|
|
||||||||||||||||
|
9 nov: Charleroi- Malaga- Granada 10 nov: Granada
 De dag
begint goed. We zijn er allebei heilig van overtuigd dat het 12
november is en ik dus verjaar. We ontbijten dus met taart in een lokaal
caféetje. Daarna gaat het richting het jeugdhuis
van Lorca, één van de bekendste schrijvers van
Spanje. Onderweg passeren we nog enkele kerkjes en pleintjes en ook op
de terugweg zijn het gemeentehuis en het Corral de Carbon de moeite
waard om te passeren. We halen onze rugzakken op en wandelen dan naar
het busstation dat verder ligt dan gedacht. Maar nu hebben we toch ook
nog Hospital Real en de stierenarena gezien. Met Alsina Graels rijden
we naar Lanjaron, een dorpje in de Alpujarras. Vandaar vertrekt onze
wandeling, de GR7 of E4. Waar we in de zomer één
van de laatste etappes wandelden van deze Europese langeafstandsroute
in Bulgarije, wandelen we hier in Spanje één van
de eerste etappes van dezelfde route. 't Is alleen een wereldbreed
verschil. Hier lijkt alles een stuk mediterraner. Het staat hier volop
wilde tijm en rozemarijn. Dat zal lekker eten worden. Het vertrek is
altijd even moeilijk omdat je nog geen zicht hebt op hoe goed de
wegmarkering is aangebracht. We lopen dan blijkbaar ook verkeerd,
hoewel we de wit-rode tekentjes ontdekken, zitten we zonder dat we het
weten op de GR 142. We passeren een stel Belgen, de enige wandelaars
die we zullen tegenkomen. Even later is er een kruising van GR's.
We slaan het pad van de GR7 in, tot we na enige tijd door
hebben dat het terug richting Lanjaron draait. Daar beseffen dat we op
de verkeerde weg zaten. Eens op het goede pad is het genieten van de
buitenlucht, de omgeving en de zon die nog volop schijnt.  Omdat we niet
goed weten wanneer de zon ondergaat, staken we het stappen om 5u. Het
volgend dorpje, aan de overkant van de kloof zullen we vast niet halen
en in het donker is het geen pretje om je tent te placeren. Waar we nu
zijn beland echter ook niet, er is niet echt een plat stukje te
ontdekken. Eens we een plekje gevonden hebben, beginnen ze nog te
schieten ook. We staan voor een dilemma, ons kenbaar maken en
weggejaagd worden uit het natuurpark of hagel in ons gat. We kiezen
voor het tweede, maar hangen toch maar mijn oranje shirt aan de boom.
Gelukkig is het even later al donker en druipen ze af. Ondertussen
hebben we ontdekt dat aan de overkant een soort nomaden wonen. In hun
blootje zijn ze de berg manueel aan't omspitten. We eten lekker en
duiken ons tentje in want zodra de zon achter de horizon verdwijnt,
wordt het aanzienlijk koeler.12 nov: Canar-Soportujar-Pampaneirra-Bubion  We
zitten nog maar op 1000 m dus het was nog een aangename
nacht temperatuur. Ook vandaag is het weer stralende zon. De kloof zijn
we snel over, en dus belanden we in ons eerste dorpje waar we ons aan
het fonteintje lekker kunnen wassen. De wandeling brengt ons verder tot
Dique 24 en Soportujar. Een ezel schrikt zo van ons, dat zijn baasje er
bij neer valt. Een tijdje later verspert een paard ons dan
weer
de weg. Net als we denken de bewegwijzering goed door te hebben, maken
we toch weer een klein foutje waardoor we wat tijd verliezen. In de
verte zien we nu de sneeuw al liggen. We arriveren aan Pampaneira waar
we even de weg op moeten en dan naar het dorpje stijgen. Op
één van de toeristische terrasjes eten we een
ijsje. De
klim gaat verder naar Bubion. Uit de dorpjes raken op de juiste plaats
is altijd de moeilijkheid. Ook hier loopt het even verkeerd. Deze keer
zetten we ons tentje bij gebrek aan beter, langs een pad. We hebben wel
een grandioos uitzicht op Bubion en Capileira. Voor we onze tent durven
opzetten, experimenteren we nog met de nachtfunctie van onze camera.13 nov: Bubion - Pitres - Portugos -Busquitar Het was al een stuk frisser deze nacht en een  iets
hardere ondergrond dus we zijn blij als het ochtend is. De dag begint
met een klim en algoed dat we al op zijn, want we passeren
vrij snel een jachthond. De jagers zijn voorlopig nog niet te
zijn. Het paadje brengt ons zigzaggend naar de kam, vanwaar
de afdaling begint richting Pitres. Een deel van het pad loopt langs
pistes. In Pitres ontbijten we bij de fontein op het dorpspleintje met
heerlijke yoghurtjes uit het nabijgelegen winkeltje. We blijven verder
afdalen langs een kloofje richting het gehuchtje Atalbeitar. Daar is
het terug omhoog naar Portugos. Soms vraag je je wel eens af waarom ze
voor zo'n omweg kiezen. Zeker als het al warm wordt in de stralende
zon. In Portugos nemen we weer uitgebreid pauze in de zon om wat te
eten. Het lijkt wel een luilekkerdag vandaag. Vandaar is het even de
macadam volgen tot in Busquitar. Hier vullen we ons water nogmaals bij,
want de wegwijzer duidt nog vijf uur aan richting Trévelez.
Waarschijnlijk zullen we dus ergens voor Trévelez ons tentje
opslaan. Zo gedaan zo gezegd. Het landschap varieert, en we blijven
lichtjes stijgen. Op sommige plaatsen zitten we boven de boomgrens. We
hebben weer een prachtig uitzicht vanop onze slaapplaats. Voor de
eerste keer deze week, komen de wolken echter aanzetten. We doden de
tijd nog met een spelletje uit de goede oude tijd, verstoppertje!.14 nov: Trevelez  We
voelen ons alletwee niet super als we opstaan. We wandelen dus rustig
verder naar Trevelez, het hoogste dorpje van Spanje. We vragen de
busuren na omdat we morgen in Malaga moeten raken. Ofwel is het kwart
voor zes 's morgens ofwel om half vier in de namiddag. (dienstregeling) Als we besluiten
verder te gaan, raken we moeilijk terug want de bus komt dan alleen
maar vroeger. Rekening houdend met dat je niet naast de bushalte kan
kamperen en je toch tijd nodig hebt om de tent af te breken zouden we
als we verder wandelen al tegen 3 uur moeten opstaan. Daar zien we dus
vanaf. Het wordt dus teruggaan en eventueel daar nog wat wandelen. De
volgende bus terug is echter ook pas binnen zes uur dus besluiten we te
liften. Geen geluk deze keer. Niemand wil ons meepakken. Ondertussen
begin ik me steeds slechter te voelen tot het onvermijdelijke gebeurt.
Mijn ontbijt eruit, en dat op het dorpsplein van het hoogste dorpje van
Spanje. Ik weet de plekjes nogal uit te kiezen (cfr Bulgarije). Het
liften zullen we dus ook al maar niet proberen met al die
haardspelbochten. Ons laatste alternatief is ons tentje op de camping
plaatsen, uit te rusten (want ook Wouter voelt zich nog steeds niet
goed) en 's namiddags een terrasje doen. Zo gezegd zo gedaan. De avond
brengen we door in de bar van de camping met een fles wijn.15 nov: Trévelez-Orgiva-Malaga Vandaag wordt het dus wel de bus van kwart voor zes 's mo  rgens. In
het
donker rijden we zigzaggend tot in Orgiva. Daar is het overstappen
richting Malaga. We doden de tijd in een plaatselijk
caféetje met een theetje. Het wordt een lange rit want we
arriveren pas 's middags in Malaga. Gelukkig stopt de bus vlakbij het
centrum en kunnen we direct op zoek gaan naar een pensionnetje. Dat uit
onze gids blijkt niet meer te bestaan, maar bij de buren is er nog een.
We verfrissen ons even en gaan dan direct op stap. Er is nog veel te
zien in Malaga, de kathedraal, het geboortehuis van Picasso, het
Alcazaba, het Picassomuseum, verschillende mooie kerken... We
wandelen de hele tour. 's Avonds gaan we eten in het
restaurantje aan de kathedraal. Romantisch, de electriciteit valt
namelijk uit en we dineren bij kaarslicht. 16 nov: Malaga - Charleroi We brengen de voormiddag nog slenterend door. De paseo del parque is echter afgesloten wegens renovatie. Net zoals zoveel kerken die worden opgeknapt tegen dat Malaga Cultuurhoofdstad is van Europa in 2016. We brengen nog een bezoekje aan de overdekte markt en het museum voor hedendaagse kunst voor we de trein moeten nemen richting luchthaven. In België aangekomen is er natuurlijk weer iets mis met de treinen waardoor we pas laat thuis arriveren. Eind goed al goed.
|
g
moeten ze in een diepvrieszakje. Geen probleem voor ons met enkel een
koek en een appel bij ons. 't Zal dus geen drinken worden tijdens de
vlucht die trouwens vlekkeloos verloopt. In Malaga aangekomen, schieten
we al direct onze truien uit al wachtend op de trein ( of beter gezegd
metro). In Malaga stappen we over op de bus naar Granada waar we die
van 16u juist missen en de volgende van 17u een uur vertraging heeft.
Jammer maar helaas. Onderweg zien we dus de zon beetje voor beetje
ondergaan en kunnen we slechts nog even van het mooie landschap
genieten. Rond half negen arriveren we in Granada en moeten nog even de
stadsbus (nr 3 of 33) nemen om in het centrum te raken. Natuurlijk
drukken we net te laat op het stopbelletje omdat we niet goed
weten waar we er uit moeten, dus eer de bus stopt, moeten we al een
heel eind te voet terug. Volgens onze reisgids bevindt de
budgetaccomodatie zich in de Cuesta de Gomérez dus daar
trekken we heen. In het gezellige hostel Venecia is er echter geen
plaats meer, maar de vriendelijke man brengt ons naar een ander hostel
dat ook van hem is blijkbaar even verderop. Een heel klein kamertje
maar alles is er netjes met automatisch licht per toilet en
douchecabine. We trekken er direct terug op uit iets te eten en nog een
stukje van de stad te zien. Omdat we geen zin hebben om heel de stad
eerst te verkennen om een deftig en goedkoop restaurantje te zoeken,
wordt het kebab op zijn spaans. Toch smaakt het.
De
dag begint al vroeg want er is veel te zien in Granada en
we zijn er slechts een dag en een beetje. We starten onze
verkenningstocht op Plaza Nueva en trekken naar het noorden. We
passeren het gerechtsgebouw, Iglesia Santa Anna, de Arabische baden,
... en vervolgen onze weg langs de rivier verder naar boven naar de
wijk Sacromonte waar de huizen in de rotsen gebouwd zijn. Door de
straatjes wandelen we verder, passeren nog en kerk en arriveren dan aan
de Mirador de San Nicolas. Een prachtig uitzicht op het Alhambra met de
besneeuwde bergen op de achtergrond. De zon staat voor mooie kiekjes
echter nog pal verkeerd. Op de Plaza Larga is het een marktje
waar we ons ontbijtje kopen en verorberen op de Plaza Bartolomeo. We
vervolgen onze weg langs de oude stadswallen (Calle Alhacaba) met nog
een klim naar de Mirador van San Cristobal. Zo passeren we nog een
aantal pleintjes, kerkjes, mooi ingelegde straten tot we bij de
kathedraal arriveren. Het is even zoeken naar de ingang, maar eens we
binnen zijn is het overweldigend. Reusachtige pilaren die de kathedraal
nog eens zo groot doen lijken. 
We
genieten van het zonnetje voor de kathedraal terwijl we van onze
chirimoya smullen die we op het marktje hebben gekocht. Hierna is het
Alhambra aan de beurt. Dé toeristische attractie van Spanje,
waar maar een beperkt aantal bezoekers per dag binnen kunnen. Wij
hebben ons ticketje alvast thuis op de pc geboekt. Van twee tot zes
mogen we binnen in het complex en om half vijf moeten we in het
Nasridenpaleis zijn. Op ons gemak bezoeken we dus eerst de tuinen van
Generalife, het paleis van Carlos en de Alcazaba. 't Is allemaal zeer
zeker de moeite waard. Aan de horizon zie je de sneeuw van de Sierra
Nevada. Het Nasridenpaleis overtreft echter alles, de mozaiekjes,
ingelegde plafonds,.... Voor ons lijkt het een herhaling van
Marokko. Het is al een geslaagde dag vandaag. We wandelen door de grote
poort het complex uit richting ons kamertje. Douchen en lekker eten in
een klein restaurantje. Gazpacho, tortilla , dessert en wijn voor
slechts 7 euro. We drinken nog iets in één van de
vele Marokaanse theehuizen in de buurt.