor ong 80 km aanvankelijk in de gietende regen. Het parcours was nog lastiger dan vorig jaar, toen waren de klimmetjes nog gespreid, maar nu kwamen ze allemaal na mekaar.

Na een warrige start, kon ik vlug opschuiven tot de eerste gelederen, toen schakelde ik en zat mijn shifter helemaal vast. 3 km lang probeerde ik het recht te trekken, ik dacht dat de koers al gedaan was, gelukkig ging het dan toch en kon ik verder mijn tocht verzetten. Ik wist dat er zeker een groep zou wegrijden en toen ik zag dat Piotr Havik en Michael Goolaerts weggingen, 2 gepatenteerde rouleurs, moest ik wel antwoorden. Ik kwam bij hen, de ambiance zat er met ons drieën direct in en we waren vertrokken voor een avontuur van 74 km. We moesten knokken voor één minuut, maar daar bleef het bij. Op de eerste helling, na 43 km, zagen we dat er een groepje op 30 seconden hing, we waren al redelijk kapot en wachtten. Toen kwam Joachim Vanreyten ons voorbij gescheurd, we vervoegden hem en de rest kwam er niet meer bij.
De volgende klimmen konden we ons tempo rijden zonder domme dingen te doen.

Voor de 4de klim had er zich een groep van het peloton afgescheurd, toen we bij de bordjesman zagen dat ze dichter kwamen, draaiden we nog eens het gaspedaal volledig open. Ze bleven hangen en met 15 seconden voorsprong begonnen we aan de laatste klim in het plaatselijk circuit. Joachim Vanreyten nam de kop, Een moegestreden Michael en ook Piotr moesten al redelijk snel de rol lossen. Ik bleef in zijn wiel, maar de tank was leeg, ook omdat ik geen snelle suikers nam op het laatste. Joachim die nog frisser zat, trok nog één keer door en was weg. Ik volgde op 10 seconden, Michael viel terug en een achtervolgende Piotr kreeg het gezelschap van Aimé de Gendt.
Joachim won voor mezelf en Aimé. Piotr was 4de, Nathan van Hooydonck 5de en Michael Goolaerts nog verdienstelijk 7e. Joachim toonde dat hij ook kon winnen zonder op zijn spurt te rekenen. Ik won het dagklassement in de knelpunten en werd 2de in het bergklassement.
Mijn revanche op vorig jaar is alleszins genomen. Uitslag
Klik hier voor videoverslag

Joachim Vanreyten wint na lastige wedstrijd, ik strand op 100 meter

 

18 sept: Dottignies BvB - 28e

Deze Beker van België vond eens niet ver van mijn deur plaats. De 5 geselecteerden van onze ploeg waren Miel, Niels, Maxime, Edward en ik. Het parcours bestond uit één grote ronde en 2 lokale ronden. De grote ronde was 55 km lang, de lokale12.5. Samen goed voor 80 km op een mooi parcours. Met de volle goesting stond ik aan de start, na een meerdaagse ben ik meestal uitstekend in vorm.

Direct na de start gaat Michael Goolaerts, ik kon niet anders dan antwoorden en had dat beter niet gedaan. Ik was er 10 km niet goed van, want de benen stonden precies op springen. Na 20 km kwamen we bijna alleen maar op kleine weggetjes. Miel reed weg met 7 anderen en ze konden een mooie voorsprong nemen. Na ong. 30 km moesten we de achterkant van de Mont Saint-Aubert doen (de mooie côte de la Folie). Cedric Vanhoutteghem en Miel kwam als eerste boven, gevolgd door Miel. Ik reageerde op de aanvallen van Aimé de Gendt en Miel Houfflyn, ik kwam meer en meer in de wedstrijd. Op een bepaald moment ging Kevin Deltombe aan en Houfflyn reageerde. Ik maakte me klaar om mijn ketting op de grote plateau te leggen en er naar toe te rijden. Mijn ketting draaide tussen mijn kader en crankstel. Ik stond 40 sec. aan de kant voor ik weer weg kon.

Met mijn lichaam vol adrenaline ging ik weer op weg, ik kon niet door op de steilste stukken en moest zelf in het gras rijden. In de afdaling maakte ik aanstalten om er weer naar toe te rijden. Maar dan kwam er een zeer gevaarlijke bocht aan, waar Miel gevallen was (hij viel over een haag). Even later reed er iemand Miels fiets, die daar gewoon tegen de haag stond, in brokken.
Ook ik miste mijn bocht, door de adrenaline en moest weer vanaf nul op de grootste versnelling vertrekken.
Het duurde 25 km voor we er weer bij het peloton kwamen, ik had de benen opgeblazen door er te rap naar toe te willen gaan.
4 km verder viel de finale beslissing: Miel Houfflyn en Aimé de Gendt vertrokken, Kevin Deltombe ging erachter. Alleen DJ-Matic reed echt in de achtervolging. We misten echter Miel en ik was niet 100 procent meer. Op 3 km perste ik er wel nog eens alles uit en trok het peloton tot op 50 m van de 3. Het viel echter stil en ze bleven voor. In de sprint maakte Kevin het af voor De Gendt en Houfflyn. Niels won gemakkelijk de pelotonsprint; ik werd 28e.
Jammer van die problemen op het belangrijkste moment van de koers.
Miel werd naar de kliniek gevoerd en daar werden geen breuken vastgesteld (enkel schaafwonden en een verstuikte knie).

 

10-12 september: Criterium Européen (Luxembourg): 5e

10 sept: rit 1 Alzingen - 19e

In Alzingen ging het Criterium Européen des jeunes van start. 5 jaar geleden had mijn broer hier eigenlijk moeten winnen, dus ik was gemotiveerd.
Het peloton telde 166 renners en ik was deel van het Vlaamse team met Martijn de Meestere, Jan Logier, Michael Cools, Jochem Roegiers en Dries van Gestel. Het parcours was 16 km lang, sterk golvend met één klim, 8 % van ong. 1 km lang. In totaal was het 80 km, maar toch mocht er maar 1 ronde drank gegeven worden, wat we op voorhand zelf niet wisten.

De beuk werd er vanaf het begin ingegooid, het gemiddelde loog er immers niet om, meer dan 42 km per uur op zo'n parcours is wel snel. In het begin zat de lange reis nog in de benen, maar dat ging na een tijdje weg. In iedere ontsnapping hadden we wel een mannetje mee, Jochem kon samen met Tiesj Benoot en nog een renner een kleine 2 ronden voor blijven. Op de klim probeerde ik zo ergonomisch mogelijk te rijden, dat loonde want na halfweg wedstrijd begon ik beter en beter te worden. Op een anderhalve ronde van het einde ging Michael Goolaerts weg uit het peloton.

Ik reed er achter met een Deen, hij was mij meer dan last dan tot hulp, toch kwamen we erbij. Op de klim nam ik de kop, de Deen loste de rol. Dan gingen we maar met 2 alleen door, we reden hard door, maar op 6 km van de meet, net voor een technisch stuk kwamen ze op 50 m. Met de gedachte dat het ging ontploffen op de laatste klim liet ik mij inlopen. Michael deed het anders en ging door. Achteraf gezien had ik dat beter ook gedaan, want ze lieten hem weer wat meer rijden. Het peloton scheurde maar het brak niet, Michael werd boven gegrepen. Ik voelde me nog redelijk fris en probeerde nog eens. Doordat er bijna geen bevoorrading was, zat ik zonder drank en als gevolg had ik krampen.
In de sprint zat ik ideaal gepositioneerd, 4de. Maar ik kon niets meer forceren en zakte er nog door.
Dries Van Gestel werd 11de, Jan Logier 17de en ik 19de.
Vandaag beter gegokt, maar er stonden nog 2 koersen op het programma. Frederik Plesner won voor Elias Busk en Rik Mensink.

11 sept: rit 2 Orscholz - 18e

Na een slechte nacht trokken we de grens over naar Duitsland. Daar ging de op papier gemakkelijkste rit van start. 9 ronden van 9 km werden ons voorgeschoteld, het parcours was golvend en het weer was schitterend.

Net als gisteren vlogen ze er ook vandaag weer van bij de start in. Vanaf half koers kregen er veel dan precies een klop, maar bij mij was dat niet het geval. Piotr Havik zag het zitten en reed in de eerste ronde al weg. Ondermeer Michael (Cools) en Otto Vergaerde gingen mee. De samenwerking was niet perfect en na 2 ronden waren ze ingelopen. Na 5 ronden ging er op een hellend stuk een renner aan, ik volgde

en in mijn wiel volgde er opnieuw een Deen. De eerste viel totaal stil en waaide terug. De renner in mijn wiel wachtte precies op het peloton, ik reed dan maar alleen verder. De 2e van gisteren en latere winnaar Elias Busk vervoegde mij. De sterke Zwitser Tom Bohli en Otto Vergaerde kwamen ook tot bij ons. Zij reden voor de bergtrui. Bohli won alle sprints. Met 4 draaiden we rond, ook al liet Busk vaak zijn beurt over. Na een kleine ronde kwam er een groepje met ondermeer Michael Goolaerts en Martijn de Meestere aansluiten.

Nu draaiden we echt goed rond, het zag er goed uit. Nadat er nog 10 kwamen aansluiten en we het tempo erin hielden, was het niet meer mogelijk voor het peloton om terug te keren. Het gemiddelde lag weer boven de 42, en net als gisteren werd ik op het einde beter. Op één ronde van het einde riep er een ploegleider van Balen aan Michael dat hij nog iets moest proberen. Hij vroeg aan mij om nog te demarreren, samen hadden we een punt afgesproken. Ongeveer 200 m van dat punt ging hij al aan, er sprongen er een paar op zijn wiel en ik counterde dan maar, we waren op 1.4 km van de meet. Nu was het nog hellend, dalend en weer hellend. Naar boven reed ik goed, en kon voorsprong nemen. Ze leken te gaan twijfelen in de achtergrond, maar in het stuk naar beneden offerde er één van de drie Denen zich volledig op. Zonder makker ging ik ook niet zo goed naar beneden en op 300 m van de meet haalden ze me in. Ik eindigde als laatste van de kopgroep.

Busk won voor Soren Andersen en Alexander Geuens. Ook Martijn De Meestere zat in het koppeloton.
Michael viel letterlijk weg vooraan en zou 's anderendaags niet meer kunnen starten met een gehavende knie.

12 sept : rit 3 Walferdange - 8e

De afsluiter van deze ronde werd meteen de zwaarste, ook al was het maar 64 km. 7 ronden van 4 km en 3 grote met iedere keer de Biirgerkreiz (2 km aan ong. 8% gem.). De lokale ronden werden aan een hoog tempo afgewerkt. Er waren wel veel pogingen, maar aan zo'n tempo was het niet mogelijk om voor te blijven. Het werd dus wachten tot de eerste beklimming. Ik kon mooi vooraan starten en bleef daar ook. Zonder echt noemenswaardige aanvallen reed het peloton compact naar boven. In de afdaling smeet ik me, maar ze was niet technisch genoeg.

De tweede keer werd er het rapst gereden. Na de eerste 5 viel er een gaatje, ik probeerde er met 4 anderen naar toe te rijden en had daar een km voor nodig. Boven was er een zeer bizar fenomeen, daar regende het met bakken uit de hemel, beneden was het toen nog droog. We waren met een zeer mooi groepje, zonder de leider, weg. In de afdaling viel er iemand net voor mij, maar ik kon er gemakkelijk naast rijden.
Net voor de derde beklimming kwam een 20-tal opnieuw aansluiten, waaronder alle leden van de Vlaamse ploeg. Op de klim waren het opnieuw bergtrui Bohli en Andersen die het tempo voerden. Nu was het iets trager, toch kwam er een splitsing net voor de top. Het gat werd net voor mij gelaten, maar ik kon er vrij gemakkelijk weer naar toe rijden. De afdaling bleef spekglad en de ongelukkige Piotr Havik (die 4 keer op 2 dagen viel) maakte een tuimelpartij. Ik zat er dicht op en maakte een kanjer van een slipper. Beneden was ik weer bij de elf die voor de overwinning gingen. Vooral Jochem Roegiers viel in het werk naar boven sterk op als eerstejaars.

Het Criterium Européen was over het algemeen genomen zeer goed georganiseerd, maar dan stonden plots op 500 m van de meet 6 auto's stil. De sprint was daardoor sterk ontregeld, ik ging rechts door, maar zag dat ze direct op mijn wiel sprongen. Op dat moment trokken ze links de sprint vol aan. Ik wachtte te lang om in te schuiven en mijn sprint was verloren. Ik werd 8e, Dries werd 9e en Jochem Roegiers 11e.
In het eindklassement werd ik 6e. Volgens onze berekeningen en die van de bondscoach was ik 5e (de 6e was altijd achter mij), maar ook na de 2e rit stonden fouten in de uitslag. (noot: uiteindelijk werd de uitslag gecorrigeerd en werd ik inderdaad 5e)
Ik kan in alle geval terug kijken op een geslaagde eerste kennismaking met het internationale wielrennen, en misschien zat er nog iets meer in.
De hele Vlaamse ploeg deed het goed en we wonnen het (officieuze) ploegenklassement. Dank aan coach en begeleiders. Foto's en filmpje volgen. zie ook site organisator. Hieronder videoverslag van de 2e en de 3e rit.

 

5 september: Sint-Lievens-Houtem (BvB) - 4e

Voor het tweede jaar op rij stond ik aan de start van de beker van België in Sint-Lievens-Houtem, ofwel de GP Serge Baguet. Aan vorig jaar had ik hier geen goeie herinneringen, ik reed wel een goeie koers, maar viel op een gevaarlijk punt in het parcours. Dit jaar hadden ze dat er gelukkig uitgelaten. Maxime, Christophe, Miel, Niels en ik stonden voor de opdracht om onze 2de plaats in het ploegenklassement te verdedigen.

Het nadeel van de parcoursverandering was nu wel dat het meer op een kermiskoers leek. Er werd zeer rap gereden (gem = 43.6), ik handhaafde me mooi vooraan en wanneer er een mooi groepje wegreed, ging ik in de tegenaanval, ik had direct door dat ik goeie benen had en hield mijn poging dan maar stil. Die 9 reden een kleine 2 ronden voor. Eens de samensmelting er gekomen was, trok ik door met Michael Goolaerts, ik was plots alleen en een 20-tal renners onder leiding van Dieter Verwilst vervoegden me.
Foto dank aan Barry Garcy
Jammer genoeg was de kwaliteit bij die 20 niet de grootste, daarom dat de ketting soms stokte.
Foto dank aan Barry Garcy
Na een kleine 2 ronden werd ook onze groep ingelopen. Vanaf dan waren er geen langdurige ontsnappingen, enkel Miel en nog een renner bleven een halve ronde voor.In het parcours zat er één lang stuk vals plat op een slechte baan, wat bij de meeste doorwoog op het laatste.

Ik zag dat er een 3-tal met Goolaerts weg was, daarna een 6-tal onder leiding van Joachim Vanreyten, Jan Logier en Dries Van Gestel. Iedereen wist dat je met die mannen moest mee zijn. Ik ging er alleen naar toe, wat later kwamen Kevin Deltombe en dan Seppe Verschuere en Saimen De Laeter. Heel wat grote namen dus... Ook Christophe Noppe was erbij en reed een dijk van de wedstrijd (hij zou 10e worden). Op 4 km van de meet vielen we uit mekaar, we waren even met 5 weg. Ik twijfelde om alleen door te gaan, maar besloot om nog even te wachten.

Op 1 km van de meet ging Joachim Vanreyten, net voor het moment dat ik ging gaan. Op 400 m van de meet was het aan mij om over te nemen, maar ik twijfelde om mijn spurtkansen niet te verliezen. In de spurt achter Vanreyten zat ik ideaal geplaatst in het wiel van Verschuere, maar op het einde werd ik ingesloten van links. Ik durfde mijn wiel niet te smijten, wat een normale spurter wel gedaan zou hebben, omdat ik vreesde tegen Seppe te zitten. Joachim won dus voor Seppe en Michael en ik werd nipt 4e. Kevin werd 5e. Wij wonnen het ploegenklassement.
Foto dank aan Kurt Deltombe
Wat ik hieruit leerde is dat het al een stuk beter is in vergelijking met Adinkerke en dat ik iets te lang gepokerd heb. Vanaf vrijdag ga ik met de Vlaamse ploeg naar het Critérium Européen des Jeunes in Luxemburg. Meer informatie hier.

 

31 augustus: Adinkerke (tijdrit Top. en BvB) - 27e

Op het programma stond nog eens een tijdrit, deze is de alombekende in Adinkerke. Het was 16.8 km lang in de Moeren. 140 renners gingen van start, met daarbij alle toppers. Ik ging als één van de laatsten van start. Ik had wat last van slijmen en de reis naar Aosta zat nog in de benen. Ik had er nogal wat getraind in de bergen en dat zou zeker een verschil maken met het biljartvlakke Adinkerke.
Toch stond vandaag mijn 2de plaats in de topcompetitie op het spel, dus moest ik wel alles geven.

Ik startte misschien iets te voortvarend, in het begin was het meewind voor een 7-tal km. Al vlug kwam ik tot op 20 sec. van de voor mij gestartte Jochen Moens. Maar daarna ging het niet meer zo goed. Ik had 5 km nodig om die toe te rijden, wanneer ik bij hem kwam bleef hij in mijn wiel zitten en moest de rol niet lossen. Op het einde perste ik er nog alles uit op de brug en kon weer voor komen. Ik eindigde in een matige tijd van 23 min 51, goed voor een 27e plaats. Daarmee kom ik nu slechts op de 5de plaats in de topcompetitie,
een beetje ontgoocheld, maar nu ook geen drama.
De trainingen in Aosta zijn belangrijker voor mijn ontwikkeling als renner.
Met die gedachte gingen we naar huis, normaliter hoop ik er weer te staan binnen een paar weken.
Winnaar werd Michael Goolaerts, voor Saimen De Laeter en Joachim Vanreyten.

22 augustus: Kachtem - 1e

Gebrand op een mooie prestatie stond ik aan de start in een deelgemeente van mijn thuisstad, samen met een kleine 40 anderen. Ons werden 13 ronden van 5.2 km voorgeschoteld. Er waren geen benoemenswaardige hellingen, behalve dan het "Hoge" van Kachtem (=700 m sterk vals plat). Door sponsor Rik Gryspeert van DJ-Matic werd er ook een klassement in de koers gemaakt. 3 premiespurten, de winnaar kreeg 100 €, de tweede 75 en de derde 50. In koers zouden we vooral moeten opletten van de sterke Fransman Jauregui Quentin.

Ik bleef welgeteld 3 km in het peloton. Ondertussen hadden Quentin en ikzelf al eens aangevallen. Op een stil moment viel ik dan aan. In eerste instantie sloot een Waal bij mij aan. Ik had direct de indruk dat hij het moeilijk had, want na de bochten moest hij steeds meters laten. 3 km later ging ik alleen door.
Foto Barry Garcy
In het peloton was er geen organisatie, wel konden enkelingen aanvallen. Ploegmaten Thybo en Maxime verrichten uitstekend afstopwerk
totdat ik 1 min 30 voorhad. Dank daarvoor! Ik kon een mooi tempo blijven ontwikkelen.

Van de koers achter mij weet ik niet zoveel, want ik was er niet bij. Wel hoorde ik dat op een bepaald moment een tweetal achter mij zat. Ze kwamen niet dichter en werden ingelopen.

De laatste ronden vergrootte mijn voorsprong alleen maar. Zodra ik 3 minuten voor was, kon ik het tempo wat lager leggen. Er kwam ook steeds meer wind opzetten, wat het nog zoveel lastiger maakte. Na een solo van 60 km kon ik helemaal kapot nog eens het zegegebaar maken.
Foto Lieven Gayse

Ik had 4' 12" voorsprong. Het ploegsucces werd compleet, want Maxime werd 2de en Glenn Cauwelier (die aan zijn eerste jaar bezig is) 3e.
Foto Lieven Gayse

Hier een foto van onze 'triple'.Foto Lieven Gayse. De 'triple' is binnen.

Nu ga ik supporteren voor mijn broer en trainen in Aosta. Daar wordt een grote ronde voor beloften gereden.
(foto's dank aan Barry Garcy & Lieven Gayse)

 

18 augustus: La Gleize (klimkoers) - 6e

110 renners waren klaar om in kletsnatte omstandigheden de klimkoers in la Gleize af te werken. Deze had veel gelijkenissen met Harzé, met dat verschil dat het hier alleen maar lange klimmen waren. Voor de start stond ik 4de in de topcompetitie, maar omdat nummers 2 en 3 er niet waren, zou ik wellicht opschuiven. Eerst moesten we een ronde doen met de voorkant van de Rosier in, dan 2 ronden met de Vecquée en de achterkant van de Rosier, die op momenten zeer steil was.

Doordat de wegen spekglad waren en je bijna niets kon zien door de regen, gingen de meesten met de schrik in de broek naar beneden richting la Gleize. Ook al werkten mijn remblokken niet perfect, toch konden Lindsay de Vylder en ik wegrijden (later had Lindsay kettingproblemen). Dan al werd de eerste splitsing gemaakt. De eerste beklimming werd aan goed tempo verreden. Ik probeerde 1 keer, maar dat was maar om te testen. Michael Cools kwam als eerste boven, ik volgde in zijn spoor.

In de 2de afdaling kon ik nu wel afscheiding maken. Jammer genoeg niet genoeg. Eenmaal in Stoumont was er een tussenspurt, niemand ging ervoor, ik nam de punten voor mijn afwezige ploegmaat Miel Pyfferoen (leider in het rushes-klassement) en kon zo super gemakkelijk een boeket bloemen en 30 euro winnen. Dan werd de Vecquée opgereden. Vele pogingen van Otto Vergaerde en mezelf, maar men plooide niet. Wanneer we beneden waren moesten we richting Creppe. Dit was zeer steil met percentages boven de 10 %. Daan Hoeiberghs gooide de beuk erin met een snedige demarrage. Vergaerde, Joachim Vanreyten en ik volgden. Ik was de enige die overnam en zo kwam iedereen terug.

De 2de keer de Vecquée reden we met de voltallige groep van ong 35 man. Het werd pas echt gespeeld op de 2de keer la côte de Creppe. Opnieuw viel Hoeiberghs aan en ik kon als enige volgen. We waren met 2 goed aan het rond draaien. Een 3-tal kwam aansluiten, ze maakten aanstalten om over te nemen, maar legden de snelheid veel lager. Zo konden er nog 7 aansluiten. Op 1 km van de meet viel Niels Verbraeken, die in de koers niet op het voorplan was gekomen, tot 3 keer aan. De 3de keer was de goeie en hij bleef voor. Ik reed me kapot in de achtervolging op hem en verloor nog wat plaatsen, zodat ik 6e werd. Otto werd 2e, Joachim 3e. De beelden van de aankomst en de renners die stikkapot waren, zijn sprekend. Hier zal nog een filmpje van volgen.


Joachim Vanreyten verstevigt zijn positie in het topcompetitieklassement; ik sta opnieuw tweede. Michael Cools won de meeste klimspurten en neemt de bolletjestrui over. Ik kreeg wel een boeket voor de rushes mee naar huis.

Na de huldiging kwam de zon, zodat de juniores in prachtige omstandigheden en in een nog meer magnifiek decor konden rijden.
Beelden aankomst zie films

 

15 augustus: Habay-la-Neuve (Bk tijdrijden) - 5e

Het BK tijdrijden werd dit jaar verreden in het verre Luxemburg. Omdat de nieuwelingen al vroeg moesten starten, besloten we om al
van de dag ervoor te gaan. Zo konden we ook nog eens het parcours verkennen. Dit was prachtig, maar echt zwaar: 17 km lang op sterk glooiende wegen door het woud van Anlier met zelfs een klim waar de percentages boven de 10 procent gingen.

Ik moest veel eerder dan de overige favorieten starten. Dat was toch wel een nadeel, want bij de tijden tussendoor had ik geen mikpunt. Mijn ambitie was top 10, omdat ik het werk op de tijdritfiets een tijd vergeten was. Een paar kleppers waren afwezig wegens de Jugendtour. Ik startte sterk, maar geraakte niet helemaal in mijn ritme. Ook maakte ik een paar schoonheidsfoutjes, waardoor ik de kans op het podium verkeek. Halfweg kon ik wel James Baeyens inhalen, nochtans geen slecht renner.
Op het einde begon het dan toch weer iets beter gaan en de klim naar de aankomst kon ik op grote snelheid oprijden.

Aan de meet had ik de 1e tijd. Er gingen daar nog 4 renners onder. Ik kwam 4 seconden te kort voor het podium en minder dan een seconde voor de 4e plaats. Dat tijd relatief is bewees mijn broer toen hij 5 jaar geleden dit BK bij de nieuwelingen verloor met 2 tienden van een seconde.
De eerste 2 waren niet te pakken. Joachim Vanreyten werd verdiend en zoals verwacht BK tijdrijden met een half minuutje voor op Otto Vergaerde, die op zijn beurt 30 seconden voor had op Daan Hoeyberghs. Verrassing van de dag werd Jan Logier, die knap vierde werd.

 

8 augustus: Woesten - 3e

Doordat volgende week enkel het BK tijdrijden op het programma staat, gingen we vandaag nog eens koersen. Ik besliste dit pas 2 uren voor de koers zodat er een paar dingen verkeerd gingen. Te laat gaan slapen, minder dan 2 uur voor de start eten... Van de 63 renners die startten zaten er vele goeie bij, doordat het de enige koers van West-Vlaanderen was. Ook vergat ik mijn provinciale trui, maar ik kon gelukkig van Gianni Bostoen een truitje gebruiken. Het was te groot en dus niet aerodynamisch, maar het ging. We waren ook goed op tijd (=35 min.)

Toen Seppe Verschuere direct na de start doortrok, voelde ik dat het niet snor zat. Toch kon ik al de eerste ronde wegrijden, ze hadden goed tempo gemaakt en Cedric Vanhoutteghem ging nog voor de meet aanvallen.

Ik volgde, wat een verschil met gisteren, nu lieten ze me rijden. In schuifjes kwamen Floris Thoré, Pieter Jan Decock en de Engelsen Dante Carpenter en Hart Tao Geoghegan aansluiten. Het draaide nu beter, hoewel nog altijd niet perfect, rond.

We konden een kleine 2 minuten nemen en het zag er goed uit. Plots kwam een achtervolgende groep
(met o.m. Seppe Verschuere, Maxime Farazijn, Lorenzo Blomme, Jan Logier en ploegmaten Cil Desmaels en Gianni)

nog sterk opzetten uit de achtergrond en ik nam verantwoordelijkheid.
We trokken het tempo de hoogte in. Voor Pieter Jan ging het te rap en hij moest lossen.

We gingen de laatste ronde in met een 30-tal seconden voor. Ik probeerde nog 4 keer, maar ik was niet sterk genoeg om hen eraf te rijden, ik kon een gaatje maken, enkel de Brit Hart bleef in mijn wiel zitten. We gingen dan maar naar een spurt, waarin ik kansloos was. Ik koos het verkeerde wiel, dat van Hart, Cedric won gemakkelijk voor Hart en mezelf.

De spurt achter ons werd gewonnen door Lorenzo Blomme, Seppe en Maxime. Toch ging ik tevreden naar huis, ik was niet super, had toch redelijk wat premies binnengehaald en had een mooie ereplaats.

 

7 augustus: topcompetitie Polleur-Stoumont-Polleur - 19e

Op het programma stond één van de meest prestigieuze koersen. Het parcours bestond uit 5 hellingen, waarvan de tweede (de Vecquée)
de lastigste is. Aan de start stonden 121 renners. De voorspelde regen bleef in de Ardennen uit. Ik was gemotiveerd. Mijn broer was hier 5 jaar geleden 2e geworden. Zie films.

Direct na het startsignaal ging Miel Pyfferoen ervandoor, zijn doel was de eerste tussenspurt in Stoumont binnen te halen. Op de Becco werd hij evenwel ingelopen. Dan volgde een spurt tussen Houfflyn, Goolaerts en Cools voor de bollen.

Na de eerste beklimming kwam er een stuk vals plat, een afdaling en dan een stuk vallei. Het was jammer dat de koers daar beslist werd en niet op de bergen. Iedereen die potentieel gevaarlijk was voor de gele trui (blijkbaar ook ik) werd op het wiel gereden. Ze lieten jongens als Houfflyn, Goolaerts... gewoon rijden. Als ik eens aanzette kon iedereen plots wel uit het zadel komen. Dan maar wachten tot de Vecquée, na zo'n 500 meter gooide ik de knuppel in het hoenderhok. Even waren we met een selecte groep weg, maar zoals het de hele koers het geval was, namen ze ofwel niet over, ofwel veel trager. Boven was er nog ongeveer 35 man in het peloton.

De volgende col werd er opnieuw in slakkentempo gereden ook al zagen we de vluchters rijden.

Bij het ingaan van de plaatselijke ronden hadden ze al meer dan een minuut voorsprong. Jammer genoeg ligt de côte de Fays mij niet helemaal: hij is wel lang genoeg, maar zeer onregelmatig met zelfs een stuk afdaling. Piotr Havik nam wat voorsprong, ik reed er alleen naar toe, maar de gele trui liet niet begaan.

Hij kleefde als een schaduw op mijn wiel.
Wanneer Aimé de Gendt dan ging, bleven ze wel zitten, zo kon hij nog naar de eersten rijden.
Vooraan was het wel mooie koers met steeds wisselende koerssituaties. Michael Goolaerts kwam sterk uit de hoek. Bij het ingaan van de laatste ronde had hij een mooie voorsprong, maar boven waren Daan Hoeyberghs en Miel Houfflyn voor. Daan reed weg van Miel en won mooi deze koers. Jens Vandenhoudt won de spurt van het kopgroepje dat nog over bleef. De laatste beklimming probeerde ik nog één keer. Joachim Vanreyten en Kevin Deltombe (nummers 1 en 2 in de stand) reden naar mij. Ik zag dat Joachim het lastig kreeg, maar was zelf net niet sterk genoeg om van hem weg te rijden.

Tiesj Benoot bracht het peloton weer bij. In de spurt werd ik 7e en 19e in het totaal.

Het is jammer dat een goeie rangschikking in het klassement bepaalt of je vooraan mee bent of niet.
Net als vorige week werd er negatief gekoerst: niet om te winnen maar om een concurrent in het klassement af te houden.

 

1 augustus: topcompetitie Denderwindeke - 14e

Voor de derde topcompetitiewedstrijd trokken we naar Denderwindeke. Het was bijna hetzelfde parcours als in de ronde van Oost-Vlaanderen, met dat verschil dat we eerst een grote ronde moesten doen met daarin de Onkerzeleberg en de Bosberg. Aan de start stonden er 120 renners. Ik was gemotiveerd door mijn 4de plaats in de Ronde van Oost-Vlaanderen.

Het startsein was nog maar gegeven en er reed al een groepje van 5 man weg.
Alles kwam echter samen voor de Bosberg, deze begon ik in 25e positie.
In het peloton op de Bosberg
Ik kon gemakkelijk naar boven rijden en even waren we met 7 weg.
Dan gingen een sterke Miel Pyfferoen en Michael Goolaerts in de plaatselijke ronden demarreren.
2e doortocht op de Congoberg
Er kwamen er een paar aansluiten, maar wanneer ze op het punt stonden terug ingelopen te worden gingen ze met 3 (Miel, Michael en Jordy Ganseman) door. Miel zou er de leiding in het knelspurtenklassement aan over houden.
Ondertussen werd iedereen die sterk geklasseerd stond in de hoofd- of nevenklassementen erg geviseerd.
Het klassement verdedigen ging voor op het proberen te winnen van de koers.
Jammer, want daardoor kregen we een gesloten wedstrijd. Zelf stond ik op een gedeelde 2e plaats. Op een bepaald moment kon ik toch met met een andere renner wegspringen. We kwamen op 75 meter van de drie leiders, waar Michael Cools de plaats van Ganseman had overgenomen.
Ze sprongen echter allen op mijn wiel.
Dan gingen er outsiders weg (of mensen die verder stonden in een klassement) en liet iedereen begaan.
De volgende beklimming van de Congoberg moest Miel vooraan de rol lossen.

Het sein voor mij om er eens de pees op te leggen. Hier was de enige plaats om aan te vallen. Er kwam lichte afscheiding,
Voorlaatste doortocht op de Congoberg
maar ik kreeg geen hulp van anderen. We zagen ze op 150 m rijden, doch dan zette Immo Dejaegher het spel op slot. Onbegrijpelijk want ze hadden niemand mee. De kopgroep kreeg 2 minuten cadeau. Er restte mij niets dan gewoon nog eens te proberen de laatste ronde op de Congoberg. Iemand van Immo Dejaegher bepaalde het tempo. Miel Houfflyn ging door, dan counterde ik. Ik had zo'n 25 m op de nummers 1 en 2 in de stand en een kleine honderd op nog een groepje. We kwamen samen, maar blijkbaar zat iedereen kapot. Gelukkig konden we voor blijven. Ik probeerde nog enkele malen, maar gele trui Vanreyten liet niet begaan. In de sprint van ons groepje werd ik 5de
Sprint voor de 10e plaats
en sta nu 3de in de stand. Otto Vergaerde won voor Aimé de Gendt en man van de wedstrijd Michael Goolaerts.
Waar deze koers de vorige keer een opsteker was, was het deze keer een afknapper. Gelukkig is er volgende week opnieuw koers.

 

25 juli: Wielsbeke BK - 12e

Zonder torenhoge verwachtingen gingen we van start voor het BK in Wielsbeke. Gemotiveerd door de nabijheid van het grootste kampioenschap, maar gedemotiveerd over het parcours: 7.2 km lang, maar zonder echte hindernissen. We gingen met 146 van start, de vooruitgeschoven mannen van onze ploeg waren Miel, Maxime en Niels voor de spurt.

Iedereen ging nerveus van start, vanwege de vele valpartijen bij de eerstejaars. Ik ging rap naar voor en bleef daar de hele koers. Mijn doel was de eerste koershelft attent te rijden en in de tweede proberen weg te geraken. Vandaag waren wij de sterkste ploeg, bij iedere ontsnapping was er minstens één iemand mee, meestal Miel.
Er werd hard gereden op de stroken meewind en het viel vaak stil tegen wind.
In de tweede ronde ging een groep van 7 man weg, wanneer Maxime en Niels de sprong waagden, reed het peloton het gat dicht.
Miel ging door en er ontstond een nieuwe groep die ook zo'n 2 ronden voor het peloton reed.
Op 5 ronden van het einde mengde ik me meer in de debatten. Het was meestal wel niet nodig, omdat er een ploegmaat voor was.

Op 3 ronden plaatste Thybo (Notredame) een verschroeiende demarrage. Maxime ging er naar toe, ook Miel Houfflyn en Dries van Gestel volgden het duo.

De laatste ronde waren ze nog altijd voor, als het stil viel ging ik alleen in de tegenaanval. Ik kwam bij het kwartet, maar het tempo stokte. Een km later was het peloton er al. Ik ging met Miel nog even door, maar het miste wat panache. 3 km later probeerde ik nog eens, nu met Michael Goolaerts en weer Miel (Pyfferoen). Eenmaal ingelopen zat er geen benzine meer in de tank. Helemaal kapot kon ik me toch vooraan houden.
Op 350 meter zat ik zelfs nog in 4de positie. Ik zakte er helemaal door en werd 12de.
In de massaspurt zag je dan mensen die je de hele koers niet zag. Voor mij was het gegokt, gespeeld en verloren.
Op 450 meter van de meet speelde Jonas Rickaert alles of niets. Het werd alles en met 20 meter voorsprong werd hij winnaar.
Een mooie kampioen van België, voor Joachim Van Reyten en Kevin Deltombe.
Videoverslag

 

20 juli: Sint-Laureins - 2e

Voor het eerst sinds lang stonden we nog eens aan de start voor een kermiskoers. Ik mocht mee met Daniel, waarvoor dank.
10 ronden van 6.6 km werden ons voorgeschoteld met iedere ronde €10 premie.
Ook Niels en Miel tekenden hier present. 38 renners vergezelden ons.

Van bij de start gooiden Miel en ik er de beuk in. Wanneer hij ingelopen werd, ging ik en zo ging dat ronden lang.
3/4 van onze pogingen werden gecounterd door de lokale renner Michael Cools. In het begin had hij hulp van een andere Avia-renner,
maar die verdween uit koers. Ik kon vandaag ook 3 premies mee naar huis nemen.
Matthias Vandewalle kon een kleine 2 ronden voorop blijven, maar alleen tegen een peloton is vechten tegen de bierkaai.
Nadat Miel en een compagnon op 2 ronden werden ingelopen, was het nu eens Cools die aanviel, Niels volgde.
Wanneer ik zag dat er niemand zin had, maakte ik alleen de sprong. 

Vooraan was echter de samenwerking niet ideaal, toch konden we 50 seconden nemen.
De laatste ronde speculeerden we zodat het peloton nog dicht kwam. Ik begon als laatste aan de spurt.
Net wanneer ik wou aanzetten, was Michael me voor. Niels kon hem echter gemakkelijk afhouden
en won overtuigend, op de meet kon ik Cools met zo'n 20 cm kloppen. Miel werd 7de.

 

17 juli: Sint-Katelijne-Waver Prins der Nieuwelingen - 14e

Op het programma stond deze keer de prins der nieuwelingen. De koers was 75 km lang en werd verreden op slecht lopende betonbanen, waar er meestal zijwind stond. Eerst werd er een grote ronde gerreden en daarna 6 lokale ronden. 

Zonder echt grote ambitie stond ik vandaag aan de start: op de stage had ik goed doorgetraind. In de grote ronde sprong ik vaak mee. De benen voelden niet slecht aan, maar echt schitterend was het ook niet. In de lokale ronden waren er ook tussenspurten. Wij haalden de meeste binnen. Ook was Miel vandaag zeer goed, hij zinde op revanche na zijn ongelukkige Ronde van Oost-Vlaanderen. Hij viel het meest aan, wanneer hij ingelopen werd, ging hij opnieuw. Ook ik ging vele malen mee. Jammer genoeg mocht er maar 2 ronden drank aangegeven worden en ik zat op het einde zonder. Op 2 ronden van het einde was er een groep van 15 man voorop, waar ik ook bij zat. We werden ingelopen en Miel ging opnieuw. In schuifjes kwam het tot een groep van 10.

Maxime en Miel waren vertegenwoordigd, het initiatief was dus niet aan ons. Ik wachtte tot nog iemand de sprong zou wagen, maar dat gebeurde niet. Toen ik zag dat ze voorop zouden blijven ging ik in de achtervolging. Ik kwam bij een groep van 9, maar de anderen waren niet sterk genoeg meer, en konden maar weinig overnemen. Jammer, want op bepaalde momenten zagen we ze voorrijden op 200 meter. Op het einde stortte ons tempo in mekaar zodat we op 35 seconden eindigden. Vooraan haalde Maxime verdiend zijn eerste grote vis binnen, Miel had de bel niet gehoord en werd 6de. Ik werd 14de en Niels won de pelotonspurt. Christophe had die aangetrokken en werd 91e.
De stage heeft alleszins zijn vruchten afgeworpen. In het ploegenklassement werden we 2de na Balen.
Blij met de zege van Maxime, maar wat mij betreft ontgoocheld over het missen van de juiste ontsnapping.

 

11 juli: Ronde van Oost-Vlaanderen rit 2 Denderwindeke - 4e

Vandaag was het zaak om de truien van Miel te verdedigen, we waren er allen klaar voor. Vandaag stond een parcours op het programma dat me wat beter lag dan gisteren. We moesten 6 ronden van 12.3 km afleggen met iedere keer de Congoberg, die ong. 1 km lang is met 60 m hoogteverschil. Net als gisteren was de hoge temperatuur de grote toleiser.

We startten achteraan, maar schoven direct op. Op alles wat bewoog, sprongen we direct. Niemand kreeg de kans om te ontsnappen, alles ging dus goed tot de 2de ronde. Miel kreeg problemen met zijn ketting, op dat moment was het peloton al in 4 brokken (o.a. door vele valpartijen). Het duurde dus langer dan een minuut tegen dat hij een nieuwe fiets kreeg. Het kalf was dan al verdronken; hij had niet de kans om terug te komen. Indien we alle 6 hadden gewacht, dan hadden we helemaal niets meer gehad, want plots begonnen er zo'n 10 man volledig rond te draaien. We deden er alles aan om het tempo eruit te houden, maar niets baatte. Ondertussen zat er nog maar 35 man van de 131 in het peloton. We wisten dat het verloren was, dus probeerden we er maar het beste van te maken. Ondanks de vele tegenaanvallen van mezelf had ik nog steeds een goed gevoel. De pijn in de rug was er nog steeds, maar minder zwaar.

De voorlaatste ronde ging de brit Jonathan Dibben in de aanval op de Congoberg. Ik was de enige die volgde. In de afdaling kwamen Maxime en Toon Wouters aansluiten. Piotr Havik reed het gat jammer genoeg dicht. De laatste ronde bepaalde Harry Tanfield het tempo op de Congoberg voor Dibben. Plots waren we weg met 4, de twee Britten, Niels en mezelf. Maxime liet knap het gat vallen, maar de anderen hadden geen excuus; iedereen wist dat het dan gebeurde. Aimé de Gendt was nog de enige die kwam aansluiten. Op het einde probeerde ik nog een keer, want ik wist dat Dibben niet te kloppen was in de spurt. De krampen kwamen op en ik gaf het op. In de spurt was ik kansloos. Dibben won voor Niels en Aimé de Gendt. Wat later kwam ik aan en dan de andere Brit. Wouters won de pelotonspurt. Miel had 2 truien verloren: de gele aan Piotr Havik, die zijn derde ronde binnenhaalt, de groene aan Wouters, maar hield wel de bolletjestrui. Het ploegenklassement was ook voor onze ploeg. In het algemeen klassement schoof ik op tot de 10de plaats. Het was een jammere zaak want Miel had normaliter die trui gehouden, maar pech maakt nu eenmaal deel uit van de koers. Morgen gaan we voor 4 dagen op ploegstage in de Ardennen, om o.a. topcompetitiewedstrijden te verkennen.

 

10 juli: Ronde van Oost-Vlaanderen rit 1 Oudegem - 20e

We stonden vandaag met 6 om 4 uur aan de start van de eerste rit van de ronde van Oost-Vlaanderen. De geselecteerden waren Maxime, Edward, Niels, Miel, Christophe en mezelf. De eerste rit was 72 km lang en werd verreden in een ongeloofelijke hitte.

De beuk werd er ingegooid vanaf het begin. Ik kon op iedere aanval gemakkelijk reageren. Na 4 km kwam er een demarrage van 2 renners. Miel reageerde en we zouden hem voor de rest van de koers niet meer terugzien. We stopten allen goed af en een ronde later ging Piotr Havik aan, hij kwam bij Miel en tesamen reden ze door. Ik hield me rustig en dacht dat alles nog moest beginnen. Daarna kwamen er vele pogingen, maar niemand was geroepen. Uiteindelijk ontstond er een kopgroep van 12 man. Ondertussen kreeg ik een klop van de hamer, vandaag was ik gewoon niet sterk genoeg, dit kwam ondermeer door een hevige rugpijn (cadeautje van mijn val in Laplaigne) en door waarschijnlijk te weinig water te drinken en gewoon een slechte dag.

De laatste ronde voelde ik me al wat beter. Ik ging nog eens aanvallen om onze plaats in het ploegenklassement te versterken. Ik dichtte de kloof op een 3-tal van 30 seconden in 3-4 km. Dan zocht ik ook nog een ander groepje op, maar ze smolten tesamen. In de sprint van mijn groepje werd ik 5de en in totaal 20e. Miel was de sterkste man in koers en won ook verdiend voor Havik. Nu wordt het zaak zijn truien (geel, bollen en groen) te verdedigen morgen in het wat meer heuvelachtige Denderwindeke. Hopelijk zijn de benen dan iets beter.

 

4 juli: Laplaigne BVB - 6e

Samen met Miel, Niels, Maxime en Arthur (Vanlokeren) staan we aan de start van de beker van belgië in het Waalse Laplaigne.
foto ploeg
Het parcours was ongeveer 13 km lang, biljartvlak en dat moesten we 5 keer doen. Het weer was ideaal en de wind was matig tot sterk aanwezig.

De eerste 2 km moesten we achter de auto afleggen, onmiddellijk een paar valpartijen. Wanneer de officiële start werd gegeven vloog ik er direct in, samen met Dylan Jaspers. De benen voelden niet slecht aan, maar ze werden steeds beter. De tweede ronde ging ik samen met een renner van DCM weg, ik keek achterom en daarna ging hij bruusk naar links, ik ging tegen dek en hou vele schaafwonden eraan over. Ik kon na 7 km mijn plaats weer innemen. Ik zag dat er een grote groep weg aan het rijden was en ging ik met twee andere in de achtervolging. We zochten de aansluiting, maar we werden rap ingelopen. Ik hield me wat gedeisd doordat ik stijf was. 

Op 2 ronden van het einde reed er een groepje weg met grote namen. Ik voelde dat het moment er was, ging in de tegenaanval, maar mijn kompanen reden niet voluit mee door. Seppe Verschuere viel aan en ik volgde. We raapten wat renners op en maakten de 11-man grote groep compleet. O.a. Maxime, Michael Goolaerts, Wouter Leten, Aimé de Gendt, etc. De laatste ronde konden we onze voorsprong uitbouwen, van mijn wonden voelde ik niet veel meer door de adrenaline, maar dan gooit iemand, goedbedoeld wel, een volle beker water tegen mij. De wonden brandden en ik was nog stijver. Toch ging ik nog 2 keer mee met Seppe, om te proberen weg te geraken. De sprint was naar beneden en werd verdiend gewonnen door Seppe. 2e was Wouter Leten, 3e Kevin Deltombe. Ik was 6de en Maxime 7de. In het ploegenklassement werden we 3e. Aan de ene kant ben ik opnieuw tevreden met de conditie, aan de andere kant denk ik dat er meer in zat.

 

1 juli: Harzé klimkoers - 17e

Dit was een wedstrijd, die meetelt voor de topcompetitie. Doordat ik een mooi resultaat neerzette in de Vanspringel Diamond, had ik hier een mooi klassement te verdedigen. De voorbereiding was wel jammer genoeg allesbehalve ideaal. Mijn examens duurden lang, daarom kon ik in het weekend niet koersen en miste ik snelheid en koersritme. Ook sliep ik deze nacht maar 6 uur, de redenen daarvoor weet ik nog altijd niet, maar de warmte speelde zeker een rol. Niettemin stond hier een mooi en zwaar parcours en dat heb ik graag. Ook was dit de eerste koers in lijn voor mij.

Ik startte achteraan en probeerde op te schuiven. Na 7 km kon ik vooraan postvatten; daarna kwam de eerste en minst zware klim van deze koers. Drie renners reden voorop en daarachter was Miel (Pyfferoen) zeer bedrijvig. De tweede klim, de Rosier, is een klepper van formaat die maar liefst 4 km lang is, maar niet zo steil. Ondermeer Piotr Havik bepaalde het tempo, er scheidde zich een groep van een man of tien af. Vele anderen keerden in de afdaling terug. Het gevoel op de klimmen was goed, maar in de afdaling en op het vlakke verspeelde ik onnodige krachten (niet door mijn dalerskwaliteiten). We begonnen met een 60-tal renners aan de derde heuvel. Deze lag mij het best en ik kon zelf wat recuperen.

In de afdaling reed Havik weg met Michael Cools en Quentin Jauregui. Deze hadden een mooie voorsprong toen wij aan de 4de en steilste klim begonnen, deze naar Chession. Hier ranselde Seppe Verschuere het peloton uit mekaar, Miel Houfflyn en ikzelf volgden. Daarna ook Kevin Deltombe en een verrassend sterke Martijn de Meestere.
I
n de afdaling en daarna keerden we terug op de leiders. Er sloten er nog een paar aan, zodat we met 9 waren.

Ik reed dan al een hele tijd virtueel in het geel in de topcompetitie, maar dan begonnen de kilometers hun tol te eisen. Ik kreeg overal in mijn benen krampen. Opweg naar Bru kon ik ze nog enigszins onder controle houden,

maar op 4 kilometer van het einde was het niet meer te houden. Toch zette ik verder, maar ondertussen reden Houfflyn, Deltombe en Havik op een hellende strook weg. Daarna waren ze met 4 en dan Cools, De Meestere en ikzelf, die alle drie met krampen te maken hadden. Op 1 km van de meet ging er zelfs nog een groep van 7 op en over ons. Ik won het spurtje van dode zwanen voor de 17de plaats.

Piotr Havik gunde de overwinning aan Kevin Deltombe en Miel Houfflyn werd 3e.
Aan de ene kant kan ik niet tevreden zijn, want mijn klassement is gehavend (Joachim Vanreyten staat nu op kop, Kevin Deltombe en ik staan tweede en derde allebei op 9 punten) aan de andere kant geeft het wel op dat ik overal met de besten mee kon naar boven.

 

5 juni: Koksijde: 26e

Ditmaal stond een wedstrijd van 75 km lang op het programma in de hitte. Het was een normale interclub en de ploeg mocht dus 6 renners afvaardigen: Miel, Maxime, Christophe, Cil, Edward en ik. Op het 7.5 km lange parcours zat er maar één grote hindernis: De 'hoge' Blekker.

De eerste 2 ronden werd er hard gereden. 15 man reden er weg en geen één van ons mee. Dan probeerde ik het een paar keer, maar ik werd geviseerd en had ook niet genoeg kracht in de benen om een kloof te slaan. Het gevoel vandaag was er gewoonweg niet, anderen waren beter. Het werd een raar koersverloop met een wisselend koersverloop. Op 5 ronden van het einde zeg ik aan Edward om naar de groep voor ons te rijden. Hij doet dit perfect en kan als laatste de sprong maken naar de 2de groep. Ondertussen was Miel Pyfferoen hier ook vertegenwoordigd. Samen met Jonathan Dibben reed Miel nog naar de koplopers. In het peloton werd er slag om slinger aangevallen, maar de meesten werden weer ingelopen. Op de Blekker probeerde ik het ook eens. Ik kon een mooie kloof maken, maar kreeg niemand mee. 

Vooraan reed de Engelsman Dibben nog weg en won sterk solo de wedstrijd, Otto Vergaerde werd 2e op 13 seconden. Miel won de sprint tegen James Baeyens voor de 3de plaats. Lorenzo Blomme werd 5de. Edward kon mooi 9de worden, sterk voor een eerstejaars. In het peloton wou ik me wel nog eens smijten in de massaspurt, ook al was het maar voor de 24e plaats. Kwestie van het toch eens te proberen. Op 250 meter kwam ik eruit. Ik reed naast Maxime en enkel Kevin Deltombe geraakte nog voor ons. Maxime werd 25e en ik 26e. In het ploegenklassement werden we 3e. Wat later wist ik waarom de benen niet zo goed waren: 's avonds was ik ziek. Ik kon dus onmogelijk met volle kracht gekoerst hebben. Nu ga ik eventjes stoppen, om goeie examens te maken en fris aan de tweede helft van het seizoen te beginnen.

29 mei: Wakken - 1e

Ditmaal stond de avondwedstrijd in Wakken op het programma. Ik kom hier soms op training dus ik startte met goede moed, net als 58 anderen. Er stond veel wind, maar helaas was dit niet te merken op het 6 km lange, bochtige parcours: ofwel was het tegenwind, ofwel meewind. We moesten 66 km afleggen en het weer was wisselvallig. Het regende bij momenten, maar het wegdek droogde meteen op.

Er was ook een klassement: 3 sprinten om de 3 ronden en de winnaar kreeg een waardebon van € 500 bij keukencenter Haerynck in Wakken.
Ze vlogen er meteen in. Het gevoel in het begin was allesbehalve, ik kon maar 2 keer trainen deze week en mijn spijsverteringsstelsel liet het ook afweten. In het begin waren er genoeg pogingen, maar niemand kon meer dan 150 meter nemen. Bij de eerste klassementspurt in de 3de ronde zat ik wat ver, maar kon toch nog 4de worden (eerste 5 kregen punten) op 20 cm van de 2de. Nadat ze nog eens goed doorgetrokken hadden in de 6de ronde ging ik weg samen met Bjarne Vanderbeken. De 2de klassementspurt werd de mijne, overigens reden we goed tesamen. Er werd wel gereden achter ons. Misschien werd ik wat geviseerd door mijn provinciale trui. In de 8e ronde werden we ingelopen. Ik kon goed uitrusten en begon in 3de positie aan de laatste spurt, ik stond nu 2de. Lindsay de Vylder ging vroeg aan, maar ging niet voluit door. Op 75 meter begon hij echt te sprinten, maar ik kon er toch nog overkomen. Zo was die waardebon binnen. Dit bewijst dat mijn sprintkwaliteiten toch wat zijn verbeterd. Net als mijn broer ben ik ook meer en meer diesel, want ik verbeter altijd naar het einde.

Direct daarna sprong Piet Allegaert weg, ik zag dat er kracht in de aanval zat en ik ging mee. Wat later kwamen Baptist Vermeulen en Jordy Ganseman nog aansluiten, maar ze waren er plotseling weer af. Aan Piet had ik een goede vluchtgezel. Het was speciaal om de West-Vlaamse kampioen bij de eerstejaars en de tweedejaars tesamen te zien. Ik voelde wel dat Piet er begon door te zitten, wat niet onlogisch is voor een eerstejaars. In de sprint haalde ik het gemakkelijk van Piet. 40 seconden later won Glenn Rotty voor Lindsay de Vylder en Jochen Moens.

Voor het seizoen had ik het nooit gedacht dat ik tegen nu al 5 overwinningen zou hebben.
Na alle pech en alle valpartijen vorig jaar is dit een leuke opsteker.
Als winnaar kon ik tevreden naar huis gaan en de premies waren welgekomen.

 

23 mei: Arendonk (VK): 2e

Bijna alle toppers tekenden present voor dit Vlaams Kampioenschap bij de tweedejaars. Het parcours bestond meestal uit grote banen, waar er redelijk wat wind stond. Buiten het feit dat er maar 1 douche was voor 117 renners, was de organisatie perfect. Het zou afwachten worden wat het gevoel was. Vrijdag moest ik met school 20 km wandelen en het vormpeil is misschien aan het zakken. Met veel zon, en 77 km beloofde het een lastige koers te worden.

In het begin verspeelde ik vaak onnodige krachten, maar nadien kon ik uitrusten. De eerste echt noemenswaardige poging kwam van een groepje met daarin Miel en Christophe. Ze konden een mooie voorsprong uitbouwen, maar vooral door toedoen van Joachim Vanreyten en de mannen van Balen werden ze ingerekend. Daarna waren er drie voorop: Wouter Leten, Tybo Bogaert en James Baeyens. Na een ronde ging ik erachter. Het peloton reageerde toen wel hevig. Ik voelde wel dat de benen niet super waren: mijn maag protesteerde en ik had waarschijnlijk gewoon een mindere dag. Wat later was er een groep met daarin opnieuw een bedrijvige Miel. Een paar toppers reden er achter en dan schoot het peloton in gang natuurlijk.

Wanneer we bij hen kwamen ging Otto Vergaerde door, ik zat in zijn wiel en ging mee. De beslissende ontsnapping was geboren. 6 renners sloten nog aan waaronder Kevin Deltombe. Er zaten een paar slepers tussen en daardoor draaide het niet goed. Kevin ging dan maar alleen door, ik kwam juist van kop en vroeg aan de anderen om eens over te nemen. Kevin bleef 3 km lang alleen voorop rijden. Het peloton kwam op minder dan 100 m. Het sein dus voor mij om naar hem toe te rijden. Na een km kon ik het gat van 12 seconden dichten. De rest van ons groepje werd ingehaald. Enkel Michael Goolaerts kon ons vanuit het peloton nog vervoegen. Met 3 stonden we nog voor 20 km. Ik had twijfels, want de benen waren niet super en normaal ben ik niet de sterkste in de sprint. De vader van een ploegmaat riep me in te houden. Ik besloot niet de volle 100% over te nemen. Enerzijds kon iemand van mijn ploegmaten nog terugkomen; anderzijds hadden we nu toch zeker een medaille.

Op 600 m ging Michael aanvallen. Op 150 m kwam Kevin er uit, ik strandde in zijn wiel en haalde zilver.
Michael haalde brons op enkele lengten. De leeuwentrui is voor Kevin. Verdiend, want hij was de sterkste man vandaag. 

 

15 mei: Izegem (De Mol): 1e

In het verlengd weekend besloten we om maar één keer te koersen, dit deden we in het gehucht De Mol in mijn thuisstad: Izegem.
Door de vele koersen vandaag stonden maar 31 renners aan de start. Er tekenden toch wel een paar zeer goeie renners present:
o.m. Jonas Rickaert en provinciaal kampioen bij de eerstejaars Piet Allegaert. Het parcours was 4 km lang en dat moesten we 17 keer doen.
Het was een langwerpige rechthoek, waar we in één strook veel zijwind tegen voelden.

Ik had er zin in en viel al 2 keer aan in de eerste ronde. Er kwam wat afscheiding, maar niet voldoende om door te zetten. Bij de eerste doortocht aan de meet waren er 5 weg. Jonas Rickaert sprong er naar toe met mij in zijn wiel. Eens bij die 5 aangekomen, plaatste ik direct nog een aanval. Jonas, Thibault Vandekerkhove en Roy Destadsbader volgden. Doordat Roy een gat liet vallen, waren Jonas en ik weg. Uit het peloton kon er nog één iemand naar ons rijden: Martijn De Meestere.

We draaiden goed rond, alleen Martijn kon in het begin niet altijd overnemen. De premies werden mooi onder ons 3 verdeeld.
Onze voorsprong groeide stelselmatig. Het was leuk rijden met het zonnig weertje, ook al stond er heel wat wind. In de achtergrond zat er eerst nog 10, dan nog 5 man tesamen, die goed ronddraaiden. De rest werd uit koers genomen.

Op één ronde van het einde demarreerde ik nog eens. Jonas volgde op 10 meter en Martijn moest definitief afhaken. We gingen dus met dezelfde 2 als in de Van Springel Diamond naar de aankomst. Op 1 km van de meet nam ik niet meer over, daarna surplaceten we tot 200 meter van de aankomst. Het was meewind naar de meet toe, maar wel oplopend. Ik zette aan, maar wanneer Jonas wou reageren schoot hij uit zijn klikpedaal.
Ik hoefde dan zelf niet meer voluit te sprinten. Het was jammer voor Jonas, want als de logica gerespecteerd werd, had hij waarschijnlijk gewonnen als betere sprinter. Niettemin had ik het gevoel dat we mekaar waard waren in de koers en dus was mijn overwinning ergens ook verdiend.
Het deed deugd om in mijn stad te winnen!

Martijn werd verdienstelijk 3de op 15 seconden. Een kleine 2 minuten laten won Thibault Vandekerkhove de sprint
voor Robbe Vangheluwe en Piet Allegaert.

 

9 mei: Ruddervoorde (Provinciaal Kampioenschap): 1e

We staan aan de start van het pk zonder echt hoge verwachtingen; ik had deze week last van zadelpijn het zou afwachten worden in hoeverre de antibiotica mijn vormpeil had aangetast. Er waren een kleine honderd starters. Het parcours was 5.8 km lang en dat moesten we zo'n 13 keer doen. Zo kwamen we aan 80 km. Op het mooie parcours met smalle baantjes was de wind toch wel aanwezig, daarom dat er op het eind nog maar 40 man in het peloton zat. Voor de uitstekende accommodatie zou ik de familie Pyfferoen willen bedanken. Hun huis lag immers net voor de meet. De topfavorieten waren Kevin Deltombe en Jonas Rickaert.

Het was ons opgedragen om als ploeg slim te rijden, dat deden we ook door in iedere ontsnapping een paar mannetjes mee te hebben. In het begin reed ik zeer attent vooraan mee en sprong vele keren mee. Het was een rare koers met vele ontsnappingen. Miel Pyfferoen en Jonas Rickaert waren opvallend veel mee te vinden in de ontsnappingen. Er ontstond een groepje met ondermeer Seppe Verschuere, Christophe Noppe en Jordy Ganseman. Ik wist niet dat Verschuere mee was en dacht dat Christophe het ging kunnen afmaken in de sprint. De 5 konden lange tijd voorop blijven. Maxim Farazijn gaat in de tegenaanval met Martijn De Meestere. Wat later kwam Miel aansluiten. Ze kegen wel geen vrijgeleide van het peloton, hoewel we zoveel mogelijk probeerden af te stoppen. Iets over halfkoers was alles te herdoen. Ik kwam meer in mijn ritme en wist dat ik nog iets moest proberen. 

Op 3 ronden valt Tybo Bogaert aan, ze gaven hem een vrijgeleide en hij kon een kloof slaan van 30 seconden. Een ronde later maakten ze jacht op hem. Er kwam een kleine versnelling van Jonathan Van Betsbrugge. Jan Logier en ikzelf volgden. In geen tijd hadden we 20 seconden.

We draaiden redelijk goed rond en onze voorsprong groeide naar 40 seconden. Ik voelde dat ik de sterkste was en wist dat ik alleen moest aankomen. In een scherpe bocht van 150° kon ik al een gaatje maken van 30 meter. Daarna draaide ik de gashendel volledig open. De 3 achtervolgers kwamen goed overeen, maar hun achterstand vergrootte alleen maar. Na een solo van 4 km won ik. Dit had ik nooit verwacht!

Ik wil ook mijn ploegmaten bedanken die weer prachtig werk verrichtten voor mij, ze kunnen hetzelfde terug verwachten. Jelle Rutsaert en Jordy Ganseman waren nog voor het peloton aangekomen, ze werden respectievelijk 5de en 6de. Lorenzo Blomme won de massasprint voor Seppe Verschuere en Maxim Farazijn.
Ik stond tussen onze sponsor Rik van DJ-matic en verzorger Daniël en belde het goede nieuws door aan Giovanni,
onze ploegleider die ziek is. Veel beterschap gewenst!


De overwinning werd gevierd in de tuin bij Miel. En het onvermijdelijke gebeurde: zoals afgesproken bij een overwinning werd mijn pa
met kleren en al in het zwembad gekieperd.

Zie ook films

 

2 mei: Nieuwmoer-Kalmthout (Herman van Springel Diamond) - 2e

Voor de (uitzonderlijk) tweede koers van het weekend kozen we de van Springel Diamond uit in Kalmthout. De hoofdprijs was de hoogste in de jeugdcategorieën: een diamant ter waarde van 2.500 euro. Mijn broer was hier ooit 4e geëindigd en won de prijs van de strijdlust. Het was een topcompetitiewedstrijd van 78 km lang; een grote ronde van 38 km en daarna nog 4 plaatselijke toertjes van elk 10 km. Het water viel bij momenten met bakken uit de hemel. Zo werd er toch wat nerveus gekoerst. Wij stonden maar met 5 ploegmaten aan de start: Miel, Maxime, Christophe, Niels en ik. Ik mocht mee met Miel en verzorger Daniël, waarvoor dank. Het peloton bestond uit 136 renners. Foto EpouVantail

Het zou afwachten worden hoe het gevoel in de benen was. Gisteren een nationale testtijdrit en nu weer zo ver. Dit maakte dat ik dit weekend zo'n 700 km in de auto zat. Ik had niet de verhoopte benen van gisteren. Van het 136-koppige peloton was er één de bedrijvigste: Jonas Rickaert. Na 3 km ging hij voor de eerste keer al wat kilometers alleen rijden. Daarna ging hij met Piet Allegaert aan de haal. Beiden bleven zeker 25 km voor. In het peloton werd niet zo hard gereden, weinigen hadden goesting om in zo'n hondenweer te koersen.
De eerste knelsprint won Jonas dus, voor Piet. Daarna werden ze ingelopen en was het de beurt aan anderen. De ronde erna is er opnieuw een knelsprint. Miel wint deze voor opnieuw Piet. Ik werd 4de. Daarna trek ik eens door, maar er volgt niemand en ik word rap opnieuw ingelopen.
Van nu af aan rijd ik voortdurend vooraan. Doordat er weinig wind stond, werden ook weinig renners gelost. We gingen met een nog bijna voltallig peloton naar de laatste ronde. Er waren er natuurlijk een paar die dat wilden tegenhouden. Joachim Vanreyten was even alleen voor; Dylan Jaspers reed het gat toe; ik zat in 4de positie.

Net voor de enige moeilijke bochten plaats ik een versnelling. In de natte bochten kon ik 75 m nemen. In het peloton viel het stil en Jonas Rickaert vervoegde mij. Samen stonden we voor een koppeltijdrit van 5 km. In de achtervolging doen mijn ploegmaten een uitstekende job, wat ik sterk waardeer. Jonas en ik houden een strak tempo aan, ook al stond de wind op het einde in het nadeel. We hadden zelfs zoveel voor dat we op het einde konden surplacen. Ik liet Jonas Rickaert op kop beginnen. Hij zette aan op 200 m van de meet. Na een 125 m voelde ik dat hij een beetje begon stil te vallen. Ik wou erover gaan, maar op dat moment schakelde hij nog eentje bij en ik kwam gewoon aan zijn achterwiel. Jonas had oververdiend gewonnen.
Foto EpouVantail

De pelotonsprint werd gewonnen door Thieme van Ruymbeke. Joachim Vanreyten werd 4de en Alexander Geuens 5de. Piet Allegaert heeft de knelpuntentrui en Mathieu van der Poel de jongerentrui. Ik was natuurlijk zeer tevreden met mijn 2e plek, maar het zet je toch aan het denken: wat als ik nu nog iets rapper had gereden? Dan had ik een pracht van een diamant thuis staan.

Foto EpouVantail

Foto EpouVantail

Zie ook films


1 mei: Borlo (nationale testtijdrit) - 6e

Samen met Maxime en Miel vertrokken we voor een rit van een kleine 200 km. Te Borlo op het parcours van de laatste rit van de Haspengouw-Tour werd een nationale testtijdrit verreden. Het parcours was nog mooier dan een paar weken geleden: de bloesems staan nu al in bloei. Het parcours was heuvelachtig en er stond wel wat wind. Bij de camper van Niels hadden we de tent van de familie Pyfferoen opgezet, waar we met 4 konden opwarmen.

Voor de eerste keer kon ik eens echt goed opwarmen, met een schema dat ik ter plaatse uitvond. Miel gaat als eerste van ons van start en zet een voorlopige besttijd neer met 14'18". Wat later is het mijn beurt. Wanneer ik van start ga, schiet ik uit mijn klikpedaal, daar verlies ik wel wat tijd, maar dichter zitten zou toch niet gelukt zijn. Ik kan een strak tempo aanhouden, vooral op de heuvelende stukken gaat het goed.

Ik kom aan en zet op mijn beurt een nieuwe besttijd neer met 14'16". Ik wist natuurlijk wel dat er daar nog wat onder zouden gaan. Joachim Vanreyten wint in 13'50", hij had 2 seconden voor op Michael Goolaerts. Daarna komt er een rijtje West-Vlamingen: Jonas Rickaert, Kevin Deltombe, Seppe Verscheure, ikzelf en Miel.


Niels werd 8e. Met Maxim ging het wat minder goed, hij werd 25e; dat is wel vooral te wijten aan het feit dat hij een ijzer- en een B12tekort heeft. Met mijn prestatie was ik natuurlijk zeer content. Morgen zal ik uitzonderlijk eens een tweede koers in één weekend rijden, nl.de Vanspringel Diamond. Dit is de eerste manche van de topcompetitie.




25 april: Kessel-lo (Beker van België) - 7e

In Kessel-Lo stond ons een pittige toertje te wachten: 16 km met 3 hellingen (waarvan één in kasseien). Dit was een BVB dus mocht onze ploeg 5 renners selecteren. Dit waren Niels, Maxime, Miel, Thybo en ik. Door de relatief lange afstand (80 km) en de hoge temperatuur, moest er vandaag veel gedronken en gegeten worden, dit zou zeker een factor vormen. Doorheen de hele wedstrijd had ik wel wat last van mijn maag.

De ploeg had mij opgedragen om mij de eerste ronden rustig te houden. Ik verbruik soms te veel energie in het begin.
Het peloton bij het begin van de Kasteeldreef in Linden
De scherprechter in het peloton was zeker de kasseistrook. Deze was zo'n 600 meter lang, bergop. De kasseien werden ook almaar slechter naarmate de strook eindigde.
Na een paar ronden waren heel wat renners er al uit gereden. Ondertussen was Maxime plat gevallen, gelukkig kon hij het peloton spoedig terug bijbenen. Erger ging het eraan toe met Miel, wiens fiets in brokken werd gereden. Door een totaal onnodig bruusk maneuver van een ander renner moest ik uitwijken, hierdoor kwam Piet Allegaert ten val. Mijn excuses daarvoor.

De koers begon eigenlijk pas de laatste 2 ronden. Op anderhalve ronde van het einde reed Jonas Rickaert weg.
Miel Houfflyn en Jens Vandenhoudt reden er naar toe. 
Op het 2de klimmetje gingen Kevin Deltombe en Maxime in de achtervolging. Op het 3de klimmetje was het mijn beurt.
In de achtervolging op de vluchters bovenaan de Kasteeldreef
Na 1.5 km had ik de bres gedicht. Enkel Mathieu Van der Poel, Tiesj Benoot en Dries van Gestel vervoegden ons nog.
We kregen dus een mooi groepje van 9.
De 9 vluchters op de oplopende kasseistrook
Een ronde van het einde kreeg ik krampen, maar na wat drinken gingen die weer weg.
Op het 3de heuveltje wil ik nog een demarrage plaatsen, maar ik schoot weer in krampen; jammer want ik zat nog vrij fris.
In de sprint toonde Deltombe zich de sterkste voor Vandenhoudt en Van der Poel. Maxime werd 5de en ik 7de.
De snelste spurter wint. Maxime & ik zijn 5 en 7.
Thybo reed de voorlaatste ronde plat, maar Niels kon zich 4de plaatsen in de pelotonsprint.
Zo werden we 2de in het ploegenklassement, na Immo Dejaegher.

 

17 april 2010: Reningelst - 1e

Reningelst was de enige koers in West-Vlaanderen dit weekend, er zou dus veel volk zijn. Dat was ook het geval met 90 renners. Het parcours, dat we 10 keer moesten afleggen, was 6,6 km lang. Er zat één klimmetje in na de aankomst van zo'n 300 meter lang. Er stond heel wat schoon volk aan de start met Kevin Deltombe, Piet Allegaert, Maxime Farazijn, Miel Pyfferoen, Arthur Vanlokeren, Tybo ...

In het begin voelden de benen niet lekker aan. Ik kon niet direct in het wiel kruipen van de aanvallers. De wedstrijd werd aan een gezapig tempo gereden. De eerste ronden waren er velen geroepen, maar weinig uitverkoren. Het peloton controleert goed en laat de grote kanonnen niet ontsnappen. In de derde ronde kunnen er dan toch 3 wegrijden: Martijn De Meestere, Jules Borra en een Engelsman. In de klim kom ik tot 50 meter, maar niemand nam over. Ze werden de verkeerde kant opgestuurd en zo werden ze opnieuw ingelopen. De volgende noemenswaardige poging kwam van Laurens Clement. Hij kon 3/4 ronde voorblijven.

De ronde erna vielen Miel en Kevin Deltombe aan, wanneer ze terug ingelopen werden rook ik mijn kans.

Ik zette aan en niemand volgde. In eerste instantie wachtte ik op assistentie. Toen die niet kwam ging ik maar alleen door, hoewel het nog 3,5 ronden was. Ik kon een goed tempo houden en dankzij de ploeg kon ik mijn voorsprong behouden. Ik wil iedereen die hielp afstoppen bedanken! Een mooie wederdienst voor het ploegwerk in de Haspengouw-tour. 
Ik kreeg geen inzinking en kwam 1 min 20 voor het peloton alleen aan. Een bevrijdend gevoel.
 
De pelotonsprint werd gewonnen door Kevin, maar de volgende 3 waren wel van ons, respectievelijk Miel, Maxime en Arthur,
Christophe en Tybo 10 en 11 en zo werd het ploegsucces van DJ-Matic compleet.



15 april 2010: Pk Tijdrijden Ruddervoorde-Baliebrugge - 7e

In Baliebrugge werd het pk tijdrijden gereden. Er stond veel wind op de grote banen. Het parcours was een driehoek, die 7.8 km lang was. Ik ambieerde een top-vijf plaats, maar ik wist dat dat zeer moeilijk zou worden. Na een deugddoende massage van Daniël startte ik om 18 u 40. Voor mij had ik als mikpunt Cedric Vanhoutteghem.

In de opwarming had ik net niet hard genoeg gereden, zodat ik een het begin niet echt in mijn ritme zat. In het begin werd ons een stuk tegenwind voor de wielen geschoven.

Ik verloor daar heel wat tijd, daarna was er een lang stuk meewind, waar ik snelheden behaalde boven de 50 per uur. Na een 3-tal kilometer draaiden we rechts zodat de wind schuin tegen stond. Op deze strook kreeg ik braakneigingen, omdat ik wat veel had gedronken net voor de start. Niettemin zag ik Cedric Vanhoutteghem steeds groter worden.

Het einde was verschroeiend: nog een goeie kilometer zwaar tegen wind. Ik klokte af op 10’ 56”,
wat 45 seconden beter was dan vorig jaar (3 km/u sneller en meer wind).

Miel Houfflyn had een knappe richttijd neergezet met 10’46. Lang bleef hij op één staan, tot Seppe Verschuere daar nog eens 5 seconden afpietste. Maxime werd mooi 3de op 6”. Jonas Rickaert werd 4de op 12” Kevin Deltombe 5e op 13”, Miel (Pyfferoen) 6e op 14” en ik dus 7e op 15”. Al bij al mag ik niet ontevreden zijn, want de verschillen waren niet zo groot. De goeie ploegresultaten werden gevierd bij de familie Pyfferoen, waarvoor dank.


11 april 2010: Floreffe (Beker van België) - 23e

In het Waalse dorpje Floreffe werden ons 11 ronden van iets meer dan 6 km voorgeschoteld. 142 man stonden aan de start. Onze ploeg bestond uit Niels, Miel, Maxime, Thybo en ik. Het parcours was eens wat anders dan vorige jaren: nu werd er meer gereden op kleine baantjes en dat liet zich voelen.

In het begin zijn er veel kleinere aanvallen. Na een aantal ronden komt er dan eens een serieuze poging. Ik moest mee zijn en spring met crosser Mathieu Van der Poel naar de leiders. We blijven niet lang voor en als het samenkomt gaat Jonas Ryckaert aanvallen. Hij kan het supersterk 3 ronden alleen volhouden. In de achtervolging op hem komt er een groep met 6, waarin Thybo vertegenwoordigd is. Seppe Verschuere springt en ik ga mee. Eens bij de leiders aangekomen worden we opnieuw snel ingelopen.
Op 2 ronden van het einde valt Dylan Jaspers aan en Seppe Verschuere en Joachim Vanreyten vergezellen hem. Op het klimmetje probeer ik er naar toe te rijden, maar bij ons valt het al snel weer stil.

In schuifjes komen er vooraan nog 5 aansluiten en de definitieve kopgroep ontstaat. De laatste ronde is de energie al heel wat minder, aangezien ik al mijn eten liet vallen. Gelukkig konden Maxime en Niels ons klassement redden in de Beker van België, door 9de en 11de te worden. Ik word 23e. Vooraan was Dries van Gestel weg gereden. Hij won voor Kevin Deltombe en Joachim Vanreyten.

 

3 april 2010: Haspengouw tour; rit 1 - 10e

Verblijf in het Zummerheem in Stokrooie.
2 vluchters Mensink en Havik. Benjamin gaat de laatste ronde met 5 man in de achtervolging, maar zij worden gegrepen 150 m voor de meet.
Wordt toch nog 10e. Mensink wint voor Havik.
Pech Niels Vanderaerden. Miel Pyfferoen & Tybo Notredame wachten hem op, maar kunnen peloton niet meer bijhalen.
5 Nederlanders in eerste 10. Slechts 62 renners kunnen zich handhaven in het peloton. (Kdc)

Hier nog naast BK Niels Vanderaerden. Foto Jos Van Aert

De pelotonsprint. Ik word toch nog 10e. Foto Jos Van Aert

 

4 april 2010: Haspengouw tour; rit 2: 26e

Rit eindigt op massasprint. Zware etappe met beklimming Hallembaye en in de plaatselijke ronden de Bara. Ik rijd goed naar boven.
Door een fout van de motar rijdt het peloton verkeerd en moet 10 min. voet aan grond zetten.
Laatste ronde probeer ik weg te geraken, maar het lukt niet. Ik zit ideaal gepositioneerd, maar cijfer mij weg in dienst van de ploeg:
ik trek de sprint aan voor Niels. Hij wint. Ik kan, door een duw, niet meer verder sprinten. Maxime wordt 5e.


foto Jos Van Aert

 

5 april 2010: Haspengouw tour; rit 3: 23e - eindstand 15e

Na een moeilijke nacht stond ik wat onzeker aan de start. Het parcours was niet zo zwaar, maar er stond wel veel wind. In de plaatselijke ronden wordt er gewaaierd, maar een groot deel van het peloton kan blijven volgen. Ik trek sprint aan voor Niels, zodat hij het rushesklassement kan winnen. In de laatste ronde probeer ik vele malen, maar geraak niet weg. In de voorbereiding van de sprint rijd ik nog een kilometer op kop,
ik kan toch nog als 23e eindigen. Ploeg wint dagklassement en wordt 2e in het eindklassement. Niels wint trui van de rushes.
In het eindklassement word ik 15e.
Proficiat aan de ploeg voor het excellente werk.
foto Jos Van Aert
foto Jos Van Aert
foto Jos Van Aert



Werken 27 maart 2010 - 8e

De keuze om hier te rijden was vlug gemaakt: het parcours was redelijk lang en ik zou zondag nog heel de dag kunnen leren voor de examens. Er waren jammer genoeg een paar redenen waardoor ik vandaag niet voluit zou kunnen koersen. Door de examens lag de trainingsintensiteit wat lager, ik werd ook 3 dagen ziek deze week en op de koop toe viel ik gisteren nog serieus op training, niettemin wou ik toch alles geven. 54 renners stonden aan de start. 

De koers begon alleszins veelbelovend: op het stukje zijwind reden ze al eens goed door. Na een ronde reed Ward Goethals weg. De jonge renners, die met een 15 aan de start stonden, reden zeercollectief. Een ronde later ging ik met Piet Allegaert, maar zodra twee of meer renners wegreden begon men in het peloton te sleuren. We bleven niet lang voor. Daarna nog veel pogingen van enkelingen. Tjorven Desplenter had zelfs eens 37 seconden, maar het peloton was veel te goed georganiseerd. Ik ging veelal mee, maar ik voelde dat ik de splijtende demarrage niet in de benen had. Een paar keer dacht ik echt dat we weg waren. Ondermeer met Jelle Feys hadden we een 15 seconden voor.

De laatste ronde kon ik me goed vooraan houden, maar het beste was eraf. De laatste bocht gaat Jan Logier op 250 meter aan, hij kan het peloton knap 5 meter voorhouden in een sprint bergaf. Ik werd 8e. Ploegmaat Laurens Loeters werd mooi 2e in een millimetersprint voor Ward Goethals.

Heestert 21 maart 2010 - 4e

De ploeg had mij gevraagd om hier te rijden dus was mijn beslissing duidelijk. 69 renners legden 63 km af, of 10 ronden van 6,3 km. Het parcours was veelal op kleine baantjes, maar er stond niet veel wind, dus was het moeilijk om heel het peloton te doen splitsen.

 Met een 5-tal minuten vertraging gingen we van start, ik stond vooraan en wou direct eens de benen testen. Ze waren niet schitterend. Om wat beter gevoel te krijgen viel ik de eerste ronde veel aan
 
en ik pakte een eerste premie van 10 euro. De 2de ronde pak ik opnieuw een premie. Erna ga ik alleen in de aanval, Miel Houfflyn komt me even later vergezellen.

Er zitten echter heel wat mannen in het peloton die een massaspurt verkiezen, want ze springen op iedereen zijn wiel die wil wegrijden. 2 km nadat we ingelopen zijn kiest Cedric Vanhoutteghem het hazenpad. Ik zit niet fris en spring er niet achter. Een ronde later springt de sterke Engelsman Jonathan Dibben er naar toe. Die laten ze in geen tijd 35 seconden wegrijden.

 De volgende ronden voel ik dat er niet genoeg buskruit in de benen voor een schroeiende aanval. Ik wacht dus. We hebben voortdurend hetzelfde scenario: er springt één weg, ze geven hem geen ruimte en iedereen keert terug. Op 2 ronden van het einde wordt er eens goed doorgetrokken en dat is voor mij het sein om iets te proberen. Nu springen ze gelukkig niet direct op mijn wiel en ik pak 20 seconden.

Ik kan die een ronde lang goed vasthouden, maar zie dan dat mijn ploegmaten het werk doen dat voor anderen bestemd is. De moraal zakt onder nul. We gaan dan maar naar een sprint. Door een valpartij hebben we ons met 6 man een beetje afgescheiden van het peloton. Ik heb geluk dat het een lange sprint is, want zo kan ik nog juist Seppe Verschuere remonteren. Maxime is een halve fiets te ver voor.

Nathan Van Hooydonck wordt 6e.
Bij de eerste 2 haalt Dibben het van Vanhoutteghem na een halve koers in de aanval.
Misschien hadden wij het in het peloton wel iets slimmer kunnen aanpakken.


Ieper 14 maart 2010 - 29e

Zeer gemotiveerd stond ik aan de start in de katjeskoers in Ieper. In totaal waren er 117 man, waarvan veel goeie. Er stond ons 48 km te wachten: een grote tour van 27 km + 3 ronden van 7 km. Het was jammer dat ze een stuk uit het parcours sneden t.o.v. vorig jaar. Op die kleine baantjes viel toen het peloton in brokken, vooral door toedoen van Mike De Bie. Dit jaar was dit helaas niet meer mogelijk.

Ik zat vooraan, wanneer ik vooraan moest zijn: bij het ingaan van de Varenstraat. Ondertussen waren er 3 weg gereden. Ik spring er naar toe, een renner van Avia lost, dan hadden we nog Dylan Jaspers en Jan Willem Welter, waarmee ik vorige week ook kennis maakte. Dylan en Jan reden waarschijnlijk niet op hun maximum, want het peloton naderde.

Dan sprongen Maxime en Thieme Van Ruymbeke naar ons toe. Maar ook zij konden niet beletten dat we ingelopen werden. 300 meter later spring ik opnieuw weg, deze keer met Otto Vergaerde, maar hij reed niet door, dus ik ook niet. In de volgende kilometers probeerden vele renners, ik sprong heel vaak mee, zonder succes. Er was jammer genoeg tegenwind terug naar Ieper en zo was er niet veel kans dat het in brokken zou gereden zijn.

In de lokale ronden hou ik me veelal rustig, maar ga toch mee, wanneer ik denk dat er iets in zat. Zo dacht ik dat we bij het ingaan van de 2de lokale ronde weg waren door toedoen van Maxime, maar de mannen van Avia laten niemand weg rijden.

De laatste ronde kan ik me niet goed plaatsen, ook al zat ik op 3 km nog goed. Ik probeer nog alles, maar zit ingesloten. Ik heb het totaal niet lastig in de sprint en eindig op een ontgoochelende 29e plaats. Maxime versloeg in de sprint Piet Allegaert en Kevin Deltombe. Ik onthou van deze koers dat de benen er zeker klaar voor zijn, maar dat ik nog altijd niet perfect in een nerveus peloton functioneer.

 

Ooike 7 maart 2010 - 3e

Na een goeie trainingsweek stond ik vandaag aan de start in het Oost-Vlaamse Ooike, tesamen met nog 50 anderen. Op het programma stonden 8 ronden van 6,6 km op mooie, kleine baantjes, waar er enorm veel wind stond. Dit was mijn eerste echte test; op een heuvelachtig parcours zouden we eens zien hoe ver ik eigenlijk echt stond.

 In het begin wordt er niet gereden, na een tijdje komt er dan een echte poging van een renner van Gaverzicht. Hij houdt niet lang vol. Een kleine kilometer later valt Miel Houfflyn van Balen aan. Niemand reageert, totdat er nog eentje van Gaverzicht countert. Een beetje later probeer ik ook de kloof te dichten, Seppe Verschuere volgt. We komen bij Miel en de andere renner van Gaverzicht moet afhaken. Na een rondje hebben we al een mooie voorsprong. Met zijn drieën draaien we goed rond. Het peloton begint te reageren en de zeer sterke Nederlander Willem Jan Welten probeert naar ons te springen.


Hij blijft ronden lang achtervolgen. Op drie ronden van het einde begint Seppe wat minder rond te draaien (rekende hij op zijn sprint ?), mede daarom kan de Nederlander in de laatste ronde de kloof naar ons dichten.

 Op het klimmetje probeert Miel een kloofje te slaan, ik zit in zijn wiel en probeer op mijn beurt hetzelfde, maar de Nederlander springt direct op mijn wiel. We gaan dan maar naar een sprint, ik zet mij op kop op zo'n 200 meter van de meet. Seppe en Willem Jan komen nog over mij en Seppe wint. Miel wordt vierde na een verdienstelijke koers. Pjotr Havik komt nog sterk terug en wordt 5de op 14 seconden. Conclusie: Geslaagde test.

 

Staden 28 febr 2010 - 14e

De koers in Staden zou in de zwaarste weersomstandigheden ooit gereden worden: windkracht 8 en regen die met bakken uit de hemel viel. Achtronden van 5.8 km stonden op het programma voor 117 renners. Vorig jaar reed ik 20e.

In de eerste ronde ging ik al eens testen op het enige stuk vals plat van het parcours: het Stampkot. Dat gaf toen al heel wat verbrokkeling.

De tweede ronde viel een sterke Michael Cools aan. Vele pogingen om hem te gaan halen waren er, ook ik ging het eens proberen, maar ik zag dat ik niet genoeg naderde, dus gaf ik er de brui aan. Zo'n 3 km later valt Arthur aan, ik ga mee samen met Kevin Deltombe, Kevin rijdt bijna in de gracht en zo zijn we nog met twee.

Aan de meet hebben we Michael bij de lurven en pak ik een premie. Ondertussen worden de weersomstandigheden almaar zwaarder.

Wanneer ik koud krijg klap ik dicht vanaf de vijfde ronde. Jammer is wel dat een ploegmaat soms met het peloton in zijn wiel het gat dichtrijdt
op zijn ploegmaten. Dat moeten we proberen te vermijden.

Op 2 ronden van het einde doe ik nog eens een poging. Piotr Havik komt mij halen. Ook Jonas Rickaert en co. Na de premiespurt gaat diezelfde Piotr Havik aanvallen. Jonas Rickaert volgt en de beslissende ontsnapping komt tot stand. Enkel Maxime Farazijn gaat nog mee, misschien had ik meegekund, maar ik dacht dat het één van de zovele pogingen was. Niemand geraakt de laatste ronde nog weg. Met Jonas, Piotr en Maxime zitten drie sterke beren vooraan, wat te verwachten was in dit weer. Maxime wint in een millimetersprint van Jonas. Thieme Vanruymbeke wint de pelotonsprint. Ik word 14e. Zonder die regen had ik waarschijnlijk dichter gezeten, maar toch ben ik content.

Na deze koers zat ik een halfuur onbeheersbaar te trillen en kon ik niet rechtstaan tijdens het douchen, het was dus een zware koers.

 

Heule (Sente) 20 febr 2010 - 1e

Om het nieuwe koersjaar te beginnen gingen we naar het clubkampioenschap in St-Katherina. 2 uur voor de start was ik nog van plan om niet te starten, (ik meldde het zelf aan de ploegleider) omdat ik tijdens het losrijden 's morgens een zeer slecht gevoel had, dit kwam omdat ik 3 dagen ziek was. Ik liet me dan toch door m’n broer overtuigen om de koers te rijden. Ik zou wel gewoon rijden als training, zodat de sponsors mij toch zagen. Er waren 51 deelnemers. Het parcours was een driehoek, waar er veel wind stond op de plattelandsbaantjes. Torenhoog favoriet was Maxime Farazijn.

 Doordat de koers voor mij training was, smeet ik de beuk erin en vertrok de tweede ronde al. Ondertussen had Maxime al zijn ketting gebroken, maar dit wist ik voor halfkoers niet. Er was niemand mee en ik reed drie en een halve ronde alleen tegen de wind.

Erna geraakte er niemand weg, aan pogingen was er alleszins geen gebrek. Het peloton bleef samen, totdat ik nogmaals wegsprong, maar alleen was het onmogelijk en na zo'n 800 meter zat ik alweer knus tussen de andere renners. Op het stuk tegenwind werd er nooit echt gereden. Nadat we toch eens een rondje doorreden met een heleboel renners ging Martijn De Meestere aan; een ander iemand van de Tieltse renners volgde. Niemand had blijkbaar door dat dit de beslissende ontsnapping was. Ik ging dan maar aan en na zo'n 400 meter hard rijden, kon ik de twee vergezellen.

Nu we met 3 waren konden we de voorsprong behouden. De laatste ronde moest de andere renner van Tielt de rol lossen.

We gingen dan maar naar een sprint met twee. Ik wist dat Martijn nog slechter kan sprinten dan ik. Op 250 meter van de meet sprintte ik uit zijn wiel. De meet was niet goed zichtbaar en ik stak mijn handen wat vroeg in de lucht, gelukkig geraakte Martijn niet meer over mij. 

Arthur won met groot overwicht de pelotonsprint voor Miel Pyfferoen. Een beetje onverwacht misschien, maar het seizoen is zeker al goed gestart.


  2009 eerstejaarsnieuweling

 

Besluit seizoen 2009 en vooruitblik op volgend seizoen

Ik zal er geen doekjes om winden: vorig jaar was er eentje om vlug te vergeten. Ik kon niet op niveau presteren omdat mijn winter niet ideaal was. Ik had te veel zin om anders te koersen bij de nieuwelingen. Ik deed eerst aan triatlon maar bouwde niet goed op. Ik begon ook te laat met op de weg te fietsen. Dit probeerde ik goed te maken door een tandje bij te steken. Dit kwam mij niet ten goede en ik was te vlug in form. Met dat ik in de eerste weken drie keer viel was alle conditie weg. Wat ik dan had moeten doen, was opnieuw weer opbouwen, maar ik deed dit niet. Op het einde van de zomer merkte ik dat ik weer begon rapper te rijden en vond alle plezier van het koersen terug.

Deze winter begon ook niet ideaal. Op het einde van het seizoen had ik last van ontstekingen. Een paar dagen later ging ik onder het mes. Een langdurige revalidatie van 5 weken, belette mij om de wegfiets te nemen. Ik kon echter goed rusten en mijn basisconditie onderhouden met lopen. Dit is nu de 2de week dat ik terug kan fietsen. Doordat er een holte van 2 cm diep was in mijn lichaam, kon ik ook niet zwemmen. Maar ik zal niet dezelfde fout maken zoals vorig jaar en zal het rustiger aan doen. Ik verwacht niet dat ik in het begin super zal zijn.

 

Affligem 11/10/09 - 44e

Dit was het moment waar minstens het halve peloton naar uitkeek: de laatste koers. Deze vond plaats in Affligem en telde mee voor de topcompetitie. Voor de start had ik een ongelukkige valpartij door een bruusk manoeuvre van iemand. In het begin had ik daar zeker last van. We kregen 72 km voorgeschoteld op een licht hellend parcours met o.a. de Schettenberg. Heel de koers zag het ernaar uit dat het ging regenen, maar het bleef droog. 

Ik startte rustig en hield me, tegen mijn natuur in, rustig. Alleen op zeldzame ogenblikken mengde ik mij in de debatten.

Voor de rest zat ik meestal in de buik van het peloton. Vooraan reden er velen weg. De definitieve ontsnapping werd in gang gezet door een groepje van vier met ondermeer Emiel Vermeulen. Er kwam 20 man aansluiten. Toen ik me op 2 ronden van het einde beter voelde, was de brug te groot om in één keer dicht te rijden. Op 4 km van de meet reageerdenSaimen Delaeter en Rob Leemans op o.a. Michiel Dewulf en ik ging in de achtervolging. Ook Thybo Notredame kwam bij ons.

Op 1 km van de meet waren we er echter aan voor de moeite. Ik had echter nog wat buskruit zitten en bleef bij de eerste 10.

In de sprint werd ik opgehouden door een renner van Balen die de spurt aantrok. Ik werd niettemin toch 17e van het peloton, een hele prestatie voor een niet-sprinter als ik. In totaal was ik 44e en 9e eerstejaars.

Martijn Degreve won de wedstrijd en heroverde ook zijn gele trui, voor Loïc Vliegen en Jerôme Kerf. Otto Vergaerde bleef leider in het jongerenklassement. Amaury Capiot won de knelpunten en Thomas Raeymaekers won met grote overmacht het bergklassement. 

Onderweg naar naar huis tekenden we het contract voor volgend jaar bij DJ-Matic.

 

Keizer der niewelingen Tielt 04/10/09 - 51e

Als voorlaatste wedstrijd van het seizoen stond ik aan de start van de BVB in Tielt. Onze ploeg bestond uit Paco, Maxime, Joy, Thybo en ik. 80 kilometers werden ons voorgeschoteld in 13 ronden van 6,2 km. Alhoewel het einde van het seizoen zeer nabij is, werkten we toch de wedstrijd af aan 43,6 km/uur. 

In het begin hield ik me bewust wat afzijdig in de buik van het peloton. Iedereen vertelde me dat de beslissing op het einde zou vallen. Nadat op 45 km van het einde, een omvangrijke groep werd ingehaald, sprongen Tom Mertens en Jonathan Vlaeminck weg. Een ronde later kregen ze het gezelschap van Kenneth van Rooy. Ondertussen reed er ook een groep van een 10tal man weg uit het peloton. In schuifjes gaan er nog 4 weg zodat een omvangrijke kopgroep van 17 man voorop kwam. Een paar van de namen: Martijn Degreve, Whytic Priem, Joren Touqeut, Kevin Deltombe, Daan Myngheer, Jasper de Buyst ...

Nadat er bijna niet gereageerd werd in het peloton probeer ik het ook verschillende malen.

1 keer kwamen we zelfs op 125 meter, maar er kwam geen hulp. De volgende kilometers rijd ik steeds in de eerste 30 voor als er nog een groep naartoe zou rijden. Er gebeurde niets. In de laatste ronde, op het einde van een lang stuk meewind ga ik tesamen met een Waal in de aanval met nog een kleine 4 kilometer voor de boeg. Even later komen Brecht Craeymeersch en een renner van Noordzee aansluiten.

De samenwerking was niet echt vlot omdat we op het einde van onze krachten zaten. Bij het begin van de laatste rechte lijn hadden we precies 7 seconden, maar toen begon Ruben Boons de spurt aan te trekken voor het peloton.

Op 50 meter van de aankomst worden we opgeslokt door het aanstormende pak en ik eindigde op een ondankbare 51e plaats.

Vooraan won Jasper de Buyst, die ook de eindoverwinning op zak stak, zijn zoveelste BVB voor een sterke Kenneth van Rooy en Boris Vallée. Op de 4de plaats kwam Kevin Deltombe, wat mooi is voor een eerstejaars, Tom Mertens werd 5de. Alexander Geuens won de pelotonsprint. Balen BC won het ploegenklassement.

 

Jemeppe 27/09/09 - 42e

Om 12 uur stond ik tesamen met 103 andere renners aan de start in Jemeppe. Zoals voor elke topcompetitie stond ook hier weer de belgische top aan de start. Dit was één van de zwaarste en langste koersen in België (78 km). Er stonden 5 beklimmingen op het programma: de Côte des Béguinnes, de côte de Sur-les-Bois, de Côte de Solovaz, de Côte de Sart d'avette en de Côte de Jemeppe. Ik stond bloednerveus aan de start, want ik had gehoord dat ze supersteil waren (al viel dat wel nog mee).

De eerste 2 km reden we achter de auto, daarna rijden we plankgas tot aan de voet van de eerste beklimming. De twee volgende kwamen direct daarna, dus wou iedereen vooraan zitten. Ik draai rond de 40ste plaats op. Ik voelde de benen niet en schoof op tot aan plaats 15. Door geklungel in de afdaling van een renner reden er 5 weg. Direct daarna kwam Michiel Dewulf zeer spectaculair, zonder erg, ten val. We probeerden de kloof te dichten en het peloton scheurde. Eerst was er een groep van 24 met daaronder alle favorieten voor de ritzege, waar ik bij aanpikte. Sommige namen: Mike de Bie, Martijn Degreve, Tom Mertens, Robin van Goethem. . .
kopgroep
Dan een groep van 18 met wat gasten die de boot gemist hadden en daarna groepjes die na een tijd vervroegd naar huis mochten. De ondergrond waarop we moesten rijden was typisch voor de streek: overal bulten, putten en steentjes. Op een bepaald moment reed ik in zo'n put waardoor het remblokje van mijn achterrem loskwam. Een renners van Cata bikes meldde mij dit, maar zij er niet bij dat het tegen mijn wiel zat. De volgende kilometers krijg ik het lastiger en lastiger.

De tweede groep met de uiteindelijke winnaar van de topcompetitie kwam aansluiten.

In de afdaling voor de voorlaatste klim was ik doodop. In het begin van de klim moest ik al lossen. Dan pas merkte ik dat het sleepte. De mecanicien van wielerbondwest-vlaandern kon dit gedeeltelijk herstellen. Ik was door mijn beste krachten heen, maar onderhield toch een strak tempo. Ik kon dan genieten van die klim met al zijn haarspeldbochten. In de afdaling verloor ik minuten door mijn achterwiel. Ik duwde dan zelf maar alles op zijn plaats (het vel van mijn linkerduim is wat lichter dan de rest) Ondertussen was ik al aan de plaatselijke ronde. Ook op de Côte de Jemeppe behield ik nog een goed tempo. Vooraan waren er 5 weg gereden: Mike de Bie, Quentin Hoper, Rob Leemans, Ruben Boons,  en Loïc Vliegen. In de spurt haalde Vliegen het vlotjes. Boris Vallée won de pelotonspurt en werd zo eindwinnaar. Ikzelf werd op 5 minuten 30 42ste, er eindigden maar 6 eerstejaars voor mij, dat gaf wel een beeld van hoe zwaar het eigenlijk wel was. Het positieve aan deze wedstrijd was dat ik nu zeker ben dat ik degelijk omhoog rijd. Het negatieve was dat ik opnieuw een mooi plaatsje verprutst heb.

 

Opbrakel 19/09/09 - kettingproblemen

In Opbrakel stond één van de mooiste parcoursen van de nieuwelingen te wachten. Het was een wedstrijd die meetelde voor de klimkoersen van de beker van de vlaamse ardennen. Ik stond lichtjes ziek en met blaren aan de start, niet tegenmin wou ik toch een goed resultaat neerzetten. In het traject waren er 3 bergjes: De eerste was lang, niet steil, de tweede kort en gematigd steil. De laatste was de lastigste met een piek van 12 %.

Na 4/5 ronde was het voor mij al gedaan. In de lange afdaling viel mijn ketting eraf. Tegen dat ik weer weg kon (niemand hielp mij), was ik 400 meter achter. Ik naderde, maar na een ronde in de afzink was het niet meer overbrugbaar. Ik reed dan maar nog een rondje bij als training. Morgen zal ik nog eens een poging wagen in Tiegem. Jeroen Cannie werd de winnaar voor Gilles Loncin en Dillen Verzeele.

 

Gits 13/09/09 - 23e

We trokken ditmaal naar Gits. Daar stond ons een lastige koers op het programma met veel wind en veel premies. Er waren niet veel renners, maar onder deze zaten er wel veel goeie: Daan Myngheer, Stijn Decraemer, Whytic Priem, Maarten D'hondt ... 

We moesten 14 keer een zeer bochtig parcours afleggen. Michiel Dewulf smeet in de 2de ronde de knuppel in het hoenderhok en bleef een rondje voor. Als hij ingelopen was sloop ik weg op mijn kousevoeten en won zo de derde premie.

Dit was er één voor een apart klassement. Vooraf was dit geen doel, maar doordat ik de eerste van 3 won, ging ik er volledig voor. Een rondje later valt Daan Myngheer aan. Hij blijft 3 ronden voor. Maar met zoveel wind was dat vechten tegen de bierkaai. In de volgende klassementspurt word ik 3de. Inmiddels zijn er talloze pogingen van Whytic Priem en Daan Myngheer. Ik win dat klassement doordat ik bij de laatste spurt 2de werd.
 

Op het laatste zat ik er een beetje door omdat ik nog nooit 2 kermiskoersen achter elkaar rijd. Inmiddels waren er 6 voor. Met mijn laatste krachten probeer ik de sprong te wagen. Het peloton haalt mij terug in en een halve ronde later volgt de samensmelting. In de laatste bocht, op 300 meter van de meet, zit ik in ongeveer 8ste positie. In de spurt haalt iedereen mij in zodat ik laatste werd van het peloton. Niet dat ik dat zo erg vond. Ik had redelijk wat geld verdiend en daarmee was ik tevreden.

 

Dentergem 12/09/09 - 39e

De keuze was vandaag waar te gaan koersen: Dentergem of Desselgem. Ze waren ongeveer even ver van elkaar, maar een sponsor van ons heeft een winkel in Dentergem, dus gingen we daar koersen. Niet het beste idee, achteraf bekeken. Er was meer te verdienen in Desselgem en in het parcours in Dentergem waren enkel rechte wegen, zonder veel zijwind. Tesamen met 65 andere renners was ik klaar voor 11 ronden van 6,15 km.

Van in het begin waren er tal van ontsnappingen (van o.m. Maxime Farazijn, Laurens Loeters, Indiana Slabbinck, Emiel Vermeulen, Michael Cools en Indiana Slabbinck). Bij sommige ging ik mee, maar in het zwaar stuk tegenwind of de grote baan meewind kwam het altijd weer terug.

Na een ronde of 5 gaf ik het op en bleef in het peloton zitten. Op een bepaald moment zat ik achteraan en mijn ketting viel af. Ik was zo'n 200 meter achter, maar kon toch na 2 lastige kilometers terug keren. In de voorlaatste ronde valt het volledig stil en dan gaan Glenn Rotty en Ward Leyn.

De laatste rechte lijn zit ik nog steeds goed gepositioneerd, maar één of andere renner wou graag de hekkens opzoeken, hij blijft recht.

Ik moet ook zwaar in de remmen en eindig 39e. Glenn Rotty plaatste nog een finale cartouche en eindigde juist voor het peloton. Ward jammer genoeg niet. Emiel Vermeulen won de massasprint voor Stijn Decraemer.

 

Sint-Lievens-Houtem 06/09/09 - val

Tesamen met Paco, Maxime, Miguel en Dylan was ik geselecteerd voor de BVB in Sint-Lievens-Houtem. In tegenstelling tot de meeste andere koersen van de BVB waren het nu enkel lokale ronden: 9 ronden van 8 km. Er waren 135 renners.

De eerste 2 ronden hield ik me gedeisd en ging dan enkele keren in de aanval. Zoals alle anderen kreeg ik niet veel ruimte. Enkel als ik de kloof toedichtte op het duo Touquet en Vlaeminck konden we een tijdje voor blijven. Ik dacht dat het een pelotonspurt zou worden en hield me op enkele uitzonderingen na, gedeisd. Op het laatste waren er nog talloze aanvallen, waarbij Kenneth van Rooy bijna altijd aanwezig was. De laatste ronde was alles weer samen en stevenden we af op een massasprint. 

Ik was wat plaatsen aan het winnen voor een obstakel in het midden van het peloton totdat iemand zich niet meer kon rechthouden. Ik probeerde nog helemaal naar rechts uit te wijken, maar het hielp niet. Uiteindelijk botste ik ongelukkig tegen ploegmaat Dylan Goemaere. We vlogen allebei op een muur. De schade valt nog mee: Een kapotte tube en een kapot remblokje. Jasper De Buyst won de sprint voor Martijn Degreve en Boris Vallée. Doordat Miguel opgehouden werd en Dylan en ik vielen, verloren we heel wat plaatsten in het klassement van de BVB.

 

Vichte 30/09/09 - 5e

Doordat mijn ouders weg moesten ging ik mee met mijn zus, wat een bedankje verdient door haar lichtelijke anti-koers instellingen. Er werden ons 17 ronden van 4,2 km (=67,2 km) voorgeschoteld. Er stonden 74 renners aan de start waaronder heel wat goeie renners: Martijn Degreve, Stijn Decraemer, Daan Myngheer, Whytic Priem, Jonas Rickaert, Alexander Maes, Maxime Farazijn . . . Ik voelde meteen dat de benen goed waren.

De eerste noemenswaardige poging kwam van Cedric Vanhoutteghem na een premiespurt. Langer dan een ronde hielden ze het niet vol. Daarna ging ik in achtervolging op Michiel Dewulf. Er kwamen nog 4 renners aansluiten, waaronder Maxime en Jonas. Na een tijdje kwam het volledige peloton weer aansluiten. Direct na de samensmelting ging Martijn Degreve, niemand volgde. Na een ronde hard rijden kwamen we weer aansluiten. Dat was immers niet het voltallige peloton. We waren plots met 6 voorop: Martijn Degreve, Daan Myngheer, Maxim Farazijn, Jonas Rickaert, Miel Houfflyn en mezelf. Ik had direct door dat dit de beslissende ontsnapping was, we reden immers veel te snel. In het begin ging alles goed bij mij, maar na een paar ronden begon mijn milt te steken (te weinig gedronken) en deed mijn rug zeer veel pijn.

De laatste 2 ronden reed ik pijnvrij en laadde ik mezelf terug op. Op 800 meter van de meet plaatste ik een ultieme poging. Daan Myngheer knalde het gat toe. Martijn Degreve won voor Maxime en Jonas. Daan werd 4de, ik 5de en Miel 6e. Stijn Decraemer won 1'10" later de sprint van het peloton.

 

W-Vl CT dag 4: 67e - 24e in eindklassement en 7e in jongerenklassement
De laatste en waarschijnlijk ook de lastigste etappe vond plaats in Meulebeke. 2/3 van het parcours was licht zijwind en de rest wind mee. Iedere dag voelde ik me verbeteren; echt lastig had ik het niet, maar enkel mijn rug deed redelijk wat pijn. Mijn doel was om me wat later in de wedstrijd te tonen.

Hetzelfde scenario van de vorige dagen deed zich weer voor: Groepjes van een man of vijf die een lichte voorsprong hebben, maar niet weg geraken. Halfweg koers schuif ik op en ga direct in de achtervolging op een Nederlander.

Fout moment, want als ik hem bij de lurven had, kwamen ze aansluiten en ging een groep van 6 met onder meer de gele trui en Paco.

In iedere etappe (uitgezonderd Rekkem) waren er valpartijen; dit was ook nu weer het geval. Op dat moment zaten we op een binnenbaan en iedereen moest door het gras om er rond te kunnen. Ik verloor hierbij vele seconden en probeerde samen met een Oost-Vlaming het gat toe te rijden.  

Hij verloor mijn wiel en alleen bleef ik hangen op 100 meter, maar kon niet aanpikken. Een halve kilometer later sloot een groepje aan. Nog 2 km later maakten we gebruik van een tempodaling om bij het peloton te geraken. Kort daarna reden er velen weg, zonder dat het peloton enig gebaar maakte. Ik wou ook meespringen, maar vond geen gaatje. Er reed eerst een groep van 4, dan één van 5 (waaronder ploegmaat Laurens Loeters) en dan nog een duo weg. Saimen De Laeter won voor Ruben Van Der Haeghen en Rob Leemans. Leemans won ook het algemeen klassement. Maxim Panis was de snelste van het achtervolgend groepje voor Laurens. Billy Van Landuyt won de massasprint. 
Uiteindelijk werd ik 24ste in het algemeen klassement en 7de in het jongerenklassement. Waar ik toch niet helemaal ontevreden mag mee zijn. Maar ik mis nog power om iets te forceren.

 

W-Vl CT dag 3 23/09/09 - 50e

Vandaag stond de derde rit in Deerlijk op het programma. Opnieuw 70 km aan een hoog gemiddelde. Er was quasi geen wind en er zaten ook geen hoogteverschillen in het parcours.

De eerste ronde hield ik me uitsluitend bezig met opschuiven zodat ik de 2de ronde helemaal vooraan was. Daarna ging ik in iedere ontsnapping mee tot aan de 4de ronde. Dan waren er immers bonificaties te verdienen waar ik m'n zinnen op gezet had, maar het mocht niet baten: het werd een sprint. De volgende aanval schoof ik nu niet mee, omdat Paco mee was. En deze was dan natuurlijk de langst durende. Voor de rest van de tijd hield ik me keurig in de eerste vijftig. Ik kwam wel zonder drank te zitten. Vanaf de 7de tot de 9de ronde was er bevoorrading. Door mijn eigen domme fout wist ik niet dat we al in de 7de ronde zaten. De ronde erna pakte Robbin juist voor mij een bidon, zodat de verzorger van dienst geen tijd had om nog één aan te kunnen geven. Uiteindelijk pakte ik er in de 9de ronde wel één. 

Door dat gebrek aan water, kwam ik in de laatste ronde wat krachten te kort. Alles was weer samen gekomen door Robin Van Goethem en Michael Goolaerts die een trui wouden pakken of ze behouden. De machtsprinter Boris Vallée won de wedstrijd voor Saimen De Laeter en Billy Van Landuyt. Met als gevolg dat Saimen nu mijn 4de plaats overneemt in het jongerenklassement.

 

W-Vl CT dag 2 22/09/09 - 58e

Op dag 2 gingen we naar Rekkem voor een golvend parcours van 7 km. De weergoden waren ook nu weer ons gunstig gezind. Het was af te wachten ofdat ik goed zou gerecupereerd zijn van de twee ritten gisteren. Ik stond door het ongelukkige ongeval van Arthur nu 4de in het jongerenklassement.

Ik kon op de tweede rij starten en viel direct aan. Ik wou direct de benen eens proberen, maar Michael Goolaerts liet niet begaan. Hij verdedigde zijn trui met hand en tand. Hij sprong altijd mee als Maxim en mij aanvielen. In de eerste 2 ronden ging ik nog vele malen mee in ontsnappingen met ondermeer Sam Vanspeybrouck, Jonas Rickaert, Michiel Dewulf. Het peloton liet echter niet begaan. Voor de start dachten we dat er een groepje zou wegrijden, maar dat was onmogelijk. Het gemiddelde was veel te hoog daarvoor (43,5 km/uur). In tegenstelling tot andere grote koersen kon ik nu veel beter van voor rijden, iedereen reed waarschijnlijk veel minder nerveus, na de valpartijen van Wielsbeke. Op het laatste kreeg ik nog een klein klopje. 

In de laatste ronde was er nog een groepje weg gereden, maar tegen een aanstormend peloton op een brede betonbaan is inmiddels niets te doen. In de massasprint stond er geen maat op Stijn Decraemer. Hij won voor Tim Kerkhof en Dennis Van Iersel. Paco werd 6de en Maxim 11de. Ik werd teleurstellend 58e. Morgen moet ik proberen om me toch zeker in de eerste 30 te klasseren.

 

West-Vlaanderen Cycling Tour dag 1 21/09/09 - 4e - 59e

Ik startte vandaag voor het eerst in een ronde: de West-Vlaanderen Cycling Tour. 's Middags stond er een ploegentijdrit op het programma en in de namiddag een wegrit. De tijdrit was 6,6 km lang, net als het normale parcours. De ploeg mocht 6 renners selecteren: Paco Ghistelinck, Maxim Farazijn, Arthur Vanlokeren, Laurens Loeters, Robin Degezelle en mezelf. Voor de start had ik wat twijfels of ik zou kunnen aanpikken.


We vertrokken als een speer, ik was de laatste in de volgorde en moest direct een gat laten, ik heb nu eenmaal minder explosiviteit. We konden er een goed tempo er op nahouden. Paco reed iets meer dan een derde aan kop. In een strook meewind vlamden we aan 60 (!) per uur en we maakten ons klaar voor een bocht, die we 3 keer deden in het verkennen, maar zagen toen dat we rechtdoor moesten rijden. Dat kostte direct een handvol seconden, er vielen na een tijdje ook gaten en uiteindelijk konden Laurens en Robin niet meer aanpikken. Na zo'n 5 km kwam ik volledig onder stoom. We werden 4de. Balen BC won voor Bodysol en Jonge renners Roeselare. We hadden zeker 3de kunnen worden, maar we klaagden niet. Ik stond 19de in het algemeen klassement en was 5de in het jongerenklassement (in dezelfde tijd als Arthur en Maxim).

Daarna kwam de wegrit; 9 ronden van 6,6 km, goed voor 60 km. Ik hield me meestal gedeisd in de buik van het peloton en demarreerde maar 2 keer. Ik kreeg niet veel ruimte. De aanvallers konden ook geen grote voorsprong uitbouwen, alles wees erop dat een massasprint eraan kwam. Bijna iedereen bleef recht tot de voorlaatste ronde. Dan kwam de grootste massavalpartij die ik ooit te zien kreeg. Ik hield me overeind, maar werd wel opgehouden. Ik moest zo'n 50 meter toerijden, wat een helse klus was, op een peloton dat de meet rook. Mijn prioriteit was nu om veilig aan te komen, want het waren de seconden die telden, niet de plaatsen. Ik had wel nog zicht op een top-30. Helaas vielen in de laatste rechte lijn nog een paar renners, waardoor ik serieus moest uitwijken en achteraan het peloton eindigde. Onder meer Paco en Arthur lagen er bij. Arthur was er slecht aan toe; hij brak 2 ellebogen en een pols. Ik hoop op een spoedig herstel. 
In de laatste kilometers konden nog 2 keer 2 renners ontsnappen. De eerste 2 waren de Amerikaans kampioen David Kessler en een Nederlander. David Kessler won en kreeg de groene trui. Ook Ruben Vanderhaeghen en gele trui Robin Van Goethem sprokkelden nog wat seconden. Nu ga ik zien hoe ik een paar ritten na elkaar verteer.

 

Edewalle-Kortemark 15/09/09 - 7e

Ik startte in het gehucht Edewalle zonder grote ambities, een klassementspurt in de 10de en 11de ronde van 125€ winnen, zou voor mij al een succes zijn. Onder een stralende zon legden we 13 ronden van 5 km af, gelijk aan 65 km.

De eerste aanvallen kwamen van Cedric Vanhoutteghem, maar er zat niet genoeg dash op om een kloofje te kunnnen slaan. Na een premiespurt in de 2de ronde gaat een renner van Ct Wervik ervan door. Geen reactie in het peloton zodat hij direct 30 seconden krijgt. Een halve ronde later demarreren nog 2 renners van Wervik. Ik had wel eens het idee dat dit de juiste ontsnapping zou kunnen zijn, dus wachtte ik tot de eerste zou proberen de kloof te dichten. Dat waren Kenny Constant en Pieter Develtere. We reden in een mum van tijd naar de eersten toe. Na een ronde verloor het peloton grip op ons en konden we de afstand stelselmatig vergroten. De 6 vluchters waren: Tim Couwet, Youri Depoorter, Maxim Vereecke, Kenny Constant, Pieter Develtere en ikzelf. De enige die niet overnam was Develtere, hij had het "te lastig". In de negende ronde (juist voor de klassementspurt) laat Develtere voor de zoveelste keer een gat. Constant, Couwet en Depoorter rijden weg.

Bij ons loopt het voor geen meter, ik probeerde het dan maar alleen. Ik naderde sterk, maar op de lange stroken zijwind was het onmogelijk tegen drie man. Ik liet me weer inlopen en dan ging Vereecke er van door. Alleen met de overblijver kreeg ik maar weinig medewerking. Inmiddels zaten we al meer dan een minuut achter. Gelukkig kwam Cedric Vanhoutteghem aansluiten. Nu konden we weer wat vaart maken zodat we niet door het peloton ingelopen werden. Vooraan won Kenny Constant voor Tim Couwet en Joury Depoorter. Maxim Vereecke werd afgescheiden 4de. Bij ons had Develtere nu wel plots genoeg kracht om de sprint te winnen. Cedric werd 6de voor mezelf. Vital D'hondt won de massasprint voor ploegmaat Miguel Notredame. Ik had in deze wedstrijd vrij goede benen, maar had liever iets dichter gezeten en een klassementspurt gewonnen.

 

Polleur-Stoumont-Polleur 08/08/09 - 63e

Vandaag stond de topcompetitiewedstrijd in Polleur op het programma. 70 km met heel wat hellingen, côte de Becco, la Vecquée... Er waren 150 starters. De bezetting was heel sterk, buiten een paar enkelingen stonden al de besten van het land aan de start; het is nu eenmaal een zeer prestigieuze koers. Bij de links staat er een filmpje van mijn broer over deze koers, hij werd er 2de. 

We startten onder een grauwe hemel, maar het bleef droog. Op de eerste helling bleef alles samen. In het lang stuk tussen de eerste en de tweede film reden er 18 renners weg, o.m. Whytic Priem, Robin Van Goethem en Kevin Deltombe. Slim van hen, want ze kregen aldus een mooie voorgift voor de Vecquée. Aan de voet van deze Vecquée hadden we 1 minuut achterstand, die werd volledig toegereden op één renner na. Ik draaide als 40ste op van het peloton en moest heel wat coureurs voorbijrijden. Op 250 meter van de top loste er een renner voor mij, ik had niet meer de kracht om hem voor bij te rijden en bleef achter. In de afdaling kwamen er renners aansluiten,

waaronder ploegmaten Paco en Maxime (die eerst veel achterstand had, maar het toch knap dicht reed). We draaiden goed rond en onze achterstand verkleinde. In de afdaling van de 3de helling, net voor we terug in Polleur kwamen, sloten we aan. Het toppeloton telde nog zo'n 40 renners. Ik zat wat uit te rusten en wist niet dat we direct de plaatselijke klim moesten doen. 


Bijna boven zat ik in het wiel van 2 die een gat hadden gelaten, zij sprintten er naar toe en ik bleef achter en zat in de afdaling tussen de volgwagens. Vooraan was de beresterke Thomas Raeymaeckers weg gereden. Hij kwam op iedere helling als eerste boven.

Een zevental achtervolgden. In de afdaling pikten Michael Cools en een paar anderen mij op. Net als we begonnen te klimmen, viel mijn ketting er af. Ik werd geholpen door de pa van Miel Houfflyn die ik bij deze moet danken. Ik verloor natuurlijk wat tijd en reed niet meer voluit door, ik wist niet dat nog een volgend peloton op komst was. In de afzink kwamen ze bij mij. In de sprint werd ik 4de laatste en zo verloor ik een aantal plaatsen en werd 63ste. Ik was nog 15e van de eerstejaars. Thomas Raeymaeckers had het volgehouden en won zeer verdiend. Bij de 7 achtervolgers won Brecht Ruyters de sprint voor Quentin Hoper. De massasprint werd gewonnen door Emiel Vermeulen, voor Boris Vallee en Maxime Farazijn.

 

Kooigem 4/08/09 - 16e

Zoals aangekondigd ging ik in Kooigem rijden. Het was een mooi parcours van 7,5 km lang met iedere keer Kooigemberg, een goed rijdend klimmetje van een kleine km aan 4%. Er stonden 50 renners aan de start. Ik voelde me slecht in de buik, maar dat verdween naarmate de koers vorderde.

Na 500 meter springt Brecht Craeymeersch weg, de Meulebeekse renners houden alles op slot. Op de klim rijden er 2 keer 2 renners naar toe: Giorgio Derycke en Glenn Rotty, Stijn de Bock en Laurens Vanneste. Geen haar die op mijn hoofd dacht dat dit de beslissende ontsnapping zou zijn; dat was het wel, want ze kregen bijna direct een minuut. Ik hou me gedeisd vooraan in het peloton tot Jeroen Cannie aanviel, Seppe Verschuere en mezelf volgden.

We reden goed tesamen tot er na een ronde nog 4 renners aansluiten, dan is de organisatie weg en zo kwam iedereeen weer terug. Nu rijden Ruben Geerinckx en Cedric Vanhoutteghem weg. Een ronde later kwam er een tegenaanval van Jens De Winne, Jordy Vermeire, Tom Van Dam en Jonas Vandoninck. Daar rijden Seppe en ik naar toe. Even later reden er nog 5 naar ons toe. De rest werd uit koers genomen. De voorlaatste keer dat we de klim moesten doen gaat Jeroen Cannie aan. Niemand volgde, maar in de afzink komen Jordy Vermeire en Niels Azou aansluiten.


Vooraan had Stijn de Bock problemen met zijn achterwiel, Giorgio Derycke won voor Glenn Rotty, Laurens Vanneste en Brecht Craeymeersch. In de spurt voor de 6de plaats won Cedric Vanhoutteghem het gemakkelijk voor Ruben Geerinckx. Bij het drietal won Jeroen Cannie voor Jordy Vermeire en Niels Azou. Jens De Winne had ondertussen wat afstand genomen. Bij ons won Seppe de sprint. Ik werd 16e. Dat was nog redelijk goed, aangezien ik de week ervoor weinig kon trainen en veel stapte in de bergen.

 

BK Geel 26/07/09 - achteraan peloton

De grootste koers van heel het jaar: het Belgisch kampioenschap. Mooi weer en 72 km voor de wielen geschoven, ideale omstandigheden. De kanshebbers waren Saimen De Laeter, Niels Vanderaerden, Maxime Farazijn, Kevin Deltombe, Jonas Rickaert....

Ik startte achteraan, wat zeker een nadeel was door het snelle vertrek en het traag opschuiven. Toen ik vooraan post vatte waren Jonas Rickaert, Laurent Wernimont, Wouter Leten, Toon Wouters, Michael Cools en Glenn Rotty weg. Ze konden echter niet lang voor blijven. Daarna koos Dylan Jaspers het hazenpad, kort daarna gevolgd door Maxime Farazijn. In schuifjes kwamen ook Jonas Rickaert, Kevin Deltombe, Niels Vanderaerden, Aimé De Gendt en Jasper Dult aansluiten. Ik zat op dat moment te ver, een cruciale fout. Na de meet trok ik in de tegenaanval. Ik naderde in het begin, maar na een tijdje zag ik dat mijn poging nutteloos was: Alleen tegen 7 ronddraaiende renners is een oneerlijke strijd.

Niels Vanderaerden werd Belgisch Kampioen voor Kevin Deltombe en Jonas Rickaert. Maxime werd 4de, De Gendt 5de, Dult 6de en Dylan Jaspers 7de. In de laatste ronde vroeg Arthur Vanlokeren ofdat ik de sprint wou aantrekken, zelf zou ik niet dicht kunnen zitten en ik was nog zeer fris dus deed ik dat. Ik zat al vanaf 3 km voor de aankomst aan de kop. Op 250 meter van de meet gingen ze over mij, iets te vroeg, zodat Arthur er niet optimaal van kon profiteren. 

Na de koers vertrokken we direct naar Zwitserland voor een weekje verdiende rust (daarom kwam dit verslag zo laat). De volgende koers is Kooigem (dinsdag), omdat ik vrijdag nog een zeer zware training deed (1600 meter klimmen van Wilderswil, naar Grindelwald en dan naar Männlichen). Ik ging oorspronkelijk de Kleine Scheidegg, 11% gem., doen, maar vergistte mij van weg en ging naar Männlichen, ook 11 % gemiddeld, maar vlak begin (3 km, 5%), dan (3,5 km aan 14,5%). Vervolgens 4 km aan 12 % en na de volgende anderhalve km aan 16 % was ik eindelijk vermoeid boven.

 

Prins der nieuwelingen St-Katelijne-Waver - 62e

Er viel een uitnodiging  van de ploeg voor de interclub in St-Katelijne-Waver in de bus, ideaal als voorbereiding op het BK. Een internationaal gezelschap van 145 renners stond aan de start, voor een grote ronde van 25 km en daarna 7 lokale ronden van 8 km. Het enige minpuntje was dat we voortdurend op betonbanen in slechte staat moesten rijden.

Ik nam me voor om goed vooraan te fietsen. In het begin kon er niemand weg geraken tot een renner van Bodysol en Balen gingen. De ploeg had ons opgedragen om in zo'n gevallen direct de situatie onder controle te krijgen. Ongeveer halfweg de grote ronde reed ik nietsvermoedend in een diepe put. Mijn maag kreeg daardoor een stoot zodat ik de volgende 20 km met pijn zat. De definitieve beslissing viel toen Nederlands kampioen Danny van Poppel voor de zoveelste keer aanviel. Hij kreeg Tom Mertens en Dries Van Gestel mee, het bleek wel dat Van Poppel het meeste kopwerk deed. In de achtervolging kwam er een groepje tot stand met ondermeer Maxime Farazijn, als enige eerstejaars. 

Vandaag had ik niet zo'n goeie benen, dat was weliswaar geen drama. In de sprint werd ik 62e. Danny Van Poppel had zijn kompanen los gereden en kwam solo over de meet. In het achtervolgend groepje van 6 won Tim Kerkof de sprint voor Robin Van Goethem, de Zuid-Afrikaan Julius Jayde, Maxime, Dries Van Gestel en Tom Mertens. Robin Venneman won de pelotonsprint

 

Izegem 12/07/09 - 7e

Vandaag stond de koers in mijn thuisstad Izegem op het programma. Mijn deelname was 's morgens twijfelachtig door een onbekende zwelling van mijn rechtervoet. Ik kon er geen kracht op zetten, maar nam toch deel. Ik had niet zoveel sterke coureurs verwacht. O.m. Brecht Craeymeersch, Emiel Vermeulen, Whytic Priem, Daan Mijngheer, Jonas Rickaert, Niels Houtekier . . . waren aanwezig. Ik ambieerde een top-30 plaats van de 70 renners.

Het parcours van 5 km was op een 400 meter na, volledig zijwind. Met de voorspelde windkracht 5 zou het zeker een zware koers worden. In het begin had ik nog wat problemen die later volledig oplosten. De koers brak open in de 2de ronde, nadat ik een gat toereed op Evert Vandromme

en Jonas Rickaert tegen mijn schouder botste. Jonas werd opgehouden en ook een deel van het peloton. Ik trok even door en ging vlug van de kop af. Blijkbaar zat bijna iedereen kapot, want het gat werd niet direct toegereden. Een drietal demarreerde en als ook Daan Mijngheer vertrok, ging ik in de tegenaanval. Al vlug kwamen we bij de drie. De samenstelling was nu: Brecht Craeymeersch, Emiel Vermeulen, Stijn Decraemer (die 4 weken niet koerste), Daan Mijngheer en mezelf.

Ondanks ons hoge tempo kwamen na een ronde Niels Houtekier en Whytic Priem aansluiten. Sommigen sleepten en daardoor draaiden we niet goed rond. Uiteindelijk konden ook nog Cedric Vanhoutteghem en Jonas Rickaert (na een sterke remonte) aansluiten. Brecht Craeymeersch had intussen problemen met zijn voorwiel en ging wisselen. We lieten hem rijden, wat maar normaal was. Toch demarreerde Whytic. Na een halve ronde werd hij weer ingelopen. 

Toen mijn beurt op kop gedaan was, had ik de indruk dat Jonas Rickaert en Whytic Priem afspraken. Ik besloot dan maar steevast het wiel van Whytic te nemen. Ik had het wellicht bij het rechte eind, want Rickaert en Priem vielen om de beurt aan. Altijd sprong ik direct op het wiel van de voormalige West-Vlaamse kampioen, totdat hij demarreerde als ik van kop kwam. Niemand reageerde en hij nam vlug 30 seconden. Ik snapte dat Stijn Decraemer zijn ploegmaat beschermde, maar niet waarom anderen niet meedraaiden. Emiel Vermeulen had er genoeg van en ging in de tegenaanval. Daan Mijngheer stopte voortreffelijk af en we konden ook hem niet meer bijbenen. In de aankomstzone probeerde ik hetzelfde.

Omdat ik de enige was van mijn ploeg, reden ze allemaal achter mij. Op 2 ronden van het einde zagen we Emiel weer rijden. Toch geraakten we er niet meer bij. In de sprint werd ik onverwachts 5de, dus 7de in totaal. Whytic won op een prachtige manier, voor Emiel en Jonas. De top vijf werd volledig gemaakt door Cedric en Stijn. Niels werd 6de, ik 7de, Brecht 8ste en Daan Myngheer 9de. 
Van de 70 coureurs reden er maar 9 uit. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Vanzelfsprekend werd ik dus ook 1ste Izegemnaar en kreeg een trofee en een mooi boeket bloemen. Ik mocht even op het podium voor een interview met speaker Henri die een groot hart heeft voor de koers.

Mol (Rauw) 05/07/09 - 45e

Ik kon voor deze gelegenheid (het Vlaams Kampioenschap - 1e jaars) gelukkig mee met ploegmaat Laurents Clement naar het verre Mol, waarvoor dank. Ik ging koersen en zien waar ik uit zou komen. Brede, mooie banen zouden tot een massasprint leiden, dacht men. Niets was minder waar.

Na een rustige start kwam er een spervuur van demarrages; Ik ging ook soms mee. Toen Kenny Bouvry een 5-tal meter had en het peloton liet begaan, ging hij door en Maxime Farazijn vergezelde hem even later. Laurens Loeters en een renner van Vorselaar reden er ook nog naartoe. Ze konden een paar ronden voorblijven. Als de samensmelting kwam, trok ook Miel Pyfferoen alleen door. Hij kon vlug een minuut pakken en nu moest ook ik mee achtervolgen. Miel kon dat niet blijven volhouden en zat na 2-3 ronden weer in onze gelederen. Bij een samensmelting ging er een nieuw groepje weg. De samenstelling: Maxime Farazijn, Laurens Loeters, Wouter Leten en Daan Hoeyberghs. Er waren 2 mannetjes voor, dus was het aan mij om af te stoppen. Op sommige momenten was het echt genieten onder een stralende zon, op andere momenten ging ik mee in de ontsnapping.

Ze draaiden goed rond vooraan en bleven voor, ondanks het goeie tempo van het peloton. Wouter Leten won voor Laurens en Maxime, jammer dat ze het niet konden afmaken. In de sprint zat ik in de eerste rij, maar had niet genoeg acceleratie en ging helemaal naar achter. Misschien heb ik in Orroir wat snelheid verloren, maar anderzijds moet ik misschien toch wat werken op mijn sprint. Toon Wouters won de groepssprint. Ik had een goed gevoel, maar een slechte plaats in deze koers.

 

Orroir 01/07/09 klimkoers - 7e

Vandaag stond de prachtige klimkoers in Orroir op het programma in een zware hitte. Normaal gezien had ik gisteren gereden in Herbeumont, maar omdat ik dan proclamatie van school had, ging dat niet door. We moesten 13 ronden afleggen: 9 ronden met een klein klimmetje en een lange strook zeer slecht asfalt (mijn achterwerk deed er pijn van), daarna 4 ronden met iedere keer de achterkant van de Kluisberg erbij. Er stond heel wat schoon volk bij de 68 vertrekkers: Whytic Priem, Paco Ghistelinck, Jeroen Cannie, Stephen Cuycken, Michiel Dewulf . . . Daardoor had ik weinig verwachtingen, ook omdat ik wat kleine kwaaltjes had.

Ze vlogen er van bij de start in. Toch kon er niemand echt ontsnappen, tot ploegmaat Karel Delfosse aanzette. De ploeg was goed vertegenwoordigd; het peloton liet begaan en wij stopten af. Na 2 ronden stond hij op het punt om ingelopen te worden; ik zette aan en zocht zijn gezelschap op. We namen met ons 2 vlug een halve minuut. De ploeg stopte nu ook weer zeer goed af. Na een ronde voortdurend op 100 meter van ons te hebben gereden, kwam ook Cedric Vanhoutteghem aansluiten.

We draaiden goed rond en wachtten op de eerste keer de Kluisberg. Cedric had duidelijk zijn zinnen gezet op het bergklassement en sprintte erop. Dat kan ik niet goed en had het zeer lastig, maar na de bergprijs, halverwege de klim viel hij stil. Op het laatste stuk van 13 % kropen we vooruit.

Vervolgens hadden we nog een lang stuk vals plat, vooraleer de zeer technische afdaling begon. Ik vloog deze naar beneden omdat ik ze kende en ik een goede daler ben. Ik reed aan 70 per uur en mijn medevluchters konden niet volgen. Karel liet Cedric het gat toerijden: De ploegleider zei dat we de meerderheid moesten gebruiken. De 2de keer de Kluisberg reden we meer geleidelijk. Ik nam de afdaling nu wat trager. Op het kleine klimmetje kwamen er nog 4 renners uit de achtergrond terug: Paco Ghistelinck, Jeroen Cannie, Joren Touquet en een zeer sterke Waalse renner.
  
Ik verbeterde iedere keer we de Kluisberg opreden. Nu moest Karel er met krampen af, wegens het hoge tempo van Paco. Ook nu in de afzink nam ik een grote voorsprong. Met 7 ronddraaien ging veel gemakkelijker dan met 3, toch kwamen net voor de laatste beklimming Stephen Cuyken, Aimé De Gendt en opnieuw Karel terug. De laatste beklimming ging het relatief gemakkelijk voor mij, tot een sterke Jeroen Cannie aanviel.

Joren, Stephen, Aimé en Karel moesten eraf. Ook voor mij deed het verschrikkelijk pijn. Na 300 meter kwamen we weer aansluiten. Hij ging nog eens op het klein klimmetje, maar kon ons er niet af schudden. Juist voor de laatste bocht kwam Stephen Cuycken alleen aansluiten en werd nog 3e! Paco won gemakkelijk de sprint voor de Waal, Cuycken. Joren werd 4de en Jeroen 5de. Cedric eindigde op de 6de plaats en vanzelfsprekend werd ik laatste van het groepje.

Aimé De Gendt kon nog voor het peloton eindigen. Karel jammer genoeg niet, toch zeer sterke wedstrijd gereden. Joy Vanmarcke die heel goed afstopte won de pelotonspurt voor de 9de plaats. Het was een ploegoverwinning. 

Enig minpunt was dat ik bij de prijsuitreiking de enveloppe met de 2e prijs voor het bergklassement verloor. Toen ik ze ging zoeken was ze natuurlijk verdwenen. 

 

BVB Heusden-Zolder 28/06/09 - 80e

In eerste instantie zou ik niet deelgenomen hebben aan deze wedstrijd voor de beker van België; doordat er een renner ziek wegviel, kwam ik toch aan de start te staan. Ik kon mee met de ploeg naar het verre Limburg, waarvoor dank. De opdracht was vandaag om gewoon mee te rijden als training en de ploeg te helpen. Het startsein werd maar om kwart voor 4 aan 145 renners gegeven.

We moesten eerst achter de moto blijven, en als het echte startsein dan werd gegeven was het toch wel even wennen aan de hoge snelheid. Naarmate de kilometers vorderden ging dat natuurlijk beter. In het begin waren er veel ontsnappingen die niet ver droegen. De eerste echte serieuze was meteen de goeie. Na een klein, maar steil klimmetje sprongen er acht weg, daarna reden er nog eens 4 naar toe. De sterke blokken waren vertegenwoordigd en dus hielden deze de boel op slot. Ik probeerde er wat gang in te krijgen, maar dat lukte niet. Door een paar kleine ontsnappingen, ook van mij, kwamen we serieus dichter. De kloof kon echter niet gedicht worden en daarna steeg hun voorsprong boven de minuut.

Ik had al veel werk gedaan dan en hield me wat kalm. De 12 mochten sprinten voor de zege. Martijn Degreve won voor Jasper De Buyst en Amaury Capiot. Ik wou ook nog een mooi plaatsje versieren, dat ging jammer genoeg niet; Bij een inhaalmanoeuvre zat ik helemaal vast in steentjes en moest daarna constateren dat ik bij de laatste 10 van het peloton zat. Ik schoof nog enkele plaatsen op en werd 80ste. Doordat dit geen doel was, vond ik dat niet erg, want de conditie is niet slecht en dat is het belangrijkste.

 

Meulebeke 07/06/09 - 13e

Om een laatste keer te koersen, voor de eerste helft van het seizoen, zochten we het niet ver: Meulebeke was met voorsprong het dichtstbij. Dat het een lastige koers zou worden stond in de sterren geschreven: Een heuvelachtig parcours dat we 14 keer mochten afleggen, waar het bijna constant zijwind was (jammer dat er niet iets meer was). 40 renners hadden zich ingeschreven. 

Na het startschot schoot men niet direct in gang, pas in de tweede ronde kwam er een goeie demarrage, maar dat was voor de premie. Ik viel dan aan en juist daarna vertrekt de beslissende aanval: Brecht Craeymeersch, Daan Myngheer en Maarten Dhondt. Tesamen met Jelle Donders ging ik in de tegenaanval, maar het peloton liet niet begaan. Bijna alle renners waren van 3 grote blokken: Tieltse renners (verplicht aan de start), Meulebeke (ook verplicht aan de start) en Jonge renners Roeselare. Ik ben van geen één en mij lieten ze nooit rijden. Een paar ronden daarna springen Jens Couckuyt en Jeroen Cannie weg. Ondertussen zat ik voortdurend aan te vallen, maar ze viseerden mij.

Uiteindelijk konden Jelle Donders en Martijn De Meestere er nog naar toe rijden. 2 ronden later zijn ook Tybo Bogaert, Carl Meersman en Jorgen Joye ribbedebie. Ik probeerde echt alles, maar ze lieten mij echt niet gaan.


In de laatste 2 km laten ze er nog 2 weg rijden, onbegrijpelijk. Gelukkig kon ik toch nog de sprint winnen voor de 13de plaats.

Ik had het gevoel dat ik zeker mee kon zijn geweest met eerdere groepjes: Dj-Matic stond maar met 2 aan de start en één van hen viel letterlijk weg. Ik had de benen vandaag, maar niet het geluk. Nu neem ik een weekje rust, want ik word geöpereerd. Maarten D'hondt won de sprint met 2 tegen Brecht Craeymeersch, Daan Myngheer moest de laatste ronde de rol lossen. En Jelle Donders won daarachter de sprint. Het was wel een mooie koers: er waren niet meer dan 4 renners tesamen aangekomen.

 

Affligem 31/05/09 - materiaalpech

Het stond eigenlijk vast dat we in Affligem gingen rijden, de morgen ervoor was alles niet zo zeker meer: Ik had hoofdpijn en was misselijk. Door eventjes op mijn bed te liggen, voelde ik me wat beter en gingen we toch een poging wagen. 66 km stond op het programma. Het weer was prachtig en de omgeving ook. Alleen jammer dat het parcours vol was van bulten en putten. De favorieten waren: Robin Van Goethem, Amaury Capiot en Robin Venneman. Het was daar in Affligem ook redelijk heuvelachtig.

Er werd aan een zeer hoog tempo gestart. Na twee ronden vol gas geven gaat Michael Goolaerts, 2 ronden later wordt hij door 2 renners  vergezeld. Ondertussen wordt er in het peloton voortdurend in snokken gereden. Een renner valt aan, 200 meter rijden ze zeer rap en daarna valt het weer stil, daar houd ik niet zo van. Als er nog eens 3 coureurs naar de eerste rijden, schiet het peloton in actie, onder commando van Robin Van Goethem. In de afdaling is er een rare bocht met een zeer grote bult die je bijna niet kan ontwijken. Ik rij daar vol op en er zit een slag in mijn wiel. Net op dat moment wordt de kloof tussen het peloton en de vluchters gedicht. Met een slepend wiel had ik moeite om aan te sluiten. De volgende ronde, op dezelfde plaats nota bene breek ik een spaak. Nu ging het echt niet meer en ik had ook geen zin om mijn wiel kapot te rijden.

Het was niet ideaal geweest om nu te koersen en door materiaalpech was het zeker onmogelijk. Maar zo erg is dat niet, want na volgende week houd ik toch mijn examenstop. Ik hoop dat ik daarna in mooie koersen zoals Herbeumont, Polleur-Stoumont-Polleur enz. goed zal kunnen presteren. Robin Venneman won overigens de wedstrijd (onder zwaar gejoel van de supporters van Van Goethem omdat hij niet veel werk deed). Robin Van Goethem werd 2de en Amaury Capiot 3de.

 

Hooglede St-Jozef 24/05/09 10e

Het was afwachten hoe het met de conditie gesteld was, na de koers in Zwevegem. Het ging warm worden met een temperatuur van 26°C; drinken was dus de boodschap. Het parcours in Sint Jozef was plat met een paar stroken zijwind. 12 ronden van 5 km werden aan een hoog tempo afgelegd. De favorieten waren Stijn Decraemer, Maxime Farazijn en Indiana Slabbinck. Iedere ronde was er een premie van 15 €, dat zou wel meespelen dacht ik. Omdat er veel andere koersen waren in het verlengd weekend stonden er maar 49 renners aan de start. Ik mocht vandaag de oakley van mijn broer aandoen omdat ik in Zwevegeme bijna heel de koers met een tranend oog rondreed. 


Bij de nieuwelingen heb je meestal 2 scenario's: Ofwel rijden ze weg in het begin, ofwel op het einde. Ik moest dus bij de pinken zijn. De eerste 2 ronden werd er volop gedemarreerd, maar niemand die echt weg geraakte. In de derde ronde daarentegen kwamen ze van alle kanten, ik ging ook een paar keer mee. Toen het na de aankomst dan stilviel, zag Indiana Slabbinck zijn kans. Maxime Farazijn en Nills Pauwels volgden hem. Iedereen zat een beetje kapot en er kwam geen reactie. Het drietal liep vlug 20 seconden uit. Er was totaal geen samenwerking, waardoor sommigen in de aanval gingen. Velen sprongen nu op het wiel van de sterk sprintende Stijn Decraemer. Ik had het wat lastig omdat er bij iedere aanval en na iedere bocht snoeihard moest opgetrokken worden. Stijn Decraemer kon het niet aanzien en demarreerde. Nadat hij zo'n 200 meter uitgelopen was plaatste ik een tegenaanval. Ik kwam dichter, maar ik zag dat het peloton op 25 meter volgde, het was dus zinloos. Na Stijns aanval probeerde Jules Borra het. Het is altijd zo typisch als velen een inspanning geleverd hebben en er een minder bekende aanvalt, dat er geen enkele reactie komt. Jules reed nochtans aan een hoog tempo. Bij de leiders moest Nills Pauwels lossen en sloot dan aan bij Jules Borra. Vooraan reden de 2 sterksten door.

Uit het peloton reed inmiddels een groepje van 6 weg. In dat groepje was de samenwerking niet ideaal en op 2 ronden van het einde kwam bijna alles samen. 2 renners bleven doorgaan en 3 anderen sloten aan. Dit was het goeie moment dacht ik en ik ging in de achtervolging. Alleen kon ik het onmogelijk halen tegen 5 ronddraaiende renners. Gelukkig kwam er hulp van Martijn De Meestere. Samen reden we er dan naartoe.

De samenstelling was: Stijn Decraemer, Jens Flamand, Evert Vandromme, Jordy Ganseman, Cedric Vanhoutteghem, Martijn De Meestere en ikzelf. Samen met Evert spoorden we iedereen aan om in een ketting te rijden. Dat lukte ook. Ik had het lastiger in het peloton waar je voortdurend moest optrekken. We reden nochtans 4 km/uur rapper. Op het einde kwamen we nog op 50 meter van het eerste achtervolgende groepje en op 250 van Indiana en Maxime. Helaas werd er teveel gespeculeerd. In de laatste bocht viel ik bijna, gelukkig had ik genoeg stuurmanskunst om mij recht te houden. Indiana won de millimetersprint met Maxime 

en Jules die met Nills. In mijn groepje was Evert de eerste aan de meet, voor Stijn, Cedric, Jens, Jordy en mezelf. Martijn viel net buiten de top-tien. Deze wedstrijd was eindelijk nog eens goed voor het moreel.

 

Zwevegem 21/05/09 - 32e

Ik had dit jaar nog maar weinig geklommen en dat wou ik een beetje inhalen. In Zwevegem was het parcours wel mooi: zeer lang: 7,6 km en wat heuvelachtig. Ik hoopte dat het droog ging blijven anders zouden er toch wat tegen het asfalt gaan op de smalle baantjes. Er was veel volk van mijn ploeg, dus moesten we een beetje proberen samen te rijden. Het was mijn bedoeling om gewoon wat aanvallend te koersen.

Ik startte vooraan en na een km of 2 trok ik in de aanval. Misschien zou er wel iemand meespringen, dat gebeurde niet, maar toch kon ik een 4 km vooraan rijden,

mede dankzij het afstoppende werk van de ploeg. Het gevoel was totaal niet goed. Ik hield me daarna een beetje afzijdig. Het was een koers waarin iedereen sprong op het wiel van de favorieten. Er was daar een onbekende kerel bij van Bornem Jelle Donders.

Die vertrok en we zagen hem niet meer terug., soms reden we maar aan 25 km/uur. Elke keer de klim naar een molen die boven de omgeving uitstak werd lastiger.

De helft van het peloton moest dan ook lossen. Eén keer waren we weg met een man of 15 en ik zag dat. Ik ging in de aanval, maar sommige ploegmaats waren zo vriendelijk om dat niet door te laten gaan. De rest van de koers was er niet veel animo meer. Een paar kleine aanvalletjes die niet ver droegen.

De laatste ronde zat ik eerst goed gepositioneerd (2de stelling), maar ik verzeilde achteraan en geraakte niet meer vooraan. Ik eindigde 32e, wat toch niet zo goed is. Jelle Donders liep 1 minuut 32 seconden uit op het peloton. De massasprint werd gewonnen door Alexander Maes, Paco Ghistelinck volgde en Jens Flamand viel net naast het podium. Xavier Clement sloot de top-5 af.

 

de Mol (Izegem) 19/05/09 - 16e

Het was deze week niet ver, op amper 2.5 km van mijn huis ging de koers van start in het gehucht de Mol. Er stond een strak windje en er waren 59 renners aan de start. We moesten 17 keer het traject van 4 km afleggen. Het was een zeer langwerpige rechthoek: Je had een lange strook tegenwind, vals plat, 2 korte stukken schuine wind en een lange baan wind mee. Voor mij waren de verwachtingen niet hoog: Gisteren moest ik met school op uitstap naar Gent en dat was zeer vermoeiend. De favorieten waren: Gregory Vandaele, Stijn Decraemer, Kevin Deltombe, Evert Vandromme . . . 

De eerste 3 ronden was het zeer moeilijk om op te schuiven. Er kwamen bijna geen aanvallen en het peloton verspreidde zich volledig over de breedte van de smalle baantjes. De wedstrijd begon eigenlijk pas met het wegvallen van Gregory Vandaele. Vaak ging ik mee in ontsnappingen, maar die droegen nooit echt lang, ik probeerde ook een paar keer een premie te pakken, tevergeefs. Er waren 2 solisten die een paar ronden konden voorblijven: Een renner van de Brugse velosport en Laurens Loeters. Wanneer Laurens weg was, stopten Maxim en ik mooi af zodat hij toch 4 ronden voorop kon blijven, daarna was hij echt uitgeput.

Op een paar ronden van het einde gingen Stijn Decraemer, Martijn De Meestere en Daan Verschaeve aan de haal. Het peloton joeg op hen en ik draaide mooi mee. Ik kwam tot op 40 meter en vroeg om assistentie, maar die kwam er niet.

Daarna probeerde ik het nog alleen, maar werd voorbij gesneld door het peloton. Ik zat momenteel in een slechte positie en kon niet opschuiven. Inmiddels was Daan Verschaeve van voor gelost en was Kevin Deltombe er alleen naar toe gesprongen. Net op die moment viel er een renner juist voor mij. Toen ik weer bij het peloton aankwam, waren Maxime Farazijn en Miel Pyfferoen weg. ik ging direct naar de kop en probeerde alleen het gat toe te rijden. Er waren nu 6 mannen vooraan - Daan Verschaeve kon mee met Maxime en Miel - en stuk voor stuk goeie renners. Het peloton probeerde nog, maar er was weinig samenwerking. 

De snelsten vooraan waren Stijn Decraemer en Kevin Deltombe en dat bleek ook uit de uitslag. Stijn Decraemer won met een paar lengten voor Kevin Deltombe en nog enkele lengten voor Maxime Farazijn, Miel Pyfferoen en Daan Verschaeve. De pelotonspurt werd gewonnen door Evert Vandromme, die ook voor eigen volk reed. Ik had niet genoeg kracht meer en zat ingesloten, ik werd 16e. Ik was enorm ontgoocheld: ik had zeker de benen om mee te zijn met de eersten. Gelukkig is er volgende week opnieuw koers.

 

PK De Haan 09/05/09 - 28e

Naar het provinciaal kampioenschap kon niet mee met mijn ouders, maar gelukkig kon de ploegleider mij meenemen, waarvoor dank. De benen voelden niet goed aan. Ik wist niet wat ik moest verwachten. 8 ronden van 8 km werden afgehaspeld aan een hoog tempo. Er waren 94 deelnemers, waarvan ik er één was. De wedstrijd was goed georganiseerd op één puntje na: Bijna niemand wist waar de start was. Zeker een kwartier heb ik gezocht, totdat er iemand zo vriendelijk was het mij te vertellen.

Er werd zeer rustig gestart, de eerste 2 kilometer kwamen er geen aanvallen en bleef alles rustig. Iemand kon dit niet verdragen en stak het vuur aan de lont. Ik ging niet mee, want normaal gezien is de eerste aanval nooit de goeie. Ik liet me een klein beetje wegdrummen en had dat beter niet gedaan, want een paar goeie renners vielen aan en ik kon niet zien wie het waren. Nadat er 9 weg waren (waaronder Jonas Rickaert, Miel Pyfferoen, Ward Goethals ...) viel het stil in het peloton. Bijna direct liepen ze een minuut uit. Daarna was het rijden, rijden, rijden om ze terug te halen. Ik probeerde de organisatie op poten te zetten en dat lukte ook vrij aardig. Vooral onze ploeg en die van Bodysol reden op kop. De jonge renners Roeselare probeerden er daar een stokje voor te steken. Er waren er een paar die zich schor riepen om over te pakken. Ik deed ook mijn werk en er was inderdaad geen vloeiende ketting. Eerst geloofde ik niet dat we de kloof gingen kunnen dicht rijden. Toen ik ze in de verte zag rijden, wist ik dat alles nog mogelijk was. We haalden ze uiteindelijk ook in, maar geen seconde te vroeg. Er was daarna nog één rondje te rijden. 

Ik probeerde nog helemaal vooraan te geraken. Dit lukte ook en normaal ging ik dan nog eens aanvallen, ik had daarvoor te weinig kracht over en wist dat het zinloos was. Ik wou nog wel meespurten, maar ik zat in een verloren positie. Jonas Rickaert won oververdiend de wedstrijd (hij viel nog eens aan in de laatste ronde) voor zijn ploegmaat Cedric Vanhouttegem en mijn ploegmaat Maxime Farazijn. Kevin Deltombe werd 4de (na 2 keer uit klikpedaal te schieten) en Tybo Bogaert 5de. Ploegmaten Arthur Vanlokeren en Laurens Loeters hadden pech. Arthur reed lek 2 ronden voor het einde en Laurens werd teruggepakt net voor de meet. De ploeg was tevreden dat we als een echte ploeg te samen rijden en met de derde plaats van Maxime.

 

duatlon Izegem 03/05/09 - 1ste

Vandaag deed ik mee aan een duatlon van mijn school: het Sint-Jozefscollege. Er moest eerst 1 km 800 gelopen worden om daarna 14 km te fietsen en opnieuw te lopen, ditmaal 1 km 600. Ik koos dit boven een 2e koers dit weekend, hoewel zo'n duatlon zeker niet te onderschatten is. De deelnemers waren de sportiefsten van de school tussen 15-18 jaar, dus van het 3de tot het 6de middelbaar. Hoewel ik bij de jongsten was dacht ik dat ik een reële kans had. Er waren 38 deelnemers. Mijn tactiek was simpel: proberen zo weinig mogelijk terrein te verliezen in het eerste deel lopen en een zo groot mogelijke voorsprong te behalen in het fietsen.

Ik had niet veel tijd gehad om te oefenen, daarom tastte ik in het duister, hoewel ik toch een redelijk goeie loper ben. Het gevoel was goed. Ik liep voortdurend samen met een vriend in een groepje die een tweetal achtervolgden. Op het laatste plaatste ik dan een sprintje om zo rap mogelijk te kunnen wisselen. Ik moest in tegenstelling tot anderen die een ander systeem hadden, klikschoenen aandoen. Dit ging niet gemakkelijk en ik zat nu nog maar in zesde stelling. Hierna reed ik in één ruk  naar de twee leiders. Daar aangekomen demarreerde er direct één. Ik bleef zitten en wachtte om de definitieve aanval te plaatsten. Alleen de eerste kon nog een 400 meter in mijn wiel blijven zitten. Daarna was het een gevecht tussen de wind en mezelf. Op de stukken wind mee ging ik gemakkelijk boven de 40, de stukken tegenwind daarentegen niet: Ik mocht me niet opblazen of ik had het zitten in het laatste deel. Mijn doel was geslaagd: Ik had een comfortabele voorsprong van meer dan 1 min 30 op een achtervolgend groepje van ongeveer 10 man. 

De wissel ging wat vlotter en ik kon op mijn "gemak" mijn reis tot de aankomst verder zetten. Dat was relatief natuurlijk want ik had het echt lastig. Uiteindelijk had ik in het lopen maar 20 seconden verloren. 


Mijn triomf was wel niet van lange duur: Na de wedstrijd kreeg ik een allergische reactie (dat is nog gebeurd de laatste weken) en moest ik douchen en een pilletje daartegen nemen. Door omstandigheden ging dit pas na 20 minuten. Als ik dat dan had gedaan, moest ik direct weer terugkomen voor een foto in de krant. Bij het terugrijden had ik een troebel zicht. Bepaalde delen bleven voor mij onzichtbaar en ik kon geen totaal beeld meer schetsen. Tesamen met mijn moeder gingen we naar het ziekenhuis. Daar namen ze een CT-scan en zagen dat er niks verkeerd was met mijn hersenen. Het lag waarschijnlijk aan inspanningsmigraine gepaard gaand met allergie. Na een dagje goed rusten moet het mogelijk zijn weer op de fiets te kruipen.

 

Lendelede 01/05/09 - 28e

Het was dichtbij en de ploeg wou dat we hier kwamen rijden, Lendelede is nog altijd de gemeente bij uitstek van DJ-Matic. Op een zeer bochtig parcours moesten we 16 ronden van 4 km afleggen. Er waren totaal geen verwachtingen voor mij: Vorige week was ik 4 dagen ziek en 's morgens moest ik nog een pilletje tegen allergie nemen. Dat vermindert ook je prestaties. Ik betwijfelde zelf of het mythische nummer 51 dat ik kreeg mij zou helpen. Het was zeer warm, dus drinken was de boodschap. 69 renners schreven zich in. Er moest en zou een renner van onze ploeg winnen.

Vanaf het begin werd er de beuk in gegooid. Het tempo lag voortdurend rond de 45 km/uur. Van in de eerste ronde moest een deel van het peloton afhaken. Er moest alleen iedere keer hard geremd worden voor de bocht en nog harder opgetrokken erna. De vele uitvalspogingen droegen wel niet lang. De eerste echte ontsnapping was van ploegmaat Joy Vanmarcke. Hij demarreerde en 2 renners vergezelden hem wat later, Indiana Slabbinck en Brecht Craeymeersch. Ook Maxime Farazijn en Jonas Rickaert reden naar de 3. En de laatste renner die het gat toe reed was Paco Ghistelinck. Het peloton joeg bij momenten heel hard achter hen, soms viel het stil. Ik dacht dat ze weg waren. Toch viel ik aan. Veel ruimte kreeg ik niet. Na halfweg wedstrijd werden 3 van de 6 ingehaald: Maxime, Jonas en Joy. De andere waren voorgoed weg. We kregen orders van de ploeg om de boel op slot te zetten. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze al rap 1 minuut voorsprong hadden. Bij elke demarrage was er wel iemand van onze ploeg mee. Er bleven er toch nog 4 uit de greep van het peloton.

Op het laatste zat ik nog relatief fris. In de laatste ronde probeerde ik het op een hellend stuk tegen wind. Ik moest te veel energie steken in het wegrijden, zodat er van voor blijven niet veel sprake meer was. Op een km van de meet werd ik ingehaald. Ik werd 28e omdat ik niet meer mee sprintte. Paco had het afgemaakt en won voor Indiana Slabbinck en Brecht Craeymeersch. Van de achtervolgers was Niels Houtekier de sterkste. De pelotonsprint werd gewonnen door Jeroen Cannie, voor Maxime. Ik was nog relatief tevreden over mijn wedstrijd.

 

Snaaskerke 18/04/08 - 29ste

Het was misschien ietwat kort na het Pk, maar ik besliste om te koersen in Snaaskerke. Het was de enige koers van heel het weekend in Oost- en West-Vlaanderen. Er werden dus heel wat renners verwacht. De jongens die in de Haspengouw tour reden, mochten wel niet meedoen. Ze moesten daarvoor 5 dagen wachten. Er waren er uiteindelijk 127. 12 ronden van 5.625 km (=67.5) werden afgelegd en iedere ronde was er voor de eerste 3 keer een premie van respectievelijk 20, 10 en 7.5 € te verdienen. Dat verklaarde waarom er zoveel demarrages waren net voor de aankomst. Het parcours was prachtig en de zon scheen.

Ik stond helemaal vooraan bij de start en net erna testte ik eventjes de benen. Die voelden goed, maar niet super aan. In de eerste ronden gebeurde er niet zoveel merkwaardigs. In de 3 ronde kwam er dan een serieuze ontsnapping: 4 man reed weg. Ik dacht dat dit wel eens de juiste ontsnapping kon zijn en ging in de tegenaanval.

Kevin Deltombe en Jonas Rickaert gingen mee. Na een paar honderd meter viel Jonas weg. Kevin en ik probeerden er dan naar toe te rijden. We kwamen niet zoveel dichter en ik kwam kracht te kort. Ik keek eens achter me en zag dat het peloton naderde.

Net daarna viel Kevin nog eens aan. Ik liet me inlopen. Een halve ronde later was alles weer speelbaar na een hergroepering, hoewel de helft van het peloton de rol moest lossen. De beslissende aanval was van Jens de Meyere. Samen met Ruben Vanderhaeghen viel hij aan. Op dat moment zat ik achteraan voeding te eten. Een beetje later reden er nog eens 6 renners naar toe. 

Er was weinig tot geen organisatie in het pak. Op het einde zat ik helemaal vooraan voor de sprint. Op 150 meter van de meet zat ik nog goed tot er iemand voor mij in de remmen gaat. Ik verloor hiermee veel plaatsen. Toch was ik nog 21ste in de massasprint. Kevin Deltombe won die voor Jonas Rickaert en Jonas Lammens.

Ruben Vanderhaeghen won in een millimetersprint voor Jens de Winne en Gregory Vandaele. De conditie is aan het stijgen, ik moet nu gewoon zorgen dat ik enkele malen niet tegen de tarmac ga. 

 

PK tijdrijden Ruddervoorde 16/04/09 - 10e

Na een week en een half geen competitie ging ik van start in Baliebrugge (Ruddervoorde). Mijn verwachtingen lagen iets lager dan vorig jaar omwille van de iets mindere conditie. Toch ambieerde ik een top-10 plaats. Het parcours was 7,9 km lang, wat op zich geen probleem was. Mijn starttijd was 6u 08. Voor de gelegenheid kwamen mijn ma en een vriend mee; dat was tof. Het enige wat ik niet had en sommigen wel was een tijdritfiets. Ik zou nooit durven zeggen dat ik met een tijdritfiets top zou gereden hebben (daarvoor was de tegenstand te sterk); maar het ging hooguit enkele seconden gescheeld hebben. We hadden wel een tijdritbeugel op het stuur geplaatst.

Net zoals voor iedere tijdrit ston ik ook hier weer supernerveus aan de start, want je weet dat je jezelf volledig zal moeten geven. Ik vertrok, reed in een constant tempo en deed zeker genoeg omwentelingen, op een kleinere versnelling weliswaar.

Dat grote verzet kan ik nog niet goed ronddraaien, daarvoor zijn mijn benen nog te smal.  Voor de rest deed ik alles goed: indelen, bochten inschatten. Wat mijn ouders nu wel opmerkten door in de volgwagen van de ploeg te zitten, was dat mijn rug wat meer gekanteld naar rechts staat. Wellicht een gevolg van m'n valpartijen dit jaar. De ploegleider schreeuwde me op sommige momenten echt vooruit. Naarmate de tijdrit vorderde, kwam ik dichter bij de voor mij gestartte Tybo Bogaert. Dit gaf nog een kleine impuls, maar ik was al leeg gereden. Uiteindelijk kwam ik nog tot op 16 seconden van hem.

Mijn eindtijd was 11 min 41 seconden, dit was niet om naar huis over te schrijven. Het kwam dan ook als een verrassing dat ik nog 10de werd. Ik hoop dat de conditie nu aan het groeien is zodat ik goed kan zijn in de zomer. Er waren er 2 outstanding op dit PK: Seppe Verschuere en Kevin Deltombe. Kevin haalde het nipt met 3 sec. voor op Seppe in een tijd van 10 min 42. Ploeg- en trainingsmaat Arthur Vanlokeren sloot het podium af. Een succesdag voor onze ploeg want bij de 2dejaars haalde Paco Ghistelinck de overwinning binnen en bij de dames nieuwelingen Lisa Bogaert.

 

Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rhisnes 05/04/09 - achteraan peloton

Ik was geselecteerd door de ploeg voor de beker van België in Rhisnes. Dit kon ik natuurlijk niet weigeren, hoewel de conditie beter kon na de examens en enkele zware koersen. Het startuur werd een paar keren veranderd: Uiteindelijk werd het 15 u. Voor een Beker van België was de organisatie niet ideaal. Waar er overal auto's en obstakels waren, stonden er geen seingevers. Voor de rest was het mooi heuvelachtig parcours met aangename temperaturen. Elke ploeg mocht 5 renners selecteren, zo waren we met 144.

Zoals bij iedere belangrijke koers was het hier ook weer drummen en trekken. In het begin plaatste ik me goed vooraan om valpartijen te vermijden, daarna ging ik stelselmatig achteruit in het peloton. Aan demarrages was er geen gebrek: de periodes waarin er nemand aanviel, waren zeldzaam. Eerste deden we een grote toer met één steil klimmetje om daarna enkele heuvelachtige lokale ronden van 5 km af te leggen. Mijn gevoel was niet echt goed en ik moeide me weinig in de debatten. 
Twee ronden voor het einde viel de definitieve beslissing: 4 renners reden weg. Jasper de Buyst, Tom Mertens, Daan Myngheer en Sean Martens. Zij sprintten voor de overwinning. Jasper de Buyst won voor Tom Mertens, op enkele seconden Daan Myngheer en net voor het peloton Sean Martens. De pelotonsprint werd gewonnen door Boris Beelen voor ploegmaat Paco Ghistelinck. Ik finishte achteraan het peloton. Onze ploeg werd 7e in het clubklassement.

Dit verslag kwam zo laat, omdat ik op maandag om 6 u 30 op fietsstage van het leger vertrok naar Leopoldsburg. We trainden op de weg, in het veld, op een wasbord en op de piste. We leerden ook heel wat over defensie. De stage was gedaan vrijdag. Die week was tof, maar zwaar en daardoor rijd ik in het weekend niet.


Viane-Moerbeke 29/03/09 - gevallen maar toch uitgereden

Ik was klaar om revanche te nemen t.o.v. vorige week. De weersomstandigheden waren perfect: frisjes met veel zon. Het was de openingskoers van de topcompetitie en mijn broer had hier 4 jaar geleden gewonnen. Het zou een zeer zware wedstrijd worden: De Bosberg, de achterkant van de Muur van Geraardsbergen en 18 km meer dan vorige week. Eerst een grote ronde van 23 km en daarna 5 lokale ronden van 9 km. 170 man stond paraat.

Nog nooit was het zo nerveus in het begin. We moesten om te beginnen eventjes achter de auto rijden en daarin in vielen al heel wat renners. Als we "losgelaten" werden vielen er ook. Ik was nochtans zeer voorzichtig, maar ik viel toch. Het was gelukkig niet zo zwaar en ik kon door rijden, al moest ik nog mijn polar bevestigen. Ik had zo'n 30 seconden verloren juist voor de achterkant van de Muur. Een 500 meter later zat ik al dicht bij het peloton, maar dan vielen er nog waardoor de auto's stopten en ik ook. Ondertussen waren al 4 renners weg gereden. Op de Bosberg ging ik goed vooruit en ik kon gelijke tred houden met het peloton. Daarna schoven de auto's op en ik kon niet aanpikken omdat ze te snel reden. Ik dacht dat ik er niet meer bij ging geraken. Met een groepje probeerde ik de kloof te dichten. Ik moest voortdurend op kop rijden en de krachten waren bijna op. Op dat moment was er even wapenstilstand in het peloton waardoor we wel succes hadden na 10 km achtervolgingswerk. Die wapenstilstand was stilte voor de storm: De klim naar Onkerzele lag nu op ons pad. Ik was totaal nog niet gerecupereerd, maar schoof toch op om niet gelost te worden. De grote ronde zat er dan op.

Ik was van die inspanning kapot en bij iedere aanval zat ik met betonnen benen. Ik dacht serieus aan stoppen door krampen. De koplopers waren nu met 7, maar werden ingelopen door het werk van de mannen van Bodysol die geen mannetje meehadden. In de voorlaatste ronde gingen Whytic Priem en Robin Van Goethem aan de haal. Dat was de goeie ontsnapping en een zevental anderen reden er naar toe. In de laaste ronde was er een valpartij van 2 renners. Ik week uit en stond op de trappers.Nu kreeg ik zo'n kramp dat ik van de fiets moest, op het gemak reed ik dan naar de aankomst. Ik vond het nog niet zo erg, want ik ging me toch niet met de debatten moeien in de sprint. Martijn Degreve won voor Robin van Goethem en Joachim Vanreyten. 

Dank opnieuw aan de mensen van het Rode Kruis die achteraf mijn schaafwonden verzorgden. Ik ben goed op weg om pechvogel van het jaar te worden, maar je weet wat ze zeggen: na regen komt zonneschijn.

 

Sint-Lodewijk-Deerlijk 22/03/09 - pech

Het was weer een dilemma: Waar zouden we koersen? Het werd uiteindelijk Deerlijk. Ik had vandaag totaal geen verwachting, gewoon wat aanvallen en meerijden met het peloton. Er moesten 10 ronden van 5 km afgelegd worden, met aankomst op de olieberg die toch redelijk wat voorstelt. Ik had het niet verwacht maar de benen waren niet zo slecht. Er stonden niet zo veel coureurs aan de start, 77.

De start verliep vlekkeloos, maar ik zat ietwat vanachter. Op de olieberg schoof ik op. Een 500 meter later wist ik dat deze koers een drama ging worden. Mijn zadelring stond niet echt goed en door een put in het parcours kwam het los te staan. Er gingen allerlei scenario's door m'n hoofd. Ik dacht er aan om misschien eventjes te stoppen en met een umbraco het weer vast te vijzen, of de reservefiets te pakken en mijn vader de koersfiets laten herstellen en een ronde later opnieuw verwisselen van fiets. Ik koos voor het tweede. Ik trok goed door voor en op de olieberg, omdat ik dacht dat hij daar zou staan, ik zag hem helaas niet en moest nog een ronde bijdoen. Dit begon vreselijk veel pijn te doen aan mijn rug en benen. Het gaat nu eenmaal niet om in zo'n positie te fietsen: Het zadel stond nu helemaal op het laagste. De volgende keer de olieberg op, veranderde ik van gedacht. Als ik vanachter reed zou ik hem beter zien. Ditmaal zag ik hem ook en stopte. Helaas had hij de reservefiets niet bij. Ik moest nu opnieuw de fiets op voor nog een ronde. Met dat stoppen had ik 30 seconden verloren: De schoenen wilden niet direct in de klikpedalen.

Nu moest ik dus nog een ronde bijdoen. Ik maakte als een razende jacht op het peloton, hierbij raapte ik velen op, maar ze konden jammer genoeg niet aanpikken. Na 2,5 km kwam ik op 100 meter. Nu moest ik natuurlijk weer van fiets wisselen. Dit ging vlot, maar ik verloor toch weer 150 meter. Ze zaten jammer genoeg in het peloton niet stil, inmiddels waren 3 renners in de aanval getrokken. Hierna kwam ik aansluiten bij Jentel Bogaert die ook door pech was achteruitgeslagen. We werkten goed samen. Op de olieberg ging ik er echter alleen vandoor, maar nu moest ik opnieuw verwisselen. Dit ging vlot en ik reed weer bij Jentl. Bijna al mijn krachten waren op. We kwamen eventjes nog dichter, maar daarna vergrootte onze achterstand stelselmatig, je kan niet eeuwig blijven vechten tegen de grote massa. 2 ronden voor het einde werden we uit koers gehaald. In al mijn koersen nu heb ik nog geen 1 keer voluit kunnen gaan, ik word er moedeloos van. De drie die er in het begin vandoor gingen haalden het ook: Niels Houtekier won voor Robbe Dupont en Louis Convens. Martijn Degreve had geprobeerd de sprong te wagen. Hij bleef steken op 10 seconden. Paco Ghistelinck won de massasprint voor de 5de plaats.

 

Ieper 15/03/09 - val

Deze koers stonden we weer voor een totaal vernieuwende ervaring. In Ieper moest er eerst een grote ronde van 34 km afgewerkt worden en daarna 2 lokale ronden van 7 km. De benen voelden goed aan, het was prachtig weer en het was een prachtig parcours. Kortom alles wat je wil hebben. Hoewel deze koers voor geen enkel klassement telt, waren er toch 120 renners en daarbij heel wat kleppers. Ik wou er totaal in vliegen.

Naar mijn mening was dit niet echt een nerveuze koers. We moesten eerst een heel eind langs een grote baan rijden, er waren veel ontsnappingen die niet ver droegen. Ik wist dat ik vooraan moest zitten wanneer we een klein klimmetje op moesten op een smal baantje. Dit was ook het geval. Mike De Bie trok alles in brokken. Ik zat waar ik moest zitten: vooraan. Het splitste een renner of 2 voor mij, maar ik kon de kloof dichten. Mike De Bie en nog een paar andere renners hadden een serieuze ravage aangericht. Het peloton van 120 was uitgedund tot één van 50.

In de volgende strook zijwind werden er nog coureurs gewoon uitgewaaid. Ik voelde me goed, maar ik had het wel lastig. Door de zijwind werd alles op een lint getrokken en een rond punt bracht hier geen verandering in. Net na de rotonde maakte een renner plots een manoeuvre naar links. Hierdoor viel Kim Van Leemput, ik zat er net achter en kon hem niet ontwijken. Het schijnt dat het weer spectaculair was: Mijn fiets en ik werden weggecatapulteerd. 

Ik viel pijnlijk op mijn schouder en hoofd. Net zoals op het clubkampioenschap kon ik niet meer verder rijden. Deze keer was ik echt zeer ontgoocheld: In een sterk bezette koers zat ik vooraan en had goeie benen. Normaal gezien is er gelukkig niks gebroken. Opnieuw veel schaafwonden. Dit was een serieuze opdoffer. Met het vooruitzicht op zware koersen als Moerbeke-Viane en misschien Rhisnes wou ik conditieritme opdoen. Helaas ging dat niet aangezien ik maar een goede 20 km heb gereden. 
Ploegmaats Arthur & Maxime sprintten naar een knappe 5e en 9e plaats.

 

Lierde 07/Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.03/09 - 40e

Ik opteerde voor de koers in Lierde  want ik dacht dat het daar een mooi parcours zou zijn en dat er hard gekoerst zou worden. Er waren wel nog problemen door dat spuitje van vorige week. Net als in Staden had ik geen goeie benen. We moesten 54 km afleggen over 9 ronden. Dit was  totaal niet mijn traject: Het waren van die korte kleine klimmetjes, waar je met de macht op moest gaan. 94 renners waren klaar om te vertrekken, maar er werd eerst nog een minuut stilte gehouden voor de vroegere sponsor van de koers in Lierde.

Deze keer werd er relatief rustig gestart, maar er kwam direct een spervuur van aanvallen, onder meer van Bryan Rossignol. Meestal ging het zo: er werd niet echt rap gereden in het peloton, er demarreerde een renner, meestal werd er niet direct geantwoord, na een halve minuut kwam dan de reactie en gingen we snel naar de vluchter(s), daarna bleef het eventjes rustig. In de tweede ronde kon ik mij van het peloton scheiden. Ik kreeg eventjes een vrijgeleide en kon toch een paar kilometer op kop rijden. In deze koers waren er zoveel aanvallen dat je gewoon niet altijd mee kon zijn. Eén keer zag ik echt wel gevaar van zo'n ontsnapping en probeerde naar voor te rijden, wat niet zo evident is als alles op een lint is. Het jammere was dat ook deze ontsnapping niet bleef duren. Ik ging dan zelf in de aanval omdat ik wist dat iedereen moe was, helaas zaten er te veel renners in mijn wiel. Bijna direct hierna demarreerde er een coureur en niemand had zin om het gat toe te rijden. Hij had een grote voorsprong te pakken en niemand reageerde. Dit was in de derde laatste ronde. 

Er zouden er zeker wel nog naar hem toe rijden, dus moest ik attent zijn. Juist als er 4 renners de sprong wagen zat ik vanachter. Die vijf mochten sprinten voor de zege. Jonathan Vlaeminck won zeer verdiend voor Ruben Van Der Haegen en Michael Cools die ook heel actief was. Ik kon me niet plaatsen voor de sprint en werd teleurstellend 40e. Ik hoop dat het volgende week beter zal zijn.

 

Staden 01/03/09 - 20e
Vandaag stond de koers in Staden op het programma. Mijn ouders konden niet, maar gelukkig pikten de ouders van Arthur Vanlokeren mij op, waarvoor dank. Zeer hoge verwachtingen had ik niet na mijn val van vorige week en doordat ik een spuitje tegen tetanos en nog wat ziekten kreeg; zoiets maakt je wat grieperig. Ditmaal waren er 45 kilometers af te leggen met 90 deelnemers. Toppers zoals Ruben Boons, Whytic Priem en Giorgio Derycke tekenden present.

Na een slechte start was de opdracht om zo rap mogelijk vooraan te komen. Er werd redelijk nerveus gekoerst, maar ik denk dat dat bij iedere nieuwelingenkoers zo zal zijn. Ik had geen superbenen en had soms moeite met het vele optrekken na aanvalletjes. De eerste drie ronden reed Belgisch kampioen Ruben Boons alleen voorop. Vele malen kwam het peloton dicht, maar het viel dan iedere keer stil. In de 4de ronde demarreerden er 3 renners die zich ook eventjes van het peloton konden scheiden. Ikzelf was ook actief, ik koerste meestal vooraan en trok een paar keer in de aanval. Als we met een groepje wegreden viel het op één of andere manier altijd wel stil. Ik wist op 2 ronden van het einde al dat er een massasprint aan zou komen. Toch probeerde Whytic Priem het nog in de laatste ronde. Hij werd gegrepen.

Ik moest op het laatste nog veel renners inhalen en dan zat ik perfect in 5de positie. Dan kwam er plots veel volk van alle kanten en toen er van links plots een renner de sprint aantrok zat ik helemaal ingesloten. Toch werd ik nog 20ste. Ploegmaat en trainingsmakker Arthur Vanlokeren won prachtig de sprint als eerstejaars voor Ruben Boons en Whytic Priem. Zelf was ik ook tevreden van mijn koers


Marke clubkampioenschap 26/02/09 - val

Ik heb er lang naar uitgekeken: mijn eerste koers bij de nieuwelingen. Deze keer bevond het parcours zich in Marke en het had 1 redelijk zwaar klimmetje. Het werd zeer goed georganiseerd. De deelnemende ploegen van onze categorie waren: CT DJ-Matic Kortrijk, CT Nicca Langemark, Tieltse renners en CT Force. Dit zou een totaal vernieuwende ervaring worden dacht ik voor aanvang van de wedstrijd. Ik had goeie benen. Eerst mochten de juniores starten, dan wij en uiteindelijk de beloften en elite zonder contract. We hadden dus met de nieuwelingen de koers van de juniores (van DJ-Matic) gezien en we wisten dat het anders moest gaan: zij reden het gat op elkaar toe en als er andere renners demarreerden lieten ze begaan. Wij gingen koersen als 1 blok

Er werd net zoals bij de aspiranten rap gestart. Op het einde van de eerste ronde plaatste Bryan Rossignol een aanval. Ik ging mee en wou dus niet het kloofje dichten, hij dacht dat ik dat wel wou doen en vertraagde. Ik ging door en had een kleine voorsprong. Dit was enkel om de benen te testen. Na 500 meter kwam er een renner van CT Force aansluiten. Ik had geen zin om me nu al op te blazen en pakte dus maar lichtjes over. Eventjes later werden we ingelopen. Bijna heel de koers koerste ik vooraan. In ronde 2 kon er nog een renner van onze ploeg een gat maken, maar hij werd kort hierachter opgeslorpt door een peloton waarin 59 renners startten. De 5de ronde kon ik me niet meer bedwingen: Ik zat in 2de positie, in het wiel van ploegmaat Maxime Farazijn, en demarreerde net voor de top van de klim. We waren weg met een 8-tal man. Ik vroeg aan Maxime om over te nemen met mijn linkerarm en week uit naar rechts, maar op dat zelfde moment stak Maxime mij rechts voor. Ik kon me niet recht houden en viel aan een snelheid van ongeveer 40-45 km/uur. Het schijnt dat het zeer spectaculair was. Ik had te veel pijn en moest opgeven.

Ik werd door de ziekenwagen meegenomen naar de EHBO-post. Daar werd ik zeer goed verzorgd, waarvoor dank. Mijn wonden vallen al bij al nog mee: Er is niks gebroken, 2 grote wonden op mijn heupen, 1 op mijn schouder en nog een paar kleine schaafwondjes op mijn ellebogen en knieën. In de 6de ronde viel de beslissing: Paco Ghistelinck en Joy Vanmarcke reden weg uit het peloton. Ze konden door het goeie afstopwerk in 1 ronde 53 seconden pakken. Na enkele ronden reed Paco nog eens weg van Joy. Hij kon het uithouden tot op de meet en won voor Joy en Bryan die een kleine voorsprong had. Met een machtige sprint werd Arthur Vanlokeren 4de en Maxime 5de. Zo is de top 5 helemaal van DJ-Matic. Ik was tevreden met mijn prestatie, ik weet nu dat ik niet zo slecht ben als ik voordien had gedacht. We zullen zien in het vervolg als ik mee zal kunnen spelen in sterkere koersen.

 

  2008 derdejaars-aspirant

 

Veldegem 11/10/08 6e

Het moest er aankomen: Het einde van mijn aspirantencarrière. Ik wou het in schoonheid afsluiten, we kozen het parcours van Veldegem uit om dit te doen. Er werd ondanks dat er 51 renners waren, in één reeks gereden. Een geluk voor mij, want al de concurrentie zat in de eerste reeks. Deze keer mochten we 18 ronden van 1.850 meter afgehaspeld worden op een rechthoekig parcours. Het was de enige koers op de zaterdag dus mocht je wel wat concurrentie verwachten. Die was er ook: Niels Vanderaerden, Thieme Van Ruymbeke, Kevin Deltombe, Jonas Rickaert, Maxime Farazijn, Miel Houfflyn, Arthur Vanlokeren...

Ik wist ook niet waarom, maar sommige jongens hadden veel zin om de startplaats goed te verkennen; daarom stonden ze er ook een klein halfuur. Direct van bij de start werd er goed door gereden door een Nederlander, de rest van de koers heb ik hem niet meer gezien. Ik wou revanche nemen voor mijn slechte prestatie van vorige week: aanvallen was de boodschap. Ik probeerde een paar keer, maar ik kreeg nooit genoeg ruimte vooral niet van Niels Vanderaerden die op iedereen zijn wiel sprong en meestal niet overnam. Hij wou blijkbaar een massasprint, jammer voor hem dat hij die niet zou winnen. Eén keer kwam er afscheiding, maar het gat was niet groter dan 10 meter. Ik was niet de enige die een massasprint wou ontlopen; ook vele andere renners kozen het hazenpad. Bijna altijd reed Niels Vanderaerden de kloof op de vluchter toe, deed hij het niet dan waren andere renners zo vriendelijk om het voor hem te doen. Nadat er eens 2 ronden vol aangevallen werd, ging Miel Houfflyn zijn kans. Niels had al vele gaten moeten toe rijden en kon niet direct op het wiel springen. Renners zoals Jonas Rickaert, Kevin Deltombe en ik gunden het Miel zeker dat hij eens een koers mocht winnen. Vanzelfsprekend reden wij er niet achter en probeerden zelfs een beetje de samenwerking op de vluchter te boycotten. Ik wou meegaan met Miel omdat hij de ideale partner is om weg te rijden en daarom wou ik er in mijn eentje naar toe rijden. Niels had zijn lesje geleerd en gaf me niet meer dan 5 à 10 meter. Miel kon het nog een ronde of twee volhouden, maar werd dan ingelopen. Jammer.

Na mijn demarrage op Miel kreeg ik slechte benen en kon niet direct op het wiel springen als er bommetje viel. Dan maar alles op de massasprint zetten. Naarmate de koers vorderde begon het weer wat beter te gaan. De laatste 4 ronden zat ik dan ook steevast van voor. Vastberaden om mijn plaats niet af te geven. Zoals verwacht werd het ook een massasprint. Ik zat goed vooraan, maar doordat een renner voor mij niet de sprinters kon volgen, moest ik langs hem gaan en zat daardoor tegen Maxime Farazijn. Het was ofwel hem of ik en ik trok aan het kortste eind. We waren juist voor een versmalling en Maxim zat bijna tegen een paaltje. Sorry daarvoor Maxim. Gelukkig kon hij verder sprinten en behaalde nog een 8ste plaats. Ik bevond me op dat moment op de 6e plaats. Ik kon nog een halve fietslengte goed maken op de Nederlander Etienne Van Empel, maar moest het onderspit delven met een half wiel. Kevin Deltombe won, hij reed heel het seizoen goed, maar hij had alleen de pech dat hij een paar keer tegen het asfalt ging. Niels Vanderaerden werd 2e, waarschijnlijk had hij te veel gaten moeten dichten. Thieme Van Ruymbeke en Jonas Rickaert stonden op een gedeelde 3de plaats. De Nederlander werd 5e en ik 6e. Ik kon dan toch het seizoen in schoonheid afsluiten.

 

Waregem 05/10/08 13e

We stonden deze week voor een heus dilemma: Waregem of Watou. We kozen dan maar voor het gemakkelijkste Waregem omdat het dichter bij huis is en er waarschijnlijk meer concurrentie zou zijn. Dat was inderdaad het geval: Kevin Deltombe, Jonas Rickaert, Seppe Verschuere, Maxim Farazijn, Arthur Vanlokeren... Het regende vandaag pijpenstelen, je zou er geen hond doorsturen. We moesten 24 ronden van 1.5 km afleggen op een kletsnat parcours. Doordat er 2 koersen waren in West-Vlaanderen, werd er in één reeks gereden. 

Van bij de start werd er door Laurens Clement doorgetrokken, ik startte redelijk achteraan omdat ik nog juist voor de koers van wielen veranderde (ik kon niet goed remmen met mijn carbonnen wielen). Ik schoof stelselmatig op en wachtte rustig af. Je zou het misschien niet denken, maar de meeste renners hadden zin om te koersen behalve dan de grote kanonnen die waarschijnlijk door de regen verkleumd waren. Na een ronde of vijf zat ik helemaal vooraan. Maxim Farazijn had een paar ronden de kop genomen en ik viel eens aan in het stuk naar de meet. Het was eigenlijk meer de benen testen, ik voelde dan ook meteen dat er iets mis was. Als mijn benen wat minder goed waren dan is mijn ritueel om te demarreren omdat ze dan op het einde beter worden. Dit was vandaag jammer genoeg niet het geval. Ik reed heel de koers met zandzakken aan mijn lijf. Ik had moeite met de vele, plotse tempoversnellingen en verlangde naar het einde. Helaas voor mij waren onder andere Jonas Rickaert, Damon Maes en mijn ploegmaat Jason Vanneste het daar niet mee eens. Elk om beurt demarreerden ze. Ze reden elk een dijk van een koers en de laatste 2 hadden volgens mij een betere plaats verdiend

Voor mij kwam het einde als een verlossing. Ik wou wel nog een goed plaatsje van voor bemachtigen. In de laatste ronde zat ik vooraan, maar liet me dan een beetje wegdrummen. Ik ging ongeveer als 15e door de bocht en eindigde dan 13e. Jonas Rickaert won verdiend met een halve fiets voor op Kevin Deltombe en toekomstig ploegmaat Maxim Farazijn (die een spaak brak onderweg en knap terugkeerde). (ook)Toekomstig ploegmaat Arthur Vanlokeren en Simon Kenn sloten de top vijf af. Conclusie: Voor mij is het misschien niet slecht dat het einde van het seizoen in zicht is. En als het einde van het seizoen daar is dan ben je altijd welkom bij onze supportersavond op 7 november te Sint-Eloois-Winkel.

 

Pommeroeul 27/09/08 2e

Omdat mijn ouders zondag niet konden, gingen we nog maar eens in Wallonië koersen. Het was prachtig weer in het pittoreske stadje Pommeroeul. Wij dachten dat de koers in Bernissart was, maar het was verplaatst naar het naburige dorpje Pommeroeul. Deze keer waren 20 renners de inschrijvingstafel gepasseerd. We moesten 25 ronden van 1.4 km afleggen op een parcours met weinig bochten. De favoriet vandaag was Seppe Verschuere, samen zouden we proberen weg te rijden.

We startten relatief rustig omdat niemand waarschijnlijk zin had om de beuk er in te gooien. Ik wachtte mijn moment rustig af. Er zat in het parcours één moeilijke bocht van ongeveer 120°, na die bocht werd er veel gedemarreerd. Vanaf ronde 5 begon ik aan te vallen. Ik probeerde het zeker wel 15 keer, maar het parcours leende er zich niet toe om weg te rijden. Vooral Seppe Verschuere, Loïc Penserini en Cedric Verbeken waren actief. Er werd wel veel aangevallen, maar nooit doorgezet. Iedere keer als ik probeerde, sprong er wel iemand op mijn wiel. Ik kreeg nooit genoeg voorsprong in het begin van mijn aanval waardoor ik niet weg geraakte. Het was net alsof de rest van het peloton op een massasprint hoopte. Dat zouden ze ook krijgen. Alleen de laatste 5 ronden kreeg je wat ruimte om aan te vallen. Cedric Verbeken probeerde het de laatste 2 en hij kreeg wat ruimte, maar kon het niet halen tegen een compact peloton. 

We gingen dan de laatste ronde in. Ik zat wat vanachter doordat een renner mij hinderde toen er nog een demarrage werd geplaatst. De laatste bocht lag op 100 meter van de meet en het was wind mee dus moest je aan kop door die bocht gaan. Seppe Verschuere ging aan op ongeveer 100 meter voor de aankomst en nam direct een paar meter. Er zat één renner tussen mij en Seppe. Ik had nog niet gezien dat er een gaatje was en reed dit dan toe. Ik kwam aan zijn wiel net voor de bocht, maar kon hem niet meer voorsteken. Gianni Bossuyt werd derde en zo was het podium helemaal Vlaams.

 

Waardamme 21/09/08 7e

Dit was het langste parcours van heel West-Vlaanderen dus gingen we daar vanzelfsprekend koersen. Het was prachtig weer op het 3.750 km lange parcours met een vrij krachtige oostenwind. We moesten 33.750 km afzien. Er waren 2 reeksen en ik had het geluk om in de eerste te zitten. Deze koers werd er niet, zoals gewoonlijk om 4.15 u, maar om 3.30 u gestart. Ik wist dit niet dus hadden we zeker geen tijd over. Ik had zin om er in te vliegen deze koers, want de benen voelden zeker niet slecht aan.

Er werd de eerste ronde aan een traag tempo gereden. Pas in de tweede ronde plaatste er iemand een serieuze demarrage, ditmaal had Kevin Deltombe het hazenpad gekozen. Ik draaide mee met onder andere Thieme Van Ruymbeke, Miel Pyfferoen en Laurens Loeters. Ik spaarde mezelf wat voor als het weer zou stilvallen om dan zelf iets te proberen. Na een ronde werd Kevin ingelopen en dan was het mijn beurt om het hazenpad te kiezen. Ik kreeg niet zo'n grote voorsprong, maar bleef wel rijden. Na een ronde kwam hardrijder Michael Cools aansluiten. Ik was een beetje kapot en moest hem een halve ronde aan kop laten rijden. Daarna draaiden we elk om beurt rond. We reden redelijk rap en kregen voorsprong van zo'n 300 meter. Er werd jammer genoeg niet stilgevallen in het peloton. We hadden een mooi gat, maar uit het zicht blijven lukte niet. Achter ons werd er meerdere malen geprobeerd om de voorsprong alleen toe te rijden. Dit lukte niet, want we bleven ronddraaien, maar ze knaagden wel wat af van onze voorsprong. We haalden over heel de wedstrijd een gemiddelde van 38.5 km/uur. Ons mooie liedje was op een ronde voor het einde echter gedaan. Thieme Van Ruymbeke dacht dat het de laatste ronde was een reed alles uit de kast om ons bij te halen. Het lukte hem en hij stak ons voor aan de meet. Hij maakte al het zegegebaar, maar het werd hem direct duidelijk dat het nog een ronde was. Door zijn poging om ons bij te halen bracht hij een paar andere renners met zich mee. We stopten dan maar met verder rijden. De koers was een ronde te lang.

De laatste ronde reden we dan aan een slakkengangetje. Ik probeerde nog wat te recupereren voor de sprint, maar de lange aanval had veel krachten gekost. Het was een sprint naar beneden dus moest je vooraan plaats nemen. Ik zat niet vooraan en haalde een ontgoochelende zevende plaats. Arthur Vanlokeren won voor Jonas Lammens en Kevin Deltombe. Laurens Loeters en Thieme Van Ruymbeke sloten de top vijf af. Mijn medevluchter Michael Cools eindigde 10e. Ik had een mooie koers gereden, maar we hadden denk ik een betere uitslag verdiend. 
De toeschouwers zagen alvast een geanimeerde koers. Waren me met nog een derde renner geweest dan waren we misschien voor gebleven.
Jonas Rickaert won de 2e reeks voor Maxime Farazijn en Kenny Bouvry.

Video: zie films; zie ook voor foto's op www.deltombe.be
Volgende week rijd ik in zaterdag in Bernisart, omdat mijn ouders zondag niet kunnen.

 

Wortegem Petegem 14/09/08 4e

Om nog eens een laatste keer echt te klimmen dit jaar, kozen we de wedstrijd in Wortegem-Petegem. Dit was de 3e keer dat ik hier reed. Vorige jaren draaide het op een massasprint uit waarin ik me niet goed kon plaatsen. Er werd in 2 reeksen gereden en ik kon een plaatsje in de eerste reeks bemachtigen. Er waren een heleboel toppers in mijn reeks aanwezig waaronder Thieme Van Ruymbeke, Kevin Deltombe, Jonas Rickaert... Ik wou deze keer eens alles uit te kast halen door veel aan te vallen. Het was prachtig weer op het mooie parcours van Wortegem. Er zat één klim in het parcours van ongeveer 1.3 km. 

We startten relatief rustig, want er kwamen geen aanvallen. In de tweede ronde was er dan eindelijk eens een aanval, maar er werd niet doorgezet.  Ik reed attent vooraan en wachtte op een serieuze demarrage. Op de klim gingen er iemand stevig door en ik nam over in de afdaling. Ik ging naar beneden met een snelheid van 63 km/uur. Op het vlakke stuk kwamen ze dan allemaal weer aansluiten. Ik probeerde nog meerdere malen, maar er sprong altijd iemand direct op mijn wiel. Ik besloot eventjes te wachten en dan eens een waardige poging te verwezenlijken. Op een aantal ronden voor het einde plaatste Kevin Deltombe net voor het einde van de klim een demarrage. Ik schoof rustig mee en wachtte tot het stil viel, maar er werd een volle ronde doorgereden. Iedereen was bijna kapot, dan viel ik aan. Ze geraakten niet direct op mijn wiel en ik nam vlug 50 meter. Ik viel niet stil en ze hadden moeite om het gat toe te rijden. Op het einde van het vlakke stuk kon Jonas Rickaert aansluiten, maar hij had de helft van het peloton meegenomen. Toen ze bij mij kwamen ging ik nog eens aan, maar Kevin kon volgen en daarom zette ik niet door. We waren dan al op een goeie ronde van het einde en ik besloot niet meer aan te vallen. 

In tegenstelling tot vorige jaren kon ik me deze keer goed plaatsen. Op 175 meter van de meet ging Kevin Deltombe aan. Ik kon niet direct op zijn wiel springen, want er zat een renner in de weg. Ik kon me dan toch loswerken, maar zat dan al 5de. Ik maakte veel plaats goed en ging gemakkelijk over de 4e. Ik strandde uiteindelijk op 15 cm van de 2e en op 5 à 10 cm van de derde. Net geen podium. Kevin Deltombe won de wedstrijd voor Thieme Van Ruymbeke en de Nederlander Etienne Van Empel. Kenny Bouvry werd 5e. Had ik niet aangevallen dan was ik misschien dichter geweest, maar mijn keuze is om aan te vallen omdat ik geloof dat dat mij sterker maakt.
Video: zie films.

Gistel 07/09/08 gevallen

Na mijn overwinning vorige week zochten we het parcours van Gistel voor de derde keer in mijn prille carrière op. De weerman had regen en veel wind voorspeld. Hoewel, in de straten van Gistel was er toch geen 5 à 6 beaufort, zoals aangekondigd aan de kust, te bespeuren. We startten in 1 reeks. Toen we naar de inschrijving reden, brak er een spaak van mijn voorwiel, dat was gelukkig niet zo erg, want ik heb altijd reservewielen mee.

De start van onze wedstrijd werd uitgesteld, want er was een meisje platgevallen. Toen we daar stonden zagen we letterlijk en figuurlijk de bui hangen. Dreigende wolken kwamen op ons af. In de derde ronde regende het al. Ondertussen waren we zeer snel gestart en moest ik opschuiven. Zodra er wat getemporiseerd werd, plaatste ik een klein aanvalletje om de benen uit te testen. Ik voelde dan al dat ze niet zo goed waren. Niemand reageerde en ik reed op een slakkengangetje voorop. Nadat ik weer ingelopen was, regende het aanvallen. Vooral Miel Pyfferoen en Quentin Jauregui waren zeer actief. Na 2 ronden vol demarrages gingen Maxim Farazijn en Jauregui Quentin in de aanval. Niemand reageerde en ze hadden al vlug 100 meter. Miel Pyfferoen probeerde het gat toe te rijden. Ik zat toen helemaal van achter en opschuiven aan zo'n hoog tempo is niet evident. Van voor in het peleton ging Kevin Deltombe dan in de tegenaanval, maar hij werd gecounterd door Seppe Verschuere. Weer een compact peloton. Hierna gebeurden er weinig interessante aanvalspogingen. 

We gingen dan maar weer eens de laatste ronde in. Ik zat al helemaal vooraan en moest dus niet meer opschuiven. Op een 750-tal meter van de meet hadden we een bocht van 90° met daarvoor spekgladde witte zebrapaden. Op die voetpaden viel Kevin Deltombe en nam Seppe Verschuere, Miel Pyfferoen en mij in zijn val mee. Ik ging over kop en draaide dan. Door de adrenaline stond ik direct weer op en nam mijn fiets. Ook Seppe, Kevin en Miel deden dat. Bij iedereen die gevallen was, lag de ketting eraf. Ik kreeg hem er als eerste er weer op, maar het was nutteloos om nu nog door te rijden. Op een slakkengangetje ging ik naar de meet. Na de aankomst haastte ik mij naar het EHBO lokaal. Mijn wonden vielen al bij al nog mee en werden door de mensen van het rode kruis goed verzorgd. Een grote schaafwonde op mijn heup en wonde op mijn elleboog. Met de fiets van Kevin is het erger gesteld, hij brak zijn kader en zal voor de rest van het seizoen met een andere fiets moeten rondrijden. Maxim Farazijn won overigens de massasprint voor Felix Pouilly en Quentin Jauregui. Proficiat Maxim. Ontgoocheld droop ik af door mijn valpartij.

Saint Ghislain 31/08/08 1e

Vandaag trokken we naar Saint Ghislain. Ik had geen zin om in Diksmuide te rijden, omdat het parcours daar niet zo geschikt was voor ontsnappingen en ik er vorig jaar gevallen was. Deze week had ik niet kunnen trainen want ik was op kamp. De verwachtingen waren dus niet te hoog. We moesten in Saint Ghislain 24 ronden van 1.4 km afleggen op een zeer bochtig parcours waar je na elke bocht hard moest optrekken in het mooie stadje dicht bij Mons. Het was wel zeer warm dus mocht ik zeker niet vergeten te drinken. De koers was goed georganiseerd. Er waren 21 renners aan de inschrijvingstafel gepasseerd, waaronder favorieten Miel Houfflyn en Loïc Penserini. Ik had afgesproken om met Miel te demarreren, want in de sprint zouden we zeker verliezen. 

Ik startte rustig en reed in ongeveer laatste positie. De eerste 3 ronden gebeurde er quasi niks totdat Damon Maes en Gianni Bossuyt aangingen. Miel en ik wachtten rustig af en schoven beetje bij beetje op. Daarna sprong Jasper Dult naar de leiders, maar bleef een beetje steken. Dan voelde ik dat het het moment was en ik viel aan met Miel in mijn wiel. Eerst reden we naar het leidende groepje en daarna gingen we door. Ondertussen was Jasper Dult al komen aansluiten en jammer genoeg kregen we de anderen er niet direct af. Ik bleef aanvallen en Miel ging dan stevig door. Omdat de anderen niet vol overnamen en favorieten Vincent Scinta en Loic Penserini ons op de hielen zaten, probeerden we alleen door te gaan. We hadden hulp nodig en ik vroeg aan de anderen om mee te werken. Alleen Damon Maes deed dit en omdat er niemand anders overnam viel ik nog eens aan. Deze keer was Damon gelost. Dat was wel jammer omdat hij redelijk bedrijvig in de koers is. Miel en ik bleven doorgaan en eventjes later moesten Jasper Dult en Gianni Bossuyt ook afhaken.

Miel en ik konden een kloof slaan van een 30-tal meter en dat vergrootte alleen maar. Tenslotte werden Gianni, Jasper en Damon opgeraapt door Scinta en Penserini. Wij bleven doorrijden en ik kreeg het lastig (pijn aan mijn milt), dat was vooral door een beetje te ongezond te eten op kamp (chips). Buiten de 5 achtervolgers dubbelden we alle deelnemers. Als we na een tijdje een halve minuut hadden begonnen we wat te vertragen. We waren misschien een beetje te voortvarend, want 3 ronden voor het einde waren ze genaderd tot op 150 meter, dat was vooral het werk van Damon Maes. We reden niet rapper totdat ze op een bepaald moment naderden tot op 100 meter. Dan staken we maar een tandje bij. Voor we het wisten zaten we in de laatste ronde. We konden het ons niet veroorloven om traag te rijden, want ze waren te dicht. Op 300 meter van de meet konden ze ons niet meer inhalen. Dan reden we verschrikkelijk traag zij aan zij de laatste bocht door. De laatste rechte lijn was 200 meter tegen wind met in het midden een rond punt. Ik ging aan juist voor het rondpunt en Miel kwam niet meer over mij. Eindelijk nog eens gewonnen!!! Dat was geleden van in Herderen 2 jaar terug. Ik had wel geluk dat ik een minstens even sterke partner had.
Dan moesten we een halfuur wachten op het podium. De burgemeester speechte en we kregen mooie prijzen. 

Video: zie films.
Over één iets was ik minder tevreden : ik was misschien wel gewonnen, maar ik moet morgen naar school. De vakantie is weer veel te rap gegaan.

 

Meulebeke 24/07/08 2de

Vandaag hadden we familie op bezoek en met mijn nicht ging ik naar Meulebeke. De vorige twee jaren koerste ik hier ook. Telkens reed ik een behoorlijke wedstrijd. 1ste jaar: weg met uiteindelijke overwinnaar, maar gevallen op 2 ronden van het einde. 2de jaar: goed attent gekoerst, maar wist niet dat het laatste ronde was, toch 6de. Dit jaar wou ik beter doen. We moesten 16 ronden van 2.1 km afleggen. Ik zat weer in de 2de reeks, maar deze keer waren de favorieten beter verdeeld. In de eerste reeks werd er niet zo rap gereden, maar er waren wel veel demarrages. Jonas Rickaert reed weg met Kevin Deltombe. Kevin schoot op 150 meter uit zijn klikpedaal en strandde op een paar lengten van Jonas. 

Dan was het aan ons. Ik had me voorgenomen om rustig te starten en halfweg koers wat te proberen. Over het algemeen reden we rap, maar vooral in het stuk tegenwind stokte het tempo soms. We kregen de gebruikelijke aanvallen, ditmaal van Miel Pyfferoen en Jonas Lammens. Iets voor halfweg koers viel Miel Houfflyn een eerste keer aan. Ik bleef zitten. Hij demarreerde een 2de keer en nu wist ik dat ik ook iets moest proberen, maar Kenny Bouvry was me voor. Als het weer stilgevallen was, ging ik. Ik kreeg niet meer dan 50 meter en werd al na een ronde ingelopen, dus zou ik moeten proberen met andere renners weg te rijden. 2 keer probeerden Miel en ik het samen. Iedere keer reed een renner na een 500 meter het gat toe. Daarna demarreerden we afwisselend, dat lukte ook al niet. We moesten nog een sterke man mee hebben om weg te rijden. We spraken af om met drie (Miel Pyfferoen, Miel Houfflyn en ik) na een zeer scherpe bocht te demarreren. Miel Pyfferoen viel aan, ik zette de aanval door, maar Miel Houfflyn was mijn wiel kwijtgeraakt waardoor onze poging nutteloos was. We waren dan al 3 ronden voor het einde. Ik zou niet meer aanvallen omdat ik eens alles op de sprint wou zetten.

We gingen de laatste ronde in en ik had al het goeie wiel, dat van Miel Pyfferoen. Hij was de te kloppen man in de sprint. Ik gaf zijn wiel eventjes af, maar had het later weer terug. We kwamen dan in de laatste rechte lijn van ongeveer 800 meter. Ik zat perfect en had nog niets te veel moeten doen. Er werd al van heel ver aangegaan. Miel wachtte wel heel lang en ging dan door een piepklein gaatje op 125 meter van de meet. Ik kon niet volgen omdat dat gaatje te klein was en werd opgehouden. Maar daarna zag ik toch een opening en ging er vliegensvlug door. Ondertussen zaten we al op 75 meter. Ik schoof naar Miel zijn wiel en wachtte daar eventjes. Dat was mijn fout want ik ging er te laat eruit. Ik zat nog heel fris en maakte uiteindelijk nog veel goed. Uiteindelijk won hij verdiend met een half wiel voor. Kenny Bouvry sloot het podium af en Michael Cools en Miquel Peiren werden 4de en 5de. Mijn ploegmaat Jason Vanneste werd 7de na Jordy Ganseman. Miel Houfflyn werd 8ste. Had ik iets eerder aangegaan was ik misschien gewonnen. Ik was wat ontgoocheld omdat ik zo dicht bij de overwinning was, maar ik had goed gesprint en gekoerst en daar was ik wel tevreden over.
Video sprint: zie films.

 

Wevelgem 17/08/08 3de

Vandaag zakten we af naar Wevelgem. Vorig jaar had ik hier ook gereden, ik werd toen 5de. We moesten 23 ronden van 1.5 km afleggen op een vlak parcours. Ik verwachtte dat het deze keer pijpenstelen ging regenen. Dat deed het ook, maar niet als wij moesten koersen. Er waren 2 reeksen, ik zat jammer genoeg in de tweede reeks terwijl de eerste sterker bezet was. De sterke coureurs in mijn reeks waren vooral Tiesj Benoot en Arthur Vanlokeren. 

De eerste reeks moest vooral op een nat parcours rijden, maar na het einde toe begon het op te klaren zodat wij op het droge konden rijden. De eerste reeks werd gewonnen door Axel Fauville voor Seppe Verschuere en Cedric Vanhouttegem. Ik reed wat los met Arthur Vanlokeren en Tiesj Benoot. We dachten dat de eerste reeks nog niet gedaan was, daardoor stonden we als laatste aan de start. Ik ging me wat rustig houden deze koers, maar dat was niet gelukt. In de 2de ronde probeerde ik het al eens, maar ze viseerden mij wat. Ik had een voorsprong van ongeveer 50 meter voor één ronde, er werd niet stilgevallen achter mij, maar na een ronde kwamen Laurens Loeters en de Fransman Jaurequi Quentin aansluiten. Deze reden jammer genoeg niet door, daarom werden we een ronde later ingelopen. Bijna direct na deze aanval probeerde ik het nog eens. Deze keer werd mijn wiel weer geviseerd. En mijn maximale voorsprong bedroeg maar 25 meter. Na deze poging wist ik het: ik zou niet weg geraken zonder een sterke metgezel. De rest van de koers werd  traag afgehaspeld afgezien van een paar pogingen van andere renners. Ongeveer iets voor halfweg koers ging Damon Maes in de aanval, er werd wat getwijfeld zodat hij 2 ronden voor kon blijven. Ook ik probeerde nog een paar keer iets, maar dat was gewoon om de benen warm te houden. De laatste ronde dan, ik wist dat ik eerste in de laatste bocht moest zitten. Ik zette mijn aanval in, maar werd gepareerd door Arthur Vanlokeren. Ik ga uiteindelijk als derde de bocht door na respectievelijk Arthur en Tiesj. Dat was ook de aankomstvolgorde. Ik werd derde, maar voelde dat er nog iets meer in zat. Ik was wel blij met mijn derde plaats, maar ik had liever in de eerste reeks gezeten. Misschien was ik dan geen derde geworden, maar er werd wel meer gekoerst.

 

BK Ciney 10/08/08 14de en 10de

Voor de grootste en laatste afspraak van het seizoen, het Belgisch Kampioenschap, trokken we naar Ciney. 's Middags moest ik de tijdrit afhaspelen en om 5 uur de wegrit. De tijdrit was 4.2 km lang, de langste tot nu toe voor mij. Voor de wegrit moesten we 7 ronden van 4.4 km afleggen. Het was een mooi parcours met veel wind rond de veemarkt van Ciney met vooral op het laatste een paar lastige kuitenbijters. Na onze aankomst kregen we het gebruikelijke ritueel: inschrijven, nummer opspelden, parcours verkennen en banden blazen. Maar iemand van de organisatie had mij wijsgemaakt dat ik 10 min. voor de start van de tijdrit klaar moest zijn. Ik stelde mijn opwarming daarop af en kwam 10 min voor tijd aan. Daar zeiden ze dat ik nog moest wachten. Weer geen perfecte voorbereiding dus. 

Ik nam me voor om goed te doseren en pas op het laatste alles te geven. Zo deed ik het ook en op het zwaarste klimmetje zat ik nog fris. De rest was ook nog zeer heuvelachtig en ik ging goed vooruit, maar na de aankomst was ik echt kapot. Tot mijn grote ergernis kreeg ik te horen dat ik voor de klim 1 min. 20 seconden achterstand had op Miel Pyfferoen, die 1 minuut voor mij was gestart. Toen ik dit hoorde zat ik in zak en as, ik dacht dat ik ongeveer 40ste zou worden. Maar blijkbaar had ik op het klimmetje en de rest van het parcours nog 13 seconden goed gemaakt. Dylan Jaspers werd Belgisch kampioen tijdrijden, zoals verwacht, met 68 honderdsten voor op Saimen De Laeter en 3 seconden 45 honderdsten voor op Niels Vanderaerden. Miel Pyfferoen werd knap 4de en Kevin Rasschaert sloot de top vijf. Ik werd 14de, net zoals op het VK, met 11 seconden achterstand op de winnaar. Uiteraard was ik zeer tevreden. Na de tijdrit dan weer eindeloos wachten tot de wegrit.

Als het moment daar was stond ik helemaal vooraan. Ik kon bijna heel de wedstrijd vooraan rijden, vooral omdat er niet zo druk werd gekoerst. Na een paar kleine demarrages probeerde Wouter Leten het eens. Het peleton liet hem gaan en zijn maximale voorsprong bedroeg ongeveer 150 meter. Na een ronde werd hij ingehaald en op dat moment demarreerde Otto Vergaerde. Hem lieten ze ook rijden en ik wist niet eens dat er iemand weg was. Ik plaatste een kleine aanval en hoopte dat er iemand zou volgen. Dat gebeurde dus niet, maar er werd wel gereden achter Otto, ondermeer door Thieme Van Ruymbeke en Kevin Deltombe. Kevin reed het gaatje bijna helemaal toe, maar bleef een beetje steken. Op de klim probeerde ik het gat toe te rijden. Dat lukte makkelijk, maar helaas zat heel het peloton in mijn wiel. In heel de wedstrijd had ik het nooit echt lastig. Er gebeurde verder niks totdat Jonas Lammens 2 ronden voor het einde aanviel. Ook hij werd na een halve ronde ingelopen en kraakte dan. De laatste ronde zat ik niet echt vooraan tot ik door een goed maneuvre naar de eerste plaats ging. Op 400 meter zat ik nog aan kop tot de grote kanonnen zich klaarmaakten. In de laatste bocht, die ongeveer 180 graden was, gingen we snoeihard door. Het kon ook niet anders dan dat ze vielen. Ik kon mij er heelhuids door wringen en werd uiteindelijk 10de. Ondermeer Saimen De Laeter, die zijn sleutelbeen brak, Niels Vanderaerden,  Kevin Deltombe (opnieuw tegenslag op een kampioenschap) en Thieme Van Ruymbeke vielen. Otto Vergaerde werd Belgisch kampioen voor Wouter Leten en James Baeyens. Dylan Jaspers en Jeff Vertommen werden respectievelijk 4de en 5de. Mijn eerste BK was geslaagd. Na het BK namen we dan een korte deugddoende vakantie, waardoor dit verslag wat later kwam.
Video tijd- en wegrit: zie films.


Egem (Pittem) 02/08/08 4de

Voor de laatste wedstrijd vóór het BK te Ciney gingen we naar Egem (Pittem). Het was een parcours waar ik nog nooit gereden had. We moesten 30 ronden van 1.170 km in de regen afwerken. Ik voelde voor de start dat de benen niet super waren, maar ze waren zeker ook niet slecht. 

Na de start werd er direct gedemarreerd, maar al de favorieten startten rustig. De bochten lagen spekglad. Ik heb waarschijnlijk wel 20 keer geslipt en ik ging dan nog supertraag door de bochten, daardoor moest ik na iedere bocht hard optrekken.  Na ongeveer 6 ronden en veel demarrages probeerde ik het eens. Ik kon veel  snelheid maken en had ongeveer een voorsprong van 100 meter. Ik kon in het begin goed stand houden, maar achterin werd er nooit echt geaarzeld,daardoor werd mijn voorsprong nooit groter dan 100 - 150 meter. Na vier ronden werd ik door een uitgedund peloton van 9 man weer ingelopen. Vooral de mannen van Gaverzicht (Jonas Rickaert en Miel Houfflyn) reden in de achtervolging. De volgende 10 ronden werd er weer om beurt gedemarreerd totdat ik, Jonas en Miel zouden demarreren. We zaten helemaal vanachter, maar op dat moment plaatste Maxim Farazijn een aanval. Met drie reden we het gat toe en probeerden de rest van het peloton kwijt te raken. Helaas lukte dat niet, vooral omdat er voor iedere bocht heel hard geremd moest worden.

Dan gingen we maar met een groepje van ongeveer 10 naar de meet, maar enkele ronden voor het einde kwam de sterk sprintende Jonas Lammens (die gelost was) bijna aansluiten. Geaarzeld werd er dus niet. De laatste bocht (die op ongeveer 250 meter voor de meet lag) ging ik als eerste door. Mijn vader zei dat dat de beste tactiek was, maar omdat je in die bocht weer helemaal moest remmen en dan weer optrekken had ik geen voordeel. Mijn benen waren een beetje afgesneden en ik werd nog door 3 renners overstoken. Jonas won verdiend voor Maxime Farazijn en Miel Houfflyn. Ik werd 4de voor Michael Cools. Kenny Bouvry werd 6de voor mijn ploegmaat Braam Merlier en Aimé De Gendt werd 8ste. Deze koers was toch wel een goeie voorbereiding op het BK. Aan de ene kant was ik tevreden, maar andere kant ook niet.

 

Voorde 26/07/08 5de

Voor de eerste wedstrijd na het VK gingen we naar Voorde. Vorig jaar werd ik hier derde. We moesten 23 ronden van 1,5 km op een heuvelachtig parcours afleggen. De aankomst lag na een haarspeldbocht op het begin van de Kamberg. De voorbereiding was wat minder: de vorige nacht kon ik door geluidsoverlast bijna niet slapen en ik was wat ziekjes. Juist voor we aankwamen regende het, maar daarna klaarde alles op en werd het zeer warm.

We startten in 1 reeks met 47 deelnemers. Er waren veel goeie renners: Saimen De Laeter, Otto Vergaerde, Dylan Jaspers, Toon Wouters, James Baeyens,... Van bij de start had ik een slecht gevoel in de benen. De eerste 3 ronden werden door Saimen De Laeter aan het commando in een hoog tempo afgehaspeld. En door een mindere start moest ik rap opschuiven. Daarna werd er veel gedemarreerd (ook 1 keer door mijzelf) en ik begon het zwaar te krijgen. Ongeveer halfweg koers kreeg ik dan nog eens buikpijn. 4 ronden voor het einde viel de beslissing: Toon Wouters en Aimé De Gendt demarreerden en er werd niet direct geantwoord. Dan sprongen Otto Vergaerde en James Baeyens weg. Ik zat redelijk van achter en kon niet direct antwoorden. Het slechte gevoel verdween een beetje en dan sprong ik alleen weg naar Otto Vergaerde en James Baeyens. Ondertussen hadden zij al Toon Wouters en Aime De Gendt bijgehaald. Even reden we voorop met 5, maar om dat er veel gedubbelden in onze weg zaten, kwamen er nog eens 5 andere renners aansluiten. We gingen dus naar een sprint met 10. Ik probeerde als eerste de haarspeldbocht te nemen, maar ik zat op gelijke hoogte van Toon Wouters aan de binnenkant en ik moest remmen om niet te vallen. Dan ging ik maar als 4de door de bocht.

Otto Vergaerde won voor Toon Wouters en James Baeyens. Ik werd nog nipt op de meet geklopt door Dylan Jaspers en werd dus 5de. Jens Cockuyt werd 6de op een paar lengten voor Aimé De Gendt en Anton Op De Beeck. Belgisch kampioen Saimen De Laeter werd een halve minuut later 12de. Ondanks slechte benen en een mindere voorbereiding behaalde ik toch nog een mooi resultaat.
Video : zie films.

 

VK Boortmeerbeek 21/07/08 14de en 35ste

Voor de 2e grote afspraak van het seizoen zakten we af naar het Vlaams Kampioenschap te Boortmeerbeek. Omdat mijn ouders naar de Gentse Feesten moesten, voerde ploegleider Luc Schietgat mij naar Boortmeerbeek, waarvoor veel dank. We kwamen daar aan op ongeveer 2 u 30 voor de start van mijn tijdrit. Eerst mij gaan inschrijven en dan een keer of 3 het parcours verkennen. Daarna had ik nog tijd zat dus besloot ik een paar andere renners te vergezellen. Een uur voor de start ging ik naar de auto van de ploeg. Kleren aandoen, nummer opspelden en dan opwarmen. Juist als ik wou beginnen met opwarmen, begon het te regenen. Dan maar in de regen opwarmen (Luc hield een paraplu boven mij). Na een goeie opwarming ging ik naar de start, maar ik had mij vergist, ik moest maar 10 min. later beginnen. Dan stond ik daar maar onder een tent van de Planckaerts (niet die van de televisie, maar van clubgenoten emiel en edward), juist voor de start rijd ik nog eventjes los om toch nog maar een klein beetje op te warmen. Ik moest zoals vele anderen (niet de eerste 15, die konden hun tijdrit in het droge afwerken) mijn tijdrit in de regen rijden. Zoals voor elke tijdrit was ik wel wat nerveus. In het begin had ik wat problemen om mijn verzet rond te draaien en ik ging de bochten traag door omdat ik 2 keer met mijn achterwiel slipte. Toch word ik onverhoopt 14e, 4e West-Vlaming. Dylan Jaspers werd Vlaams kampioen voor Saimen Delaeter en Otto Vergaerde.

Daarna wachtten we eindeloos tot we om 17u mochten starten. Ik reed los met een paar andere renners, maar ik moest juist voor de start nog mijn banden blazen. En door mijn eigen domme fout stak ik 1 kilogram meer luchtdruk van "voor" dan van "achter": Slippen geblazen dus! Daarna direct naar de verzetcontrole en omdat ik zo laat was stond ik bijna helemaal achteraan. Bij de start schoot ik dan nog eens uit mijn klikpedaal waardoor ik als laatste de eerste bocht doorging. De wegrit was er eentje om vlug te vergeten, want het regende heel de koers. Er werd bijna om iedere plek gevochten en opschuiven was zeer moeilijk. Na drie ronden geraakte ik dan toch van voor. En besloot "de benen te strekken", ik zag dat er al direct een renner in mijn wiel zat dus besloot ik er maar mee te stoppen. 2 bochten later probeerde Jonas Lammens waarschijnlijk in een bocht te demarreren, maar hij viel en sleurde waarschijnlijk 15 renners mee in zijn val. Hij zou niet meer aansluiten. Ik ondervond dat het te gevaarlijk van voor was,dus reed ik wat van achter, tot ongeveer 3 ronden voor het einde, want dan moest ik opschuiven. Wonder boven wonder ging ik de laatste ronde als eerste in. In die laatste ronde was iedereen nerveus en werd er echt geknokt om de goede uitgangspositie. 700 meter voor de meet zat ik ongeveer 15e tot een renner mij in het gras reed. Als ik weer uit het gras raakte, zat ik maar ongeveer 40ste en dan wist ik al dat een goed resultaat verloren hoop was. In de laatste bocht viel Kevin Deltombe en nog een paar andere West-Vlaamse renners. Ik bolde uiteindelijk als 35ste over de meet. Joachim Vanreyten werd Vlaams kampioen voor Niels Vanderaerden en Saimen Delaeter. Ik was toch wel diep teleurgesteld. Daarna vlug douchen, want het was ijzig koud. 

Dan moest de ploegleider nog naar Halen om een paar andere renners van de ploeg op te pikken. Om 9 u was ik eindelijk thuis en ons internet ging niet waardoor ik mijn aanvraag niet kon indienen. Ik hoop dat ik toch naar het BK mag gaan.
Video : zie films.

 

Ere(Doornik) 12/07/08  2de

Voor de eerste wedstrijd na het provinciaal kampioenschap zakten we af naar Ere, dicht bij Doornik. We moesten wel zaterdag rijden, want zondag konden mijn ouders niet. Er stond heel wat wind. Ik was een beetje bang dat het zou regenen, want dat was voorspeld. Gelukkig zat de weerman ernaast. Er moesten 17 ronden van 2 km afgelegd worden met 27 renners aan de start. Het was een mooi heuvelachtig parcours, waar er bijna geen meter vlak was. En de aankomst lag op een toch wel lang klimmetje.

Voor de start werden een paar Waalse renners voor de televisie geïnterviewd. Direct na de start deden we het klimmetje van ongeveer 800 meter. Er werd direct door Thibaut Vandekerckhove van Deerlijk-Gaverzicht aangevallen. Ik nam me voor om rustig te starten en af te wachten. In het begin kreeg die renner een vrijgeleide, maar de Waalse renners probeerden het gat toe te rijden. Na 2 ronden werd hij ingelopen. Daarna was er een kleine demarrage van Seppe Verschuere. Ik wist dat ik niet te ver van hem moest zitten, want als ik met een groepje wou wegrijden zou hij er bij moeten zijn. Na die kleine prik werd er een ronde traag gereden tot Seppe Verschuere nog eens aanviel. Ik zat in zijn wiel en er onstond een splitsing van 8 renners, maar alleen ik, Seppe Verschuere en Matthias Bille reden aan kop. Ik zei tegen Seppe dat we met teveel waren en dus vielen we nog eens aan na een scherpe bocht. We reden boven de 50 km/uur en we zagen dat alleen Matthias Bille nog kon volgen.

Samen reden we een mooie voorsprong van om en bij de minuut bij elkaar. Er werd heel de wedstrijd goed rondgedraaid en iedereen deed ongeveer evenveel kopwerk. We dubbelden de helft van de deelnemers. 2 ronden voor het einde ging ik op de klim van de kop af, maar ondertussen viel Seppe Verschuere aan de andere kant aan. Ik kon niet direct reageren, want ik moest eerst langs Matthias Bille. Ik wachtte eventjes en ging dan zelf in de achtervolging. Eerst verkleinde ik het gat tot 20 meter, dan reed ik na de afdaling het gat definitief toe. De samenwerking tussen ons 2 was niet perfect en in de laatste ronde probeerde ik van hem weg te rijden op het klimmetje, maar hij kon mij volgen en ik wist dat het tot een sprint zou komen. In die laatste ronde reden we bijna niet meer en Matthias Bille kwam terug tot op 50 meter, maar waarschijnlijk zat hij kapot, want anders zou hij wel erbij gekomen zijn. Maar we gingen dus naar een sprint op het klimmetje. Ik liet Seppe voorgaan, want op kop zou ik zeker verloren hebben. Ik kon hem volgen, maar ook niet meer dan dat. Dus liet ik mij op het einde wat gaan. Mijn eerste 2e plaats ooit. Matthias Bille werd derde en anderhalf minuut later werden Gianni Bossuyt en Cédric Vanhoutteghem respectievelijk 4e en 5e. Thibaut Van De Kerckhove werd 6de en James Baeyens 30 seconden later 7de. Na de koers kreeg ik van een Waalse man 5 euro omdat ik zo'n mooie koers gereden had. Ik was zeer tevreden. 

Video: zie films.

 

Free counter and web stats