|
|
||||||||||||||||
|
Istanbul Ankara Kackar Ani Ishak pasa Nemrut Dagi Urfa Goreme Ihlara Konya 15 augustus:
Leuven-Istanbul 21 augustus: Derebasi Golu- Yukari Kavron - Buyuk deniz
22 augustus: Buyuk Deniz - Dupeduzu - Olgunlar - Yaylalar
23 augustus: Yaylalar-Yusufeli-Erzurum-Kars
 Ons
minibusje vertrekt om 8u30 aan ons hotel dus genieten we eerst van een
typisch ontbijtje
over de deur met kaas, honing, olijfjes, tomaatjes, thee en
héérlijk vers brood. Met ons buikje vol trekken
we naar
Ani. De meneer die ons gisteren heeft aangesproken heeft alle toeristen
uit Kars bijeengesprokkeld, wel zeker tien. 't Is een klein uurtje
rijden, altijd rechtdoor, tot waar de weg stopt. Onderweg zien we heel
veel roofvogels op de electriciteitsdraden. We zijn dus bijna gans
alleen in Ani, op de restauratiewerkers na. In een desolaat landschap
staan verschillende Armeense gebouwen (moskee, kerk, paleis). De grens
met Armenië is echter vlakbij en sommige stukken zijn "off
limits". In de kloof die Armenië en Turkije scheidt bevonden
zich
vroeger verschillende grotwoningen. Rond half twee zijn we terug in
Kars. Daar gaan we op weg naar de citadel. Onderweg zoeken we nog een
soepje om te eten, maar ze kunnen enkel de typische Ezo Gelin aanbieden
in een echt restauran t.
Vanaf de citadel heb je een mooi uitzicht over de stad en passeer je
nog verschillende kerkjes en moskees. Onderaan doen we nog een terrasje
langs het water. Aan de fruitkraampjes langs ons hotel kopen we een
reuzemeloen als vieruurtje. We nemen een douche in het niet al te
propere bad. Warm is het gelukkig wel. We gaan deze keer dineren in een
chic restaurant met grotinterieur (Ocakbasi Restoran), al beperkt de
keuze zich daar ook vaak tot kebabs. Nog even geld afhalen en
we
kruipen knus onder onze dons.25 augustus: Kars-Igdir-Dogubeyazit-Ishak pasa  We zijn weer vroeg op want we willen de bus van 7
uur halen naar Igdir. Eerst
gaan we helemaal te voet op weg naar het bussation in het oosten van de
stad. Het laatste deel krijgen we een lift van een gammele bus. Eens
daar aangekomen blijkt het busstation verlaten en na veel gebarentaal
verstaan we dat de bus vanuit het minibuscentrum zal vertrekken. De
taxi kon ons nog net op tijd terug tot daar brengen maar wel tegen een
afzetprijs. Het uitzicht uit de bus is weer de moeite. Als we in de
buurt van de Armeense grens komen, krijgen we onze eerste
paspoortcontrole. Verder geen problemen. In Igdir kunnen we vlot
overstappen (een blokje verder) naar Dogubeyazit waardoor we er tegen
de middag arriveren. Onderweg rijst de gigantische Mount
ararat
(5137 m) op uit de vlakte. De top ervan is mooi bedekt met sneeuw. We
kopen een simit en wandelen naar camping Lalezar. Het is bergop en
iedereen bekijkt ons raar dat we dit te voet doen. Onderweg passeren we
natuurlijk weer de militaire basissen maar ook de soldaten wuiven
vriendelijk "Hello"-al blijft de "What's your name" hier wel
achterwege. De camping wordt uigebaat door een Nederlander en een Kurd
en buiten ons logeert er niemand. We stellen eerst ons tentje op en
doen dan autostop naar boven  naar het paleis Ishak
pasa
. Het paleis is heel mooi en heeft bovendien een prachtige locatie die
uitkijkt over de bergen. Het staat zelfs op één
van de
Turkse lire-briefjes. Achteraan liggen nog twee moskees en het wemelt
er van de Turkse toeristen maar er is geen buitenlander te bespeuren.
Er dreigt echter een onweer dus we haasten ons naar beneden want we
willen dit te voet doen. We proberen nog de Ararat op de gevoelige
plaat vast te leggen, maar hij verdwijnt in het wolkendek. Zalige
omgeving zolang we niet worden lastig gevallen door de herderjongetjes
van de schaapskudde. Eenmaal beneden begint het direct te regenen en
kruipen we in ons tentje. Onze tuin zit echter vol met picknickende
Turkse gezinnen aangezien het zaterdag is. Even later worden we uit
onze rust gehaald door een bende giechelende kinderen die ons een bord
kippeboutjes met brood aanbieden. We laten het ons smaken. Het is al
donker als het éénmaal gedaan met regenen is. We
maken
nog een kleine maaltijd klaar en duiken dan terug de tent in.26 augustus: Dogubeyazit-Van-Akdamar  We staan weer vroeg op want de bus naar Van
vertrekt om ongeveer half
acht en we willen heel het stuk naar Dogubeyazit tevoet doen
met
zicht op de Ararat. Helaas, de Ararat verschuilt zich weer achter de
wolken. De tocht naar Van en het grootste meer van
Turkije, het
Van-meer, gaat weer door prachtige landschappen. Eenmaal in Van, boeken
we direct de nachtbus naar Diyarbakir zodat we ook onze bagage in het
kantoor van VanGolu kunnen achterlaten. Op het programma voor vandaag
staan het kerkje van Akdamar
en Van castle. Met de minibus vertrekken we richting Gedas, vanwaar we
moeten bijbetalen (gelukkig zijn er nog vier Turken die naar Akdamar
willen) om tot Akdamar te raken. Daar staat een mooi Armeens kerkje op
een eilandje in het grote Van-meer. Het is er heerlijk vertoeven op het
eiland met onze voetjes in het meer. De hoppen vliegen van boom naar
boom. Ik heb enorm zin om in het water te duiken, maar de
Turkse
vrouwen zijn nogal preuts en wagen zich niet in het water, en ik volg
hun voorbeeld. Jammer. Tegen een uur of twee vetrekken we terug
richting Van. We willen eerst de bus nemen, maar als w e
uiteindelijk mee mogen met twee Turken is natuurlijk de buschauffeur
kwaad. Gelukkig dat we niet verstaan wat hij zegt. In Van krijgen we
direct een 2e lift tot vlak voor de deur van de citadel, waar we eerst
een lekker soepje eten. Deze citadel is heel anders dan in Kars,
nl met klei gemaakt, want ze dateert nog uit de 9de eeuw voor
Christus. Vanaf de citadel zijn nog enkele restanten te zien van de
oude stad maar ook het uitzicht over het meer is adembenemend. De
Turken denken echter dat wij de bezienswaardigheid zijn, want ze willen
persé met ons op de foto. Ons niet gelaten. We wandelen
terug
naar het centrum van Van, wat toch wel een eindje is, en genieten op
een terrasje -als we er eentje vinden waar ook vrouwen zitten- van een
verse fruitsap. Een man klopt de vogels uit de bomen, waarom is ons een
raadsel. Daarna is het etenstijd. De chicken sis is
echter op dus wordt het kofte
voor mij en gewone sis kebap voor
Wouter. Nog een theetje op het terras aan de overkant en dan kunnen we
met de service naar het busstation voor onze bus van 22u30. We hebben
een ticketje van de firma Vangolu maar er komt geen bus van hun
opdagen. Op het laatst gaan we dan toch bij een andere firma maar eens
horen. En ja hoor, we springen op de bus en na heel wat heen en weer
getelefoneer krijgen we gewoon een ticketje van de firma Diyarbakir.
Privatisering maakt het er niet gemakkelijker op. Even later volgt er
nog een militaire controle. We geven onze identiteitskaarten af, maar
de
soldaat vraagt onze paspoorten tot zijn collega er hem op wijst dat dit
voor België niet hoeft. We moeten ook uit de bus om onze
bagage te
laten controleren maar als blijkt dat we Europeanen zijn, hoeft dit ook
niet meer. De rest van de reis verloopt vlotjes en voor we het weten,
arriveren we in Diyarbakir. 27 augustus: Diyarbakir  Het is nog vroeg (6u30) dus we mogen nog niet
binnen in ons hotel. We trekken dus de stad in met zijn
versterkte muren. Volgens de Lonely planet is het na de Chinese muur,
de langste muur ter wereld. We bezoeken de moskee, een kerkje en het
"fort" wanneer we Mechmet ontmoeten. Hij toont ons de caravenserai en
loodst ons na een bezoekje aan de tapijtwinkel van zijn vriend naar een
ander kerkje waar eigenlijk alleen nog maar de pilaren van recht staan.
Hierna gaan we iets drinken op een dakterrasje met uitzicht op het
plein. Mechmet wint Belgische chocola omdat wij het raadsel "Maak 1000
met 8 achten" niet dadelijk kunnen oplossen. Als we afscheid nemen
waarschuwt hij ons om met niemand te praten. Hoewel hij toch ook
duidelijk goede bedoeling had door met ons te praten. Ondertussen
kunnen we binnen in ons hotel en doen we een dutje i n de koelte van de airconditioning. We zitten nu
een heel stuk lager en dus ook veel warmer. Na de grootste hitte
trekken we terug op pad. Op zoek naar een oude moskee worden we
achtervolgd door een bende kinderen. Alles behalve aangenaam. We wagen
ons dus niet meer in de wirwar van straatjes en volgen de versterkte
muren. Nog een bezoekje aan de kaasmarkt en terug een drankje op het
terras waar we opnieuw Mechmet ontmoeten. Turkse mannen hebben
blijkbaar niet veel meer te doen dan op café spelletjes te
spelen. We worden nog uitgenodigd voor een traditioneel huwelijk maar
bedanken vriendelijk. We keren terug naar het hotel voor een
lekkere douche waarna we gezellig lam gaan eten met de typische
watermeloen als dessert.28 augustus: Diyarbakir-Siverek-Kahta-Nemrut Dagi  Vandaag wordt het weer een reisdag. Eerst met de
minibus van 7u naar Siverek. Vandaar via de
overzetboot naar Kahta. Door het bouwen van verschillende dammen op de
Tigris zijn namelijk verschillende valleien onder water gezet waardoor
de droge landbouwgronden geïrrigeerd kunnen worden. En dan nog
naar het topje van de berg waar Nemrut
Dagi ligt. Gelukkig brengt de minibus vanuit Kahta
ons zover ze kan. Aan het ticket loketje bevindt zich namelijk ook
Cesme pension waar we gaan kamperen. Het is al 15u30 dus we trekken
direct onze wandelschoenen aan. Het is steil bergop en een heel eind.
We zweten ons al te pletter als er eindelijk een auto passeert. De
kinderen kunnen in de open koffer zodat wij er ook nog bij kunnen.
Gelukkig, want  het blijkt nog een eind bergop te zijn. We zijn
zo goed als alleen op de top. De hoofden zijn gigantisch en de ligging,
onder de artificiële top van 50 m op 2000m hoogte des te
beter. De standbeelden stellen Griekse goden als Zeus, Heda voor en
zijn al 2000 jaar oud. Door aardbevingen zijn echter de hoofden van hun
standbeeld gevallen. De afdaling doen we wel te voet en is
zalig. Al is het wel al donker als we terug beneden zijn. De
toeristenbusjes die
voor de zonsondergang gingen hebben wel pech gehad want de zon zit
achter de wolken. We stellen onze tent op, douchen in de kamers van het
pension en dineren onder een prachtige sterrenhemel. Salade, omelet en
thee met zicht op de volle maan.29 augustus: Nemrut-Kahta-Urfa  Om
7 is er ontbijt want net als wij is de
minibuschauffeur blijven overnachten
(in zijn busje) aan Cesme Pension en vertrekt hij terug naar
beneden om half 8. We rijden eerst terug naar Kahta vanwaar we
rechtstreeks op de bus naar Urfa kunnen overstappen. Rond de middag
arriveren we er en nadat we ons geöriënteerd hebben,
wandelen we naar het hotel Dogu waar we direct kunnen inchecken. Een
kamer met privé badkamer voor slechts 25 Turkse lire. We
verkennen eerst de stad met een heleboel oude huizen en de bazaar. De
rest van de namiddag brengen we door in het groene moskeecomplex. Hier
is Abraham in een grot geboren en het is dus een heus bedevaartsoord.
De karpers in de baden worden als heilig aanzien. De wandeling naar de
citadel biedt ons weer een prachtig uitzicht op de stad. Enkel twee
Corintische zuilen die uitreizen boven de kapotte muren, herinneren ons
aan duizenden jaren geleden. 's Avonds gaan we uit eten met live muziek
maar verder dan kebab reikt de menukaart toch weer niet. 's Nachts is
het op onze kamer echter niet uit te houden van de hitte.30 augustus: Urfa-Gaziantep-Kayseri-Göreme We maken er een gewoonte van om vroeg op te staan want vandaag wordt wederom een dag vol reisplezier en we willen tot in Göreme raken. Eerst de minibus tot in Gaziantep waar ze ons weer aan het verkeerde station afzetten. Ze maken het toch moeilijk met al hun verschillende busstations. De rit met de sidecar (Wouter achterop en ik met de twee rugzakken in het karretje) naar het grote busstation maakt echter alles goed. Nu staren zeker alle mensen ons aan. De volgende busrit brengt ons tot Kayseri, waar we om 17u30 alweer op de volgende bus stappen en alzo in Cappadocie arriveren. De sfeer is direct anders dan in het Oosten, maar gelukkig nadert het einde van de zomervakantie en is het relatief rustig. Het is even zoeken naar ons rotshotelletje Shoestring Cave waar we een heuse rotskamer krijgen toebedeeld. Het is de moeite waard, al moet je wel ontzettend opletten dat je je hoofd niet stoot aan de doorgang. Aan restaurantjes is er in dit toeristisch dorpje keuze genoeg. 31 augustus: Göreme-Çavuşin-Göreme-Uçhisar-Göreme  Deze keer is het niet voor de bus dat we vroeg op
zijn, maar voor het prachtig gelegen zwembad. We hebben het zwembad
helemaal voor ons alleen. Zalig, met een zicht op Cappadocië
en tientallen luchtballons boven ons. Na onze zwempartij ontbijten we
lekker op ons binnenpleintje en wandelen we tevoet naar het
openluchtmuseum. Hier bevinden zich tientallen rotskerkjes met
prachtige fresco's. Vooral de Karanlik Kilise is de moeite waard met
zijn muren vol met fresco's die amper vervaagd zijn door de weinige
lichtinval. We willen de drukte ontwijken in het museum en duiken de
Meskendir Valley in. Via de Rose en Red Valley zullen we zo in het
dorpje Cavusin belanden. Het is er prachtig en heerlijk rustig. De
vallei is helemaal voor ons alleen. Onderweg ontmoeten we nog een
eikelmuis in de druivelaar. In het begin is het pad heel duidelijk. We
passeren nog wat kerkjes en dan gaat het pad steil omhoog de rotsen op.
Het wordt klimmen met handen en voeten en we betwijfelen of we nog wel
goed zitten, maar terug kan ook niet meer. Eenmaal boven wordt het pad
ook niet echt duidelijk maar we kiezen voor de juiste kant en belanden
zo in Cavusin. In het dorpje zijn nog veel oude verlaten  rotswoningen. Dat de ondergrond er kalkachtig is,
merken we wanneer we door een wolk van kalk moeten stappen. Alles wordt
wit. In een restaurantje in het centrumpje eten we een soepje en zoeken
een lift terug naar Goreme. Gelukkig nemen twee Oostenrijkers ons snel
mee. We zoeken weer verfrissing in ons zwembad en om 16u trekken we er
weer op uit om een andere vallei te ontdekken. De Pigeon Valley. Eerst
een lift tot Uchisar waar een citadel staat, vanwaar we tevoet terug
tot Goreme wandelen. In Uchisar komen we iedereen uit ons hotel tegen
die de georganiseerde tocht maken. De Pigeon Vallei is heel mooi, maar
voor we het weten staan we weer in Goreme. Weeral duiken we het zwembad
in. Zalig toch voor die ene keer. 's Avonds gaan we uit eten in Firin
Express, bekend voor zijn tavuk
güvec (kippenstoofpotje).1 september:Göreme-Nevsehir-Aksaray-Belisirma De ochtendstond heeft goud in de mond. Vandaag staat een trip naar de Ihlara vallei op het programma. Een hele oefening met het openbaar vervoer. We nemen eerst de bus tot Nevsehir waar we direct de bus naar Aksaray nemen. In Aksary is het even moeilijk. Er gaan geen bussen naar Ihlara, of toch niet op dit moment. Maar er gaan wel een heleboel bussen die richting uit. We kiezen uiteindelijk voor een bus richting Güzelyurt. Deze zet ons af op de splitsing richting Belisirma. Gelukkig kunnen we met een auto mee, want het is nog een eindje, zeker in de blakke zon. In de vroege namiddag arriveren we in Belisirma, een klein gezellig dorpje langs de rivier. Je kan er op platformpjes boven het water dineren. De camping die we wilden nemen is gesloten, maar ernaast ligt Anatolia Valley Restaurant en Camping. Veel camping is er niet aan, maar we vinden toch een gezellig plekje onder een boom. Na een soepje trekken we de Ihlara vallei in richting Ihlara. Het is er mooi en groen, met verschillende kerkjes, maar veel te druk naar onze zin. En veel te heet! Het is puffen en we zijn dan ook blij als we Ihlara bereiken. Met de bus van 16u rijden we terug.We vertrekken met een kleine autobus, maar als de chauffeur merkt dat er veel volk gaat meegaan, stopt hij aan een loods. Iedereen moet uitstappen, en hij tovert een grotere autobus tevoorschijn. Weer zet de bus ons aan de splitsing af. Opnieuw is het geluk aan onze kant en brengt een voorbijrijdende auto ons terug naar Belisirma waar we ons tentje opstellen onder de perzikenboom. Ons avondeten maken we zelf, maar aan een drankje boven het water kunnen we toch niet weerstaan. 2 september: Göreme-Selime-Aksary-Konya  Vandaag gaat het de andere richting uit. Omdat we
de hitte willen vermijden zijn we om 7u al gepakt en gezakt. De puppy
van het huis houdt ons hierbij gezelschap. In de vallei richting Selime
zijn minder of geen bewaarde kerken, maar ze bevalt ons veel meer. We
genieten van de rust en het uitzicht, en zien zelfs een jakhals met
zijn jongen. Het pad is echter veel onduidelijker en plots kunnen we
ook niet meer verder omdat het pad aan onze kant in het water
verdwijnt. Er zit dus niets anders op dan de rivier over te steken.
Schoenen uit, sandalen aan, en waden maar. Heelhuids bereiken we de
overkant, waar we opnieuw op een pad terechtkomen. Zo komen we
uiteindelijk uit in Yaprakhisar, waar weer gekke, eerder
piramide-achtige rotsformaties staan. Starwars zou hier gefilmd zijn.
In de rotsen ontdekken we restanten van een gebouw dat waarschijnlijk
vroeger ook een klooster of kerk moet geweest zijn. We wandelen verder
richting Selime voor het echte klooster in de rotsen. Eenmaal boven
haasten we ons terug naar
beneden voor de bus van 11u. Gezellig aan een tafeltje wachten we op de
bus. Een trouwstoet passeert er enkele malen luid toeterend. Helaas, na
een uur is er nog geen bus te zien. Van zodra een vriendelijke Turk dit
ziet, neemt hij ons direct mee richting Aksaray. Om een uur of
één zijn we dus al terug in het busstation van
Aksaray. Dan volgt er een dilemma. Wachten we hier acht uur op de
volgende bus, proberen we nog een uitstapje te maken naar een
waarschijnlijk drukke ondergrondse stad, of vertrekken we binnen een
uurtje naar Konya dat we eigenlijk niet hoefden te zien. De eerste twee
opties spreken ons niet echt aan, dus we kiezen voor het laatste. Met
de bus naar Konya, de stad van Mevlana of de stichter van de derwisjen.
Met de tram rijden we richting
centrum en checken we in in hotel
Ulusan . De stad geeft een rustige indruk. Op weg naar de
Aladin heuvel worden we al direct aangeklampt door twee Turken die hun
Engels willen oefenen. In een caféetje op de heuvel worden
we hiervoor op thee getrakteerd. Al snel valt het gesprek stil en
scheiden onze wegen. 's Avonds gaan we uit eten, maar meer dan vlees
staat er niet op de kaart. We kiezen kip, en het wordt
kipsaté al is het deze keer met een ander soort "pannekoek".3 september: Konya -Istanbul Het ontbijt smaakt ons, een tost en yoghurt met thee. Mmm. Deze keer moesten we niet vroeg op want het Mevlana museum gaat pas om 10u open en we hebben al de tijd van de wereld. We wandelen eerst richting het station om ons ticketje naar Istanbul te boeken. Er staat een lange wachtrij en iedereen doet zo'n uitleg dat we denken dat er wel iets mis moet zijn. Als wij aan de beurt zijn, hebben we ons ticketje op één minuutje. Meram Ekspresi, iki bilet, Haydarpasa, gudun, bir student. Twee ticketjes naar Istanbul voor vandaag met één aan het studententarief. Daarna zoeken we binnendoor de weg naar het museum. Onderweg passeren we nog de Aziziye moskee, met kenmerken uit de rococoperiode. In het museum is het druk, maar we mogen gratis binnen. Misschien is dat hier elke eerste maandag van de maand? Voordat we hoofdgebouw mogen betreden, moeten we plastieken zakjes rond onze schoenen doen. In het gebouw liggen verschillende sarcofagen met op het hoofdeinde de grote tulbanden. In de zijgebouwen wordt de geschiedenis en de riten van de derwisjen uit de doeken gedaan. 's Namiddags blijven we in de omgeving van de heuvel van Aladdin. Tegen vier uur gaan we namelijk onze rugzakken oppikken om de trein te nemen naar Istanbul. Onderweg doen we nog wat inkopen, want het wordt weer een treintrip van twaalf uur. 4 september: Istanbul  We arriveren een uurtje te laat in Istanbul
namelijk half acht, maar ons kan het niet veel schelen. We ondernemen
dezelfde tocht als die we drie weken geleden hebben gemaakt, maar dan
in omgekeerde richting. We arriveren dus opnieuw bij Motif Guesthouse.
Een snelle douche om het zweet van gisteren af te spoelen en we kunnen
weer op pad. Deze keer is het al heel wat rustiger in de Aya Sofia. Ze
is echter gigantisch en zeker de moeite waard. Ernaast ligt een oude
hamam die nu omgetoverd is
tot tapijtenwinkel, maar gelukkig nog vrij te bezichtigen. We bezoeken
ook de blauwe moskee. Omdat het echter de zoveelste moskee is op onze
reis, staan we niet echt verwonderd bij deze pracht. We brengen opnieuw
een bezoek aan de bazaar en de boekenbazaar en verkennen verder de
omgeving.5 september: Istanbul-Leuven Vandaag staat nog één hoogtepunt op het programma. Het Topkapi-paleis. Hier leefden gedurende 400 jaren de verschillende Turkse sultans met hun harem. Het paleis is prachtig gelegen, met zicht op de Bosporus. Het is als het ware een heus dorp binnen een stad, alles is er voorzien. Het paleis telt verschillende vertrekken en je bent er wel enkele uren zoet. Vooral de harem is een prachtig staaltje van architectuur. 's Middags gaan we eten aan één van de kraampjes in de buurt van de bazaar. Met het openbaar vervoer trekken we daarna naar de luchthaven. De bagagecontrole is direct als we uit de metro stappen. Gelukkig mogen we toch door als we onze overtollige gas deponeren. We moeten overstappen in Rome en vliegen blijkbaar deze keer met SN Brussels Airlines. Heelhuids maar zonder onze bagage en ook onze laatste trein gemist arriveren we in Zaventem. |
We
staan op met zicht op de Aya Sofia. Vroeg uit de veren want vanavond
nemen we alweer de trein verder richting Ankara. We ontbijten buiten op
straat voor ons hotelletje met het typisch Turks ontbijt. Brood,
tomaat, eitje, kaas, confituur. We laten onze rugzakken achter in het
pension en trekken er op uit voor heel de dag. We passeren eerst langs
de Aya Sofia (Haghia Sophia). Er staat echter al zoveel volk aan te
schuiven dat we verder wandelen richting Blauwe Moskee (Sultan Ahmet
Camii). Hier is het al net hetzelfde dus we houden de feitelijke
bezoeken voor op het einde van de reis als het hopelijk wat minder druk
is aangezien het dan al september is. We wandelen langs de Hippodroom
en de obelisken. De Hippodroom was vroeger het centrum van de stad.
Drie
obelisken zijn hier nog getuige van. De granieten obelisk van
Theodosius werd door hem meegebracht uit de tempel van Karnak in
Egypte. De slangenzuil is afkomstig uit Delphi, de slangenhoofden zijn
echter verdwenen. Als laatste staat er nog een stenen obelisk waarvan
de bronzen versieringen ook verdwenen zijn. We wandelen verder naar
Eminönü, de wijk die aan de Gouden Hoorn en
Galatabrug ligt. Hier willen we de boot nemen naar het Haydarpasa
station in het Aziatisch gedeelte om onze treintickets voor vanavond
te boeken. Net als we op de boot zitten, blijkt dat je de ticketjes ook
vanuit het 
De Grote
Bazaar telt meer dan 4000 winkeltjes en is bereikbaar via verschillende
poorten. Ze doet mij echter heel toeristisch aan en kan mij dus niet
echt bekoren. We gaan verder naar de 
Om 7u30 arriveren we in Ankara. We stoppen onze
bagage in een lockertje
en brengen een blitsbezoekje aan de stad. Onze volgende nachttrein
vertrekt namelijk al om 13u30. We gaan naar de stad, proeven van de
simits (een soort bagels met sesamzaadjes, die we nog de rest van onze
reis als ontbijt zullen tegenkomen) en trekken de citadel in. Daar is
het mooi en rustig, maar voor de rest is er niet veel te zien. We doen
nog inkopen voor de lange treinrit en gaan dan in het park een dutje
doen. Het park stelt echter niet veel voor. De grote vijver staat
gewoon leeg en alles lijkt vervallen. Om de tijd te verdrijven doen we
dan maar een terrasje in het station, eten een kipkebabje onder het
station en doen nog een dutje op het perron. Vervolgens volgt een
treinrit van 22u tot in Erzurum. We vervelen ons echter geen minuut. De
landschappen zijn heel mooi. Zeker de volgende morgen als we wakker
worden langs de Eufraat. 
Normaal
waren we van plan in Yusufeli te overnachten en de volgende dag
richting bergen te gaan maar blijkbaar rijdt het minibusje enkel om 17u
en dat is vrij laat. We stappen dus van het ene busje in het andere na
haastig nog wat eten te kopen. Deze trip (van 560 m terug naar 2100m
hoogte) is weliswaar nog mooier. We volgen constant de rivier en ik zit
lekker aan het raampje. Een groepje gezellige Turken dat ook gaat
trekken, vergezelt ons. Het is al donker als we Olgunlar bereiken.
Nu nog een plaatsje zoeken om te overnachten. Camping of pension? Na
twee nachten treinen en voor vier dagen trekken, kiezen we voor het
pension. De eerste twee zijn al volzet, maar in de derde (Denizgolu
Pansion) is er gelukkig nog plaats, met privé badkamer nog
wel. Precies wat we op dit moment nodig hebben. Na een uitgebreide
douche gaan we nog snel een theetje drinken, maar na ons sluit de deur.
Na ons ontbijt met brood en choco zijn we om 8u
op weg. We steken al
direct de rivier over omdat onze gids schrijft dat we de zuidkant
van de rivier moeten volgen. Natuurlijk zitten we volop in de velden en
loopt het pad even verderop. De omgeving is echter prachtig. Gans de
vallei puffen we omhoog. We passeren nog een miniscuul dorpje Naztaf
Yayla dat enkel als zomerverblijf gebruikt wordt en tegen de middag
arriveren we in Dilberduzu.
Dit is het basecamp voor de beklimming van de Kackar (3932m). Een groep
van Joker heeft er ook zijn tenten opgeslagen. Even motregent het,
maar wij trekken verder de bergen in. We krijgen lichtjes last van
hoogteziekte maar omdat we denken dat we er bijna zijn, gaan we toch
maar verder. Maar elke keer als we denken dat we er zijn, gaat het toch
weer verder bergop.
Uiteindelijk raken we toch aan Deniz Golu, ook
een
populaire campingplaats voor de beklimming van de top. We rusten hier
even uit om wat te acclimatiseren voor zover dit lukt en trekken dan de
laatste pas -hij ziet er moeilijker uit dan hij is- over.
Hierachter ligt een pracht van een meer - zonder naam helaas-
helemaal
voor ons alleen. De ijskappen zweven nog boven het water. We zetten de
tent op en kruipen vroeg in ons slaapzakje. Zonder eten want onze
eetlust is verdwenen door de hoogte (3377m). Het rommelt in de verte en
het regent bijna heel de nacht maar onze thermometer wijst toch nog
7°C aan. 
We zijn vroeg uit de veren want de zon schijnt
ondertussen. De dag
begint met een pas over de rotsblokken en naar beneden over gruis.
Daarna komt er nog een pas met dezelfde gruis naar beneden.
Beneden picknicken we nog in het zonnetje aan het riviertje. Even later
moeten we echter schuilen onder onze ponchos voor een heus onweer met
hagelbui. De hagelbollen doen pijn als ze op ons hoofd vallen. Er
blijft een wit tapijt achter. Twee Israeliers komen nog de pas af. We
haasten ons snel verder want we moeten nog een hogere pas over voor het
weer weer slechter wordt. Nog eens 5 minuutjes schuilen voor de tweede
hagelbui en terug op weg. We passeren een groepje Turkse jagers. Eens
boven op het zadel begint het weer te onweren en hagelen als jewelste.
We durven niet verder met de bliksem en schuilen zeker anderhalf uur
v
oor de hagel en tellen de secondes tussen de
bliksem af. Op een
gegeven moment besluiten we toch maar te vertrekken (om voor de donker
beneden te zijn) en wonder boven wonder verschijnt er nog slechts
één bliksemflits,
al blijft het wel de hele tijd regenen. Nu lijkt het net een
winterwandeling want door de vele hagel ligt er precies een pakje
sneeuw. We hebben moeite om het pad naar beneden te vinden (De
Israliers blijkbaar ook want ze hebben hun tent pal op het zadel in het
onweer geplaatst). Doorweekt arriveren we aan Derebasi Golu waar we na
goed te kijken nog een tentje kunnen ontdekken en onze tent in de regen
proberen op te stellen. We proberen ons gasvuurtje uit maar het lukt
niet direct dus stappen we maar over op brood en choco.
Als we opstaan is er gelukkig geen wolkje meer
aan de lucht.
We profiteren ervan om op ons gemak te ontbijten -inclusief preisoep-
en onze kleren te laten drogen. Om 9u zijn we pas terug op weg. De
eerste helft van de dag is het heel de vallei naar beneden tot in
Yukari Kavron. We ontmoeten voor het eerst de Pontische Rhododendron -
We zitten dan ook in de Pontische Alpen. Tijdens onze pauze langs het
riviertje worden we gefilmd door een Turks gezinnetje dat op weg naar
het meer is om te vissen. Wij zijn de bezienswaardigheid. Net wanneer
het pad even zo vlak is als het maar kan zijn, struikel ik op een of
and
ere manier en beland ik languit op mijn buik met
mijn rugzak bovenop
me. Een gekneusde arm en enkel als gevolg maar we kunnen
ermee
verder. Rond de middag arriveren we in Yukari waar ze volop aan het
schieten zijn tijdens onze lunch. Daarna volgt weer een klim tot
helemaal boven. De zon brandt en het is heel warm waardoor het, als we
eindelijk boven zijn, al bijna 16u is. We besluiten om daar in de
prachtige omgeving van drie meren te blijven overnachten. We eten al
wat noedels en verkennen de omgeving nog (Kara Deniz golu
vanop
het zadel en Meterel Golu bovenaan) met zicht op de Kackar. We genieten
van het zonnetje en de omgeving tot de zon ondergaat.
Vandaag
vertrekken we terug. Om 7 u zijn we al op pad na een
muësliontbijtje. Over het zadel en dan bergaf via het
haarspeldbochtpadje naar het meer Kara Deniz. Vervolgens de pas
"caymakcür gecidi" over. Het zou de gemakkelijkste
pas van
heel Kackar zijn, maar hoog blijft hij toch wel. Bij de afdaling
passeren we zelfs voor de enige keer een sneeuwveld. Na de pas volgt
een lange afdaling. Eerst naar Dupeduzu en verder naar Dobe Yayla (waar
het schaap aan het spit hangt) en Olgunlar. De afdaling is zalig
gemakkelijk en onderweg passeren we een heleboel mensen die puffend
omhoog klimmen. Ook het groepje Turken uit de minibus ontmoeten we
opnieuw, weliswaar met 1 man minder. Rond half drie arriveren we in
Olgunlar. 
De
bus vertrekt blijkbaar pas de volgende morgend dus we drinken nog iets
op het terras en wandelen verder naar Yaylalar. Misschien dat er daar
wel een bus vandaag nog vertrekt. Noppes. Dan maar op naar het pension
Camvuya (het oude gedeelte, er is ook een nieuw gedeelte van 2006 in
Zwitserse stijl). We wassen ons met koud water (omdat de electriciteit
nog niet op staat zo blijkt later) en verkennen de omgeving op ons
gemak. Ondertussen woedt er oorlog in mijn buik maar als we om half
acht aan tafel worden verwacht is alles alweer terug in orde. Er is nog
slechts één Engels koppel aanwezig maar er is
voor 7
personen gedekt. Het eten is zeer lekker: de typische linzensoep met
rijst (ezo gelin), salade (waar we maar de helft van opeten omdat we de
overige personen waarvoor gedekt is nog verwachten), kippenbil met
gefrituurde patatjes en rijst. En dessert met alle fruit dat er
verkrijgbaar is, druifjes, pruimen, vijgen, meloen, peren. Mmm. Na het
diner gaan we slapen want we worden al om half zes de volgende ochtend
op de bus verwacht.
Het
is weer vroeg dag. De eigenaar van ons pension
blijkt ook de buschauffeur te zijn. De tocht naar beneden is iets
sneller dan naar boven, maar genieten doen we weer. Eenmaal in Yusufeli
twijfelen we. Nog 5u wachten op de bus naar Kars of via Erzurum rijden.
We kiezen voor het laatste. Een duurdere maar achteraf gebleken iets
snellere keuze omdat we in Erzurum van de ene bus in de andere kunnen
stappen. Onderweg passeren we weer het mooie meer van Tortum. In
Turkije zijn ze blijkbaar over heel het land bezig met
wegen
herstellen of heraanleggen waardoor ze voor de omleiding een heel nieuw
baanvak graven. Zowel tussen Yusefuli en Erzurum als naar Kars is dit
het geval. Rond vier uur arriveren we in Kars. Eenmaal
aangekomen wandelen we direct naar ons