25 augustus : Turnhout-Bangkok
In het station van Turnhout hebben we afgesproken om de trein van half negen te nemen. De vader van Marieke wuift ons uit. In Lier en Berchem stappen we over om de trein naar Schiphol te nemen. Wegens een aanrijding ergens in het Nederlandse spoorwegennet verandert onze reisroute en springen we maar juist op tijd in de trein richting Amsterdam Centraal. Weer verandert er iets aan de route en we moeten overstappen in een Hollands stationnetje. Een dubbeldek station en zelfs een dubbeldek trein. We kiezen uiteraard om boven te zitten. Met wat vertraging komen we dan rond 12.30 aan in Schiphol. We kunnen direct inchecken. Snel kopen we nog het promotiepakket van drie vrouwenboekjes (Flair, Margriet, ..) om wat leesvoer te hebben tijdens de vlucht. Ik verorber een saucijzenbroodje (bijna de duurste maaltijd van de komende drie weken) en Marieke haar lunchpakket. We kunnen perfect op tijd boarden en opstijgen. Helaas zitten we in de middenvleugel dus niet aan het raampje maar we hebben wel 23 videoposten en nog een hoop muziekkanalen en computersspellekes. Ze spelen Phone Booth, The full monthy , Bringing down the house (die met z’n lange neus (Steve Martin) maakt een internetdate, het blijkt echter een negerin te zijn die net uit de gevangenis komt die haar naam wil zuiveren). Ook krijgen we een toiletzak met sokken, tandenborstel, tandpasta en antiseptische zeep. Als aperitiefje krijgen we nootjes met een drankje. Voor het avondmaal kunnen we kiezen uit pasta, kip of varken. We gaan voor de pasta en krijgen er nog tonijnsla en appeltaart bij. We proberen wel wat te slapen maar het lukt niet echt goed. Ondertussen zien en ruiken we maar toe noedels. Als we dan uiteindelijk besloten hebben om er te vragen, blijken ze op te zijn. Dan maar een sandwichke met een chocoladekoekje. Even later komt al direct het ontbijt eraan (noedels of omelet) met pistolet, fruit en yoghurt. Rond 8 uur plaatselijke tijd komen we aan in Hong Kong. We kunnen direct door naar onze gate, maar ondertussen worden we wel gecheckt op SARS (met een laserthermometer wordt gemeten of we geen koorts hebben). Onze vlucht vertrekt weer keurig op tijd en deze keer mogen we wel aan het raampje zitten. Ik bij het opstijgen, Marieke bij het landen. We krijgen weeral eten ( kip met rijst) voorgeschoteld maar onze buik zit al vol. We kijken dan maar naar Friends en David Beckham op tv.

26 augustus: Bangkok
We komen op tijd aan, maar wat ons beloofd was ( dat ze ons stonden op te wachten), gebeurt niet. De toeristische informatiemensen klampen ons al direct aan en zeggen ons dat we moeten wachten. Na een uurtje wachten komen ze ons dan toch oppikken: Reisbureau Jysk voert ons in drie kwartiertjes in een minibusje naar ons hotel. Ze brengen ons bagage naar boven maar de kamer die we zouden krijgen blijkt nog niet gekuist te zijn, we krijgen echter direct een andere. Zalige kamer met airconditioning. Dus doen we maar een dutje tot half vier. Dan gaan we de stad verkennen nadat we elk ons gratis kwartiertje internet hebben opgebruikt en ik de Laurens heb kunnen geruststellen. Op goed geluk, niet wetend waar we zijn, beginnen we onze tocht. Als we door hebben, waar we juist zitten, besluiten we naar het station te wandelen om alvast ons treinticket naar het noorden te reserveren. Onderweg worden we veel tegengehouden door tuktukchauffeurs die vragen of we geen taxi nodig hebben. We wagen het nog niet. Het is echter heel druk in Bangkok en vrij moeilijk om de straat over te steken. Toch geraken we heelhuids aan het station, waar ze ons naar een reisbureau lokken. Een vriendelijke Thai doet een hele uitleg en we besluiten om alle hotels en de trektocht voor de eerste week al vast te leggen. (Zeker omdat een vent ons op het straat vertelde, dat we als honden op de straat zouden leven als we geen hotel zouden boeken, larie natuurlijk). We komen al direct met 3961 Baht ( wat overeenkomt met de Belgische frank) minder buiten. Inclusief nachttrein naar Chiang Mai, vier hotelovernachtingen (2 in Chiang Mai, 1 in Sukothai en 1 in Ayuthaya) en de driedaagse trektocht. Eenmaal buiten het reisbureau kunnen we niet weerstaan aan de tuktuks. Voor 5B elks zou hij ons naar de nightmarket ofzo brengen. Plotseling begint het te stortregenen en we kunnen letterlijk de tuktuk dweilen met een vodje. Toch blijven we nog relatief droog. Onderweg moeten we stoppen in een winkel opdat de chauffeur gratis naft zou krijgen en wij gratis zouden kunnen rijden. Wij zijn direct oké, omdat we alleen tien minuten moeten kijken, niet kopen. Tot we de winkel zien, gewoon een kleermaker met lappen stof, niks te zien dus. Om de tijd te rekken vragen we maar geïnteresseerd naar de prijs van de riemen. Het lukt ons niet om de tien minuten vol te maken dus de chauffeur krijgt geen naft en wil ons naar een andere winkel brengen. Wij protesteren en zeggen dat we honger hebben en eerst willen eten. De chauffeur dropt ons ergens aan een chique bedoening en zegt dat hij zal wachten. De prijskaart ziet er nog redelijk uit ( natuurlijk kenden we de normale bedragen nog niet) dus we bestellen iets. Ik Thaise soep met paddestoelen, gember, citroengras, kip en kokos en Marieke geroosterde kip op Thaise wijze. Het mijne is wat pikant maar we blussen met water en vochtige doekjes ( weliswaar te betalen). Een totaalrekening van 500B. Gelukkig heeft de chauffeur niet meer op ons gewacht en hebben we dus gratis gereden. We gaan te voet verder langs de winkelstraat (Silom Road) met allemaal kraampjes. Voorlopig houden we de aankopen voor het eind van de vakantie. We zijn rond 21.00 uur terug in hotel waar we een lekker doucheke nemen en kijken wat de volgende dag kunnen bezichtigen.

27 augustus: Bangkok
Onze wekker loopt af om 8.30. We kunnen er moeilijk uit dus toch een beetje last van jetlag? We kopen elk voor 10 B ons ontbijt langs de kant van de weg (meloen en ananas). Aan pier nummer twee nemen we de Chao Praya river expressboot. De monniken hebben blijkbaar gereserveerde stoelen. We praten met een Franse psycholoog die Engels geeft in Bangkok. Uiteindelijk kunnen we ook zitten want we hebben een lange rit gepland ( tot nr 30). Voor ons zit echter een Thai die geen woord Engels praat en maar tegen ons zitten te babbelen. Hij laat ons documenten zien waar we geen bal van verstaan en wil ons dood? Uit ergernis stappen we willekeurig uit aan pier 28 (Wat kien). We kopen alvast een watertje tegen de dorst en gaan op verkenning. Hier kennen ze weinig toeristen en de kinderen volgen ons en ik ga er met eentje op de foto. Als we een richtingaanwijzer zien met Wat op, wat tempel betekent, volgen we die maar. Over houten plankjes naast de huisjes wandelen we verder. Onder de huisjes is het soms een waar stort. Aan de ingang van de tempel staan mensen om vissen, schildpadden en vogeltjes te verkopen. Om te offeren? De tempel zelf is van paars spiegelglas vervaardigd. We kijken eerst verder rond want we durven niet goed binnen. Een beetje verder werken de monniken aan het gastenhuis, imponerend want er worden hele figuren uit het hout gekerfd. Ook is er een meertje met wrattenzwanen. Op de terugweg besluiten we toch in de tempel binnen te gaan. ’t Is blijkbaar meer een klooster, bij de ingang hangen de regels die je moet volgen als je monnik wil worden. Maar één keer per dag eten is o.a. één van de regels. Omdat niemand ons kan vertellen of we verder mogen kijken, sluipen we terug naar buiten. We wandelen terug naar de pier en nemen de boot in de omgekeerde richting tot pier nr negen. Een kortere afstand maar deze keer betalen we meer, 10 B per persoon. Thaise uitbuiting van de domme toeristen? Nu zitten we meer in het toeristisch gedeelte. We eten elks voor 75B: noedels met kip en rijst met kip op een terrasje boven de Chao Praya. Na het eten bezoeken we het marktje voor de toeristen waar een vrouw veel moeite doet om Marieke een broek te verkopen. We beloven op het einde van onze reis terug te komen. Ook zijn er een heleboel onbekende vruchten mooi opgestapeld en verkopen ze er ook een soort overlevingspakket in emmers die we eerder al aan de tempel hadden gezien. We gaan op zoek naar het Grand Palace met de tempel van de Emerald Buddha. 200 B maar je mag ook nog in twee andere dingen binnen. We mogen echter niet binnen met onze short. Teenslippers zijn ook niet toegelaten, gelukkig hebben we sandalen aan zodat we geen sokken hoeven te kopen. We ruilen Marieke haar rijbewijs tegen twee mooie rokken zodat we binnen kunnen. De Thaien zelf mogen gratis de tempel binnen. De tempel is indrukwekkend met veel torentjes. Het is enkel bloedheet en je krijgt 300 B boete als je op het gras neerploft. We zoeken verkoeling in de binnenruimte waar we moeten oppassen dat we niet met onze voeten naar de Boeddha wijzen. Toch hebben we nog extra verkoeling nodig met een sapje. Naast het koninklijk paleis bevindt zich nog een zaaltje met allerlei wapens waar we snel nog eens doorwandelen. Dan wandelen we verder richting Wat Prachetuphon die ook nog Wat Pho wordt genoemd. Daar zou de liggende Boeddha liggen. We verwachtten een gouden beeld op ware grootte maar het was enorm groot. Indrukwekkend. Ook de omliggende torentjes zijn heel mooi. We maken er een ingewikkelde foto van een waterlelie met de weerspiegeling van mijn gezicht. Ook kopen we er een heleboel kaartjes. We hadden er al zelfs zoveel dat we eerst de gemeenschappelijke nog vergeten waren. We lopen er nog een tijdje rond en proberen voor de eerste keer de zelfontspanner. We slenteren blijkbaar zolang dat de uitgang al toe is en de bewaker ons moet buitenlaten. Onderweg eten we nog eens fruit aan een stokje. In het hotel nemen we een doucheke want we hebben serieus gezweet ( zelfs de lijm van onze inlegkruisjes was gelost door de hitte en het zweet). Omdat Marieke met deze hitte vreest voor haar voorraad onderbroeken wast ze de hare alvast. We beginnen aan onze kaartjes, we raken echter nog niet verder dan de adressen. Wel hebben we opgemerkt dat een postzegel van 8B ons 10 B heeft gekost. Afzetters. Rond zeven uur maken we gebruik van ons gratis kwartiertje internet en brengen we het thuisfront op de hoogte. Dan trekken we erop uit om te eten. Een man die ook in ons hotel logeert wijst ons onze eerste gekko’s aan en raadt ons aan om tegenover het Sheratonhotel te gaan eten. Op weg naar dat hotel moeten we weeral verschillende tuktuks afschepen. We eten aan een kraampje noedels met kip en drinken Singhabier. Het drinken kost al evenveel als het eten, wel 40 frank. Lekker. We gaan weeral op zoek naar de nightmarket, maar wat we vinden stelt niet veel voor. De Hindutempel in Silom Road is wel heel fleurig, precies een snoepjeshuis. Onderweg moeten we nog afbieden bij dove Thaien en zien we fleurige zeepjes, mooi uitgesneden in bloemvormpjes. In de 7-11 kopen we ons ontbijt voor de volgende morgend: dragonfruit en yoghurtjes. Terug in het hotel beginnen we aan de kaartjesschrijfmarathon. De bacteriën eisen hun tol, want ik moet al twee maal naar het wc spurten. Gelukkig hebben we nog last van jetlag zodat we al onze kaartjes geschreven krijgen. En ja hoor, dit is een kokosnoot op z’n kop. Tegen half twee dommelen we uiteindelijk in onder ons lekker dik donsdeken.

28 augustus: Bangkok
De snoozeknop van onze wekker werkt blijkbaar toch dus we geraken pas om half tien uit ons bed. Ons ontbijt uit de frigo verorberd, ingepakt en te voet naar de TAT gewandeld om daar onze bagage achtertelaten. We wandelen door Chinatown (waar we al direct onze kaartjes posten) met heel veel kraampjes en vanalle rare dingen te koop. Na vele straatjes en smog zoeken we verkoeling in een shoppingcenter. Dan gaan we verder op weg naar Pier 8 Tha Tien voor de overzetboot naar Wat Arun voor slechts 2B. We vinden de pier eerst niet en een man klampt ons weer aan en zegt dat hij ons jong vindt. We liegen en zeggen dat we 25 zijn. Die vent zegt ook dat je vanaf drie uur omhoog kan in de tempel dus besluiten we eerst iets te eten. Marieke neemt soep met kip en noedels (met stokjes) en icetea in een zakje. Ik houd het bij yoghurt wegens m’n darmpjes. Deze keer vinden we de pier wel, met een bootje doorkruisen we de rivier. Wat Arun of de tempel van de dageraad is heel mooi. We willen wel een foto nemen met ons hoofd door zo’n idioot bord tot we merken dat je daar 40 B voor moet betalen. Daar kan je wel 20 keer de rivier mee oversteken dus we denken er zelfs niet aan. Er loopt ook een vent rond met een babypython. Als dat een babypython is, wil ik nog geen eens een embryopython tegenkomen hoor. Als we terug willen, worden we geïnterviewd door Thaise studenten voor een schoolopdracht. We moeten zelfs apart mee op de foto. Terug aan de overkant zoeken we nog iets om te doen. Een man op de pier biedt ons een boottocht aan maar 300B vinden we voorlopig nog wat teveel. We hebben gisteren al genoeg op de boot gezeten. Als we later tijd en geld over hebben, zullen we er nog eens over denken. Hij weet ons wel te vertellen dat busnummer 44 naar Wat Saket rijdt. We kopen nog een ijsje en ik laat de helft van m’n Soleroshots vallen. We nemen de bus en stappen uit bij het Monument van de Democratie. Weer spreekt een vent ons daar aan om te vertellen wat er nog allemaal te zien is. Voor 20 B zou iemand ons met de tuktuk naar de staande boeddha, de lucky boeddha en de Wat Saket brengen, mits een bezoekje aan de exportshop. We wagen het er nog eens op. De staande boeddha staat in the middle of nowhere, maar is weeral indrukwekkend. De tempel van de lucky boeddha is dicht, maar als we vertellen dat we uit België komen, kennen ze daar wel Manneke pis. Dan moeten we kleren gaan kopen bij de kleermaker. Marieke doet een heel verhaal over een bloesje dat ze in de winkel heeft gezien en nu zou willen laten maken. Ze vragen 900B dus we denken er niet echt over maar beloven later terug te komen. Het kwartier raakt vol en de tuktukchauffeur krijgt zijn bonneke voor de naft. Hij overtuigt ons nog een winkel te doen voor een bonneke. We slagen er weeral in en rijden dan verder naar de Wat Saket. Het duurt even voor we de ingang naar de top vinden. Bovenaan hebben we een goed zicht over Bangkok en de tegenstelling tussen de tempels en de huisjes van de armelui. Wat we verwachten, gebeurt ook. De tuktukchauffeur heeft ons natuurlijk in de steek gelaten nu hij z’n twee bonnekes had. Omdat we op tijd op het station moeten zijn, nemen we deze keer een echte tuktuk met het bordje ‘taxi’ op voor wel 30 B. In het station kopen we ons avondeten, noedels en fruit en chips voor onderweg. Om 17.59 schrikken we op door een staande ovatie die gepaard gaat met het nationale volkslied ofzo. Marieke staat er ergens verdwaasd tussen met haar fruit, ik doe maar gewoon mee. Dan gaan we al maar naar de TAT om onze bagage op te pikken. Deze keer geen gratis water, maar er kan er wel eentje wat Nederlands. We babbelen nog een beetje met een koppel Canadezen. Dan worden we naar de trein gebracht. Het ziet er heel goed uit. De bedden worden zelfs opgedekt met propere lakens, hoofdkussen, deken, nachtlampje en al. Aan de overkant zit echter een baby, die nadat hij al heeft vastgezeten in het bagagerek, nog verscheidene keren de trein onder kotst.
Lees verder!