Wekker om 8u, het zonnetje schijnt weeral volop. Nochtans gaat het vandaag regenen volgens de weather forecast; in Schotland geloven ze niet in zoveel mooi weer. Dit is té uitzonderlijk, dus 9 kansen op 10 dat we vandaag nat worden. Voorlopig alleszins nog geen cumulonimbuswolken te bespeuren. Ontbijt aan de picknickbank... Iedereen blijkt hier al vroeg uit de veren; je zou voor minder... Liggen zweten in je slaapzak die voorzien is op temperaturen van -5°C, dat is het niet! Om 9.45u staan we vertrekkensklaar. Vandaag laten we ons voor onze tocht leiden door het weer en het reliëf. We stellen geen kilometers voorop; we proberen gewoon te rijden zolang onze conditie, de bergen en de zon dat toelaten. Karen vertrekt moedig met de kar... "Ik zal de eerste dertig kilometer doen, en dan jij de volgende dertig." Ja lap, zit daar dan toch al enig 'plan' in deze uitspraak? Ik richt me dus maar op minstens zestig kilometer. De LP belooft een roller coaster ride en dat blijkt te kloppen. Berg op, berg af, telkens de zee in het vizier. Gelukkig zijn de heuvels vandaag niet te hoog. Als we wat snelheid nemen bij het afdalen, geraken we meestal vrij vlot al tot voorbij de helft van de volgende klim... een beetje bijtrappen en de top is zo bereikt. Op bepaalde stukken kunnen we echt wat doortrappen en snelheid nemen. Ik heb vandaag voor het eerst een tiende van mijn zeventwintig versnellingen gebruikt (dus ook de knop links kwam eens in actie). De ketting rolt verder voortdurend van het ene op het andere tandwiel van de as achteraan.

Van al die inspanningen gaan m'n darmen trouwens overhoop liggen. Op 55 km dus dringend tijd voor nog eens een pitstop, dit keer in de Glenuig Inn. Een cranberry en ginger juice, wat wondverzorging, een 'chatje' met wat Duitsers en een Engelsman (hij deed erg geïnteresseerd in onze fietsen met trailer, maar zijn maat vond dat zo vreemd, dat hij zich afvroeg of ie niet veeleer interested in the girls was) en een zonbeurtje later smeren we onze benen in voor de laatste (ca.) vijftien kilometer van de dag. Die gaan opnieuw vrij vlot, zodat we rond 18.15u arriveren in Lochailort. Dat dorpje blijkt zo klein dat we ons afvragen of we hier wel kunnen kamperen. Even horen of we onze tent niet in de tuin van de plaatselijke Inn mogen opstellen... Een duidelijke 'njet' en een doorverwijzing naar some space near the river, although that will be very midgy.

Zo verstrijkt de tijd snel. We kunnen nog een postzegel first class bemachtigen in de bar. Bijna al onze kaartjes zijn nu geschreven. Het is zo goed als gedaan met regenen, af en toe wat motregen en ook de weg valt reuzehard mee Wel even een klein probleempje met de ketting van Karens fiets, maar dat is na ondersteboven zetten en wat smeerhanden zo weer opgelost. Karen is een echte doe-het-zelver.

We nemen de coastel alternative route waar we zicht hebben op de zandstranden. Spijtig genoeg geen zonnebaden op deze silver beaches vandaag. We laten ze links liggen en gaan dapper verder. Even is er een echte fietsroute via Morar die een eind verder toch weer op de 'grote baan' uitkomt waar een apart fietspad is. Zo arriveren we toch nog droog om 13.30u in de Mallaig waar net de stoomtrein staat. Een snelle hap in het Waterfront restaurant (hot roll porc en beef), nog inkopen in de voor ons nu al o zo bekende Co-op en we kunnen weeral de ferry op (14.40u). Niet iedereen heeft blijkbaar even veel geluk als ons, want er blijft een hele rij wachtende auto's noodgedwongen achter wegens geen plaats meer. Zij zullen vast en zeker niet gereserveerd hebben. Een klein autootje kan er nog net bij. Om de een of andere reden schommelt deze boot (die toch wel een klein salon heeft) vrij hard. Eten om misselijkheid tegen te gaan, is dan de boodschap. Dat hebben we goed begrepen. De hot roll vulde toch onze maag niet helemaal, zodat er nog een broodje hesp en een croissant bij kan. Nog snel naar het toilet, want we arriveren al aan de overkant. Hier is het helemaal droog, dus springen we de fiets op richting Oronseray. Dat blijkt het moeilijkste stukje. Hier en daar wat klimmetjes. Van daaruit richting Broadford gaat het vlotjes vooruit. Het landschap is iets minder bergachtig, maar zo uitgestrekt zeker even mooi. De weg is wel een brede autoweg.

Na haar douche wil Karen aan het eten beginnen, maar we krijgen het vuurtje niet in gang. Onze host biedt ons zijn keuken en versgevangen en -gerookte makreelfilets aan. Nog voor we kunnen weigeren, staat de pan vol olie al te sudderen op het vuur. De hond wordt goed weggestopt en mijnheer en mevrouw (we zijn vergeten hun namen te vragen) gaan een pint pakken in de bar. Daar staan we dan... geen van beiden erg bedreven in het bakken van vis. Goed heet laten worden, lijkt me en dan voorzichtig in de pan leggen. Damn, de olie springt natuurlijk alle kanten uit. Olie en water (de vis is zo vers dat ie recht uit het water komt), dat is geen goeie combinatie... dat hadden we toch moeten weten. Mijn trui heeft er wat schroeivlekken bij en m'n broek een olievlek of drie. jammer! Spatdeksel gevonden, dampkap opgezet, vloer proper gemaakt, vis vakkundig omgedraaid. Dit wordt - tesamen met onze pakjespasta - een maaltijd om van te smullen! Karen wil de derde vis (die we niet opbakken) veilig wegleggen, maar vergeet daarbij even dat net achter de deur die ze daarvoor opentrekt de hond des huizes verborgen zat. Shit, een ontsnapping! En terugkomen uit zichzelf, dat doet zo'n beest natuurlijk niet. Karen zet de achtervolging in, kan het mormel te pakken krijgen en zit 'm weer veilig achter deur (zonder vis; die laten we maar op het aanrecht liggen).

Volgens Graham volgen er drie bergen, dus we gaan vol goede moed op pas. Het zonnetje schijnt toch al. De eerste kilometers verlopen vlot, hoewel het verkeer razenddruk is op de weg. Er is echter geen andere mogelijkheid. De eerste klim is een serieuze, niet zozeer van hellingsgraad, maar wel van lengte, zo'n drie kilometer. De auto's zoeven ons voorbij, maar het uitzicht is werkelijk prachtig. We hebben zicht op het Cuillin gebergte. Onze eerste pitstop is pas om dertig kilometer in Slichagan. Vandaar is het weer een heuvel op, om te arriveren in Portree. Een echt stadje, inclusief stadpleintje. We eten deze keer echt van de bakker: bacon cheese roll, turnover apple en fruit scones). Marieke schrijft nog wat kaartjes en weer zijn we op pad. De weg lijkt weer eenvoudig vlot te gaan. Of zijn onze benen al deze inspanningen al gewend? Alleen onze poep ziet een beetje af vandaag. (Poepverslag: het lijkt wel bij het beklimmen van de bergen dat onze poep 'gevoelloos' wordt... een licht tintelend gevoel, als een slapend been ofzo. Vreemd hé. Karen en ik ondervinden net dezelfde symptomen. Maar ach, als het daar maar is en we verder bespaard blijven van blaren, open wonden, constante pijn... Tot dusver totaal geen last van!)

De ferry blijft op zich wachten. Gelukkig schijnt de zon, zodat we nog wat kunnen bruinen buiten. Om 20.30u kunnen we eindelijk vertrekken. We installeren ons op het bovenste dek, in de salons daar. Nog geen tien minuten na vertrek ligt er al een mevrouw naast ons te snurken. Na wat eten (een blik fruit, wat koekjes en een niet te eten bifiworstje) volgen we haar voorbeeld. Schoenen uit, trui oprollen als hoofdkussen en knorren maar... Ik doe een welkom dutje, Karen bewondert na een tijd de prachtige uitzichten op zee. De zonsondergangfunctie van het digitaal fototoestel loont.

 

Om 6.30u is het al zo warm in onze tent dat we de voorflappen moeten openritsen om wat frisse lucht te krijgen. Een dik half uur later staan we ook effectief op. De linkerkant lijkt bewolkt en grijs, rechts schijnt het zonnetje. Hopen maar dat we vandaag de sunny kant opmoeten. In minder dan een uur tijd zijn we ingepakt en hebben we gegeten. Na de vijf kilometer van gisteren moeten we er nog maar vijftien doen tot aan de volgende ferry. Het landschap is prachtig. De zon schijnt, maar er is wel enorm veel wind. Heuveltje op, heuveltje af, overal rondom water en kleine eilandjes. Op onze weg komen we zowaar een kudde vooruitgedreven schapen tegen: traffic jam in Schotland. De boer vraagt of we in a hurry zijn. Absoluut niet, maar wat fotootjes trekken, doen we wel graag. We drijven de schapen al huppelend (de schapen, wij fietsen) de juiste poort binnen. Ze blijken die zonder enige moeite te herkennen: een goei schaap kent z'n eigen wei.

De zee blijkt mijlenver. Omdat fietsen erg vermoeiend wordt, laten we onze stalen rossen achter en gaan we te voet verder, op zoek naar het azuurblauwe water. En dat is een droom! Werkelijk zoals in de vakantiebrochures van tropische eilanden. Een hemel op aarde, een fotosessie om u tegen te zeggen, een picknick om jaloers op te zijn en plezier alom. Onze voetstappen in het zand vinden we niet meteen terug, maar Karen heeft gelukkig aan de verrekijker gedacht, dus onze fietsen krijgen we al snel weer in het vizier.

Eten maken blijkt een ander paar mouwen. Het vuurtje weigert dienst... 't is te zeggen: de vlam waait telkens uit. We plaatsen ons strategisch, als levende windschermen, rond vuur en pot. Met wat geduld moet het wel lukken! Hoe lang duurt het voor pasta kookt? Meer dan een halfuur alleszins... of ook, tot onze zin om langer te wachten op is. Een wat tegenvallende maaltijd. Naar mijn gevoel heeft de pasta met chicken and mushroom flavour meer weg van witte bonen in een onbestemde groentensaus, zelfs met die extra kip- en tomatenbouillon erin.

Nog een plasje in open veld en we zijn weer klaar voor vertrek. Karen gunt zichzelf nog een druivensuikertje om - met kar - de eerste berg van de dag te kunnen bedwingen. En die is alvast de moeite! Ik sta algauw nat in het zweet, maar m'n trui uitdoen, is geen optie... Kwestie van in het ritme te blijven. Het lukt ons om de top te bereiken zonder af te stappen: we worden alsmaar beter, onze conditie gaat er zienderogen op vooruit. De eerste kilometers verlopen verder vrij vlotjes. Het landschap is vrij kaal, erg rots- en bergachtig, de perfecte scène voor een film over de planeet Jupiter. Blijkt dat nu net het idee dat ook Stanley Kubrick had voor zijn 2001: A Space Oddessey. Great minds think alike! 

Onze mannen van Ringway staan ons op het autodek al op te wachten als het tijd is om van boord te gaan. Fietsen en tassen worden achterin gegooid; onze lift naar Inverness is verzekerd. Een rit van anderhalf uur door de bergen, die hier bedekt worden met een dikke laag mist. Het valt ons ook op dat er vaak grote plassen water liggen op de weg... hier regent het wellicht een pak meer. Nu, het heeft wel wat, zo'n 'spookachtig' decor. Dit is het Schotland zoals ik het me had ingebeeld. We zijn trouwens blij dat we dit stuk niet met de fiets moeten doen, want het lijkt nogal gevaarlijk (druk verkeer). 

We fietsen langs de River Ness en de Ness Islands. Een mooie omgeving, maar niets spectaculairs na al die eilanden die we al gezien hebben. We parkeren onze fiets en trekken naar het Tourist Office. Hier zijn ze al wel vriendelijker, maar van fietsen (en hun routes) hebben ze toch geen kaas gegeten. We beslissen, na het raadplegen van enkele (te kopen, maar dat doen we niet) fietskaarten dan zelf maar om via Pitlochry naar Edinburgh te fietsen.

Wat later smullen we naar hartelust van de frambozen die langs de kant van de weg staan. Dat doet deugd! Hopelijk kunnen we er zo weer even tegen. We gaan traag vooruit en als we dan ook nog in het niets een camping tegenkomen, is de beslissing snel genomen. Genoeg voor vandaag! We zetten de tent in een wip op en maken dankbaar gebruik van de waterkoker voor een warme chocomelk die we al tien dagen meezeulen. We rusten even (verslagje, telefoontje, puzzeltje) voor we aan ons avondmaal beginnen: puree met worstjes en sla. Mmmm.

Na zevenentwintig kilometer houden we een late Scottish Breakfast stop in Carrbridge: vettige toastjes, warme tomaten, bacon, sausages, tea for two. Na zo'n calorierijke (maar heel erg smakelijke) lunch kunnen we er hopelijk weer tegen. De mevrouw van de coffeeshop zegt ons nog: you'll be really fed up with this rainy weather all the time... Wij hebben daar tot dusver gelukkig niet te veel last van gehad. Hier in het binnenland dus blijkbaar wel en de voorspellingen voor de volgende dagen zien er ook al niet te rooskleurig uit. Laten we daar voorlopig nog maar niet te veel aan denken. We vertrekken kort na twee bizar geklede fietsende Canadezen uit Quebec (die van ons - cyclists - zeggen: you really aught to be crazy, cycling in Scotland... Geloven wij graag: de ene is van top tot teen ingepakt in regenkledij, de ander heeft over zijn fietskleren een witte chemische overall getrokken). En avant! De kilometers gaan goed, erg goed. het is ook heel mooi fietsen: veel paarse heide, veel berkenbomen, vele groene mossen. Als we een stukje off road gaan, zitten we temidden van natuurlijke pracht en praal. Het gebied waar we doorrijden, maakt deel uit van het Cairngorms National Parc. We volgen een eindje het spoor en komen in een warm van zwarte lucht terecht. Nog een blazend getoeter erbij... Dit moet een stoomlocomotief zijn! De machinist (en de stookjongen?) van dienst ziet zwart als roet; gezond kan dat toch niet zijn. Idyllisch is het wel. We hobbelen en bobbelen verder; up and down, up and down. Voor we Kingussie binnenrijden, lokt een Schot-in-rokje ons nog de Ruthven Baracks in met zijn doedelzakgeblaas. Dat 'kasteel' staat daar mooi te pronken op een berg; de bijhorende Schotse hooglanders zijn echter weinig geïnteresseerd in een fotoshoot.

De wekker van 8u hebben we gemist, die ligt bedolven onder het donsdeken blijkbaar. Gelukkig word ik vanzelf wakker om 20 voor 9. De tent inpakken zit er voor vandaag niet in, allé we moeten ze nog wel opvouwen vanuit de droogkamer. Ontbijten met yoghurt en nectarines en we kunnen er weeral invliegen/fietsen. 

We hopen tot Pitlochry te raken vandaag. Marieke start alvast met de kar. In het begin vlot het wat moeizaam. Onze benen moeten er nog inkomen precies. De weg volgt grotendeels de A9-weg, jammer want het geluid van de voorbijrazende auto’s  blijft op de achtergrond, hoewel we vaak op verkeersvrije fietspaden fietsen. In Dalwhinnie eten we ons tienuurtje na 22 km, de gebruikelijke banaan en een choco-as die blijkbaar al 2 weken in de bagage heeft overleefd. Even later passeren we een bord “Opgelet, hier begint de Drumochter Pass. Voor de volgende 30 km is er geen voedsel of onderdak ter beschikking.” Dat belooft! Op ons gemak beginnen we er aan. Het valt ons op dat er vrij veel wielertoeristen op de baan zijn vandaag. Ook vandaag weer liggen er weer heel veel onbekende, verzopen kadavers op onze weg. Voor we het weten zijn we op het hoogste punt van de pass beland (465m). Een makkie! De volgende 15 km lijkt het alleen maar naar beneden te gaan. Zo vorderen de kilometers snel tussen die mooie heuvels. 

Net als we honger beginnen te krijgen, botsen we op het “Calvine shopping Centrum” zoals we het zelf maar zullen noemen. Het is er een drukte van jewelste, maar wij maken er dankbaar gebruik van om te picknicken en een Scottisch crunchcake als toetje te nemen. Nog maar middag en al 55 km op de teller. Even rondneuzen in de artisanale foodshop hoort er dan ook weer bij. 3 mijl verder, ligt de volgende bezienswaardigheid, het Blair Castle. We fietsen de majestueuze oprijlaan op maar vinden het uiteindelijk niet de moeite om te betalen en zoals gewoonlijk heb je ook een ticketje nodig om de omringde tuinen te ontdekken. Bloemen en planten hebben we de voorbije twee weken al genoeg kunnen bewonderen en in wapens en dergelijke zijn we niet zo geïnteresseerd. Pitlochry lokt… en zou de moeite waard zijn. Een makkie… 

Toegegeven, de hoofdstraat doet idyllisch aan, maar om het nu te omschrijven als een echte trekpleister…? Veel meer dan die ene straat vol winkels met ouderwetse (of zijn dat gewoon Schotse?) kledij heeft deze ‘highlandvillage’ toch weer niet te bieden. Een ‘stroll into town ‘ vraagt 20 minuten van onze tijd. We duiken de bar in voor een cranberry juice en tea (zo hoort dat om 4pm). Op de tv wordt zoals gewoonlijk golf uitgezonden. Van de Tour de France (waarin wij als wielertoeristen uiteraard ontzettend in geïnteresseerd zijn) geen enkel beeld. Geen wielrenners, die Schotten? Ze kunnen hier toch goed oefenen, me dunkt. De Co-op heeft zich vandaag goed verstopt, maar op simpele aanwijzingen van een ‘local’ vinden we weer onze vertrouwde rayon van de bananen, de muesli en de Marylandkoekjes. Voor het avondeten kiezen we voor noedels, met tandori chicken en wokgroenten met champignons. Nog een ommetje langs de openbare toiletten om het water aan te vullen en we zijn weer helemaal wildkampeerklaar. 

Voor we ons ideale plekje vinden, rijden we nog een zestal kilometer. Karen spot een open plaatsje in het bos. Ik sta eerst weigerachtig omwille van de zwiepende bomen (dat maakt zo’n akelig piepend geluid), maar ga toch akkoord. Tentje opstellen, matje opblazen en even een lekker dutje onder de wol van de slaapzak. Om iets voor 20u begint Karen aan het eten. Het vuurtje werkt al iets beter dan de vorige keer, maar optimaal is het niet. Ach, die groentjes mogen best nog wat knapperig zijn…. En smaken doet het alleszins! Nog een stukje Cadburry Dairy Milk Fruit en Nuts als toetje; ik wist niet dat kamperen in het bos zo ‘exquisite’ kon zijn…mjammie! Karen staat in voor de grondige afwasbeurt en klaar is kees. Ons tochtje naar ‘achter de bocht’ levert niets op. Om 22u vallen onze oogjes toe.

NB: Vandaag overigens leuke dorpjes met erg klinkende namen gepasseerd: Dalwhinnie bijvoorbeeld, of wat dacht je van Killiecrankie, mijn absolute favoriet!

DAG14: ZONDAG 19 JULI 2009

Wind… Hoge bomen vangen veel wind! En van veel wind slapen wij weinig…dus de wekker een half uurtje later opnieuw laten afgaan, doet deugd. Soms zijn we niet zo’n vroege vogels; zeker niet als die kleppers een hele nacht lang een fluitconcert van jewelste te berde brengen. Sympathiek is het wel natuurlijk. De muesli die we gekocht hebben, blijkt niet de juist: noten in plaats van lekker fruit… Onze ‘morningboost’ valt in het water –met melkpoeder-. Vetrek om 10u. Wij hebben geen last gehad van regen deze nacht (daarvan tenminste niet), maar op sommige stukken van de weg is het nochtans erg nat. Dat lijkt op plaatselijke buien. Je kan in de plassen bijna de vorm van de regenwolken zien. Weer wat slachtoffers gevallen: in de eerste kilometer drie dode egels en een mol. 

De tocht begint up and down, wel vrij vlotjes en even later rijden we op een gravelpaadje langs de River Tay. We  komen dan in een parklandschap terecht, de uitlopers van het dorpje Dunkeld, waar een mooie kathedraal staat. ‘The miss is serving’ maar we turen eens naar binnen langs het raampje en de ruïnes zijn ook wel de moeite waard. We ontmoeten er weliswaar een Kortrijkenaar uit Holsbeek op de fiets. Zijn bagage brengen ze echter achterna voor 500€ per week Wij zullen met dat budget toch wel drie weken toekomen hoor. Op het bankje aan de kathedraal smullen we van onze banaan zoals gewoonlijk aan de oevers van nog altijd de River Tay. De tocht brengt ons verder langs een trap waar we moeten afstappen om de fietskar tot boven te krijgen. Ook vandaag is het uitzicht weer mooi, maar compleet anders. Nu fietsen we tussen de glooiende hellingen van landbouwlandschappen. Het kleurenpalet met de zon en wolken erbij is subliem al komt er wel wat wind opzetten. Picknicken doen we deze keer naast een schommel, elke dag iets nieuws, op de green van Pitcairngreen… 

Even later belanden we weer op een fietspad naast de rivier dat ons helemaal verkeersvrij tot het centrum van Perth zal brengen. Ideaal. Er komt wel heel wat belgerinkel bij te pas want het pad heeft heel wat dode bochten. We arriveren op een reusachtig Green waar ook een aantal tentjes staan. Er wordt lustig gegolfd, gefietst en gewandeld. In het centrum gaan we op zoek naar de openbare toiletten, die we niet vinden... Ook de ingang van de Tourist Informations speelt ‘Hide and Seek’ met ons, maar blijkt toch open, ook op zondag. Voor toiletten sturen ze ons naar het Shopping center, voor de weg naar Edinburgh de A912op. Een tijdje volgen we die redelijk drukke weg. Nog pistolets kopen voor deze avond bij Tesco’s en we kunnen weer verder. De weg wordt minder druk maar de wind zet feller op. 

Ons reisdoel: Kinross, want daar ligt een meer en aan dat meer zou onze tent goed passen. Karen ziet het nog volledig zitten, ik ben volgzaam maar er zit nog weinig fut in. Toch nog maar volhouden, we hebben al 60 km gedaan en Karen schat dat we er nog een goeie 10 te doen hebben. Dan nog maar eens wisselen van kar, die kan er voor die laatste trek ook nog wel bij. In het water in Kinross ligt een eiland, met daarbovenop een kasteel, maar plaats voor onze tent… Ho maar, dat is ons niet gegund, zelfs niet als ik het vriendelijk vraag aan de secretaresse van de vissersclub. Een beetje verder fietsen dan nog maar. Dat huis met die drie tenten in de tuin blijkt gewoon een huis met drie tenten in de tuin en geen ‘camping-to-be’. Richting Cleish hills leidt de weg en ik word het echt beu. Mijn teller staat al op 80 km (we hadden namelijk blijkbaar ergens een afslag gemist, waardoor we een klein ommetje hebben gemaakt). Heuvels over, dat zit er niet meer in vandaag! 

We once more ping a doorbell… Goed nieuws, we mogen onze tent op een groen plekje in de voortuin zetten. En als we warm water nodig hebben…dat komt gewoon uit het kraantje buiten. Mijn stemming slaagt ineens om naar gelukkig. Snel de tent rechtzetten, m’n matje opblazen…Bijna een vliegend tapijt met al die wind!Oh, wat doet dat deugd! Een chipske, pistolets met paté, een plasje in de bosjes en nog een soepje toe. We bekijken ook al eens het programma voor morgen. Dat blijkt veelbelovend: Edinburgh is helemaal niet meer ver. Uitslapen kan dus makkelijk! Op onze fietsroute zullen we ook nog twee  ‘te bezichtigen’ dorpjes tegenkomen. Aan ons tripje komt stilaan een einde, maar eerst nog een paar dagen genieten van stadsgekuier.

DAG 15: MAANDAG 20 JULI 2009

Nog steeds veel wind. Ik vermoed dat ons tentje deze nacht zeker een aantal keer bijna gaan vliegen is. Gelukkig lagen wij erin! We zijn op om 8u30 en pakken rustig in. Plasje maken en tanden poetsen doen we (zoals gisteren) achter ’t muurtje een eindje verderop. De eigenaar van de tuin waarin wij deze nacht geslapen hebben, vindt het erg moedig dat wij de ‘steep way’ over de heuvels nemen. Hij ziet dat nog wel eens gebeuren, maar enkel op een zondag… en niet bij zoveel wind. En ’t mag inderdaad gezegd: we are very brave! 3 km klimmen zowaar, dat kruipt in de ochtendbenen! Maar het zicht als je achterom kijkt -als je daartoe tussen het trappen en jezelf aanmoedigen toe in staat bent- is prachtig! Veel velden, weiden en koeien; de schapen verdwijnen wat op de achtergrond. 

Dunfermline, onze eerste (zeker mentale) stop is slechts 9 mijl verder, maar we geraken voor het eerst het pad een beetje kwijt. Even stoppen om te schuilen voor de aankomende druppels en onze bananen te kopen…blijkt dat we er al zijn. De kassajuffrouw verwijst ons naar de traffic light en dan ergens links, of rechts… Het pad duikt weer wel even op, maar erg duidelijk is het niet. We volgen de grote baan dan maar een tijdje…richting brug (Forth Road Bridge) is het plan. Om Edinburgh binnen te kunnen rijden, moeten we immers ’t water over. En daar hebben ze een brug voor gebouwd en niet zomeer één: zowaar de vijfde grootste van Europa! Via Rosyth komen we waar we moeten zijn, een postbode duidt ons nog even de juiste richting aan, want het lijkt alsof fietsers hier niet thuishoren naast de autosnelweg. Spannend hoor! De brug daagt in al z’n grootsheid voor ons op; in de verte kunnen we de hoofdstad van Schotland al ontwaren in de mist. Netjes rechts blijven rijden en niet meer dan 15 mijl/uur op de kilometerteller, dat zijn de veiligheidsvoorschriften. Dat ze toch die relingen niet wat hoger gemaakt hebben! Ik dacht met al die wind dat ik bij een stevige vlaag wel eens met fiets en al van die brug zou kunnen tuimelen. En stilstaan om een foto te nemen…? Ho maar, wat een gedaver en gewiebel! Snel maar, voor dat gevaarte hier instort! Die andere brug daar (Forth Rail Bridge) heeft immers ook al het leven gekost van 58 mensen (bij de bouw ervan), dus mij niet gezien! 

Edinburgh, here we come, nog zo’n 10 mijl. Regenjas weggestopt, trui maar weer uitgetrokken; de zon is weer volop aan’t schijnen. En ’t wordt nog een mooi tochtje door het groen. Gefietst wordt hier blijkbaar toch niet veel, gelopen daarentegen wel. Binnen de kilometer al een paar hardlopers gekruist, waarvoor zijn die op de vlucht? Slecht weer ofzo? Laat dat nu deze laatste paar dagen toch aub niet het geval zijn! Door de villawijk van Edinburgh komen we stilaan dichter. Gigantische huizen hier, met 24 op 24 uur bewaking en met ‘neighbourhood controlled area’s’. Het ‘city centre’ blijkt alle kanten uit; wij arriveren vanuit het graan aan de kant van Haymarket station. Handig, zo kunnen we alvast wat informatie inwinnen over onze treinreis van Edinburgh naar Prestwick. Slechts 7.35 pond (halve prijs als je een conformatie van je vliegticket kan tonen), fietsen gaan gratis mee en reserveren is niet nodig. Valt dat even mee! 

Voor inlichtingen over campings rijden we met de fiets naar de Tourist Information. Geweldig lange queues daar, maar gelukkig is achterin nog een kantoortje, mét plannetjes en campingflyer. We kiezen voor eentje dat ook in de Lonely Planet staat. Onze maag gromt intussen enorm. Met onze fiets in de hand wandelen we –alvast richting camping- tussen de massa toeristen tot we een winkeltje tegenkomen. Pistoletjes met creamcheese worden het op een pleintje in ’t zonnetje voor we de fietstrip richting camping kunnen trotseren. Zelfs in Edinburgh blijkt het omhoog te gaan en Mariekes ketting valt van haar tandwiel bij één van deze klimmetjes. Geen nood, in een wip is dat geflikt. Alsmaar rechtendoor… Nog even de richting checken. “Aan de volgende verkeerslichten naar rechts” blijkt aan de tweede verkeerslichten te zijn, maar we arriveren heelhuids. De camping ligt in’t groen, omgeven door de ‘hills’ maar blijkt wel ‘expensive’ te zijn. Maar liefst 44 pond voor 2 nachten. Wat een uitgave! We placeren ons tentje nadat de buurman even zijn auto verplaatst en we genieten dan weer ruimschoots van de sanitaire voorzieningen. Alles op het gemak en zo halen we om 18u40 de bus richting centrum. 

We laten ons ergens droppen en wandelen richting Royal Mile. The bar-restaurant Royal McGregor spreekt ons direct aan. Blijkbaar ook een heleboel een anderen, want het blijft de hele avond ‘fully booked’. Marieke kiest gedurfd voor de haggis, of de minimale versie ervan, de gevulde kip en ik ga voor de pork cutlet, iets wat ik in België nooit zou kiezen, maar ik kan in Schotland toch moeilijk voor de fettuccini gaan? Het smaakt ons alleszins geweldig, met een pearcider erbij. Nog wat souvenirwinkeltjes (ze zijn blijkbaar laat open), kaartje kopen, schrijven en posten en dan op zoek naar de bus. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan met al die wegenwerken…maar uiteindelijk vinden we dan toch een halte die bus 11 aandoet. In het donker is het nog wel even zoeken waar we op het stopknopje moeten drukken voor de camping, maar ook daar slagen we in. Tegen 11u liggen we in ons bed.

DAG 16: DINSDAG 21 JULI 2009

Waar we ook slapen, altijd slaagt er wel iets of iemand in om ons in het midden van de nacht wakker te houden. Deze keer waren het een zwerm vogels: kraien, eksters, meeuwen...alleszins lawaai als een olifant en een loeiend auto-alarm en twee jongens die de weg naar hun tent kwijt waren ('But when we came in, we turned to the left, right?'). Om 8 uur is het weer broeierig heet in de tent. Karen houdt het nog goed vol, maar ik besterf het. Maar zo'n zon op je tent dat betekent goed weer! Short aan, zonnebril op, ontbijten aan de picnictafel... Even later vervoegt Karen me in haar topje met spaghettibandjes: voor de eerste keer uit de 'valies' gehaald! Joepie, klaar voor een heet stadsbezoek. Amper vertrokken en de zonnebril kan al af. Amper de bus uitgestapt en de truien gaan al aan. Sokken voor in de sandalen hebben we niet bij ( en dat is trouwens ook echt geen zicht, zelfs niet in Schotland) en m'n broekspijpen laat ik voorlopig nog in de rugzak. Regen? Dat zou niet mogen zijn.... 

Via trapjes en steile paadjes gaan we omhoog, richting kasteel. Zullen dat dan maar eerst bezoeken? We moeten toch iets van Schotland 'langs de binnennkant' gezien hebben... De rij blijkt ook nogal mee te vallen, dus we schuiven aan. Een het hoekje om blijken we bedot: een zigzag queue tot aan de loketjes. Daar staan we mooi een uur voor aan te schuiven; gelukkig hebben we wat afleiding aan de schattige kindjes voor ons. Bijna aan het einde van onze queue begint het lichtjes te regenen. Iedereeen haalt z'n regenjassen en paraplu's boven. Wij trotseren de druppels en de buien water. Kanonnen, torentjes, wapens, uitrusting voor cavalerie, medailles, paarden die aan shellshock leiden... En als kroon op dit alles: de kroonjuwelen! Via een een erg levendige tentoonstelling worden we doorheen de geschiedenis van Schotland, queen Mary en King James II geleid. De kroonjuwelen werden gemaakt, opnieuw gemaakt, gemoderniseerd, verborgen, weer boven gehaald, opnieuw weggestopt en ten slotte in een kamer tentoongesteld achter loodvrij glas en loodvrije deuren...en dat in het kasteel van Edinburgh en wij mochten daar getuige van zijn! Een echt pareltje, die kroonjuwelen! Zwaard, scepter en kroon waren een schittering voor het oog (niet voor dat van de lens, want fotograferen mocht niet)! We bekijken ook nog een royal apartment , the great hall  en het oorlogsmonument voor de Schotse veteranen en oorlogsslachtoffers. Het blijft regenen en we krijgen het koud. 

Onze maag rommelt; het is ondertussen al 13u30. Op zoek naar een plaats om binnen te eten, stuiten we op de Hub, een voormalige kerk, nu een cultureel centrum met bar en restaurant. We nemen een soepje, dat smaakt en warmt op. Met nog een broodje in de hand uit 'The little Inn' stappen we naar het Internet caé 'Emergency Pc'. 3 pond voor 2uur, maar spijtig genoeg niemand aanwezig van het thuisfront in cyberspace. Iedereen is zeker aan het dagtrippen op deze nationale 21ste juli? 

In pub Abersford  in de Rosestreet genieten we van een authentiek interieur een pear (spreek uit als bear,maar dan uiteraard met de p)-cider en een tas thee (of drie, met melk na). Allé, nog een efforke naar het station om onze tickets te boeken. We bleken goed geïnformeerd: 7,35 pond voor onze one way richting Prestwick op donderdag. Via Princes Shopping Centre, waar we wat whiskeywijzer worden, rustig strollen  naar de bus. Het is ondertussen 6u en we moeten voor 7pm onze batterijoplader en gsm nog afhalen aan de receptie van de camping. 

En wie spotten we daar als we hoog en droog in de dubbeldekbus zitten? Welke vreemde snuiters staan op de hoek van de straat hun kaart te ontcijferen en om inlichtingen in gebrekkig Engels (dat kunnen we raden) te vragen? Ja, wie? De ene van kop tot teen in regenkledij, de andere -als ware het carnaval- in een wit chemisch pak gestoken... Onze Canadazen uit Quebec! En op weg naar net dezelfde camping hé... Daar heeft het trouwens ook goed geregend. Die canadians brengen geen geluk. Eten doen we best binnen, droog. In de keuken bereiden we tortellini met arrabiatasaus en dat smaakt! Buiten komt het water met bakken uit de hemel; af en toe klaart die ook helemaal op: bliksem. Aiai, krijgen we nu-net als in Belgie- nog een onweer op ons dak? Nog even wachten tot het onweer voorbij is en dan onze tent in. De hemel kleurt alweer oranje van een pracht van een zonsondergang. Onze Amerikaanse buurman komt ons nog wat entertainen met zijn zeilverhalen. Ik neem nog een verfrissende douche en was sokken en onderbroeken uit voor de laatste dagen. Als ik terugkom, zweeft Karen al tussen wakker zijn en dromen in. 23 u, slaaptijd in Morton Hall (Caravan Parc)

DAG 17: WOENSDAG 22 JULI 2009

De nacht verloopt rustig met enkele buitjes. We worden weer gewekt door de warmte, maar we zijn nog niet goed wakker  of het regent al terug. Dat zal me altijd bijblijven aan Schotland, niet dat het er slecht weer is, maar dat het links supergoed weer kan lijken, terwijl het rechts vol grijze wolken hangt. Dus we blijven nog even liggen tot we droog aan onze picknicktafel kunnen ontbijten met onze favoriete muesli. De Amerikaan houdt ons gezelschap maar zijn dochter prefereert toch de auto als picknickbank. 

We arriveren net op tijd aan de bushalte waar we deze keer in blijven zitten tot de eindhalte, de Ocean Terminal. Gaan we eerst voor de Royal Yacht  of eerst voor de souvenirtjes in het Shopping centre? Het regent nog steeds, dus we kiezen voor het laatste. Voor het shopping centrum staat alvast een tram die binnenkort door heel het centrum zal rijden. Ze zijn in ieder geval er al voorbereidende werken voor aan het uitvoeren in heel het stad met heel wat omleidingen tot gevolg. In de Shopping schuimen we de winkeltjes af, waarbij vooral the bear making  opvalt. Je kan er je eigen beer maken (die ter plaatse volgeblazen wordt met mousse), met een kloppend hart, en je kan kiezen uit een hele garderobe vol kleren. Hierna belanden we al direct bij de Royal Britania Shop. Blijkbaar start het bezoek van het schip in het Shoppingcenter. We bekijken echter alleen de buitenkant en de prentjes. Wel leren we nog dat bij het bouwen van de Forth Rail Bridge maar liefst 73 mensen zijn omgekomen (en meer dan 400 gewonden) in tegenstelling tot de 58 die de Lonely Planet vermeldt.We belanden weer in de Whisky Shop met een vriendelijke uitbater. Na veel wikken en wegen gaat Marieke voor de Arran en de Tobermory. Beiden niet te slap van smaak en allebei plaatsjes die we met de fiets hebben aangedaan en die ook met Marieke op de foto staan. Marieke versiert er nog twee glaasjes bovenop. Daarna is het tijd voor onze picknick, bij gebrek aan zon kan dit zelfs in het 'salon' van de Starbucks met onze broodjes Brie van de MS. Nog wat parfumeren in de bodyshop en het regent nog altijd pijpestelen. 

We nemen de bus terug naar het internetcafé waar we nog een uurtje tegoed hebben zodat Marieke alle laatste nieuwtjes aan het thuisfront kan laten weten. Eens dit gebeurd is, is de hemel eindelijk opgeklaard en wandelen we via de Nationale Gallerij naar het Parlement. De jassen en ook de truien gaan weer snel uit. Het parlement is een heel modern gebouw, slechts 10 jaar oud, met gekke ramen en veel spreuken erop. Bij de security gate moet ik mijn zakmes in bewaring geven, maar voor de rest zien we er ongevaarlijk uit. In het parlement is zelfs een creche waar je gratis je kinderen kan 'droppen' als je een parlementszitting wil bijwonen. Aan de overkant van het parlement bevindt zich het Holyrood Paleis en de ruïne. We nemen stiekem foto's van achter het hekwerk. 

Terug de bus op. (We zijn blijkbaar de enige aan deze halte die niet voor de toeristische Hop on-Hop off bus hebben gekozen, nochtans kan je met een dagticket van busmaatschappij Lothanian voor 3 pond ook alle bussen nemen). We passeren weer door een nieuwe buurt met de bus en het blijft mij verbazen hoeveel mooie gebouwen er in deze stad staan. Even overstappen, gelukkig net aan de supermarkt voor boodschappen. 

We installeren ons vrolijk aan de picknickbank met onze cider als aperitief, terwijl het toch weer net begint te regenen. Terug onze tent dan maar in. We opteren nadien toch nog voor de keuken om ons avondeten te preparen. Gebakken patatjes, worstjes en sla met een soepje, gevolgd door een dessert. En dat praktisch allemaal uit de reduced rate  afdeling. Zoiets zouden ze in België ook meer moeten doen. Alle verse produkten die die dag vervallen aan 1/4de van de prijs. De Canadezen vertoeven ook in de keuken en het is een gezellig samenzijn inclusief het nemen van foto's. Heeft de witte pipo (Alain zo blijkt) een boontje op één van ons? Hoe zij het volhouden is mij een raadsel als ze vertellen dat zij nog maar 1 dag geen regen hebben gehad... Het afscheid weegt zwaar voor Alain, maar we duiken onze tent in waar we na ons verslagje ook onze slaapzak induiken. Slaapwel!

DAG 18: DONDERDAG 23 JULI 2009

Om 7.45u schijnt het Schotse zonnetje alweer duchtig boven de Edinburghse heuvels. Slaapzakken opengeritst, voortentzeil open en nog wat proberen te slapen. Dat is buiten de campingkinderen gerekend; die vechten er met hun pasgekochte kasteelzwaarden al lustig op los. Some new king Arthurs to be... Wij doen het vandaag kalmpjes aan. Geen kilometers meer te vreten, geen bergen te bedwingen... Ons wacht enkel een treinrit Edinburgh-Prestwick. Eten kunnen we als de bijengetroepte Duitsers plaatsruimen van onze picknicktafel. Nadien om beurt de douche in, we hebben immers maar één bus douche-shampoo-afwasmiddel-kledij-zeep. Als ik terugkom, vraagt Karen me om mee de tent af te breken, want er dreigt regen. Gelukkig verdampt deze al nog voor ze de grond van Morton Hall heef bereikt, dus we kunnen alles droog wegstoppen. Onze Canadeze vrienden zaten ons al de hele morgen -met hun gat in de modder- te bespioneren zo blijkt. De laatste piket verdwijnt in het zakje en zie...daar komen ze aangestormd met hun geel minitentje, klaar om ons droog lapje grond in te palmen. Ach, die arme stakkers toch... Terwijl zijn hun fietsen en ander gerief verzamelen, redden wij dat tentscharminkeltje nog van de windstootvlucht. Mannen op pad zonder vrouwen...daar komt toch niet veel van terecht hoor. 

Goed, wij kunnen fris gewassen de stad inbollen, altijd rechtdoor en bergaf, recht het station in. Recht de juiste trein in, blijkt daarentegen iets moeilijker. De lift naar spoor 8 is kaput (dixit een stationmedewerker; zien wij eruit als Duitsers misschien?), maar hij helpt ons graag een strong handje om fietsen en kar de trappen op te dragen. Op spoor 8 komen we te weten dat onze trein verplaatst is naar spoor 19, dus nemen we de lift naar boven, en de andere weer naar beneden. Die werkt -tot ontsteltenis van de stationskrachtpatser- trouwens helemaal naar behoren. Op spoor 19 mogen we niet instappen, omdat we niet gereserveerd hebben voor de fietsen. Dat was volgens de loketbeambte niet nodig, volgens de controleur hier wel. We worden verwezen naar de rechtstreekse trein die zal aankomen in Glasgow Queenstreet in plaats van Glasgow Central. Nou ja, zal ons worst wezen. Spoor 14 dan maar. Gelukkig moeten we de lift niet meer in en blijven we gelijkvloers. We rijden de fietsen op de trein, de kar moeten we echter demonteren voor onze rit. (We take cycles, no trailers though) In tijd valt die overigens goed mee: ongeveer drie kwartiertjes later rijden we Glasgow binnen. (We hadden eerst begrepen dat onze trein er een uur langer over zou doen).

In Glasgow nestelen we ons eventjes op een bankje op het George Square  waar aan de voet van Scott's Column een marktje aan de gang is. We bezwijken niet voor de vele eetkraampjes en al zeker niet voor de prominent aanwezige Duitse bratwurst. Wat is weer de connectie tussen Glasgow en Duitsland...? Dat zoeken we even op... Ik steek gauw het pleintje over voor een citymap, die Karen grondig bestudeert, waarna ze een Glasgow- en-zijn-highlights-in-minder-dan-een-uur-toer voorstelt. Prima voor mij! Hoofd binnensteken in de City Chambers, een foto trekken in de kathedraal (en natuurlijk onze picknick niet vergeten), een blik werpen op de omringende necropool en via de River Clyde met zijn vele bruggen naar het station. Oh ja, onderweg nog even melden dat je bij deze toren vroeger tol moest betalen voor je de stad binnen mocht. Glasgow Central bereiken we een Vehicle Entrance. Het  ligt namelijk geheel een verdieping hoger. Geen liften deze keer, we kunnen rechtstreeks spoor 15 oprijden en ook zo de trein in. We moeten nog wel even plaatsruimen voor een mindervalide heer, zijn luidruchtige gezin en aanhang. Veel volk dat richting Ayr moet blijkbaar. Nou ja, strandbestemmingen zijn altijd een topper! 

Wij stappen uit in het voorlaatste stationnetje: Prestwick City, want daar hebben we 17 dagen geleden onze plastiekfolie achter gelaten. De man aan wie ik deze toen overhandigd heb, herkent me meteen. De hoop noppenfolie ligt to be collected  op ons te wachten. Geïnteresseerd informeert hij ook naar onze reis, maar veel geloof hecht hij niet aan ons verhaal. Jullie zijn gek! Met wat extra vracht rijker, slaan we de boodschappen in voor ons laatste avondmaal. Graag eerst het rek van de reductions want er zitten niet veel pennys meer in de portefeuille. Na nectarines, bananen, yoghurtjes, kip, pearcider, Marylandkoekjes, fruitscones, shortbreadfingers en stir fry groenten houden we nog exact 5 pond 37 over. Daar mogen we ons morgen eens goed van verwennen, tenminste als we voor vanavond een kosteloze slaapplaats vinden. Hopelijk wordt dat geen al te lange zoektocht... We slaan tevergeefs een aantal straten in. Weinig groen te bespeuren buiten het sportplein, op zoek naar iets beters dus richting zee. Veel gazongroen voor al de huizen op de dijk, maar mag het daar wel? We informeren bij een local die in perfect Engels uitlegt dat we better traai iet ad thie golve.. ey luv, that woul't bother an'one would 't?  (of zoiets). Dus wij proberen het aan de golf en inderdaad, daar zien we wel wat mogelijkheden. Wind langs alle kanten, maar als je aan diezelfde kanten ook uitzicht hebt op zee, duinen en luchthaven, wat deert dan dat beetje wind? De manier van tent opstellen wordt lichtjes gewijzigd: eerst de pikketten aan het grondzeil bevestigen voor dit wegvliegt... Procedures while enduring heavy wind.  Binnenin lijkt ons 'huisje' wel een krakend schuurtje met schurende scharniertjes. Karen betwijfelt of we hier deze nacht wel van kunnen slapen, zij legt alvast twee oordopjes klaar. Ik zie het helemaal zitten, want verloren rijden (worst case scenario) kan nu echt niet meer. Morgenvroeg moeten we gewoon het golfveld oversteken om aan de luchthaven te raken. Dat kan ik zelfs!

Zou de wind problemen geven bij het koken? De noedels gaan al in koud water, 't is maar een kwestie van geduld. Na een paar pogingen gaat toch het vuurtje ook aan en kunnen de groentjes gestoofd worden, ook een kwestie van geduld. Noedels erbij, goed kruiden, kip toevoegen....heerlijk! Kan tellen als laatste avondmaal! Ons toetje toe is zelfs niet meer nodig. Nog wel nodig is een plasje maken, en met al die mensen die hier blijkbaar hun honden nog uitlaten, is dat geen kwestie van snel het gras induiken. Daarstraks hadden we openbare toiletten gezien, dus daar stap ik op af. Een fikse wandeling van een dik kwartier om tot de vaststelling te komen dat ze op slot zijn. Bovendien begint het druppelen (niet bij mij; maar uit de wolken). Ik probeer langs de achteringang van een hotel tot bij het toilet te raken, maar ook die poging mislukt. Een eind verderop toch prijs: toiletten die eruit zien alsof ze een Highlandoorlog overleefd hebben, maar kom, 't is beter dan niks. Er is zelfs zeep, warm water en hete lucht. Net voor de regen echt doorbreekt, ben ik weer in de tent. Karen heeft ondertussen nog wat mooie foto's getrokken en zit aan de pear cider. Hierna breekt de hel los; gelukkig liggen wij in een waterdichte tent. Het klettert van jewelste op ons dak. Ik bedenk me plots dat mijn portefeuille nog in mijn zadeltasje zit. Die moet nog gered worden van de verdrinkingsdood, een hachelijke onderneming...Slapen gaan we om 23u, hoewel van slapen maar weinig in huis komt. Is het de wind, de regen, of zijn het toch weer een beetje de zenuwen....?

DAG 19: VRIJDAG 24 JULI 2009

De wekker om 7u was voor mij niet nodig. Ik lag al lang met open ogen te wachten op het piepgeluid. Karen geeft geen krimp (de oordopjes werken wellicht). Als ik de tent openmaak, schrikt ze toch wakker. Wat voel ik me belabberd. Misschien toch nog een half uurtje proberen te slapen? Karen is één brok energie. Nog voor ik het goed en wel besef is ze aangekleed, heeft ze ingepakt en legt ze de tent (met mij er nog in, én gelukkig maar, want anders was ze vast gaan waaien) plat. Nou seg! In een recordtempo staan we vertrekkensklaar.
Prestwick Airport is vlakbij. In een mum van tijd zijn ook onze fietsen gedemonteerd en ingepakt. We hebben hopen tijd over. Na de check-in brengen we onze fietsen naar de left luggage, waar we moeten handtekenen bij het achterlaten ervan. We moeten toch nog onze pedalen verwijderen van de leftluggage-man. We zijn op alles voorzien, we halen de pedaalsleutel boven en stoppen die nadien in het zadeltasje want in de handbagage mag die natuurlijk niet mee. Je zou er eens iemand mee kunnen neerkloppen....De man probeert onze fietsen door een controlepost te duwen, maar dat lukt natuurlijk niet. Als dat maar goedkomt... Ik wijs hem erop dat we ze graag heel zouden terugzien in Brussel South. Nog tijd en geld(!) om een ijsje, drinken en koekjes te kopen. Bij de security moet iedereen deze keer zijn schoenen uitdoen, maar wij moeten natuurlijk ook weer heel ons rugzakje uitladen. Blijkbaar lijken de pedalen en het fietsslot verdacht. Gelukkig mogen we toch zo mee...In de parfumerie-afdeling spuiten we (voor het eerst in drie weken) duchtig in het rond. België komen we graag goed riekend binnen. Wachten in de lounge vertelt het bord ons... en daar zitten we nu nog steeds. Ryanair FR7924 12.00 Brussels South delayed to 12.45.
Uiteindelijk mogen we dan toch het vliegtuig op en we kunnen weer aan de nooduitgang zitten, lekker veel ruimte voor de benen. Als we opstijgen, spotten we nog even ons kampeerplekje. De vlucht verloopt nu goed. De kapitein kondigt aan dat het in België ook slechts 18° graden is. Brrr. Onze bagage verschijnt op de band; waar onze fietsen zullen verschijnen is ons een raadsel. Maar ook deze komen terecht! Stuur recht zetten en uit de bagagehal verdwijnen voor ze ons weer lelijk aankijken is de boodschap.
Er wacht ons geen ontvangstcomité op in de arrivalhall dus installeren we onze fietsen volledig. Marieke haar remblokje zit wat geblokkeerd maar na veel wrikken zal het ons toch lukken om in Charleroi te raken. Bij de eerste meters valt mijn ketting er al af. Blijkbaar was er ook nog iets mis met mijn derailleur. Geen nood, even op zijn kop en 't is weer opgelost! Voor de 2e keer dan maar weer mijn handen wassen. Met de fiets de luchthaven verlaten, blijkt niet evident. Alles staat in het teken van de automobilisten aangegeven. We gaan toch de juiste richting uit, maar even later verdwijnt het fietspad en lijkt het alsof we niet meer verder mogen. Ondertussen zijn we de 1000 kilometer gepasseerd. Het is net alsof Mariekes fiets dit aanvoelt, want ze krijgt er nog een platte band bovenop. Ook dat nog, en dit zo dicht bij de eindstreep! Gelukkig rinkelt de telefoon net op dat moment en helpt Arthur ons uit de nood. Hij zal Marieke en de fietskar komen halen en ik rij verder naar het station.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik rij op goed geluk verder naar waar ik denk dat Charleroi ligt. Een paar keer rechts, een paar keer links,... Zo lang ik de steenweg niet kruis waarlangs we gekomen zijn, kan het niet heel ver uit de richting zijn. Een tijdje later passeer ik zelfs een fietswegwijzer naar Charleroi die me helemaal tot in het centrum (metro Beaux-arts) brengt. Daar staat uiteindelijk dan ook een plannetje zodat ik in een wip aan't station sta. Snel een kaartje kopen en spurten naar de trein die net richting Brussel vertrekt. Net op tijd (18u07) spring ik op de trein terwijl de bliksemschichten het plein van Charleroi verlichten. In de eerste trein vergeten ze weer bijna mijn fiets uit te laden. Met veel gezwaai kan ik toch nog de aandacht van de conducteur trekken. De conducteur van de 2e trein is maar een beetje een luiaard. In plaats van dat hij de fietsdeur moet opendoen, moet ik maar het trapje nemen. Gelukkig heb ik deze keer dan niet de kar bij... Eind goed, al goed zal ik om 19u45 thuis arriveren!